အခန်း (၁၄၃-၁၄၄)

အခန်း (၁၄၃) ရှောင်လီဟွာရောက်လာခြင်းနှင့် တံခါးဝသို့ ဝံပုလွေများ ရောက်လာခြင်း

"ရှောင်ယွမ်ယွမ်… နင် ရှက်နေတာလား..."

မှိန်ပျပျ အလင်းရောင်အောက်တွင် နန်ကုန်းယွမ်၏ မျက်နှာမှာ နီရဲနေသည်ကို ယွင်ဟွား သတိပြုမိလိုက်၏။

နန်ကုန်းယွမ်သည် လတ်တလောတွင် စကားမပြောလိုသဖြင့် ထိုမိန်းကလေး၏ စနောက်နေသော အကြည့်များကို မမြင်ချင်တော့ဘဲ မျက်လုံးများကိုသာ မှိတ်ထားလိုက်လေသည်။

"ဟွားဟွား... ဟွားဟွား... ငါ ဝံပုလွေပေါက်လေးတစ်ကောင်ကို မြှူဆွယ်ခေါ်လာခဲ့ပြီ..."

ယွင်ဟွားသည် နန်ကုန်းယွမ်ကို အောက်သို့ချလိုက်သည်နှင့် တရားသူကြီး၏စုတ်တံထံမှ စိတ်လှုပ်ရှားနေသော အသံကို ကြားလိုက်ရပြီးနောက် ပြင်းပြင်းထန်ထန် အရိုက်ခံရသဖြင့် နာကျင်စွာ အော်ဟစ်သံများ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

ယွင်ဟွား အပြင်သို့ ထွက်သွားသောအခါ ယန်မိသားစုပတ်လည်တွင် လှည့်ပတ်သွားလာနေသော နှစ်လ သုံးလခန့်အရွယ် ဝံပုလွေပေါက်လေးတစ်ကောင်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ ဝမ်းသာလုံးဆို့၍ ငိုကြွေးနေသော ရှောင်လီဟွာသည်လည်း တံခါးဝတွင် ရပ်နေ၏။

ယွင်ဟွားကို မြင်လိုက်ရသည်နှင့် သူသည် အလွန်တရာ စိတ်လှုပ်ရှားသွားပြီး ရှေ့သို့ ပြေးလာကာ ချက်ချင်းပင် ငိုကြွေးလေတော့သည်။

"သခင်မလေးယွင်... တကယ်ပဲ သခင်မလေးလား... ဝါး..."

"ကောင်းလိုက်တာ... ကောင်းလိုက်တာ... ကျွန်တော့် သခင်လေးတော့ ကယ်တင်ခံရပြီ..."

"သခင်မလေးယွင်... ကျွန်တော့် သခင်လေး ပျောက်ဆုံးနေလို့ပါ... သူ အခု ဘယ်မှာလဲဆိုတာရယ် သေလား ရှင်လားဆိုတာရယ်ကို ဗေဒင်လေး တွက်ပေးလို့ ရမလား..."

သူ၏ သခင် ဒုက္ခရောက်သွားချိန်တွင် သူသည် မြစ်အောက်ပိုင်းသို့ စုန်ဆင်းကာ လိုက်လံရှာဖွေခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးတွင် သဲလွန်စတစ်ခုကို ရှာတွေ့ခါနီးတွင် ထူးဆန်းသော ယောက်ျားလေးအသံတစ်သံကြောင့် သူသည် သေမတတ် လန့်ဖြန့်သွားခဲ့ရ၏။

ကံကောင်းစွာဖြင့် ထိုအသံက အဆက်မပြတ် အော်ဟစ်နေခဲ့သည်။

"ဝံပုလွေကို ရှာ... ဝံပုလွေကို ရှာပြီး သူတို့ကို ကိုက်သတ်ခိုင်း... ဟွားဟွားကို အနိုင်ကျင့်တဲ့သူတွေကို ပေပေ့က လုံးဝ အလွတ်မပေးနိုင်ဘူး..."

အကယ်၍သာ သူသည် အရေးကြီးသော 'ဟွား' ဟူသည့် စကားလုံးကို မကြားခဲ့ရလျှင် တစ္ဆေတကယ် ခြောက်ခံရပြီဟု ထင်မှတ်မိမည်မှာ သေချာလှပေသည်။

သခင်မလေးယွင်၏ တည်နေရာကို သိရှိနိုင်ရန်အတွက် သူသည် ကိုယ်ယောင်ဖျောက်ကာ ထိုအသံနောက်သို့ တောင်တန်းများတစ်လျှောက် လိုက်ပါလာခဲ့ရာ အလွန်တရာ ပင်ပန်းခက်ခဲလှပြီး သူခံစားခဲ့ရသော ဒုက္ခများကို ဖော်ပြရန်ပင် ခက်ခဲလှပေသည်။

ယွင်ဟွား၏ နှုတ်ခမ်းများ ပြင်းထန်စွာ တွန့်လိမ်သွား၏။

"မငိုနဲ့တော့..."

သူသည် ဤမျှလောက် ငိုကြွေးနေပုံမှာ သူမ၏ မောင်လေးနီးပါးပင် ဖြစ်နေသဖြင့် ယွင်ဟွားမှာ ဆက်၍ပင် မကြည့်ရက်တော့ပေ။

အခန်းထဲမှ ငိုကြွေးသံများကို ကြားနေရသဖြင့် နန်ကုန်းယွမ်သည် ထိုသူမှာ သူ၏ ကိုယ်ရံတော်ဖြစ်ကြောင်းကို ဝန်ခံရန် ဝန်လေးနေမိသည်။

"အခုချက်ချင်း အထဲဝင်ခဲ့စမ်း..."

ရှောင်လီဟွာသည် ခေတ္တမျှ တန့်သွားပြီးနောက် အလွန်တရာ ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာဖြင့် အိမ်ထဲသို့ ပြေးဝင်သွားလေသည်။

"သခင်လေး..."

ယွင်ဟွားသည် အခန်းတွင်းရှိ သခင်နှင့် အစေခံနှစ်ဦး၏ စကားဝိုင်းကို မနှောင့်ယှက်တော့ဘဲ မြေပြင်ပေါ်ရှိ ဝံပုလွေပေါက်လေးကို သူမ၏ ခြေဖျားဖြင့် ကန်လိုက်လေသည်။

"ဒီလောက် ကြိုးစားပမ်းစားလုပ်ပြီးမှ ဒီအကောင်ပေါက်လေးကိုပဲ မြှူဆွယ်နိုင်ခဲ့တာလား... ဘာအသုံးကျမှာလဲ..."

သေခြင်းရှင်ခြင်းစာအုပ်ကို ထုရိုက်ပြီးနောက် သူမသည် တရားသူကြီး၏စုတ်တံ၏ အတောင်ပံများကို ဆွဲကိုင်ကာ မေးခွန်းထုတ်လိုက်၏။

စုတ်တံလေးက ဝံပုလွေမတစ်ကောင်ကို အချိတ်အဆက် လုပ်နိုင်မည်ဟု ထင်မှတ်ထားခဲ့သော်လည်း တကယ်တမ်းတွင် ဝံပုလွေပေါက်လေးသာ ဖြစ်နေခဲ့သည်။ ဤသည်မှာ တံခါးဝသို့ အလကား လာပို့သော အစားအစာတစ်ခုနှင့်ပင် တူနေလေသည်။

တရားသူကြီး၏စုတ်တံက မကျေမနပ်ဖြင့် ပြန်လည်ချေပလိုက်သည်။

"သူ့ရဲ့ အရွယ်အစားကို အထင်မသေးပါနဲ့... သူက တကယ်တော့ အစွမ်းအထက်ဆုံးပဲ... အကောင်ပေါက်လေးကို ရိုက်ရင် အကောင်ကြီးတွေ ရောက်လာလိမ့်မယ်လို့ မုန့်ပိုရဲ့ ပုံပြင်စာအုပ်ထဲမှာ ရေးထားတယ်... ငါ သူ့ကို မြှူဆွယ်ခေါ်လာခဲ့ပြီဆိုတော့ သူ့မိဘတွေ မကြာခင် ငါတို့တံခါးဝကို သေချာပေါက် ရောက်လာကြလိမ့်မယ်..."

ယွင်ဟွားနှင့် သေခြင်းရှင်ခြင်းစာအုပ်တို့မှာ အံ့သြမှင်တက်သွားကြလေသည်။

တရားသူကြီး၏စုတ်တံ စကားပြောဆိုပြီးသည်နှင့် မလှမ်းမကမ်းမှ ဝံပုလွေများ၏ အူသံများနှင့်အတူ ဖုန်လုံးကြီးများလွင့်စင်လာကာ မကြာမီပင် အိမ်တစ်ခုလုံးကို ဝန်းရံသွားလေတော့သည်။

အမှောင်အတိကျနေသော ညဉ့်ယံတွင် အစိမ်းရောင်တောက်ပနေသော မျက်လုံးအစုံတို့မှာ သေမင်းတမန်များကဲ့သို့ ထင်မှတ်ရပေသည်။

ယွင်ဟွား ခန့်မှန်းကြည့်ရသလောက် ဝံပုလွေ အကောင်တစ်ရာကျော်ခန့် ရှိနိုင်ပေသည်။

ဤသည်မှာ ဝံပုလွေအုပ်စုတစ်ခုလုံးကို ရန်စလိုက်မိခြင်းပင် ဖြစ်မည်လားဟု တွေးတောမိလိုက်၏။

တရားသူကြီး၏စုတ်တံသည် လည်ပင်းကို ကျုံ့ထားလိုက်၏။ ၎င်းသည် လူများကို အလွန်အကျွံ မြှူဆွယ်မိသွားပုံရလေသည်။

ယွင်ဟွားသည် သူမ၏ ခြေထောက်များကို ကုတ်ခြစ်နေဆဲဖြစ်သော ဝံပုလွေပေါက်လေးကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။ သူမသည် ထိုအကောင်လေး၏ လည်ပင်းမှဆွဲကာ သေချာစွာ စစ်ဆေးနေစဉ် မျှော်လင့်မထားဘဲ အကြီးမားဆုံးနှင့် အကြောက်မက်ဖွယ်အကောင်းဆုံး ခေါင်းဆောင်ဝံပုလွေကြီးမှာ ခြံဝင်းထဲသို့ ပြေးဝင်လာကာ သူမအား ဟိန်းဟောက်လိုက်လေသည်။

ယန်မိသားစုဝင်များသည် ဝံပုလွေ ရာနှင့်ချီ၍ မြင်လိုက်ရသောအခါ အလွန်တရာ ထိတ်လန့်ကြောက်ရွံ့သွားကာ သတိလစ်မေ့မြောသွားကြလေတော့သည်။

ထိုအခါမှသာ တရားသူကြီး၏စုတ်တံသည် ခေါင်းဆောင်ဝံပုလွေကြီး၏ သားကို မြှူဆွယ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်ကြောင်း ယွင်ဟွား သဘောပေါက်သွားလေသည်။

"စိတ်မပူပါနဲ့... နင့်ရဲ့ ကလေးကို ငါ ဒုက္ခမပေးပါဘူး..."

အသိဉာဏ်ရှိသော သတ္တဝါများ သို့မဟုတ် ဝိညာဉ်သားရဲများ မဟုတ်လျှင် ယွင်ဟွားသည် သာမန်တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်များကို စိတ်ဝင်စားမှု မရှိပေ။

"အရင်ဆုံး ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြောထားမယ်... နင့်ရဲ့ ကလေးတွေကို ပြန်ပေးပြီးရင် နင့်ရဲ့ ဝံပုလွေအုပ်နဲ့အတူ ဒီနေရာကနေ ထွက်သွားရမယ်..."

ဝံပုလွေတစ်ကောင်နှင့် တကယ်စကားပြောနေသော ပန်းကလေးကို သေခြင်းရှင်ခြင်းစာအုပ်က လှမ်းကြည့်လိုက်လေသည်။

"ပန်းကလေး... ဒီဝံပုလွေပေါက်လေးသာ အုပ်စုဆီ ပြန်ရောက်သွားရင် ခေါင်းဆောင်ဝံပုလွေကြီးက သေချာပေါက် တိုက်ခိုက်လိမ့်မယ်လို့ ငါ လောင်းရဲတယ်..."

ဤကျိန်စာသင့်နေသော စုတ်တံလေးမှာ အကျိုးကျေးဇူးထက် ပြဿနာက ပိုများနေပေသည်။

"စိတ်မပူပါနဲ့... ငါ့မှာ အကာအကွယ်အဆောင် ရှိတယ်... အထဲဝင်ပြီး ဟွားဟွားကို အနိုင်ကျင့်တဲ့သူ အားလုံးကို ဒီဝံပုလွေတွေ စားပစ်ပါစေ..."

တရားသူကြီး၏စုတ်တံက ရက်စက်စွာ ပြောလိုက်၏။

ယခင်ကဆိုလျှင် ယွင်ဟွားသည် တရားသူကြီး၏စုတ်တံ၏ အကြံအစည်ကို သဘောတူမိမည်ဖြစ်သော်လည်း ယခုမူ ထိုသူများကို အစိုးရမင်းများထံ ပို့ဆောင်ရန် ဆုံးဖြတ်ထားပြီး ဖြစ်လေသည်။

အပြင်ဘက်မှ ဝံပုလွေများ၏ ဆူညံသံများကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် ရှောင်လီဟွာသည် အပြင်ထွက်ကာ ကူညီရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း နန်ကုန်းယွမ်၏ စူးရှသော အကြည့်များကြောင့် ရပ်တန့်သွားရလေသည်။

"အမတ်ငယ်ယွင်... ကျွန်တော်တို့ အကူအညီ လိုအပ်ပါသလား..."

"မလိုဘူး... နင်တို့နှစ်ယောက် အထဲမှာပဲ နေနေကြ..."

ဤမိန်းကလေးတွင် သဘာဝလွန် စွမ်းအားများရှိနေကြောင်း နန်ကုန်းယွမ် သိရှိထားပြီး သူနှင့် ရှောင်လီဟွာမှာမူ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးများသာ ဖြစ်နေပေသည်။

ထို့အပြင် ထိုမိန်းကလေးတွင် အခြားသူများကို မသိစေလိုသော ကိစ္စအချို့လည်း ရှိနေနိုင်ပေသည်။

သို့မဟုတ်ပါက သူမသည် ဤနေရာသို့ရောက်ရန် ရက်အတော်ကြာ ခရီးသွားခဲ့ရကြောင်း ဆင်ခြေပေးခဲ့မည် မဟုတ်ပေ။

ယွင်ဟွားသည် ဝံပုလွေပေါက်လေးကို ပွေ့ချီကာ ခေါင်းဆောင်ဝံပုလွေကြီးထံသို့ ဖြည်းညင်းစွာ ပို့ဆောင်ပေးလိုက်၏။

ခေါင်းဆောင်ဝံပုလွေကြီးသည် ယွင်ဟွားကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ဝံပုလွေပေါက်လေးကို ချီကာ အုပ်စု၏ အလယ်ဗဟိုသို့ ပြန်လည်ယူဆောင်သွားလေသည်။

တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်များတွင် လူသားဆန်မှု ကင်းမဲ့နေတတ်ရာ ယွင်ဟွားသည်လည်း သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ စွမ်းအင်များကို ဖြည်းညင်းစွာ စုစည်းနေပြီ ဖြစ်သည်။

“အူ.. ဝူးး..."

“အူ…ဝူး.."

ခေါင်းဆောင်ဝံပုလွေကြီးက ၎င်း၏ သားပေါက်လေးကို အောက်သို့ချလိုက်ပြီးနောက် ဝံပုလွေအုပ်စုကို အမိန့်များ စတင်ပေးလေတော့သည်။

ရာနှင့်ချီသော ဝံပုလွေများသည် တိုက်ခိုက်မည့် ဟန်ရေးပြလိုက်ကြပြီး ၎င်းတို့၏ ဟဟပြဲပြဲ အစွယ်များမှာ အိမ်တွင်းရှိ လူတိုင်းကို အပိုင်းပိုင်းအစစ ဆွဲဖြဲရန် အဆင်သင့် ဖြစ်နေကြလေသည်။

"ထင်တဲ့အတိုင်းပဲ... သားရဲက သားရဲပဲ..."

ယွင်ဟွား၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ တင်းမာသွားပြီး သူမ၏ပတ်လည်ရှိ ယင်စွမ်းအင်များ ပေါက်ကွဲထွက်လာကာ ငရဲပြည်မှ ဖိအားများက ဝံပုလွေအုပ်စုအပေါ်သို့ တိုက်ရိုက် ဖိကျလာလေသည်။

ဝံပုလွေများသည် ဖိနှိပ်ခံလိုက်ရပြီး ပြန်လည်ခုခံနိုင်စွမ်း မရှိတော့ပေ။

'ဘုန်း... ဘုန်း...'

၎င်းတို့အားလုံးမှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားကြပြီး ပြန်ထရန်ပင် အင်အားမရှိတော့ပေ။

ခေါင်းဆောင်ဝံပုလွေကြီး၏ မျက်လုံးများတွင် ကြောက်ရွံ့မှုတစ်ခု လက်ကနဲဖြစ်သွားပြီး နာကျင်စွာ အူဟစ်နေလေသည်။ ဤလူသားသည် အဘယ်ကြောင့် ဤမျှ ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းနေရသနည်း။

"နင့်ရဲ့ အုပ်စုကိုခေါ်ပြီး ဒီနေရာကနေ အခုချက်ချင်း ထွက်သွားစမ်း... မဟုတ်ရင် ငါ့ကို မယဉ်ကျေးဘူးလို့ အပြစ်မတင်နဲ့..."

ယွင်ဟွား၏ အမူအရာမှာ အေးစက်နေ၏။ ခေါင်းဆောင်ဝံပုလွေကြီးကို နှိမ်နင်းထားနိုင်သရွေ့ အခြားဝံပုလွေများသည် ၎င်း၏ အမိန့်ကို နာခံမည်ဖြစ်ကြောင်း သူမ သိရှိထားလေသည်။

“ဝူး..."

ခေါင်းဆောင်ဝံပုလွေကြီးသည် ယွင်ဟွား ဘာပြောနေသည်ကို နားမလည်နိုင်သော်လည်း ယခုလေးတင် ခံစားလိုက်ရသော ဝိညာဉ်ကွဲကြေမတတ် နာကျင်မှုကြောင့် ဆုတ်ခွာရန် ထိတ်လန့်သွားခဲ့သည်။

"ဝူး..."

၎င်းသည် ဤနေရာမှ ထွက်ခွာချင်နေပြီ ဖြစ်သည်။ ဤနေရာမှ ထွက်သွားချင်နေပြီ ဖြစ်သည်။

ခေါင်းဆောင်ဝံပုလွေကြီး ခေါင်းငုံ့သွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ၎င်း အညံ့ခံလိုက်ပြီဖြစ်ကြောင်း ယွင်ဟွား သိရှိသွားသဖြင့် ၎င်းတို့အပေါ် သက်ရောက်နေသော ဖိအားများကို ပြန်လည်ရုပ်သိမ်းလိုက်လေသည်။

ဝံပုလွေများသည်လည်း သက်ပြင်းတစ်ချက်

ချနိုင်သွားကြသည်။

ဝံပုလွေကြီး၏ မျက်လုံးထဲမှ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်မှုများမှာ ပျောက်ကွယ်သွားပြီ ဖြစ်သည်။ ယခုအခါတွင်မူ ၎င်းသည် အိမ်မွေးခွေးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ယဉ်ကျေးနေပြီး ခြေလက်များ တုန်ယင်လျက် သစ်တောထဲသို့ ဖြည်းညင်းစွာ ပြန်လည်ဆုတ်ခွာသွားလေသည်။

ခေါင်းဆောင်ဝံပုလွေကြီးသည် မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ လူ့လောကသို့ နောက်တစ်ဖန် ခြေချမည်မဟုတ်ကြောင်း ကျိန်တွယ်လိုက်လေသည်။

ထိုအချိန်မှစ၍ ရွာသည် နှစ်ပေါင်းတစ်ရာတိုင်အောင် ဝံပုလွေများ၏ တိုက်ခိုက်ခြင်းကို မခံရတော့ပေ။ ရွာသားတစ်ဦးဦးက တောင်ပေါ်တွင် ဝံပုလွေများနှင့် ကြုံတွေ့ရလျှင်ပင် ရွာသားများ ထိတ်လန့်တကြား ထွက်ပြေးရလောက်သည်အထိ မဖြစ်စေဘဲ ဝံပုလွေများမှာ အရိပ်အယောင်မျှပင် မကျန်တော့ဘဲ ပျောက်ကွယ်သွားတတ်ကြလေသည်။

အပြင်ဘက်ရှိ ဆူညံသံများမှာ တဖြည်းဖြည်း တိတ်ဆိတ်သွားလေသည်။ ရှောင်လီဟွာသည် အလွန်တရာ စိုးရိမ်ပူပန်နေသဖြင့် သူ၏ ခေါင်းနှင့် ပါးများကို ကုတ်ခြစ်နေမိ၏။ သခင်မလေးယွင်သည် ဝံပုလွေအုပ်ကြီးကို မည်သို့ နှင်ထုတ်ခဲ့သည်ဆိုသည်ကို သူ တကယ်သိချင်နေသော်လည်း သူ၏ သခင်က သူ့အား အေးစက်သော အကြည့်များဖြင့် စိုက်ကြည့်နေလေသည်။

ရှောင်လီဟွာသည် ကျောခိုင်းလိုက်ပြီး သူ၏ ရင်ခွင်ထဲမှ မှတ်စုများ အပြည့်ရေးထားသော မှတ်စုစာအုပ်ငယ်လေးကို ထုတ်ကာ လျင်မြန်စွာ ရေးမှတ်လိုက်သည်။

"သခင်က ရက်စက်တယ်... ဝံပုလွေအုပ်ကြီးက ကြမ်းကြုတ်တယ်... သခင်မလေးယွင်ဟာ သူမရဲ့ အသက်ကို ကယ်တင်ဖို့အတွက် တစ်ယောက်တည်း ဝံပုလွေအကောင် တစ်ရာကျော်ကို တိုက်ခိုက်ခဲ့ရတယ်... အလွန်ဝမ်းနည်းဖို့ကောင်းတယ်... ဝမ်းနည်းဖို့ကောင်းတယ်... တကယ့်ကို အလွန်ဝမ်းနည်းဖို့ကောင်းတဲ့ အဖြစ်ဆိုးပါပဲ..."

ရှောင်လီဟွာ၏ ကျောခိုင်းထားသော ပုံစံကို ကြည့်ရင်း သူသည် သူ၏ "ခရီးသွားမှတ်တမ်း" ကို ရေးနေဆဲဖြစ်ကြောင်း နန်ကုန်းယွမ် ခန့်မှန်းမိလိုက်သည်။

သူသည် သူ၏ ရင်ဘတ်ကို ထိကာ နှုတ်ခမ်းကိုစူလိုက်ပြီး သူကိုယ်တိုင် ရေးသားထားသော စာအုပ်မှာ ရေထဲတွင် မျောပါသွားခဲ့သည်မှာ ကြာပြီဖြစ်မည်ဟု တွေးတောလိုက်လေသည်။

"ရှောင်ယွမ်ယွမ်...နင့်ရဲ့အစ်မက အံ့ဩဖို့မကောင်းဘူးလား… ငါက ဝံပုလွေအုပ်ကြီးကိုတောင် တိုက်ခိုက်နှင်ထုတ်နိုင်တယ်လေ..."

အခန်း (၁၄၄) ကောင်းမှုကုသိုလ်၏ စွမ်းအား၊ သေခြင်းရှင်ခြင်းစာအုပ်၏ အကြံအစည်များ

ယွင်ဟွားသည် ဝမ်းသာအားရ ပြုံးရွှင်လျက် ရှေ့သို့ ပြေးထွက်သွားလေ၏။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် သူမသည် ယနေ့ညတွင် ယင်စွမ်းအင်အချို့ကို စုပ်ယူထားနိုင်ခဲ့သည်။ သို့မဟုတ်ပါက ဤဝံပုလွေရာပေါင်းများစွာကို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းရန် အတော်လေး လက်ပေါက်ကပ်မည် ဖြစ်သည်။

"ဟုတ်တယ်... တကယ့်ကို အထင်ကြီးစရာပဲ..."

နန်ကုန်းယွမ်၏ အားကျလေးစားမှုမှာ ရင်တွင်းအသည်းနှလုံးထဲမှ ထွက်ပေါ်လာခြင်း ဖြစ်၏။ သူမ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ အပြုံးကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူလည်း ပျော်ရွှင်သွားလေသည်။

ရှောင်လီဟွာသည် တစ်ချက်လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး ဆက်လက်ရေးသားနေလေသည်။

"သခင်မလေးယွင်က လူတိုင်းကို ကာကွယ်ပေးတယ်... သခင်ကတော့ သူမကို ချီးကျူးရုံလောက်ပဲ... ဘာအကျိုးအမြတ်မှ မပေးဘူး... သခင်က သိပ်ကပ်စေးနှဲတာပဲ..."

သူသည် ရှောင်ထောင်ဟွာနှင့် နေရာပြောင်း၍ ရနိုင်မည်လား။ သူတို့နှစ်ဦးစလုံးမှာ ပန်းကလေးများ ဖြစ်ကြသော်လည်း လီဟွာ ဟူသောအမည်က ထောင်ဟွာထက် နားထောင်ရ ပိုကောင်းနေသည် မဟုတ်ပါလား။

နန်ကုန်းယွမ်သည် သူ့အပေါ် ကျရောက်နေသော ရှောင်လီဟွာ၏ အကြည့်များမှာ အနည်းငယ် ထူးဆန်းနေသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသော်လည်း အတိအကျကိုမူ လက်ညှိုးထိုး၍ မပြတတ်ပေ။ ထို့နောက် သူသည် လက်ထဲရှိ စာအုပ်ငယ်လေးကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်လေသည်။

သူ၏ နက်မှောင်သော မျက်လုံးများထဲတွင် ရက်စက်မှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု လင်းလက်သွား၏။

"အပြင်ဘက်က လူတွေကို အခုချက်ချင်း အာဏာပိုင်တွေဆီ ပို့လိုက်စမ်း... ပြီးတော့ သူတို့ရဲ့ လျှာတွေကို ဖြတ်ပစ်ဖို့ မမေ့နဲ့..."

သူသည် ယန်မိသားစုဝင်များ ကျူးလွန်ခဲ့သမျှ ပြစ်မှုအားလုံးကို ရှောင်လီဟွာအား ဖွင့်ဟဝန်ခံပြီးဖြစ်ရာ ထိုနေရာတွင် ဆက်နေရန် မလိုအပ်တော့ပေ။

ထိုမိန်းကလေး၏ မျက်နှာသာပေးမှုကို ရရှိရန်အတွက် ထို 'ခရီးသွားမှတ်တမ်း' ကို သူ အသုံးမပြုသင့်ပေ။

"သခင်... သခင်... ကျွန်တော်တို့ အခုချက်ချင်း ပို့လိုက်ရမလား..."

ရှောင်လီဟွာမှာ အံ့အားသင့်သွားသည်။ သူ၏သခင်က မိုးလင်းမှ ပို့မည်ဟု စောစောလေးကမှ ပြောထားသည် မဟုတ်ပါလား။

ဤအပြောင်းအလဲမှာ အလွန်တရာ မြန်ဆန်လွန်းနေသည်။

"မင်းပဲ ပြောလိုက်တာလေ..."

နန်ကုန်းယွမ်က အဓိပ္ပာယ်ပါပါ ပြုံးလိုက်၏။

ရှောင်လီဟွာမှာ ကြက်သီးမွေးညင်းများ ထသွားလေသည်။

သူသည် ရှောင်ထောင်ဟွာနှင့် နေရာပြောင်းလိုစိတ်များ တစ်နေ့တခြား ပိုမိုပြင်းပြလာ၏။ ဤရက်ပိုင်းများအတွင်း သူ၏ သခင်ဖြစ်သူ စိတ်အခြေအနေမှာ ခန့်မှန်းရခက်နေပြီး အချိန်ရတိုင်း စိတ်ပြောင်းသွားတတ်ရာ သူ၏ဘဝကို တကယ်ပင် ဒုက္ခရောက်စေလေသည်။

သူ၏ ယခင်သခင်မှာ အေးစက်စက်နှင့် ခပ်ခွာခွာနေတတ်သော်လည်း အလိုလိုက်ရန် မခက်ခဲခဲ့ပေ။

ယွင်ဟွားသည် မကျေမနပ်ဖြစ်နေဟန်ရှိသော ရှောင်လီဟွာကို တစ်ချက် လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ သူမသည် သူမ၏လူ မဟုတ်သူတစ်ဦးအတွက် ကာကွယ်ပြောဆိုပေးမည် မဟုတ်ပေ။

"အဲ့ဒါ မှန်တယ်..."

ယွင်ဟွားသည် တစ်စုံတစ်ရာကို ရုတ်တရက် သတိရသွားသည်။ ဤမိသားစုသည် သူမ၏ မောင်လေးထံမှ ငွေစ ထောင်ပေါင်းများစွာကို လိမ်လည်လှည့်ဖြားသွားခဲ့ရာ သူမသည် ထိုငွေအားလုံးကို ပြန်ရှာချင်နေသည်။

မြို့တော်။

ယွင်ဟွား ထပ်မံပျောက်ဆုံးသွားပြန်ရာ ယွင်ရှောင်ထျန်းနှင့် အခြားသူများမှာ အလွန် စိုးရိမ်ပူပန်နေကြသည်။ အထူးသဖြင့် သူမ ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားကြောင်း ထောင်ဟွာ ပြောသည်ကို ကြားလိုက်ရသောအခါ လူတိုင်း၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ အမူအရာများမှာ ဖော်ပြ၍ပင် မရနိုင်အောင် ဖြစ်နေကြ၏။

အနည်းဆုံးတော့ လောလောဆယ်တွင် သူတို့၏ သမီးငယ်လေး၏ ဘေးကင်းရေးအတွက် သူတို့ စိုးရိမ်မနေကြပေ။

ဘေးကင်းစေရန်အတွက် ယွင်ရှောင်ထျန်းသည် ထိုညမှာပင် နန်းတော်သို့သွားကာ ဧကရာဇ်ဝမ်ရွှမ်းထံ ဤကိစ္စကို တင်ပြခဲ့လေသည်။

"အမေ... အမေ သိပ်ပြီး စိုးရိမ်နေစရာ မလိုပါဘူး... ညီမလေးဆီမှာ ရတနာတွေ အများကြီးရှိသလို အစွမ်းထက်တဲ့ လက်နက်တစ်ခုလည်း ရှိသေးတယ်လေ... သူမ ဘာမှမဖြစ်လောက်ပါဘူး..."

ယွင်ယာသည်လည်း သူမ၏ ညီမငယ် မကြာခဏ ပျောက်ဆုံးနေမှုကြောင့် အနည်းငယ် စိတ်ရှုပ်ထွေးနေမိသည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် သူမတွင် ခိုင်မာသော စိတ်နှလုံးရှိနေ၍သာဖြစ်သည်။ သို့မဟုတ်ပါက သူမသည် စိုးရိမ်ပူပန်မှုကြောင့် သတိလစ်သွားသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်၏။

ချွေ့ဝမ်ရှင်းက ခဏရပ်သွားသည်။

ထို့နောက် သူမက စိုးရိမ်ပူပန်နေသော အမူအရာဖြင့် ပြောလိုက်၏။

"အမေက သမီးရဲ့ ညီမလေး ဘေးကင်းရေးအတွက် စိုးရိမ်နေတာ မဟုတ်ပါဘူး... မကြာခင်မှာ အပြင်ကလူတွေက သူမကို နောက်ထပ် ထူးခြားတဲ့ နာမည်တစ်ခု ပေးလာမှာကို အမေ စိုးရိမ်နေတာပါ..."

ထို "ခေါင်းခွဲတတ်သော အနိုင်ကျင့်သူ" ဟူသည့် အမည်ကို လက်ခံနိုင်ရန်အတွက် သူမကိုယ်သူမ သုံးရက်တိုင်တိုင် နှစ်သိမ့်ခဲ့ရသည်။

ယခုအခါ မြို့တော်ရှိ လူများက သူမ၏ "ချန်နင်း ကောင်တီမင်းသမီး" ဟူသော ဘွဲ့ကိုပင် မေ့လုနီးပါး ဖြစ်နေကြပြီး ကွယ်ရာတွင် သူမအား "ခေါင်းခွဲမင်းသမီး" ဟု ခေါ်ဝေါ်နေကြလေသည်။ သူမသည် ထိုသူများ၏ ပါးစပ်များကို ပိတ်ပစ်ချင်စိတ် ပေါက်နေမိ၏။

ယွင်ဝေသည် သူမ၏ အစားအစာများကို တိတ်ဆိတ်စွာ စားသောက်နေသည်။ ယခုမှစ၍ သူမသည် ညီမငယ်လေးကို အနီးကပ် စောင့်ကြည့်ထားမည်ဖြစ်ပြီး မည်သည့် ပျော်စရာကိစ္စကိုမှ လက်လွတ်မခံရစေရန် သူမ၏ အခန်းထဲတွင် ယာယီကုတင်တစ်လုံးဖြင့် အိပ်ခိုင်းထားရန် ပို၍ကောင်းမည်ဟု တွေးလိုက်သည်။

"အမေ... ညီမလေးကို အနိုင်ကျင့်သူလို့ ခေါ်တာ နားထောင်ရ သိပ်မကောင်းဘူးလို့ ထင်တယ်..."

ချွေ့ဝမ်ရှင်းမှာ တိတ်တဆိတ် ဝမ်းသာသွားသည်။ သူမ၏ တတိယသမီးက သူမကို အပြည့်အဝ နားလည်ထားသည်မှာ သေချာလှပေသည်။ သူမတွင် မည်သည့်အရာက မှားယွင်းနေသည်ကို သူမ အသိဆုံးပင် ဖြစ်၏။

"သမီးက ညီမလေးနဲ့ အဖွဲ့ဖွဲ့ပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဖြူမည်းစုံတွဲလို့ ခေါ်ချင်တယ်... အဲ့ဒါမှ အဆင်မပြေရင် ယင်ယန်စုံတွဲလည်း ရပါတယ်... မကောင်းဆိုးဝါးကြယ်အမြွှာဆိုတာလည်း နားထောင်လို့ ကောင်းတာပဲ... ပြီးတော့..."

ယွင်ယာက ယွင်ဝေ၏ ပါးစပ်ကို အလျင်အမြန် ပိတ်လိုက်ပြီး အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။

"ပါးစပ်ပိတ်ထားစမ်း..."

သွားပါပြီ…

ဤညီမငယ်လေးသည်လည်း ညီမအငယ်ဆုံးလေးကဲ့သို့ ဖြစ်လာရန် စတင်ပျိုးထောင်နေပြီဖြစ်ရာ အနာဂတ်တွင် ဤမိသားစုမှာ အတော်လေး လက်ပေါက်ကပ်လာတော့မည် ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် သူမသည် မိခင်ဖြစ်သူကို တိတ်တဆိတ် လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ ချွေ့ဝမ်ရှင်းသည် ရင်ဘတ်ကို ဖိထားလျက် သူတို့အား ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရ၏။

"အဲ့ဒါတွေက ဘယ်လို မကောင်းဆိုးဝါးနာမည်တွေလဲ... တော်တော် အရုပ်ဆိုးတာပဲ... ပိုကောင်းတဲ့ နာမည်တစ်ခုခု စဉ်းစားလို့ မရဘူးလား... ဥပမာ ပန်းအမြွှာတို့ အလှမယ်အမြွှာတို့ပေါ့..."

ယွင်ယာ...

ယွင်ချင်းမော့သည် တံခါးအပြင်ဘက်တွင် အချိန်အတော်ကြာ ရပ်နေခဲ့သည်။ သူသည် မိခင်ဖြစ်သူက ညီမငယ်အတွက် စိုးရိမ်နေမည်ကို ကြောက်ရွံ့သဖြင့် သူမအား လာရောက်နှစ်သိမ့်ပေးခြင်း ဖြစ်သည်။ သူ၏ မိခင်နှင့် တတိယညီမတို့သည် ညီမငယ်၏ အမည်ပြောင်အကြောင်းကို အားလပ်စွာ ငြင်းခုံနေကြလိမ့်မည်ဟု သူ လုံးဝ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။

ထားလိုက်ပါတော့... သူ စာကျက်ရန် ပြန်သွားသင့်သည်။ နောက်နှစ် ကျင်းပမည့် ဧကရာဇ်စာမေးပွဲတွင် ပထမဆုရရှိရန် သူ သန္နိဋ္ဌာန် ချထားလေသည်။

မကြာသေးမီက မည်သို့ဖြစ်နေသည်ကို သူ မသိသော်လည်း တစ်ခါတစ်ရံတွင် သူ၏ ဘိုးဘေးများဟုဆိုသူများက သူ့အား နည်းလမ်းအမျိုးမျိုးဖြင့် စာပြပေးနေသည်ကို သူ အိပ်မက်မက်လေ့ရှိသည်။ ဤအရာအားလုံး၏ နောက်ကွယ်တွင် သူ၏ ညီမငယ်ရှိနေသည်ဟု သူ သံသယဝင်မိ၏။

သို့သော် သူ၏လက်ထဲတွင် မည်သည့် သက်သေအထောက်အထားမှ မရှိပေ။

ကောင်းကင်ယံက တဖြည်းဖြည်း လင်းထိန်လာလေသည်။

နန်ကုန်းယွမ်သည် ငွေများကို လက်မခံဘဲ ယွင်ဟွားအား အားလုံးကို ပေးလိုက်သည်။

၎င်းတို့ထဲမှ အချို့သော ပစ္စည်းများမှာ ရွာသားများထံမှ ခြိမ်းခြောက်ငွေညှစ်ခြင်း သို့မဟုတ် ခိုးယူခြင်းမှ ရရှိလာခြင်းဖြစ်ကြောင်း ယွင်ဟွားက သေခြင်းရှင်ခြင်းစာအုပ်ထံမှ သိရှိလိုက်ရသည်။

သူမသည် နန်ကုန်းယွမ်နှင့် သက်ဆိုင်သော အစိတ်အပိုင်းကို သိမ်းဆည်းထားလိုက်သည်။

ယွင်ဟွားသည် ရွာသူကြီးကို ရှာဖွေတွေ့ရှိသွားပြီး သူမ၏ မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်းနှင့် ရည်ရွယ်ချက်ကို ရှင်းပြလိုက်သည်။

"ယန်မိသားစုကို အာဏာပိုင်တွေဆီ ပို့လိုက်ပါပြီ... သူတို့က သေဒဏ် ဒါမှမဟုတ် ပြည်နှင်ဒဏ် ချမှတ်ခံရလိမ့်မယ်... ဒါက နှစ်တွေကြာလာတာနဲ့အမျှ သူတို့ စုဆောင်းထားတဲ့ တရားမဝင် ဥစ္စာဓနတွေပဲ… ရှင်တိူ့ ဒါကို စာရင်းပြုစုပြီး သူတို့ရဲ့ နစ်နာခဲ့ရတဲ့ ရွာသားတွေကို ပြန်ပေးသင့်တယ်..."

"ကျန်တဲ့ ငွေတွေအတွက်ကတော့ ဒုက္ခရောက်နေတဲ့ ဘယ်မိသားစုကိုမဆို ထောက်ပံ့ပေးမယ်... ပြီးတော့ ကျန်တာတွေကို ရှင် ကောင်းကောင်း အသုံးချသင့်တယ်..."

ရွာသူကြီး၏ မိသားစုမှာ ရိုးသားကြိုးစားသူများဖြစ်ကြပြီး ရွာအတွက် အကောင်းဆုံး လုပ်ဆောင်ပေးခဲ့ကြောင်း ရှောင်ရှူးရှူးက ပြောပြခဲ့လေသည်။

သို့မဟုတ်ပါက ငွေများကို ကိုင်တွယ်ရန် သူမက သူ့အား ယုံကြည်အပ်နှံမည် မဟုတ်ပေ။

"ကျွန်တော်မျိုး... သာမန်အရပ်သားက ဟွာရှီးရွာက ရွာသားတွေကိုယ်စား ချန်နင်းကောင်တီမင်းသမီးကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်..."

ရွာသူကြီးနှင့် သူ၏မိသားစုသည် ကျေးဇူးတင်စကားဆိုရန် မြေပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်လိုက်ကြသည်။

ယန်မိသားစုသည် ဟွာရှီးရွာအတွက် ကပ်ဘေးတစ်ခု ဖြစ်၏။ သူသည် သူတို့ကို မောင်းထုတ်ရန် နည်းလမ်းမျိုးစုံဖြင့် ကြိုးစားခဲ့ပြီး ထိုသို့ လုပ်ဆောင်ရာတွင် သူ၏ ခြေထောက်ပင် ဒဏ်ရာရရှိခဲ့လေသည်။

ခံရတာ တန်ပါတယ်။

မမျှော်လင့်ဘဲ ဤမိသားစုသည် အစွမ်းထက်သော ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးကို စော်ကားမိသွားခဲ့သည်။

"အဘိုး... မြန်မြန်ထပါ... ကိစ္စမရှိပါဘူး... ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး..."

ယွင်ဟွားသည် မည်သည့်အင်အားကိုမှ မသုံးရဲဘဲ သူ၏ ပခုံးများကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်လျက် သူ့အား ဂရုတစိုက် ထူပေးလိုက်သည်။

သူမသည် ထိုလေထုကို မခံနိုင်တော့သဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

“ဒီမင်းသမီးမှာ လုပ်စရာတခြားကိစ္စတွေရှိသေးလို့ ဆက်နေလို့ မရတော့ဘူး..."

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ယွင်ဟွားသည် လှည့်ထွက်သွားခဲ့သည်။ ခြေလှမ်းအနည်းငယ်သာ လျှောက်ရသေးချိန်တွင် ကောင်းမှုကုသိုလ် စွမ်းအားတစ်မျှင်သည် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ ရုတ်တရက် ဝင်ရောက်လာသည်ကို သူမ ခံစားလိုက်ရ၏။

ထိုမိသားစုသည် သူမအား အမှန်တကယ်ပင် ရိုးသားစွာ ကျေးဇူးတင်နေကြခြင်း ဖြစ်သည်။

“ပန်းကလေး... အခုကစပြီး ကောင်းမှုကုသိုလ် လမ်းစဉ်ကို လျှောက်ကြရအောင်…”

သေခြင်းရှင်ခြင်းစာအုပ်သည်လည်း ကောင်းမှုကုသိုလ်၏ စွမ်းအားကို ခံစားလိုက်ရပြီး ၎င်းသည် အစုလိုက်အပြုံလိုက် သင်္ချိုင်းမြေတွင် ပန်းကလေး ယင်စွမ်းအင်များကို စုပ်ယူခြင်းထက် များစွာ ပိုမြန်နေလေသည်။

ယွင်ဟွား၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ အနည်းငယ် တင်းမာသွားပြီး သူမသည် အနေခက်စွာဖြင့် ချောင်းဆိုးလိုက်၏။

“ကောင်းမှုကုသိုလ်... ကောင်းမှုကုသိုလ်…”

“ငါထင်တယ်... ငရဲပြည်ရဲ့ နတ်ဘုရားတစ်ပါးအနေနဲ့ ငါတို့က ယင်စွမ်းအင် ဒါမှမဟုတ် မကောင်းဆိုးဝါး စွမ်းအင်တွေကို စုပ်ယူသင့်တယ်... အဲ့ဒါကမှ ငါတို့ ကျင့်ကြံခြင်းအတွက် မှန်ကန်တဲ့ လမ်းစဉ်လေ…”

သေခြင်းရှင်ခြင်းစာအုပ်က မျက်လုံးလှန်လိုက်လေသည်။

“ပန်းကလေး... နင်က တကယ့် ကပ်စေးနှဲလေးပဲ... ကောင်းမှုကုသိုလ်လုပ်ဖို့ ပိုက်ဆံကို ဘယ်တော့မှ မသုံးရက်ဘူး…”

"ဘယ်သူက ငါ့ကို ကပ်စေးနှဲတယ်လို့ ခေါ်တာလဲ... ပိုက်ဆံလေးလောက်နဲ့ ငါ... ငါ နည်းနည်းလောက် ပေးလိုက်မယ်လေ..."

ယွင်ဟွားက ဒေါသတကြီးဖြင့် ပြန်လည်ချေပလိုက်သည်။

“ဟား... ဒါဆို ဘာလို့ နင့်ရဲ့ သိုလှောင်နယ်မြေထဲက ရွှေဒင်္ဂါးလေးတွေကို အခုထုတ်မပေးတာလဲ…”

ယွင်ဟွားသည် နာကျင်မှုကို ခံစားလိုက်ရသော်လည်း တည်ငြိမ်သော ဟန်ပန်ကို ထိန်းသိမ်းထားကာ ပြောလိုက်၏။

"ရွှေဒင်္ဂါးတွေနဲ့ ငွေစက္ကူတွေအပြင် ငါ့ရဲ့ သိုလှောင်နယ်မြေထဲမှာ တခြားရတနာတွေလည်း ရှိသေးတယ်... အဲ့ဒါတွေ အားလုံးကို ငါ ထုတ်ပေးနိုင်ပါတယ်..."

သူမသည် တောက်ပနေသော ရွှေစကလေးများကို အချစ်ဆုံးဖြစ်ရာ ရွှေများကို ထုတ်ပေးရခြင်းမှာ သူမ၏ နှလုံးသားကို ထုတ်ပေးရသည်နှင့် တူနေလေသည်။

“ကောင်းပြီ ပန်းကလေး... နင်ပဲ ပြောတာနော်…”

သေခြင်းရှင်ခြင်းစာအုပ်က ကောက်ကျစ်သော အပြုံးတစ်ခုကို ပြသလိုက်၏။ ၎င်းသည် စောစောက စုတ်တံအစုတ်လေးကို ရိုက်နှက်စဉ်က မှော်ကြည်လင်ဖန်လုံးကို လုယူထားခဲ့လေသည်။

၎င်းသည် ပန်းကလေး ပြောခဲ့သမျှ စကားအားလုံးကို တိတ်တဆိတ် မှတ်တမ်းတင်ထားခဲ့သည်။

ရှောင်ရှူးရှူးတွင် မကောင်းသော ရည်ရွယ်ချက်များ ရှိနေသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသဖြင့် ယွင်ဟွားမှာ ခဏမျှ ဆို့နင့်သွားလေသည်။

တရားသူကြီး၏စုတ်တံသည် သေခြင်းရှင်ခြင်းစာအုပ်၏ အပြုအမူလေးများကို မြင်သောအခါ တိုင်တန်းတော့မည့်အလား ပါးစပ်ဟလိုက်သော်လည်း သေခြင်းရှင်ခြင်းစာအုပ်၏ သတိပေးသော အကြည့်ကြောင့် ချက်ချင်းပင် လန့်ဖြန့်သွားလေသည်။

“အိုး... ပန်းလေးရယ် ပေပေ့... တကယ် တောင်းပန်ပါတယ်…”