မသေမျိုးနှင့် ဖျက်ဆီး၍မရနိုင်သော၊ ကမ္ဘာတုန်ဟိန်းစေခြင်း
Vol. 31 Ch. 301
တောင်ခါးပန်းတစ်နေရာတွင် ဝိညာဉ်ဘဏ္ဍာခန်းမမှ ယန်ရွှမ်က တပည့်အနည်းငယ်ကို ဦးဆောင်ကာ ဝံပုလွေမိစ္ဆာတစ်ကောင်ကို ဝိုင်းရံတိုက်ခိုက်နေသည်။ ဤဝံပုလွေမိစ္ဆာမှာ ပုခုံးအထိ (၁၀ ပေခန့်) မြင့်မားပြီး၊ ဓားကဲ့သို့ ထက်မြက်သော အစွယ်များနှင့် လက်သည်းများကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည်။၎င်း၏ အနက်ရောင်အမွေးအမှင်များက ပို၍ပင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းနေ၏။
ချင်းရှောင်ဓားများစွာက ဝံပုလွေမိစ္ဆာကို ဝန်းရံလျက် အဆက်မပြတ် တိုက်ခိုက်နေသဖြင့် ၎င်းကို ဒေါသတကြီး ဟိန်းဟောက်စေပြီး၊ ချင်းရှောင်ဂိုဏ်းတပည့်များကလည်း ပတ်ဝန်းကျင်မှနေ၍ မန္တန်များကို အဆက်မပြတ် ပစ်လွှတ်နေကြသည်။
‘မွေးရာပါ သူရဲကောင်း’ နှင့် ‘ဉာဏ်အလင်းပွင့်ခြင်း’ ကံကြမ္မာများကို ပိုင်ဆိုင်ထားသော ယဲ့နန်သည်လည်း မန္တန်များကို ရွတ်ဆိုနေ၏။ သူ့မျက်နှာမှာ လေးနက်နေပြီး ပြင်းထန်သော ဖိအားကို ခံစားနေရသည်။
ဤဝံပုလွေမိစ္ဆာမှာ အလွန်အမင်း သန်မာလှပြီး ထိုးဖောက်၍မရနိုင်လုနီးပါးပင်။ သူတို့၏ မန္တန်များနှင့် မှော်ပစ္စည်းများသည် အလွန်ဆုံး ၎င်း၏ အသားကို ဒဏ်ရာရစေပြီး သွေးထွက်အောင်သာ ပြုလုပ်နိုင်သော်လည်း၊ ၎င်း၏ လှုပ်ရှားမှုများကိုမူ လုံးဝ မဟန့်တားနိုင်ပေ။
အရေးအကြီးဆုံးအချက်မှာ အဝေးတစ်နေရာမှ ကြီးမားလှသော မိစ္ဆာချီများ စုဝေးလာနေသည်ကို သူတို့ ရှင်းလင်းစွာ ခံစားနေရခြင်း ဖြစ်သည်။
ဦးဆောင်သူဖြစ်သော ယန်ရွှမ်၏ စိတ်နှလုံးမှာ ပို၍ပင် လေးလံနေသော်လည်း ခံစားချက်ကို မျက်နှာတွင် မဖော်ပြခဲ့ပေ။ မိမိမှလွဲ၍ အခြားသူအားလုံး ထိတ်လန့်ခြောက်ခြားသွားနိုင်ကြောင်း သူ ကောင်းစွာသိရှိထားသည်။
“ဘေးကို ဖယ်ကြစမ်း!”
ယန်ရွှမ်က ရုတ်တရက် အော်ဟစ်လိုက်ရင်း လက်များက မန္တန်တစ်ခုကို လျင်မြန်စွာ ရွတ်ဆိုလိုက်ရာ၊ ဝတ်ရုံလက်စကအတွင်းမှ အနီရောင်ပန်းပွင့်များနှင့် လွင့်ပျံနေသော သစ်ရွက်များ အဆုံးမရှိ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။
အခြားတပည့်များက သူ့မန္တန်ကို မြင်တွေ့ရသောအခါ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် နောက်သို့ ဆုတ်ခွာသွားကြသည်။
ဤသည်မှာ ‘ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး၏ ဆန့်ကျင်ဘက်ဝင်ရိုးနှစ်ခု’ ဟု သူအမည်ပေးထားသော သူကိုယ်တိုင် ဖန်တီးထားသည့် မန္တန်တစ်ခု ဖြစ်သည်။
အကယ်၍ ဤအနီရောင်ပန်းပွင့်များနှင့် သစ်ရွက်များ၏ ဖုံးလွှမ်းခြင်းကို ခံလိုက်ရပါက၊ ထိုသူ၏ အသိအာရုံမှာ အခြားကမ္ဘာတစ်ခုအတွင်းသို့ ဆွဲခေါ်ခံရမည်ဖြစ်ပြီး၊ ထိုနေရာတွင် နစ်မြုပ်သွားကာ ရုန်းထွက်နိုင်တော့မည် မဟုတ်ပေ။
ဝံပုလွေမိစ္ဆာသည် ဤကဲ့သို့သော လှုပ်ရှားမှုကို တစ်ခါမှ မကြုံဖူးသဖြင့် ရှောင်တိမ်းခြင်း မပြုခဲ့ပေ။ ၎င်းအစား လက်သည်းများကို လျင်မြန်စွာ လွှဲယမ်းကာ အနက်ရောင် စွမ်းအင်တန်းများဖြင့် ရောက်ရှိလာသော ပန်းပွင့်နှင့် သစ်ရွက်များကို ဆုတ်ဖြဲရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။ သို့သော်လည်း ၎င်း၏ မျက်စိရှေ့မှ မြင်ကွင်းမှာ ရုတ်ခြည်း ပြောင်းလဲသွားလေတော့သည်။
၎င်းသည် ငရဲဘုံကဲ့သို့သော ကမ္ဘာတစ်ခုအတွင်းသို့ ရုတ်တရက် ကျရောက်သွား၏။ ခြေဖဝါးအောက်တွင် ချော်ရည်များ စီးဆင်းနေသော ပျက်စီးနေသည့် မြေပြင်ရှိနေပြီး၊ အရပ်မျက်နှာအသီးသီးတွင် မီးတောင်များ ပေါက်ကွဲနေသည်။ ပူပြင်းလှသော အပူလှိုင်းများက နေရာအနှံ့မှ ရိုက်ခတ်နေသဖြင့် ၎င်းမှာ ထိတ်လန့်တကြား ဟိုဟိုဒီဒီ ကြည့်ရှုနေမိတော့သည်။
ချင်းရှောင်ဂိုဏ်းတပည့်များ၏ အမြင်တွင်မူ အနီရောင်ပန်းပွင့်များနှင့် သစ်ရွက်များ ဝန်းရံခံထားရသော ဝံပုလွေမိစ္ဆာမှာ လှုပ်ရှားမှုရပ်တန့်သွားပြီး ထိုနေရာတွင်တင် ကြောင်တောင်တောင် ဖြစ်နေခြင်းပင်။
ဤမြင်ကွင်းက တပည့်များကို အလွန် စိတ်လှုပ်ရှားသွားစေပြီး၊ အားလုံးက ယန်ရွှမ်ကို အားကျစွာ ကြည့်လိုက်ကြသည်။
ယဲ့နန်သည်လည်း ထိုနည်းတူပင် ဖြစ်၏။
ဒုတိယအကြိမ် ဓမ္မညီလာခံ၏ ထိပ်သီးတပည့်ဆယ်ဦးစာရင်းဝင် ဖြစ်သည့်အတိုင်း အမှန်တကယ်ပင် ထူးချွန်လှပေသည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ ယဲ့နန်အနေဖြင့် ဤမန္တန်၏ နက်နဲမှုကို လုံးဝ နားမလည်နိုင်ခဲ့ပေ။
ယန်ရွှမ်သည် ကိုက်သုံးရာအကွာသို့ လျင်မြန်စွာ ပျံသန်းသွားပြီးနောက် “အားလုံး ဒီမှာ လာစုကြစမ်း!” ဟု ဆိုလိုက်သည်။
သူသည် သိုလှောင်အိတ်အတွင်းမှ အဆောင်များကို ချက်ချင်း ထုတ်ယူလိုက်ပြီး၊ ညာလက်မှ လက်ချောင်းနှစ်ချောင်းကို ဆန့်ကာ မြေပြင်ပေါ်၌ မူလချီဖြင့် စက်ဝိုင်းတစ်ခု ဆွဲလိုက်ပြီးနောက်၊ ထိုအဆောင်များကို နှင်းပေါ်ရှိ စက်ဝိုင်းတစ်လျှောက် ကပ်လိုက်လေသည်။
တပည့်များသည်လည်း မတွန့်ဆုတ်ဘဲ သူ့အနားသို့ လာရောက်ကာ စက်ဝိုင်းအတွင်းသို့ အတူတကွ ဝင်ရောက်လိုက်ကြ၏။
အဆောင်များ လျင်မြန်စွာ လောင်ကျွမ်းသွားပြီးနောက် စက်ဝိုင်းအတွင်းရှိ ယန်ရွှမ်နှင့် အခြားသူများမှာ လေထဲတွင်ပင် ပျောက်ကွယ်သွားလေတော့သည်။
သူတို့ ထွက်ခွာသွားခြင်း မဟုတ်ဘဲ၊ ကိုယ်ပျောက်သွားခြင်းသာ ဖြစ်၏။ ကိုယ်ပျောက်ရုံသာမက သူတို့၏ အရှိန်အဝါများကိုပါ ဖုံးကွယ်ထားလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။
မကြာမီ နှင်းဖုံးနေသော မြေပြင်မှာ တုန်ခါလာလေသည်။ စက်ဝိုင်းအတွင်းရှိ တပည့်များအားလုံးမှာ သတိကြီးစွာထားနေကြပြီး၊ အချို့က အခြေအနေကို ဂိုဏ်းသို့ သတင်းပို့ရန်အတွက် ချင်းရှောင်အမိန့်ပြားများကို ထုတ်ယူလိုက်ကြ၏။
မိုးကုတ်စက်ဝိုင်းအဆုံးတွင် မိစ္ဆာသားရဲများ၏ ပုံရိပ်များ ပေါ်ထွက်လာသည်ကို ယန်ရွှမ် မြင်တွေ့လိုက်ရသောအခါ၊ ချင်းရှောင်အမိန့်ပြားကို ချက်ချင်း လှမ်းယူလိုက်ပြီး မူလချီ စီးဆင်းမှုကို ဖြတ်တောက်လိုက်လေသည်။
တပည့်ဖြစ်သူမှာ မှင်တက်မသွားဘဲ အဝေးသို့သာ စိုက်ကြည့်နေမိ၏။
ကြီးမားသော အရှိန်အဟုန်ဖြင့် မိစ္ဆာသားရဲ အမြောက်အမြား ပြေးလွှားလာနေကြသည်။ သူတို့ထဲမှ အများစုမှာ လူအသွင်မပြောင်းသေးဘဲ တိရစ္ဆာန်ပုံစံအတိုင်းသာ ရှိနေသော်လည်း၊ သူတို့၏ အမျိုးအနွယ်များထက် ပိုမိုကြီးမားပြီး ပိုမိုမြန်ဆန်လှသည်။
ယန်ရွှမ်နှင့် အခြားသူများမှာ ဤမိစ္ဆာအုပ်စုကြီးနှင့် တိုက်မိမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် ထိတ်လန့်နေကြ၏။
သို့သော်လည်း အံ့အားသင့်ဖွယ်ရာ တစ်ခု ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်။
ထိုမိစ္ဆာအုပ်စုကြီးသည် ဝံပုလွေမိစ္ဆာကို ကယ်တင်ရန် မသွားကြဘဲ၊ ၎င်းကို လုံးဝ ဂရုမစိုက်ဘဲ ဘေးတစ်ဖက်တစ်ချက်မှ ကျော်ဖြတ်ကာ အဝေးတစ်နေရာသို့သာ အပြေးအလွှား သွားနေကြခြင်း ဖြစ်၏။
“ဘာဖြစ်နေတာလဲ... ဒီမိစ္ဆာတွေက သူ့ကို လာကူတာ မဟုတ်ဘူးလား။”
“သေချာ ကြည့်စမ်း... သူတို့တွေ ရူးနေသလိုပဲ၊ မူမမှန်ဘူး။”
“ဘာဖြစ်ခဲ့တာလဲ။”
“တစ်ယောက်ယောက်က သူတို့ကို လိုက်ဖမ်းနေတာများလား။”
“နေဦး၊ စောင့်ကြည့်ကြတာပေါ့။”
တပည့်များက အသံတိုးတိုးဖြင့် ဆွေးနွေးနေကြပြီး သတိကို လုံးဝ မလျှော့ရဲကြပေ။
ယန်ရွှမ်သည် မိစ္ဆာများ ပြေးသွားရာ လမ်းကြောင်းသို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ၊ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အရှိန်အဝါတစ်ခုကို သဲ့သဲ့မျှ ခံစားလိုက်ရသည်။
ဤအခိုက်အတန့်တွင် ကိုးပြည်ထောင်တစ်ခွင်ရှိ ချင်းရှောင်ဂိုဏ်းတပည့်များမှာလည်း ဤလက္ခဏာကို တဖြည်းဖြည်း သတိထားမိလာကြ၏။ မိစ္ဆာသားရဲ အမြောက်အမြားမှာ ရူးသွပ်နေသကဲ့သို့ တစ်စုံတစ်ရာသော လမ်းကြောင်းဆီသို့ ပြေးလွှားနေကြခြင်းပင် ဖြစ်သည်။
ကိုးပြည်ထောင်နယ်မြေအတွင်း၌ ဤမျှများပြားလှသော မိစ္ဆာသားရဲများ ရှိနေနိုင်လိမ့်မည်ဟု တပည့်များမှာ တစ်ခါမှ စိတ်ကူးမယဉ်ခဲ့ဖူးပေ။
လောကတစ်ခွင်မှ မိစ္ဆာများကို ဤသို့ လှုပ်ခတ်အောင် ပြုလုပ်လိုက်သူဖြစ်သော ယွမ်လီမှာမူ အရှိန်အဝါကို အထိန်းအကွပ်မရှိ ဆက်လက် မြှင့်တင်နေဆဲပင်။
လက်ရှိတွင် ယွမ်လီ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ဝက်မှာ သွေးမြူများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေပြီး၊ အသားများ အဆက်မပြတ် အရည်ပျော်နေသလို တစ်ပြိုင်နက်တည်းမှာပင် အသားသစ်များ ပြန်လည်ပေါက်ဖွားနေလေသည်။
သူသည် ရပ်တန့်ခြင်းမရှိဘဲ ရှေ့သို့သာ ခိုင်မာစွာ လျှောက်လှမ်းနေ၏။
အရပ်မျက်နှာအသီးသီးမှ တိမ်မည်းများ လိမ့်တက်လာပြီး သူ့ ဦးခေါင်းအထက်တွင် စုဝေးလျက် လျင်မြန်စွာ ပြန့်ကားလာလေရာ၊ ဖိနှိပ်နိုင်စွမ်းရှိသော မိုးခြိမ်းသံများမှာလည်း အဆက်မပြတ် မြည်ဟိန်းနေတော့သည်။
မိုးကြိုးအတိဒုက္ခ ရောက်ရှိလာတော့မည် ဖြစ်၏။
ယွမ်လီ၏ အကြည့်မှာ ကောင်းကင်ယံမှ ဖြစ်ရပ်များကြောင့် ဆွဲဆောင်ခံရခြင်း မရှိဘဲ ရှေ့သို့သာ စူးစိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။
ရှေ့မှ ကောင်းကင်အဆုံးတွင် အနက်ရောင်အရိပ်တစ်ခု ပေါ်ထွက်လာ၏။ ၎င်းမှာ ဧရာမ လင်းတကြီးတစ်ကောင် ဖြစ်ပြီး အတောင်ပံများကို ခတ်ကာ လျင်မြန်စွာ ပျံသန်းလာလျက်၊ ၎င်း၏ အေးစက်သော မျက်လုံးများက ယွမ်လီကို စိုက်ကြည့်နေသည်။
ယွမ်လီသည်လည်း ဤလင်းတကြီးကို မြင်တွေ့ရသော်လည်း၊ အမူအရာ အနည်းငယ်မျှ ပြောင်းလဲခြင်း မရှိဘဲ ခြေလှမ်းများသည်လည်း တုံ့ဆိုင်းသွားခြင်း မရှိပေ။
လင်းတကြီးမှာ အလွန် မြန်ဆန်လှသဖြင့် ထွက်သက်ဝင်သက် ဆယ်ကြိမ်မတိုင်မီမှာပင် ယွမ်လီ၏ရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာပြီး၊ ထက်မြက်လှသော လက်သည်းတစ်စုံကို မြှောက်ကာ သူ့အား ဖမ်းဆုပ်ရန် ကြိုးပမ်းလိုက်သည်။
ဝုန်း...
ယွမ်လီ လက်ကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါးလေး ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရုံမျှဖြင့် မိမိထက် ဆယ်ဆမျှ ပိုမိုကြီးမားသော လင်းတကြီးကို သွေးမြူများအဖြစ်သို့ တိုက်ရိုက် ရိုက်ချေပစ်လိုက်လေသည်။ မရေမတွက်နိုင်သော အသားစများမှာ အရပ်မျက်နှာအသီးသီးသို့ လွင့်စင်သွားကြရာ မြင်ကွင်းမှာ ရင်သပ်ရှုမောဖွယ် ဖြစ်နေ၏။
လင်းတကြီးကို သတ်ဖြတ်လိုက်သော ယွမ်လီသည် ယင်ကောင်တစ်ကောင်ကို ရိုက်လိုက်သည့်အလား မျက်တောင်တစ်ချက်ပင် မခတ်ခဲ့ပေ။
သူ့ရဲ့ခွန်အား ဤမျှ ကြီးမားလာသည်ကိုပင် အံ့အားသင့်ခြင်း မရှိဘဲ၊ စိတ်အခြေအနေ အလွန်အမင်း တည်ငြိမ်နေခဲ့သည်။
ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှ အဆက်မပြတ် ပေါက်ကွဲထွက်လာသော စွမ်းအားများကို သူ ခံစားနေရပြီး ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ခန္ဓာကိုယ်မှာ စိတ်ကူးမယဉ်နိုင်လောက်သော အသွင်ကူးပြောင်းမှုတစ်ခုကို တွေ့ကြုံနေရခြင်း ဖြစ်သည်။
အသားများ ဆုတ်ဖြဲခံရလေလေ ပိုမိုသန်မာလာလေလေ ဖြစ်ရာ၊ ၎င်းက သူ့ကိုယ်သူ ရူးသွပ်စွာ နှိပ်စက်ရန် ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။ သူ မည်မျှပင် သတိလက်လွတ် ပြုမူစေကာမူ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ပြိုလဲပျက်စီးသွားခြင်း မရှိပေ။
မသေမျိုးနှင့် ဖျက်ဆီး၍မရနိုင်သော ခန္ဓာကိုယ်!
မသိစိတ်အတွင်း၌ ကိုယ်ပိုင်ကံကြမ္မာကို ခံစားနေရသည်။
ထိုစဉ် သူ့မြင်ကွင်းအတွင်း၌ ရှေ့တွင် ပုံရိပ်များ ပေါ်ထွက်လာပြီး အမျိုးမျိုးသော ကိုယ်ဟန်အနေအထားများဖြင့် အတူတကွ ချီတက်နေကြလေသည်။
လောကတစ်ခွင်တွင် လေနှင့်နှင်းများမှာ ပိုမိုသည်းထန်လာပြီး ယွမ်လီသည် ထိုပုံရိပ်များကို ကြည့်ရင်း ဉာဏ်အလင်းတစ်ခုကို ရရှိလိုက်သည်။
ဤသူများမှာ သူနှင့် တူညီသော ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ခန္ဓာကိုယ်ကို ပိုင်ဆိုင်ခဲ့ကြသည့် စီနီယာများပင် ဖြစ်သည်။
သူ့ရဲ့ခန္ဓာကိုယ် တည်ဆောက်ပုံက ထူးခြားနေခြင်းလား၊ သို့မဟုတ် ခန္ဓာကိုယ်ကျင့်ကြံသူအဖြစ် သူ့ရဲ့ နယ်ပယ်မှာ ရှေးလူကြီးများ၏ အဆင့်သို့ ရောက်ရှိသွားခြင်းလားဆိုသည်ကို သူ မသိနိုင်ပေ။
သူသည် ပဟေဠိဖြစ်မှုများကို ဘေးဖယ်ထားလိုက်ပြီး အရာအားလုံးကို လက်ခံလိုက်လေသည်။
ရှေ့တွင် လျှောက်လှမ်းနေသော ဘိုးဘေးများစွာကို မြင်တွေ့ရသောအခါ အရှိန်အဝါမှာ တစ်ဖန် ထပ်မံ မြင့်တက်လာပြီး၊ သွေးနှင့်ချီများမှာ လေဆင်နှာမောင်းတစ်ခုကဲ့သို့ သောင်းကျန်းလာလေတော့သည်။
ထိုဘိုးဘေးများ၏ ကိုယ်ဟန်အနေအထားများမှာ တစ်ဦးချင်းစီတိုင်း ကြီးစိုးလှပြီး မြင့်မြတ်လှသဖြင့်၊ ယွမ်လီသည်လည်း သူတို့ကဲ့သို့ ဖြစ်လိုစိတ် ပြင်းပြနေမိသည်။
“ဖျက်ဆီး၍မရနိုင်သော ကြီးစိုးသူခန္ဓာကိုယ်...”
ယွမ်လီသည် သူ့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်တည်ဆောက်ပုံအမည်ကို သူ့ဘာသာ တီးတိုးရေရွတ်လိုက်၏။
ဖျက်ဆီး၍မရနိုင်ခြင်းဟူသည်မှာ မည်သို့သော အဓိပ္ပာယ်ရှိသည်ကို သူ ခံစားခဲ့ရပြီး ဖြစ်သည်။
သို့သော် ကြီးစိုးသူခန္ဓာကိုယ်ဟူသည်မှာ မည်သို့ရှိသည်ကိုမူ သူ သဘောမပေါက်သေးပေ။
အမည်မသိ မိစ္ဆာအင်အားစုတစ်ခုက ချင်းရှောင်ဂိုဏ်းကို နှိပ်စက်ညှဉ်းပန်းနေပြီး၊ ဆရာသခင်နှင့် ဂိုဏ်း၏ အဆင့်မြင့်အရာရှိများပင် ထိုမိစ္ဆာများ၏ ခြေရာကို ရှာမတွေ့နိုင်ဘဲ ရှိနေကြသည်။
ယွမ်လီသည် မူလက ထိုမိစ္ဆာများကို သူတစ်ကိုယ်တည်း ဆွဲထုတ်ခြင်းဖြင့် ဂိုဏ်းအတွက် အချိန်ဆွဲပေးရန် ရည်ရွယ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
သို့သော် ယခုမူ သူ့အတွေးများ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီ။
ဤဘေးဒုက္ခကို သူတစ်ယောက်တည်းနှင့်ပင် အဆုံးသတ်ပစ်မည်။
ဂိုဏ်းအတွင်း မည်သူမျှ မရောက်ရှိခဲ့ဖူးသော အောင်မြင်မှုတစ်ခုကို သူ ဖန်တီးပြမည်။
ဂိုဏ်းအတွင်း အစွမ်းအထက်ဆုံးသူ ဖြစ်လာရန် အမြဲတမ်း ဆန္ဒရှိခဲ့သည့်အတိုင်း၊ သူသည် ယခုအခါ ရှုံးနိမ့်ခြင်းမရှိသည့် နယ်ပယ်ကို ထိတွေ့နေပြီဟု ခံစားနေရသည်။
“မလုံလောက်သေးဘူး... မလုံလောက်သေးဘူး... အဝေးကြီး လိုသေးတယ်...”
ယွမ်လီ သူ့ဘာသာ တီးတိုးရေရွတ်လိုက်ရင်း အမူအရာမှာ ပြောင်းလဲသွားလေသည်။ ထိုအခါ သူ့မျက်နှာမှာ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်ပုံ ပေါ်လာပြီး၊ နဖူးပေါ်ရှိ သွေးကြောများသည် သစ်ပင်တစ်ပင်ကဲ့သို့ အကိုင်းအခက်များ ဖြာထွက်လာသဖြင့် သူ့အား ပို၍ပင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းပြီး ဖိနှိပ်နိုင်စွမ်းရှိသော ပုံစံ ဖြစ်သွားစေသည်။
ဒုတ်... ဒုတ်... ဒုတ်... သူ၏ နှလုံးခုန်သံမှာ လောကတစ်ခွင်သို့ တုန်ခါနေဆဲဖြစ်ပြီး၊ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ခန္ဓာကိုယ်မှ အရှိန်အဝါလှိုင်းများသည် အဆင့်ဆင့် ပေါက်ကွဲထွက်လျက် နှင်းမှုန်များကို လွင့်စင်သွားစေကာ နားကွဲလုမတတ် ကျယ်လောင်သော နှလုံးခုန်သံနှင့် အတိအကျ ထပ်တူကျနေလေသည်။
ဝုန်း...
ကောင်းကင်မှ မိုးကြိုးတစ်ချက် ရုတ်တရက် ပစ်ချလိုက်ရာ ယွမ်လီကို ထိမှန်သွားပြီး အသားများကို ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားစေကာ အရိုးစုတစ်ခုသာ ကျန်ရစ်စေခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် အရိုးများပေါ်တွင် အသားများ လျင်မြန်စွာ ပြန်လည်ပေါက်ဖွားလာလေတော့သည်။
အဝေးရှိ ချင်းရှောင်တောင်ပေါ်တွင်မူ …..
လီချင်းချိုး ကောင်းကင်ဘုံ၏ စွမ်းအားကို ခံစားလိုက်ရ၏။
“ဒီလို မိုးကြိုအတိဒုက္ခမျိုးက ဝိညာဉ်အသိအာရုံအဆင့်ထက်တောင် ပိုပြီး အစွမ်းထက်နေပါလား။ မိစ္ဆာသားရဲတစ်ကောင်က ဝိညာဉ်အသိအာရုံအဆင့်ကို ကျော်လွန်တော့မှာများလား။”
လီချင်းချိုး တိတ်တဆိတ် အံ့အားသင့်သွားပြီး ကိုယ်တိုင် သွားရောက်ကြည့်ရှုရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်လေသည်။
သို့သော် မသွားမီ သူသည် ဝေထျန်းရှုံးကို ရှာဖွေကာ ချင်းရှောင်ဂိုဏ်းကို စောင့်ရှောက်ထားရန် မှာကြားရမည် ဖြစ်သည်။
တစ်ချိန်တည်းမှာပင်….
ယွင်ချိုင်သည် ချင်းရှောင်တောင်၏ အခြားတစ်ဖက်မှ ချောက်ကမ်းပါးပေါ်တွင် ရပ်ကာ အဝေးသို့ လှမ်းကြည့်နေ၏။ ဥပဒေသတစ်သောင်း ဝိညာဉ်မျက်လုံးကို ဖွင့်လိုက်တော့ သူမ၏ မျက်နှာတွင် တုန်လှုပ်မှုများ ပေါ်ပေါက်လာသည်။
“ဒီလောက် ပြင်းထန်တဲ့ စွမ်းအားမျိုးက... အဲဒါ စီနီယာအစ်ကို ယွမ်လီရဲ့ အရှိန်အဝါလား။”
ယွင်ချိုင်၏ ဥပဒေသတစ်သောင်း ဝိညာဉ်မျက်လုံး မြင်ကွင်းအတွင်း၌ မိုးကုတ်စက်ဝိုင်းမှာ သွေးကဲ့သို့ နီရဲနေ၏။ ယွမ်လီ၏ အရှိန်အဝါသည် ကောင်းကင်တစ်ခုလုံးကို ပင့်ကူအိမ်ကဲ့သို့ ဖုံးလွှမ်းထားပြီး ဆက်လက်၍လည်း အားကောင်းလာနေဆဲပင် ဖြစ်သည်။
ယွမ်လီ၏ စွမ်းအားက သူမအား ယခင်က မရှိခဲ့ဖူးသော တုန်လှုပ်မှုကို ပေးစွမ်းလိုက်သည်။
ကျောက်ကျိန်း၊ ကျိယာနှင့် ဟူယန်တို့ ရှိနေသောကြောင့် ယွမ်လီကို သာမန်မျှသာဟု ထင်မှတ်ကာ အမြဲတမ်း လျစ်လျူရှုထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
ယခု ပြန်လည်စဉ်းစားကြည့်ပါက၊ ယွမ်လီအပေါ် ဂိုဏ်းချုပ်၏ မျှော်လင့်ချက်များမှာ နှစ်သိမ့်စကားသက်သက် မဟုတ်ခဲ့ပေ။ ယွမ်လီသည် အမှန်တကယ်ပင် သာမန်လူသားများ စိတ်ကူးမယဉ်နိုင်သော ပါရမီတစ်ခုကို ဖုံးကွယ်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။
ဒါပေမဲ့... မည်မျှပင် ပါရမီ ထူးချွန်စေကာမူ ၎င်းကို အကောင်အထည်ဖော်ရန် ကျင့်ကြံမှု လိုအပ်သည် မဟုတ်ပါလား။ ယွမ်လီသည် မည်သို့ကြောင့် ဤမျှအဆင့်အထိ တိုက်ရိုက် အစွမ်းထက်လာနိုင်ရသနည်း။
ဤအခိုက်အတန့်တွင် ယွင်ချိုင်သည် ယွမ်လီက ဂိုဏ်းချုပ်ကိုပင် ကျော်တက်သွားပြီဟု ခံစားလိုက်ရမိသည်။
ယွမ်ချီ၏ သေဆုံးမှုက ယွမ်လီကို လှုံ့ဆော်လိုက်ခြင်းများလား။
စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ လှုံ့ဆော်မှုက ဤမျှ ကြီးမားလှသော ခွန်အားခုန်ပျံမှုကို ယူဆောင်လာပေးနိုင်သလား။
ယွင်ချိုင်အနေဖြင့် နားမလည်နိုင်သော်လည်း၊ ချင်းရှောင်ဂိုဏ်း၏ ကောင်းကင်ကြီးမှာ ပြောင်းလဲတော့မည်ဟု သူမ ခံစားနေရလေတော့သည်။
...
ကျုံးထျန်းမသေမျိုးမြို့တော်……
ကျောက်ကျိန်းသည်လည်း မြို့ရိုးပေါ်တွင် ရပ်ကာ အဝေးသို့ လှမ်းကြည့်နေရင်း သူ၏မျက်နှာကို တည်ငြိမ်အောင် မထားနိုင်တော့ပေ။
“အဲဒါ ဘာကြီးလဲ... ဘာလို့ ငါ့ကို ရင်းနှီးတဲ့ ခံစားချက်မျိုး ပေးနေရတာလဲ။”
ကျောက်ကျိန်း ထိတ်လန့်နေမိသည်။ အဝေးမှ အရှိန်အဝါက သူ့အား ကြောက်ရွံ့မှု ခံစားရစေသည်။ သူ သေသေချာချာ စဉ်းစားလိုက်သောအခါ လူတစ်ယောက်၏ ပုံရိပ်က သူ့ စိတ်ထဲတွင် ရုတ်တရက် ပေါ်လာသည်။
ယွမ်လီ!
တစ်ခုခုကြောင့် ဤအလွန်အမင်း အစွမ်းထက်သော အရှိန်အဝါမှာ ယွမ်လီထံမှ လာခြင်းဖြစ်သည်ဟု သူ ခံစားလိုက်ရသည်။
သူသည် ကျင့်ကြံခြင်း၌ ယွမ်လီထက် များစွာ သာလွန်နေပြီ ဖြစ်သော်လည်း၊ စိတ်နှလုံးထဲတွင် ယွမ်လီကို ပြိုင်ဘက်တစ်ဦးအဖြစ်သာ အမြဲ သတ်မှတ်ထားခဲ့သည်။ ခန္ဓာကိုယ်ကျင့်ကြံသူအဖြစ် လမ်းစဖော်ခဲ့စဉ်က ယွမ်လီ သူ့အပေါ် သက်ရောက်ခဲ့သော လွှမ်းမိုးမှုကို သူ ဘယ်သောအခါမှ မေ့ဖျောက်၍ မရနိုင်ပေ။
“ဒီလိုမျိုး ပေါက်ကွဲထွက်နေတာ... မင်းရဲ့ ရင်ထဲမှာ ဘယ်လောက်တောင် နာကျင်နေလို့လဲ။”
ကျောက်ကျိန်း တီးတိုးရေရွတ်လိုက်ရင်း သူ့မျက်နှာတွင် မိမိကိုယ်ကို အပြစ်တင်သည့် အမူအရာ ပေါ်ထွက်လာသည်။
သူသည်လည်း အမြဲတမ်း ဤသို့ပင် ဖြစ်နေခဲ့ရ၏။ အခြားသူများကို မကာကွယ်နိုင်ခဲ့ပေ။
ခုယီနှင့် ခုအာကို မကာကွယ်နိုင်ခဲ့သကဲ့သို့၊ မိခင်နှင့် ယွမ်ချီကိုလည်း မကာကွယ်နိုင်ခဲ့ပေ။
သူ အဘယ်ကြောင့် အမြဲတမ်း ခြေတစ်လှမ်း နောက်ကျနေရသနည်း။
ကျောက်ကျိန်း အံကြိတ်ကာ စိတ်နှလုံးထဲ၌ ဝေဒနာများဖြင့် ပြည့်နှက်နေမိသည်။ သို့သော် ယခင်ကကဲ့သို့ စိတ်လိုက်မာန်ပါ မပြုမူတော့ပေ။ သူ လုပ်ဆောင်ရမည့်အရာမှာ ကျုံးထျန်းမသေမျိုးမြို့တော်ကို စောင့်ရှောက်ရန် ဖြစ်ကြောင်း သူ ကောင်းစွာ သဘောပေါက်ထားသည်။
ဤဘေးဒုက္ခကို ကျော်လွန်သွားသောအခါ သူသည် ကျင့်ကြံမှုကို ပို၍ပင် ကြိုးစားအားထုတ်မည်ဟု ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
ယွမ်လီ၏ အရှိန်အဝါ ပိုမို အားကောင်းလာသည်နှင့်အမျှ ကျင့်ကြံသူများစွာက သတိပြုမိလာကြပြီး၊ သူ့ကို ဖုံးလွှမ်းထားသော မိုးကြိုးတိမ်တိုက်များသည်လည်း လျင်မြန်စွာ ပြန့်ကားလာရာ မြို့များစွာရှိ ပြည်သူများကပင် မြင်တွေ့နေရပြီ ဖြစ်သည်။
ယွမ်လီ၏ နိုးထလာမှုမှာ ကမ္ဘာတုန်ဟိီးစေလောက်သည်ဟုပင် ဆိုရပေမည်။
မကြာမီမှာပင် ယွမ်လီ အန္တရာယ်နှင့် ကြုံတွေ့ရလေတော့သည်။
မိုးကြိုးအတိဒုက္ခမှာ ပိုမို ကြမ်းတမ်းလာပြီး၊ သူ့ရှေ့တွင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော မိစ္ဆာချီများကို ထုတ်လွှတ်နေသည့် မိစ္ဆာကြီးများ တစ်ကောင်ပြီးတစ်ကောင် ပေါ်ထွက်လာလေသည်။ နဂါးတစ်ပိုင်းအသွင် ပြောင်းလဲတော့မည့် စပါးကြီးမြွေမိစ္ဆာတစ်ကောင်ပင် လေထဲတွင် ဝဲပျံနေ၏။
မြေပြင်ပေါ်ရှိ နှင်းများမှာ အဆက်မပြတ် မြင့်တက်နေခဲ့သည်။ ယွမ်လီ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ဝက်မှာ ဆက်လက်၍ အရည်ပျော်နေသော်လည်း၊ ဦးခေါင်းမှာမူ မူလအခြေအနေသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားပြီဖြစ်သည်။