အခန်း (၈၉-၉၀)

အခန်း(၈၉) ပစ်မှတ်- နေကြာပန်း သူငယ်တန်းကျောင်း

ဖုန်းကျသွား၏။

ချူးရှန့်က အေးစက်နေသော အမည်းရောင် ကတ်ပြားလေးကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားလိုက်ရာ သူ၏ လက်ခုံပေါ်ရှိ သွေးကြောများက ဖောင်းကြွလာခဲ့သည်။

ရုံးခန်းတစ်ခုလုံးက သေမင်းတမန်ကဲ့သို့ တိတ်ဆိတ်သွားပြီး သူ့ထံမှ ရုတ်တရက် ပေါက်ကွဲထွက်လာသော လူသတ်ချင်စိတ်များကြောင့် လုံးဝကို အေးခဲသွားတော့၏။

စုရှောင်ယာက သူမ၏ မောင်လေးကို ဖက်ထားကာ အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်သွားပြီး အနောက်သို့ ဆက်တိုက် ဆုတ်ခွာသွားခဲ့သည်။ သူမ၏ နေကာမျက်မှန်ကပင် သူမ၏ မျက်လုံးများထဲမှ ကြောက်ရွံ့မှုများကို ဖုံးကွယ်မထားနိုင်ခဲ့ချေ။

ဝမ်ထျဲ့ကျွင်း၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ သွေးရောင်များက ချက်ချင်းပင် ပျောက်ကွယ်သွား၏။

နေကြာပန်း သူငယ်တန်းကျောင်းပင် ဖြစ်သည်။

ချူးရှန့်က ဤနေရာမှ ယခုလေးတင် ပြန်လာခဲ့ခြင်းဖြစ်၏။

သူက တစ်ခုခုပြောရန် ပြင်လိုက်သည်။

“တီ...တီ"

စူးရှသော အချက်ပေးသံတစ်ခုက ကျန်းချန်ရဲစခန်းခွဲ အဆောက်အအုံ တစ်ခုလုံးတွင် သတိပေးခြင်းမရှိဘဲ ထွက်ပေါ်လာခဲ့၏။

ဤသည်က ဇာတ်တိုက်လေ့ကျင့်နေခြင်း မဟုတ်ပေ။

ဤသည်က အမြင့်ဆုံးအဆင့်ရှိသော အရေးပေါ် စုဝေးရန် အချက်ပေးသံပင် ဖြစ်သည်။

ဝမ်ထျဲ့ကျွင်းက လန့်နိုးသွားသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပြီး ရုတ်တရက် မတ်တတ်ရပ်လိုက်၏။

"တပ်ဖွဲ့ဝင်အားလုံး သတိထား... အရေးပေါ် တာဝန်ချထားမှုပဲ..."

မည်သည့်အရာ ဖြစ်ပျက်နေသည်ကို မေးမြန်းရန်ပင် အချိန်မရလိုက်ချေ။ သူ၏ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းဆိုင်ရာ မွေးရာပါ အသိစိတ်က သူ့ကို အော်ဟစ်စေခဲ့သည်။

ရုံးခန်းထဲတွင် ကျန်းရွှိုက်၊ လီတာ့ကျွမ်းနှင့် အခြားသူများ၏ အမူအရာများက ပြင်းထန်စွာ ပြောင်းလဲသွားပြီး သူတို့က အလိုအလျောက် တုံ့ပြန်မှုတစ်ခုကဲ့သို့ လက်နက်စင်ဆီသို့ အပြေးအလွှား သွားလိုက်ကြ၏။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ကျန်းချန်ရဲစခန်းခွဲ၏ ဗျူရိုအကြီးအကဲဖြစ်သော ကျိုးကျန့်ကော်က တံခါးကို ကိုယ်တိုင် တွန်းဖွင့်ကာ ဝင်ရောက်လာခဲ့ပြီး သူ၏အနောက်တွင် ရာဇဝတ်မှုနှိမ်နင်းရေးတပ်ဖွဲ့မှ တည်ကြည်လေးနက်သော မျက်နှာထားများနှင့် ခေါင်းဆောင်အချို့လည်း ပါဝင်လာသည်။

သူ၏ အကြည့်များက ရုံးခန်းတစ်ခုလုံးကို ဝေ့ဝဲကြည့်ရှုလိုက်ပြီး နောက်ဆုံးတွင် ချူးရှန့်အပေါ်သို့ ကျရောက်သွား၏။

"အမှုတွဲ ရှင်းလင်းချက်..."

ကျိုးကျန့်ကော်၏ အသံက သွားများကြားမှ ညှစ်ထုတ်ထားရသကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး နီးကပ်လာသော ဘေးအန္တရာယ်တစ်ခု၏ ခံစားချက်ကို သယ်ဆောင်ထားသည်။

"လွန်ခဲ့တဲ့ ငါးမိနစ်က လက်နက်ကိုင်ဆောင်ထားတဲ့ လူဆိုးသုံးယောက်က နေကြာပန်း သူငယ်တန်းကျောင်းထဲကို ကျူးကျော်ဝင်ရောက်လာပြီး အခန်း (၁) က ဆရာ ဆရာမတွေနဲ့ ကျောင်းသား စုစုပေါင်း နှစ်ဆယ့်သုံးယောက်လုံးကို ဓားစာခံအဖြစ် ဖမ်းဆီးထားတယ်..."

"ဓားစာခံတွေထဲက တစ်ယောက်က အမျိုးသား ဖန်ကူးချစ်ပ်ပြား ပရောဂျက်ရဲ့ ထိပ်တန်း သိပ္ပံပညာရှင်ဖြစ်တဲ့ ပညာရှင်လင်ဝေ့ကော်ရဲ့ တစ်ဦးတည်းသောသားပဲ..."

ဗုံးတစ်လုံး ပေါက်ကွဲသွားသကဲ့သို့ပင်။

ထိုသတင်းက လူတိုင်း၏ စိတ်ထဲတွင် ဗုံးတစ်လုံးကဲ့သို့ ပေါက်ကွဲသွားခဲ့၏။

စုရှောင်ယာ၏ မောင်လေးက အကြီးတန်း အခန်း (၁) တွင် ရှိနေခြင်းပင်ဖြစ်သည်။

ယနေ့ ရေပိုက်လိုင်း ပြုပြင်ထိန်းသိမ်းမှုကြောင့် ကျောင်းပိတ်ထားခဲ့ရသဖြင့် ဘေးအန္တရာယ်မှ လွတ်ကင်းသွားခဲ့ရခြင်းပင်။

စုရှောင်ယာမှာ ခြေထောက်များ အားပျော့သွားပြီး မြေကြီးပေါ်သို့ ခွေကျသွားကာ သူမ၏ ကျောပြင်တစ်ခုလုံးလည်း ချက်ချင်းပင် ချွေးစေးများဖြင့် ရွှဲနစ်သွားတော့၏။

ကျိုးကျန့်ကော်က လူအုပ်ကြီး၏ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်မှုများကို လျစ်လျူရှုထားလိုက်ပြီး သူ၏ အသံက ပို၍ လေးလံလာခဲ့သည်။

"ဓားပြတွေက ခန္ဓာကိုယ်မှာ အဝေးထိန်းစနစ်နဲ့ ခွဲလို့ရတဲ့ ဗုံးတွေကို တပ်ဆင်ထားပြီး သူတို့ရဲ့ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အခြေအနေကလည်း လုံးဝကို မတည်ငြိမ်ဘူး..."

"သူတို့က တံခါးတွေ ပြတင်းပေါက်တွေ အားလုံးကို ပိတ်ဆို့ထားလို့ လက်ဖြောင့်တပ်သားတွေအတွက် ပစ်မှတ်ရှာဖို့ မဖြစ်နိုင်တော့ဘူး..."

"အထူးရဲတပ်ဖွဲ့ရဲ့ ဝင်ရောက်စီးနင်းမယ့် အစီအစဉ်ကလည်း အန္တရာယ်များလွန်းလို့ ပယ်ချခံလိုက်ရတယ်..."

"စေ့စပ်ညှိနှိုင်းရေးမှူးတွေက ဆက်သွယ်ဖို့ ကြိုးစားနေပေမဲ့ တစ်ဖက်က ဘယ်အချက်အလက်ကိုမှ အလဲအလှယ်လုပ်ဖို့ ငြင်းဆန်ထားပြီး စကားတစ်ခွန်းကိုပဲ ထပ်ခါတလဲလဲ ပြောနေတယ်..."

ကျိုးကျန့်ကော်က အသက်ပြင်းပြင်း တစ်ချက်ရှူလိုက်၏။

"တစ်နာရီအတွင်း ရဟတ်ယာဉ်တစ်စီးနဲ့ ထွက်ခွာမယ့် လမ်းကြောင်းတစ်ခုကို ပြင်ဆင်ထား... မဟုတ်ရင် ကလေးတွေရဲ့ အလောင်းတွေကို လာကောက်လှည့်..."

ရုံးခန်းတစ်ခုလုံးက အပ်ကျသံကိုပင် ကြားနိုင်လောက်အောင် တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့သည်။

လူတိုင်းက အသက်ရှူကျပ်မတတ် မျှော်လင့်ချက်မဲ့မှုကြီးကို ခံစားလိုက်ကြရ၏။

"ညစ်ညမ်းမှုနှိမ်နင်းရေးတပ်ဖွဲ့... အသင့်အနေအထားမှာနေပါ..."

ကျိုးကျန့်ကော်က စကားပြောပြီးနောက် လှည့်ထွက်ကာ ရာဇဝတ်မှုနှိမ်နင်းရေးတပ်ဖွဲ့နှင့်အတူ ထွက်ခွာသွားရန် ပြင်လိုက်သည်။

"ကျွန်တော် တိုက်ပွဲဝင်ဖို့ တောင်းဆိုပါတယ်..."

အေးစက်သော အသံတစ်သံက လူတိုင်းကို ရပ်တန့်သွားစေခဲ့၏။

၎င်းက ချူးရှန့်ပင်ဖြစ်သည်။

သူက ဓားအိမ်မှ ဆွဲထုတ်တော့မည့် ဓားရှည်တစ်လက်ကဲ့သို့ မတ်မတ်ရပ်နေပြီး သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော မီးတောက်နှစ်ခုက တောက်လောင်နေ၏။

ကျိုးကျန့်ကော်က ရုတ်တရက် လှည့်ကြည့်လာပြီး သူ့ကို စူးစိုက်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။

ထိုနေရာတွင်ရှိနေသော ခေါင်းဆောင်များ အားလုံးက ချူးရှန့်၏ မျက်နှာပေါ်သို့ သူတို့၏ အာရုံများကို စုစည်းလိုက်ကြ၏။

ထိုမျက်နှာက 'ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သည်' ဟူသော စကားလုံးဖြင့်ပင် ဖော်ပြ၍ မရနိုင်တော့ပေ။

၎င်းက ဖြူစင်ပြီး လုံးဝ ဖုံးကွယ်ထားခြင်းမရှိသော ဆူပွက်နေသည့် လူသတ်ချင်စိတ်များသာဖြစ်၏။

ကျိုးကျန့်ကော်၏ နှလုံးသားက ပြင်းထန်စွာ ကျုံ့ဝင်သွားခဲ့သည်။

သူက ချူးရှန့်ကို သိနေသည်မှာ သေချာပေသည်။

သူ ချစ်လည်းချစ်၊ မုန်းလည်းမုန်းရသော ဤ 'လူသား နျူကလီးယား လက်နက်' ပင်ဖြစ်သည်။

သူ့ကို အခင်းဖြစ်ပွားရာ နေရာသို့ စေလွှတ်သင့်ပါသလော။

လူတွေကို သွားကယ်တင်ရန်လော သို့မဟုတ် ဓားပြများကို အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်သွားစေပြီး ဗုံးကို ချက်ချင်း ခွဲပစ်လိုက်စေရန်လော။

ကျိုးကျန့်ကော်၏ စိတ်ထဲတွင် ရေတွက်၍မရနိုင်သော အတွေးများက ဖြတ်ပြေးသွားခဲ့၏။

သူငယ်တန်းကျောင်းဂိတ်ပေါက်ရှေ့ရှိ ချူးရှန့်၏ 'ကြင်နာတတ်သော' အပြုံးက အထူးရဲတပ်ဖွဲ့ဝင်များကိုပါ ထိတ်လန့်သွားစေခဲ့သည်ဟူသော အစီရင်ခံစာကို သူ ပြန်လည်သတိရသွားသည်။

ယခုလေးတင် စုရှောင်ယာ၏ ထိတ်လန့်နေသော အမူအရာကိုလည်း သူ ပြန်လည်သတိရသွား၏။

*နေပါဦး..*

လျှပ်စီးတစ်လက်က ကျိုးကျန့်ကော်၏ စိတ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်လာသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်။

စွမ်းရည်အသစ်နှင့် ပတ်သက်သည့် မှတ်ချက်ကို သူ မှတ်မိသွား၏။

[စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ရင့်ကျက်သော လူကြီးများအတွက်မူ ကလေးငယ်တစ်ဦးအပေါ် သင်၏ ဖော်ရွေသောဟန်ဆောင်ထားသည့် အပြုအမူများက သူတို့၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးသော ကြောက်ရွံ့မှုများကို အစပျိုးပေးလိမ့်မည်... သင်၏ ခြိမ်းခြောက်နိုင်စွမ်း အကျိုးသက်ရောက်မှုက ယာယီအားဖြင့် ၂၀၀% အထိ တိုးမြှင့်သွားမည်ဖြစ်ပါသည်]

အလွန်အမင်း ရူးသွပ်ပြီး ရဲတင်းလှသော အတွေးတစ်ခုက သူ၏ စိတ်ထဲတွင် အရိုင်းဆန်စွာ ကြီးထွားလာတော့၏။

ကျိုးကျန့်ကော်က ချူးရှန့်ကို ရှုပ်ထွေးသော စိတ်ခံစားချက်များ ပြည့်နှက်နေသည့် မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

"ငါတို့နဲ့ လိုက်ခဲ့..."

...

ဆယ့်ငါးမိနစ် ကြာပြီးနောက်။

နေကြာပန်း သူငယ်တန်းကျောင်း၏ အပြင်ဘက်တွင် ရာနှင့်ချီသော ရဲတပ်ဖွဲ့သုံး တားမြစ်မျဉ်းတိတ်ခွေများကို တပ်ဆင်ထားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

အထူးရဲတပ်ဖွဲ့ တိုက်ခိုက်ရေးယာဉ်များ၊ ဗုံးရှင်းလင်းရေးယာဉ်များနှင့် လူနာတင်ယာဉ်များက ထိုနယ်မြေတစ်ခုလုံးကို ဝိုင်းရံထားကြ၏။

လေထုထဲတွင် အလွန်အမင်း စူးရှသော အနံ့တစ်ခုက ပြည့်နှက်နေသည်။

နားကြပ်တပ်ထားသော စေ့စပ်ညှိနှိုင်းရေး ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦးက သူ၏ ဆက်သွယ်ရေးစက်ကို ချလိုက်ပြီး သူ၏ မျက်နှာက ဖြူလျော့နေ၏။

"မရဘူး... သူတို့က လုံးဝကို ဆက်သွယ်မရဘူး..."

"သူတို့က ပြတင်းပေါက်ကနေ ဓာတ်ပုံတစ်ပုံကို ပစ်ချလိုက်တယ်... အဲဒါက ကလေးတွေကို ဗုံးတွေ တပ်ဆင်ပေးထားတဲ့ ဓာတ်ပုံပဲ..."

"ရဲယူနီဖောင်းဝတ်ထားတဲ့ ဘယ်သူမဆို မီတာ ၅၀ အတွင်း ချဉ်းကပ်လာတာကို မြင်တာနဲ့ ဗုံးကို ခွဲပစ်မယ်လို့ သူတို့က ပြောတယ်..."

"သူတို့ ရူးနေပြီ... ဒီလူတွေက လုံးဝကို ရူးသွပ်နေကြပြီပဲ..."

တားမြစ်မျဉ်း၏ အပြင်ဘက်တွင် သတင်းကြားပြီး အပြေးအလွှား ရောက်လာကြသော မိဘများမှာ ငိုယိုနေကြပြီဖြစ်သော်လည်း လက်နက်ကိုင် ရဲအရာရှိများက သူတို့ကို တားဆီးထားခဲ့ရ၏။

အခင်းဖြစ်ပွားရာ နေရာရှိ ကွပ်ကဲရေးစင်တာ၏ လေထုက ပေါက်ကွဲထွက်တော့မည့်အလား တင်းမာနေခဲ့သည်။

အစီအစဉ်များ အားလုံးက လမ်းပိတ်သွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

ထိုစဉ် သူငယ်တန်းကျောင်းအတွင်းရှိ အသံချဲ့စက်မှတစ်ဆင့် ဓားပြတစ်ယောက်၏ အသံထွက်ပေါ်လာပြီး အနည်းငယ် စိုးရိမ်နေကာ အသံဝင်နေသော အသံမျိုးဖြစ်၏။

"ငါတို့ ရေဆာနေပြီ..."

"ရေလာပို့..."

"ရေပို့တဲ့သူ တစ်ယောက်ကိုရှာခဲ့... ရဲယူနီဖောင်းဝတ်တွေ ခွင့်မပြုဘူး... တစ်ခုခု မှားယွင်းနေတာကိုတွေ့တာနဲ့ ငါတို့အကုန်လုံး ကောင်းကင်ဘုံသို့ တက်လှမ်းခြင်း လုပ်ပစ်မယ်..."

ရေပို့ရမည်လော။

ကွပ်ကဲရေးစင်တာရှိ လူတိုင်းမှာ ဆွံ့အသွားကြ၏။

ဤသည်က အခွင့်အရေးတစ်ခုပင်။

သို့သော်လည်း ၎င်းက ထောင်ချောက်တစ်ခုလည်းဖြစ်နေ၏။

မည်သူ့ကို စေလွှတ်ရမည်နည်း။

ရေပို့မည့်သူ၏ လုံခြုံရေးကို မည်သို့ သေချာအောင် လုပ်ရမည်နည်း။

ဓားပြများကို သတိမထားမိစေဘဲ လက်နက်များကို အတွင်းသို့ မည်သို့ ရောက်အောင် ပို့ဆောင်ရမည်နည်း။

လူတိုင်းက ဦးနှောက်ခြောက်မတတ် စဉ်းစားနေကြချိန်တွင်ပင်။

ကျိုးကျန့်ကော်က ဖြည်းညင်းစွာ လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏ အကြည့်များက ထောင့်တစ်နေရာတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ထိုင်နေသော ချူးရှန့်အပေါ်သို့ ကျရောက်သွား၏။

သူက အသက်ပြင်းပြင်း တစ်ချက်ရှူလိုက်ပြီး ဖြည်းညင်းစွာနှင့် သေချာပိုင်နိုင်စွာ စကားပြောလိုက်သည်။

"စစ်တပ်တစ်တပ်ကို ရက်ထောင်ချီပြီး မွေးမြူထားရတာဟာ တစ်ရက်တည်း အသုံးပြုဖို့အတွက်ပါပဲ..."

သူက ချူးရှန့်ကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်ပြီး သူ၏ ဘေးရှိ အထူးရဲတပ်ဖွဲ့ ခေါင်းဆောင်ကို လူတိုင်း ဆွံ့အသွားစေမည့် အမိန့်တစ်ခု ပေးလိုက်၏။

"ချူးရှန့်..."

"အဝတ်အစားလဲလိုက်..."

ငါးမိနစ် ကြာပြီးနောက်။

ချူးရှန့်က သူ၏ သပ်ရပ်နေသော ရဲယူနီဖောင်းကို ချွတ်လိုက်သည်။

သူက အနီးအနားရှိ ရေစက်ရုံတစ်ခုမှ အရေးပေါ် တောင်းဆိုထားသော အပြာရောင် ရေပို့လုပ်သား ယူနီဖောင်းကို လဲလှယ်ဝတ်ဆင်လိုက်၏။

သူ၏ အလွန်အမင်း တောင့်တင်းသော ကြွက်သားများကြောင့် အလုပ်သမားဝတ်စုံက သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် တင်းကြပ်နေပြီး ကြွက်သားတစ်ခုချင်းစီ၏ ပုံပန်းသဏ္ဍာန်ကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့နိုင်နေသည်။

သူ၏ လက်တိုအင်္ကျီအောက်မှ မြင်နေရသော လက်မောင်းများက သာမန်လူတစ်ယောက်၏ ပေါင်များထက်ပင် ပို၍ တုတ်ခိုင်နေ၏။

ကော်လာကြယ်သီးများကို လုံးဝ တပ်၍မရသောကြောင့် သူ၏ ကြေးနီရောင် အသားအရေနှင့် ကြွက်သားများ ပြည့်နှက်နေသော ရင်အုပ်ကို ဖော်ပြနေသည်။

သူက ရဲတပ်ဖွဲ့သုံး ဘွတ်ဖိနပ်များကို မဝတ်ဆင်ထားဘဲ သာမန်စနီကာဖိနပ်

တစ်ရံကိုသာ စီးထား၏။

သို့သော်လည်း သူက ထိုနေရာတွင် ရပ်နေရုံမျှသာ ရှိသေးသည်။

ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အထူးရဲတပ်ဖွဲ့ဝင်များက မသိစိတ်မှပင် အနောက်သို့ ခြေတစ်ဝက်ခန့် ဆုတ်ခွာသွားမိကြ၏။

ဤသည်က ရေပို့သည့် အလုပ်သမားတစ်ယောက်နှင့် မတူပေ။

ဤလူက ရေပို့သမားအဖြစ် ဟန်ဆောင်ထားသော ထိပ်တန်း လူသတ်သမားတစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး အတွင်းသို့

ဝင်ကာ လူတိုင်းကို နှုတ်ပိတ်ရန် ပြင်ဆင်နေသည်မှာ ရှင်းလင်းနေ၏။

သူ၏ အရိုးများထဲမှပင် ထွက်ပေါ်နေသော ထိုရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သည့် လူမိုက်အငွေ့အသက်များက အကြံအိုက်နေသော ရာဇဝတ်ကောင်များကိုသာမက သူ၏ ကိုယ်ပိုင်လူများကိုပင် လှည့်စားနိုင်စွမ်း ရှိနေပေသည်။

ထိုစဉ် စနစ်၏ အသံက ချူးရှန့်၏ စိတ်ထဲတွင် ကျယ်လောင်စွာ ထွက်ပေါ်လာ၏။

[ဒင်... ကြီးမားသော အကျပ်အတည်းတစ်ခုကို တွေ့ရှိရသဖြင့် အရေးပေါ် မစ်ရှင်တစ်ခုကို အစပျိုးလိုက်ပါသည်]

[မစ်ရှင်အမည်- သုည-သေဆုံးမှု ကယ်ဆယ်ရေး]

[မစ်ရှင်ရည်မှန်းချက်- မည်သည့် ဓားစာခံ သို့မဟုတ် ရဲအရာရှိကိုမျှ ထိခိုက်ဒဏ်ရာရခြင်း သို့မဟုတ် သေဆုံးခြင်း မရှိစေဘဲ ဓားစာခံ ဖမ်းဆီးထားသူများ အားလုံးကို နှိမ်နင်းကာ ဓားစာခံများ အားလုံးကို ကယ်တင်ရန်။]

[မစ်ရှင် ဆုလာဘ်- ???]

ချူးရှန့်က စနစ်၏ အသိပေးချက်များကို လျစ်လျူရှုထားလိုက်သည်။

သူက ကွပ်ကဲရေးယာဉ်တစ်စီး၏ ဘေးသို့ လျှောက်သွားကာ ကားပြတင်းပေါက်မှ သူ၏ ရောင်ပြန်ဟပ်နေသော ပုံရိပ်ကို ကြည့်လိုက်၏။

သူက ဖြည်းညင်းစွာ ပြုံးလိုက်သည်။

ကလဲ့စားချေလိုသော တစ္ဆေများကိုပင် အိပ်မက်ဆိုးများ မက်စေလောက်သည့် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အပြုံးတစ်ခုက သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ပွင့်လန်းလာတော့၏။

"ဒါက ဓားပြတွေကို ငိုယိုသွားတဲ့အထိ ထိတ်လန့်သွားစေဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်..."

"ကလေးကိုတော့ မလန့်စေနဲ့ပေါ့..."

အခန်း(၉၀) ကျွန်တော် ရွေးချယ်စရာကို စီ ရွေးတယ်

ချူးရှန့်သည် ဒုံးပစ်လောင်ချာကဲ့သို့ ကြီးမားလှသော ရေသန့်ဘူးကြီးတစ်ခုကို ထမ်းကာ ရဲတားမျဉ်းရှေ့သို့ ရောက်လာ၏။ သူ၏ ပခုံးပေါ်ရှိ ရေသန့်ဘူးကြီးမှာ ပလတ်စတစ် ကစားစရာတစ်ခုကဲ့သို့ ပေါ့ပါးနေပုံရသည်။

အခင်းဖြစ်ပွားရာနေရာကို ကွပ်ကဲနေသည့် SWAT အထူးရဲတပ်ဖွဲ့၏ ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူ ချန်မော့ဆိုသော လူကြမ်းကြီးက ခြေလှမ်းကျဲကြီးများဖြင့် လျှောက်လာ၏။ သူ၏ နည်းဗျူဟာသုံး ဦးထုပ်အောက်ရှိ မျက်နှာပေါ်တွင် စိုးရိမ်ပူပန်မှုနှင့် လေးနက်မှုတို့က အထင်းသား ပေါ်လွင်နေသည်။

ရေသယ်သမား ဝတ်စုံကို ရယ်စရာကောင်းလောက်အောင် ဝတ်ဆင်ထားသည့် ချူးရှန့်ကို သူက အပေါ်အောက် အကဲခတ်လိုက်ပြီးနောက် နှုတ်ခမ်းများ တွန့်ကွေးသွား၏။

"ရဲဘော်ချူးရှန့်..."

ချန်မော့၏ အသံက အလွန်တိုးသော်လည်း မျက်ခုံးမွေးကို မီးလောင်နေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည့် သူ၏ စိတ်မရှည်မှုများကိုမူ ဖုံးကွယ်ထားနိုင်ခြင်း မရှိခဲ့ချေ။

"အခြေအနေကို မင်း သိပါတယ်..."

"ရွေးချယ်စရာ အေ က တိုက်ရိုက်ဝင်စီးဖို့ပဲ... သုံးစက္ကန့်အတွင်း လူဆိုးနှစ်ယောက်ကို သတ်နိုင်မယ်လို့ ငါတို့ ယုံကြည်ချက်ရှိပေမဲ့ အဝေးထိန်းခလုတ် ကိုင်ထားတဲ့ တစ်ယောက်က ဗုံးခွဲဖို့ ၅၀ ရာခိုင်နှုန်း သေချာနေတယ်... ငါတို့ လောင်းကြေးထပ်ဖို့ မတတ်နိုင်ဘူး..."

"ရွေးချယ်စရာ ဘီ က စေ့စပ်ဆွေးနွေးဖို့ပဲ... အဲဒါကတော့ လုံးဝ ကျရှုံးသွားပြီ... တစ်ဖက်က လူတွေက အသက်မရှင်ချင်တော့တဲ့ အရူးအစုအဝေးပဲ..."

ချန်မော့က ချူးရှန့်၏ မျက်လုံးများကို စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီး ထိုနက်နဲလှသော လျစ်လျူရှုမှုထဲမှ သူ နားလည်နိုင်မည့် ခံစားချက် အရိပ်အယောင်တစ်ခုကို ရှာဖွေရန် ကြိုးစားနေ၏။

သူ မည်သို့ လုပ်ဆောင်မည်နည်း။ သူ၏ အစီအစဉ်များက မည်သို့ ရှိမည်နည်း။

သူ၏ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အထူးရဲများ၊ ရာဇဝတ်မှု စုံစမ်းစစ်ဆေးရေးမှူးများနှင့် ခေါင်းဆောင်များ၏ အကြည့်များအားလုံးက ချူးရှန့်ထံတွင်သာ စုပုံနေကြသည်။ လူတိုင်းက အသက်အောင့်ထားကြ၏။

ချူးရှန့်က ချက်ချင်း အဖြေမပေးခဲ့ချေ။

သူက လက်လှမ်းကာ သူ၏ ကြွက်သားများကြောင့် တင်းရင်းနေပြီး ပေါက်ပြဲထွက်တော့မည့်ပုံ ပေါက်နေသော အပြာရောင် အလုပ်သမားဝတ်စုံ၏ ကော်လာကို ဆွဲဆန့်လိုက်သည်။ ထိုလှုပ်ရှားမှုက နှေးကွေးပြီး တမင်သက်သက် လုပ်ဆောင်နေပုံရ၏။

သူက အသက်နှင့်ရင်းရမည့် ဓားပြတိုက်မှု ဖြစ်ပွားရာ နေရာသို့ သွားနေခြင်းမဟုတ်ဘဲ အရေးကြီးသော ပွဲလမ်းသဘင်တစ်ခုသို့ တက်ရောက်ရန် သွားနေသကဲ့သို့ပင်။

"ကျွန်တော် ရွေးချယ်စရာ စီ ကို ရွေးတယ်..."

သူက တည်ငြိမ်စွာဖြင့် ပြောလိုက်၏။

ချန်မော့မှာ ဆွံ့အသွားသည်။

"ရွေးချယ်စရာ စီ..."

"ရွေးချယ်စရာ စီ က လုပ်ငန်းစဉ် လက်စွဲစာအုပ်ထဲမှာ မပါဘူးလေ..."

နောက်ဆုံးတွင် ချူးရှန့်က မျက်လုံးများကို ပင့်မော့ကာ တင်းကျပ်စွာ ပိတ်ထားသော သူငယ်တန်းကျောင်း၏ တံခါးဝကို ကြည့်လိုက်သော်လည်း သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် မည်သည့် ခံစားချက်မျှ ရှိမနေခဲ့ချေ။

"ရဲတွေသာလျှင် အလုံခြုံဆုံးဖြစ်တယ်လို့ သူ့ကို ခံစားရစေတယ်..."

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူက နောက်ကျောဘက်တွင် မယုံနိုင်စွာဖြင့် စိုက်ကြည့်နေသော ချန်မော့ကို လျစ်လျူရှုလိုက်ပြီး ရေသန့်ဘူးကြီးကို ထမ်းကာ သေမင်းကို ကိုယ်စားပြုနေသော မီတာငါးဆယ် အကွာအဝေးရှိ တားမြစ်နယ်မြေဆီသို့ တည့်မတ်စွာ လျှောက်သွားလိုက်၏။

တစ်လှမ်း။

နှစ်လှမ်း။

သူ၏ ကျောပြင်က လူတိုင်း၏ အမြင်တွင် ပိုပို၍ ရှင်းလင်းလာပြီး ပိုပို၍လည်း အထီးကျန်ဆန်လာပုံရသည်။

ထိုအရာက လူတစ်ယောက်၏ ကျောပြင်သက်သက် မဟုတ်ခဲ့ပေ။ ရွေ့လျားနေသော တောင်ကြီးတစ်လုံးနှင့် တူလှ၏။ လေးလံပြီး ဖိနှိပ်မှုများ ပါဝင်နေကာ သူ၏ လမ်းကြောင်းပေါ်ရှိ အတားအဆီးအားလုံးကို ချေမှုန်းပစ်မည့် ခိုင်မာသော ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခု ပါဝင်နေသည်။

...

နေကြာ သူငယ်တန်းကျောင်း၊ အမှတ် (၁) အတန်း (အကြီးတန်း) စာသင်ခန်း။

လေထုက ဘိလပ်မြေကဲ့သို့ ခဲယဉ်းသွား၏။ ဓားပြသုံးယောက် ရှိနေပြီး တစ်ယောက်က တံခါးကို စောင့်နေကာ နောက်တစ်ယောက်က ဆရာမကို ဓားစာခံအဖြစ် ဖမ်းထားပြီး ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူ အမာရွတ်နှင့်လူက မော်နီတာ မျက်နှာပြင်ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် အရှေ့တံခါးနှင့် ချိတ်ဆက်ထားသော ကင်မရာတစ်လုံး ရှိနေ၏။

"သူဌေး... ရေသယ်တဲ့ကောင် လာနေတယ်..."

တံခါးစောင့်နေသော ဓားပြက အက်ကွဲကွဲ အသံဖြင့် အော်ပြောလိုက်သည်။

အမာရွတ်မျက်နှာနှင့်လူက အက်ကွဲနေသော နှုတ်ခမ်းများကို သပ်လိုက်ပြီး သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ရက်စက်သော အရိပ်အယောင်တစ်ခု တောက်ပသွား၏။

"သွားစစ်ကြည့်... တစ်ခုခု မှားယွင်းနေပုံရရင်..."

သူ၏ စကားလုံးများက လည်ချောင်းထဲတွင် တစ်ဆို့သွားသည်။ မျက်နှာပြင်ပေါ်မှ သူ့ဆီသို့ လျှောက်လာနေသော လူကို သူ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်လိုက်ရ၏။

“အဲဒါက လူရော ဟုတ်ရဲ့လား”

အမာရွတ်မျက်နှာနှင့်လူက သူ၏ ဘဝတစ်ဝက်ကို မြေအောက်ကမ္ဘာထဲတွင် ကုန်ဆုံးခဲ့ပြီး လူများကို သတ်ဖြတ်ကာ သွေးများကို မြင်တွေ့ခဲ့ရပြီးဖြစ်၍ သူ့ကိုယ်သူ လူဆိုးများထဲတွင် အဆိုးဆုံးဟု သတ်မှတ်ထားခဲ့သူဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း မျက်နှာပြင်ပေါ်မှ အပြာရောင် ရေသယ်သမား ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် ထိုအရာက သူ့ကို ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် ကြောက်ရွံ့မှုကို ခံစားရစေခဲ့၏။

ထိုခန္ဓာကိုယ် အချိုးအစားက သူ မြင်ဖူးသမျှ အသန်မာဆုံး မှောင်ခို လက်ဝှေ့သမားထက်ပင် ပို၍ ချဲ့ကားလွန်းနေသည်။ ရုပ်ထွက်အရည်အသွေး နိမ့်ကျလှသော စောင့်ကြည့်ကင်မရာ မှတ်တမ်းမှတဆင့်ပင် ထိုမျက်နှာမှ ထွက်ပေါ်နေသော ကြီးမားလှသည့် ငရဲပြည်မှ အငွေ့အသက်ကို ခံစားနိုင်သည်။

အကြောက်စရာအကောင်းဆုံးက သူ၏ လမ်းလျှောက်ပုံပင် ဖြစ်၏။ မမြန်လွန်း၊ မနှေးလွန်းဘဲ ခြေလှမ်းတစ်လှမ်းချင်းစီတိုင်းကို ပေတံဖြင့် တိုင်းတာထားသကဲ့သို့ စက်ရုပ်ဆန်ဆန် အေးစက်သော စည်းချက်တစ်ခု ပါဝင်နေသည်။

သူက ရေလာပို့ခြင်း မဟုတ်ချေ။ သူက အလောင်းလာကောက်ခြင်းသာဖြစ်၏။

"သူဌေး... သူဌေး..."

သူ၏ ဘေးတွင် အဝေးထိန်းခလုတ်ကို နှိပ်ရန် တာဝန်ယူထားရသော ဓားပြမှာ တုန်ယင်လာတော့သည်။

"အဲ့ဒါ... အဲ့ဒါက ရေသယ်သမားလား..."

"ဒီရေသယ်တဲ့ကောင်က ဘယ်ကလာတာလဲ... သူတို့က ရေလာပို့တာလား ဒါမှမဟုတ် ပြင်းအားများတဲ့ ဆာလဖျူရစ်အက်ဆစ် လာပို့တာလား..."

အမာရွတ်မျက်နှာနှင့်လူ၏ နှလုံးသားက အောက်သို့ ထိုးဆင်းသွား၏။ အလွန် ဆိုးရွားသော ကြိုတင်နိမိတ်တစ်ခုက သူ့နှလုံးသားကို အဆိပ်ပြင်းမြွေတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ရစ်ပတ်သွားသည်။

သူက ရဲမဟုတ်ပေ။ ရဲအရာရှိများက လူကို ထိုကဲ့သို့ မကြည့်တတ်ကြချေ။ ဤသည်က သစ္စာဖောက်ခံရခြင်းလော။ သူတို့က လင်ဝေ့ကော် ဆိုသူမှ မြေအောက်ကမ္ဘာမှ ငှားရမ်းထားသော ထိပ်တန်း လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူများ ဖြစ်နေမည်လော။

လူဆိုးသုံးယောက်လုံး မျက်နှာပြင်ပေါ်ရှိ ပုံရိပ်ကြောင့် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်နေချိန်တွင်ပင်။

စာသင်ခန်း၏ ထောင့်တစ်နေရာ၌။

ဆရာမဖြစ်သူ၏ တင်းကျပ်စွာ ကာကွယ်ပေးထားမှုကို ခံနေရသော ကလေးများက ကန့်လန့်ကာ ကြားပေါက်မှတဆင့် အပြင်သို့ ချောင်းကြည့်နေကြ၏။ လင်းဝေ့ရှန်း၏ သားဖြစ်သူ လင်းရှောင်ပေါင်အမည်ရှိ ကောင်လေးက သိချင်စိတ် ပြင်းပြနေသော မျက်လုံးကျယ်ကြီးများဖြင့် စိုက်ကြည့်နေသည်။

ဆရာမများနှင့် အခြားသော လူကြီးများ၏ အမြင်တွင်တော့ ချူးရှန့်သည် သေခြင်းတရားနှင့် ကြောက်ရွံ့မှုများကို ယူဆောင်လာသော မိစ္ဆာတစ်ကောင်ပင် ဖြစ်၏။ သို့သော်လည်း လင်းရှောင်ပေါင်၏ မျက်လုံးများထဲတွင်မူ 【အပြစ်ကင်းစင်မှု၏ အစောင့်အရှောက်】 စွမ်းရည်က လောကကြီးတစ်ခုလုံးကို တိတ်ဆိတ်စွာ ပြောင်းလဲပေးနေသည်။

သူ မြင်လိုက်ရသည်မှာ အရပ်ရှည်ပြီး သန်မာသော ဦးလေးကြီးတစ်ယောက်ဖြစ်၏။ ညနေခင်း နေရောင်ခြည်က အမျိုးသားကြီး၏ ကျောပြင်ပေါ်သို့ နွေးထွေးသော ရွှေရောင်အလင်းတန်းကို ဖြာကျစေပြီး အန်နီမေးရှင်း ရုပ်ရှင်တစ်ခုထဲမှ ဝင်ရောက်လာသော သူရဲကောင်းတစ်ဦးကဲ့သို့ ဖြစ်စေသည်။

ဦးလေးကြီး၏ မျက်နှာက ရယ်စရာကောင်းသော မျက်နှာပြောင်တစ်ခုကဲ့သို့ ရှုံ့မဲ့နေပြီး ရယ်စရာ ကောင်းနေပုံရသည်။ သူက တောက်ပနေသော ရေသန့်ဘူးကြီးကို ထမ်းကာ အလွန် ခန့်ညားလှသော အရှိန်အဝါဖြင့် လျှောက်လာနေသည်မှာ သူ့အကြိုက်ဆုံး ကစားစရာဖြစ်သည့် ကပ္ပတိန် စူပါဝက်ဝံနှင့်ပင် တူနေတော့သည်။

"ဝိုး..."

လင်းရှောင်ပေါင်က မအံ့သြဘဲ မနေနိုင်အောင် ဖြစ်သွားကာ အာမေဍိတ်သံလေး တစ်ချက် ထွက်ပေါ်လာ၏။ သူက ဘေးနားရှိ ကျစ်ဆံမြီးနှင့် ကောင်မလေး၏ အင်္ကျီလက်ကိုဆွဲကာ အသံကို နှိမ့်လိုက်ပြီး သူ၏ လျှို့ဝှက် တွေ့ရှိချက်ကို စိတ်လှုပ်ရှားစွာ မျှဝေလိုက်သည်။

"ကြည့်လိုက်... အဲဒါ ဝက်ဝံဦးလေးကြီးပဲ..."

"သူက ငါတို့ကို လာကယ်တာ..."

ကလေးများ၏ ကြောက်ရွံ့မှုက ဤရုတ်တရက် အပြစ်ကင်းစင်သော မှတ်ချက်စကားကြောင့် အနည်းငယ် သက်သာသွားခဲ့ပြီး သူတို့၏ ခေါင်းလုံးလုံးလေးများ အားလုံးက ပြတင်းပေါက်ဆီသို့ စုပုံသွားကာ ဝက်ဝံဦးလေးကြီးကို သိချင်စိတ်ဖြင့် ကြည့်နေကြ၏။

ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော လေထုက ထူးဆန်းစွာ စတင် ပြောင်းလဲသွားသည်။

ထိုအချိန်၌။

ချူးရှန့်က နေကြာပန်းများ ဆွဲထားသည့် သူငယ်တန်းကျောင်း၏ ပန်းရောင် သံတံခါးဝသို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်၏။ သူ ရပ်မနေခဲ့ချေ။ တံခါးခေါက်ခြင်းလည်း မရှိပေ။ သူ ဘာမှလည်း မပြောခဲ့ချေ။

တံခါးအတွင်းမှ ဓားပြများ၏ ထိတ်လန့်နေသော အကြည့်များနှင့် အပြင်ဘက်ရှိ လူတိုင်း၏ ရင်တဖိုဖို စိုးရိမ်ပူပန်မှုများကြားတွင် မြင်ကွင်းတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်။

ချူးရှန့်က သာမန်ကင်းဗတ်ဖိနပ် စီးထားသော သူ၏ ခြေထောက်ကို မြှောက်လိုက်၏။ ထို့နောက် သူက အားကုန် လှမ်းကန်လိုက်သည်။

ဒိုင်းကနဲ ကျယ်လောင်သော ပေါက်ကွဲသံကြီး ထွက်ပေါ်လာ၏။

အတွင်းမှ သော့ခတ်ထားသော ထိုသတ္တုစပ် တံခါးကြီးက သမိုင်းမတင်မီခေတ်က သတ္တဝါကြီးတစ်ကောင်၏ ခေါင်းဖြင့် တိုက်မိသွားသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ တံခါးသော့က ချက်ချင်း ပျက်စီးသွား၏။ တံခါးပတ္တာများက ဖိအားများအောက်တွင် မျှော်လင့်ချက်မဲ့နေသော ညည်းတွားသံတစ်ခုကို ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။ တံခါးတစ်ခုလုံးက လေပြင်းတစ်ပုတ်နှင့်အတူ အတွင်းဘက်သို့ လွင့်စင်သွားလောက်အောင် အကန်ခံလိုက်ရပြီး စင်္ကြံလမ်း ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားတော့၏။

ချူးရှန့်က အလင်းရောင်ကို ကျောပေးကာ ရပ်နေသည်။

ရှေးဟောင်း မိစ္ဆာနတ်ဘုရားတစ်ပါးကဲ့သို့ မြင့်မားလှသော သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်က အလင်းရောင်အားလုံးကို ပိတ်ဆို့ထားပြီး စင်္ကြံတစ်ခုလုံးကို အမှောင်ထု အရိပ်များထဲသို့ ဆွဲချသွား၏။ သူက ပခုံးပေါ်ရှိ ရေသန့်ဘူးကို မြေပြင်ပေါ်သို့ အသံမြည်အောင် ပစ်ချလိုက်သည်။

မြေပြင်ပင် တုန်ခါသွားသကဲ့သို့ ရှိနေ၏။ ထို့နောက် ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် ခံစားချက်ကင်းမဲ့နေသော မိုးခြိမ်းသံကဲ့သို့ နက်ရှိုင်းသည့် အသံကြီးတစ်ခုက အဆောက်အအုံတစ်ခုလုံးသို့ ပဲ့တင်ထပ်သွားတော့သည်။

"ရေသယ်သမားလာပြီ..."

"ဘယ်သူ ရေမှာထားတာလဲ..."