အခန်း (၈၄၅-၈၄၆)

အခန်း (၈၄၅) ရာကျစ် ၊ သပြေရွက်နတ်စွမ်းအား

ဟိန်း...

ထူးဆန်းသော သားရဲကြီးတစ်ကောင်၏ ပုံရိပ်ယောင်မှာ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။ ၎င်းသည် ဝံပုလွေခေါင်း၊ နဂါးကိုယ်ထည်နှင့်အတူ သတ်ဖြတ်ခြင်းအရှိန်အဝါများ ပြည့်နှက်နေပြီး ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော မျက်လုံးများ ရှိသည်။ အရပ်အမြင့် သုံးလံခန့်ရှိသော ထိုရှေးဟောင်းသားရဲကြီးသည် ကျန်းရှိုယီ ဆီသို့ အငြိုးအတေးဖြင့် ပြေးဝင်တိုက်ခိုက်လေသည်။

ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော လေပြင်းများ တိုက်ခတ်လာသဖြင့် ကျန်းရှိုယီ၏ မျက်နှာမှာ အနည်းငယ် ပျက်သွားပြီး ဘေးသို့ အလျင်အမြန် ရှောင်တိမ်းလိုက်ရသည်။ ၎င်းမှာ တောင်ပင်လယ်ကျမ်း လာ ဒုတိယမြောက် နဂါးသားတော် ရာကျစ် ပင် ဖြစ်သည်။ သူသည် စရိုက်ကြမ်းတမ်းပြီး တိုက်ခိုက်သတ်ဖြတ်ခြင်းကို အလွန်ဝါသနာပါသူ ဖြစ်သည်။

နောက်ထပ် တတိယအဆင့် ပညာရှင်တစ်ဦး စိတ်ကူးပုံဖော်ထားသော ဝိညာဉ်ပုံရိပ် တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြန်ပြီ ဖြစ်သည်။ ဤရာကျစ်ပုံရိပ်မှာ အသက်ဝင်လှပြီး ရှေးဟောင်းသားရဲ၏ ကြောက်မက်ဖွယ် သတ်ဖြတ်ခြင်းအရှိန်အဝါများကို ပိုင်ဆိုင်ထားကာ ကျန်းရှိုယီကို တရစပ် ဖိအားပေးနေသည်။

ကျန်းရှိုယီသည် ဓားကျင့်စဉ်တွင် နတ်ဘုရားတစ်မျှ ကျွမ်းကျင်သော်လည်း ယခုအခါ ဂျူးလင်းရှန်း နှင့် ရာကျစ် ဟူသော ဝိညာဉ်ပုံရိပ်ကြီးနှစ်ခုကို တစ်ပြိုင်နက် ရင်ဆိုင်နေရသဖြင့် နောက်သို့ ဆုတ်ခွာပေးလိုက်ရသည်။

ယွမ်ရှောင်လျှို့ဝှက်နယ်မြေထဲရှိ ဤလိပ်အိုကြီး ၏ တုံ့ပြန်မှုမှာ ဤမျှ မြန်ဆန်လိမ့်မည်ဟု သူ ထင်မထားခဲ့ပေ။ ယခုအခါ တိုက်ပွဲအရှိန်အဝါမှာ ပြင်းထန်လှသဖြင့် အနီးနားရှိ မည်မျှသော ပညာရှင်များက ချောင်းမြောင်းကြည့်ရှုနေကြမည်ကို မသိနိုင်ပေ။ ခရမ်းရောင်ဝတ်ရုံ ပါရှိသည့် လျှို့ဝှက်ချက်သာ ပေါက်ကြားသွားပါက သူသည် ဤနယ်မြေထဲမှ အသက်ရှင်လျက် ထွက်သွားနိုင်မည် မဟုတ်ကြောင်း ကျန်းရှိုယီ သိနေသည်။

စောစောက ရွှေရောင်အမိန့်စာသာ ရှိနေသေးလျှင် ဤပုံရိပ်ကြီးနှစ်ခုကို ခဏတာ ဖိနှိပ်ထားနိုင်မည်ဖြစ်သော်လည်း ထိုအမိန့်စာမှာ အဆင့်အမြင့်ဆုံးအမျိုးအစား မဟုတ်ပေ။ ၎င်းမှာ ခရမ်းရောင်ဝတ်ရုံ၏ တားမြစ်ချက်ကို ဖောက်ထွင်းရန်နှင့် ထူးခြားသော နိမိတ်များကို ဖုံးကွယ်ရန်အတွက် ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ရှူး...

ကျန်းရှိုယီသည် လူနှင့်ဓား တစ်သားတည်းဖြစ်အောင် လုပ်ဆောင်ကာ ဓားအလင်းတန်းအဖြစ် ပြောင်းလဲ၍ ကောင်းကင်ယံသို့ ပျံတက် ထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားသည်။ သို့သော် ကောင်းကင်ယံမှ နီရဲသော အလင်းတန်းတစ်ခု ပျံသန်းလာပြီး မီးလျှံများ တောက်လောင်နေသော ရှေးဟောင်းဓားတစ်လက်သည် ကျန်းရှိုယီနှင့် ပြင်းထန်စွာ ထိပ်တိုက်တွေ့ဆုံလေသည်။

ဝုန်း... ဝုန်း...

ထိုရှေးဟောင်းဓားထဲတွင် ပြင်းထန်သော စစ်မှန်သည့်မီးလျှံ များ ပါဝင်နေပြီး ဝိညာဉ်ကိုပင် လောင်ကျွမ်းစေနိုင်သော စွမ်းအား ရှိသည်။ ၎င်းမှာ ဓားပျံအတတ် တွင် ကျွမ်းကျင်သော ပညာရှင်တစ်ဦးက လှမ်း၍ တိုက်ခိုက်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

"ကောင်းပြီ... ကောင်းပြီ..."

ကျန်းရှိုယီမှာ အမျက်ဒေါသ ထွက်လွန်းသဖြင့် ရယ်ပင် ရယ်မိတော့သည်။ သူ၏ ပတ်ပတ်လည်တွင် စူးရှသော ဓားအလင်းတန်းများ ပေါ်ထွက်လာပြီး မြောက်ပိုင်းခုနှစ်ဖော် ဓားအစီရင်စု ကို ခင်းကျင်းကာ ဤပညာရှင် သုံးဦးကို သတ်ဖြတ်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

သို့သော်လည်း မီးလျှံများ ဝန်းရံနေသော ရှေးဟောင်းဓားမှာ ဓားအစီရင်စု၏ အားနည်းသော နေရာကို တိကျစွာ လာရောက် ထိမှန်သည်။ ကျန်းရှိုယီ၏ မျက်နှာမှာ တစ်ဖန် ပျက်သွားပြန်သည်။ ဤလူ၏ ဓားကျင့်စဉ်အဆင့်မှာ သူ့ထက် မနိမ့်ပေ။

ဤသူများသည် အပြင်လောကတွင်ဆိုလျှင် ဂိုဏ်းတစ်ခုကို တည်ထောင်နိုင်သော ပညာရှင်ကြီးများ ဖြစ်သော်လည်း နတ်ပြည်တက်လှမ်းရန်နှင့် သေခြင်းတရားကို ရှောင်ကွင်းရန် ဤနေရာတွင် ပုန်းအောင်း ကျင့်ကြံနေကြသူများ ဖြစ်သဖြင့် လျှော့တွက်၍ မရပေ။ မီးလျှံဓားမှာ ကောင်းကင်ယံတွင် လည်ပတ်ကာ ရွှေရောင်အလင်းတန်းများ ဖြာထွက်လာပြီး လောကတစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံသွားသည်။

ကျန်းရှိုယီ၏ အာရုံခံနိုင်စွမ်းမှာ ခေတ္တမျှ ပိတ်ဆို့ခံလိုက်ရပြီး သူ သတိပြန်ဝင်လာချိန်တွင် ထိုဓားမှာ သူ၏ မျက်ခုံးအလယ်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။ ကျန်းရှိုယီက ပါးစပ်မှ ဓားအရှိန်အဝါ တစ်ခုကို မှုတ်ထုတ်လိုက်သည်။ ၎င်းမှာ ဓားကျင့်စဉ်၏ နတ်စွမ်းအားတစ်ခု ဖြစ်ပြီး မိုးကြိုးများ ပါဝင်နေသကဲ့သို့ ပြင်းထန်လှသည်။

ဝုန်း...

ပြင်းထန်သော ပေါက်ကွဲမှုကြောင့် ကျန်းရှိုယီမှာ မြေပြင်သို့ လွင့်ကျသွားပြီး မီးလျှံဓားမှာလည်း ကောင်းကင်ယံတွင် တုန်ခါကာ နောက်သို့ ဆုတ်သွားရသည်။ ဂျူးလင်းရှန်းက ပုဆိန်နှစ်လက်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ ကျန်းရှိုယီကို ထပ်မံ ဖိအားပေးပြီး ရာကျစ်ကလည်း လေဆင်နှာမောင်းသဖွယ် လေလှိုင်းများဖြင့် ပိတ်ဆို့ထားသည်။

ဤတိုက်ပွဲသည် အခြားသော ရှေးဟောင်းပညာရှင်ကြီးများ၏ အာရုံကို လျင်မြန်စွာ ဆွဲဆောင်လိုက်သည်။ သို့သော် ထိုသူများသည် အသက်ရှူခြင်းကိုပင် အပြစ်တစ်ခုဟု ယူဆကာ ကျင့်ကြံနေကြသူများ ဖြစ်သဖြင့် နတ်ဘုရားနှင့် ဆက်နွှယ်သော အရာ မဟုတ်လျှင် အလွယ်တကူ ထွက်မလာကြပေ။

ယခုအခါ ခရမ်းရောင်ဝတ်ရုံ၏ အငွေ့အသက်ကို ဂျူးလင်းရှန်း၊ ရာကျစ် နှင့် မီးလျှံဓားပိုင်ရှင် တို့သာ သိထားကြသဖြင့် သူတို့ကသာ ဝိုင်းဝန်း တိုက်ခိုက်နေကြခြင်း ဖြစ်သည်။ ကျန်းရှိုယီသည် ပါရမီရှင်တစ်ဦး ဖြစ်သော်လည်း နှစ်ပေါင်းများစွာ ကျင့်ကြံထားသော ဤလိပ်အိုကြီးများကို ယှဉ်ရန် ခက်ခဲနေသည်။

ကျန်းရှိုယီမှာ ရာကျစ်၏ လက်သည်းချက်ကို ကျောပြင်တွင် ခံလိုက်ရသဖြင့် လွင့်ထွက်သွားကာ အလွန်ပင် လူညစ်ပတ် ဖြစ်သွားရရှာသည်။ သူသည် ပြတ်သားသောသူ ဖြစ်သဖြင့်

"ခွေးသားတွေ... လာစမ်း ငါ့အသက်နဲ့ ဘယ်သူ လဲမလဲ ကြည့်ရအောင် "

ဟု အော်ဟစ်ကာ ပန်းချီကားလိပ်တစ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ ထိုပန်းချီကားမှ အလွန်ကြီးမားသော အရှိန်အဝါများ ထွက်ပေါ်လာပြီး ကျန်းရှိုယီကို ကာကွယ်လိုက်သည်။ ၎င်းမှာ ရှေးဟောင်းနတ်ဘုရားမ ပိုင်ချူးဟန် ၏ ပုံတူဖြစ်ပြီး သူမ၏ စိတ်အာရုံ တစ်ခု ကိန်းအောင်းနေခြင်း ဖြစ်သည်။

ဤပန်းချီကားကိုသာ အသုံးပြုလိုက်လျှင် ဤသုံးဦးကို နှိမ်နင်းနိုင်သော်လည်း ၎င်းမှာ လောကတွင် ရှားပါးလှသော လူသားနတ်ဘုရား အဆင့်သို့ တက်လှမ်းနိုင်မည့် အခွင့်အရေး ဖြစ်သဖြင့် ကျန်းရှိုယီ မနှမြောဘဲ မနေနိုင်ပေ။

ဂျူးလင်းရှန်းက ရယ်မောကာ

"ဒီထဲမှာ လူသားနတ်ဘုရားအဆင့် တက်နိုင်တဲ့ အခွင့်အရေးရှိတာကို ငါတို့သိတယ်။ မင်း အဲဒါကို ဖျက်ဆီးရဲရင် လုပ်လိုက်လေ ဒါပေမဲ့ အဲဒီနောက်မှာတော့ မင်း ဒီနေရာကနေ အသက်ရှင်လျက် ထွက်သွားနိုင်မှာ မဟုတ်တော့ဘူး"

ဟု ဆိုသည်။

ကျန်းရှိုယီ၏ မျက်နှာမှာ ပျက်သွားသည်။

ဤလိပ်အိုကြီးမှာ စိတ်ထား အလွန်ညစ်ပတ်လှပေသည်။ ထိုအချိန်တွင် ကောင်းကင်ယံမှ သပြေရွက် တစ်ရွက် ပျံသန်းလာသည်။ ၎င်းမှာ အစပိုင်းတွင် နှေးသော်လည်း ချက်ချင်းပင် ကြီးမားလာကာ ကျန်းရှိုယီကို ဖြတ်တောက်ရန် ကြိုးစားသည်။

"အောက်တန်းစားတွေ"

ကျန်းရှိုယီသည် ပန်းချီကား၏ အရှိန်အဝါဖြင့် ထိုသပြေရွက်ကို ခုခံကာကွယ်လိုက်ရသည်။ သူသည် အလွန် ဂုဏ်မောက်သော ဓားသမားတစ်ဦး ဖြစ်သော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ အချိန်ဆွဲ၍ မရတော့ကြောင်း သိလိုက်သည်။ သူသည် ဓားအလင်းအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ဤနယ်မြေမှ ထွက်ပြေးရန် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားတော့သည်။

အခြားတစ်ဖက်တွင်...

လီယန်ချူ သည် သူ ပထမဆုံး ရောက်ခဲ့သော အိုင်ကြီးနားသို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိလာသည်။ ထိုအိုင်ထဲတွင် ကြီးမားသော ပုံရိပ်နက်ကြီး ရှိနေသည်ကို သူ ခံစားမိသည်။ သူသည် ရေခွဲပုလဲ ကို သုံး၍ အိုင်ကို နှစ်ခြမ်းခွဲလိုက်ရာ အောက်ခြေတွင် မျက်လုံးပေါင်းများစွာနှင့် ပုပ်ပွနေသော အသားစိုင်များ ရှိသည့် ကြီးမားသော ပြည်ကြီးငါးမိစ္ဆာ ကြီးကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"ပြင်ပမိစ္ဆာတွေက ဒီလိုမျိုးတောင် ရှိတာလား၊ တကယ့်ကို ရုပ်ဆိုးလိုက်တာ "

လီယန်ချူက သုံးရောင်ခြယ်မီး ဖြင့် ထိုမိစ္ဆာကို ပြာဖြစ်အောင် လောင်ကျွမ်းစေလိုက်သည်။

ကုသိုလ်မှတ် ငါးသောင်း

ထိုအချိန်တွင် ကောင်းကင်ယံ၌ ပြင်းထန်သော တိုက်ပွဲအရှိန်အဝါများကို လီယန်ချူ သတိထားမိလိုက်သည်။ သူ မော့ကြည့်လိုက်သောအခါ ဓားအလင်းတန်းတစ်ခုကို ဂျူးလင်းရှန်း၊ ရာကျစ် နှင့် မီးလျှံဓားတို့က ဝိုင်းဝန်းလိုက်လံ သတ်ဖြတ်နေသည်ကို တွေ့ရသည်။

လီယန်ချူက မျက်လုံးကို အားစိုက်ကြည့်လိုက်ရာ

"ဟော... သူပဲ"

၎င်းမှာ ကောင်းပုရွာ အပြင်ဘက်တွင် သူ့ကို တိုက်ခိုက်ခဲ့သော ထိုလူလတ်ပိုင်း ဓားသမားကြီး (ကျန်းရှိုယီ) ဖြစ်နေသည်။ ထိုစဉ်က ဤသူသည် လီယန်ချူ၏ ကျန့်ကျောင်းဓား အောက်မှပင် လွတ်မြောက်သွားနိုင်ခဲ့သည့် အစွမ်းထက်သူ ဖြစ်သည်။

လီယန်ချူသည် ထိုသူကို ကြည့်ကာ စိတ်ထဲမှ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်မိသည်။

"ဒီလူကြီးကတော့ တကယ့်ကို ပြဿနာအိုးပဲ... ဒါပေမဲ့ သူ့ဆီမှာ ရှိနေတဲ့ ပစ္စည်းတွေကတော့ တကယ့်ကို စွဲဆောင်မှု ရှိတာပဲ"

လီယန်ချူသည် အခြေအနေကို စောင့်ကြည့်ရင်း သူ၏ ကျန့်ကျောင်းဓား ကို အသာအယာ ပွတ်သပ်နေလေတော့သည်။

အခန်း (၈၄၆) မင်းက ပစ္စည်းတွေ လက်ကားသွားသွင်းလာတာလား

ကျန်းရှိုယီသည် နတ်ဘုရားတစ်မျှ ထက်မြက်သော ဓားကျင့်စဉ်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားပြီး ဆန်းကြယ်သော အပြောင်းအလဲများစွာကို တတ်မြောက်ထားသဖြင့် ရင်ဆိုင်ရန် အလွန်ခက်ခဲလှသည်။ သို့သော် လီယန်ချူသည် ထိုစဉ်က တတိယအဆင့် အလယ်အလတ်ပိုင်းမျှသာ ရှိသေးသော်လည်း ယခုအခါ၌မူ သူ၏ ယန်ဝိညာဉ် မှာ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်နေပြီဖြစ်ကာ ကိုယ်တွင်းအာရုံနယ်ပယ် ကိုလည်း ကျင့်ကြံအောင်မြင်ပြီး ဖြစ်သည်။

ထို့အပြင် စိတ်ဓား ကိုလည်း တတ်မြောက်ထားပြီးဖြစ်ရာ သူ၏ သတ်ဖြတ်နိုင်စွမ်းမှာ ယခင်နှင့် လုံးဝ နှိုင်းယှဉ်၍ မရတော့ပေ။

ကောင်းကင်ယံထက်တွင် အလွန်ပြင်းထန်လှသော အရှိန်အဝါများက ကျန်းရှိုယီကို ပိတ်ဆို့ထားသည်။

ဝုန်း... ဝုန်း...

တိုက်ပွဲကြီးမှာ ချက်ချင်းပင် စတင်တော့သည်။ ကျန်းရှိုယီသည် လူအများ၏ ဝိုင်းဝန်းပိတ်ဆို့ခြင်းကို ခံထားရသဖြင့် ဓားကျင့်စဉ် နတ်စွမ်းအားများကို အဆက်မပြတ် ထုတ်ဖော်နေပြီး ကောင်းကင်ယံမှ ဓားအရှိန်အဝါ မြစ်ကြီးတစ်စင်းအလား ကျဆင်းလာစေသည်။

"ဘယ်လို ရတနာမျိုးကို လုလာလို့ ဒီလောက်တောင် လူမုန်းများနေရတာလဲ"

လီယန်ချူသည် ယခုအခါ အလွန်အစွမ်းထက်သော စိတ်အာရုံကို ပိုင်ဆိုင်ထားပြီ ဖြစ်သည်။ သူသည် ကျောက်စိမ်းပေတံ ၏ စွမ်းအားကို လှုပ်နှိုးလိုက်ရာ ငါးရောင်ခြယ် အလင်းတန်းများ ပျံတက်သွားသည်။ ကောင်းကင်ယံရှိ တန်ခိုးစွမ်းအားကြီးမားလှသော နတ်စွမ်းအားများကြားတွင် ဤအလင်းတန်းမှာ သတိထားမိရန် ခက်ခဲလှသည်။

ထိုစဉ် ကျန်းရှိုယီ၏ လက်ချောင်းမှ လက်စွပ်တစ်ကွင်းမှာ သူကိုယ်တိုင်ပင် မသိလိုက်ဘဲ ကျွတ်ထွက်သွားတော့သည်။ ၎င်းမှာ ခန္ဓာကိုယ်မှ ကွာကျသွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ဟင်းလင်းပြင်ထဲတွင် အစအနမကျန် ပျောက်ကွယ်သွားလေသည်။ ဤဖြစ်ရပ်ကို ကျန်းရှိုယီ ကိုယ်တိုင်ပင် သတိမထားမိသလို၊ သူ့ကို ဝိုင်းဝန်းတိုက်ခိုက်နေကြသော ပညာရှင်ကြီးများလည်း မသိလိုက်ကြပေ။

လီယန်ချူသည် ခေါင်းငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ လက်ထဲသို့ ရှေးကျသော သိုလှောင်လက်စွပ် တစ်ကွင်း ရောက်ရှိလာသည်။

သူသည် ၎င်းကို ချက်ချင်းပင် သိုလှောင်အိတ် ထဲသို့ ထည့်လိုက်ပြီး

"ဒီထဲမှာ ဘယ်လို ရတနာမျိုး ရှိနေလို့ ရှေးဟောင်းပညာရှင်တွေအများကြီးက သူ့ကို လိုက်သတ်နေကြတာလဲ"

ဟု စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် တွေးတောနေမိသည်။

...

ကျန်းရှိုယီသည် အမျက်ဒေါသဖြင့် ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီး ဓားအရှိန်အဝါ မြစ်ကြီးဖြင့် ဂျူးလင်းရှန်းကို ရစ်ပတ်လိုက်သည်။ ဂျူးလင်းရှန်းမှာ နတ်ဘုရားအလင်းများ ဝင်းလက်နေပြီး တောင်ကိုပင် မနိုင်သော ခွန်အားရှိသော်လည်း ဤဓားချက်ကို မခုခံနိုင်ပေ။ သူ၏ ချပ်ဝတ်တန်ဆာများ ပျက်စီးသွားပြီး ဒဏ်ရာများစွာ ရသွားသည်။

ကျန်းရှိုယီသည် ဂျူးလင်းရှန်းအပေါ် အာဃာတ အကြီးမားဆုံး ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ ရှေးဟောင်းဂူဗိမာန်မှ ထွက်လာသည်နှင့် ဂျူးလင်းရှန်းက သူ့ကို မတားဆီးခဲ့ပါက သူသည် ဤကဲ့သို့ အခြေအနေဆိုးနှင့် ကြုံရမည် မဟုတ်ပေ။ သူသည် ပန်းချီကားလိပ်မှ အရှိန်အဝါတစ်ခုကို ထုတ်သုံးကာ သပြေရွက်၊ မီးလျှံဓား နှင့် ရာကျစ် တို့ကို တားဆီးလိုက်သည်။

ဤပန်းချီကားမှ အရှိန်အဝါကို သူ နှစ်ကြိမ်တိုင်တိုင် သုံးစွဲခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ အကုန်လုံးကိုသာ ပေါက်ကွဲစေလိုက်ပါက ဤနေရာရှိ ပညာရှင်တစ်ဦးကို အသေအချာ သတ်ဖြတ်နိုင်မည်ဖြစ်သော်လည်း ထိုသို့ဆိုလျှင် သူကိုယ်တိုင်လည်း ဤနေရာ၌ပင် အဆုံးစီရင်ရလိမ့်မည်။

သူသည် ဓားအလင်းတန်းအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ထွက်ပြေးရန် ပြင်လိုက်စဉ် လက်ချောင်းကို အသာအယာ စမ်းကြည့်လိုက်ရာ ဆွံ့အသွားတော့သည်။

"ဟမ်... ငါ့လက်စွပ် ဘယ်ရောက်သွားတာလဲ"

ကျန်းရှိုယီ၏ မျက်နှာမှာ တစ်မဟုတ်ချင်း ပျက်သွားသည်။ စောစောက တိုက်ပွဲကြားတွင် ပျက်စီးသွားခြင်းများလား သိုလှောင်လက်နက်များသည် သာမန်လက်နက်များထက် ပို၍ ထူးခြားသဖြင့် တိုက်ပွဲအရှိန်ကြောင့် အလွယ်တကူ ပျက်စီးရန် ခက်ခဲသည်။ သို့သော် တတိယအဆင့် နောက်ပိုင်းပညာရှင်များစွာ၏ တိုက်ခိုက်မှုအောက်တွင်မူ ကြေမွသွားနိုင်သည့် အခွင့်အလမ်း ရှိပေသည်။

"အား..."

ကျန်းရှိုယီသည် ကောင်းကင်တုန်မတတ် အော်ဟစ်လိုက်သည်။ သူသည် ရှေးဟောင်းဂူဗိမာန်ထဲမှ ခရမ်းရောင်ဝတ်ရုံ ဟူသော နတ်မင်းလက်နက်ကို ရရှိခဲ့သည်မှာ ကံတရား အလွန်ကြီးမားလွန်း၍ ဖြစ်သည်။ နတ်မင်း၏ ကောင်းချီးကြောင့်သာ ဤအရာကို ရခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ သို့သော် ယခုအခါ ထိုဝတ်ရုံကို ထည့်ထားသည့် သိုလှောင်လက်စွပ်မှာ ကြေမွသွားခဲ့ပြီ။

ဤသို့ သိုလှောင်လက်နက် ကြေမွသွားပါက ဟင်းလင်းပြင်ဥပဒေသတွင် ကျွမ်းကျင်သူများပင် ပြန်ရှာရန် မလွယ်ကူကြောင်း သူ သိထားသည်။ အထဲရှိ ပစ္စည်းမှာ ကမ္ဘာကြီး၏ တစ်နေရာရာ တွင် ကျပန်း ပေါ်ထွက်လာနိုင်သလို၊ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားသည်က များသည်။

"ခရမ်းရောင်ဝတ်ရုံက ငါ့ရဲ့ သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲမှာ ရှိတာ၊ ဒါပေမဲ့ ခုနက တိုက်ပွဲမှာ အဲဒီလက်စွပ်က ပျက်စီးသွားပြီ "

ဟု ကျန်းရှိုယီက ဒေါသတကြီး အော်ပြောလိုက်သည်။

သို့သော်လည်း ပညာရှင်ကြီး လေးဦးမှာ သူ၏ ရှင်းပြချက်ကို နားမဝင်ကြပေ။ လူကိုသတ်ပြီးမှ အလောင်းကို ရှာဖွေခြင်းက ပို၍ စိတ်ချရသည်ဟု သူတို့ တွေးထားကြသည်။ တစ်ကယ် ပျက်စီးသွားသည်ဆိုလျှင်တောင် ကျန်းရှိုယီကို သတ်ပြီးမှ ဒေါသဖြေကြမည် ဖြစ်သည်။

ဝုန်း... ဝုန်း...

သပြေရွက်ကြီးမှာ လံပေါင်းများစွာ ကြီးမားလာပြီး ကျန်းရှိုယီ၏ ဓားအရှိန်အဝါကို ချက်ချင်း ဖြတ်တောက်လိုက်သည်။ မီးလျှံဓားမှာလည်း မီးနဂါးတစ်ကောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ကျန်းရှိုယီကို ဝါးမြိုရန် ကြိုးစားသည်။ ကျန်းရှိုယီမှာ သူ၏ ခေတ်တွင် တောက်ပသော ကြယ်တစ်ပွင့် ဖြစ်ခဲ့သော်လည်း နှစ်ပေါင်းထောင်ချီ ကျင့်ကြံထားသော ဤလိပ်အိုကြီးများရှေ့တွင်မူ အလွန်ပင် နုနယ်နေသေးသည်။

"ဂျူးလင်းရှန်း... မင်းက အသေသင့်ဆုံးပဲ"

ကျန်းရှိုယီသည် ပန်းချီကားပေါ်သို့ လက်တင်ကာ အစွမ်းကုန် အားစိုက်လိုက်ရာ အရှိန်အဝါများမှာ လူသားနတ်ဘုရားတစ်ဦးအလား ထွက်ပေါ်လာသည်။ သို့သော်လည်း ထိုပန်းချီကားမှာ သူ၏ လက်ထဲမှ လျှောကျပြီး အောက်သို့ ပြုတ်ကျသွားပြန်တော့သည်။

ကျန်းရှိုယီ : ".........."

ဂျူးလင်းရှန်း : ".........."

ဂျူးလင်းရှန်းသည် ဝိညာဉ်ပုံရိပ်မျှသာ ဖြစ်သော်လည်း အကယ်၍ ကျန်းရှိုယီက ပန်းချီကားကို အစွမ်းကုန် သုံးလိုက်လျှင် သူလည်း အထိနာမည် ဖြစ်သည်။ ကျန်းရှိုယီ၏ ထိုမျှလောက် ပြင်းထန်သော အရှိန်အဝါကြီးမှာ အဘယ်ကြောင့် ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားရသနည်း လက်ထဲက ပစ္စည်းက ဘာလို့ ဒီအတိုင်း လျှောကျသွားတာလဲ။

ဂျူးလင်းရှန်းသည် ချက်ချင်းပင် ထိုပန်းချီကားကို လှမ်းဖမ်းရန် ကြိုးစားသည်။ သို့သော် ရာကျစ်က လက်သည်းဖြင့် ကုတ်ဖဲ့ကာ ဂျူးလင်းရှန်းကို ရိုက်ထုတ်လိုက်ပြီး သူ၏ အမြီးဖြင့် ပန်းချီကားကို ရစ်ပတ်လိုက်သည်။ ထိုစဉ် မီးလျှံဓားက ရာကျစ်၏ အမြီးကို ဖြတ်တောက်လိုက်ပြန်ရာ ကောင်းကင်ယံမှာ ရုတ်ရုတ်သည်းသည်း ဖြစ်ကုန်တော့သည်။

ကျန်းရှိုယီမှာ ကြောင်အသွားမိသည်။ ဤသူများ ဤမျှအထိ လုယက်ကြမည်မှန်း သိလျှင် စောစောကတည်းက ပစ်ပေးလိုက်မိမှာ ဖြစ်သည်။ သူသည် ဓားအလင်းအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားစဉ် သပြေရွက်၏ အလင်းတန်းက သူ့ကို ခါးမှနေ၍ နှစ်ပိုင်း ဖြတ်တောက်လိုက်လေတော့သည်။

ကျန်းရှိုယီ : ".........."

ဤသူများသည် အလွန်ပင် စိတ်ထားပုပ်စပ်လှသော လိပ်အိုကြီးများ ဖြစ်ကြသည်။ ဤသပြေရွက်၏ ပိုင်ရှင်မှာ မည်သူနည်း၊ အဘယ်ကြောင့် ဤမျှ ယုတ်မာရသနည်း ထိုစဉ် ပန်းချီကားကို မီးလျှံဓားက သယ်ဆောင်ကာ ထွက်ပြေးရန် ပြင်လိုက်သည်။

"ထားခဲ့စမ်း"

ဟု ကောင်းကင်ယံမှ ဟိန်းဟောက်သံကြီး ထွက်ပေါ်လာပြီး ငါးမိုးကြိုးနတ်စွမ်းအား များက မီးလျှံဓားပေါ်သို့ ကျရောက်လာသည်။ မီးလျှံဓားမှာ အနည်းငယ် ထိခိုက်သွားသော်လည်း အစွမ်းကုန် အားစိုက်ကာ ထွက်ပြေးသွားလေတော့သည်။

...

ယွမ်ရှောင်လျှို့ဝှက်နယ်မြေရှိ ဂူတစ်ခုအတွင်း၌ ဆံပင်ဖြူအဖိုးအိုတစ်ဦးမှာ သွေးတစ်လုပ် ထွေးလိုက်ရသည်။ သူသည် မီးလျှံဓားကို စေခိုင်းသူ ဖြစ်သည်။ သူသည် သူ၏ သွေးရင်းစွမ်းအားကို သုံး၍ ဓားကို အမြန်ဆုံး ပြန်ခေါ်လိုက်ရသည်။

"ရန်သူတွေ ဝိုင်းနေပေမဲ့ ဒီပန်းချီကားကိုတော့ ငါ ရအောင် ယူရမယ်"

ဟု သူက ပြုံးလိုက်သည်။

သို့သော် သူ၏ အပြုံးမှာ ချက်ချင်းပင် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် မီးလျှံဓားနှင့်အတူ ပါလာရမည့် ပန်းချီကားမှာ ပါမလာတော့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ကျောက်စိမ်းပေတံသည် လက်နက်ကို မချနိုင်သော်လည်း ရတနာ ကိုမူ ချနိုင်သည်။ စောစောက ရွှေရောင်အလင်းများ ဝင်းလက်နေစဉ် လီယန်ချူသည် ငါးရောင်ခြယ်အလင်းဖြင့် ထိုပန်းချီကားကို ရိုက်ချလိုက်ပြီး အဝေးမှ ပစ္စည်းယူခြင်း အတတ်ဖြင့် သိုလှောင်အိတ်ထဲသို့ ဖမ်းယူလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူ၏ လှုပ်ရှားမှုမှာ အလွန်ပင် ကျွမ်းကျင်ပိုင်နိုင်လှသဖြင့် မည်သူမျှ သတိမထားမိလိုက်ပေ။

လီယန်ချူ၏ အကြည့်မှာ ကျန်းရှိုယီ၏ ဝိညာဉ်ပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသည်။ ကျန်းရှိုယီ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ သပြေရွက်ကြောင့် နှစ်ပိုင်းပြတ်သွားသော်လည်း သူ၏ ဝိညာဉ်မှာ ဓားအိမ်ဟောင်းလေးထဲသို့ ဝင်ရောက်ကာ ထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားနေသည်။ ဤနေရာမှ ထွက်ပေါက်သို့ မဝေးတော့သဖြင့် သူ လွတ်မြောက်နိုင်ခြေ ရှိသည်။

ထိုစဉ်

ကျန်းရှိုယီသည် အိုင်ကြီးနားတွင် ရပ်နေသော ချောမောခန့်ညားသည့် လူငယ်တာအိုဆရာလေးကို မြင်လိုက်ရသည်။

"သူပဲ"

ကျန်းရှိုယီ၏ မျက်လုံးများမှ အမျက်ဒေါသများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ဤလူငယ်ကို သတ်ရန်အတွက် သူသည် ခရမ်းရောင်ဝတ်ရုံကို လာရှာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ယခုတော့ သူ၏ ဘဝမှာ ပျက်စီးခဲ့ရပြီ။ ထိုနယ်မြေသည် အဘယ်ကြောင့် အန္တရာယ်ကြီးလှသည်ကို သူ ယခုမှ ကောင်းကောင်း သိလိုက်ရသည်။

ထိုအချိန်တွင် လီယန်ချူက ကျန်းရှိုယီကို လှမ်းကြည့်ကာ ပြုံးပြလိုက်ပြီး စိတ်ဓား တစ်ချက် ထုတ်လိုက်လေသည်။

ဓားအိမ်လေးမှာ ဆက်လက် ပျံသန်းသွားသော်လည်း ကျန်းရှိုယီ၏ ဝိညာဉ်မှာမူ လုံးဝ ဥဿုံဝိညာဉ်ကြွေလွင့် သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ စိတ်ဓားသည် ဝိညာဉ်ကို သတ်ဖြတ်သည့် အမြင့်ဆုံး နတ်စွမ်းအား ဖြစ်သည်။

ကျန်းရှိုယီသည် သူကိုယ်တိုင်ပင် မတတ်မြောက်သော စိတ်ဓားအောက်တွင် အသက်ပျောက်ကွယ်သွားရလိမ့်မည်ဟု အိပ်မက်ပင် မမက်ခဲ့ပေ။

...

လီယန်ချူသည် ချက်ချင်းပင် လှည့်ထွက်လာခဲ့သည်။ ဤနေရာတွင် ဆက်နေ၍ မဖြစ်တော့ပေ။ သူသည် ပညာရှင်ကြီးများ၏ မျက်စိအောက်တွင် ပစ္စည်းတွေကို လုယူခဲ့ပြီး ကျန်းရှိုယီကိုပါ သတ်ပစ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူသည် ကောင်းကင်ယံသို့ ပျံတက်ကာ လျင်မြန်စွာ ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။

ကောင်းကင်ယံတွင် တိုက်ပွဲများ ဆက်လက် ဖြစ်ပွားနေဆဲ ဖြစ်သည်။ လူအများမှာ ကျန်းရှိုယီ၏ အလောင်းကို လုနေကြသလို၊ မီးလျှံဓားပိုင်ရှင်ကိုလည်း ဝိုင်းဝန်း တိုက်ခိုက်နေကြသည်။ လီယန်ချူမှာမူ ထိုရုတ်ရုတ်သည်းသည်း မြင်ကွင်းများကြားမှ ထွက်ပေါက်ဆီသို့ ရောက်ရှိသွားပြီး ယွမ်ရှောင်လျှို့ဝှက်နယ်မြေမှ ထွက်ခွာလာခဲ့လေတော့သည်။

ဝေမြို့ ရှိ ထိုက်ဖင် တည်းခိုခန်း...

အပြင်အဆင် လှပကျော့ရှင်းလှသော ဆိုင်ရှင်မ သည် ကောင်းကင်ယံသို့ လှမ်းကြည့်ကာ ပြုံးလိုက်သည်။

"ပြန်လာပြီပဲ"

ခဏအကြာတွင် လီယန်ချူသည် တည်းခိုခန်းထဲသို့ ဝင်လာသည်။ သူနှင့် ဆိုင်ရှင်မတို့မှာ တကယ့်ကို နတ်သက်ကြွေသူ နှစ်ဦးအလား လိုက်ဖက်လှပေသည်။

"ဘယ်လိုလဲ၊ အဆင်ပြေရဲ့လား"

ဟု ဆိုင်ရှင်မက ဂရုတစိုက် မေးသည်။

လီယန်ချူက ခေါင်းငြိမ့်ပြကာ

"အဆင်ပြေပါတယ်။ ရတနာတချို့ ရလာတယ်၊ လာ... အခန်းထဲသွားပြီး ပြမယ်"

ဟု ဆိုသည်။

ဆိုင်ရှင်မက သူ့ကို မျက်စောင်းလေး ထိုးကာ

"တွေ့တာနဲ့ အခန်းထဲ ခေါ်တော့တာပဲလား"

ဟု တိုးတိုးလေး စနောက်သည်။

လီယန်ချူက ရယ်မောကာ

"လူငယ်ပဲလေ၊ နားလည်ပေးရမှာပေါ့"

အခန်းထဲသို့ ရောက်သောအခါ လီယန်ချူသည် သူ ရလာသော ပစ္စည်းများကို ထုတ်ပြလိုက်သည်။ ရှေးဟောင်းဆေးနည်းများ၊ စိတ်ဓားကျမ်းစာ၊ နဂါးပုလဲ၊ အဌဂံပုဝါ၊ ရွှေရောင်ဂျင်ဆင်း၊ ထူးဆန်းသော တရားထိုင်ကော်ဇော၊ နှင့် ကျန်းရှိုယီဆီမှ လုယူခဲ့သော ပစ္စည်းများ... အားလုံးမှာ အခန်း၏ တစ်ဝက်ခန့် ပြည့်သွားတော့သည်။

"ဒီတစ်ခေါက် အပြင်ထွက်တာ... ပစ္စည်းတွေ လက်ကားသွားသွင်းလာတာလား"

ဟု ဆိုင်ရှင်မက အံ့အားသင့်စွာ မေးသည်။

သာမန်ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးသည် ဤပစ္စည်းတစ်ခုတည်း ရလျှင်ပင် ကံထူးရှင်ဟု ခေါ်နိုင်သော်လည်း လီယန်ချူမှာမူ တောင်ပုံရာပုံ သယ်လာခြင်း ဖြစ်သည်။

"ဒါတွေတင် မဟုတ်သေးဘူး... ယင်ယန်ပုလင်းထဲမှာ တောင်စောင့်နတ် တစ်ပါးနဲ့ အိတ်ထဲမှာ တတိယအဆင့် မိစ္ဆာဘုရင်ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်လည်း ပါသေးတယ်၊ နေရာမဆန့်လို့ ထုတ်မပြတာ"

ဟု လီယန်ချူက ပြုံးကာ ပြောသည်။

ထို့နောက် သူသည် ကျန်းရှိုယီ၏ သိုလှောင်လက်စွပ်ပေါ်ရှိ တားမြစ်ချက်ကို ဖျက်ဆီးကာ ဖွင့်လိုက်သည်။ ထိုလက်စွပ်ထဲတွင် အဝတ်တစ်ထည် ရှိနေသည်။ ၎င်းကို ထုတ်လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် အခန်းတစ်ခုလုံးမှာ နတ်ဘုရားအလင်းများဖြင့် ဝင်းလက်သွားတော့သည်။

"ဒါ... ခရမ်းရောင်ဝတ်ရုံ လား"

ဆိုင်ရှင်မက အံ့ဩတကြီး မေးလိုက်သည်။

၎င်းမှာ နတ်ဘုရားလက်နက် စစ်စစ် ဖြစ်သည်။ လီယန်ချူသည် လက်စွပ်တစ်ကွင်းကို ရိုက်ချခဲ့ရာမှ နတ်ဘုရားလက်နက်ကြီးကို ရရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူ၏ မျက်နှာတွင် ကျေနပ်အားရသော အပြုံးများ ပေါ်ထွက်လာတော့သည်။

"အော်... ဟိုလူကြီးက ဒါကြောင့်မို့လို့ အသေအလဲ လိုက်ခံနေရတာကိုး"

ဟု လီယန်ချူက ခေါင်းခါကာ ရယ်မောလိုက်လေတော့သည်။