အခန်း (၁၄၁-၁၄၂)

အပိုင်း(၁၄၁)

နဂါးမြင်းဖြူသည် ဗောဓိသတ် ရုပ်ပွားတော်ရှေ့တွင် ခေါင်းငုံ့ကာ တိတ်ဆိတ်စွာ ဒူးထောက်နေလေသည်။ စကားလုံးများ ပြောဆိုရန် မလိုအပ်ကြောင်းကိုလည်း သူ နားလည်ထား၏။ သူ၏ လက်ရှိ အခက်အခဲနှင့် ဤနေရာတွင် လာရောက်ဒူးထောက်ရခြင်း၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို ဗောဓိသတ်က သေချာပေါက် သိရှိမည် ဖြစ်သည်။ ဗောဓိသတ် နားလည်မည်ဟု ယုံကြည်ထားသောကြောင့် မည်သည့်စကားမျှ ဆိုရန် မလိုအပ်ဟု ခံစားရလေသည်။

ခန်းမဆောင်ကြီး အတွင်းရှိ ကွမ်ယင် ဘုံကျောင်းတော်မှ ဘုန်းကြီးများမှာ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်ရှုလိုက်ကြပြီး အားလုံး၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အံ့အားသင့်သော အမူအရာများ ရှိနေကြ၏။ ရှင်းလင်းနေသည်မှာ ကွမ်ယင် ရုပ်ပွားတော်ရှေ့တွင် ဒူးထောက်နေသော ဤမြင်းဖြူကို မည်သို့ ကိုင်တွယ်ရမည်ကို အားလုံးက အကြံအိုက်နေကြခြင်းပင် ဖြစ်လေသည်။

အနည်းငယ် စဉ်းစားပြီးနောက် ဤကိစ္စနှင့် ပတ်သက်၍ ဆရာတော် ရွှမ်ကျန်းအား အသိပေးသင့်၊ မသင့်ကို သူတို့ တွေးတောနေကြလေတော့သည်။

"ဟေး... ရှောင်ပိုင်… မင်းဒီမှာ ဘာလုပ်နေတာလဲ..."

သို့သော် ကွမ်ယင် ဘုံကျောင်းတော်မှ ဘုန်းကြီးများ ကျန်းလျိုအား သွားရောက်မရှာဖွေရသေးမီမှာပင် စွန်ဝူခုန်းက ထိုနေရာသို့ ရောက်ရှိလာလေသည်။ သူသည် ရုပ်ပွားတော်ရှေ့တွင် ဒူးထောက်နေသော နဂါးမြင်းဖြူကို ကြည့်ကာ သိချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်၏။

အကြောင်းပြချက်မရှိဘဲ သူက အဘယ်ကြောင့် ကွမ်ယင် ရုပ်ပွားတော်ရှေ့တွင် ဒူးထောက်နေရသနည်း။

"အစ်ကိုကြီး… ကျွန်တော်... ကျွန်တော်က ဗောဓိသတ် ကိုယ်တိုင် ထင်ရှားပြပြီး ဆရာတော်ကို ရှင်းပြပေးဖို့ ဆုတောင်းချင်လို့ပါ..."

နဂါးမြင်းဖြူက ခေါင်းမော့ကာ စွန်ဝူခုန်းကို လှည့်ကြည့်ရင်း ရိုးသားစွာ ဝန်ခံလိုက်လေသည်။

စွန်ဝူခုန်းနှင့် နဂါးမြင်းဖြူတို့၏ စကားပြောဆိုသံကို ကြားသောအခါ ခန်းမဆောင်အတွင်းရှိ ဘုန်းကြီးများမှာ လန့်ဖျပ်သွားကြ၏။

‘ဒီမျောက်က မိစ္ဆာတစ်ကောင်ဖြစ်ပြီး ဒီမြင်းကရော မိစ္ဆာပဲလား...’

အချင်းချင်း အကဲခတ်ကြည့်လိုက်ကြပြီးနောက် ဤမိစ္ဆာသတ္တဝါများနှင့် အခန်းထဲတွင် အတူရှိနေရခြင်းက သူတို့ကို စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်စေခဲ့သည်။ ထို့နောက် ချက်ချင်းပင် ဘုန်းကြီးများမှာ တစ်ပါးပြီးတစ်ပါး လှည့်ကာ ခန်းမဆောင်ကြီး အတွင်းမှ အလျင်အမြန် ထွက်ခွာသွားကြပြီး အတွင်း၌ စွန်ဝူခုန်းနှင့် နဂါးမြင်းဖြူတို့သာ ကျန်ရစ်ခဲ့လေတော့သည်။

"ငါတို့ ဆရာတော်ရဲ့ အသိအမှတ်ပြုမှုကို ရဖို့ မင်းဒီလောက်တောင် ထက်သန်နေတာက နတ်ဝိညာဉ်တောင်တော်မှာ ဂုဏ်ပြုခံရဖို့အတွက်လား..."

အပြေးအလွှား ထွက်သွားကြသော ဘုန်းကြီးများကို ဂရုမစိုက်ဘဲ စွန်ဝူခုန်းက ခေါင်းစောင်းကာ သူ၏ရှေ့ရှိ နဂါးမြင်းဖြူကို အကဲခတ်လိုက်၏။ အနည်းငယ် စဉ်းစားပြီးနောက် သူ အမြဲတမ်း သိချင်နေခဲ့သော မေးခွန်းကို မေးလိုက်လေသည်။

ယုတ္တိတန်တန် စဉ်းစားကြည့်လျှင် အနောက်ပင်လယ် နဂါးမင်းကြီး၏ အိမ်ရှေ့မင်းသား တစ်ပါးဖြစ်သော နဂါးဖြူလေးမှာ ဂုဏ်မာန ကြီးမားလှပေသည်။ သို့သော် အနောက်ဘက်သို့ ကျမ်းစာပင့်ဆောင်မည့် ခရီးစဉ်အတွက် သူသည် သူ၏ ဂုဏ်မာနအားလုံးကို စွန့်လွှတ်ရန် ဆန္ဒရှိနေပုံရ၏။ စွန်ဝူခုန်းသည် ဤကိစ္စနှင့် ပတ်သက်၍ အမြဲတမ်း သိချင်နေခဲ့သော်လည်း ယခင်က တစ်ကြိမ်မျှ မမေးမြန်းခဲ့ဖူးချေ။

ယနေ့တွင် ကွမ်ယင် ရုပ်ပွားတော်ကို ရှိခိုးပူဇော်ရန် ခန်းမဆောင်ထဲသို့ တစ်ယောက်တည်း ရောက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ စွန်ဝူခုန်းမှာ သိချင်စိတ်ဖြင့် မမေးဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

"တကယ်တော့ နတ်ဝိညာဉ်တောင်တော်ရဲ့ ဂုဏ်ပြုမှုကို ခံရဖို့ဆိုတာက အကြောင်းရင်း တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းပဲ ရှိပါသေးတယ်..."

စွန်ဝူခုန်း၏ မေးမြန်းမှုကို နဂါးမြင်းဖြူက ခဏတာ တုံ့ဆိုင်းပြီးနောက် ပြန်ဖြေလိုက်၏။

"အို... တခြား အကြောင်းရင်းတွေ ရှိသေးတာလား ပြောပြစမ်းပါဦး..."

နဂါးမြင်းဖြူ၏ အဖြေကို ကြားသောအခါ တကယ်ကို စိတ်ဝင်စားသွားသဖြင့် စွန်ဝူခုန်းက မေးလိုက်လေသည်။

"တကယ်တော့… ကျွန်တော့် ဦးလေးတော်စပ်သူအတွက် မတရားမှုကို ဖြေရှင်းပေးချင်လို့ပါ..."

နဂါးမြင်းဖြူက စဉ်းစားလိုက်ပြီး စွန်ဝူခုန်းကို ကူညီနိုင်မည်ဟု ယုံကြည်၍ရိုးသားစွာ ဝန်ခံပြောဆိုလိုက်လေသည်။

"ကျွန်တော့် ဦးလေးက ကျင်းမြစ်ရဲ့ နဂါးမင်းကြီးပါ... သူက မိုးရွာသွန်းမှုကို စီမံခန့်ခွဲရတဲ့ တာဝန်ရှိပါတယ်... ဒါပေမဲ့ ချန်အန်းမြို့တော်မှာ မိုးရွာသွန်းတဲ့ တစ်ကြိမ်မှာ… သူက ကျောက်စိမ်းဧကရာဇ်ရဲ့ အမိန့်တော်ကို တိတိကျကျ မလိုက်နာခဲ့မိဘူး... မိုးရွာတဲ့ အချိန်နဲ့ ပမာဏက အနည်းငယ် လွဲချော်သွားခဲ့လို့… ကျောက်စိမ်းဧကရာဇ်ရဲ့ အပြစ်ပေးမှုကို ခံခဲ့ရပြီး သူ အသတ်ခံခဲ့ရတယ်..."

နဂါးမြင်းဖြူက အသံနှိမ့်ကာ လေးနက်စွာဖြင့် ပြောလိုက်၏။

"ဟဲဟဲဟဲ... အဲဒီ ကျောက်စိမ်းဧကရာဇ်အိုကြီးက တကယ်ကို ရက်စက်တာပဲ... အချိန်နည်းနည်း နောက်ကျတာနဲ့ မိုးရေချိန် ပမာဏ နည်းနည်း အပြောင်းအလဲလေးအတွက်နဲ့ ဒီလောက်တောင် ပြင်းပြင်းထန်ထန် သတ်ပစ်တဲ့အထိ လုပ်ရက်တယ်ပေါ့လေ..."

နဂါးမြင်းဖြူ၏ ဇာတ်လမ်းကို ကြားသောအခါ စွန်ဝူခုန်းက သွားဖြဲကာ လှောင်ပြောင်ရယ်မောရင်း ပြောလိုက်လေသည်။

ထို့နောက်...

"ဒါပေမဲ့… အခြေအနေက သိပ်မဆိုးဝါးဘူးလို့ ထင်ရပေမယ့်… အဲဒီ ကျောက်စိမ်းဧကရာဇ် အိုကြီးကသာ ဒီပြစ်မှုအတွက် အပြစ်ပေးဖို့ တကယ်ပဲ အခိုင်အမာ ပြောမယ်ဆိုရင် မင်းရဲ့ ဦးလေးကို မတရားလုပ်တာတော့ မဟုတ်ဘူး မလား..."

စွန်ဝူခုန်းသည် ခဏတာ ရပ်တန့်သွားပြီးဆို၏။

"ဟုတ်ပါတယ်… အဲဒါလောက်ဆိုရင်တော့ မတရားဘူးလို့ မပြောနိုင်ပါဘူး... ဒါပေမဲ့ မိုးရွာသွန်းစေတဲ့ ကိစ္စက ချန်အန်းမြို့တော်ရဲ့ နယ်နိမိတ်အတွင်းမှာ ဖြစ်ပြီး… ကျွန်တော့် ဦးလေးက လူသားဧကရာဇ်မင်းဆီကနေ ခွင့်လွှတ်မှုကို ရရှိပြီးသားပါ... အဲဒါတောင်မှ သူ အသတ်ခံခဲ့ရတယ်လေ... ဒီကိစ္စမှာ သံသယဖြစ်စရာ တစ်ခုခုတော့ သေချာပေါက် ရှိရမယ်..."

နဂါးမြင်းဖြူက ဆက်ပြောလေသည်။

၎င်းစကားများမှာ မှန်ကန်လှ၏။ ကျောက်စိမ်းဧကရာဇ် ပေးအပ်သော တာဝန်တစ်ခု လွဲချော်သွားသောအခါ တစ်စုံတစ်ယောက်အား တာဝန်ယူခိုင်းခြင်းမှာ မှန်ကန်လေသည်။ သို့သော် မိုးရွာသွန်းမှု မှားယွင်းပြီး ချန်အန်းမြို့တော် နစ်နာသွားရသောအခါ လူသားဧကရာဇ်ကို နစ်နာသူအဖြစ် သတ်မှတ်နိုင်၏။ လူသားဧကရာဇ်ထံမှ ခွင့်လွှတ်မှုကို ရရှိပြီးဖြစ်ရာ ဤဖြစ်ရပ်ကို အမှားတစ်ခုအဖြစ်သာ သတ်မှတ်နိုင်ပြီး ပြစ်မှုတစ်ခုအဖြစ် မသတ်မှတ်နိုင်တော့ပေ။

ဆိုရိုးစကားရှိသည် မဟုတ်ပါလော... "တရားလိုမရှိလျှင်၊ တရားသူကြီးလည်း မရှိနိုင်" ဟူ၍။

ကျင်းမြစ် နဂါးမင်းကြီးသည် လူသားဧကရာဇ်၏ ခွင့်လွှတ်မှုကို ရရှိထားခြင်းကို ပုဂ္ဂလိက ပြေလည်မှုတစ်ခုအဖြစ် အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ ရှုမြင်နိုင်သည်။ သို့သော်လည်း သူသည် ကွပ်မျက်ခံခဲ့ရဆဲဖြစ်ရာ နဂါးဖြူလေးအနေဖြင့် ဤအခြေအနေကို အလွန်သံသယဖြစ်စရာကောင်းသည်ဟု ထင်မြင်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

"ကံမကောင်းစွာနဲ့ ကျွန်တော့်စကားတွေက အလေးချိန်မရှိသလို၊ ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင်လည်း အပြစ်ရှိတယ်လို့ စွပ်စွဲခံထားရတယ်လေ... ဒါကြောင့် ကျွန်တော့် ဦးလေးအတွက် အမှန်တရားကို စုံစမ်းချင်ပေမယ့် စိတ်ဆန္ဒသာရှိပြီး အင်အားမရှိ ဖြစ်နေရတာပါ... ဒါကြောင့်မို့ အစ်ကိုကြီးရယ်… ဒီအနောက်ဘက်ခရီးစဉ်ရဲ့ ဂုဏ်ပြုမှုကနေတစ်ဆင့် ကျွန်တော့်ရဲ့ အပြစ်တွေကို ဆေးကြောနိုင်ဖို့နဲ့ ကျွန်တော့် ဦးလေးအတွက် အမှန်တရားကို စုံစမ်းနိုင်တဲ့ အင်အားတစ်ခု ရရှိလာဖို့ မျှော်လင့်နေတာပါ…”

...

စွန်ဝူခုန်းနှင့် နဂါးမြင်းဖြူတို့ ကွမ်ယင် ခန်းမဆောင်အတွင်း စကားပြောနေကြသည့် တစ်ချိန်တည်းတွင်ပင် ကျန်းလျိုသည် သက်သတ်လွတ် ဆွမ်းဘုန်းပေးပြီးနောက် တက်ကြွပျော်ရွှင်နေသော ဘုန်းကြီးနှစ်ပါး၏ ဦးဆောင်လမ်းပြမှုဖြင့် သူအနားယူမည့် ဇင်အခန်းသို့ ပြန်လာခဲ့လေသည်။

နံသာတိုင် အမာရွတ် ဆယ့်နှစ်ခု ပိုင်ဆိုင်ထားသော ကျန်းလျိုအတွက် လမ်းပြပေးခွင့်ရခြင်းကိုပင် ထိုဘုန်းကြီးနှစ်ပါးက အလွန် ကြီးမားသော ဂုဏ်ယူဝမ်းမြောက်စရာအဖြစ် ခံစားနေကြရ၏။

မည်သို့ပင်ဆိုစေ ဘုန်းကြီးများအတွက်တော့ နံသာတိုင် အမာရွတ် အရေအတွက်သည် အရာအားလုံးကို ဆုံးဖြတ်ပေးရန် လုံလောက်နေသောကြောင့် ဖြစ်လေသည်။

ကျန်းလျို၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ တည်ငြိမ်နေသော်လည်း သူ၏ စိတ်ထဲတွင်တော့ အတွေးပေါင်းများစွာဖြင့် ပြည့်နှက်နေလေသည်။ ယနေ့ ကျင်းချီဆရာတော် တည်ခင်းဧည့်ခံသော ပွဲတော်တွင် သစ်သီးများနှင့် ဟင်းသီးဟင်းရွက်များ အပြည့်အစုံ ပါဝင်သည့် သက်သတ်လွတ် ဆွမ်းတစ်နပ်ကို ဘုန်းပေးခဲ့ရသည်။ သို့သော်လည်း မူရင်းဇာတ်လမ်းထဲတွင် ဖော်ပြထားသည့် ချမ်းသာကြွယ်ဝမှုကို ကြွားလုံးထုတ်မည့် အရိပ်အယောင်မျှ မတွေ့ရချေ။

စကားလမ်းကြောင်းလွှဲရန် သူ၏ ကြိုးစားမှုများပင် အချည်းနှီးဖြစ်ခဲ့ရပြီး ဇာတ်လမ်းမှာ သူစိတ်ကူးထားသည်နှင့် လုံးဝကို ကွဲလွဲနေခဲ့သည်။ သူတို့က ငွေကြေးများနှင့် သင်္ကန်းများကိုပင် စိတ်အားထက်သန်စွာ ကမ်းလှမ်းလာခဲ့ကြသေးသည်။

"ဆရာတော် ရွှမ်ကျန်း... ဒါက ကျွန်တော်တို့ ကွမ်ယင် ဘုံကျောင်းတော်မှာ အကောင်းဆုံး ဇင်အခန်းပါပဲ... ဒီည ဆရာတော် ဒီမှာ အနားယူနိုင်ပါတယ်... ဆက်ပြီးတော့ မနှောင့်အယှက်ပေးတော့ပါဘူး..."

မီးအိမ်ကိုယ်စီ ကိုင်ဆောင်ထားသော ဘုန်းကြီးနှစ်ပါးက ကျန်းလျိုအား ဇင်အခန်းသို့ လိုက်ပို့ပေးရင်း ပြောလိုက်ကြ၏။

"ကိုယ်တော် နှစ်ပါးစလုံးကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်..."

ကျန်းလျိုက ခေါင်းညိတ်၍ ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုလိုက်သည်။

"ရပါတယ် ဆရာတော် ရွှမ်ကျန်း... ဆရာတော်က အရမ်း ယဉ်ကျေးလွန်းနေပါပြီ... ဒါက ကျွန်တော်တို့ လုပ်ရမယ့် တာဝန်ပါပဲ..."

ရိုးရှင်းသော ကျေးဇူးတင်စကား တစ်ခွန်းသည်ပင်လျှင် ထိုဘုန်းကြီးနှစ်ပါးအတွက် ကြီးမားလှသော ချီးကျူးဂုဏ်ပြုမှုကြီး တစ်ခုအလား ဖြစ်သွားသည်။ သူတို့မှာ သိသိသာသာကို စိတ်လှုပ်ရှား ဝမ်းသာသွားကြလေသည်။

"နံသာတိုင် အမာရွတ် ဆယ့်နှစ်ခု ပိုင်ဆိုင်ထားခြင်းရဲ့ အရေးပါပုံကို ငါ လျှော့တွက်ထားမိတာပဲ မဟုတ်လား..."

ဘုန်းကြီးနှစ်ပါး၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ စိတ်လှုပ်ရှားနေသော အမူအရာများကို မြင်သောအခါ ကျန်းလျိုက စိတ်ထဲမှ တွေးတောလိုက်၏။

အကယ်၍ ကမ္ဘာပေါ်ရှိ ဘုန်းကြီးများအားလုံးကို ကျောင်းသားများနှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်မည်ဆိုလျှင် နံသာတိုင် အမာရွတ် အရေအတွက်မှာ ပညာရေး အမှတ်စာရင်းများနှင့် ဆင်တူနေပေမည်။ ကျောင်းသားတစ်ယောက်အတွက် အရေးအကြီးဆုံးက ဘာလဲဆိုလျှင် စာမေးပွဲ အမှတ်များသာ ဖြစ်လေသည်။

ဘာသာရပ်အားလုံးကို အမှတ်ပြည့်ရရှိပြီး နိုင်ငံတစ်ဝန်း အငြင်းပွားဖွယ်မရှိသော ထိပ်တန်းပညာရှင် တစ်ဦးအဖြစ် ကမ္ဘာတစ်ဝန်းရှိ ကျောင်းသားများအားလုံး၏ ကြည်ညိုလေးစားမှုကို ခံရခြင်းမှာလည်း ယုတ္တိတန်သော အချက်ပင်ဖြစ်လေသည်။

ကျန်းလျို မိမိအား ပရိသတ်များကဲ့သို့ စိုက်ကြည့်နေကြသော ဘုန်းကြီးနှစ်ပါးကို ကြည့်လိုက်၏။ သူတို့သည် သူ့ကို ဇင်အခန်းသို့ လမ်းပြပို့ဆောင်ပေးပြီး ကောင်းစွာ အနားယူရန် ပြောဆိုခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း ထွက်ခွာရန် တုံ့ဆိုင်းနေကြသည်ကို မြင်သောအခါ ကျန်းလျိုမှာ စိတ်ထဲမှ ပြုံးလိုက်မိ၏။

"ဦးဇင်း ကိုယ်တော်တို့ကို အော်တိုလေး ထိုးပေးရမလား..."

သူက ရုပ်တည်ဖြင့်ပင် မေးလိုက်လေသည်။

***

အပိုင်း(၁၄၂)

“...”

"အော်တို... အဲဒါက ဘာလဲ..."

ကျန်းလျို၏ အမေးကို ကြားသောအခါ ဘုန်းကြီးနှစ်ပါးမှာ သိချင်စိတ်ဖြင့် သူ့ကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်ကြ၏။

"မှင်နဲ့ စုတ်တံ ပြင်ဆင်လိုက်..."

မည်သို့မျှ ရှင်းမပြတော့ဘဲ ကျန်းလျိုက ပြောလိုက်သည်။

ဘုန်းကြီးနှစ်ပါးမှာ စာရေးကိရိယာ လေးမျိုးကို လျင်မြန်စွာ သွားယူလာခဲ့ကြပြီး ကျန်းလျိုအတွက် မည်သူက မှင်သွေးပေးရမည်ကိုပင် လုယက် ငြင်းခုံနေကြသေး၏။

အားလုံး အဆင်သင့်ဖြစ်သွားသောအခါ ကျန်းလျိုက ရှေ့သို့တိုးကာ သူ၏ ဘွဲ့တော်ဖြစ်သော "ရွှမ်ကျန်း" ဟု ရေးသားလိုက်သည်။ ထို့နောက်...

"ခင်ဗျားတို့အတွက် ဒီအော်တိုနှစ်ခုကို ဦးဇင်း လက်ဆောင်ပေးပါတယ်..."

သူတို့ နှစ်ဦးစလုံးထံသို့ ကမ်းပေးလိုက်ကာပြောလိုက်လေသည်။

ကိုယ့်ဘွဲ့တော်ကို ကိုယ်တိုင်ရေးပြီး လက်ဆောင်ပေးခြင်း...

ဤအရာမှာ ခေတ်သစ် ကမ္ဘာတွင် သာမန်ကိစ္စတစ်ခု ဖြစ်နိုင်သော်လည်း ဤခေတ်ကာလရှိ လူများအတွက်မူ လုံးဝကို ဆန်းသစ်သော အယူအဆတစ်ခု ဖြစ်နေလေသည်။

ဘုန်းကြီးတစ်ပါးစီသည် ကျန်းလျို၏ အော်တိုများကို စိတ်အားထက်သန်စွာ လက်ခံယူလိုက်ကြသည်။ ကြီးမားလှသော အဖိုးတန်ရတနာများအလား တန်ဖိုးထားကာ သူတို့၏ သင်္ကန်းများထဲတွင် ဂရုတစိုက် သိမ်းဆည်းလိုက်ကြ၏။ ထို့နောက် သူတို့က အလျင်အမြန် ခေါင်းညိတ်ကာ ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုလိုက်ကြလေသည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဆရာတော် ရွှမ်ကျန်း..."

သူတို့မှာ ဆရာတော် ရွှမ်ကျန်းကို ကြည်ညိုလွန်းသဖြင့် အချိန်ပိုကြာအောင် အတူရှိနေချင်သော်လည်း ညဉ့်ကလည်း အတော်လေး နက်နေပြီဖြစ်သည်။ ထို့ပြင် အော်တိုများကို ရရှိထားသောကြောင့် ၎င်းတို့ကို သူတို့၏ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက် နောင်တော်များအား ကြွားလုံးထုတ်ချင်စိတ်ဖြင့် မစောင့်နိုင် မအောင့်နိုင် ဖြစ်နေကြလေသည်။ ထို့ကြောင့် ဘုန်းကြီးနှစ်ပါးမှာ ဆက်လက်နေထိုင်ရန် မကြိုးစားတော့ပေ။

"ညဉ့်ကလည်း နက်နေပြီဆိုတော့ ဆရာတော် ရွှမ်ကျန်းရဲ့ အနားယူချိန်ကို ဆက်ပြီး မနှောင့်အယှက်ပေးတော့ပါဘူး..."

"အာ... ခဏလေး နေပါဦး..."

ထိုနှစ်ပါး ထွက်ခွာတော့မည့် အချိန်တွင် ကျန်းလျိုက သူတို့ကို တားလိုက်ပြီး မေးလိုက်၏။

"စကားမစပ်... ကျင်းချီဆရာတော်က သင်္ကန်းကောင်းတွေ အများကြီး စုဆောင်းထားတယ်လို့ ဦးဇင်း ကြားထားတယ်... သူက အဲဒါတွေကို ရတနာခန်းထဲမှာပဲ သိမ်းထားပြီး အပြင်ထုတ်လေ့ မရှိဘူး ဟုတ်လား..."

"ဆရာတော် အထင်လွဲနေပါပြီ..."

ကျန်းလျို၏ မေးခွန်းကို ကြားသောအခါ ဘုန်းကြီးနှစ်ပါးက ခေါင်းခါလိုက်ကြပြီး တီးတိုးလေး ပြောလိုက်ကြလေသည်။

"ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ကျောင်းထိုင်ဆရာတော်က သူ့ရဲ့ တန်ဖိုးကြီး သင်္ကန်းတွေကို ကြွားလုံးထုတ်ရတာ အရမ်း ဝါသနာပါတာပါ... တစ်ခါတလေဆို တစ်နေ့ကို အကြိမ်ရေ အများကြီးတောင် လဲဝတ်တတ်သေးတယ်... ဒါပေမဲ့ ဆရာတော်ရဲ့ ရှေ့မှာတော့ ကြွားဖို့ မသင့်တော်ဘူးလေ..."

"သြော်... နားလည်ပါပြီ..."

ဘုန်းကြီးများ၏ အဖြေက ကျန်းလျိုကို သဘောပေါက်သွားစေသည်။

ဘုန်းကြီးများ အတန်ဖိုးထားဆုံးအရာမှာ ဗုဒ္ဓဘာသာဂိုဏ်းနှင့် သူတို့၏ ရေစက်ပါဝင်မှု ဖြစ်သည်။ ရိုးရိုးရှင်းရှင်း ပြောရလျှင် သူတို့၏ ဦးခေါင်းပေါ်ရှိ နံသာတိုင် အမာရွတ် အရေအတွက်က အရာအားလုံးကို ဆုံးဖြတ်ပေးလေသည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ ကျောင်းတော်တစ်ကျောင်း ထွန်းကားမှု ရှိ၊ မရှိကို ကျောင်းထိုင်ဆရာတော်၏ ဦးခေါင်းပေါ်ရှိ နံသာတိုင် အမာရွတ် အရေအတွက်ကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် သိနိုင်သည် မဟုတ်ပါလော။

ကျင်းချီဆရာတော်သည် သူစုဆောင်းထားသော ရတနာများကို ကြွားလုံးထုတ်ရသည်ကို နှစ်သက်သော်လည်း ကျန်းလျို၏ ရှေ့တွင်မူ ကြွားဝါရန် မဖြစ်နိုင်ခဲ့ခြင်းပင်။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူ၏ ဦးခေါင်းပေါ်ရှိ နံသာတိုင် အမာရွတ် ဆယ့်နှစ်ခုက မည်သည့် ကြွားဝါမှုမျိုးကိုမဆို အရောင်အဆင်း ကင်းမဲ့သွားစေပြီး အချည်းနှီး ဖြစ်သွားစေခဲ့သည် မဟုတ်ပါလော။

ဘုန်းကြီးနှစ်ပါး ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် ကျန်းလျိုသည် ဇင်အခန်းထဲတွင် ထိုင်ကာ စိတ်ထဲမှ တိတ်တဆိတ် တွေးတောနေလေသည်။

ကျင်းချီသည် သူ့ကို ငွေကြေးများနှင့် သင်္ကန်းများကိုပါ လှူဒါန်းခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့်ပင် သူ ထိုဘုန်းတော်ကြီးအိုကြီးကို အကြမ်းဖက်ဖို့ အနည်းငယ် အကြပ်ရိုက် နေခဲ့သည်။

မူရင်းဇာတ်လမ်းထဲတွင် အဓိက ပဋိပက္ခမှာ ချမ်းသာကြွယ်ဝမှုကို ကြွားလုံးထုတ်ရာမှ စတင်ခဲ့ပြီး ဘေးအန္တရာယ်တစ်ခုဆီသို့ ဦးတည်သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ယခု သူ၏ နံသာတိုင် အမာရွတ် ဆယ့်နှစ်ခုကို ပြသလိုက်သောအခါ ကျင်းချီသည် သူ၏ရှေ့တွင် ကြွားလုံးမထုတ်တော့ချေ။ ဤဘေးအန္တရာယ်က စတင်ရန် အခွင့်အရေးပင် မရှိတော့ချေ။

"ဟူး... ကဲပါလေ… မူရင်းဇာတ်လမ်းထဲက အခြေအနေမျိုး ဖြစ်မလာတော့မှတော့လည်း… ကွမ်ယင် ဘုံကျောင်းတော်မှာ တတ်နိုင်သမျှ ကြာကြာနေနိုင်အောင် နောက်ထပ် ဆင်ခြေတစ်ခုတော့ ရှာရဦးမှာပဲ..."

ခေါင်းခါယမ်းကာ ကျန်းလျိုသည် ကူကယ်ရာမဲ့စွာဖြင့် စိတ်ထဲမှ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ မူရင်းဇာတ်လမ်း၏ ဇာတ်ကွက်နှင့် ပတ်သက်သော သူ၏ အတွေးများကို ယာယီ ဖိနှိပ်ထားလိုက်လေသည်။

"ဟင်... နေပါဦး ဝူခုန်းရော ဘယ်ရောက်သွားတာလဲ..."

ကျန်းလျို သတိပြန်ဝင်လာသောအခါ ပွဲတော်ကျင်းပနေစဉ်အတွင်း ထွက်သွားကတည်းက ဝူခုန်း ပျောက်ဆုံးနေကြောင်း အံ့သြစွာ သတိပြုမိလိုက်၏။ သူ ဘယ်ရောက်သွားသနည်း။

စွန်ဝူခုန်း ပြန်မလာသေးသဖြင့် အံ့အားသင့်မိသော်လည်း ကျန်းလျိုသည် ထိုမျောက်၏ ဘေးကင်းလုံခြုံရေးအတွက်မူ လုံးဝ စိုးရိမ်ပူပန်ခြင်း မရှိချေ။

‘သူ ပြန်မလာသေးမှတော့ ပြဿနာတစ်ခုခု မရှာသရွေ့ အပြင်မှာ လျှောက်သွားနေတာပဲ ကောင်းပါတယ်...’

ကျန်းလျိုသည် တင်ပျဉ်ခွေထိုင်လျက် သူ၏ ကျင့်ကြံခြင်းကို အရှိန်မြှင့်ရန် 'ကောင်းကင်နဂါး ဓမ္မတေးသံ’ ကျင့်စဉ်နည်းစနစ်ကို စတင်ကျင့်ကြံလိုက်ပြီး မကြာမီမှာပင် တည်ငြိမ်သွားလေသည်။ ဂိမ်းစနစ်၏ အသိပေးချက်များက သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ဆက်တိုက် ပေါ်ထွက်လာ၏။

ဒင် - အတွေ့အကြုံမှတ် ၃ မှတ် ရရှိပါသည် ။

ဒင် - အတွေ့အကြုံမှတ် ၃ မှတ် ရရှိပါသည် ။

ဒင် - အတွေ့အကြုံမှတ် ၃ မှတ် ရရှိပါသည် ။

...

'ကောင်းကင်နဂါး ဓမ္မတေးသံ' သည် အဓိက အဆင့်တစ်ခုစီ တက်သွားတိုင်း နောက်ထပ် အလွှာတစ်ခုကို ထပ်မံ ကျင့်ကြံနိုင်လေသည်။

ချီစွမ်းအင်သန့်စင်ခြင်းအဆင့်က ပထမအလွှာကို ကျင့်ကြံခွင့်ပြုပြီး သွေးကြောပွင့်အဆင့်က ဒုတိယအလွှာကို ကျင့်ကြံခွင့်ပြုသည်။ ကိုယ်ကာယကြံ့ခိုင်ခြင်းအဆင့်က တတိယအလွှာကို ကျင့်ကြံခွင့်ပြုသည်... စသည်ဖြင့် ဖြစ်၏။

ယခု အဆင့် ၂၃ သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်သော ကျန်းလျိုသည် 'ကောင်းကင်နဂါး ဓမ္မတေးသံ' ကျင့်စဉ်နည်းစနစ်တွင် ကျွမ်းကျင်မှတ် ၂ မှတ်ကို ရင်းနှီးမြှုပ်နှံထားခဲ့ပြီး တတိယအလွှာသို့ မြှင့်တင်ထားခဲ့လေသည်။

ကျန်းလျိုအတွက် 'ကောင်းကင်နဂါး ဓမ္မတေးသံ' မှာ အုပ်စုလိုက် တိုက်ခိုက်ခြင်းနှင့် ထိန်းချုပ်ခြင်း နည်းလမ်းတစ်ခုမျှသာ မကပေ။ ပို၍ အရေးကြီးသည်မှာ တရားထိုင်နေစဉ်အတွင်း ရရှိသော အတွေ့အကြုံမှတ်များသည် သူတကယ် လိုအပ်နေသော အရာများပင် ဖြစ်လေသည်။

ကျင့်စဉ်နည်းစနစ် အဆင့်မြင့်လာသည်နှင့်အမျှ တရားထိုင်စဉ်အတွင်း အတွေ့အကြုံမှတ်များ ပိုမိုရရှိလာခြင်းက ကျန်းလျိုအတွက် သတင်းကောင်းတစ်ခု ဖြစ်လေသည်။

ကျွီ...

ကျန်းလျို၏ တရားထိုင်ခြင်း တဖြည်းဖြည်း ပြီးဆုံးလုနီးချိန်တွင် ဇင်အခန်း၏ တံခါးမှာ ပွင့်သွားပြီး စွန်ဝူခုန်း လျှောက်ဝင်လာလေသည်။

"ဆရာတော်... ရှောင်ပိုင်က အနောက်ဘက် ကောင်းကင်ဘုံကို သွားချင်နေတဲ့ တခြား ရည်ရွယ်ချက်တွေ ရှိသေးတယ်ဆိုတာ ကျွန်တော်မျိုး လောင်စွန်း တွေ့ရှိခဲ့တယ်..."

သူသည် ကျန်းလျို ကျင့်ကြံနေဆဲဖြစ်သည်ကို ဂရုမစိုက်ဘဲပြောလိုက်၏။

စွန်ဝူခုန်း၏ စကားများကို ကြားသောအခါ ကျန်းလျိုသည် မျက်လုံးများကို ဖြည်းညင်းစွာ ဖွင့်လိုက်ပြီး သူ့ကို ကြည့်ကာ အနည်းငယ် မှင်သက်သွားလေသည်။ သူက အနည်းငယ် အံ့အားသင့်စွာဖြင့်...

"နဂါးဖြူလေးက အနောက်ဘက် ကောင်းကင်ဘုံကို ဘွဲ့ထူးခံယူဖို့ သွားတာကလွဲလို့ တခြား ရည်ရွယ်ချက်တွေ ရှိသေးတယ် ဟုတ်လား... ဘာရည်ရွယ်ချက်လဲ..."

"သူ့ဦးလေး ကျင်းမြစ် နဂါးမင်းကြီးရဲ့ သေဆုံးမှုက လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်နေတယ်တဲ့ ဒါကြောင့် အနောက်ဘက် ကောင်းကင်ဘုံမှာ ဘွဲ့ထူးခံယူပြီးရင် သူ့ဦးလေး သေဆုံးရတဲ့ အကြောင်းရင်းကို သေချာ စုံစမ်းချင်တယ်လို့ ပြောတယ်..."

စွန်ဝူခုန်းက သူ၏ ဘေးတွင် ထိုင်လိုက်ပြီး စားပွဲပေါ်မှ ပန်းသီးတစ်လုံးကို ယူကာ ကိုက်ဝါးစားသောက်ရင်း ပြန်ဖြေလိုက်၏။

"ကျင်းမြစ် နဂါးမင်းကြီးက တကယ်ပဲ နဂါးဖြူလေးရဲ့ ဦးလေးလား..."

ဤစကားကို ကြားသောအခါ ကျန်းလျိုက အနည်းငယ် အံ့အားသင့်စွာဖြင့် မေးလိုက်လေသည်။ သူ၏ ယခင်ဘဝတွင် 'အနောက်ဘက်သို့ ခရီးသွားခြင်း' ဝတ္ထုကို အခြေခံထားသော ဇာတ်ကားများ၊ ဇာတ်လမ်းများ မရေမတွက်နိုင်အောင် ရှိခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း ကျင်းမြစ် နဂါးမင်းကြီးနှင့် နဂါးဖြူလေးတို့ကြားရှိ ဆက်ဆံရေးကိုမူ မီးမောင်းထိုးပြလေ့ သိပ်မရှိခဲ့ချေ။

သို့မဟုတ် သူ၏ ယခင်ဘဝက ဤအသေးစိတ်အချက်ကို သတိမပြုမိခဲ့ခြင်းများလား။

"သူ့ရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်က ကျင်းမြစ် နဂါးမင်းကြီး သေဆုံးရတဲ့ အကြောင်းရင်းကို စုံစမ်းဖို့လား..."

ကျန်းလျို စိတ်ထဲမှ တိတ်တဆိတ် တွေးတောနေလေသည်။ ဤစကားများအရဆိုလျှင် အနာဂတ်တွင် နဂါးဖြူလေးသည်လည်း သူ၏ဘက်တော်သား တစ်ဦး ဖြစ်လာနိုင်မည် မဟုတ်ပါလော။

အခြားသူများ မသိနိုင်သော်လည်း ကျန်းလျိုကမူ ကျင်းမြစ် နဂါးမင်းကြီး မည်သို့ သေဆုံးသွားခဲ့သည်ကို နားလည်ထားလေသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ချန်အန်းမြို့တော်တွင် ရှိနေစဉ်က သူသည် နဂါးမင်းကြီးအား တိတ်တဆိတ် သတိပေးခဲ့ဖူးသောကြောင့် ဖြစ်၏။

ဤအမှန်တရားကို အပြည့်အဝ ဖော်ထုတ်သိရှိသွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် နဂါးဖြူလေးသည် မဟာယနဂိုဏ်းအပေါ် မလွဲမသွေ အငြိုးအတေး ထားလာမည်ကို သူက ပို၍ပင် ရှင်းလင်းစွာ သိထားလေသည်။

***