အခန်း (၃၇၉-၃၈၀)

အပိုင်း (၃၇၉)

ထိုသို့ဆိုလျှင် ယွင်ကျုံးဟဲ့သည် ဤပစ္စည်းကို အသုံးပြု၍ မင်းသမီးရှန်ရှန်းနှင့် လက်ထပ်ခွင့်ရရန် တောင်းဆိုမည်လား။

သေချာပေါက် ထိုသို့လုပ်ဆောင်မည် မဟုတ်ပေ။ အကယ်၍သာ သူက ဤအကျိုးဆောင်မှုအပေါ် အခြေခံပြီး လက်ထပ်ခွင့်တောင်းဆိုခဲ့လျှင် ဧကရာဇ်ဟောင်းမှာ သူ၏အပေါ် များစွာစိတ်ပျက်သွားပေလိမ့်မည်။

ထိုသို့သော နည်းလမ်းဖြင့် အောင်မြင်ခဲ့လျှင်ပင် နောင်တစ်ချိန်တွင် ဘေးအန္တရာယ်နှင့်သာ ကြုံတွေ့ရဖွယ် ရှိ၏။ နိုင်ငံတော်အတွက် အကျိုးဆောင်မှုကို အသုံးချ၍ မင်းသမီးတစ်ပါးကို လက်ထပ်ရန် အကျပ်ကိုင်ခြင်းမှာ မည်သို့မှ မသင့်လျော်လှပေ။

အမှန်စင်စစ် ယွင်ကျုံးဟဲ့၏ အဓိက မဟာဗျူဟာမှာ ဤပစ္စည်းကို ဆက်သခြင်းအားဖြင့် မိမိသည် ဧကရာဇ်ဟောင်းနှင့် ရည်မှန်းချက်ချင်း တူညီသူဖြစ်ကြောင်း ပြသရန်ဖြစ်သည်။

သူသည် ဧကရာဇ်ဟောင်းနှင့်အတူ ရည်မှန်းချက် တစ်ခုတည်းအတွက် လက်တွဲတိုက်ပွဲဝင်မည့် ရဲဘော် ရဲဘက်တစ်ဦး ဖြစ်လာစေရန်သာ ရည်ရွယ်ခြင်းဖြစ်၏။

ယွင်ကျုံးဟဲ့က အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ “ကျုပ်က ဒီပစ္စည်းကို အသုံးပြုပြီး ယင်းယန် စစ်သူကြီးရဲ့ အသက်ကို လဲလှယ်ချင်ပါတယ်။”

ဤစကားကို ကြားလိုက်ရချိန်မှာတော့ အပြင်ဘက်ရှိ ယင်းယန် စစ်သူကြီး၏ ခန္ဓာကိုယ် တုန်ခါသွားပြီး မယုံကြည်နိုင်စွာဖြင့် နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ မျက်လုံးများမှာ ချက်ချင်း ပူနွေးလာတော့၏။

မင်းသမီး ရှန်ရှန်းမှာမူ အလွန် ဂုဏ်ယူနေမိ၏။ ဤအောက်ယွီမှာ သူမကိုယ်တိုင် ရွေးချယ်ထားသော ခင်ပွန်းလောင်း ဖြစ်သည် မဟုတ်ပါလား။

ယင်းယန်စစ်သူကြီး၏ လုပ်ရပ်မှာ မိမိ၏အရှင်သခင် မင်းသမီးလေးနှင့် အောက်ယွီ (ယွင်ကျုံးဟဲ့) တို့ကို ကာကွယ်ရန် ဖြစ်သော်လည်း၊ မိဖုရားကြီး၏ ရှေ့မှောက်တွင် သူမ၏ နို့တိုက်အမေအား ကန်ကျောက်ခြင်းနှင့် အစေခံမ၏ လက်မောင်းကို ခုတ်ဖြတ်ခြင်းတို့မှာ အထက်အောက် အစဉ်အလာကို ပြင်းထန်စွာ ကျူးလွန်လိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

ထိုသို့သော ပြစ်မှုမျိုးမှာ သေဒဏ်မှလွဲ၍ အခြားမရှိသည်ကို ယင်းယန် ကိုယ်တိုင်လည်း နားလည်ထားသည်။ ထို့ကြောင့်ပင် သူသည် ယနေ့ညတွင် မိမိ၏ အသက်ကို စတေးရန် ဆုံးဖြတ်ထားပြီး ဖြစ်၏။

သို့ပေမည့် အောက်ယွီ၏ စိတ်ထားမှာ အံ့ဩဖွယ်ရာ ကောင်းလှပေသည်။ မိမိ၏ လက်ထပ်ပွဲကဲ့သို့သော တစ်ကိုယ်ရေ ကံကြမ္မာအတွက် ထိုအဖိုးတန်လှသည့် ပစ္စည်းကို အသုံးမချဘဲ၊ မိမိတို့အတွက် အသက် ပေးဝံ့သည့် သစ္စာရှိ စစ်သူကြီး ယင်းယန်၏ အသက်ကို ကယ်တင်ရန်သာ လဲလှယ်မှု ပြုလုပ်ခဲ့သည်။

မင်းသမီးရှန်ရှန်း၏ မျက်လုံးထဲတွင်မူ သူမ ရွေးချယ်ထားသော ခင်ပွန်းလောင်းမှာ ဤမျှအထိ အရည်အချင်း ပြည့်ဝသည့်အပြင်၊ အများအကျိုးအတွက် မိမိ၏ အခွင့်အရေးကို စွန့်လွှတ်ဝံ့သည့် စိတ်ထားမျိုး ရှိနေသည်ကို တွေ့ရသောအခါ ကြည်နူးဂုဏ်ယူမှုများ အတိုင်းအဆမရှိ ဖြစ်ပေါ်နေတော့၏။

အောက်ယွီ၏ ဤလုပ်ရပ်မှာ ရက်စက်လှသော နန်းတွင်းအရှုပ်တော်ပုံကြားတွင် အလွန်ပင် စိတ်လှုပ်ရှား ကြည်နူးဖွယ်ကောင်းသော အလှည့်အပြောင်းတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့လေသည်။

အသက်ကြီးကြီး မိန်းမစိုးက အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် မေးလိုက်၏။ “ခင်ဗျားက ဒါကို တကယ်ပဲ လဲလှယ်ချင်တာ သေချာလား။ ကိုယ့်မိသားစုအတွက် ဘာမှ မတောင်းဆိုချင်ဘူးလား။”

ယွင်ကျုံးဟဲ့က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ “ယင်းယန် စစ်သူကြီး ဒီနေ့ လုပ်ခဲ့သမျှ အရာအားလုံးက ကျုပ်ကို ကယ်တင်ဖို့ အတွက်ပါ။ သူ့ရဲ့ သစ္စာရှိမှုနဲ့ ရဲရင့်မှုကို အောက်ယွီ အရမ်း ကြည်ညိုလေးစားပါတယ်။ ကျုပ်က သူ့ကို ကယ်တင်တာ မဟုတ်ပါဘူး။ တောင်ပိုင်းကျိုးအင်ပါယာအတွက် နာမည်ကြီး စစ်သူကြီး တစ်ယောက်ကို ထိန်းသိမ်းပေးတာပါ။”

ဤစကားကို ကြားလိုက်ရချိန်မှာတော့ ယင်းယန် စစ်သူကြီးသည် ဆက်လက် မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ဘဲ မျက်ရည်များ အဆက်မပြတ် ကျဆင်းလာတော့၏။

‘ကျုပ်ကို နားလည်တဲ့သူက သခင်လေး အောက်ယွီ ပဲ။ မင်းသမီး ရှန်ရှန်း ရွေးချယ်ထားတဲ့ ခင်ပွန်းလောင်း တကယ် ပီသတာပဲ။ ပါရမီ ရှိရုံတင် မကဘူး၊ ဒီလောက်တောင် ရဲရင့်တဲ့ စိတ်ဓာတ် ရှိသေးတယ်။’

အသက်ကြီးကြီး မိန်းမစိုးက ပြောလိုက်သည်။ “ကောင်းပြီလေ။ ဧကရာဇ်ဟောင်းက ခင်ဗျားကို သဘောတူလိုက်ပြီ။ ခင်ဗျားတို့ စောင့်နေကြ။”

အသက်ကြီးကြီး မိန်းမစိုးသည် ဧကရာဇ်ဟောင်း၏ ဝူဝေ့ ကျောင်းတော် အရှေ့သို့ နောက်တစ်ကြိမ် ရောက်ရှိလာပြီး ယွင်ကျုံးဟဲ့ ပြောဆိုခဲ့သမျှ အရာအားလုံးကို အတိအကျ ပြန်လည် လျှောက်တင်လိုက်၏။

အချိန်အတော်ကြာပြီးမှသာ ဧကရာဇ်ဟောင်းက ပြောလိုက်သည်။ “သူက အသက်ကိုတောင် စတေးဖို့ ဆန္ဒရှိနေပြီဆိုတော့ ကိုယ်တော်ကလည်း သူ့ကို အဖော်ပြုပြီး ကိုယ်တော့်ရဲ့ နာမည်ဂုဏ်သတင်းကို စတေးလိုက်ပါ့မယ်။ အင်ပါယာရဲ့ ဘေးအန္တရာယ် ဖြစ်လာနိုင်ခြေတွေကို ရင်ဆိုင်ရချိန်မှာ တကယ်ကြီး ဘာမှမလုပ်ဘဲ နေလို့တော့ မရဘူးလေ။”

အသက်ကြီးကြီး မိန်းမစိုးက ဒူးထောက်ကာ ဦးညွတ်လျက် ပြောလိုက်၏။ “ဝူဝေ့ ဧကရာဇ်ဟောင်း ဉာဏ်ပညာ ကြီးမားလှပါတယ်။”

“နောက်ဆက်တွဲ အနေနဲ့ကိုယ်တော်က အကြီးအကျယ် လှုပ်ရှားရတော့မယ်။ လောကက လူတွေကို မလန့်သွားစေဖို့၊ မလိုအပ်တဲ့ အတွေးတွေ မဝင်စေဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်။ တကယ်လို့ အောက်ယွီရဲ့ ခန့်မှန်းချက်သာ မှားယွင်းသွားရင်တော့... ကိုယ်တော်ဆိုတဲ့ ဝူဝေ့ ဧကရာဇ်ဟောင်းလည်း မျက်နှာပျက်ရတော့မှာပဲ။” ဧကရာဇ်ဟောင်းက ပြုံးလျက် ဤစကားများကို ပြောဆိုခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

အခြားသူတစ်ဦးက ဤသို့ ပြောဆိုလာပါက သူ အမှန်တကယ်ပင် လုံးဝ ယုံကြည်မည် မဟုတ်ချေ။

သို့ပေမည့် မကြာမီက ဖြစ်ပွားခဲ့သော တာ့ရစ်တောင် မီးတောင် ပေါက်ကွဲမှုက ဧကရာဇ်ဟောင်းကို အမှန်တကယ် တုန်လှုပ်သွားစေခဲ့၏။

အောက်ယွီ၏ တွက်ချက်မှုများမှာ အလွန် တိကျကာ ဤအခွင့်အရေးကို အသုံးပြု၍ တောင်ပိုင်း ပုန်ကန်မှုကို နှိမ်နင်းနိုင်ခဲ့သောကြောင့် ယုံကြည်လိုက်ခြင်းလည်း ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် ဧကရာဇ်ဟောင်းသည် မိမိ၏ နာမည်ဂုဏ်သတင်းကို အသုံးပြုကာ အောက်ယွီ နှင့်အတူ တစ်ကြိမ် လောင်းကြေးထပ်ရန် ဆန္ဒရှိခြင်း ဖြစ်၏။

“ဒါနဲ့... သူက ဒီပစ္စည်းကို ဘာနဲ့ လဲလှယ်မယ်လို့ ပြောလဲ။” ဧကရာဇ်ဟောင်းက မေးလိုက်သည်။

အသက်ကြီးကြီး မိန်းမစိုးက ပြန်ဖြေလိုက်၏။ “ယင်းယန်ရဲ့ အသက် တစ်ချောင်းနဲ့ လဲလှယ်ချင်တယ်လို့ ပြောပါတယ်။ ဝူဝေ့ ဧကရာဇ်ဟောင်း ခန့်မှန်းထားတဲ့ အတိုင်းပါပဲ။”

“ဒီကလေး... တကယ်ပဲ သူ့အဖေထက် အများကြီး ပိုပြီး ဉာဏ်ကောင်းတာပဲ။” ဧကရာဇ်ဟောင်းက ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။

ခဏအကြာတွင် အသက်ကြီးကြီး မိန်းမစိုးသည် နောက်တစ်ကြိမ် ထွက်လာပြီး အမိန့်တော်ကို ဖွင့်ကာ ဖတ်ကြားလိုက်၏။ “ဝူဝေ့ ဧကရာဇ်ဟောင်းရဲ့ အမိန့်တော်... တိန့်ယွမ် စစ်သူကြီး ယင်းယန်ဟာ မောက်မာရိုင်းစိုင်းပြီး မိဖုရားကြီးကို စော်ကားခဲ့တဲ့အတွက် သေဒဏ်ပေးသင့်တယ်။

ဒါပေမဲ့ မိဖုရားကြီးက သနားညှာတာတဲ့စိတ်နဲ့ သူ့အတွက် အသနားခံပေးခဲ့တယ်။ သေဒဏ်ကနေ ကင်းလွတ်ခွင့် ရပေမယ့် ပြစ်ဒဏ်ကနေတော့ ကင်းလွတ်ခွင့် မရဘူး။ ကြိမ်ဒဏ် အချက်ငါးဆယ် ရိုက်ပြီး သာမန် စစ်သည်အဖြစ် ရာထူးချလိုက်တယ်။”

ယင်းယန် စစ်သူကြီးသည် ချက်ချင်း မြေပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်ကာ ဦးညွတ်လျက် လျှောက်တင်လိုက်သည်။ “အပြစ်ရှိသူ အမိန့်တော်ကို နာခံပါတယ်။ ကျေးဇူးတော် ကြီးမားလှပါတယ်။ သက်တော်ရာကျော် ရှည်ပါစေ... သက်တော်ရာကျော် ရှည်ပါစေ... သက်တော်ရာကျော် ရှည်ပါစေ။”

သေဘေးမှ လွတ်မြောက်လာသောကြောင့် သူ သေချာပေါက် ဝမ်းသာနေမှာဖြစ်သည်။ အဆင့်ငါး စစ်သူကြီး ရာထူး ပျောက်ဆုံးသွားခြင်းကိုမူ သူ အနည်းငယ်မျှပင် ဂရုမစိုက်ချေ။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဤ တိန့်ယွမ် စစ်သူကြီး ဆိုသည်မှာ အမည်ခံ တစ်ခုသာ ဖြစ်ပြီး သာမန် စစ်သည်အဖြစ် ရာထူးချခံရလျှင်တောင်မှ သူသည် မင်းသမီး ရှန်ရှန်း၏ အစောင့်ခေါင်းဆောင်အဖြစ် ဆက်လက် တည်ရှိနေမှာဖြစ်သောကြောင့်ပင်။

ထို့အပြင် သူ၏ နာမည်ကို ဧကရာဇ်ဟောင်းက မှတ်မိသွားပြီဖြစ်ရာ တိန့်ယွမ် စစ်သူကြီး ရာထူးထက် အဆပေါင်း ရာချီ ပို၍ တန်ဖိုးရှိသည်။

အသက်ကြီးကြီး မိန်းမစိုးသည် ဤအမိန့်တော်နှင့်အတူ ကျောက်စိမ်း ရူရီ တစ်ခုကို မိန်းမစိုး တစ်ဦးထံ ပေးအပ်ကာ ပြောလိုက်၏။ “ဒီရူရီကို မိဖုရားကြီးဆီ ပေးသနားလိုက်ပါ။ သူမရဲ့ သနားညှာတာမှုကို ချီးကျူးဂုဏ်ပြုတဲ့ အနေနဲ့၊ အနောက်ဆောင်ရဲ့ စံပြ ပီသတယ် ဆိုတဲ့ အနေနဲ့ပေါ့။ ဒါပေမဲ့ တစ်နာရီလောက်နေမှ ပို့ပေးလိုက်ပါ။”

“အမိန့်တော်အတိုင်းပါ။” ထိုမိန်းမစိုးသည် ဤအမိန့်တော်နှင့် ကျောက်စိမ်း ရူရီကို လက်ခံရယူလိုက်သည်။

ဤအမိန့်တော်နှင့် ဤကျောက်စိမ်းရူရီကို လက်ခံရရှိပြီးပါက မိဖုရားကြီးသည် မည်မျှပင် ဒေါသထွက်နေပါစေ သည်းခံရုံမှလွဲ၍ အခြား ရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ချေ။ ယင်းယန်ကို ဆက်လက် သတ်ဖြတ်၍ မရနိုင်တော့ချေ။

‘ဧကရာဇ်ဟောင်းက ခင်ဗျားကို ချီးကျူးဂုဏ်ပြုလိုက်ပြီလေ။ ပြီးတော့ ခင်ဗျားရဲ့ အသနားခံပေးမှုကြောင့် ယင်းယန် အသက်ရှင်ခွင့် ရတာလို့ ပြောထားပြီးပြီ။ တကယ်လို့ ခင်ဗျားထပ်ပြီး ပြဿနာ ရှာနေမယ်ဆိုရင် အခြေအနေကို နားမလည်တဲ့သူ ဖြစ်သွားမှာပေါ့။’

ထို့နောက် အသက်ကြီးကြီး မိန်းမစိုးက ယွင်ကျုံးဟဲ့ကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်၏။ “ဝူဝေ့ ဧကရာဇ်ဟောင်းရဲ့ နှုတ်မိန့်... ကိုယ်တော်က ခင်ဗျားနဲ့အတူ ဒီဖြစ်လာနိုင်ခြေ ရှိတဲ့ လောကရဲ့ကပ်ဘေးကြီးကို အတူတူ ဖြတ်သန်းမယ်တဲ့။”

အသက်ကြီးကြီး မိန်းမစိုး၏ အသံမှာ မကျယ်လောင်ဘဲ ယွင်ကျုံးဟဲ့ တစ်ယောက်တည်းသာ ကြားနိုင်စေရန် ပြောဆိုလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့ပေမည့် အဓိပ္ပာယ်မှာမူ အလွန် ရှင်းလင်းသည်။ လူနှစ်ဦး အတူတကွ လောင်းကြေးထပ်သည့် စားပွဲပေါ်သို့ ရောက်ရှိသွားပြီဖြစ်ပြီး ယွင်ကျုံးဟဲ့ အနေဖြင့် ဧကရာဇ်ဟောင်း၏ မျက်နှာသာပေးမှုကို ရရှိမည် သို့မဟုတ် ခေါင်းဖြတ်စင်ပေါ်သို့ ရောက်ရှိမည် ဟူ၍ပင်။

ယွင်ကျုံးဟဲ့က ဦးညွတ်၍ ပြန်ပြောလိုက်၏။ “ကျောင်းသား... အမိန့်တော်ကို နာခံပါတယ်။”

အသက်ကြီးကြီး မိန်းမစိုးက ဆက်ပြောလိုက်သည်။ “ဝူဝေ့ ဧကရာဇ်ဟောင်းက ပြောတယ်။ ခင်ဗျားအဖေ ဖျားနေတယ်လို့ ကြားတယ်တဲ့။”

ယွင်ကျုံးဟဲ့က ပြန်ဖြေလိုက်၏။ “ဟုတ်ပါတယ်။”

အသက်ကြီးကြီး မိန်းမစိုးက ပြောလိုက်သည်။ “ကျုပ်တို့ ရှန်ချင်းနန်းဆောင်မှာ ဆေးဖက်ဝင် အပင်တွေ အများကြီး စိုက်ထားတယ်။ ခင်ဗျား နည်းနည်း ယူသွားလိုက်။ နောက်တစ်ခုက ဧကရာဇ်ဟောင်းက ခင်ဗျားတို့ မိသားစုအတွက် စာတစ်ပုဒ် ရေးပေးလိုက်တယ်။”

အသက်ကြီးကြီး မိန်းမစိုးသည် ဆေးဖက်ဝင် အပင် တစ်ထုပ်နှင့် စာတစ်ပုဒ်ကို ကမ်းပေးလိုက်၏။

ဆေးဖက်ဝင် အပင်များမှာ ရှားပါးသော်လည်း ဝယ်ယူ၍ မရနိုင်သည်တော့ မဟုတ်ချေ။ အဖိုးတန်ဆုံးမှာ ဤစာပင် ဖြစ်သည်။

ဖွင့်ကြည့်လိုက်ချိန်မှာတော့ သဘာဝတရားအတိုင်း ဖြစ်ပေါ်လာခြင်း၊ လုပ်ဆောင်မှု မရှိခြင်းဖြင့် အရာအားလုံးကို ပြီးမြောက်စေခြင်း ဟု ရေးသားထားပြီး အောက်တွင် ဝူဝေ့ ဧကရာဇ်ဟောင်း၏ တံဆိပ်တုံးကို ခတ်နှိပ်ထား၏။

ဤစာသည် အသက်ကယ် အဆောင်ပင် ဖြစ်သည်။ အိမ်တွင် ချိတ်ဆွဲထားလိုက်သည်နှင့် နန်းတွင်းမှ လူများသည် အောက်ရှင်း၏ အိမ်သို့ လာရောက် ပြဿနာရှာရဲမည် မဟုတ်တော့သလို ယွင်ကျုံးဟဲ့ကို လာရောက် ဖမ်းဆီးရဲမည်လည်း မဟုတ်တော့ချေ။

အနည်းဆုံးတော့ ဒုတိယလအလယ် မတိုင်မီအထိ ဤစာသည် သံမဏိ လက်မှတ် ကဲ့သို့၊ သေဒဏ် ကင်းလွတ်ခွင့် တံဆိပ်ပြားကဲ့သို့ ဖြစ်နေမည်မှာ သေချာသည်။

သို့ပေမည့် ယွင်ကျုံးဟဲ့သည် ဘယ်လိုလူမျိုးနည်း။ လေမတိုက်ဘဲ လှိုင်းသုံးပေလောက် ထအောင် လုပ်တတ်သူ မဟုတ်ပါလား။

ဤစာသည် သူ၏ လက်ထဲတွင် သံမဏိ လက်မှတ် ဖြစ်လာရုံသာမက ဗုံးတစ်လုံး ဖြစ်လာပြီး လူတစ်စုကို သေချာပေါက် ပေါက်ကွဲသေဆုံးစေမှာ ဖြစ်သည်။

ထို့အပြင် ဧကရာဇ် ပေးအပ်သော ဓားတစ်လက်လည်း ဖြစ်လာကာ လူတစ်စုကို ခေါင်းဖြတ်ကွပ်မျက်ပြီး လူတစ်စုကို ဒုက္ခတွင်းထဲသို့ တွန်းပို့မှာဖြစ်၏။

‘ဟား ဟား ဟား... အရမ်းကို ကျေနပ်စရာ ကောင်းမှာပဲ။’

ယွင်ကျုံးဟဲ့သည် ဆေးဖက်ဝင် အပင်များနှင့် ဧကရာဇ်ဟောင်း၏ စာကို လက်ခံရယူလိုက်သည်။

အသက်ကြီးကြီး မိန်းမစိုးက ပြောလိုက်၏။ “မင်းသမီး... ညဉ့်နက်နေပါပြီ။ အထဲ ဝင်သင့်ပါပြီ။ ညစာတောင် မစားရသေးဘူး မဟုတ်လား။”

မင်းသမီး ရှန်ရှန်းသည် အောက်ယွီ အန္တရာယ်ကင်းသွားပြီ ဆိုတာကို သိရှိသွားသော်လည်း နှမြောတသစွာဖြင့် သူ့ကို ကြည့်နေမိသည်။

အသက်ကြီးကြီး မိန်းမစိုးက ပြောလိုက်၏။ “အောက်ယွီ... ဘာစောင့်နေသေးတာလဲ။ အမြန် သွားလေ... အိမ်ပြန်တော့လေ။ ခင်ဗျားကို ထမင်းကျွေးဖို့ ချန်ထားမယ်လို့ ထင်နေသေးတာလား။”

ယွင်ကျုံးဟဲ့က ပြန်ပြောလိုက်သည်။ “မင်းသမီး... အရင် ဝင်သွားပါ။ မင်းသမီးရဲ့ ကျောပြင် ပျောက်ကွယ်သွားတာကို ကြည့်ပြီးမှ ကျုပ် အိမ်ပြန်ပါ့မယ်။”

ချက်ချင်းပဲ ဘေးနားရှိ အသက်ကြီးကြီး မိန်းမစိုးမှာ သွားများ ကျိန်းသွားမတတ် ခံစားလိုက်ရ၏။

မင်းသမီး ရှန်ရှန်းသည် ယွင်ကျုံးဟဲ့ကို လက်ပြနှုတ်ဆက်လိုက်၏။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် နောက်ဆက်တွဲ အချိန်များတွင် သူတို့နှစ်ဦးတွေ့ဆုံနိုင်တော့မည် မဟုတ်ဘဲ သူမသည် ရှန်ချင်းနန်းဆောင် အတွင်း၌သာ နေထိုင်ရတော့မှာဖြစ်ကြောင်း သိရှိထားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

အောက်ယွီ နှင့် ဧကရာဇ်ဟောင်း တို့ မည်သို့သော လောင်းကြေးထပ်ထားသည်ကို သူမ မသိရှိပေ။ အကယ်၍ ဤလောင်းကြေးတွင် အောက်ယွီ သာ အနိုင်ရရှိသွားပါက သူသည် ကြီးမားသော အကျိုးဆောင်မှုကြီးကို ရရှိသွားမည်ဖြစ်ပြီး ဘိုးတော်၏ မျက်နှာသာပေးမှုကို ရရှိကာ ထိုအချိန်မှစ၍ ကြီးပွားတိုးတက်သွားမည် ဖြစ်ကြောင်းကိုမူ သူမ ခန့်မှန်းမိ၏။

သူမနှင့် အောက်ယွီ တို့၏ အိမ်ထောင်ရေး ကိစ္စမှာလည်း ဤလောင်းကြေး၏ ရလဒ် ထွက်ပေါ်လာမည့် အချိန်ကို စောင့်ဆိုင်းရမှာဖြစ်သည်။

မင်းသမီး ရှန်ရှန်းသည် ရှန်ချင်းနန်းဆောင် အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားပြီး နန်းတော်တံခါး ဖြည်းညင်းစွာ ပိတ်သွားတော့၏။

ယင်းယန် စစ်သူကြီးသည် လျှောက်လမ်း အတွင်း၌ ယွင်ကျုံးဟဲ့ကို လေးလေးစားစား အရိုအသေ ပေးလိုက်သည်။

ယွင်ကျုံးဟဲ့သည်လည်း ပြန်လည် အရိုအသေပေးလိုက်သည်။ မည်သည့် ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားမှုမျှ မရှိဘဲ လူနှစ်ဦးစလုံး စကားတစ်ခွန်းမျှ မဆိုဘဲ အရာအားလုံးကို နားလည်သဘောပေါက်နေကြ၏။

ရှန်ချင်းနန်းဆောင်၏ တံခါးကြီး လုံးဝ ပိတ်သွားတော့သည်။

………………

အပိုင်း (၃၈၀)

ယွင်ကျုံးဟဲ့ အိမ်သို့ ပြန်လာခဲ့သည်။ သို့ပေမည့် သူသည် အလွန် ကောက်ကျစ်စဉ်းလဲလှ၏။ အဝတ်အစားများကို ချွတ်ကာ ဧကရာဇ်ဟောင်း၏ စာကို ထုပ်ပိုးလိုက်၏။

ထို့နောက် စိတ်ပျက်အားငယ်နေပြီး အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်ကြောက်ရွံ့ကာ ကတုန်ကယင် ဖြစ်နေသော ပုံစံမျိုးကို ဖန်တီးလိုက်သည်။

ကြည့်လိုက်သည်နှင့် ဧကရာဇ်ဟောင်းက သူ့ကို လုံးဝ မကာကွယ်ပေးဘဲ တိုက်ရိုက် မောင်းထုတ် လိုက်ကြောင်း၊ ထို့အပြင် မင်းသမီး ရှန်ရှန်းမှာ ဧကရာဇ်ဟောင်း၏ အကျယ်ချုပ် ချခံလိုက်ရပြီး သူတို့နှစ်ဦးကြား လုံးဝ မျှော်လင့်ချက် မရှိတော့ကြောင်း ထင်မြင်သွားစေမှာဖြစ်၏။

အနည်းငယ်တွေဝေသွားပြီးနောက် ယွင်ကျုံးဟဲ့သည် အံကို တင်းတင်းကြိတ်ကာဖြင့် သူ၏ ပါးကို ပြင်းထန်စွာ နှစ်ချက် ရိုက်လိုက်ရာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော လက်ဝါးရာများ ထင်ကျန်သွားတော့သည်။

‘သနားစရာကောင်းအောင် ပိုပြီး သနားစရာကောင်းအောင် လုပ်ရမယ်။ ဧကရာဇ်ဟောင်းရဲ့ မိန်းမစိုးတွေက အောက်ယွီကို ရိုက်လိုက်တာလို့ ထင်သွားအောင် လုပ်ရမယ်။

အဲဒီလိုဆိုရင် အဲဒီရန်သူတွေက ကျုပ်ကို လာဖမ်းဖို့ ပိုပြီး ယုံကြည်ချက် ရှိသွားမှာပေါ့။ ပြီးတော့ မတော်တဆ ဧကရာဇ်ဟောင်းရဲ့ စာကို ဖျက်ဆီးမိသွားရင်ရော။ အဲဒါဆိုရင် အရမ်းကို ကျေနပ်စရာ ကောင်းသွားပြီ မဟုတ်ဘူးလား။

အဲဒါဆိုရင် လူအများကြီး ခေါင်းပြတ်ရတော့မယ် မဟုတ်ဘူးလား။ ဟား ဟား ဟား... အရမ်း ကောင်းတာပဲ။’

ရှန်ချင်းနန်းဆောင်၏ ပတ်လည် သုံးမိုင် အတွင်း၌ မည်သည့် သူလျှိုမှ ချောင်းကြည့်ခွင့် မရှိသောကြောင့် ဤနေရာတွင် မည်သို့ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်ကို မည်သူမှ မသိရှိကြချေ။

ဤသို့ဖြင့် ယွင်ကျုံးဟဲ့သည် အလွန် သနားဖွယ်ကောင်းစွာ၊ မျက်နှာတွင် ဒဏ်ရာများနှင့်၊ မျက်ရည်များ ရွှဲနစ်ကာ၊ ခြေတစ်ရွတ်ဆွဲလျက် အိမ်သို့ ပြန်လာခဲ့တော့၏။

ကြည့်လိုက်သည်နှင့် ရှန်ချင်းနန်းဆောင်၏ စွန့်ပစ်ခြင်းကို ခံလိုက်ရပြီး အသေခံရန် ပြန်လာရသူနှင့် တူနေသည်။

ဤမြင်ကွင်းကို သတိထားစောင့်ကြည့်နေသူများက လျင်မြန်စွာ မြင်တွေ့သွားကြတော့၏။

“သခင်ကြီး... သတင်းကောင်း... သတင်းကောင်း။”

“ဧကရာဇ်ဟောင်းက အောက်ယွီကို မကာကွယ်ပေးဘူး။ ရှန်ချင်းနန်းဆောင်ကနေ မောင်းထုတ်ခံလိုက် ရတယ်။ အထဲကိုတောင် ဝင်ခွင့်မရခဲ့ဘူး။ ပြီးတော့ ပါးရိုက်ခံရပြီး ကြိမ်ဒဏ် အချက်ဆယ်ချီ အရိုက်ခံရလို့ အဝတ်အစားတွေတောင် စုတ်ပြဲနေတယ်။”

မိန်းမစိုးကြီး ဟောက်ချင့်က မေးလိုက်သည်။ “သူ ဘယ်ရောက်နေပြီလဲ။”

“အိမ်ကို လမ်းလျှောက်ပြန်နေတယ်။ အရမ်းကို သနားစရာ ကောင်းနေတာပဲ။”

မိန်းမစိုးကြီး ဟောက်ချင့်က ပြောလိုက်၏။ “သိပြီ။ ဒီကိစ္စကို တော်ဝင်တရားရုံး အကြီးအကဲနဲ့ မြို့တော် စစ်သေနာပတိရုံးကို အကြောင်းကြားလိုက်ပါ။”

ခဏအကြာတွင် တော်ဝင်တရားရုံး အကြီးအကဲ စုချင်ဝမ်သည် သတင်းရရှိသွားတော့၏။ သူက ပြောလိုက်သည်။ “အောက်ယွီက ရှန်ချင်းနန်းဆောင်မှ မောင်းထုတ်ခံလိုက်ရပြီး အရိုက်ခံလိုက်ရတယ်။”

စုချင်ဝမ်ကတော် တွမ်ယွင်က ပြောလိုက်၏။ “အောက်ယွီ သေချာပေါက် သေပြီ... သေချာပေါက် သေပြီ။ သူ့ကို သွားဖမ်း... သွားဖမ်း... တရားလွှတ်တော်ချုပ် အကျဉ်းထောင်ထဲကို ထည့်ပြီး သင်းကွပ်ပစ်လိုက်။”

တော်ဝင်တရားရုံး အကြီးအကဲ စုချင်ဝမ်က အမိန့်ပေးလိုက်သည်။ “အောက်ယွီက နယ်စားရဲ့ ဆက်ခံသူ မဟုတ်တော့ဘူး။ တော်ဝင်တရားရုံးက သွားဖမ်းဖို့ မတန်တော့ဘူး။ မြို့တော် စစ်သေနာပတိရုံးကို သွားဖမ်းခိုင်းပြီး တရားလွှတ်တော်ချုပ် အကျဉ်းထောင်ထဲကို ထည့်လိုက်။”

“ကောင်းပါပြီ။”

ထိုစစ်သူကြီးက ဦးညွတ်၍ ပြန်ပြောလိုက်၏။ “ကျုပ်မြို့တော် စစ်သေနာပတိရုံးကို သွားပြီး အကြောင်းကြား လိုက်ပါ့မယ်။”

ဝေမြို့စားကြီး အိမ်တော်၏ သခင်လေး တွမ်ယွီက ပြောလိုက်သည်။ “ကျုပ်လည်း လိုက်သွားမယ်။ အောက်ယွီ ဆိုတဲ့ ခွေးကောင်လေး ဖမ်းခံရပြီး ပြင်းပြင်းထန်ထန် အပြစ်ပေးခံရတာကို ကိုယ်တိုင် မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ ကြည့်ချင်တယ်။”

“ကျွန်မလည်း သွားမယ်။”

တွမ်ယင်းယင်းက အေးစက်စက်ဖြင့် ပြောလိုက်၏။ “သူ သနားစရာကောင်းအောင် သေသွားတာကို မမြင်ရရင် ကျွန်မ တစ်သက်လုံး ပျော်ရွှင်ရမှာ မဟုတ်ဘူး။”

မြို့တော် စစ်သေနာပတိရုံး၏ စစ်သူကြီးလင်လုသည် အံကို တင်းတင်းကြိတ်ထားသည်။ အဘယ်ကြောင့် ဆိုသော် သူ၏ မိခင်မှာ မိဖုရားကြီး၏ နို့တိုက်အမေ အထိန်းတော်လင် ဖြစ်ပြီး ယနေ့ ယင်းယန်၏ ပြင်းထန်စွာ ကန်ထုတ်ခြင်းကို ခံခဲ့ရသောကြောင့် သူသည် ယင်းယန်ကို လက်စားချေရုံသာမက အောက်ယွီကိုပါ လက်စားချေမှာဖြစ်သည်။

တွမ်ယင်းယင်းက ပြောလိုက်၏။ “စစ်သူကြီးလင်... မြန်မြန် လုပ်ပါ။ အောက်ယွီ ထွက်ပြေးသွားမှာကို ကာကွယ်ရမယ်။”

လင်လုက ပြန်ပြောလိုက်သည်။ “သူ ဘယ်ကို ထွက်ပြေးနိုင်မှာလဲ။ ကောင်းကင်ပေါ် ထွက်ပြေးရင်တောင် အသုံးမဝင်ဘူး။ ဒီနေ့ည သူ့ကို သေမရ ရှင်မရ ဖြစ်အောင် လုပ်ပစ်မယ်။”

ဝေမြို့စားကြီး သခင်လေး တွမ်ယွီက မေးလိုက်၏။ “ဖမ်းဝရမ်း အဆင်သင့် ဖြစ်ပြီလား။”

လင်လုသည်မြို့တော် စစ်သေနာပတိရုံး၏ စစ်သူကြီး ဖြစ်သောကြောင့် ဖမ်းဝရမ်း ထုတ်ပေးနိုင်သည်။ စွဲချက်မှာ အလွန် ရိုးရှင်း၏။ တစ်စုံတစ်ယောက်က အောက်ယွီကို ဇနီးနှင့် သားသမီးကို စွန့်ပစ်မှု၊ ဝမ်ချွေ့ဟွာကို အဆိပ်ခတ်သတ်ဖြတ်ရန် ကြိုးစားမှုတို့ဖြင့် တိုင်ကြားထားခြင်း ဖြစ်သည်။

ဖမ်းဝရမ်း ရေးသားပြီးစီးသွားပြီ ဖြစ်၏။

မြို့တော် စစ်သေနာပတိရုံး စစ်သူကြီးလင်လုက အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် အော်ဟစ်ကာ အမိန့်ပေးလိုက်သည်။ “လာကြစမ်း... စစ်သည် သုံးရာ ပြင်ဆင်ပြီး ကျုပ်နဲ့အတူ လူသွားဖမ်းမယ်။”

ခဏအကြာတွင် လူသုံးရာ အဆင်သင့် ဖြစ်သွားပြီ ဖြစ်၏။ မိဖုရားကြီး၏ နို့တိုက်အမေ၏ သားဖြစ်သူ လင်လုသည် လူသုံးရာကို ဦးဆောင်ကာ ခမ်းနားကြီးကျယ်စွာဖြင့် ကျားရိုင်းများကဲ့သို့ အောက်ရှင်း၏ အိမ်တော်သို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြေးဝင်သွားကြတော့၏။

“အောက်ယွီကိုဖမ်း... အောက်ယွီကိုဖမ်း။”

ဝေမြို့စားကြီး သခင်လေး တွမ်ယွီနှင့် ဝေမြို့စားကြီး၏သမီး တွမ်ယင်းယင်းတို့ နှစ်ဦးသည်လည်း ရုပ်ဖျက်ကာ အနောက်မှ အနီးကပ် လိုက်ပါသွားကြသည်။

သူတို့သည် အောက်ယွီ ဖမ်းဆီးခံရပြီး ပြင်းထန်စွာ နှိပ်စက်ခံရသည်ကို မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ ကြည့်ရှုလိုနေခြင်းပင်။ “အောက်ယွီ... ဒီနေ့ညဟာ ခင်ဗျားရဲ့ ငရဲပြည်ပဲ။”

“မသက်ဆိုင်တဲ့သူတွေ ဖယ်ပေးကြ... အရေးကြီး ရာဇဝတ်ကောင်ကို ဖမ်းမယ်။ ဖယ်ပေးကြ။” မြို့တော် စစ်သေနာပတိရုံး၏ စစ်သည်များသည် အော်ဟစ်ကာ မြင်းများကို အရှိန်ပြင်းပြင်း စီးနင်းပြီး အောက်ရှင်း နေထိုင်ရာ လမ်းမကြီးပေါ်သို့ ချင်းနင်းဝင်ရောက်လာကြသည်။

‘ခင်ဗျားတို့ ဟန်ရေးမပြဘဲ နေလို့မရဘူးလား။ အခု ညဉ့်နက်နေပြီလေ။ လမ်းမပေါ်မှာ ဘယ်သူရှိလို့လဲ။ ဒီနေရာကို ကျန်းကျိုးမြို့လို့ ထင်နေတာလား။ ဒါမှမဟုတ် ညဘက် လျှောက်သွားဖို့ ကောင်းတဲ့ နေရာလို့ ထင်နေတာလား။

ခင်ဗျားတို့ ဒီလို အော်ဟစ်လိုက်တော့ အိပ်ပျော်နေတဲ့သူတွေတောင် နိုးလာပြီး ပြတင်းပေါက်ကနေ ဘယ်သူ့ကို လာဖမ်းတာလဲဆိုတာ ချောင်းကြည့်နေကြပြီ မဟုတ်ဘူးလား။’

အောက်ရှင်းသည် ရာထူးနှင့် ဘွဲ့များ ရုပ်သိမ်းခံထားရသော်လည်း အောက်မိသားစု၏ အခြေခံအင်အားမှာ အလွန် ကြီးမားနေဆဲဖြစ်ရာ မည်သည့် အိမ်တော်ကိုမဆို ဝယ်ယူနိုင်ပြီး သူတို့ နေထိုင်ရာ နေရာမှာလည်း သေချာပေါက် အထက်တန်းလွှာများ နေထိုင်ရာ နေရာသာဖြစ်၏။

ဤနေရာတွင် နေထိုင်သူများမှာ ရာထူးအဆင့်အတန်း မနိမ့်ကျဘဲ အခြေခံအင်အား ကြီးမားသော နန်းတွင်း အမတ်များဖြစ်ကြပြီး အများအားဖြင့် အဆင့်သုံးမှ အဆင့်ခြောက်ကြား ရှိကြကာ တောင်ပိုင်းကျိုး အင်ပါယာ၏ အလယ်အလတ်တန်းစား အမတ်များ ဖြစ်ကြသည်။

ယခင်က အောက်ရှင်းသည် အဆင့်တစ် အမတ်ကြီး ဖြစ်ခဲ့ပြီး ဤလမ်းမကြီးပေါ်ရှိ အမတ်များနှင့် အဆင့်အတန်း လုံးဝ မတူညီဘဲ ကောင်းကင်ပေါ်က ကြယ်ပွင့် တစ်ပွင့်ကဲ့သို့ ဖြစ်ခဲ့၏။

ယခုအခါ ရာထူးရုပ်သိမ်းခံရသော်လည်း သူသည် ဤလမ်းမကြီးပေါ်တွင် ထင်ရှားသော ပုဂ္ဂိုလ် တစ်ဦး ဖြစ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

သူသည် လူအများအပြားကို ဒေါသထွက်အောင် လုပ်ခဲ့ပြီး လူအများအပြားက သူ့ကို အရိုးထဲထိ မုန်းတီးနေကြသော်လည်း သူ ဤလမ်းမကြီးပေါ်သို့ ပြောင်းရွှေ့လာပြီးနောက် ဤလမ်းမကြီးပေါ်ရှိ အမတ်များ အားလုံး ဂုဏ်ယူနေကြ၏။

ဤအမတ်များ အပြင်ထွက်၍ အခြားသူများနှင့် စကားပြောဆိုရာတွင် မကြာခဏ ဆိုသလိုပင် ဟန်ဆောင်ကာ ပြောဆိုလေ့ ရှိကြသည်။ “ကျုပ်တို့ အိမ်နားကို အိမ်နီးချင်းအသစ် တစ်ယောက် ပြောင်းလာတယ်။ ရုပ်ကတော့ နည်းနည်း ရင်းနှီးသလိုပဲ။”

တစ်ဖက်လူက ဘယ်သူလဲ ဟု မေးလိုက်ချိန်မှာတော့ သူတို့က ပို၍ပင် ဟန်ဆောင်ကာ ပြောဆိုလေ့ ရှိကြ၏။ “အရင် တောင်ပိုင်း ပြည်နယ်ငါးခု စစ်သေနာပတိချုပ်၊ နုလန်ဟောက်၊ ဖျောက်ချီ စစ်သူကြီးချုပ် အောက်ရှင်း လေ။”

တစ်ဖက်လူသည် ချက်ချင်းပဲ အံ့ဩမှင်သက်သွားပြီး ဤလူမှာ အလွန် တော်ကြောင်း၊ ယခင် အင်ပါယာ၏ နံပါတ်တစ် အာဏာရှိသူနှင့် အိမ်နီးချင်း ဖြစ်နေကြောင်း တွေးထင်သွားကြသည်။

ဤကဲ့သို့သော နောက်ခံအခြေအနေများကြောင့် ဤလမ်းမကြီးပေါ်ရှိ အမတ်များ အားလုံးသည် နိုင်ငံရေးအရ အလွန် အကဲဆတ်ကြပြီး ယနေ့ည မြင်ကွင်းကို ကြည့်ရှုရန် အကောင်းဆုံးသော သက်သေများ ဖြစ်လာကြ၏။

‘မြို့တော် စစ်သေနာပတိရုံးရဲ့ စစ်သည်များ လာရောက် ဖမ်းဆီးတာ ဟုတ်လား။ ဒါက ထူးဆန်းနေပြီ။ သာမန် ရာဇဝတ်မှုဆိုရင် မြို့တော်ဝန်ရုံးက စစ်သည်တွေ လာဖမ်းရမှာလေ။ ပုန်ကန်မှုနဲ့ ပတ်သက်ရင် ဟေးပင်းထိုင်က လာဖမ်းရမှာ။ ဘာလို့ မြို့တော် စစ်သေနာပတိရုံးက ဖြစ်နေရတာလဲ။’

ယွင်ကျုံးဟဲ့၏ လမ်းလျှောက်နှုန်းက နှေးလွန်းနေသည်လား။ သို့မဟုတ် မြို့တော် စစ်သေနာပတိရုံး၏ စစ်သည်များက မြန်လွန်းနေသည်လား။

မည်သို့ပင်ဆိုစေ သူ အလွန် သနားဖွယ်ကောင်းစွာဖြင့် အိမ်သို့ ပြန်ရောက်ချိန်တွင် ပြင်းထန် ကျယ်လောင်သော မြင်းခွာသံများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

သူ အိမ်တံခါးဝသို့ မရောက်မီမှာပဲ စစ်သည် ရာချီ ပါဝင်သော တပ်ဖွဲ့ တစ်ဖွဲ့က သူ့ကို အရှေ့အနောက် ဝိုင်းကာ ပိတ်ဆို့လိုက်ကြ၏။

ဦးဆောင်လာသော အမတ်တစ်ဦးက ရှေ့သို့တက်လာပြီး အေးစက်စက်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ “အောက်ယွီ... ခင်ဗျားကို ဖမ်းဆီးလိုက်ပြီ။ ကျုပ်တို့နဲ့ လိုက်ခဲ့။”

အောက်ယွီကို ကြည့်လိုက်ချိန်မှာတော့ တကယ်ကို သနားစရာ ကောင်းနေလေ၏။ မျက်နှာတစ်ခုလုံး ပါးရိုက်ခံထားရသည့် အရာများနှင့် အဝတ်အစားများကလည်း စုတ်ပြဲနေပြီး အထုပ်တစ်ထုပ်ကို ရင်ခွင်ထဲမှာ ပိုက်ထားသည်။ သူ ရှန်ချင်းနန်းဆောင်ကနေ မောင်းထုတ်ခံရပြီး အရိုက်ခံခဲ့ရသည် ဆိုခြင်းမှာ သေချာသွားပြီ ဖြစ်၏။

ယွင်ကျုံးဟဲ့က တုန်ယင်စွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။ “လူကြီးမင်းက ဘယ်သူပါလဲ။”

လင်လုက ပြန်ဖြေလိုက်၏။ “ကျုပ်က မြို့တော် စစ်သေနာပတိရုံး စစ်သူကြီးလင်လု ပဲ။ ဒါက ဖမ်းဝရမ်းပဲ။ သူ့ကို ဖမ်းလိုက်။”

ဤအချိန်တွင် လမ်းမကြီးပေါ်ရှိ အမတ်များသည် ရှင်းလင်းစွာ ကြားလိုက်ရပြီ ဖြစ်သည်။

‘အောက်ယွီကို လာဖမ်းတာလား။ သူ့အိမ်က ပြဿနာတွေ မပြီးသေးဘူးလား။ အောက်ရှင်းက ခုလေးတင်မှ ထောင်ထဲက လွတ်လာပြီး အိပ်ရာထဲကတောင် မထနိုင်အောင် ဖျားနေတာကို အခု သူ့သားကို လာဖမ်းပြန်ပြီလား။ ဘာဖြစ်လို့လဲ။’

ယွင်ကျုံးဟဲ့က မေးလိုက်၏။ “စစ်သူကြီးလင်... ကျုပ် ဘာအပြစ် လုပ်လို့လဲ။ ဘာလို့ မြို့တော်ဝန်ရုံးက လူတွေ လာဖမ်းတာလဲ။”

လင်လုက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ “ခင်ဗျားက ဝမ်ချွေ့ဟွာကို လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်ဖို့ ကြိုးစားမှု၊ ဟူချွန်းယွမ် ထဲမှာ ကာလသားရောဂါ ပျံ့နှံ့အောင် ကြိုးစားမှု၊ ပြီးတော့ ခင်ဗျားကိုယ်ပေါ်မှာ မကောင်းဆိုးဝါးတွေ ရှိနေပြီး မြို့တော်ရဲ့ လုံခြုံရေးကို ထိခိုက်စေတဲ့အတွက် မြို့တော် စစ်သေနာပတိရုံးက ခင်ဗျားကို ဖမ်းဆီးပိုင်ခွင့် ရှိတယ်။”

ပြောဆိုပြီးနောက် သူသည် ယွင်ကျုံးဟဲ့ နှင့် အချိန်ဆွဲမနေတော့ဘဲ လက်ဝှေ့ယမ်းကာ အမိန့်ပေးလိုက်၏။ “ဖမ်းလိုက်။”

ထို့နောက် မြို့တော် စစ်သေနာပတိရုံးမှ စစ်သည်အချို့သည် ယွင်ကျုံးဟဲ့ကို ဖမ်းဆီးရန် တိုက်ရိုက် ပြေးဝင်သွားကြတော့သည်။

“ဘယ်သူဖမ်းရဲလဲ။” ရုတ်တရက် မိုးကြိုးပစ်သကဲ့သို့ ပြင်းထန်သော အသံကြီး တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာတော့၏။

အောက်အိမ်တော်၏ တံခါးကြီး ပွင့်သွားပြီး လူတစ်ယောက် ရုတ်တရက် ထွက်လာ၏။ ထိုသူ၏နောက်တွင် အောက်ရှင်း၏ အစောင့်ဟောင်း ဆယ်ယောက်ကျော်လည်း ထွက်လာကြပြီး မြို့တော် စစ်သေနာပတိရုံး၏ စစ်သည်များနှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင် ရပ်နေကြတော့သည်။

ထွက်လာသူမှာ သေချာပေါက် အောက်ရှင်း ဖြစ်သည်။ သူသည် ပြင်းထန်စွာ ဖျားနာနေပြီး ခေါင်းမူးကာ မျက်လုံးများ ပြာနေသော်လည်း လက်ထဲတွင် ဓားရှည်ကြီး တစ်လက်ကို ကိုင်ဆောင်ထားသည်။ သို့သော်ငြား အနည်းငယ် တုန်ယင်လို့နေ၏။

အောက်ယွီသည် အဖေဖြစ်သူ အောက်ရှင်းအား စိုးရိမ်ပူပန်ခြင်း မရှိရန်နှင့် အပြင်သို့ မထွက်လာရန် လူလွှတ်၍ အကြောင်းကြားထားပြီး ဖြစ်သော်လည်း အောက်ရှင်းသည် သားကို ချစ်သောစိတ်ဖြင့် အပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့ပေမည့် အပြင်သို့ ထွက်လာသည်ကလည်း ကောင်းသည်။ ပြဿနာကို ပိုမို ကြီးမားအောင် ဖန်တီးနိုင်ပြီး ပိုမို ပြဇာတ်ဆန်ကာ ကောင်းကင်ကို တုန်လှုပ်စေလောက်သော အမှုကြီးတစ်ခု အဖြစ်သို့ ရောက်ရှိသွားစေနိုင်၏။

အောက်ရှင်း ထွက်လာသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရချိန်မှာတော့ လင်လုသည် ဒေါသထွက်မည့်အစား ဝမ်းသာသွား၏။ သူသည် ပြဿနာ သိပ်မကြီးမားမည်ကို စိုးရိမ်နေခဲ့ရာ ယခုတော့ အောက်ရှင်းတို့ သားအဖ နှစ်ယောက်လုံးကို တပြိုင်နက်တည်း ဖမ်းဆီးနိုင်ပြီ ဖြစ်သည်။

“အောက်ရှင်း... ခင်ဗျား ပုန်ကန်ချင်တာလား။” လင်လုက တင်းမာခက်ထန်သောအသံဖြင့် ပြောလိုက်၏။

ဤစကားကို ကြားလိုက်ရချိန်မှာတော့ လမ်းမကြီးပေါ်တွင် ပြတင်းပေါက်များ နောက်ကွယ်မှ ခိုးကြည့် နေကြသော အမတ်များ၏ စိတ်ထဲတွင် ချက်ချင်း မကျေမနပ် ဖြစ်သွားကြတော့သည်။

‘လင်လု… ခင်ဗျားက အသက်သုံးဆယ်ကျော်ပဲ ရှိသေးတယ်။ မြို့တော် စစ်သေနာပတိရုံးရဲ့ စစ်သူကြီးလေးပဲ ရှိသေးတာကို အောက်ရှင်းရဲ့ နာမည်ကို တိုက်ရိုက် ခေါ်ရဲတယ် ဟုတ်လား။ သူက ဖျောက်ချီ စစ်သူကြီးချုပ် လေ။ ရာထူးရုပ်သိမ်းခံရရင်တောင်မှ ခင်ဗျားက သခင်ကြီးအောက် လို့တော့ ခေါ်သင့်တာပေါ့။’