အခန်း (၈၄၇-၈၄၈)

အခန်း (၈၄၇) လှည့်စားခြင်းအတတ် ၊ ကျွန်မယောက်ျား ပြန်လာပြီ ၊ နှလုံးသားလဲလှယ်ခြင်း ၊ မိုင်သောင်းချီ စိတ်ဖြင့်လှည့်လည်ခြင်း

ယွမ်ရှောင်လျှို့ဝှက်နယ်မြေထဲမှာ ပုန်းကွယ်နေတယ်လို့ ကျော်ကြားလှတဲ့ နတ်ဘုရားလက်နက်ကို နောက်ဆုံးတော့ သူကိုယ်တိုင် ရရှိခဲ့လေပြီ။ ၎င်းမှာ အစွမ်းထက် ပညာရှင်ကြီးများစွာရဲ့ မျက်စိအောက်မှာတင် ရယူခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

လီယန်ချူက တည်ငြိမ်စွာဖြင့်

"နတ်ဘုရားလက်နက် တစ်ခုဆိုတာကလည်း ဒီလိုပါပဲ" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

ဆိုင်ရှင်မက မခံနိုင်တော့ဘဲ ဖူးခနဲ ရယ်မောလိုက်ပြီး သူ့ကို မျက်စောင်းလေး တစ်ချက် ထိုးကာ

"ရှင်ကတော့ တကယ့်ကို လူတတ်လုပ်ပြနေတာပဲ"

ဟု ကျီစယ်လိုက်သည်။

လီယန်ချူ လျှို့ဝှက်နယ်မြေမှ ပြန်လာခဲ့သည်မှာ သုံးရက်ရှိပြီ ဖြစ်သည်။ နတ်အငွေ့အသက်များကို နှစ်ရှည်လများ စုပ်ယူထားသည့် ထိုသန်မာလှသော ပန်းပြာမှိုမိစ္ဆာ ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို သူသည် သွေးစွမ်းအားတိုးဆေးလုံးကြီးအဖြစ် ကျိုချက်လိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။

ဤသွေးစွမ်းအားဆေးလုံးမှာ လီယန်ချူ ရှေးဟောင်းဆေးကျိုအိုးကို ရရှိခဲ့သည့်အချိန်မှစ၍ အကောင်းဆုံးသော အရည်အသွေးရှိသည့် ဆေးလုံးတစ်လုံး ဖြစ်သည်။ သွေးမျိုးဆက်အရဆိုလျှင် ချီလင် သို့မဟုတ် ပိုင်ဇယ် တို့က ပို၍ အစွမ်းထက်သော်လည်း၊ ကျင့်ကြံမှုနှင့် ခန္ဓာကိုယ်ကြံ့ခိုင်မှု အပိုင်းတွင်မူ ဤမှိုမိစ္ဆာကြီးက ပို၍ သန်မာသည်။

ထို့အပြင် ၎င်းသည် နတ်အငွေ့အသက်များကို မည်မျှကြာအောင် ကျင့်ကြံခဲ့သည်မသိ၊ ခန္ဓာကိုယ်ထဲတွင် အလွန်ဆန်းကြယ်သော စွမ်းအားများ ကိန်းအောင်းနေသည်။

ထိုမိစ္ဆာကြီး ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် စုဆောင်းထားသည့် နတ်စွမ်းအားများကို လီယန်ချူက ဆေးအဖြစ် ကျိုချက်လိုက်ခြင်းမှာ အလုပ်ရှုပ်သက်သာစေခဲ့သည်။ သို့သော် လောလောဆယ်တွင် သူသည် ကိုယ်တွင်းအာရုံနယ်ပယ်ကို ဆင်ခြင်နေပြီး သူ၏ သိုင်းပညာအဆင့်နှင့် ခန္ဓာကိုယ်ခွန်အားကို ထိန်းညှိနေဆဲဖြစ်ရာ ဆေးလုံးကို အလောတကြီး မသုံးစွဲသေးပေ။

ယင်ယန်ပုလင်း သည်လည်း ကောင်းကင်ဦး ယင်ယန်ဓာတ်ကို အသုံးပြုကာ တောင်စောင့်နတ်၏ ဝိညာဉ်ကို ကြိတ်ခြေလိုက်ရာ သန့်စင်သော ကုသိုလ်မှတ် နှင့် မြေစွမ်းအားများ စုစည်းနေသည့် တောင်ကျောက်စိမ်း တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားစေသည်။ ထပ်မံ၍ ကြိတ်ခြေပါက အရာအားလုံးမှာ ဟင်းလင်းပြင်ထဲတွင် ပျောက်ကွယ်သွားပေလိမ့်မည်။

ဤသုံးရက်အတွင်း သူသည် ညဖက်တွင် တည်းခိုခန်း၏ အနောက်ဘက် ဝင်းထဲ၌သာ နေထိုင်သည်။ နတ်ဆရာကြီး မှာ ပညာရှင်တစ်ဦးဖြစ်သဖြင့် ဤအရာများကို ထူးဆန်းသည်ဟု မထင်ပေ။ "လူငယ်တွေ ဖြစ်တာ ကောင်းတာပေါ့" ဟုသာ ရေရွတ်ကာ သက်ပြင်းချလေသည်။

လီယန်ချူသည် ခန့်ညှားထည်ဝါပြီး အရပ်ရှည်ကာ လူယုံကြည်အောင် ဆွဲဆောင်နိုင်သည့် ချောမောသော မျက်နှာကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည်။ နတ်ဆရာကြီးသည် လီယန်ချူ၏ ကျောက်စိမ်းကဲ့သို့ နူးညံ့ပြီး ယောက်ျားပီသကာ ထင်ရှားသော မျက်နှာကျကို ကြည့်တိုင်း

"ချောလည်းချော၊ တိုက်လည်းတိုက်နိုင်၊ ကံကောင်းလို့ ဒီကောင်လေးက အပြင်လောကမှာ သိပ်မလှည့်လည်သေးတာ၊ မဟုတ်ရင် ကျင့်ကြံရေးလောကက နတ်သမီးလေးတွေနဲ့ မိန်းမလှလေးတွေ အကုန်လုံး သူ့ကြောင့်နဲ့ အချစ်နွံထဲ နစ်ကုန်ကြမှာပဲ"

ဟု တိုးတိုးလေး ပြောလေ့ရှိသည်။

လီယန်ချူ၏ စိတ်အာရုံမှာလည်း ညစဉ်ညတိုင်း ဆိုင်ရှင်မ၏ နူးညံ့လှပသော ရင်ခွင်ထဲတွင် တဖြည်းဖြည်း တည်ငြိမ်လာခဲ့သည်။ ရင့်ကျက်ပြီး ပြည့်ဖြိုးသော ခန္ဓာကိုယ်၊ လှပညို့ယူဖွယ်ကောင်းသော မျက်နှာနှင့် ထူးခြားသော အရှိန်အဝါရှိသည့် သူမသည် တကယ့်ကို ပြည့်စုံသော ချစ်သူတစ်ဦးပင် ဖြစ်သည်။ လိမ္မာပါးနပ်ပြီး အချက်ပေးလိုက်သည်နှင့် ဘာလုပ်ရမည်ကို ချက်ချင်းနားလည်သည့် အမျိုးသမီးမျိုး ဖြစ်သည်။

...

နေဝန်းနီကြီး ထွက်ပေါ်လာပြီး အရှေ့ဘက်မှ ခရမ်းရောင်အငွေ့အသက်များ ရောက်ရှိလာချိန်တွင် လီယန်ချူသည် ယန်ဝိညာဉ်ကို ခန္ဓာကိုယ်ပြင်ပသို့ ထုတ်ကာ နေမင်းကြီး၏ စွမ်းအားနှင့် ကမ္ဘာကြီး၏ ပထမဆုံးသော ခရမ်းရောင်အငွေ့အသက်များကို စုပ်ယူလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူသည် ချင်းယွန်းကျောင်း ထဲတွင် လက်ဝှေ့ကျင့်စဉ်ကို လေ့ကျင့်လေသည်။

ဒူးကို အနည်းငယ်ကွေး၊ လက်ကောက်ဝတ်ကို လိမ်ကာ လက်သီးဆုပ်လိုက်ပြီး ဖြည်းညှင်းစွာ ရှေ့သို့ ထိုးလိုက်သည်။ သို့သော် လက်သီးမှာ ရှေ့သို့ မသွားဘဲ နောက်သို့ ပြန်လည် ဆွဲယူလိုက်သည့်အလား ဖြစ်နေသည်။ အကွက်များမှာ မရှုပ်ထွေးသလို မြေကြီးတုန်ဟီးမတတ် အရှိန်အဝါမျိုးလည်း မရှိပေ။ လေကွဲသံ သို့မဟုတ် သွေးလေလှုပ်ရှားသံများပင် ထွက်မလာပေ။

သို့သော် ဘေးနားရှိ ကြိမ်ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ထိုင်ကာ လီယန်ချူကို ကြည့်နေသည့် နတ်ဆရာကြီး၏ မျက်လုံးများမှာ ပိုမို ဝင်းလက်လာသည်။ သူသည် အခြားသူများ မမြင်နိုင်သော ထူးခြားသည့် အဓိပ္ပာယ်များကို မြင်နေရပုံရသည်။

"အမလေး... ဒီအတိုင်း ဆက်ကျင့်နေရင်တော့ မြို့တော်က အဲဒီလူနဲ့တောင် လက်ဝှေ့ယှဉ်ထိုးလို့ ရတော့မယ်"

ဟု နတ်ဆရာကြီးက စိတ်ထဲမှ မှတ်ချက်ပေးလိုက်သည်။

လီယန်ချူသည် ကိုယ်တွင်းအာရုံနယ်ပယ်ကို အောင်မြင်ပြီးနောက် သိုင်းပညာအပေါ် နားလည်မှု အသစ်များ ရရှိခဲ့သည်။ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး၏ စွမ်းအားကို မိမိကိုယ်တွင်း၌ ပေါင်းစပ်ကာ ခွန်အားဖြင့် တရားကို သက်သေထူခြင်း ဖြစ်သည်။ အဓိကမှာ တိုက်နိုင်ခိုက်နိုင်ခြင်း ပင်။

ဝေမြို့ရှိ သူ၏ နေ့ရက်များမှာ အလွန်ပင် တည်ငြိမ်လှသည်။ ဤရက်ပိုင်းအတွင်း ဆိုင်ရှင်မနှင့် ဖန့်ချင်းလန် ညီအစ်မတို့ မည်သည့်အရာကို လောင်းကြေးထပ်ကာ စိတ်ဆိုးနေကြသည်မသိ၊ အငြိုးအတေးများ ပြင်းထန်နေသဖြင့် လီယန်ချူသည် ချင်းယွန်းကျောင်းသို့ ခေတ္တ ပြောင်းရွှေ့နေထိုင်ကာ နေ့စဉ် တာအိုကျမ်းစာများကို ဖတ်ရှုခြင်း၊ ယန်ဝိညာဉ်ကို ကျင့်ကြံခြင်းနှင့် လက်ဝှေ့ကျင့်ခြင်းများကိုသာ ပြုလုပ်နေသည်။

အားလပ်ချိန်တွင် လက်ဖက်ရည်ဆိုင်သို့သွားကာ ပုံပြောသူ၏ စကားများကို နားထောင်ပြီး ဈေးတန်း၏ အရှေ့ဘက်မှ အနောက်ဘက်အထိ စားသောက်ကာ လည်ပတ်လေ့ရှိသည်။ နတ်ဆရာကြီးမှာမူ အလှူအတန်း၊ မင်္ဂလာဆောင်၊ အသုဘ အခမ်းအနားများသို့ သွားကာ လူ့လောက၏ အငွေ့အသက်များကို ခံစားရသည်ကို ပို၍ နှစ်သက်သည်။ ဆရာတပည့် နှစ်ဦးစလုံး၏ ဘဝမှာ အလွန်ပင် အေးချမ်းလှသည်။

ထိုနေ့တွင် နတ်ဆရာကြီးမှာ အပြင်မထွက်ဘဲ လီယန်ချူ ဖျော်ပေးထားသည့် အဆင့်မြင့် နတ်လက်ဖက်ရည်ကို သောက်ရင်း ဆရာတပည့်နှစ်ဦး စစ်တုရင် ကစားနေကြသည်။

မူလက နတ်ဆရာကြီးမှာ လုံဟူရှန်း မှ ပညာရှင်ကြီး ဖြစ်သဖြင့် သူ့ကို စစ်တုရင်ကစားရန် ဖိတ်ခေါ်ခြင်းမှာ နက်နဲသော အဓိပ္ပာယ်တစ်ခုခု ရှိမည်ဟု လီယန်ချူ ထင်ထားခဲ့သည်။ ပညာရှင်ကြီးများမှာ အမြဲတစေ ဝေဝေဝါးဝါး လုပ်တတ်ပြီး တိုက်ရိုက် မပြောတတ်ကြသည် မဟုတ်ပါလား။ သို့သော် ပွဲအနည်းငယ် ကစားပြီးနောက်တွင်မူ အဘိုးအိုသည် အလုပ်မရှိ၍ ပျင်းနေခြင်းသာ ဖြစ်ကြောင်း လီယန်ချူ သိလိုက်ရသည်။

အဓိကအချက်မှာ နတ်ဘုရားကဲ့သို့ အရှိန်အဝါရှိသော လုံဟူရှန်း နတ်ဆရာကြီးမှာ စစ်တုရင်ကို တကယ်တမ်း၌ အလွန်ပင် သာမန်ကာလျှံကာသာ ကစားတတ်ခြင်း ဖြစ်သည်။ စစ်တုရင် မကစားတတ်သော လီယန်ချူနှင့် ယှဉ်လျှင် အနည်းငယ်သာ သာပေသည်။ အဖိုးကြီးသည် လီယန်ချူ၏ အတုံးများကို တစ်ခုပြီးတစ်ခု စားပစ်ကာ နောက်ဆုံးတွင် 'မင်းကြီး' တစ်ခုတည်းသာ ကျန်တော့သည့် အခြေအနေသို့ ရောက်သွားသည်။

အဘိုးအိုက မုတ်ဆိတ်ကိုသပ်ကာ ပြုံးလိုက်ပြီး

"မင်းရဲ့ စစ်တုရင်ပညာက တကယ့်ကို အဆင့်မရှိတာပဲ "

ဟု ဆိုသည်။

လီယန်ချူ : ".........."

နှစ်ဦးသား အတုံးများကို ပြန်စီကာ နောက်တစ်ပွဲ ထပ်ကစားကြသည်။ ယခုတစ်ကြိမ်တွင် လီယန်ချူက အစကောင်းနေသဖြင့် အဘိုးအိုမှာ မကျွမ်းကျင်သလို ဖြစ်ကာ 'ရထား' နှင့် 'မြင်း' တို့ကို ဆက်တိုက် ဆုံးရှုံးလိုက်ရသဖြင့် အကျပ်ရိုက်သွားသည်။

သူ၏ ထူထဲသော မျက်ခုံးနှစ်ခုမှာ တစ်ခုနှင့်တစ်ခု ထိစပ်မတတ် တွန့်ချိုးသွားပြီး စောစောက ယုံကြည်မှုအပြည့်ရှိသော ပုံစံမှာ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။ သူ၏ စစ်တုရင်အဆင့်မှာ လီယန်ချူထက် အနည်းငယ်သာ သာသဖြင့် အာရုံတစ်ချက် လွတ်သွားသည်နှင့် ရှုံးနိမ့်ရန် နီးစပ်သွားသည်။

အဘိုးအို၏ စဉ်းစားချိန်မှာ ပို၍ ကြာလာပြီး မျက်နှာမှာလည်း တည်ကြည်လာသည်။ လက်ထဲမှ လက်ဖက်ရည်ကိုပင် တစ်ငုံမျှ မသောက်နိုင်တော့ပေ။ သို့သော် ဤကဲ့သို့ အဆင့်ရှိသူများသည် ရှုံးနိမ့်ခါနီးလေလေ အမှားများလေလေ ဖြစ်တတ်သည်။ ခဏအကြာတွင် အဘိုးအိုမှာ လုံးဝ အောက်ဖက်သို့ ရောက်သွားပြီး လီယန်ချူ၏ အကွက်များအောက်တွင် နတ်ဘုရားကဲ့သို့ မျက်နှာပေါ်၌ ချွေးစက်များပင် ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။

ဒေါက်... ဒေါက်... ဒေါက်...

ထိုစဉ် အလျင်စလို ပြေးလာသည့် ခြေသံများနှင့်အတူ တံခါးခေါက်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ အဘိုးအိုမှာ မလှုပ်မယှက်ဘဲ စစ်တုရင်ခုံကိုသာ မျက်တောင်မခတ် ကြည့်နေပြီး ပြင်ပလောကနှင့် အဆက်အသွယ် ပြတ်နေသည့်အလား ရှိနေသည်။

လီယန်ချူက ထကာ တံခါးသွားဖွင့်လိုက်ရာ ကလေးတစ်ယောက်ကို ချီထားသည့် ပြည့်ဖြိုးသော ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်နှင့် အမျိုးသမီးငယ်တစ်ဦးနှင့် အစေခံ သုံးလေးဦးကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမမှာ ရွှေဖျင် ပိုးထည်တိုက် မှ သူဌေးလေး၏ ဇနီးဖြစ်ပြီး ကလေးမှာ ငါးလသားအရွယ်သာ ရှိပါသေးသည်။

...

ဆေးကုခြင်း၊ ဗေဒင်ဟောခြင်း၊ အိမ်ခြံမြေကြည့်ခြင်း၊ မျက်နှာကြည့်ခြင်း၊ ယတြာချခြင်း၊ အဆောင်ရေပေးခြင်း၊ အစီရင်ခံခြင်းနှင့် ဆေးဖော်ခြင်း စသည့် အတတ်များတွင် အဘိုးအိုမှာ မတတ်သည် မရှိပေ။

ထို့အပြင် ဝတ်စားထားပုံမှာလည်း နတ်ဘုရားတစ်မျှ ကြည်ညိုဖွယ်ကောင်းသဖြင့် မည်သည့်နေရာသွားသွား လူအများ၏ လေးစားမှုကို ခံရသည်။ ဝေမြို့တွင် ရှိနေသည့် အချိန်အတွင်း မင်္ဂလာဆောင်၊ အသုဘ၊ အောက်လမ်းနှိမ်နင်းခြင်းနှင့် လူနာကုသခြင်း စသည်တို့ကို အကုန် လုပ်ကိုင်ပေးလေ့ ရှိသည်။ လီယန်ချူမှာ အဘိုးအို အလုပ်များနေသည့် အခါမျိုးတွင် ကိုယ်စား သွားရောက် လုပ်ကိုင်ပေးလေ့ ရှိသည်။

ဤပိုးထည်တိုက်သို့ သူ တစ်ခေါက် ရောက်ဖူးသည်။ သူဌေးလေး ဝမ်ချန်း မှာ ပိုးထည်ဝယ်ရန် တောင်ပိုင်းဒေသသို့ အမြဲ သွားနေရသဖြင့် အိမ်တွင် အိုမင်းသော မိခင်နှင့် ဇနီးဖြစ်သူ ချန်ကတော် တို့သာ ကျန်ရစ်သည်။ ပြီးခဲ့သည့်ရက်ပိုင်းက မိခင်ဖြစ်သူမှာ ပြင်းထန်စွာ ဖျားနာခဲ့ပြီး ဆရာဝန်များစွာနှင့် ပြသသော်လည်း မသက်သာသဖြင့် ချင်းယွန်းကျောင်းသို့ ရောက်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

လီယန်ချူ ကြည့်လိုက်သည့်အခါ မကောင်းသော အငွေ့အသက်များ ဝင်ရောက်နေခြင်းသာ ဖြစ်ပြီး အဆောင် မလိုဘဲ နတ်အငွေ့အသက် တစ်ခု ထည့်ပေးလိုက်ရုံဖြင့် အဘွားအိုမှာ ချက်ချင်းပင် ကျန်းမာလာခဲ့သည်။ ထိုအချိန်မှစ၍ ဝမ်မိသားစုတစ်ခုလုံးက လီယန်ချူကို နတ်ဘုရားတစ်ပါးအလား ကိုးကွယ်ကြတော့သည်။

သူဌေးကတော် ချန် ကိုလည်း လီယန်ချူ သိထားသည်။ သူမသည် နူးညံ့သိမ်မွေ့ပြီး အေးဆေးသော မိန်းမကောင်းတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ ယခုအခါ ပြည့်ဖြိုးလှပသော ထိုအမျိုးသမီးငယ်မှာ ပူပန်သော မျက်နှာဖြင့် လီယန်ချူကို ပြောလိုက်သည်။

"လီတာအိုဆရာ... ကျွန်မယောက်ျား ပြန်လာပါပြီ"

ထိုစကားအဆုံးတွင် စစ်တုရင်ခုံကို အာရုံစိုက်နေသည့် အဘိုးအိုမှာ ရုတ်တရက် ခေါင်းလှည့်ကြည့်လာပြီး သူ၏ မျက်နှာမှာ တစ်စုံတစ်ခုကို အရသာခံနေသည့်အလား ဖြစ်သွားသည်။

".........."

လီယန်ချူ၏ နှုတ်ခမ်းမှာ တွန့်သွားပြီး

"ပြန်လာတာ ဝမ်းသာစရာပဲလေ၊ ဘာဖြစ်လို့လဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။

သူဌေးကတော် ချန် မှာ မျက်နှာလေး နီသွားပြီး ခြေဆောင့်ကာ

"ယောက်ျား နှစ်ယောက် ပြန်လာလို့ပါ" ဟု အော်ပြောလိုက်သည်။

လီယန်ချူ မျက်မှောင်ကြုတ်သွားပြီး

"ဘယ်လိုဖြစ်တာလဲ" ဟု မေးသည်။

ချန်ကတော် က ဖြစ်စဉ်ကို ပြောပြသည်။ ယနေ့ မနက်အစောပိုင်းတွင် ခရီးသွားနေသည့် သူမ၏ ယောက်ျားမှာ ဖုန်တလုံးလုံးဖြင့် ပြန်ရောက်လာသည်။ သူမသည် ဝမ်းသာအားရ တံခါးဖွင့်ပေးခဲ့သော်လည်း သူမ၏ ယောက်ျားမှာ အိမ်ထဲရောက်သည်နှင့် သူမကို ဖက်ကာ အိပ်ရာပေါ်သို့ ခေါ်ဆောင်ရန် ကြိုးစားတော့သည်။

ဘေးနားရှိ ကလေးကိုပင် ဂရုမစိုက်ပေ။ သူမ၏ ယောက်ျားမှာ အမြဲတစေ ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့သူ ဖြစ်သော်လည်း ယခုတစ်ကြိမ်တွင် အဘယ်ကြောင့် ဤမျှ ကြမ်းတမ်းနေရသနည်းဟု သူမ ထိတ်လန့်သွားသည်။

ထိုစဉ် တံခါးပွင့်လာပြီး နောက်ထပ် သူမ၏ ယောက်ျားတစ်ဦး ပေါ်လာပြန်သည်။ ထိုသူသည် အထဲရှိ မြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ဒေါသတကြီးဖြင့် အထဲရှိသူကို လှမ်းဖမ်းကာ နှစ်ဦးသား လုံးထွေး သတ်ပုဒ်ကြတော့သည်။

ချန်ကတော် မှာ မည်သူက အစစ်၊ မည်သူက အတုမှန်း မခွဲခြားနိုင်တော့ပေ။ ဝမ်မိသားစုဝင်များ ရောက်လာကြပြီး ယောက်ျားနှစ်ဦး ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့ရသည့်အခါ အံ့ဩကုန်ကြသည်။ နှစ်ဦးစလုံးက မိမိကိုယ်ကို အစစ်ဟု ပြောနေကြသဖြင့် နောက်ဆုံးတွင် မြို့နယ်အာဏာပိုင် သို့ ရောက်သွားကြတော့သည်။ ယခုအခါ ထိုသူနှစ်ဦးလုံးကို ရုံးတော်တွင် ဖမ်းဆီးထားသည်။

ချန်ကတော်သည် ချင်းယွမ်ကျောင်းမှ လီတာအိုဆရာနှင့် နတ်ဆရာကြီး တို့မှာ အစွမ်းထက်သူများဖြစ်ကြောင်း သိသဖြင့် အလျင်အမြန် လာရောက် အကူအညီတောင်းခြင်း ဖြစ်သည်။

အဘိုးအိုက မုတ်ဆိတ်ကိုသပ်ကာ ပြုံးလိုက်ပြီး

"ဒါက စိတ်ဝင်စားစရာပဲ" ဟု ဆိုသည်။

လီယန်ချူက ခေါင်းငြိမ့်ကာ

"မိစ္ဆာတစ်ကောင်က ရုပ်ဖျက်ထားတာနဲ့ တူတယ်၊ ဒါပေမဲ့ အဲဒီလောက် အားနည်းနေတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် တခြား ရည်ရွယ်ချက် ရှိနေတာလား "

ဟု တွေးတောမိသည်။

သူသည် ချန်ကတော် နှင့်အတူ ရုံးတော်သို့ လိုက်သွားရန် မလိုပေ။ လီယန်ချူသည် သူ၏ စိတ်အာရုံကို ချက်ချင်း ဖြန့်ကြက်လိုက်ရာ ဝေမြို့ရုံးတော်တွင် ရုပ်ချင်းတစ်ပုံစံတည်း တူသည့် ဝမ်မိသားစု သူဌေးလေး နှစ်ဦးမှာ မျက်နှာတွင် ဒဏ်ရာဒဏ်ချက်များဖြင့် အကျဉ်းကျနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

နှစ်ဦးစလုံးမှာ တကယ့်ကို အငြိုးဖြင့် အသေအလဲ ထိုးနှက်ထားကြပုံရသည်။ မိမိ၏ ဇနီးအသစ်စက်စက် အိပ်ခန်းထဲတွင် မိမိနှင့် ရုပ်ချင်းတူသည့် သူစိမ်းတစ်ယောက်ကို တွေ့ရပါက မည်သူမဆို ဒေါသထွက်မည်မှာ ဓမ္မတာပင်။

လီယန်ချူသည် စိတ်အာရုံဖြင့် ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် အခြေအနေကို သိလိုက်ရသည်။ သူသည် ချန်ကတော် ကို ညင်သာစွာ ပြောလိုက်သည်။

"ငါ မင်းနဲ့အတူ ရုံးတော်ကို လိုက်ခဲ့မယ်၊ ဘယ်သူက အစစ်၊ ဘယ်သူက အတုဆိုတာ ချက်ချင်း သိရမှာပါ"

ချန်ကတော် မှာ ဝမ်းသာအားရဖြင့် မျက်ရည်များ ဝဲကာ ခေါင်းငြိမ့်ပြသည်။

လီယန်ချူ ထွက်ခွာရန် ပြင်လိုက်စဉ် စစ်တုရင်ခုံကို ငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ မျက်မှောင်ကြုတ်သွားပြီး

"ဟမ်... ငါ့ရဲ့ မြင်း ဘယ်ရောက်သွားတာလဲ"

အဘိုးအိုက အတည်ပေါက်ဖြင့်

"ခုနကပဲ စားလိုက်တာလေ၊ မင်းမှာ မြင်းမှ မရှိတာ၊ မြန်မြန်သွားပြီး လူကယ်ဖို့ လုပ်စမ်းပါ၊ ပြန်လာမှ ဒီပွဲကို ဆက်ကစားမယ်"

ဟု ဆိုသည်။

လီယန်ချူ : ".........."

နဂါးကျားတောင်က ပညာရှင်ကြီးဆိုပြီး စစ်တုရင်ကစားတာ ခိုးတယ်ပေါ့လေ

...

သူသည် ချန်ကတော် နှင့်အတူ ရုံးတော်သို့ ရောက်လာသည်။ ရုံးတော်ရှိ ရဲမက်များမှာ သူ့ကို အလွန် ရင်းနှီးကြသည်။ အရာရှိ ဝမ်ရှိစဉ်ကတည်းက လီယန်ချူကို အောက်လမ်းနှိမ်နင်းရန် အမြဲ ပင့်ဖိတ်လေ့ရှိသည်။

လီယန်ချူသည် အကျဉ်းခန်းရှေ့သို့ ရောက်သွားပြီး တူညီသော သူဌေးလေးနှစ်ဦးကို ကြည့်လိုက်သည်။ နှစ်ဦးစလုံးက ရှင်းပြရန် ပြင်လိုက်စဉ် လီယန်ချူက မျက်နှာထား တင်းမာစွာဖြင့်

"နတ်အတတ်ကို သုံးပြီး မိန်းမကောင်းတစ်ယောက်ကို လှည့်စားတာ... မိုးကြိုးပစ်ခံရမှာ မကြောက်ဘူးလား "

ဟု ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။

ထိုအသံမှာ မိုးကြိုးသံအလား ပြင်းထန်လှသည်။ စကားအဆုံးတွင် ဝမ်သူဌေးလေး တစ်ဦးမှာ စိမ်းပြာရောင် အငွေ့အသက်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကာ

ဖောင်း... ဆိုသည့် အသံနှင့်အတူ ပေါက်ကွဲသွားတော့သည်။

ထို့နောက် စက္ကူရုပ် တစ်ခုမှာ ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ဖြည်းညှင်းစွာ ကျဆင်းလာသည်။ ရဲမက်များနှင့် ချန်ကတော် တို့မှာ ကြောင်အကာ ကြည့်နေကြသည်။ လီတာအိုဆရာ ရောက်လာပြီး စကားတစ်ခွန်း ပြောရုံဖြင့် အစစ်အမှန် ပေါ်လာလိမ့်မည်ဟု သူတို့ ထင်မထားခဲ့ပေ။

လီယန်ချူသည် စိတ်အာရုံဖြင့် အရာအားလုံးကို သိထားပြီး ဖြစ်သည်။ သူကိုယ်တိုင် လာရောက်ရခြင်းမှာ လူအများရှေ့တွင် ဤအရာသည် စက္ကူရုပ်သာ ဖြစ်ကြောင်း၊ မိစ္ဆာမဟုတ်ကြောင်း သက်သေပြရန်နှင့် ချန်ကတော် ၏ ဂုဏ်သိက္ခာကို ကာကွယ်ပေးရန် ဖြစ်သည်။

ဝမ်သူဌေးလေးမှာလည်း သက်ပြင်းချနိုင်တော့သည်။ သူသည် လီယန်ချူကို ကျေးဇူးတင်စွာဖြင့် လက်အုပ်ချီ နှုတ်ဆက်သည်။

လီယန်ချူက လက်ယမ်းပြလိုက်သည်။ ယခုအခါ ဤကဲ့သို့ ကိစ္စမျိုးမှာ သူ့အတွက် ဘာမှမဟုတ်ပေ။ အကယ်၍ သူ၏ ဝိညာဥ်မျက်စိနှင့် စိတ်အာရုံကို လှည့်စားနိုင်လျှင် ထိုမိစ္ဆာမှာ အနည်းဆုံး မိစ္ဆာဘုရင် အဆင့် ရှိရပေမည်။

သူသည် ဤသို့ ဖြေရှင်းပေးခြင်းမှာ ထိုဇနီးမောင်နှံကြားတွင် သံသယများ မကျန်ရစ်စေလိုသည့် စေတနာကြောင့် ဖြစ်သည်။ မဟုတ်ပါက သူသည် ကျောင်းထဲမှနေ၍ပင် ဤစက္ကူရုပ်ကို သတ်ဖြတ်နိုင်စွမ်း ရှိသည်။

ရုံးတော်မှ ထွက်လာပြီးနောက် လီယန်ချူ၏ မျက်နှာမှာ တည်ငြိမ်နေသော်လည်း

"စက္ကူရုပ်ကို လူအစစ်နဲ့ မခြားအောင် လုပ်နိုင်ပေမဲ့ တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်း မရှိဘူး၊ ဒါက ဘယ်ကလာတဲ့ စုန်းအတတ်လဲ "

ဟု တွေးတောနေမိသည်။

...

ဝေမြို့အပြင်ဘက်ရှိ ပျက်စီးနေသော တောင်စောင့်နတ်ကျောင်း တစ်ခုအတွင်း...

ဝေမြို့အနီးတွင် တောင်ကုန်းများစွာ ရှိပြီး တောင်တိုင်းတွင် နတ်ကျောင်းများ ရှိကြသော်လည်း အများစုမှာ ပျက်စီးယိုယွင်းနေသည်။ ထိုကျောင်းပျက်ကြီးထဲတွင် သာမန်စာပေပညာရှိ လူငယ်တစ်ဦးသည် ကျောက်ရုပ်တုကို မှီကာ အနားယူနေသည်။ ရုတ်တရက် သူသည် မျက်လုံးကို ဖွင့်လိုက်ပြီး

"ငါ့ရဲ့ နတ်အတတ် ဖျက်ဆီးခံလိုက်ရတာလား"

ဟု ထိတ်လန့်စွာ ပြောလိုက်သည်။

ထိုစဉ် သူ၏ မျက်စိရှေ့တွင် မြင်ကွင်းမှာ ဝေဝါးသွားပြီး ချောမောခန့်ညားသော လူငယ်တာအိုဆရာလေးတစ်ဦး ရောက်ရှိလာသည်။ ထိုသူ၏ ခါးတွင် ရှေးကျသော ဓားတစ်လက် ချိတ်ဆွဲထားပြီး မည်သည့် စကားမျှ မပြောသလို၊ မည်သည့် တန်ခိုးအရှိန်အဝါမျှလည်း ထုတ်မပြပေ။ သို့သော် ထိုသူ၏ အကြည့်အောက်တွင် စာပေပညာရှိလူငယ်မှာ ခြေထောက်များ တုန်ယင်လာတော့သည်။

လီယန်ချူက အေးစက်စွာ မေးလိုက်သည်

"မင်းမှာ ဘယ်လို သတ္တိတွေ ရှိနေလို့ နတ်အတတ်နဲ့ လူတွေကို လှည့်စားနေရတာလဲ"

စာပေပညာရှိလူငယ်မှာ ချက်ချင်းပင် ဒူးထောက်ကာ

"ပညာရှင်ကြီး... ကျွန်တော့်ကို အသက်ချမ်းသာပေးပါ"

"အဲဒီနေ့က ဝမ်မိသားစု ဇနီးမောင်နှံ ရန်ဖြစ်နေကြတုန်း၊ သူဌေးလေး ဝမ်ချန်းက အပြင်ထွက်လာပြီး ကျွန်တော့်ကို ဒေါသပုံချကာ ကန်ကျောက်သွားပါတယ်။ ဒါကြောင့် ကျွန်တော်က မကျေမနပ်ဖြစ်ပြီး ပညာလေးနဲ့ စနောက်လိုက်မိတာပါ"

လီယန်ချူ၏ မျက်ခုံးများမှာ ဓားကဲ့သို့ ထက်မြက်လာပြီး

"အာဃာတ ရှိရင် သူ့ကိုပဲ ရှာရမှာပေါ့၊ သူက မင်းကို ရန်စတာဆိုရင် သူ့ကိုပဲ လက်စားချေရမှာ၊ ဘာလို့ သူ့ရဲ့ ဇနီးကို သွားပြီး စော်ကားရတာလဲ "

စာပေပညာရှိလူငယ်မှာ မြေပြင်တွင် ခေါင်းနှင့်တိုက်ကာ တောင်းပန်နေသည်။

"ကျွန်တော် ခဏတာ စိတ်မှောင်သွားလို့ပါ၊ ကျေးဇူးပြုပြီး ခွင့်လွှတ်ပေးပါ "

လီယန်ချူက မေးသည်

"ဒီအတတ်ကို ဘယ်သူ့ဆီက သင်တာလဲ"

စာပေပညာရှိလူငယ်မှာ စကားမပြောဘဲ ခေါင်းကိုသာ ဆက်တိုက် စိုက်နေသည်။ လီယန်ချူသည် ထိုနတ်ကျောင်းကို ကြည့်လိုက်ရာ နတ်ရုပ်တုကို မြင်သည်နှင့် အခြေအနေကို နားလည်သွားသည်။

"အော်... ဒီကျောင်းက တောင်စောင့်နတ်က မင်းကို သင်ပေးလိုက်တာကိုး"

စာပေပညာရှိလူငယ်၏ ကိုယ်မှာ တုန်တက်သွားပြီး လီယန်ချူကို မော့ကြည့်ကာ ကြောင်သွားသည်။ လီယန်ချူက သူ့ကို မကြည့်ဘဲ နတ်ရုပ်တုကိုသာ စိုက်ကြည့်နေသည်။ တောင်စောင့်နတ်ဆိုသည်မှာ အများအားဖြင့် မိစ္ဆာများ သို့မဟုတ် သဘာဝအလျောက် ဖြစ်ပေါ်လာသည့် နတ်များ ဖြစ်သော်လည်း ဤနေရာရှိ တောင်စောင့်နတ်မှာမူ လူသားပုံစံ၊ လူလတ်ပိုင်း စစ်သူကြီးပုံစံ ဖြစ်နေသည်။

"မထွက်လာသေးဘူးလား၊ ငါကိုယ်တိုင် ဖိတ်ခေါ်ရမလား"

ဟု လီယန်ချူက အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

နတ်ရုပ်တုပေါ်မှ ဝိညာဉ်ပုံရိပ်တစ်ခု ဖြည်းညှင်းစွာ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ၎င်းမှာ ရုပ်ဆိုးလှသော လူလတ်ပိုင်း စစ်သူကြီးတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ ထိုစစ်သူကြီးသည် လီယန်ချူရှေ့တွင် ဒူးထောက်ကာ

"ပညာရှင်ကြီး... ကျွန်တော့်ကို အသက်ချမ်းသာပေးပါ။ ကျွန်တော်က ဝိညာဉ်အကြွင်းအကျန်လေး တစ်ခုပါ၊ ဒီစာပေညာရှိသူက ကျွန်တော့်ကို စိတ်ရင်းနဲ့ ကိုးကွယ်ပြီး ဆုတောင်းစာတွေ ရေးပေးလို့ သူ့ကို နတ်အတတ် သင်ပေးလိုက်တာပါ။ သူ စိတ်ကို မထိန်းနိုင်ဘဲ မှားသွားတာမို့ ခွင့်လွှတ်ပေးပါ"

လီယန်ချူက အေးစက်စွာ ပြောသည်

"ဒါက အမှန်ဆိုရင်တောင် မင်းကို လွှတ်ပေးလို့ မရဘူး၊ ဒါပေမဲ့... မင်းရဲ့ ဒီစကားတွေက ငါ့ကို လှည့်စားလို့ မရပါဘူး"

စစ်သူကြီးမှာ ကြောင်အသွားပြီး

"ပညာရှင်ကြီး ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ၊ ကျွန်တော် မသိပါဘူး"

လီယန်ချူက ဆိုသည်

"သူ့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ နတ်စွမ်းအား တစ်စက်မှ မရှိဘဲနဲ့၊ ဒီလောက် အသက်ဝင်တဲ့ စက္ကူရုပ်အတတ်ကို ဘယ်လိုလုပ် သုံးနိုင်မှာလဲ"

စစ်သူကြီးက ရှင်းပြသည်

"သူ့ရဲ့ ပါရမီက ညံ့လွန်းလို့ ကျွန်တော်က သူ့ကို လင်းလုံနှလုံးသား တစ်ခုနဲ့ လဲလှယ်ပေးထားတာပါ။ အဲဒီအချိန်မှာ ကျွန်တော့်ရဲ့ စွမ်းအားတွေ သူ့ဆီ ရောက်သွားလို့ ဒီအတတ်ကို သုံးနိုင်တာပါ"

'မင်းက လူသားနှလုံးသားတွေကို လဲလှယ်ပေးတဲ့ နတ်ဘုရား များ အောက်မေ့နေလား'

ဟု လီယန်ချူက စိတ်ထဲမှ ကဲ့ရဲ့လိုက်ပြီး ဒူးထောက်နေသည့် လူငယ်ကို ကြည့်ကာ

"မင်း အဲဒါကို ယုံသလား" ဟု မေးလိုက်သည်။

စာပေပညာရှိလူငယ်က ခေါင်းငြိမ့်ကာ ရင်ဘတ်မှ အင်္ကျီကို ဖွင့်ပြသည်။ ထိုနေရာတွင် ဒဏ်ရာအမာရွတ် ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။

"အဖေက ကျွန်တော့်ကို နှလုံးသား အသစ် လဲပေးလိုက်လို့သာ ကျွန်တော် ဒီလို ထက်မြက်လာတာပါ"

ဟု ဆိုသည်။

စစ်သူကြီးကလည်း

"ကျွန်တော်တို့ သားအဖကို ခွင့်လွှတ်ပေးပါ" ဟု အသနားခံသည်။

လီယန်ချူက အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်

"မင်းရဲ့ ကျင့်ကြံမှုလောက်နဲ့ လူကို နှလုံးသားလဲပေးနိုင်မယ် ဟုတ်လား မင်းက မင်းရဲ့ ဝိညာဉ်အကြွင်းအကျန်ကို ဒီလူငယ်ရဲ့ ကိုယ်ထဲ ထည့်ထားပြီး သူ့ရဲ့ စိတ်ကို ထိန်းချုပ်နေတာပဲ။ ဝိညာဉ်က အားနည်းလွန်းလို့ လူကို တိုက်ရိုက် ပူးကပ်လို့ မရတော့ဘဲ၊ ဒီလို အောက်လမ်းနည်းနဲ့ သူ့ကို တဖြည်းဖြည်း ကျဆင်းစေပြီး နောက်ဆုံးမှာ သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို သိမ်းပိုက်ဖို့ ကြိုးစားနေတာပဲ။ ဒီလို လုပ်ရပ်မျိုးကို ငါက လွှတ်ပေးရမယ် ဟုတ်လား "

စကားအဆုံးတွင် စစ်သူကြီး၏ မျက်နှာမှာ ပျက်သွားသည်။ လီယန်ချူက ဆက်ပြောမနေဘဲ လက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ ထိုလူငယ်၏ ကိုယ်ထဲမှ ဝိညာဉ်တစ်ခုကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။ ထိုဝိညာဉ်မှာ နတ်ကျောင်းထဲက စစ်သူကြီးနှင့် တစ်ပုံစံတည်း ဖြစ်သည်။

စာပေပညာရှိလူငယ်၏ မျက်လုံးများမှာ ခဏတာ ဝေဝါးသွားပြီးနောက် ရိုးသားဖြောင့်မတ်သော အမူအရာ ပြန်လည် ရရှိလာသည်။ သူသည် မူလက ပါရမီညံ့သော်လည်း စိတ်ထားကောင်းမွန်ပြီး သူတစ်ပါးနှင့် ရန်မဖြစ်တတ်သူ ဖြစ်သည်။

စစ်သူကြီးမှာ သူ၏ အကြံအစည် ပေါ်သွားမှန်း သိလိုက်ရသဖြင့် အငွေ့အသက်အဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားသည်။ သို့သော် လီယန်ချူက လက်တစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းကာ နတ်ကျောင်းတစ်ခုလုံးကို စွမ်းအားဖြင့် ပိတ်ဆို့လိုက်ရာ ထွက်ပြေးစရာ နေရာ မရှိတော့ပေ။

"ပညာရှင်ကြီး... ချမ်းသာပေးပါ" စစ်သူကြီးက ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်သည်။

"လူ့အသက်ကို ရန်ရှာတယ်၊ ခန္ဓာကိုယ်ကို လုယူဖို့ ကြိုးစားတယ်၊ နောက်ပြီး မိန်းမကောင်းတစ်ယောက်ရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကိုပါ ဖျက်ဆီးချင်သေးတယ်၊ ဒါတောင် ငါက မင်းကို လွှတ်ပေးရဦးမယ် ဟုတ်လား"

လီယန်ချူ၏ အသံမှာ အေးစက်လှပြီး ထိုစစ်သူကြီး၏ ဝိညာဉ်ကို လက်ဖြင့် ညှစ်ခြေကာ ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်သည်။ စာပေပညာရှိလူငယ်မှာ ကြောက်လန့်တုန်ယင်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

လီယန်ချူက သူ့ကို ထူပေးကာ ညင်သာစွာ ပြောလိုက်သည်။

"မကြောက်ပါနဲ့တော့၊ ငါက မိစ္ဆာတွေကို နှိမ်နင်းဖို့ လာတာပါ။ ဒီတောင်စောင့်နတ်က မင်းရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို လုယူဖို့ ကြိုးစားနေတာမို့ ငါ သတ်ပစ်လိုက်ပြီ"

လူငယ်က အသက်ဘေးမှ လွတ်မြောက်သွားသဖြင့်

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်... ကျေးဇူးတင်ပါတယ် တာအိုဆရာလေး " ဟု ဆိုသည်။

လီယန်ချူက ခေါင်းငြိမ့်ပြကာ သူ၏ စိတ်အာရုံကို ဝေမြို့အနီးရှိ မြေစောင့်နတ်နှင့် တောင်စောင့်နတ်ကျောင်းများဆီသို့ ဖြန့်ကြက်လိုက်သည်။ ထိုကျောင်းများတွင် ထူးခြားသော အကြွင်းအကျန်များ မတွေ့ရသော်လည်း ကျောင်းအချို့ရှိ နတ်ရုပ်တုများမှာ ခေါင်းဖြတ်ခံထားရသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"ချွန်ချူးလင် ရဲ့ လက်တံတွေက ဝေမြို့အထိတောင် ရောက်နေပြီပေါ့ "

လီယန်ချူ မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်။

သူသည် စာပေပညာရှိလူငယ်နှင့်အတူ ဝေမြို့သို့ ပြန်လာခဲ့သည်။ လူငယ်က ကျေးဇူးတင်စွာဖြင့်

"ကျွန်တော့်နာမည်က နင်ချိုင်ချန် ပါ၊ ဆရာလေးရဲ့ နာမည်ကို သိခွင့်ရှိမလား"

ဟု မေးသည်။

နင်ချိုင်ချန် ( Ghost Story ထဲက ဇာတ်ကောင်အမည်နှင့် တူနေသဖြင့်)... လီယန်ချူ လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး

"ငါက ချင်းယွန်းကျောင်းက လီယန်ချူပါ။ မင်းရဲ့ နာမည်က ဘယ်လို စာလုံးတွေနဲ့ ရေးတာလဲ"

"ပါရမီရှိတဲ့ 'ချိုင်' ရယ်၊ လောကီမြေမှုန့် 'ချန်' ရယ်ပါ"

"ငါ့မှာ စကားတစ်ခွန်း ရှိတယ်၊ ပြောလိုက်ရင်လည်း မင်းနဲ့ ငါက အခုမှ သိတာဆိုတော့ ပေါ့ပျက်ပျက် ဖြစ်နေမလားပဲ"

"ဆရာလေး... ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းသာ ပြောပါ"

"မင်း... နာမည် ပြောင်းလိုက်ရင် ကောင်းမယ်၊ ဒီနာမည်က... သရဲတစ္ဆေတွေ ခေါ်တဲ့ နာမည်ပဲ"

"ဗျာ "

...

ဝေမြို့သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ...

လီယန်ချူမှာ စစ်တုရင် ကစားရန် စိတ်မပါတော့ပေ။ အဓိကမှာ သူ၏ 'မြင်း' ကို အဘိုးအိုက ခိုးစားထားသဖြင့် ဆက်ကစားလျှင်လည်း ရှုံးဖို့သာ ရှိသည်။

ချွန်ချူးလင်အဖွဲ့က နတ်ရုပ်တုခေါင်းတွေကို စုဆောင်းကာ တောင်စောင့်နတ်တွေကို ဖမ်းဆီးနေသည့် ကိစ္စကို တွေးတောရင်း လီယန်ချူ စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်မိသည်။ ယင်ယန်ပုလင်းထဲက ဖန်ရှန်းနတ်သမီးရဲ့ ဝိညာဉ်မှာလည်း သန့်စင်သော ကုသိုလ်အငွေ့အသက်နှင့် တောင်ကျောက်စိမ်းအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီ ဖြစ်သည်။

သူသည် ကုသိုလ်အငွေ့အသက်ကို ကျွေ့ဟွာထံ ပေးအပ်ရန်နှင့် တောင်ကျောက်စိမ်းကို ယွန်းနျန်း ထံ ပေးအပ်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

တစ်ပြိုင်နက်တည်းမှာပင် သူသည် တရားထိုင်ကာ စိတ်အာရုံဖြင့် မိုင်သောင်းချီ ခရီးလှည့်လည် ပြီး သူ၏ ယန်ဝိညာဉ် အဆင့်ကို မြှင့်တင်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်လေတော့သည်။

အခန်း (၈၄၈) ချွန်ချူးလင်မှ ဝမ်ရှန်ကျုံး ၊ တောင်စောင့်နတ်၊ မြေစောင့်နတ်နှင့် မိစ္ဆာနတ်များ ၊ နတ်ဘုရား၏ ဒေါသ

ရှောင်ဖုန်းတောင်...

ဤနေရာတွင် မူလက တောင်စောင့်နတ်ကျောင်းလေး တစ်ကျောင်း ရှိခဲ့ဖူးသည်။ ထိုကျောင်းလေးသည် တစ်ဖက်တစ်လမ်းမှ ဒေသခံပြည်သူများကို မိုးလေဝသမှန်ကန်စေရန် စောင့်ရှောက်ပေးခဲ့သည်။ သို့သော် နောက်ပိုင်းတွင် မည်သည့်အကြောင်းကြောင့်မှန်းမသိ၊ နတ်ကျောင်းလေးမှာ ယိုယွင်းပျက်စီးလာပြီး အမွှေးတိုင်မီးများ နည်းပါးသွားခဲ့ရာ ယခုအခါတွင်မူ တောင်ပေါ်သို့ တက်သူမရှိသလောက် ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်သည်။ ကျောင်းတော်တစ်ခုလုံးမှာလည်း မြက်ရိုင်းများ ဖုံးလွှမ်းကာ ခြောက်သွေ့နေတော့သည်။

လွန်ခဲ့သည့် ရက်အနည်းငယ်ကစ၍ ရှောင်ဖုန်းတောင် အနီးအနားတွင် ဒေသခံတောင်သူများမှာ ထူးဆန်းသော မြင်ကွင်းတစ်ခုကို မကြာခဏ မြင်တွေ့နေရသည်။ တာအိုဝတ်စုံ ဝတ်ဆင်ထားပြီး ရေကန်စိမ်းရောင် မျက်ဝန်းတစ်စုံရှိသည့် အမျိုးသမီးတစ်ဦးကို ဖြစ်သည်။ သူမသည် အရပ်ရှည်ပြီး လှပကျော့ရှင်းသည့် အရှိန်အဝါရှိသည်။ သို့သော် ဤတောင်ပေါ်တွင် မည်သည့် တာအိုကျောင်းမျှ မရှိရာ ထိုလှပသော အမျိုးသမီး တာအိုဆရာမလေးမှာ ဘယ်က ရောက်လာသည်ကို မည်သူမျှ မသိကြပေ။

ထိုစဉ် လူရိပ်တစ်ခုမှာ တောင်ပေါ်သို့ ခပ်သုတ်သုတ် တက်လာသည်။ သူသည် ခမောက်ဆောင်းထားပြီး ခါးတွင် ဓားရှည်တစ်လက် ချိတ်ဆွဲထားရာ ပုံစံမှာ စံပြ သိုင်းလောကသားတစ်ဦးနှင့် တူသည်။ ထိုသူသည် ကျောက်လှေကားထစ်များကို တက်ကာ တောင်စောင့်နတ်ကျောင်း ရှေ့သို့ ရောက်လာသည့်အခါ 'ကြောင်ဦးခေါင်းနှင့် လူခန္ဓာကိုယ်' ရှိသည့် တောင်စောင့်နတ် ရုပ်တုကြီးကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

ထိုသူက ခမောက်ကို ချွတ်လိုက်သည့်အခါ ထူထဲသော မျက်ခုံးများနှင့် အားမာန်ပါသော မျက်နှာတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ သူသည် အသက် (၃၀) ဝန်းကျင်ခန့် ရှိပြီး အရှိန်အဝါမှာ ထက်မြက်လှသည်။ သို့သော် သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် သွေးကြောများ ယှက်သန်းနေပြီး အချိန်အတော်ကြာ ကောင်းကောင်း အိပ်မပျော်ထားသည့် ပုံစံမျိုး ဖြစ်နေသည်။

"ဒီလို ဝေးလံခေါင်သီတဲ့ ရှောင်ဖုန်းတောင်မှာ ဒီလောက် အစွမ်းထက်တဲ့ တောင်စောင့်နတ်တစ်ပါး ပုန်းကွယ်နေလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားမိဘူး"

"ဒါကိုပါ ထည့်လိုက်ရင်တော့ အထက်ကို အစီရင်ခံဖို့ အတော်လေး လောက်ငှသွားပြီ"

သူ့မျက်လုံးများက နတ်ရုပ်တုပေါ်တွင် ကျရောက်နေပြီး ထိုလူငယ်က ခေါင်းကို အနည်းငယ် ငြိမ့်လိုက်သည်။ သူသည် ကျင့်စဉ်ကို လှည့်ပတ်ကာ လက်ချောင်းများဖြင့် ဓားကွက်ကို ဖော်ဆောင်လိုက်သည်။

ချွင်

ခါးရှိ သုံးပေရှိသော စိမ်းပြာရောင်ဓားမှာ အိမ်ထဲမှ ထွက်ပေါ်လာပြီး ချက်ချင်းပင် အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။ အေးစက်လှသော ဓားခိုးအငွေ့အသက်များမှာ ဟောင်းနွမ်းနေသည့် နတ်ကျောင်းအတွင်း ပြည့်နှက်သွားတော့သည်။ ဓားအလင်းမှာ ထိုကြောင်ဦးခေါင်းနှင့် တောင်စောင့်နတ်ရုပ်တုဆီသို့ ဦးတည်ကာ တစ်ချက်မျှ ဝဲပျံသွားသည်။

ခလွက်

တောင်စောင့်နတ်ရုပ်တု၏ ရွှေရောင်ခန္ဓာကိုယ်မှ ဦးခေါင်းကြီးမှာ ပြုတ်ကျလာတော့သည်။ ထိုလူငယ်မှာ ကျွမ်းကျင်နေသည့်အလား လက်တစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းကာ ထိုဦးခေါင်းကို လှမ်းဖမ်းလိုက်သည်။ သူ၏ လက်ဖဝါးထဲတွင် မမြင်ရသော အငွေ့အသက်များ ရှိနေသည့်အလားပင်။

သူသည် အဝတ်စတစ်ခုကို ထုတ်ကာ တောင်စောင့်နတ်၏ ဦးခေါင်းကို လျင်မြန်စွာ ပတ်လိုက်သည်။ ထူးဆန်းသည်မှာ ထိုဦးခေါင်းကြီးမှာ အလွန်ကြီးမားသော်လည်း အဝတ်စဖြင့် ပတ်လိုက်သည့်အခါ လူ့ဦးခေါင်းအရွယ်အစားခန့်သာ ကျုံ့သွားပြီး ခါးတွင် ချိတ်ဆွဲထားလိုက်သည်။

"ဒီနတ်ရုပ်တုထဲမှာ ကိန်းအောင်းနေတဲ့ အမွှေးတိုင်မီး က တကယ့်ကို အားကောင်းတာပဲ"

လူငယ်၏ မျက်လုံးများ ဝင်းလက်သွားပြီး သူ၏ မျက်နှာပေါ်မှ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုများမှာ အနည်းငယ် ပြေလျော့သွားသည်။ ဤရက်ပိုင်းအတွင်း အထက်မှ လူများက အလွန်အမင်း တိုက်တွန်းနေကြသည်။ အချို့သော နတ်ကျောင်းများတွင် တောင်စောင့်နတ်၏ ဝိညာဉ်အကြွင်းအကျန်များ ကျန်ရှိနေသဖြင့် ရင်ဆိုင်ရသည်မှာ အတော်လေး ခက်ခဲလှသည်။

အချို့ကျောင်းများတွင်မူ တောင်စောင့်နတ်၏ တန်ခိုးဖြင့် အသိဉာဏ်ပွင့်နေသည့် မိစ္ဆာကြီးများ က စောင့်ရှောက်နေကြသဖြင့် ဤကာလအတွင်း ထိုလူငယ်မှာ အတော်လေး ပင်ပန်းနေခဲ့သည်။ သူသည် နတ်ဦးခေါင်းကို ထုပ်ပိုးပြီးနောက် ပြင်ပသို့ အားမာန်အပြည့်ဖြင့် လှမ်းထွက်ခဲ့သည်။

သူ၏ မျက်လုံးထဲမှ သွေးကြောများပင် လျော့ပါးသွားသလို ခံစားရသည်။ ဤတောင်စောင့်နတ်၏ ဦးခေါင်းကို ရလိုက်ခြင်းမှာ သာမန်တောင်စောင့်နတ် (၃) ပါး၊ (၄) ပါးစာထက်ပင် ပိုမို တန်ဖိုးရှိလှသည်။ သူသည် ပေါ့ပါးသော ခြေလှမ်းများဖြင့် ကျောက်လှေကားထစ်များဆီသို့ လျင်မြန်စွာ လျှောက်လာခဲ့သည်။

ဤလူငယ်၏ အမည်မှာ ဝမ်ရှန်ကျုံး ဖြစ်ပြီး ချွန်ချူးလင် ၏ တပည့်တစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သူသည် လူငယ်မျိုးဆက်ထဲတွင် အလွန်ကျော်ကြားသူ ဖြစ်သည်။ ကောင်းကင်ဘုံသား အရှိန်အဝါရှိသော လွီအာ နှင့် ဝမ်ရှန်ကျုံးတို့မှာ ချွန်ချူးလင်၏ လူငယ် ပါရမီရှင် (၂) ဦး ဖြစ်သည်။

သို့သော် လွီအာမှာ ချွန်ချူးလင် ဘိုးဘေး၏ မျက်နှာသာပေးမှုကို ခံရပြီး အကာအကွယ် လက်နက်များစွာ ရရှိထားသဖြင့် လူအများက ဝမ်ရှန်ကျုံးထက် ပို၍ ပါရမီရှိသည်ဟု ထင်ကြသည်။ သို့သော် အမှန်တကယ်တွင်မူ ဝမ်ရှန်ကျုံး၏ ကျင့်ကြံမှု ပါရမီမှာ လွီအာထက် များစွာ သာလွန်ပြီး လူငယ်မျိုးဆက်၏ နံပါတ် (၁) ဟုပင် ဆိုနိုင်သည်။

ယခုအခါ သူတစ်ဦးတည်းတင် မဟုတ်ဘဲ ချွန်ချူးလင်မှ ပညာရှင်များစွာမှာ နေရာအနှံ့အပြားတွင် တောင်စောင့်နတ်၊ မြေစောင့်နတ်များကို ဖမ်းဆီးကာ နတ်ရုပ်တုဦးခေါင်းများကို ရိတ်သိမ်းနေကြသည်။ ရှောင်ဖုန်းတောင် အနီးတွင်လည်း ချွန်ချူးလင် ပညာရှင်အချို့ ရှိနေကြသည်။

အထက်မှ ညွှန်ကြားချက်အရ တောင်စောင့်နတ်များကို အကြီးအကျယ် ဖမ်းဆီးနေခြင်း ဖြစ်သည်။ ယခင်က သူတို့မှာ အသံတိတ် လုပ်ဆောင်ခဲ့သော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ အတိအလင်းပင် လုပ်ဆောင်နေကြပြီ ဖြစ်သည်။

ဝမ်ရှန်ကျုံး တောင်ပေါ်မှ ဆင်းတော့မည့်ဆဲဆဲတွင် တာအိုဝတ်စုံ ဝတ်ဆင်ထားသည့် အမျိုးသမီးငယ်တစ်ဦးနှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင် တိုးလေတော့သည်။ သူမသည် အရပ်ရှည်ပြီး ခြေတံရှည်များ ရှိသည်။ ဝမ်ရှန်ကျုံး ကြည့်လိုက်သည့်အခါ ထိုအမျိုးသမီးမှာ မိမိထက်ပင် အရပ်မြင့်နေသလို ခံစားရသည်။

သူမ၏ မျက်နှာကျမှာ ထင်းရှားပြီး အနောက်တိုင်းသား တစ်ဦးကဲ့သို့ ထူးခြားသော အလှရှိသည်။ အထူးသဖြင့် ရေကန်စိမ်းရောင် မျက်ဝန်းများမှာ ဖော်ပြ၍မရသော ဆွဲဆောင်မှု ရှိနေသည်။ သို့သော် ယခုအချိန်တွင် ထိုအမျိုးသမီးထံမှ အေးစက်သော သတ်ဖြတ်လိုသည့် အငွေ့အသက်များ ထွက်ပေါ်နေသည်။

"သေပေတော့"

အမျိုးသမီးငယ်က တစ်ချက်မျှ ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီး လက်သီးဖြင့် ထိုးနှက်လိုက်ရာ ပြင်းထန်သော လေတိုးသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ဤရုတ်တရက် အပြောင်းအလဲကြောင့် ဝမ်ရှန်ကျုံးမှာ ခဏတာ ကြောင်အသွားသည်။ သို့သော် ထိုအမျိုးသမီး၏ လက်သီးမှာ အလွန်လျင်မြန်လှရာ မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း သူ၏ ရင်ဘတ်ရှေ့သို့ ရောက်လာသည်။

ပြင်းထန်သော လေဖိအားကြောင့် ဝမ်ရှန်ကျုံးမှာ အသက်ရှူပင် ကျပ်သွားသလို ခံစားရသည်။ သူသည် စိတ်အာရုံကို ချက်ချင်း လှည့်ပတ်လိုက်ရာ ကိုယ်ပေါ်ရှိ အကာအကွယ် လက်နက်များမှာ အလင်းတောက်လာသည်။ တစ်ပြိုင်နက်တည်းမှာပင် သူ၏ လက်ဖဝါးကို ကျောက်သားအလား မာကျောစေကာ ပြန်လည် ရိုက်နှက်လိုက်သည်။

ဒေါင်

လောကကြီးအတွင်း ခေါင်းလောင်းကြီး တစ်လုံးကို တီးခတ်လိုက်သကဲ့သို့ အသံကြီး ထွက်ပေါ်လာပြီး ပြင်းထန်သော စွမ်းအားများမှာ ဘေးပတ်ဝန်းကျင်သို့ ပြန့်လွင့်သွားသည်။ ဝမ်ရှန်ကျုံးမှာ နောက်သို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် ဆုတ်သွားရသည်။

ဒုန်း ဒုန်း ဒုန်း

သူ၏ ခြေလှမ်းတိုင်းမှာ မြေပြင်ပေါ်တွင် ကြီးမားသော အက်ကြောင်းကြီးများကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်။

"ဒီအမျိုးသမီးရဲ့ ခွန်အားက တကယ့်ကို ကြီးမားတာပဲ"

ဝမ်ရှန်ကျုံး၏ စိတ်ထဲတွင် လေးလံသွားသည်။

ခုနက သူသည် တောင်စောင့်နတ်များ၏ စွမ်းအားကို မိမိလက်ဖဝါးနှင့် ပေါင်းစပ်ပြီး ခုခံခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ခန္ဓာကိုယ်ကျင့်ကြံသူများ သို့မဟုတ် သိုင်းလောက၏ ထိပ်တန်း သိုင်းပညာရှင်များပင် သူ၏ ပြိုင်ဘက် မဟုတ်ပေ။ သို့သော် ယနေ့တွင်မူ ဤအမျိုးသမီးငယ်နှင့် တစ်ကွက် ယှဉ်လိုက်ရုံဖြင့် သူက တစ်ဆင့် နိမ့်ကျသွားရသည်။

"မင်းက ဘယ်သူလဲ"

ဝမ်ရှန်ကျုံးက အေးစက်စွာ မေးလိုက်သည်။ သူ၏ မျက်လုံးထဲတွင် သွေးကြောများ ပြည့်နှက်နေပြီး အကြည့်မှာ ထက်မြက်လှသည်။ အမျိုးသမီးငယ်ကမူ စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောဘဲ ဝမ်ရှန်ကျုံးကို ခြေတစ်ချက်ဖြင့် လှမ်းကန်လိုက်သည်။ သူမ၏ လှုပ်ရှားမှုများမှာ တာအိုကျင့်ကြံသူတစ်ဦး၏ နူးညံ့သိမ်မွေ့မှုမျိုး မရှိဘဲ သိုင်းသမားတစ်ဦးကဲ့သို့ သတ်ဖြတ်လိုစိတ် ပြင်းထန်လှသည်။

လေထုကို ခွဲထွက်သွားသည့် ခြေကန်ချက်မှာ အသံထက်မြန်သော ပေါက်ကွဲသံကို ဖြစ်ပေါ်စေပြီး ဝမ်ရှန်ကျုံး၏ အကာအကွယ်ကို ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ခတ်သွားသည်။ ဝမ်ရှန်ကျုံးမှာ မယုံနိုင်အောင် ဖြစ်သွားရသည်။ ဤအမျိုးသမီး၏ ခြေကန်ချက်မှာ သူ၏ အကာအကွယ်ကိုပင် တုန်ခါသွားစေသည်။ သာမန် ယင်ဝိညာဉ်အဆင့် ပညာရှင်များပင် သူ၏ အကာအကွယ်ကို မဖျက်ဆီးနိုင်ပေ။

သူ စဉ်းစား၍ မဆုံးခင်မှာပင် ထိုအမျိုးသမီး၏ ခြေတံရှည်ကြီးက ဝမ်ရှန်ကျုံး၏ အကာအကွယ်ကို နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မံ ကန်လိုက်ပြန်သည်။

ခလွမ်

ဝမ်ရှန်ကျုံး၏ အကာအကွယ် လက်နက်မှာ အက်ကွဲသွားတော့သည်။ သူ၏ မျက်လုံးထဲတွင် ထိတ်လန့်မှုများ ပေါ်လာသည်။ တစ်ဖက်လူ၏ မျက်လုံးထဲတွင် သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များ ပြည့်နှက်နေပြီး သူ၏ ခါးရှိ အထုပ်ကို နာကျည်းစွာ စိုက်ကြည့်နေသည်။

"သူမက ဒီတောင်စောင့်နတ်နဲ့ ဘာပတ်သက်တာလဲ"

ဝမ်ရှန်ကျုံးသည် ဟောက်ရန်ကျင့်စဉ် ကို ကျင့်ကြံထားသူ ဖြစ်သလို ဝိညာဉ်များကို စေခိုင်းသည့် အတတ် ကိုလည်း တတ်ကျွမ်းသူ ဖြစ်သည်။ သူသည် ချွန်ချူးလင်အတွင်းရှိ လူငယ်မျိုးဆက်ထဲတွင် အလွန်ထင်ရှားသူ ဖြစ်ရာ သူ့ထက် အသက်ကြီးသည့် စီနီယာ အမျိုးသမီးများပင်လျှင် သူ့ကို စွဲလမ်းကြသည်။

ဝမ်ရှန်ကျုံးသည် ဤကဲ့သို့ အေးစက်သော အမျိုးသမီးမျိုးကို အလွန်နှစ်သက်သည်။ ထို့ကြောင့် သူသည် လောလောဆယ်တွင် အလောတကြီး တိုက်ခိုက်ခြင်း မပြုဘဲ စိတ်ရှည်စွာ စောင့်ကြည့်နေသည်။ ဤအမျိုးသမီးက သူ၏ အကာအကွယ်ကို ဖျက်ဆီးလိုက်သော်လည်း သူက အနည်းငယ်မျှ မတုန်လှုပ်ပေ။ ထိုအမျိုးသမီးမှာ စကားမပြောဘဲ လက်သီးကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ကာ ပြင်းထန်စွာ ထိုးနှက်လိုက်ပြန်သည်။

ဗုန်း

ပြင်းထန်သော လေလှိုင်းများ ထွက်ပေါ်လာပြီး ဝမ်ရှန်ကျုံး၏ ကိုယ်ပေါ်သို့ ထိမှန်သွားသည်။ ဝမ်ရှန်ကျုံးမှာ နောက်သို့ လွင့်ထွက်သွားသော်လည်း သူ၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် နောက်ထပ် အကာအကွယ် အလင်းတန်းတစ်ခု ပေါ်လာပြန်သည်။ သို့သော် အမျိုးသမီးငယ်မှာ လျင်မြန်စွာပင် သူ၏ ခါးရှိ အထုပ်ကို လှမ်းဆွဲလိုက်သည်။

ဝမ်ရှန်ကျုံး၏ မျက်နှာမှာ အနည်းငယ် ပျက်သွားသည်။

"ဒီအထုပ်ကိုတော့ မင်းကို ပေးလို့ မရဘူး"

ဝမ်ရှန်ကျုံး၏ အသံမှာ မိုးကြိုးသံကဲ့သို့ ဟိန်းထွက်သွားပြီး မြေပြင်ပေါ်မှ အနက်ရောင် သံကြိုးများစွာ ထွက်ပေါ်လာကာ အမျိုးသမီးငယ်ကို ဝိုင်းပတ်လိုက်သည်။ အမျိုးသမီးငယ်မှာ ခြေတစ်ချက်ဖြင့် ပြန်လည် ကန်ထုတ်လိုက်ရာ သံကြိုးများမှာ ချက်ချင်းပင် လွင့်ထွက်သွားသည်။ သူမသည် နောက်သို့ တစ်ချက်ခုန်ဆုတ်လိုက်သော်လည်း ထိုအထုပ်ကိုမူ ဆွဲယူ၍ မရခဲ့ပေ။

ဝမ်ရှန်ကျုံးက ပြုံးလိုက်ပြီး ထိုအမျိုးသမီးကို အကဲခတ်ကြည့်လိုက်သည်။ ဤကဲ့သို့သော ခြေတံရှည်ရှည်နှင့် ရေကန်စိမ်းရောင် မျက်ဝန်းများမှာ တကယ့်ကို ဆွဲဆောင်မှု ရှိလှသည်။ သူသည် စိတ်ကို လှည့်ပတ်လိုက်ပြီး အထုပ်ကို ပြန်လည် သိမ်းယူလိုက်သည်။ ဤအထုပ်မှာ ချွန်ချူးလင်၏ ရတနာတစ်ခု ဖြစ်ပြီး တောင်စောင့်နတ်များကို စုဆောင်းရန်အတွက် အထူးပြုလုပ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။

အမျိုးသမီးငယ်၏ မျက်ဝန်းစိမ်းများက ဝမ်ရှန်ကျုံးကို အေးစက်စွာ စိုက်ကြည့်နေသည်။ သူမသည် ခြေတစ်ချက် လှမ်းလိုက်သည့်အခါ မြေပြင်မှာ အက်ကွဲသွားပြီး သူမကိုယ်တိုင်မှာ ဖြူလွလွ အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ဝမ်ရှန်ကျုံးဆီသို့ ပြေးဝင်လာသည်။ ဝမ်ရှန်ကျုံးသည် တစ်ဖက်လူထံမှ ပြင်းထန်သော စွမ်းအားများကို ခံစားလိုက်ရသဖြင့် ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ ထိပ်တိုက် မတိုးတော့ပေ။

သူသည် လက်တစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ကောင်းကင်ပေါ်မှ မမြင်ရသော ပိုက်ကွန်ကြီးတစ်ခု ကျဆင်းလာပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို လွှမ်းခြုံလိုက်သည်။ ဝမ်ရှန်ကျုံး ထူးဆန်းနေသည်မှာ ဤအမျိုးသမီးထံမှ အမွှေးတိုင်စွမ်းအားများ အလွန်အမင်း ထွက်ပေါ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ သူမက လူသားခန္ဓာကိုယ် ဖြစ်ပါလျက် ဘယ်ကနေ ဒီလို စွမ်းအားတွေ ရလာသနည်း။

အမျိုးသမီးငယ်၏ လက်ဖဝါးထဲမှ ထက်မြက်သော စွမ်းအားများ ထွက်ပေါ်လာပြီး မမြင်ရသော ပိုက်ကွန်ကြီးကို ချက်ချင်းပင် ဆွဲဖြဲပစ်လိုက်သည်။

"မိစ္ဆာ လား"

ဝမ်ရှန်ကျုံးမှာ ခဏတာ ကြောင်သွားသည်။ သူသည် အလွန်အားနည်းသော မိစ္ဆာအငွေ့အသက်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ ဤအမျိုးသမီးသည် အမွှေးတိုင်မီး စွမ်းအားများကို ပိုင်ဆိုင်ထားသလို မိစ္ဆာစွမ်းအားလည်း ရှိနေသည်။ သူသည် ဤသူမှာ သာမန် အမျိုးသမီး တာအိုဆရာမ မဟုတ်ဘဲ မိစ္ဆာကြီးတစ်ကောင် ဖြစ်မှန်း သိလိုက်ရသည်။ သူမသည် ရှောင်ဖုန်းတောင်မှ မိစ္ဆာဖြစ်နိုင်သလို တောင်စောင့်နတ်နှင့်လည်း ပတ်သက်မှု ရှိနိုင်ပေသည်။

ဝမ်ရှန်ကျုံးသည် ပို၍ စိတ်ဝင်စားသွားကာ ခါးရှိ ဓားရှည်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ဓားမှာ အလင်းတန်းအဖြစ် အမျိုးသမီးငယ်၏ မျက်ခုံးအလယ်သို့ ဦးတည်သွားသည်။ အမျိုးသမီးငယ်က ကျွမ်းကျင်စွာ ရှောင်တိမ်းလိုက်ပြီး ဝမ်ရှန်ကျုံး အနားသို့ ရောက်လာသည်။

"အမိန့်တော်အတိုင်း" ဝမ်ရှန်ကျုံးက အော်ဟစ်လိုက်သည်။

သူ၏ ရှေ့တွင် နတ်စစ်သူကြီး ပုံရိပ်တစ်ခု ပေါ်လာသည်။ ထိုစစ်သူကြီးသည် လက်ထဲတွင် 'ဖန်ထျန်း' လှံရှည်ကြီးကို ကိုင်ဆောင်ထားပြီး အမျိုးသမီးငယ်နှင့် ပြင်းထန်စွာ တိုက်ခိုက်တော့သည်။

ဗုန်း ဗုန်း ဗုန်း

သူတို့၏ လှုပ်ရှားမှုများမှာ အလွန်လျင်မြန်လှရာ သာမန်မျက်စိဖြင့် မမြင်နိုင်ပေ။ ဝမ်ရှန်ကျုံးမှာ တည်ငြိမ်နေသည်။ သူသည် သာမန် ယင်ဝိညာဉ်အဆင့် မဟုတ်ဘဲ တတိယအဆင့် သို့ တက်လှမ်းရန် ခြေတစ်လှမ်းသာ လိုတော့သည့် ပညာရှင် ဖြစ်သည်။ သူ၏ လက်နက်များနှင့် လျှို့ဝှက်ချက်များဖြင့်ဆိုလျှင် တတိယအဆင့် ပညာရှင်များကိုပင် ရင်ဆိုင်နိုင်သည်။

ဝမ်ရှန်ကျုံးက ထပ်မံ အော်ဟစ်လိုက်သည်

"ဝိညာဉ်များ ပြန်လာကြ"

ထိုစကားအဆုံးတွင် နတ်ဘုရား အငွေ့အသက်များ ရှိသည့် ပုံရိပ်များစွာ ထွက်ပေါ်လာသည်။ နွားခေါင်းနှင့် လူခန္ဓာကိုယ် ရှိသည့် တောင်စောင့်နတ်ကြီးမှာ ကြေးတူကြီးကို ကိုင်ဆောင်ကာ ပေါ်လာသည်။ ၎င်းမှာ ဝိညာဉ်အကြွင်းအကျန်သာ ဖြစ်သော်လည်း ချွန်ချူးလင်၏ လျှို့ဝှက်နည်းဖြင့် လေ့ကျင့်ထားသဖြင့် အစွမ်းမှာ အလွန်ကြီးမားသည်။ ထို့နောက် မြေစောင့်နတ် များစွာ ပေါ်လာပြန်သည်။ သူတို့သည် တောင်ဝှေးများကို ကိုင်ဆောင်ထားကာ မြေလျှိုးအတတ်ကို ကျွမ်းကျင်ကြသည်။

မြွေဦးခေါင်းနှင့် အတောင်ပံများရှိသော မိစ္ဆာနတ်များ ၊ လိပ်ကြီးများ စသည်ဖြင့် ဝမ်ရှန်ကျုံး ဖမ်းဆီးထားသည့် နတ်များစွာမှာ အမျိုးသမီးငယ်ကို ဝိုင်းပတ် တိုက်ခိုက်ကြတော့သည်။

"ဒီဦးခေါင်းက ငါ့အတွက် အသုံးဝင်တယ်၊ မင်းကို ပေးလို့ မရဘူး။ ဒါပေမဲ့ မင်းက ငါ့ရဲ့ ကိုယ်လုပ်တော် လုပ်မယ်ဆိုရင်တော့ နောက်ပိုင်းမှာ ဒီတောင်စောင့်နတ်ကို ပြန်လည် အသက်သွင်းပေးဖို့က မခက်ခဲပါဘူး"

ဝမ်ရှန်ကျုံးက ရယ်မောကာ ပြောလိုက်သည်။ အမျိုးသမီးငယ်မှာ ဒေါသတကြီးဖြင့် ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။

"နွားမသား ဒီနေ့တော့ နင့်ကို ငါကိုယ်တိုင် သတ်ပစ်မယ်"

ဗုန်း ဗုန်း

ကြီးမားသော ကြောင်ကြီး တစ်ကောင် ပေါ်လာသည်။ ၎င်းမှာ ရှောင်ဖုန်းတောင်၏ တောင်စောင့်နတ် ကျွေ့ဟွာ ဖြစ်သည်။ သူမ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များ ပြည့်နှက်နေသည်။

"ငါ သိပြီ... မင်းက ဒီတောင်စောင့်နတ်ရဲ့ မျိုးဆက်ပဲ"

ဝမ်ရှန်ကျုံး၏ မျက်လုံးများ ဝင်းလက်သွားသည်။

"ဖမ်းလိုက်စမ်း"

တောင်စောင့်နတ်များ၊ မြေစောင့်နတ်များစွာမှာ ကြောင်ကြီးကို ဝိုင်းဝန်း တိုက်ခိုက်ကြသည်။ ကျွေ့ဟွာမှာ အစွမ်းထက်လှပြီး တစ်ဖက်လူ၏ ဝိညာဉ်များကို တစ်ခုပြီးတစ်ခု ဆွဲဖြဲပစ်လိုက်သည်။ ဝမ်ရှန်ကျုံးက ဓားပျံဖြင့် လှမ်းထိုးလိုက်ရာ ကျွေ့ဟွာ၏ ခြေထောက်တွင် ထိမှန်သွားသည်။ သို့သော် ကျွေ့ဟွာ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ မာကျောလှသဖြင့် ဓားမှာ အသားထဲသို့ မဝင်ပေ။

ဝမ်ရှန်ကျုံးက ကျင့်စဉ်ကို ပြောင်းလဲကာ

"မိစ္ဆာသတ်စေ" ဟု အော်လိုက်သည့်အခါ ဓားတွင် ထူးခြားသော စွမ်းအားများ ထွက်ပေါ်လာပြီး ကျွေ့ဟွာ၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် သွေးစက်များ ကျလာစေသည်။ ကျွေ့ဟွာသည် သူမ၏ မိခင်၏ ဦးခေါင်းကို ရယူလိုသဖြင့် အသေအလဲ တိုက်ခိုက်နေသော်လည်း ဝမ်ရှန်ကျုံး၏ စွမ်းအားမှာ အလွန်ကြီးမားနေသည်။

ကျွေ့ဟွာသည် သူမ၏ အမွှေးတိုင်မီး စွမ်းအားများကို လောင်မြိုက်ကာ ရှေ့မှ မြေစောင့်နတ်များကို တိုက်ဖျက်ပြီး ဝမ်ရှန်ကျုံးဆီသို့ ပြေးဝင်သွားသည်။ သူမ၏ လက်သည်းများက ဝမ်ရှန်ကျုံး၏ အကာအကွယ်ကို ဖျက်ဆီးလိုက်သော်လည်း ဝမ်ရှန်ကျုံးမှာ နောက်သို့ လွင့်ထွက်သွားရုံသာ ရှိသည်။

"နတ်ဘုရား အမိန့်တော်အတိုင်း... မိစ္ဆာများကို နှိမ်နင်းစေ"

ဝမ်ရှန်ကျုံး၏ လက်ချောင်းများကြားမှ အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်လာပြီး သူခေါ်ယူထားသော နတ်ဝိညာဉ်များမှာ အဆပေါင်းများစွာ သန်မာလာသည်။ သူတို့သည် ကျွေ့ဟွာကို မြေပြင်ပေါ်တွင် ဖိနှိပ်ထားလိုက်ကြသည်။ ကျွေ့ဟွာ၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် ဒဏ်ရာများစွာဖြင့် သွေးချင်းချင်း နီနေတော့သည်။

"ငါ့ရဲ့ ချွန်ချူးလင် အတတ်ကို မင်း တကယ်ပဲ ယှဉ်နိုင်မယ် ထင်နေတာလား။ ဒီနေ့ မင်းကို ဖမ်းသွားပြီးတော့ သေချာ သင်ခန်းစာ ပေးရမယ်"

ဝမ်ရှန်ကျုံးက ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။

ကျွေ့ဟွာမှာ သတိလစ်လုနီးပါး ဖြစ်နေသော်လည်း သူမ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် နာကျည်းမှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။

ဝမ်ရှန်ကျုံးက

"မရုန်းကန်နဲ့တော့၊ မဟုတ်ရင် မင်းကို ပြာဖြစ်အောင် လုပ်ပစ်မယ်" ဟု ခြိမ်းခြောက်လိုက်သည်။

ထိုစဉ် ကောင်းကင်ထက်မှ မိုးကြိုးသံကဲ့သို့သော အသံကြီး တစ်ချက် ဟိန်းထွက်လာသည်။

"မင်းလိုကောင်ကများ"

ထိုအသံမှာ ကောင်းကင်ဘုံမှ ဆင်းသက်လာသကဲ့သို့ ပြင်းထန်လှပြီး နတ်ဘုရားတစ်ပါး စိတ်ဆိုးဒေါသထွက်နေသည့်အလား ရှိနေသည်။ ဝမ်ရှန်ကျုံးမှာ မျက်နှာပျက်သွားပြီး သူ၏ အကာအကွယ်များမှာ ချက်ချင်း ပေါက်ကွဲသွားတော့သည်။ သူ၏ ဝိညာဉ်မှာ မိုးကြိုးပစ်ခံရသကဲ့သို့ ပြင်းထန်စွာ နာကျင်သွားရသည်။

ကျွေ့ဟွာမှာ ထိုအသံကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ မျက်လုံးများ ဝေဝါးသွားပြီး မြင်ကွင်းတစ်ခုကို မြင်လိုက်ရသည်။ လေထုထဲမှ လူရိပ်တစ်ခု ဖြည်းညှင်းစွာ ပေါ်လာသည်။ ထိုသူမှာ ခန့်ညှားထည်ဝါသော လူငယ် တာအိုဆရာလေး တစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သူ၏ မျက်နှာမှာ အေးစက်လှသည်။

ထိုလူငယ်မှာ ဟင်းလင်းပြင်ထဲမှ ပေါ်လာပြီး သူ၏ အကြည့်က ဝမ်ရှန်ကျုံး ခေါ်ယူထားသော နတ်ဝိညာဉ်များဆီသို့ ရောက်သွားသည်။ သူသည် လက်ဖဝါးကို တစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ လှိုင်းလုံးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး မိုင်ပေါင်းများစွာသို့ ပြန့်နှံ့သွားတော့သည်။

ခဏချင်းအတွင်းမှာပင်... ထိုတောင်စောင့်နတ်၊ မြေစောင့်နတ်နှင့် မိစ္ဆာနတ်များ အားလုံးမှာ လေထဲတွင် ပျောက်ကွယ် သုညဖြစ်သွားတော့သည်။

ဝမ်ရှန်ကျုံးမှာ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားပြီး မျက်နှာမှာ သေလူကဲ့သို့ ဖြူလျော်သွားတော့သည်။