ညှပ်တိုက်ခံရခြင်း

"ဝမ်ရှိုယီ။ ချန်ဟွိုက်အန်။ မင်းတို့ စောင့်နေလိုက်။"

ဓားနက်ဂိုဏ်း၏ အခန်းငယ်တစ်ခုထဲတွင် လီပုယီက အံကို တင်းတင်းကြိတ်ကာ စားပွဲကို လက်သီးဖြင့် ထုချလိုက်သည်။

သို့သော် ထိုလက်သီးချက်က ထူးဆန်းစွာ ရယ်စရာကောင်းနေသည်။ သူ၏လက်သီးမှာ ကလေးတစ်ယောက်၏ လက်သီးထက် မကြီးဘဲ ကျန်ရှိသော ခန္ဓာကိုယ်နှင့် လုံးဝ အချိုးအစား မညီမျှ ဖြစ်နေ၏။

အနီးနားရှိ ဓားနက်ဂိုဏ်း အကြီးအကဲတစ်ဦးမှာ ရယ်ချင်စိတ်ကို အတော်လေး ထိန်းထားရသည်။ လီပုယီ၏ အကြည့်က သူ့ဆီရောက်လာသောအခါ သူက အလျင်အမြန် မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး တင်းမာသော မျက်နှာထားဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "အင်မော်တယ်လီ၊ ခင်ဗျားရဲ့ခန္ဓာကိုယ်က ပြန်မကောင်းသေးဘူးလေ။ ကျွန်တော် အရိုးဆက်ဆေးဆီ ထပ်သွားယူပေးပါ့မယ်။ အရှင်မရဲ့ မွေးနေ့ပွဲမတိုင်ခင် ခင်ဗျားရဲ့ ခြေလက်တွေ ပုံမှန် အရွယ်အစား ပြန်ဖြစ်အောင် ကျွန်တော်တို့ ကြိုးစားပေးပါ့မယ်။"

"ဒါဆို ဘာစောင့်နေတာလဲ။" လီပုယီ၏ မျက်နှာ မှောင်မိုက်သွားသည်။ "ဒီတိုင်းရပ်ပြီးကြည့်နေတာလား။"

အကြီးအကဲက ဆက်မနေရဲတော့ဘဲ အတင်းအကျပ် ရယ်မောလိုက်ကာ လက်အုပ်ချီပြီး အလျင်အမြန် ဆုတ်ခွာသွားခဲ့သည်။

အခန်းထဲတွင် လီပုယီ တစ်ယောက်တည်းသာ ကျန်ရစ်ခဲ့ပြီး ဝမ်ရှိုယီကို မည်သို့ ပြန်လည်ပေးဆပ်ခိုင်းရမလဲဟု ကြံစည်ရင်း ဒေါသများ ဆူပွက်နေခဲ့သည်။

"ဆရာ၊ ဒီနေရာ ဖြစ်ရမယ်။ ဓားနက်ဂိုဏ်း။"

ယွဲ့ချန်ချီက သူ၏အရှေ့မှ အဆောက်အအုံများကို မှတ်မိနေသည်များနှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်လိုက်သည်။ ကမ္ဘာငယ်လေးထဲတွင် ရှိနေစဉ်က ဘိုးဘေးကြီးက "ဆဲလ်ဖုန်း"ဟုခေါ်သော အရာတစ်ခုကို အသုံးပြု၍ ဓားနက်ဂိုဏ်းနှင့် ပတ်သက်သော သတင်းအချက်အလက်များကို သူတို့ကို ပြသခဲ့သည်။ ၎င်းတွင် ဂိုဏ်း၏ ခန့်မှန်းခြေ တည်နေရာ၊ အထင်ကရနေရာများနှင့် ပစ်မှတ်ဖြစ်သော လီပုယီ၏ ပုံတူပန်းချီကားတို့ ပါဝင်၏။

ထိုဖုန်းမှာ အံ့ဩစရာကောင်းကြောင်း သူ ဝန်ခံရပေမည်။ ဈေးကြီးသော ပုံရိပ်ကျောက်တုံးများထက် အများကြီး ပိုကောင်းသည်။

"မြန်မြန်လုပ်။ မင်း အရင်သွား။ အပြင်က နှောင့်ယှက်မှုတွေ မဝင်လာနိုင်အောင် ငါက ထောင်ခြောက် အစီအရင်တစ်ခု ချထားလိုက်မယ်။" စုချီနျန်က အချိန်ကို တိတ်တဆိတ် တွက်ချက်လိုက်သည်။

အကယ်၍ သူ ၎င်းကို မြန်မြန် လုပ်နိုင်ခဲ့လျှင် ဒေသထွက် အစားအစာ အချို့ကို ပြန်သယ်သွားရန် အချိန်ရကောင်း နိုင်သည်။

ဒီကမ္ဘာမှာ ထူးဆန်းပြီး အံ့ဩစရာကောင်းတဲ့ ပစ္စည်းတွေ အပြည့်ရှိတဲ့ "စူပါမားကတ်"လို့ခေါ်တဲ့ ဆိုင်တွေ ရှိတယ်လေ။

"ဆရာ။ ကျွန်မကို ထပ်ပြီး ပစ်မထားခဲ့နဲ့နော်။" ယွဲ့ချန်ချီက စုချီနျန်ကို စူးစိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

သူက စုချီနျန်သည် အစီအရင် တည်ဆောက်မည်ဟု အကြောင်းပြပြီး စျေးဝယ်ထွက်သွားမည်ကို တကယ်ကို စိုးရိမ်နေသည်။ ဒီအဘိုးကြီးက အဲဒီလို လုပ်မယ့်လူမျိုး လုံးဝ ဖြစ်နေတယ်လေ။

ဘိုးဘေးကြီးက သူတို့ကို သတိပေးထားခဲ့သည်။ ထိုပစ်မှတ်တွင် အစွမ်းထက် ဝှက်ဖဲတစ်ချပ် ရှိနေသည်။ သတိထားရန် အလွန် အရေးကြီး၏။ ထို့ကြောင့် သူက စုချီနျန်ကို သတိပေးရခြင်း ဖြစ်သည်။

"ငါက မင်းကို ဘယ်တုန်းက ပစ်ထားခဲ့ဖူးလို့လဲ။ ငါ့ကို လုံးဝ ယုံကြည်လို့ ရပါတယ်။"

"အဟက်။ ဆရာသာ ဘိုးဘေးကြီးလို ချောမောပြီး၊ အားကိုးရပြီးတော့၊ အရည်အချင်းရှိတယ်ဆိုရင် ကျွန်မ သတိပေးနေစရာ မလိုပါဘူး။"

"ဘာပြောလိုက်တယ်။" စုချီနျန်၏ မျက်နှာက မှောင်မိုက်သွား၏။ "မင်းက ငါ ရုပ်ဆိုးတယ်လို့ ပြောနေတာလား။ အရင်တုန်းကဆို ငါက ချင်းယွန်ဘုံ တစ်ခုလုံးရဲ့ အသည်းစွဲကွ။ အင်းလေ။ ထားလိုက်တော့။ ငါ အစီအရင် သွားတည်ဆောက်တော့မယ်။"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် စုချီနျန်က လေထဲတွင် ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ကြည်လင်သော လေပြေတစ်စအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။

ယွဲ့ချန်ချီက ပြုံးစိစိလုပ်လိုက်ပြီး အဆောက်အအုံငယ်လေး၏ တံခါးဆီသို့ ခြေလှမ်းသွားခဲ့သည်။

အထဲတွင် လီပုယီက လှုပ်ရှားသံကို ကြားလိုက်ရပြီး အကြီးအကဲက ဆေးပြန်ယူလာသည်ဟု ထင်ပြီး တွေးလိုက်၏။ "ဝိုး၊ မြန်လှချည်လား"

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင်။

ဝုန်း…

သစ်သားတံခါးကြီးက ပြင်းထန်သော အင်အားကြောင့် ပေါက်ကွဲထွက်သွားပြီး သစ်သားစများ နေရာအနှံ့ လွင့်စင်သွားသည်။ မျက်နှာကို ဇာပုဝါအုပ်ထားသော အနက်ရောင် ဝတ်စုံရှင် အမျိုးသမီးတစ်ဦးက အတင်း ဝင်ရောက်လာသည်။

သူနှင့်အတူ လီပုယီ၏ တစ်ကိုယ်လုံးကို အေးစက်သွားစေပြီး ကျောရိုးတစ်လျှောက် ကြက်သီးထသွားစေသော လွှမ်းမိုးနိုင်စွမ်းရှိသည့် အငွေ့အသက်တစ်ခု ပါလာခဲ့သည်။

"မင်းက ဘယ်သူလဲ။"

လီပုယီက ကမန်းကတန်း မတ်တပ်ရပ်လိုက်သော်လည်း ဟန်ချက်ညီစေရန် နံရံကို ကိုင်ထားရသည်။

ယွဲ့ချန်ချီက လှောင်ပြုံးပြုံးလိုက်သည်။ "ဓားကျောင်းတော်က စုချီနျန်ပဲ။ လီပုယီ။ မင်းရဲ့ ကစားပွဲ ပြီးပြီ။ သေရမယ့်အချိန်ပဲ။"

ဓားကျောင်းတော်က လူများသည် စကားပြောပြီး အချိန်မဖြုန်းကြပေ။ သူ၏ စကားမဆုံးမီမှာပင် လက်ထဲရှိ ဓားကြီးက လီပုယီဆီသို့ အပြည့်အဝ ခြမ်းစက်ဝိုင်းပုံစံ ဝှေ့ယမ်းလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ကျင့်စဉ်အဆင့်တွင် အဆင့်ကြီးတစ်ခုလုံး ကွာဟနေမှုအပြင် ပြန်လည်မသက်သာသေးသော ဒဏ်ရာများနှင့် အတူ လီပုယီတွင် ပြန်လည်ခုခံရန် အခွင့်အရေး လုံးဝ မရှိခဲ့ပေ။ ဓားက မြေကြီးကို ရိုက်ခတ်သွားသော တုန်ခါမှုလှိုင်း တစ်ခုတည်းကပင် သူ့ကို လွင့်စင်သွားစေခဲ့သည်။

သူ နေထိုင်နေသော အဆောက်အအုံငယ်လေး ပျောက်ကွယ်သွားပြီး နက်ရှိုင်းသော တွင်းကြီးတစ်ခုဖြင့် အစားထိုးခံလိုက်ရသည်။

တွင်းကြီး၏ အလယ်တွင် ရပ်လျက် ယွဲ့ချန်ချီက မြေကြီးကို ခြေတစ်ဖက်ဖြင့် ဆောင့်နင်းလိုက်သည်။

ဝုန်း….

ထို့နောက် အမြောက်ဆံတစ်ခုကဲ့သို့ သူ့ကိုယ်သူ ပစ်လွှတ်လိုက်ပြီး လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ဓားကို ဆုပ်ကိုင်ကာ လေထဲမှ ခုတ်ချလိုက်သည်။

သူ ကောင်းကင်မှ ကျဆင်းလာသည်ကို မြင်သောအခါ လီပုယီက ဝိညာဉ် လွင့်ထွက်မတတ် ကြောက်လန့်သွားခဲ့သည်။

သူက လူးလှိမ့်တွားသွားကာ ခြေထောက် ပိုများများရှိလျှင် ကောင်မည်ဟုပင် ဆန္ဒရှိလောက်သည်အထိ အသည်းအသန် ဖြစ်နေခဲ့သည်။

သူ၏စိတ်ထဲတွင် မေးခွန်းများဖြင့် ပြည့်နှက်နေ၏။

ဓားကျောင်းတော် ဟုတ်လား။

အဲဒီဂိုဏ်းအကြောင်း တစ်ခါမှ မကြားဖူးဘူး။

ပိုအရေးကြီးတာက ငါ သူတို့နဲ့ တစ်ခါမှ ပတ်သက်ခဲ့ဖူးတာ မဟုတ်ဘူး။

ဒါဆို သူတို့က ဘာလို့ သူ့ကို သတ်ဖို့ အခြေတည်ဝိညာဉ်အဆင့် ကျင့်ကြံသူ တစ်ယောက်ကို လွှတ်ရတာလဲ။

နေဦး။ အခြေတည်ဝိညာဉ်အဆင့် တက်လှမ်းသူတွေကို ဒီကမ္ဘာထဲ ဝင်ဖို့ တားမြစ်ထားတုန်းပဲ မဟုတ်ဘူးလား။

"မဟုတ်ဘူး။ ပထမဆုံး ကောင်းကင်ရေတွင်း ပွင့်သွားပြီ။ အခြေတည်ဝိညာဉ်အဆင့် တက်လှမ်းသူတွေ အခုဆို တစ်စိတ်တစ်ပိုင်း နိုးထလာလောက်ပြီ။ ဒါပေမဲ့ ငါ့ကို ဘာလို့ ပစ်မှတ်ထားရတာလဲ။ ဒါက ခွန်းလွန် အင်မော်တယ်နန်းတော်ရဲ့ ရန်သူဟောင်းတွေဆီက လက်စားချေတာလား။"

မေးခွန်းပေါင်း တစ်သောင်းလောက် ခေါင်းထဲ ပြည့်နှက်နေသော်လည်း ဘယ်အရာကမှ ယွဲ့ချန်ချီနှင့် တိုက်ခိုက်ချင်စိတ်ကို မဖြစ်ပေါ်စေခဲ့ပေ။

ဓားတစ်ချက်တည်းနှင့်တင် လုံးဝ ရှင်းလင်းသွားခဲ့လေပြီ။ သူက ထိုသူ၏ပြိုင်ဘက် လုံးဝ မဟုတ်ပေ။

အထက်မှ လေထုကို ခွဲထွက်လာသော စူးရှသောအသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာ၏။ သေမင်းနှင့် နီးကပ်နေချိန်တွင် လီပုယီက လျှာကို ပြင်းပြင်းကိုက်လိုက်ပြီး သွေးအနှစ်သာရကို လောင်ကျွမ်းစေကာ လျှပ်စီးတန်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲပြီး အဝေးသို့ ထွက်ပြေးသွားခဲ့သည်။

ဝုန်း…

ယွဲ့ချန်ချီ လွဲချော်သွားပြီး မျက်တောင်ခတ်လိုက်သည်။

"ဟင်…"

သူက တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။

ဒီကောင်က အားနည်းပေမဲ့ တကယ် ပြေးနိုင်တာပဲ။

ဒါပေမဲ့ သူ တကယ်ပဲ လွတ်သွားနိုင်မှာလား။

သူ ထွက်ပြေးသွားသော လမ်းကြောင်းကို ယွဲ့ချန်ချီ ကြည့်လိုက်သည်။ လေစီးကြောင်းများက သိမ်မွေ့စွာ ပြောင်းလဲနေ၏။

အစီအရင် ပညာရပ်များကို ကျွမ်းကျင်သူ မည်သူမဆို ၎င်းမှာ အစီအရင်၏ ဗဟိုချက်ကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော အနှောင့်အယှက်အဖြစ် သိမြင်နိုင်သည်။

အဆင့်မြင့် အစီအရင်များက ထိုကဲ့သို့သော ခြေရာများကို ဖုံးကွယ်နိုင်သော်လည်း ဤကဲ့သို့သော ရွှေရောင်အနှစ်သာရအဆင့် နှောင်းပိုင်း ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်အတွက် ထိုမျှ ဒုက္ခခံနေစရာ မလိုပေ။

လီပုယီသည် ဒြပ်စင်ငါးပါး မိုးကြိုးပျံသန်းလွတ်မြောက်ခြင်း အတတ်က သူ့ကို ကယ်တင်နိုင်မည်ဟု ထင်ခဲ့သည်။

၎င်းက သူ၏ အသက်စွမ်းအင် အများစုကို လောင်ကျွမ်းစေခဲ့သော်လည်း ခွန်းလွန် အင်မော်တယ်နန်းတော်သို့ ရောက်သည်နှင့် အရှင်မက သူ့ကို သေချာပေါက် ကယ်တင်ပေးလိမ့်မည်။

သူ မမျှော်လင့်ထားခဲ့သည်မှာ အတားအဆီးတစ်ခုကို တည့်တည့် ဝင်စောင့်မိခြင်းပင်။

"အစီအရင် ဟုတ်လား။ ဒါကို ဘယ်အချိန်ကများ တည်ဆောက်ထားခဲ့တာလဲ"

သူ မှင်သက်သွား၏။

ဒါက ဓားနက်ဂိုဏ်းရဲ့ ဌာနချုပ်လေ။ တစ်ယောက်ယောက်က ထောင်ခြောက်အစီအရင် တစ်ခုကို လာတည်ဆောက်သွားတာတောင် ဂိုဏ်းက ဘယ်သူကမှ ဘယ်လိုလုပ် သတိမထားမိရတာလဲ။

"အသုံးမကျတဲ့ သောက်အမှိုက်တွေ။"

သူက ဘယ်ညာ ပြေးလွှားနေသော်လည်း ဖောက်ထွက်၍ မရခဲ့။ ဒေါသတကြီးဖြင့် သူက ဆဲရေးတိုင်းထွာမှုများကို ဆက်တိုက် ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။

သူ နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ၊ အမျိုးသမီး အခြေတည်ဝိညာဉ်အဆင့် ကျင့်ကြံသူက ဓားဖြင့် ပျံသန်းလာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

လီပုယီက အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်ပြီး လက်သီးများကို တင်းတင်းဆုပ်ထားလိုက်သည်။

သူ့တွင် ရွေးချယ်စရာ မရှိတော့။

ထိုပညာရပ်ကို သုံးရမည့်အချိန် ရောက်လာလေပြီ။

အရှင်မက ပြောခဲ့ဖူးတယ်။ နတ်ဘုရား ဆင်းသက်ခြင်း အဆောင်က အတော်လေးကို တန်ဖိုးကြီးတယ်။ မိစ္ဆာချိပ်ပိတ်မျှော်စင်ရဲ့ အစောင့်အကြပ် မိစ္ဆာသားရဲတွေကို တိုက်ခိုက်ဖို့ပဲ သုံးရမယ်တဲ့။

အဲဒါကို ဖြစ်သလို သုံးတာက ပြင်းထန်သော ရာဇဝတ်မှု ဖြစ်ပြီးတော့ အခြေခံနှင့် ကျင့်ကြံမှုတွေ ပျက်စီးသွားရင် သူက ကူညီဖို့ လက်တစ်ချောင်းတောင် လှုပ်မှာ မဟုတ်ဘူးတဲ့။

ရက်စက်တဲ့ ပြစ်ဒဏ်ပဲ။

ဒါပေမဲ့ အခုအချိန်မှာ၊ လုပ်မလား သေမလား အခြေအနေပဲ။

စည်းမျဉ်းတွေကို သောက်ဂရုစိုက်စရာ မလိုတော့ဘူး။

"ငါ့ကို သေစေချင်တယ်ဆိုရင် မင်းလည်း ငါနဲ့အတူတူ သေဖို့ ပြင်ထားတာ ပိုကောင်းမယ်။"

သူက သိုလှောင်အိတ်ထဲသို့ နှိုက်ကာ အဆောင်တစ်ခုကို ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး အသက်သွင်းရန် ပြင်လိုက်ချိန်…

နေရာလွတ်ထဲမှ လက်တစ်ဖက် ရုတ်တရက် ထွက်လာပြီး ၎င်းကို လုယူသွားခဲ့သည်။

"အိုဟိုး။ ဒါက ဘိုးဘေးကြီး ပြောခဲ့တဲ့ ဝှက်ဖဲ ဆိုတာလား။ စိတ်ဝင်စားစရာပဲ။"

စုချီနျန်က အဆောင်ကို လက်ထဲတွင် လှန်လှောကြည့်ရှုလိုက်ပြီး မှေးမှိန်သော နတ်ဘုရား အငွေ့အသက်ကို အာရုံခံလိုက်မိသည်။ သူ၏ အမူအရာက လေးနက်သွား၏။

"ကျွတ်၊ တကယ်လို့ မင်းက နတ်ဘုရားတစ်ပါးကို တကယ်ပဲ ဆင့်ခေါ်နိုင်ခဲ့မယ်ဆိုရင် ဒါက တော်တော်လေး ဒုက္ခပေးနိုင်မှာပဲ။ နှမြောစရာကတော့ ဘိုးဘေးကြီးက ကြိုတင်စီစဉ်ထားပြီးပြီ။"

အဆောင်ကို အသက်သွင်းရန် အခိုက်အတန့်လေးသာ ကြာ၏။

သို့သော် လီပုယီက ထွက်ပြေးရန် သွေးအနှစ်သာရကို လောင်ကျွမ်းထားခဲ့သောကြောင့် သူက အနည်းငယ် နှေးကွေးသွားခဲ့သည်။

ထိုကြန့်ကြာမှု အနည်းငယ်လေးကပင် စုချီနျန်အတွက် လုံလောက်ခဲ့သည်။

"ပြန်ပေးစမ်း။ အဲဒါ ငါ့ဟာ။"

လီပုယီ၏ မျက်လုံးများက ဒေါသကြောင့် ပြူးကျယ်သွားပြီး စုချီနျန်ထံမှ အဆောင်ကို လုယူရန် ပြေးဝင်သွားသည်။

သို့သော် သူ၏ အနောက်ဘက်မှ စူးရှသော အသံပေါက်ကွဲမှု တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာ၏။

လေပြင်းတစ်ချက် တိုက်ခတ်သွားပြီး…

ဝှစ်ခနဲ…

ဧရာမ ဓားသွားကြီးတစ်ခုက သူ၏ရင်ဘတ်ကို ဖောက်ထွင်းဝင်ရောက်လာပြီး၊ ဓားထိပ်ဖျားက စုချီနျန်၏ နှာခေါင်းနှင့် လက်မဝက်ခန့်အကွာတွင် ရပ်တန့်သွားခဲ့သည်။

ယွဲ့ချန်ချီက လီပုယီ၏ အနောက်တွင် ရပ်နေပြီး ဓားကို ရှေ့သို့ ထပ်မံ တွန်းလိုက်သည်။ "အဟား။ ထိပြီကွ။"

"ဒီကောင်မစုတ်လေးတော့။ မင်း အဲဒါကို တမင်သက်သက် လုပ်တာမလား။"

စုချီနျန်က မျက်နှာပေါ်မှ သွေးများကို သုတ်ပစ်လိုက်ပြီး စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် မျက်လုံးကို အပေါ်လှန် ပြလိုက်သည်။

….