အခန်း (၈၄၉-၈၅၀)

အခန်း (၈၄၉) တာအိုကျင့်စဉ်၏ ဂါထာတော်၊နာမည်ကြီးလှချည်လား၊ လူမြန်မြန်ခေါ်လိုက်စမ်း

ဝမ်ရှန်ကျုံး၏ စိတ်ထဲတွင် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်မှုများ စိုးမိုးသွားတော့သည်။

ဤလူငယ် တာအိုဆရာလေးမှာ ဟင်းလင်းပြင်ထဲမှ ရုတ်တရက် ကိုယ်ယောင်ဖျောက် ပေါ်လာသကဲ့သို့ပင်။ တစ်ချက်မျှ ဟိန်းဟောက်လိုက်ရုံဖြင့် သူ၏ ဝိညာဉ်ကို ဒဏ်ရာရစေခဲ့ပြီး လက်ညှိုးတစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းရုံမျှဖြင့် သူခေါ်ယူထားသည့် တောင်စောင့်နတ်၊ မြေစောင့်နတ်နှင့် မိစ္ဆာနတ်များအားလုံးကို သုညဖြစ်အောင် ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်သည်။

သူ၏ စိတ်ထဲတွင် လှိုင်းတံပိုးများ ထန်နေသကဲ့သို့ ခံစားနေရစဉ် လီယန်ချူက သူ့ကို အေးစက်စွာ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး အကြည့်များမှာ ကျွေ့ဟွာ ဆီသို့ ကျရောက်သွားသည်။

ကျွေ့ဟွာ၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် ဒဏ်ရာများစွာရှိနေပြီး သွေးများမှာ အဆက်မပြတ် စီးကျနေဆဲ ဖြစ်သည်။ သူမ၏ မိစ္ဆာခန္ဓာကိုယ်မှာ သန်မာလှသော်လည်း ဝမ်ရှန်ကျုံး အသုံးပြုသည့် နတ်စွမ်းအားများနှင့် မိစ္ဆာနှိမ်နင်းသည့် အတတ်များမှာ သတ်ဖြတ်လိုစိတ် အလွန်ပြင်းထန်လှရာ ကျွေ့ဟွာအတွက် ကြီးမားသော ထိခိုက်မှု ဖြစ်စေခဲ့သည်။

လီယန်ချူသည် ကုသဆေးလုံးတစ်လုံးကို ကျွေ့ဟွာ၏ ပါးစပ်ထဲသို့ ထည့်ပေးလိုက်သည်။ ချက်ချင်းပင် သန်စွမ်းလှသော သက်စောင့်အားအင်များမှာ ကျွေ့ဟွာ၏ ကိုယ်တွင်း အစိတ်အပိုင်းအားလုံးဆီသို့ ပျံ့နှံ့သွားတော့သည်။ သူမ၏ ဒဏ်ရာများမှာ မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း ပြန်လည် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

ရှု

ကြီးမားသော ကြောင်ကြီး၏ ကိုယ်ပေါ်မှ အလင်းတန်းတစ်ခု ဝင်းလက်သွားပြီးနောက် အရပ်ရှည်ပြီး လှပကျော့ရှင်းသည့် အမျိုးသမီး တာအိုဆရာမလေး အသွင်သို့ ပြန်လည် ပြောင်းလဲသွားသည်။ ယခင်က အားအင်ကုန်ခမ်းကာ ဒဏ်ရာပြင်းထန်နေသည့် ပုံစံမျိုး မဟုတ်တော့ဘဲ သူမ၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် သက်စောင့်အရှိန်အဝါများ ပြန်လည် ထွက်ပေါ်လာနေပြီ ဖြစ်သည်။

ကံကောင်းသည်မှာ ကျွေ့ဟွာသည် ယခုအခါ လူသားအသွင်သို့ လုံးဝ ပြောင်းလဲနိုင်စွမ်း ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။ ခုနက မိစ္ဆာပုံစံ ပြောင်းလဲလိုက်ခြင်းမှာ သူမ၏ ဓမ္မကိုယ်ပွား ကဲ့သို့ပင်။ ထို့ကြောင့် လူသားအသွင် ပြန်ပြောင်းသည့်အခါ အဝတ်အစားများမှာ မူလအတိုင်း ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။ မဟုတ်လျှင်မူ လွန်ခဲ့သည့် အချိန်က လီယန်ချူ၏ အခန်းထဲသို့ စတင်ရောက်ရှိလာစဉ်ကကဲ့သို့ ဗလာကျင်းနေသည့် ကိုယ်လုံးတီး အလှတရားများမှာ အထင်းသား ပေါ်လွင်နေပေလိမ့်မည်။

ဝမ်ရှန်ကျုံးက အော်ဟစ်လိုက်သည်

"မင်းက ဘယ်သူလဲ၊ ငါတို့ ချွန်ချူးလင်ရဲ့ ကိစ္စကို ဘာလို့ နှောင့်ယှက်ရဲတာလဲ"

ချွန်ချူးလင်သည် ကျင့်ကြံခြင်းလောကတွင် နာမည်ကြီးလှသည် မဟုတ်သော်လည်း အင်အားကြီး ဂိုဏ်းကြီးများမှ ထိပ်တန်း ပညာရှင်များမှာမူ ဤနေရာကို သိကြသည်။ လီယန်ချူ၏ အစွမ်းမှာ အလွန်ကြီးမားရာ ဤနေရာအကြောင်းကို သိရှိလိမ့်မည်ဟု ယူဆပြီး ဝမ်ရှန်ကျုံးက ချွန်ချူးလင်၏ အရှိန်အဝါဖြင့် ခြိမ်းခြောက်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

လီယန်ချူက သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ လှောင်ပြုံး ပြုံးလိုက်သည်။

"ချွန်ချူးလင် ဟုတ်လား... နာမည်ကြီးလှချည်လား"

ဝမ်ရှန်ကျုံးက မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်။ တစ်ဖက်လူ၏ တုံ့ပြန်မှုမှာ ချွန်ချူးလင်ကို အနည်းငယ်မျှပင် ဂရုမစိုက်သည့်အပြင် မျက်လုံးများထဲတွင် သတ်ဖြတ်လိုသည့် အငွေ့အသက်များကိုပါ ဖုံးကွယ်ထားခြင်း မရှိပေ။

"ဒီအနီးအနားမှာ ငါတို့ ချွန်ချူးလင်ရဲ့ တတိယအဆင့် ပညာရှင်တွေ ရှိနေတယ်။ အကယ်၍ မင်းသာ ငါ့ကို တိုက်ခိုက်မယ်ဆိုရင် ချွန်ချူးလင်ရဲ့ လိုက်လံသတ်ဖြတ်မှုကို ခံရလိမ့်မယ်။ သေချာ စဉ်းစားပါဦး"

ဝမ်ရှန်ကျုံးက လေးနက်စွာ ပြောဆိုနေစဉ်မှာပင် သူ၏ လက်ထဲမှ အချက်ပြ ကျောက်စိမ်းပြားကို လျင်မြန်စွာ ချိုးဖျက်လိုက်ရာ ဆန်းကြယ်သော အရှိန်အဝါတစ်ခုမှာ နတ်ကျောင်းပြင်ပသို့ ပျံ့လွင့်သွားတော့သည်။ ဤလူငယ် တာအိုဆရာလေး၏ ကျင့်ကြံမှုမှာ အလွန်ပြင်းထန်လှရာ သာမန် တတိယအဆင့် ပညာရှင်မျိုး မဟုတ်မှန်း သူ သိလိုက်သည်။

ဝမ်ရှန်ကျုံး၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် လျှို့ဝှက်လက်နက်တစ်ခု ရှိနေသေးသည်။ ၎င်းမှာ တတိယအဆင့် နောက်ဆုံးအဆင့် ပညာရှင်တစ်ဦးနှင့် တွေ့လျှင်ပင် ခဏတာ ခုခံနိုင်စွမ်း ရှိသည်။ ၎င်းမှာ စာတိုလေး တစ်စောင်ဖြစ်ပြီး ဆွဲဖြဲလိုက်လျှင် ပြင်းထန်သော 'ဟောက်ရန်ကျင့်စဉ်' ၏ ဖြောင့်မတ်သော စွမ်းအားများက ကြီးမားသော အကာအကွယ်ကို ဖြစ်ပေါ်စေပြီး တတိယအဆင့် နောက်ဆုံးအဆင့် ပညာရှင်၏ တိုက်ခိုက်မှုကိုပင် ဟန့်တားနိုင်သည်။ ဤသည်မှာ သူ၏ နောက်ဆုံး ယုံကြည်ချက်ပင်။

လီယန်ချူက တည်ငြိမ်စွာပင် ပြောလိုက်သည်

"လူခေါ်ဖို့ မင်းကို အချိန်ပေးမယ်။ ခေါ်နိုင်သလောက် လူခေါ်လိုက်စမ်းပါ၊ ငါ အရမ်း ကြောက်နေလို့ပါ"

ဝမ်ရှန်ကျုံး: "…………"

ထိုစကားကြောင့် ဝမ်ရှန်ကျုံးမှာ ဒေါသထွက်လွန်း၍ ရင်ကွဲမတတ် ဖြစ်သွားရသည်။ အလွန်ပင် ရိုင်းစိုင်းလှပေသည်။

"ကောင်းပြီလေ" ဝမ်ရှန်ကျုံးက အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

သူ၏ ကိုယ်ပေါ်မှ လျှို့ဝှက်လက်နက်မှာ အလွန်တန်ဖိုးရှိလှရာ အလွယ်တကူ အသုံးမပြုချင်ပေ။ ဤအနီးအနားတွင် ချွန်ချူးလင်၏ တတိယအဆင့် ပညာရှင်များ ရှိနေပြီး သူတို့၏ ဆန်းကြယ်သော အတတ်ပညာများမှာ သာမန် ပညာရှင်များထက် များစွာ သာလွန်သည်။ ထို့အပြင် ဝိညာဉ်အဆင့် ထိပ်တန်း ပညာရှင်များစွာလည်း ရှိနေသည်။

ဝမ်ရှန်ကျုံး အချက်ပေးလိုက်ပြီး ခဏအကြာတွင် လူများ ရောက်ရှိလာကြပေလိမ့်မည်။ ယခုအခါ သူတို့သည် တောင်စောင့်နတ်များကို အကြီးအကျယ် ဖမ်းဆီးနေခြင်းမှာ လောက၏ တရားဥပဒေကို လျစ်လျူရှုရာ ရောက်နေသဖြင့် အန္တရာယ် များလှသည်။ ထို့ကြောင့် အချက်ပြကျောက်စိမ်းကို ကိုင်ဆောင်ထားကြခြင်း ဖြစ်သည်။ တစ်ဦးတည်းနှင့် တရားသော ကျင့်ကြံသူများ၏ ဝိုင်းဝန်းတိုက်ခိုက်ခြင်းကို ခံရလျှင် သေဆုံးသွားနိုင်သည့် အန္တရာယ် ရှိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ဝမ်ရှန်ကျုံးသည် ချွန်ချူးလင်၏ လူငယ်မျိုးဆက်ထဲတွင် ရာထူး အလွန်မြင့်မားသူ ဖြစ်သည်။ သူ၏ အဖိုးမှာ ဝမ်ပန်းရှီး ဖြစ်ပြီး ချွန်ချူးလင်၏ အကြီးအကဲ သုံးဦးအနက် တစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သူသည် တတိယအဆင့် နောက်ဆုံးအဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေသည့် ထိပ်တန်း ပညာရှင်တစ်ဦး ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ဝမ်ရှန်ကျုံးမှာ ဤမျှ ယုံကြည်မှု ရှိနေခြင်း ဖြစ်သည်။

ကျင့်ကြံခြင်းလမ်းစဉ်များ ပြတ်တောက်နေသည့် ဤခေတ်ကာလတွင် တတိယအဆင့် ပညာရှင်ဆိုသည်မှာပင် ရှားပါးလှသည်။ တတိယအဆင့် နောက်ဆုံးအဆင့် ဆိုလျှင်မူ သာမန် တတိယအဆင့် အစောပိုင်း ပညာရှင်များနှင့် များစွာ ကွာခြားလှပေသည်။

အင်အားကြီးသော ချွန်ချူးလင်မှ ဆင်းသက်လာသူ ဖြစ်ပြီး မိသားစုထဲတွင်လည်း ထိပ်တန်း ပညာရှင်တစ်ဦး ရှိနေသဖြင့် ဝမ်ရှန်ကျုံးမှာ အပြင်လောကသို့ ထွက်လာလျှင်ပင် တစ်ခေတ်လုံးကို လွှမ်းမိုးနိုင်သည့် ပါရမီရှင်တစ်ဦး ဖြစ်သည်။

ဝမ်ရှန်ကျုံး၏ စိတ်ထဲတွင် စိုးရိမ်စိတ်တစ်ခု ရှိနေသည်။ ဤလူငယ် တာအိုဆရာလေး၏ ကျင့်ကြံမှုမှာ အလွန်ပြင်းထန်လှသည်။ သူက မိမိကို တိုက်ခိုက်ခြင်း မပြုသေးသော်လည်း သူ့အကြည့်က မိမိကို လော့ခ်ချထားသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။ အကယ်၍ မိမိသာ ထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားလျှင် ချက်ချင်းပင် တိုက်ခိုက်ခံရပေလိမ့်မည်။ ထို့ကြောင့် ဤသူက လူခေါ်ရန် အချိန်ပေးနေစဉ်မှာပင် ချွန်ချူးလင်မှ ပညာရှင်များကို ခေါ်ယူလိုက်ခြင်းက အကောင်းဆုံး ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

လီယန်ချူသည် လောကကြီးကို အာရုံပြုရင်း ဤနေရာသို့ ဝိညာဉ်ဖြင့် ရောက်ရှိလာခြင်း ဖြစ်သည်။ ထင်မှတ်မထားဘဲ ဤမြင်ကွင်းကို တွေ့လိုက်ရသည်။ တတိယအဆင့် ပညာရှင်တစ်ဦး အနေဖြင့် ကောင်းကင်နှင့် လူသားတို့၏ ဆက်နွှယ်မှုကို ခံစားနိုင်ရာ ကျွေ့ဟွာနှင့် သူ၏ ကြမ္မာမှာ ဆက်စပ်နေသဖြင့် ဤနေရာသို့ ရောက်ရှိလာခြင်း ဖြစ်သည်။

လီယန်ချူ၏ အကြည့်မှာ ဝမ်ရှန်ကျုံး၏ ခါးရှိ အထုပ်ဆီသို့ ကျရောက်သွားသည်။ သူ ချက်ချင်းပင် နားလည်သွားခဲ့သည်။ ဤချွန်ချူးလင် တပည့်မှာ နတ်ရုပ်တု၏ ဦးခေါင်းကို ဖြတ်တောက်ယူငင်လာပြီး ကျွေ့ဟွာက လာရောက် တားဆီးရာမှ တိုက်ပွဲ ဖြစ်ပွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

သူသည် အဝေးမှ ပစ္စည်းကို ယူသည့် အတတ်ကို အသုံးပြုကာ ဝမ်ရှန်ကျုံး၏ ခါးမှ အထုပ်ကို လှမ်းယူလိုက်သည်။ အလွန်ပင် ချောမွေ့လှပေသည်။

"…………"

ဝမ်ရှန်ကျုံး၏ စွမ်းအားမှာ လီယန်ချူအတွက်မူ အလွန်ပင် သေးငယ်လှရာ ခုခံရန်ပင် မစွမ်းနိုင်ပေ။ လီယန်ချူက လက်ဖြင့် အသာအယာ ညှစ်လိုက်ရာ ထိုအထုပ်မှာ ကြေမွသွားပြီး ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။ တောင်စောင့်နတ်၏ ဦးခေါင်းမှာ လီယန်ချူ၏ လက်ပေါ်တွင် ရောက်ရှိနေသည်။

ကျွေ့ဟွာ၏ မျက်လုံးထဲတွင် နာကျည်းမှုနှင့် ဒေါသများ ပြည့်နှက်သွားသည်။

"ဒီဝက်မသား"

လီယန်ချူ၏ လက်ဖဝါးမှ အလင်းများ ဝင်းလက်သွားပြီးနောက် တောင်စောင့်နတ်၏ ဦးခေါင်းမှာ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး နတ်ကျောင်းအတွင်းရှိ နတ်ရုပ်တု၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် ပြန်လည် ရောက်ရှိသွားသည်။ တစ်ပြိုင်နက်တည်းမှာပင် စွမ်းအားတစ်ခုက နတ်ရုပ်တုအတွင်းသို့ စီးဝင်သွားရာ ဦးခေါင်းနှင့် ခန္ဓာကိုယ်မှာ ပြန်လည် ပေါင်းစည်းသွားတော့သည်။ ဤသည်မှာ ဆန်းကြယ်သည့် ကျင့်စဉ် ၏ ဆန်းကြယ်မှုပင်။

ခဏအကြာတွင် ပြင်းထန်သော အရှိန်အဝါများစွာ ရောက်ရှိလာသည်။ မုတ်ဆိတ်ရှည်နှင့် အဘိုးအိုတစ်ဦး၊ လှပသော အမျိုးသမီးကြီးတစ်ဦးနှင့် လူငယ် ပညာရှင်တစ်ဦးတို့ ဖြစ်သည်။ ထို့နောက် အရှိန်အဝါ အလွန်ကြီးမားသည့် လူတစ်ဦးမှာ ဝေဟင်ထက်မှ လျှောက်လှမ်းလာသည်။ သူသည် တည်ကြည်သော မျက်နှာရှိပြီး ကိုယ်ပေါ်တွင် ပညာရှိတစ်ဦး၏ အရှိန်အဝါများ ဖုံးလွှမ်းနေသည်။ ဤသူမှာ ဝမ်ရှန်ကျုံး ပြောသည့် တတိယအဆင့် ပညာရှင်ပင် ဖြစ်သည်။

"ငါတို့ ချွန်ချူးလင်ရဲ့ တပည့်ကို စော်ကားရဲတယ်လား၊ မိုက်ရူးရဲဆန်လိုက်တာ "

ထိုသူ၏ အသံမှာ မိုးကြိုးသံကဲ့သို့ ဟိန်းထွက်လာသည်။

လီယန်ချူမှာ တည်ငြိမ်နေဆဲပင်။ အပြောင်းအလဲ မရှိပေ။

"မင်းရဲ့ အပြစ်က သေထိုက်တယ်"

ထိုပညာရှိ အရှိန်အဝါရှိသော အမျိုးသားက ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။

ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကြားတွင် ပြင်းထန်သော ဓားတစ်လက်မှာ တိမ်တိုက်များကြားမှ ဆင်းသက်လာပြီး လီယန်ချူ၏ ဦးခေါင်းဆီသို့ ဦးတည်သွားတော့သည်။ ဤသည်မှာ ပညာရှိများ၏ နှုတ်ဖြင့် သတ်ဖြတ်သည့် အတတ် ပင် ဖြစ်သည်။ သူသည် လောကကြီး၏ အရှိန်အဝါကို အသုံးပြုကာ လီယန်ချူကို သတ်ဖြတ်ရန် ကြိုးစားခြင်း ဖြစ်သည်။ တတိယအဆင့် ပညာရှင်တစ်ဦး၏ တိုက်ခိုက်မှုမှာ အလွန်ပင် ပြင်းထန်လှပေသည်။

ဝမ်ရှန်ကျုံး၏ မျက်လုံးထဲတွင် အားရကျေနပ်မှုများ ပေါ်လာသည်။ ဤလူငယ် တာအိုဆရာလေး ဘယ်လို ခုခံမလဲဆိုတာကို ကြည့်ချင်နေသည်။ ချွန်ချူးလင်၏ ကျင့်စဉ်များမှာ တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး ဆက်နွှယ်နေပြီး အတူတကွ ပေါင်းစပ်ကာ အင်အားကြီးသော စစ်ဗျူဟာများကို ဖော်ဆောင်နိုင်သည်။ သူ၏ အဖိုး ဝမ်ပန်းရှီးသည်လည်း ထိုအကြောင်းကြောင့် ချွန်ချူးလင်မှ ပညာရှင်များစွာကို ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

"မင်းကိုယ်မင်း တကယ့် ပညာရှိကြီးလို့ ထင်နေတာလား"

လီယန်ချူက လှောင်ပြုံး ပြုံးလိုက်ပြီး ဓားတစ်ချက်ကို ထုတ်လိုက်သည်။

စိတ်ဓား

ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အရှိန်အဝါများ မရှိ၊ ကောင်းကင်ယံမှ ထူးခြားသော မြင်ကွင်းများလည်း မရှိပေ။ သို့သော် ထိုဓားတစ်ချက် ထွက်ပေါ်သွားသည့်အခါ ချွန်ချူးလင်မှ ထိုတတိယအဆင့် ပညာရှင်မှာ ခဏချင်းအတွင်းမှာပင်...

ချက်ချင်း သေဆုံးသွားတော့သည်။ ဝိညာဉ်ပါ ကြေမွသွားခဲ့ရသည်။

ဝမ်ရှန်ကျုံး: "…………"

သူတစ်ဦးတည်း မဟုတ်ဘဲ အကူအညီပေးရန် ရောက်ရှိလာသည့် ချွန်ချူးလင်မှ ဝိညာဉ်အဆင့် ပညာရှင်များအားလုံး မျက်နှာများ ပျက်သွားကြသည်။ သူတို့က ဝမ်ရှန်ကျုံးကို ဒေါသတကြီးဖြင့် ကြည့်လိုက်ကြသည်။

မအေဘေး ဒီမှာ ဒီလောက် ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ သတ်ဖြတ်သူနတ်ဘုရား ရှိနေတာကို ငါတို့ကို ဘာလို့ လာခိုင်းရတာလဲ။

လီယန်ချူက အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်

"ပုန်းလျှိုးကွယ်လျှိုး လုပ်နေတဲ့ ကြွက်စုတ်တွေ၊ နတ်ရုပ်တုတွေကို ဖျက်ဆီးတယ်၊ တောင်စောင့်နတ်တွေကို ဖမ်းဆီးတယ်၊ အခုတော့ ကောင်းကင်ဘုံကိုယ်စား အပြစ်ပေးမယ်လို့တောင် ပြောရဲသေးတယ်လား "

သူ၏ ဟိန်းဟောက်သံမှာ ကောင်းကင်ယံ၌ မိုးကြိုးပစ်လိုက်သကဲ့သို့ ရှိနေသည်။ ဟင်းလင်းပြင်မှာ တုန်ခါသွားပြီး ချွန်ချူးလင်မှ ယန်ဝိညာဉ်အဆင့် ပညာရှင်များမှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် လဲကျသွားကာ သတိလစ်သွားကြတော့သည်။

ယခုအခါ လူသားအသွင်ဖြင့် အလွန်ဆွဲဆောင်မှုရှိသော ကျွေ့ဟွာမှာ မျက်လုံးအဝိုင်းသား ဖြစ်သွားရသည်။ သူမသည် အလွန်မာနကြီးသော စိတ်နေစိတ်ထားရှိသူ ဖြစ်ပြီး လီယန်ချူနှင့် ပထမဆုံးတွေ့စဉ်က အစွမ်းချင်း တူညီခဲ့သော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ သူက ဤမျှအဆင့်ထိ ရောက်သွားလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။

ကျွေ့ဟွာအတွက်မူ ဤသည်မှာ အိမ်နီးချင်း ကလေးဘဝ သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်က ရုတ်တရက် ကမ္ဘာကျော် ကြယ်ပွင့်ကြီး ဖြစ်သွားသလိုမျိုး မယုံနိုင်စရာ ခံစားချက်မျိုးပင်။

လီယန်ချူက လှောင်ပြုံးပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်

"မင်းကို စောင့်နေတာ ကြာပြီ၊ ခေါ်လိုက်တဲ့ လူတွေကလည်း ဒီလောက်ပဲလား။ ကြည့်ရတာ မင်းက ချွန်ချူးလင်မှာ အောက်ခြေတပည့် တစ်ယောက်ပဲ ဖြစ်ပုံရတယ်"

သူသည် လက်တစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းကာ ဝမ်ရှန်ကျုံး၏ ဝိညာဉ်ကို ဖမ်းယူလိုက်သည်။ ဝိညာဉ်ဖြင့် ရောက်ရှိလာခြင်း ဖြစ်သဖြင့် ခန္ဓာကိုယ်၏ အရှိန်အဝါများကို အသုံးမပြုနိုင်သော်လည်း လီယန်ချူ၏ တတိယအဆင့် ပြည့်ဝနေသော အစွမ်းမှာ ဝမ်ရှန်ကျုံးကဲ့သို့ ပါရမီရှင်ကို အလွယ်တကူ နှိမ်နင်းနိုင်သည်။

ဝမ်ရှန်ကျုံး၏ စိတ်ထဲတွင် ထိတ်လန့်မှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။ ယခင်က ရှိခဲ့သည့် တည်ငြိမ်မှုနှင့် ယုံကြည်ချက်များမှာ လုံးဝ ပျက်စီးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

"မဖြစ်နိုင်ဘူး သူက ဘယ်သူလဲ၊ ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် သန်မာနေရတာလဲ "

သူ၏ ကိုယ်ပေါ်မှ အလင်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး သူ့ကို အကာအကွယ် ပေးလိုက်သည်။ ထိုပညာရှိ စာတိုကို မဖြဲရသေးသော်လည်း ၎င်း၏ စွမ်းအားက တတိယအဆင့် ပညာရှင်၏ တိုက်ခိုက်မှုကို ခုခံပေးနိုင်ရာ လီယန်ချူ၏ ဝိညာဉ်ဖမ်းယူသည့် အတတ်ကို ရှောင်တိမ်းနိုင်ခဲ့သည်။ ဝမ်ရှန်ကျုံး၏ ဝိညာဉ်မှာ ကိုယ်ထဲသို့ ပြန်ဝင်သွားပြီး ထိုစာတိုကို ချက်ချင်း ဆွဲဖြဲကာ အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ကောင်းကင်သို့ ထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားတော့သည်။

လီယန်ချူက ထိုစာတိုမှ အငွေ့အသက်ကို ခံစားမိပြီး လှောင်ပြုံး ပြုံးလိုက်သည်။ လက်ညှိုးဖြင့် တစ်ချက် ထောက်လိုက်ရာ ကြောက်မက်ဖွယ် စွမ်းအားများ ထွက်ပေါ်သွားပြီး ဝမ်ရှန်ကျုံး၏ ခြေထောက်နှစ်ဖက်မှာ ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။ တတိယအဆင့် နောက်ဆုံးအဆင့် ပညာရှင်ကို ခုခံနိုင်သည်ဆိုသော စာတိုမှာ အနည်းငယ်မျှ အသုံးမဝင်ဘဲ ပျက်စီးသွားခဲ့သည်။

ဝမ်ရှန်ကျုံး မသိသည်မှာ ထိုစာတို၏ ပိုင်ရှင်ဖြစ်သူ သူ၏ အဖိုး ဝမ်ပန်းရှီးနှင့် သူခေါ်ဆောင်သွားသည့် ချွန်ချူးလင် ပညာရှင်များအားလုံးမှာ လီယန်ချူ၏ လက်ချက်ဖြင့် သေဆုံးသွားခဲ့ကြပြီ ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ဝမ်ပန်းရှီး ချန်ထားခဲ့သည့် စာတိုလေးတစ်စောင်မှာ လီယန်ချူကို တားဆီးနိုင်လျှင်မှ ထူးဆန်းနေပေလိမ့်မည်။

ဝမ်ရှန်ကျုံးမှာ မိမိ၏ ယုံကြည်ချက်များ ပျက်စီးသွားသကဲ့သို့ ငေးကြောင်နေမိသည်။ လီယန်ချူက ငါးကြီးကြီး တစ်ကောင်ကို မျှော်လင့်ခဲ့သော်လည်း ငါးအသေးလေးများသာ ရောက်လာသဖြင့် ချွန်ချူးလင် တပည့်နှင့် စကားများ မနေတော့ပေ။ ပြင်းထန်သော စွမ်းအားများဖြင့် ဝမ်ရှန်ကျုံး၏ ဝိညာဉ်ကို တစ်စစီ ဆွဲဖြဲပစ်လိုက်သည်။ ဤသည်မှာ အသားကို တစ်စစီ မွှန်းခြင်းထက်ပင် ပိုမို နာကျင်လှပေသည်။

လီယန်ချူသည် အပြင်းထန်ဆုံးသော ဝိညာဉ်ရှာဖွေသည့် အတတ် ကို အသုံးပြုလိုက်သည်။

"အားးးးးးးး"

ဝမ်ရှန်ကျုံးသည် စူးစူးဝါးဝါး အော်ဟစ်လိုက်ရသည်။ ဤနာကျင်မှုမှာ စိတ်ဓာတ်ဖြင့် ကြံ့ကြံ့ခံနိုင်သည့် အရာမျိုး မဟုတ်ပေ။ သူ၏ တတိယအဆင့်သို့ တက်လှမ်းတော့မည့် ဝိညာဉ်မှာ တစ်စစီ ပေါက်ကွဲသွားပြီး နောက်ဆုံးတွင် ပြာအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

လီယန်ချူသည် ဝမ်ရှန်ကျုံး၏ မှတ်ဉာဏ်များမှတစ်ဆင့် ချွန်ချူးလင်၏ အချို့သော ကိစ္စရပ်များကို သိရှိလိုက်ရရာ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်း လေးလံသွားသည်။ ဝမ်ရှန်ကျုံးသည် တောင်စောင့်နတ် အမြောက်အမြားကို ဖမ်းဆီးထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ထို့ပြင် ဝမ်ရှန်ကျုံးမှာ သူ ယခင်က သတ်ဖြတ်ခဲ့သည့် ချွန်ချူးလင် အဘိုးကြီး၏ မြေး ဖြစ်နေသည်ကိုပါ တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။

"ဒါကတော့ တစ်မျိုးနွယ်လုံးကို မျိုးဖြုတ်ပစ်လိုက်သလို ဖြစ်သွားပြီ"

လီယန်ချူက စိတ်ထဲတွင် ရေရွတ်လိုက်သည်။

သို့သော် ဝမ်ရှန်ကျုံး၏ မှတ်ဉာဏ်ထဲမှ ချွန်ချူးလင်၏ တည်နေရာနှင့် အချို့သော အရေးကြီးသည့် အချက်အလက်များကိုမူ ရှာဖွေ၍ မရခဲ့ပေ။ ကြည့်ရတာ ချွန်ချူးလင်မှာလည်း ပြင်းထန်သော တားမြစ်ချက်များကို ပြုလုပ်ထားပုံရသည်။

သူသည် ကျန်ရှိနေသည့် သတိလစ်နေသော ချွန်ချူးလင် ပညာရှင်များကိုလည်း ဝိညာဉ်ရှာဖွေလိုက်သည်။ သူတို့အားလုံး၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် သတ်ဖြတ်လိုသည့် အငွေ့အသက်များနှင့် နာကျည်းမှု ဝိညာဉ်များစွာ ကပ်ငြိနေသည်။ ဤသူတို့မှာ မိမိကိုယ်ကို ပညာရှိမျိုးနွယ်ဟု သတ်မှတ်ကြသော်လည်း သူတို့ ပြုလုပ်ထားသည့် အပြစ်များမှာ မိစ္ဆာများထက်ပင် ပိုမို ဆိုးရွားနေသည်။

အားလုံးကို စစ်ဆေးပြီးသည့်တိုင် ချွန်ချူးလင်၏ တည်နေရာကိုမူ ရှာမတွေ့ခဲ့သဖြင့် လီယန်ချူမှာ နှမြောမိသွားသည်။ ယခုအခါ ဝိညာဉ်ဖြင့် လောကကို အာရုံပြုသည့် အချိန်မှာ ကုန်ဆုံးတော့မည် ဖြစ်သည်။

သူက ကျွေ့ဟွာကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်

"နတ်ရုပ်တုကို ငါ ပြုပြင်ပေးထားပြီ"

ကျွေ့ဟွာက ခေါင်းငြိမ့်ပြသည်

"ဒီဝက်မသားတွေ၊ ငါ့အမေရဲ့ နတ်ရုပ်တုကိုတောင် ဖြတ်ရဲကြတယ်၊ တကယ်ကို သေထိုက်တဲ့ကောင်တွေ"

လီယန်ချူက သဘောတူသည့်အနေဖြင့် လက်မှ အလင်းတန်းတစ်ခုကို ကျွေ့ဟွာဆီသို့ ပေးလိုက်သည်။ ၎င်းမှာ ကြည်လင်တောက်ပနေသည့် ဆေးလုံးတစ်လုံး ဖြစ်သည်။

"ဒါက ဘာလဲ" ကျွေ့ဟွာ ကြောင်သွားသည်။

"ငါ တစ်နေရာမှာ မိစ္ဆာတစ်ကောင်ကို သတ်ပြီး အမွှေးတိုင်မီး စွမ်းအားတွေကို စုစည်းပြီး လုပ်ထားတဲ့ ဆေးလုံးပဲ။ ဒါကို သောက်လိုက်ရင် မင်း တတိယအဆင့်ကို တက်လှမ်းနိုင်ပြီး မင်းရဲ့ သွေးမျိုးဆက်လည်း ပိုပြီး သန်မာလာလိမ့်မယ်"

ကျွေ့ဟွာ၏ ကျင့်စဉ်မှာ နတ်စွမ်းအားနှင့် မိစ္ဆာစွမ်းအား ပေါင်းစပ်ထားခြင်း ဖြစ်ရာ ဤဆေးလုံးမှာ သူမအတွက် အလွန် အသုံးဝင်လှပေသည်။

လီယန်ချူ၏ ပုံရိပ်မှာ ဖြည်းဖြည်းချင်း ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။ ဝိညာဉ်ဖြင့် လောကကို အာရုံပြုသည့် အချိန် ကုန်ဆုံးသွားပြီ ဖြစ်သည်။ ကျွေ့ဟွာမှာ လီယန်ချူ ပျောက်ကွယ်သွားသည့် နေရာကို ကြည့်ကာ ငေးမောနေမိသည်။ ခုနက အဖြစ်အပျက်မှာ အိပ်မက်တစ်ခုကဲ့သို့ပင်။

ချင်းယွန်းကျောင်းတော် အတွင်း၌...

လီယန်ချူသည် ဖြည်းဖြည်းချင်း မျက်လုံးဖွင့်လိုက်သည်။ သူ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် နတ်ဘုရား အရှိန်အဝါများ ပြည့်နှက်နေပြီး ကိုယ်ပေါ်တွင် တိမ်တိုက်များကဲ့သို့သော အရှိန်အဝါများ ဖုံးလွှမ်းနေသည်။ အလွန်ပင် ဆန်းကြယ်လှပေသည်။

ယခင်က သူသည် အာရုံပြုရုံသာ ပြုလုပ်ခဲ့သော်လည်း ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ တိုက်ရိုက် တိုက်ခိုက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ရာ စွမ်းအားများစွာ ကုန်ဆုံးသွားခဲ့သည်။ သို့သော် ရလဒ်မှာလည်း အလွန်ပင် ထူးခြားလှသည်။ သူ၏ ဝိညာဉ်အဆင့်မှာ ပိုမို မြင့်မားလာခဲ့သည်။

"ချွန်ချူးလင်..."

သူ၏ မျက်လုံးများမှာ အေးစက်သွားသည်။ တစ်နေ့နေ့တွင် သူသည် ချွန်ချူးလင်ကို ရှာဖွေပြီး ထိုဂိုဏ်းကို ဖျက်ဆီးပစ်မည် ဖြစ်သည်။

ယခုအခါ သူ၏ ကျင့်စဉ်မှာ အလွန်မြင့်မားနေပြီ ဖြစ်ရာ အလျင်စလို လုပ်ဆောင်ခြင်းထက် စနစ်တကျ ပြင်ဆင်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ လီယန်ချူသည် သူ၏ အကာအကွယ် လက်နက်များကိုလည်း အဆင့်မြှင့်တင်ရန် စဉ်းစားလိုက်သည်။ သူသည် သူ၏ ကျောက်စိမ်းပြား ကို အဆင့်မြှင့်တင်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

"အဆင့်မြှင့်စေ"

သူ၏ လက်ဝယ်ရှိ ကုသိုလ်မှတ် စွမ်းအားများကို အသုံးပြုကာ အကာအကွယ် လက်နက်များကို အဆင့်မြှင့်တင်လိုက်ရာ အလွန်ပင် ပြင်းထန်သော အရှိန်အဝါများ ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။ ယခုအခါ မည်သည့် ထိပ်တန်း ပညာရှင်ပင် ဖြစ်ပါစေ သူ၏ အကာအကွယ်ကို ဖျက်ဆီးရန် မလွယ်ကူတော့ပေ။

သူသည် သူ၏ အစီရင်ဝတ်စုံ ကိုလည်း အဆင့်မြှင့်တင်လိုက်ရာ စုစုပေါင်း ကုသိုလ်မှတ် စွမ်းအား အမြောက်အမြား ကုန်ဆုံးသွားခဲ့သည်။ သို့သော် လီယန်ချူမှာ ဂရုမစိုက်ပေ။ အရေးကြီးသည်မှာ မိမိကိုယ်ကို အကာအကွယ် ပေးနိုင်ရန် ဖြစ်သည်။

"အခုတော့... ဘယ်လို ပညာရှင်မျိုးပဲ လာလာ၊ ငါ့ကို အနိုင်ယူဖို့ မလွယ်တော့ဘူး"

လီယန်ချူက ယုံကြည်မှု အပြည့်ဖြင့် ရေရွတ်လိုက်တော့သည်။

အခန်း (၈၅၀) ကုသိုလ်မှတ် တစ်သန်းရှစ်သိန်း၊ အထူးပြုလုပ်ချက်နှင့် တီရင်ဆရာတော်

ယခင်က ကျောက်စိမ်းပြားကို အဆင့်မြှင့်တင်စဉ်က နတ်ဘုရားအလင်းတန်းများ ဝင်းလက်သွားပြီးနောက်၊ ယခုတစ်ဖက်တွင်လည်း ထိုက်ဖင်တည်းခိုခန်း၏ တိတ်ဆိတ်သော ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံးသည် စစ်မှန်သော ယန်စွမ်းအားများ ဖုံးလွှမ်းသွားကာ မဟာနေမင်းကြီး ထွက်ပေါ်လာသကဲ့သို့ တောက်ပနေတော့သည်။

သို့သော် ဤထူးခြားသော ဖြစ်ရပ်ဆန်းကြီးကို ရှေးဦးသံလိုက်စက်ကွင်း က ကာရံထားသဖြင့် အပြင်သို့ ပေါက်ကြားခြင်း မရှိပေ။

အဆင့်မြှင့်တင်ခြင်း အောင်မြင်သွားပြီးနောက် လီယန်ချူသည် စိတ်ဖြင့် အာရုံပြုလိုက်ရာ သူ၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် ကြည့်ရုံဖြင့် မျက်စိကျိန်းမတတ် တောက်ပလှသော ရွှေရောင်ချပ်ဝတ်တန်ဆာတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်။ ဤဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်လိုက်သည့်အခါ လီယန်ချူသည် ပိုမိုခန့်ညား ထည်ဝါသွားပြီး ရဲရင့်စိုးမိုးသော အရှိန်အဝါများမှာလည်း သုံးဆခန့် ပိုမိုတိုးပွားလာခဲ့သည်။

ကောင်းကင်ဘုံမှ နတ်မင်းတစ်ပါး ဆင်းသက်လာသကဲ့သို့ပင်။

"အကာအကွယ်ကိုတော့ မြင့်နိုင်သမျှ မြင့်အောင် တင်ထားရမယ်။ ဒီလို ခံစားချက်မျိုးမှ တကယ့်ကို စိတ်ချရတာ"

အစီရင်ဝတ်စုံ ၏ ယခုလက်ရှိ စွမ်းအားကို ခံစားမိသည့်အခါ လီယန်ချူမှာ မသိမသာ ပြုံးလိုက်မိသည်။ ရွှေရောင်အလင်းတန်းများမှာ သူ့ဘေးပတ်လည်တွင် ဝန်းရံနေပြီး လက်တစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရုံဖြင့် သန့်စင်မွန်မြတ်သော အရှိန်အဝါများမှာ ပျံ့လွင့်သွားတော့သည်။

အခြားအရာများကို ခဏထားဦးတော့၊ ဤအစီရင်ဝတ်စုံ၏ လှပတောက်ပပြီး ခမ်းနားလှသော ပုံစံမှာတင် ကုန်ဆုံးသွားသည့် ကုသိုလ်မှတ် ခြောက်သိန်းနှင့် ထိုက်တန်လှပေသည်။ ဤသည်မှာ အထူးပြုလုပ်ချက်များ ပါဝင်သည့် အဆင့်မြင့် စကင် တစ်ခုဟုပင် ဆိုရပေလိမ့်မည်။

အကာအကွယ် လက်နက်နှစ်ခုကို အဆင့်မြှင့်တင်လိုက်ခြင်းမှာတင် ကုသိုလ်မှတ် တစ်သန်းခန့် ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

သို့သော် လီယန်ချူသည် ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ဒိုချန်ပုတီး ကိုပါ ဆက်လက် အဆင့်မြှင့်တင်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ဤရတနာမှာ အထောက်အကူပြု လက်နက်မျိုးဖြစ်ပြီး ကံကောင်းခြင်း ကို တိုးပွားစေနိုင်သည်။ ယခုတစ်ကြိမ် ယွမ်ရှောင်လျှို့ဝှက်နယ်မြေသို့ သွားရောက်စဉ် ရတနာများစွာ ဆက်တိုက်ရရှိခဲ့ခြင်းမှာ ဤပုတီး၏ ကျေးဇူးကြောင့်ဟု ဆိုရပေမည်။

လီယန်ချူသည် ကံတရားကို သူ့အလိုအလျောက် ဖြစ်ပေါ်လာရန် မစောင့်တော့ဘဲ ကုသိုလ်မှတ်များ သုံး၍ အားဖြည့်သည့် 'ကရစ်ပတန် သူဌေးကြီး' (ပိုက်ဆံသုံး၍ ဂိမ်းဆော့သူ) အဖြစ်သို့ တိုက်ရိုက် ပြောင်းလဲလိုက်တော့သည်။

"ငါ့ရဲ့ ကံကောင်းခြင်းကို အဆုံးထိ တင်ပေးလိုက်စမ်း"

လီယန်ချူ စိတ်ထဲမှ ရေရွတ်ရင်း "အဆင့်မြှင့်စေ" ဟု အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

တာအိုလှိုင်းတံပိုးများက ပုတီးလုံးကို လွှမ်းခြုံသွားသည်။ ပုတီးပေါ်မှ ဖြစ်ရပ်ဆန်းမှာ အလွန်ပင် ဆန်းကြယ်လှပြီး ကြာပန်းတစ်ပွင့် ပွင့်လာသကဲ့သို့ ရှိနေသည်။ ဆန်းကြယ်သော အရှိန်အဝါများမှာ လီယန်ချူ၏ ဦးခေါင်းထက်သို့ ပျံတက်သွားပြီး ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

ယခုတစ်ကြိမ်တွင် ကုသိုလ်မှတ် လေးသိန်း ထပ်မံကုန်ဆုံးသွားခဲ့သည်။ အဆင့်မြှင့်တင်လိုက်သော ဒိုချန်ပုတီးသည် လီယန်ချူအတွက် ကံကောင်းခြင်းများကို တိုက်ရိုက် တိုးပွားစေနိုင်သည့်အပြင် စိတ်မိစ္ဆာများ၏ အန္တရာယ်မှ ကာကွယ်ပေးခြင်းနှင့် သိမြင်နားလည်မှုကို တိုးပွားစေခြင်း စသည့် အကျိုးကျေးဇူးများစွာ ရှိနေသည်။

ထို့နောက် လီယန်ချူသည် သူ၏လက်ထဲတွင် ကြာမြင့်စွာကတည်းက အသုံးမပြုဘဲ သိမ်းထားခဲ့သည့် မိုးကြိုးငါးပါး အဆောင် ကိုပါ အဆင့်မြှင့်တင်လိုက်သည်။ နောက်ဆုံးအကြိမ် ဤအဆောင်ကို အသုံးပြုခဲ့စဉ်က ပထမအဆင့် မြို့စောင့်နတ် ကျားချွမ်းဖန်း၏ ခန္ဓာဟောင်းကို သတ်ဖြတ်ရန် ဖြစ်ပြီး ထိုစဉ်က မိမိကိုယ်ကိုပင် ပြန်လည် ထိခိုက်မတတ် ဖြစ်ခဲ့ရသည်။

မိုးကြိုးငါးပါး အဆောင်မှာ ပြင်းထန်သော သတ်ဖြတ်စွမ်းအား ရှိလှရာ လီယန်ချူအတွက် အမြဲတမ်း နောက်ဆုံးလက်နက် တစ်ခု ဖြစ်ခဲ့သည်။ ၎င်းအပြင် သူသည် မိုးကြိုးပစ်ခြင်းကို ခံခဲ့ဖူးသဖြင့် မိုးကြိုးစွမ်းအားအပေါ် အထူးပင် ခံနိုင်ရည်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

အဆင့်မြှင့်တင်ခြင်း ပြီးဆုံးသွားသည့်အခါ...

အဆောင်ပေါ်မှ စစ်မှန်သော ယန်စွမ်းအားများမှာ ပြင်းထန်လွန်းလှသဖြင့် တိုက်ရိုက်ကြည့်ရန်ပင် ခက်ခဲလှသည်။ ကောင်းကင်ဘုံ၏ အရှိန်အဝါကဲ့သို့ ထည်ဝါလွန်းလှပေသည်။ ဤအဆောင်ကိုသာ မထိန်းချုပ်နိုင်ခဲ့ပါက ဝေမြို့တစ်ခုလုံးသည် ပြာအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားနိုင်သည်ဟု လီယန်ချူ ခံစားနေရသည်။ သို့သော် သတ်ဖြတ်ခြင်း ရတနာဖြစ်သော ကျန့်ကျောင်းဓားနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် မိုးကြိုးအဆောင်ပေါ်မှ စွမ်းအားများကို သူက ပိုမို၍ ထိန်းချုပ်ရ လွယ်ကူနေသည်။

အကြောင်းမှာ သူ၏ ကျောက်စိမ်းပြားသည် ကြီးမားသော အားသွင်းစက် ကဲ့သို့ ဖြစ်နေသဖြင့် ဤကဲ့သို့သော အဆောင်များမှာ လီယန်ချူအတွက် တစ်ကြိမ်သုံး ပစ္စည်းများ မဟုတ်တော့ပေ။

ကုသိုလ်မှတ် လေးသိန်း ထပ်မံကုန်ဆုံးပြီးနောက် လီယန်ချူသည် အင်အားကြီးသော နောက်ဆုံးလက်နက်တစ်ခုကို ပိုင်ဆိုင်လိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။ ကုသိုလ်မှတ် ခုနစ်သိန်းအဆင့်ရှိ မိုးကြိုးငါးပါး အဆောင်မှာ သူ လက်ရှိ ထိန်းချုပ်နိုင်သည့် အမြင့်ဆုံး အဆင့်ပင် ဖြစ်သည်။

သူ၏ ကုသိုလ်မှတ်များကို ပြန်စစ်ကြည့်လိုက်ရာ တစ်သိန်းကိုးသောင်းနှစ်ထောင် ကျန်ရှိနေသေးသည်။ မူလက သူ သတ်မှတ်ထားသည့် ရည်မှန်းချက်ဖြစ်သော ကုသိုလ်မှတ် နှစ်သန်းပြည့်ရန် ရှစ်ထောင်သာ လိုတော့သော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ တစ်သန်းရှစ်သိန်းကို တစ်ထိုင်တည်း သုံးစွဲလိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။

သို့သော် ရလဒ်မှာလည်း အလွန်ပင် သိသာလှသည်။ ကုသိုလ်မှတ် ခုနစ်သိန်းအဆင့်ရှိ စစ်မှန်သော ယန်ရတနာ သုံးခုနှင့် (၁၂) ကြိမ်တိုင် အဆင့်မြှင့်ထားသော မိုးကြိုးငါးပါး အဆောင်တို့ကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည့် လီယန်ချူသည် ယခုအခါ ရတနာပေါင်းစုံ တာအိုဆရာ ဟုပင် ခေါ်ဆိုနိုင်ပြီး အလွန်ပင် ကြွယ်ဝလှပေသည်။

ဆက်လက်၍ သူသည် ဝေမြို့တွင် ကောင်းမွန်စွာ ကျင့်ကြံနေထိုင်ရင်း ဤရတနာများနှင့် စိတ်ချင်းဆက်နွှယ်မှု ရရှိအောင် လေ့ကျင့်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ရတနာများလွန်းသဖြင့် အားလုံးကို စိတ်ကြိုက် ထိန်းချုပ်နိုင်သည့်အဆင့်သို့ ရောက်သည့်အခါ တိုက်ပွဲဖြစ်လျှင် အားလုံးကို တစ်ပြိုင်နက် ထုတ်သုံးလိုက်ပါက အလွန်ပင် ခမ်းနားသော မြင်ကွင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ 'ကျင့်ကြံမှု အဆင့် မလောက်ရင်၊ ရတနာတွေနဲ့ ဖိတိုက်မယ်' ဆိုသည့် သဘောပင်။

ချွန်ချူးလင်

နှစ်ပေါင်းများစွာကတည်းက ဤနေရာတွင် အဘိုးအို သုံးဦးသည် တာအိုအကြောင်း ဆွေးနွေးရင်း နေထိုင်ခဲ့ကြသည်။ လုကျူ၊ ဟန်ကျန့်ကျဲ နှင့် ဝမ်ပန်းရှီး တို့မှာ ချွန်ချူးလင်၏ အမြင့်ဆုံး တောင်ကြီးသုံးလုံး ဖြစ်သည်။ ချွန်ချူးလင်သည် လောကကြီးမှ ဖုံးကွယ်နေခဲ့သည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သော်လည်း သူတို့၏ တပည့်များထဲတွင် ပညာရှင်များစွာ ရှိနေသည်။

မျိုးဆက်သစ်များထဲတွင် ပါရမီ အမြင့်ဆုံးမှာ လုအယ် နှင့် ဝမ်ရှန်ကျုံးတို့ ဖြစ်သည်။ သူတို့မှာ သာမန်တပည့်များနှင့် မတူဘဲ အဘိုးအို သုံးဦး၏ အဆင့်အတန်းသို့ ရောက်ရှိနိုင်မည်ဟု ဂိုဏ်းတစ်ခုလုံးက မျှော်လင့်ခြင်း ခံထားရသူများ ဖြစ်သည်။

သို့သော် ယခုအခါ ခမ်းနားလှသော ခန်းမကြီးအတွင်း၌ လုကျူနှင့် ဟန်ကျန့်ကျဲ နှစ်ဦးသာ ရှိတော့သည်။

လုကျူက သက်ပြင်းချလိုက်သည်

"ဝမ်ရှန်ကျုံးရဲ့ အသက်ပြား လည်း ကွဲအက်သွားပြီ"

နှစ်ဦးသား ခေတ္တမျှ တိတ်ဆိတ်သွားကြသည်။ ဟန်ကျန့်ကျဲ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ရှုပ်ထွေးသော အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာပြီး လေးနက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"အစီအစဉ်တွေကို အတင်းအကျပ် အရှိန်မြှင့်ပြီး တောင်စောင့်နတ်တွေကို အကြီးအကျယ် ဖမ်းဆီးနေတာကြောင့် တန်ပြန်သက်ရောက်မှု ခံရတာ ဖြစ်နိုင်တယ်။ ဒါက ငါတို့ ချွန်ချူးလင်အတွက် မကောင်းဘူး"

သူတို့နှစ်ဦးရှိသည့် နေရာတွင် စစ်ဆေးမှုများကို ဟန့်တားနိုင်သည့် အထူးတားမြစ်ချက်တစ်ခု ရှိနေသည်။

လုကျူက မျက်ခုံးပင့်ကာ ပြောလိုက်သည်

"ကျန့်ကျဲ၊ စကားကို ဆင်ခြင်ပါ"

ဟန်ကျန့်ကျဲက သက်ပြင်း ထပ်ချလိုက်သည်

"ဘိုးဘေးကြီးက စောစောစီးစီး နိုးထချင်နေပြီး အစီအစဉ်တွေကို မြန်မြန်လုပ်ခိုင်းနေတာက မသင့်တော်ဘူးလို့ ငါ ခံစားနေရတာ ကြာပြီ။ အခုတော့ အတင်းအကျပ် လုပ်ဆောင်တာကြောင့် တန်ပြန်သက်ရောက်မှုတွေကို ခံနေရတာပဲ"

ယခုခေတ်တွင် လမ်းစဉ်များ ပြတ်တောက်ပြီး ဒဏ္ဍာရီများ ပျောက်ကွယ်နေသော်လည်း ကံကြမ္မာ၏ စီရင်ချက် မှာ ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။ လောကကြီးတွင် သတ်မှတ်ချက်များ ရှိနေပြီး အချိန်မတိုင်မီ အတင်းအကျပ် ဝင်ရောက်စွက်ဖက်လျှင် တန်ပြန်မှု ခံရမည်မှာ အမှန်ပင်။ ဤခေတ်တွင် လူသတ်မှုများကြောင့် မိုးကြိုးပစ်ခံရခြင်းမျိုး ရှားပါးသွားသော်လည်း လူသားဘေးဒုက္ခ အနေဖြင့်မူ ပြန်လည် ရောက်ရှိလာတတ်သည်။

ဥပမာအားဖြင့် ယခုအခါ ချွန်ချူးလင်မှ ပညာရှင်များစွာ ဆုံးရှုံးသွားခဲ့ရသည်။ မျိုးဆက်သစ် ပါရမီရှင် နှစ်ဦးစလုံး သေဆုံးသွားခဲ့ပြီ။ အကြီးအကဲ သုံးဦးအနက် တစ်ဦးဖြစ်သော ဝမ်ပန်းရှီးသည် တတိယအဆင့် နောက်ဆုံးအဆင့်သို့ ရောက်နေသည့် ထိပ်တန်း ပညာရှင်ဖြစ်သော်လည်း လူပေါင်းများစွာကို ခေါ်ဆောင်၍ ယွမ်ရှောင်လျှို့ဝှက်နယ်မြေသို့ သွားရောက်စဉ် အသက်ပြားများ အားလုံး ကွဲအက်သွားခဲ့သည်။ မည်သို့သော ကြောက်မက်ဖွယ် ဖြစ်တည်မှုမျိုးနှင့် တွေ့ခဲ့သည်ကို သူတို့ မသိနိုင်ပေ။

လုကျူသည် ဘိုးဘေးကြီး၏ အမှားကို တိုက်ရိုက် မပြောချင်သော်လည်း ဟန်ကျန့်ကျဲ၏ စကားမှာ မှန်ကန်နေသည်ကို သူ သိသည်။ သူက လေသံတိုးတိုးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"တကယ်ကို အလျင်စလို ဖြစ်သွားခဲ့တာပဲ။ ငရဲတောင် က ပြီးခဲ့တဲ့အကြိမ်မှာ ပေဖုန်းမြို့တော်ကို တိုက်ခိုက်ပြီး လူပေါင်းများစွာကို သတ်ဖြတ်ခဲ့တာလည်း နောက်ဆုံးမှာ ပညာရှင်တွေ အကုန်သေပြီး အင်အားချည့်နဲ့သွားခဲ့ရတယ်။ ငါတို့လည်း အဲဒီလိုမျိုး ဖြစ်နေပြီလား မသိဘူး"

ဟန်ကျန့်ကျဲက ပြောလိုက်သည်

"အခုအချိန်မှာတော့ ငြိမ်ငြိမ်နေပြီး လောကကြီး ပျက်စီးမယ့်အချိန်ရောက်မှ ကံတရားကို ထွက်လုတာက ပိုကောင်းမယ်။ ဒါပေမဲ့ ဘိုးဘေးကြီးရဲ့ စရိုက်အရတော့ ဒါကို ရပ်တန့်မှာ မဟုတ်ဘူး။ နောက်ဆိုရင် ငါတို့နှစ်ယောက်ကိုလည်း ယွမ်ရှောင်လျှို့ဝှက်နယ်မြေကို သွားဖို့ ခိုင်းဦးမှာပဲ"

လုကျူ၏ မျက်နှာမှာ လေးနက်သွားသည်

"ယွမ်ရှောင်လျှို့ဝှက်နယ်မြေထဲမှာ ရှေးဟောင်း ပညာရှင်ကြီးတွေ အများကြီး ပုန်းအောင်းနေကြတာ။ ခရမ်းရောင် နတ်ဝတ်စုံ ဆိုတာက အဲဒီထဲမှာ အတန်ဖိုးဆုံး ရတနာပဲ။ ရှာတွေ့ရင်တောင် အပြင်ကို ယူလာဖို့က အလွန်ခက်ခဲလိမ့်မယ်"

လုကျူ ပြောသည်မှာ မမှန်ကန်ပေ။ ကျန်းရှူယီသည် ကျင့်ကြံမှု အလွန်မြင့်မားပြီး ဓားအတတ်တွင်လည်း ဆရာတစ်ဦး ဖြစ်သော်လည်း ထိုဝတ်စုံကို ရရှိပြီးနောက် အင်အားကြီး ပညာရှင်များစွာ၏ လိုက်လံသတ်ဖြတ်ခြင်းကို ခံခဲ့ရသည်။ လီယန်ချူသာ ဝင်ရောက် မကူညီခဲ့ပါက သူသည် ထိုနယ်မြေမှ အသက်ရှင်လျက် ထွက်လာနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

နှစ်ဦးသား ဘာစကားမှ ဆက်မပြောနိုင်ဘဲ တိတ်ဆိတ်သွားကြသည်။ ဘိုးဘေးကြီးအတွက်မူ လုအယ်ကဲ့သို့ ပါရမီရှင်များမှာ ကြည့်ကောင်းရုံသက်သက်သာ ဖြစ်ပြီး သေသွားလျှင်လည်း သူ ဂရုစိုက်မည် မဟုတ်ပေ။ ဂိုဏ်းသားအားလုံး သေသွားလျှင်ပင် သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ရှိလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။

မကြာမီမှာပင် ဘိုးဘေးကြီးဆီမှ အမိန့်တော်စာ ထွက်ပေါ်လာပြီး သူတို့နှစ်ဦးကို ခေါ်ယူလိုက်သည်။ အမိန့်တော်မှာ ယခင်အတိုင်းပင်

'မည်သည့် တန်ဖိုးပေးရပါစေ၊ ယွမ်ရှောင်လျှို့ဝှက်နယ်မြေသို့ သွားရောက်၍ ခရမ်းရောင် နတ်ဝတ်စုံကို လုယူခဲ့ရန်' ဖြစ်သည်။

"ဘိုးဘေးကြီးက စောစောစီးစီး ထွက်လာချင်နေတာ တကယ်ကို စွဲလမ်းမှုကြီး ဖြစ်နေပြီပဲ"

ဟန်ကျန့်ကျဲ စိတ်ထဲမှ သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။

ရှန်းရှန်နန်းတော်

ရှန်းရှန်နန်းတော်သည် ချွန်ချူးလင်နှင့် မတူပေ။ ချွန်ချူးလင်မှာ တစ်မျိုးနွယ်တည်းမှ ဆင်းသက်လာခြင်း ဖြစ်သော်လည်း ရှန်ရှန်နန်းတော်ရှိ လူများမှာမူ အခြားဂိုဏ်းများမှ ထိပ်တန်း ပညာရှင်များ ဖြစ်ကြသည်။ သူတို့သည် အဆင့်တက်လှမ်းနိုင်ရန်အတွက် ရှန်းရှန်နန်းတော်သို့ ဝင်ရောက်လာကြသူများ ဖြစ်သဖြင့် တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး ဆက်ဆံရေး အလွန်အေးစက်လှသည်။ ဂိုဏ်းချုပ်၏ အမိန့်တော်ရှိမှသာ အတူတကွ အလုပ်လုပ်ကြခြင်း ဖြစ်သည်။

ယခုအခါ ရှန်းရှန်နန်းတော်အတွင်း၌ ပြင်းထန်သော အရှိန်အဝါတစ်ခု ရုတ်တရက် ပေါ်ထွက်လာသည်။

ဒိုင်း

မိစ္ဆာစွမ်းအားများ ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။ ရှန်းရှန်နန်းတော်အတွင်း ကျင့်ကြံနေကြသည့် ပညာရှင်များစွာမှာ မျက်လုံးများ ဖွင့်ကြည့်လိုက်ကြရာ ရွှေရောင်နှင့် အနက်ရောင် အလင်းတန်းနှစ်ခုမှာ တစ်ခုနှင့်တစ်ခု ရောယှက်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ တစ်ပြိုင်နက်တည်းမှာပင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဖိအားတစ်ခုက ရှန့်ရှန်နန်းတော် တစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံသွားတော့သည်။

ရှန့်ရှန်နန်းတော်ရှိ ပညာရှင်အားလုံး ထိုအရှိန်အဝါကို ခံစားမိလိုက်ကြသည်။ ရှေးဟောင်း ဂူကျောင်းတစ်ခု၏ ရှေ့တွင် ကျောက်တံခါးကြီးမှာ ဖြည်းဖြည်းချင်း ပွင့်လာခဲ့သည်။

အရပ်ရှည်သော အဘိုးအို ရဟန်းတစ်ပါး ထွက်လာခဲ့သည်။ သူ၏ ဦးခေါင်းနောက်ကွယ်တွင် မီးဘီး တစ်ခု ရှိနေပြီး ၎င်း လည်ပတ်နေသည့်အခါ အလွန်အေးချမ်းပြီး ကရုဏာတရား ပြည့်ဝသော အရှိန်အဝါကို ပေးစွမ်းသည်။ သို့သော် သူ၏ ခါးတွင်မူ နက်မှောင်လှသော ဓားတစ်လက်ကို ချိတ်ဆွဲထားသည်။ ထိုဓားကို ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် ငရဲနက်ကြီးထဲသို့ ကျဆင်းသွားသကဲ့သို့ ခံစားရစေကာ သတ်ဖြတ်လိုသည့် အငွေ့အသက်များမှာ အလွန်ပင် ပြင်းထန်လှပေသည်။

ခုနက ခံစားလိုက်ရသည့် ပြင်းထန်သော ဖိအားမှာ ထိုရဟန်းကြီးဆီမှ လာခြင်း ဖြစ်သည်။ ဤသည်မှာ နတ်ဘုရား တို့၏ အရှိန်အဝါပင်။ ထိုရဟန်းကြီး ဂူအပြင်သို့ ထွက်လာသည့်အခါ သူ၏ အရှိန်အဝါများကို ပြန်လည် ထိန်းချုပ်လိုက်သည်။ သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင်မူ တောက်ပသော အလင်းတန်းများ ရှိနေသည်။

သူသည် တီရင်ဆရာတော် ဖြစ်သည်။

သူသည် ရှန့်ရှန်နန်းတော်တွင် ဂိုဏ်းချုပ်ပြီးလျှင် အမြင့်ဆုံး ပညာရှင်တစ်ဦး ဖြစ်သည်။ ယခင်က ဂိုဏ်း၏ ကိစ္စရပ်များကို တာဝန်ယူခဲ့သော်လည်း နောက်ပိုင်းတွင် နတ်စွမ်းအားများကို ကျင့်ကြံရန် ဂူအောင်းခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ယခုအခါ သူသည် နတ်ဘုရားခန္ဓာတစ်ပိုင်း ကို ရရှိခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

လူရိပ်တစ်ခု ပျံသန်းလာပြီးနောက် ဒူးထောက်ကာ ဂါရဝပြုလိုက်သည်။

"ဆရာကြီး ဂူပြင်ထွက်လာတာကို ဂုဏ်ပြုပါတယ်"

ကြည်လင်သော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ တီရင်ဆရာတော်က ခေါင်းတစ်ချက် ငြိမ့်ပြကာ

"ထပါတော့"

ဟု မိန့်ကြားလိုက်သည်။

ထိုသူမှာ ပခုံးကျယ်ပြီး ခါးသေးကာ မျက်ခုံးထူသော လူငယ်တစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သူ၏ မျက်လုံးများမှာ တောက်ပနေပြီး ခါးတွင်လည်း ရှည်လျားသော ဓားတစ်လက်ကို ချိတ်ဆွဲထားသည်။

၎င်းမှာ 'မဟာရှမင်းမျိုးနွယ်၏ နဂါးဓား' ပင် ဖြစ်သည်။

သူသည် တီရင်ဆရာတော်၏ တစ်ဦးတည်းသော တိုက်ရိုက်တပည့် ဖြစ်ပြီး ယခုအခါ ရှန့်ရှန်နန်းတော်၏ စီမံခန့်ခွဲသူကြီး ဖြစ်သူ ဝမ်ဖူးဖုန်း ပင် ဖြစ်သည်။

တီရင်ဆရာတော်သည် စရိုက်က အလွန်အေးစက်သော်လည်း ဝမ်ဖူးဖုန်းကိုမူ အထူးပင် အလေးထားသည်။

"ငါ ဂိုဏ်းချုပ်ကို သွားတွေ့ဦးမယ်၊ မင်း သွားလို့ရပြီ"

တီရင်ဆရာတော်က မိန့်ကြားလိုက်သည်။

ဝမ်ဖူးဖုန်းသည် သူ၏ ဆရာဖြစ်သူဆီမှ ပြင်းထန်သော အရှိန်အဝါများကို ခံစားမိနေသည်။ ဂိုဏ်းချုပ်နှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင်ပင် အားနည်းလိမ့်မည် မဟုတ်ဟု သူ ထင်မြင်နေမိသည်။

ခမ်းနားသော ခန်းမကြီးအတွင်း၌...

ဤနေရာတွင် ပုံသဏ္ဍာန်အမျိုးမျိုးရှိသည့် ရှေးဟောင်းနတ်မင်း (၃၆) ပါးကို ကိုးကွယ်ထားသည်။ ဤနေရာသို့ ဝင်လိုက်သည်နှင့် ထိုနတ်မင်းကြီးများက မိမိကို စိုက်ကြည့်နေသကဲ့သို့ ခံစားရစေကာ စိတ်ဓာတ်ကို တုန်လှုပ်စေသည်။

တီရင်ဆရာတော်သည် ခန်းမအတွင်းသို့ ဝင်သွားခဲ့သည်။ ခန်းမကြီးမှာ ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေပြီး လူတစ်ဦးသာ တရားထိုင်နေသည်။ သူကား ရှန့်ရှန်းနန်းတော်၏ ဂိုဏ်းချုပ်ပင်။

မူလက သူသည် ဤနေရာတွင် ကျင့်ကြံသူ မဟုတ်သော်လည်း ကောင်းပုကျေးရွာရှိ တားမြစ်ချက် ပျက်စီးပြီး ပိုင်ချူးဟန် လွတ်မြောက်သွားခဲ့ပြီးနောက်၊ ဖုန်းဖေး၊ ဝူကျစ် နှင့် နတ်ဘုရားယွမ် စသည့် ပညာရှင် သုံးဦး ဆက်တိုက် သေဆုံးသွားခဲ့သဖြင့် သူသည် ဤနေရာတွင်သာ ကျင့်ကြံနေထိုင်တော့ခြင်း ဖြစ်သည်။

တီရင်ဆရာတော်၏ အရှိန်အဝါကို ခံစားမိလိုက်သည့်အခါ ခရမ်းရောင်ဝတ်စုံနှင့် သက်လတ်ပိုင်းအမျိုးသား မှာ ဖြည်းဖြည်းချင်း ထရပ်လိုက်ပြီး ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။

"ဂုဏ်ပြုပါတယ်၊ နောက်ဆုံးတော့ မင်း ဒီအဆင့်ကို ရောက်ခဲ့ပြီပဲ"

တီရင်ဆရာတော်က ခေါင်းငြိမ့်ပြကာ တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"ဒီနေ့ လာတာက ဂိုဏ်းချုပ်ကို နှုတ်ဆက်ဖို့ပါ။ အတိတ်က အငြိုးတွေကို သွားဖြတ်တောက်ရမယ်"

ယခုအခါ တီရင်ဆရာတော်သည် နတ်ဘုရားတစ်ပိုင်း အဆင့်သို့ ရောက်နေပြီ ဖြစ်ရာ တတိယအဆင့် နောက်ဆုံးအဆင့်နှင့် များစွာ ကွာခြားလှပေသည်။ ဂိုဏ်းချုပ်ပင်လျှင် သူ့ကို လျစ်လျူရှု၍ မရတော့ပေ။

ဂိုဏ်းချုပ်က ရုတ်တရက် မေးလိုက်သည်

"မင်း လာတာက နတ်ဘုရား အမိန့်တော်စာ ကို လိုချင်လို့လား"

တီရင်ဆရာတော်က ဝန်ခံလိုက်သည်

"နတ်ဘုရားယွမ်နဲ့ ဝူကျစ်တို့က အဲဒီလူလက်ထဲမှာ သေခဲ့ကြတာ။ နတ်ဘုရား အမိန့်တော်စာပါရင် ပိုပြီးတော့ သေချာသွားတာပေါ့"

ဂိုဏ်းချုပ်က အဘိုးအိုရဟန်းကြီးကို စိုက်ကြည့်ရင်း ပြုံးလိုက်သည်။

"မင်းရဲ့ အခုလက်ရှိ အဆင့်နဲ့တောင် ဒီလောက်အထိ သတိထားနေရသေးတာလား"

တီရင်ဆရာတော်က ပြောလိုက်သည်

"ဒါက အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စဖြစ်လို့ သေချာအောင် လုပ်ရမှာပဲ။ ဂိုဏ်းချုပ် အနေနဲ့ ကူညီပေးပါ"

ဂိုဏ်းချုပ်က ခေါင်းငြိမ့်ပြကာ သူ၏ရင်ခွင်ထဲမှ ရွှေရောင် အမိန့်တော်စာတစ်စောင်ကို ထုတ်ပေးလိုက်သည်။ ထိုစာသည် ရဟန်းကြီး၏ လက်ထဲသို့ ပျံဝင်သွားပြီး ပြင်းထန်သော စွမ်းအားများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ဤစာထဲမှ စွမ်းအားမှာ ယခင်က ကျန်းရှူယီ ကိုင်ဆောင်ခဲ့သည့် စာထက်ပင် ပိုမို ကြီးမားလှပေသည်။

တီရင်ဆရာတော်က စာကို သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီး

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဂိုဏ်းချုပ်" ဟု ပြောကာ ခန်းမထဲမှ ထွက်ခွာသွားတော့သည်။

ဂိုဏ်းချုပ်က ခေါင်းယမ်းလိုက်မိသည်။ ယခုအခါ လောကကြီး၏ အရှိန်အဝါမှာ ခန့်မှန်းရ ခက်ခဲလှသည်။ ပညာရှင်များစွာ ဆုံးရှုံးသွားခဲ့သဖြင့် ဂိုဏ်းချုပ်ပင်လျှင် ယခုအချိန်မှာ လောကထဲသို့ ထွက်ရမည့် အချိန် ဟုတ်၊ မဟုတ် သံသယ ဝင်နေမိသည်။

"ခန္ဓာကိုယ် သုံးခု ပေါင်းစပ်ခြင်း က တကယ်ကို ဆန်းကြယ်တာပဲ။ ဗုဒ္ဓဘာသာ ကျင့်စဉ်တွေက တကယ်ကို ထူးခြားတယ်"

ဂိုဏ်းချုပ်သည် တီရင်ဆရာတော်ကို ကံကြမ္မာ၏ ဟောကိန်းများအကြောင်း မပြောပြလိုက်ပေ။ ပြောလျှင်လည်း တီရင်ဆရာတော်က ဂရုစိုက်မည် မဟုတ်ပေ။ သို့သော် နတ်ဘုရားတစ်ပိုင်း အဆင့်ရှိ ပညာရှင်တစ်ဦးက လုပ်ဆောင်ချက် တစ်ခုအတွက် နတ်ဘုရား အမိန့်တော်စာကိုပါ တောင်းဆိုခဲ့သဖြင့် တီရင်ဆရာတော်၏ ခရီးမှာ မအောင်မြင်စရာ အကြောင်းမရှိဟု ဂိုဏ်းချုပ်က ယူဆနေမိသည်။

တီရင်ဆရာတော်သည် ခန်းမထဲမှ ထွက်လာပြီး ခရီးထွက်ရန် ပြင်ဆင်နေစဉ်မှာပင်...

ရုတ်တရက်

သူ၏ မျက်မှောင်များ ကြုံ့သွားခဲ့သည်။ ယခင်က သူနှင့် ခန္ဓာကိုယ်ချင်း ဆက်နွှယ်နေသည့် နတ်ဘုရားယွမ်နှင့် ဝူကျစ်တို့ အသတ်ခံရစဉ်က သူသည် ထိုလူ (လီယန်ချူ) ရှိသည့် နေရာကို ခပ်ရေးရေး ခံစားမိခဲ့သည်။ သို့သော် သူသည် နတ်ဘုရားခန္ဓာကို ရရှိရန်အတွက်သာ အာရုံစိုက် ကျင့်ကြံနေခဲ့ပြီး ယခုမှသာ အမိန့်တော်စာကို လာတောင်းခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

မူလက ထိုဆက်နွှယ်မှုမှာ အလွန် ခိုင်မာလှသော်လည်း၊ ယခုအခါတွင်မူ...

အရာအားလုံး ပြင်ဆင်ပြီးသည့် အချိန်တွင် ထိုဆက်နွှယ်မှုမှာ ပြတ်တောက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ကြောင်း သူ တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။

သူသည် လက်ချောင်းများဖြင့် တွက်ချက်ကြည့်သော်လည်း ဘာသတင်းအချက်အလက်မှ ရှာမတွေ့ပေ။ ကံကြမ္မာမှာ ဝေဝါးနေတော့သည်။ ဂိုဏ်းချုပ် တွက်ချက်သည်မှာ လောက၏ အခြေအနေ ဖြစ်သော်လည်း တီရင်ဆရာတော် တွက်ချက်သည်မှာ ဝူကျစ်ကို သတ်သည့်သူ၏ အကြောင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် မည်မျှပင် ကြိုးစားစေကာမူ ထိုဆက်နွှယ်မှုမှာ လုံးဝ ပြတ်တောက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

"ဟင် ဒါက ဘယ်လို ဖြစ်တာလဲ"

တီရင်ဆရာတော်၏ မျက်နှာမှာ ပျက်ယွင်းသွားသည်။

သူသည် သူ၏လက်ထဲမှ ရွှေရောင် အမိန့်တော်စာကို ကြည့်လိုက်သည်။ အမိန့်တော်စာကို တောင်းယူပြီးမှ ဘာမှလုပ်စရာ မရှိဘဲ ဂိုဏ်းချုပ်ဆီ ပြန်ပေးရမည်လား။ ခဏချင်းအတွင်းမှာပင် တီရင်ဆရာတော်၏ ပုံစံမှာ အနည်းငယ် အားငယ်သွားသကဲ့သို့ ရှိနေသည်။ သူသည် ထိုဆက်နွှယ်မှုကို ပြန်လည် ရရှိရန်အတွက် အချိန်ထပ်ပေးရဦးမည် ဖြစ်သည်။

ဤသည်မှာ ကုသိုလ်မှတ် ခုနစ်သိန်းအဆင့်ရှိ ဒိုချန်ပုတီး၏ အကျိုးကျေးဇူးပင်။ ၎င်းသည် လီယန်ချူအတွက် ကံကောင်းခြင်းများကို ဆောင်ကြဉ်းပေးပြီး ဘေးဒုက္ခများမှ ကွယ်ကာပေးခြင်း ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် လီယန်ချူသည် 'အမှောင်ဖုံးကွယ် အတတ်' ကိုပါ အသုံးပြုထားသဖြင့် သူ၏ တည်ရှိမှုကို အခြားသူများ မသိနိုင်အောင် ဖုံးကွယ်ထားနိုင်သည်။

ထို့ကြောင့် တီရင်ဆရာတော်သည် နတ်ဘုရားတစ်ပိုင်း အဆင့်သို့ ရောက်နေသော်လည်း လီယန်ချူက ပုတီးလုံးကို အဆင့်မြှင့်တင်လိုက်သဖြင့် ထိုအာရုံခံစားမှုကို ပိတ်ဆို့လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ တပည့်များ၊ ဂိုဏ်းချုပ်များ အားလုံး၏ ရှေ့တွင် ခရီးထွက်ရန် ပြင်ဆင်ပြီးမှ ဆက်နွှယ်မှု ပြတ်တောက်သွားသဖြင့် တီရင်ဆရာတော်မှာ ခေါင်းခဲနေတော့သည်။

"…………"

တီရင်ဆရာတော်သည် လမ်းတစ်ဝက်မှ ပြန်လှည့်လာကာ သူ၏ ဂူကျောင်းအတွင်းသို့ ပြန်ဝင်သွားတော့သည်။ ခန်းမကြီးအတွင်း တရားထိုင်နေသည့် ဂိုဏ်းချုပ်မှာ တီရင်ဆရာတော်၏ လုပ်ရပ်ကို ကြည့်ကာ ကြောင်သွားမိသည်။

"ဘာလို့ ပြန်လာတာလဲ"

ဂိုဏ်းချုပ်က တီရင်ဆရာတော်ကို အထင်ကြီးသူဖြစ်သဖြင့် ဒါကို ထူးဆန်းသည်ဟု ထင်နေမိသော်လည်း၊ တီရင်ဆရာတော်မှာ အလွန်ပင် သတိထားတတ်လွန်းသူ ဖြစ်သဖြင့် ပြင်ဆင်မှု မလောက်သေး၍ ပြန်လာသည်ဟုသာ သူက ကောက်ချက်ချလိုက်တော့သည်။

ဝေမြို့၊ ဆန်းကျားကျေးရွာ

ယခင်က လုံဟာရှန်း၏ ထိပ်တန်း ဆရာကြီး ဖြစ်ခဲ့ပြီး၊ ယခုအခါ ဝေမြို့ ချင်းယွန်းကျောင်းတော်၏ လူကြီးဖြစ်ကာ သက်ကြီးရွယ်အို အမျိုးသမီးကြီးများ၏ အချစ်တော် ဖြစ်နေသော နတ်ဆရာကြီးမှာ ယခုအခါ အိမ်တစ်အိမ်သို့ ဖိတ်ကြားခြင်း ခံထားရသည်။ ထိုအိမ်တွင် လူတစ်ဦး သေဆုံးသွားသဖြင့် ဝိညာဉ်ကို ကူညီရန် သူ ရောက်ရှိနေခြင်း ဖြစ်သည်။

ဤကဲ့သို့သော အလုပ်မှာ လုံဟူရှန်းမှ ဆရာကြီးတစ်ဦးနှင့် မလိုက်ဖက်သော်လည်း အဘိုးကြီးမှာမူ ပျော်ရွှင်စွာ လုပ်ဆောင်ပေးနေသည်။

ရုတ်တရက်

သူ၏ မျက်မှောင်များ ကြုံ့သွားကာ ကောင်းကင်ယံသို့ မော့ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် တောက်ပသော အလင်းတန်းများ ပေါ်လာပြီး ဟင်းလင်းပြင်ကို ဖောက်ထွင်းကြည့်လိုက်သကဲ့သို့ ရှိနေသည်။ သို့သော် ချက်ချင်းပင် သူ၏ အကြည့်ကို ပြန်ရုတ်သိမ်းလိုက်ပြီး ထိုအိမ်၏ ကိစ္စရပ်များကို ဆက်လက် လုပ်ဆောင်ပေးနေသည်။

သူသည် ထိုအိမ်တွင် ထမင်းမစားတော့ဘဲ ကျောင်းတော်၌ ကိစ္စရှိသဖြင့် ပြန်ရမည်ဟု အကြောင်းပြကာ ထွက်လာခဲ့သည်။ သူသည် ခရီးသွားသည့်အလေကို စီးသည့်အတတ် ကို အသုံးမပြုဘဲ မြည်းကိုသာ စီးတတ်သည်။

မြည်းနက်ကြီး သည် ယခုအခါ လေကဲ့သို့ မြန်လှသဖြင့် ခရီးသွားရန် အလွန် အဆင်ပြေသည်။

"မြန်မြန်သွားစမ်း၊ မင်းတို့ ကျောင်းတော်သခင်ကို သတ်မယ့်သူ လာနေပြီ၊ ငါတို့ ပြန်ကူညီရမယ်"

အဘိုးကြီးက မြည်းနက်ကြီး၏ ခေါင်းကို ပုတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

မြည်းနက်ကြီး၏ မျက်လုံးများမှာ ပိုမို ထက်မြက်သွားပြီး နားလည်သည်၊ နားမလည်သည်တော့ မသိ၊ ချက်ချင်းပင် အရှိန်ပြင်းစွာ ပြေးထွက်သွားတော့သည်။ ခဏချင်းအတွင်းမှာပင် ဝေမြို့သို့ ပြန်ရောက်သွားခဲ့သည်။ မြို့တံခါးစောင့် စစ်သားများမှာ လူရိပ်တစ်ခု ဖြတ်သွားသည်ကိုသာ မြင်လိုက်ရသည်။

"အမလေး ဟိုမြည်းက ထပ်ပြီး ရူးပြန်ပြီလား"

စစ်သားများက ရေရွတ်လိုက်ကြသည်။

မြို့ထဲတွင် မြည်းတစ်ကောင်ရှိပြီး ၎င်းမှာ လောကတွင် နာမည်ကြီးသော မြင်းများထက်ပင် ပိုမို မြန်ကြောင်း သူတို့ သိကြသဖြင့် အထူးတဆန်း မဟုတ်တော့ပေ။

အဘိုးကြီး ကျောင်းတော်သို့ ပြန်ရောက်သည့်အခါ မြည်းနက်ကြီးက ချက်ချင်း ဘရိတ်အုပ်လိုက်သည်။ အဘိုးကြီးသည် မြည်းပေါ်မှ ဆင်းကာ သူ၏ ခါးနှင့် လက်မောင်းများကို နှိပ်ရင်း ညည်းတွားလိုက်သည်။ သူ၏ မုတ်ဆိတ်များမှာ လေတိုက်သဖြင့် ရှုပ်ပွနေသဖြင့် သူက ပြန်လည် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

လမ်းသွားလမ်းလာများက သူ့ကို နှုတ်ဆက်ကြသဖြင့် သူက ပြန်လည် နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် ကျောင်းတော်အတွင်းသို့ အမြန်ဝင်ခဲ့သည်။ သို့သော် သူ လျှောက်နေရင်းမှ ရုတ်တရက် မျက်မှောင် ပြန်ကြုံ့သွားပြန်သည်။

"ဟင် ဘာလို့ ရုတ်တရက် ပျောက်သွားတာလဲ"

အဘိုးကြီးသည် ကောင်းကင်ယံသို့ မော့ကြည့်ကာ လက်ချောင်းများဖြင့် တွက်ချက်ကြည့်ပြီး ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။

"ထူးဆန်းလိုက်တာ၊ ဒီဘေးဒုက္ခက ဒီလောက်တောင် စိတ်ကြိုက် ဖြစ်နေတာလား "

သူသည် ထပ်မံ တွက်ချက်ကြည့်ရာ သတ်ဖြတ်ခြင်း ဘေးဒုက္ခမှာ ပျောက်ကွယ်သွားပြီ ဖြစ်ကြောင်း တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။ အလကား သက်သက် ပြန်ပြေးလာခဲ့ရသဖြင့် အဘိုးကြီးမှာ လည်ချောင်းများ ခြောက်ကပ်နေကာ သူ့အတွက် လက်ဖက်ရည်ကောင်း တစ်အိုးကိုသာ ဖျော်သောက်လိုက်တော့သည်။

ထိုအချိန်တွင် လီယန်ချူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ကျောင်းတော်အတွင်း ရှိနေသော်လည်း၊ သူ၏ ဝိညာဉ်မှာမူ မိုင်ပေါင်းများစွာကို ကျော်ဖြတ်ကာ ဖန်ရှန်းနတ်သမီး ဆီမှ ရရှိခဲ့သည့် တောင်ဝိညာဉ်ရတနာကို ယူဆောင်၍ ယွန်းနျန်း ကို ရှာဖွေရန် ထွက်ခွာသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။