အခန်း (၃၈၁-၃၈၂)

အပိုင်း (၃၈၁)

အောက်ရှင်းက အေးစက်စက်ဖြင့် ပြန်ပြောလိုက်၏။ “ကျုပ်သားကို ဖမ်းချင်ရင် ကျုပ်လက်ထဲက ဓားကို အရင် မေးကြည့်လိုက်။”

လင်လုက လက်ဝှေ့ယမ်းကာ အမိန့်ပေးလိုက်သည်။ “ဖမ်းလိုက်။ ခုခံတဲ့သူရှိရင် နေရာမှာတင် သတ်ပစ်လိုက်။”

မြို့တော် စစ်သေနာပတိရုံး၏ စစ်သည်များ အနည်းငယ် တုံ့ဆိုင်းသွားပြီးနောက် အောက်ရှင်းထံသို့ ပြေးဝင်သွားကြတော့၏။

အောက်ရှင်းသည် လက်ထဲရှိ ဓားရှည်ကြီးကို ရုတ်တရက် ဝှေ့ယမ်းလိုက်၏။ တစ်ခဏအတွင်းမှာပဲ မြို့တော် စစ်သေနာပတိရုံး၏ စစ်သည် ဆယ်ယောက်ကျော်သည် တိုက်ရိုက် လွင့်စင်သွားကြတော့သည်။

သူ၏ သိုင်းပညာမှာ အမှန်တကယ်ပင် အံ့မခန်းဖွယ်ရာ ကောင်းလွန်းလှသည်။ သတိလစ်လုနီးပါး ဖျားနာနေသည် ဆိုလျှင်တောင်မှ ဤမျှအထိ တော်နေသေး၏။

ထို့အပြင် သူသည် ပြင်းပြင်းထန်ထန် မတိုက်ခိုက်နိုင်ဘဲ အားကို ထိန်းချုပ်ထားရမည်ဖြစ်ကာ မြို့တော် စစ်သေနာပတိရုံး၏ စစ်သည်များကို တကယ် သတ်ပစ်၍ မရနိုင်ချေ။

“သွား... သွား... သွား…” လင်လုက အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

ချက်ချင်းပဲ ပိုမိုများပြားသော စစ်သည်များသည် အောက်ရှင်း ထံသို့ ပြေးဝင်သွားကြတော့၏။

“ရွှမ်း... ရွှမ်း... ရွှမ်း... ရွှမ်း...”

အောက်ရှင်း၏ ဓားရှည်ကြီးသည် လေထဲတွင် ဝဲပျံနေ၏။ မည်သူမှ အနားကပ်၍ မရနိုင်ဘဲ အားလုံး အဝေးသို့ လွင့်စင်သွားကြတော့သည်။

စက္ကန့်အနည်းငယ် အတွင်းမှာပဲ မြို့တော် စစ်သေနာပတိရုံး၏ စစ်သည် တစ်ရာကျော် အားလုံး မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲကျကာ သရဲတစ္ဆေများကဲ့သို့ အော်ဟစ်ငိုယိုနေကြတော့၏။

ယွင်ကျုံးဟဲ့သည် သူ၏အဖေ အောက်ရှင်း၏ စစ်မြေပြင်ပေါ်မှ ရဲရင့်ခန့်ညားမှုများကို ပထမဆုံးအကြိမ် မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ မြင်တွေ့လိုက်ရခြင်း ဖြစ်ပြီး အမှန်တကယ်ပင် ကြီးကျယ်ခမ်းနားလှသည်။

ယခုအချိန်တွင် ပြတင်းပေါက်များ နောက်ကွယ်မှ ခိုးကြည့်နေကြသော အိမ်နီးချင်း အမတ်များသည်လည်း ဆက်လက် မသည်းခံနိုင်တော့ဘဲ ပြတင်းပေါက်များကို ဖွင့်ကာ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ကြည့်ရှုကြတော့၏။

‘အောက်ရှင်း စစ်သူကြီးဟာ စစ်မြေပြင်မှာ ပြိုင်ဘက်ကင်းတယ်လို့ လူတိုင်း ပြောကြတာ အခု ကြည့်ရတာ တကယ်မှန်တာပဲ။ ဒီလောက် အပြင်းအထန် ဖျားနာနေတာတောင် ဒီလောက်ထိ တော်နေသေးတယ်။’

ဤမြင်ကွင်းကို မြင်တွေ့လိုက်ရချိန်မှာတော့ လင်လုသည် အေးစက်စက် ပြုံးလိုက်ပြီး ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းသော မျက်နှာထားဖြင့် အမိန့်ပေးလိုက်သည်။ “လေးမြားသမားတွေ အသင့်ပြင်။”

သူ၏ အမိန့်ပေးသံနှင့်အတူ စစ်သည် နှစ်ရာကျော်သည် လက်ထဲရှိ ဒူးလေးများကို သပ်ရပ်စွာ မြှောက်ကာ အောက်ရှင်းနှင့် အောက်ယွီ သားအဖ နှစ်ယောက်ကို ချိန်ရွယ်လိုက်ကြတော့၏။

“ငါ့သားကို မထိနဲ့...” ချက်ချင်းပဲ လူနှစ်ယောက် ပြေးထွက်လာကြ၏။ ထိုသူတို့မှာ မိခင် လျိုကတော်နှင့် ညီမလေး အောက်နင်နင် တို့ပင်ဖြစ်သည်။

လင်လုသည် ဤနှစ်ယောက်ကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်ရာ စစ်သည် ဆယ်ယောက်ကျော်သည် လေးများကို လျိုကတော်နှင့် အောက်နင်နင် တို့ထံသို့ ချိန်ရွယ်လိုက်ကြ၏။

“အောက်ရှင်း... ခင်ဗျားက တကယ်ကို တော်တာပဲ။ ဖျားနေတာတောင် အရမ်းကို ကြီးကျယ်ခမ်းနားနေ သေးတယ်။”

လင်လုက အေးစက်စက် ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။ “ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျား ဘယ်လောက်ပဲ မြန်မြန် လေးမြားတွေထက် မြန်နိုင်မလား။ ခင်ဗျားရဲ့ ဓားကြီးက မြားမိုးတွေကို ကာကွယ်နိုင်ရင်တောင် ခင်ဗျားရဲ့ မိန်းမနဲ့ သမီးက ကာကွယ်နိုင်ပါ့မလား။”

ဤသည်မှာ အမှန်တကယ်ပင် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်လွန်းသော လုပ်ရပ်ဖြစ်သည်။ လေးမြားများကို အားနည်းသော အမျိုးသမီးများထံသို့ ချိန်ရွယ်ထားခြင်း ဖြစ်၏။

ဤစကားကို ကြားလိုက်ရချိန်မှာတော့ အောက်ရှင်း၏ မျက်နှာ ပျယ်ယွင်းသွားတော့သည်။

“အောက်ရှင်း... ခင်ဗျားက ရာထူးလည်း မရှိဘူး၊ ဘွဲ့လည်း မရှိတော့ဘူး။ ဒါပေမဲ့ လက်နက်သုံးပြီး ဖမ်းဆီးတာကို ခုခံရဲသေးတယ်။ ပုန်ကန်ချင်တာလား။”

လင်လုက အေးစက်တင်းမာသည့် လေသံဖြင့် ပြောလိုက်၏။ “ခင်ဗျား ပုန်ကန်ချင်ရင် တိုက်ရိုက် ပြောလိုက်လေ။ ကျုပ်က နေရာမှာတင် သတ်ပစ်လိုက်မယ်။”

လင်လုသည် အမှန်တကယ်ပင် လုပ်ရဲ၏။ ဤလူသည် ကျင်ရှီဘွဲ့ကို မရရှိခဲ့ဘဲ နိုင်ငံတော် ပညာရေးအဖွဲ့မှ ရရှိလာသော ဘွဲ့တစ်ခုသာရှိသည်။

သို့ပေမည့် မိဖုရားကြီးကို အားကိုးကာ လျင်မြန်စွာ ရာထူးတက်လာပြီး မြို့တော် စစ်သေနာပတိရုံး၏ စစ်သူကြီး ဖြစ်လာခဲ့သူဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် ပုံမှန်အချိန်တွင် မည်သူကမှ သူ့ကို ပြဿနာ မရှာရဲကြသောကြောင့် သူသည် အလွန် မောက်မာရိုင်းစိုင်းသူ တစ်ဦး ဖြစ်နေ၏။

“အောက်ယွီ... ကျုပ် ငါးကနေ နောက်ပြန် ရေတွက်မယ်။ ခင်ဗျား လက်နက်မချရင် နေရာမှာတင် သတ်ပစ်မယ်။ ငါး… လေး… သုံး...”

လမ်းမကြီး တစ်ခုလုံးတွင် လင်လု၏ ရေတွက်သံများသာ ကျန်ရှိတော့ပြီး လမ်းမကြီးပေါ်ရှိ အမတ်များ အားလုံး၏ မျက်နှာများမှာ အလွန် ဆိုးရွားနေကြသည်။

‘တော်ဝင်မိသားစုရဲ့ ခွေးတွေက ဒီလောက်တောင် ရိုင်းစိုင်းနေတာလား။ ဒီလင်လုက မိဖုရားကြီးရဲ့ နို့တိုက်အမေရဲ့ သားလေးပဲ ရှိသေးတာကို ဒီလောက် မောက်မာနေတာ၊ အစစ်အမှန် တော်ဝင်မိသားစုဝင်တွေ ဆိုရင် ဘယ်လောက်တောင် ဆိုးမလဲ။’

‘အောက်ရှင်း ဆိုတာ အရင်က ဖျောက်ချီ စစ်သူကြီးချုပ်လေ။ သူ့ကိုတောင် ဒီလိုမျိုး ဖိနှိပ်နေတာ ကျုပ်တို့လို အမတ်တွေဆိုရင် ဘယ်လိုနေမလဲ။’

လင်လုသည် လူအများအပြား ကြည့်ရှုနေကြောင်း သိရှိသော်လည်း အနည်းငယ်မျှပင် ဂရုမစိုက်ဘဲ ပို၍ပင် ကျေနပ်နေပုံရ၏။

သူသည် ကြီးမားသော ဘွဲ့တစ်ခု မရှိသောကြောင့် လူအများ၏ လေးစားမှုကို မရရှိနိုင်ပါက လူအများ၏ ကြောက်ရွံ့မှုကို ရယူရမည်ဟု တွေးထင်ထားပုံ ရသည်။

“အောက်ရှင်း... ခင်ဗျား ဆက်ပြီး ခုခံလိုက်လေ။ ခင်ဗျားက သိုင်းပညာ အရမ်း မြင့်တယ် မဟုတ်လား။”

လင်လုက အေးစက်စက်ဖြင့် ပြောလိုက်၏။ “ခင်ဗျား ထပ်ပြီး လှုပ်ရှားရဲရင် ကျုပ်က ခင်ဗျားရဲ့ မိသားစုကို မြားနဲ့ ပစ်သတ်ရဲတယ်။”

ထို့နောက် လင်လုသည် နောက်ပြန် ဆက်လက် ရေတွက်နေတော့သည်။ “နှစ်… တစ်…”

ယွင်ကျုံးဟဲ့သည် လက်နှစ်ဖက်ကို ချက်ချင်း မြှောက်ကာ ပြောလိုက်၏။ “ကျုပ် မိသားစုကို အနာတရ မဖြစ်စေနဲ့။ ကျုပ် လက်နက်ချပါတယ်။ ကျုပ် လက်နက်ချပါတယ်။”

သူသည် လက်နှစ်ဖက်ကို မြှောက်ထားရုံသာမက သူ၏ အင်္ကျီရှည်ဖြင့် ထုပ်ပိုးထားသော အထုပ်တစ်ထုပ် ကိုလည်း မြှောက်ထားသည်။

“ခင်ဗျား လက်ထဲက ဘာလဲ။” လင်လုက အေးစက်စက်ဖြင့် မေးလိုက်၏။

“ဘာ... ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး။”

ယွင်ကျုံးဟဲ့က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ “ဆေးပါ။ အဖေ့အတွက် ဝယ်လာတဲ့ ဆေးပါ။”

ဤကိစ္စကို သူ ကြိုသိပြီးသားဖြစ်သည်။ အောက်ယွီသည် အိမ်ပြန်လာစဉ် ဆေးဆိုင်သို့ ဝင်ရောက်ကာ ဆေးဝယ်ယူခဲ့ကြောင်း အစီရင်ခံထားသူ ရှိ၏။

သို့ပေမည့် ယွင်ကျုံးဟဲ့သည် အရမ်း စိုးရိမ်နေပုံရပြီး မတော်တဆ စက္ကူအချို့ လွတ်ကျသွားရာ အပေါ်တွင် စာများအပြည့် ရေးသားထားကြောင်းတွေ့ရှိလိုက်ရသည်။

ကြည့်ရသည်မှာ ဘာနှင့် တူသနည်း။ လက်ကမ်းစာစောင်များနှင့် တူနေ၏။

‘အောက်ယွီ ကျန်းကျိုးမြို့တွင် အလုပ်ဆုံး ကိစ္စက ဘာလဲ။ သူက လက်ကမ်းစာစောင်တွေကို နေရာအနှံ့ကပ်ပြီး ပြည်သူ့အသံကို အသုံးချပြီး တိုက်ခိုက်တာလေ။ အခု အောက်ယွီက မြို့တော်မှာလည်း ဒီလိုမျိုး ထပ်လုပ်ချင်နေတာလား။ လက်ကမ်းစာစောင်တွေ နေရာအနှံ့ကပ်ပြီး ပြည်သူ့အသံကို လှုံ့ဆော်ချင်နေတာလား။

အဲဒီလိုဆိုရင်တော့ သေလမ်းရှာနေတာပဲ။ ဒီနေရာက ကျန်းကျိုးမြို့နဲ့ မတူဘူး။ အစိုးရကလွဲရင် ဘယ်သူမှ လက်ကမ်းစာစောင်ကပ်ခွင့် မရှိဘူး။ ကြီးမားတဲ့ အပြစ်ဆိုရင် ပုန်ကန်မှု အဖြစ်တောင် သတ်မှတ်လို့ ရတယ်။’

ထိုအတွေးကို တွေးလိုက်မိချိန်မှာတော့ လင်လု အလွန် ဝမ်းသာသွားပြီး အေးစက်စက်ဖြင့် အမိန့်ပေးလိုက်သည်။ “အထုပ်ကို ပေးစမ်း။ ပေးစမ်း။”

ယွင်ကျုံးဟဲ့သည် အထုပ်ကို ရင်ခွင်ထဲတွင် တင်းကျပ်စွာ ပွေ့ဖက်ထားပြီး အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် ပြောလိုက်၏။ “တကယ် ဆေးတွေပါ။ တကယ် ဆေးတွေပါ။”

လင်လုသည် ဤအထုပ်ထဲတွင် သေချာပေါက် တစ်ခုခု ရှိနေမည်ဟု ပို၍ပင် ယုံကြည်သွားပြီး အမိန့်ပေးလိုက်သည်။ “လုယူစမ်း။”

ချက်ချင်းပဲ စစ်သည်အချို့ ရှေ့သို့တက်လာပြီး ယွင်ကျုံးဟဲ့ကို မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ တွန်းချလိုက်ကြတော့၏။

ယွင်ကျုံးဟဲ့သည် အထုပ်ကို အစွမ်းကုန် ကာကွယ်ကာ သနားဖွယ်ကောင်းအောင် အော်ဟစ်လိုက်သည်။ “ဒီအထုပ်ကို ခင်ဗျားတို့ လုယူလို့ မရဘူး။ လုယူလို့ မရဘူး။ ဒါက အသက်နဲ့ သက်ဆိုင်တယ်။ အသက်နဲ့ သက်ဆိုင်တယ်။”

လင်လုသည် ပို၍ပင် စိတ်ဝင်စားသွားပြီး လုယူရန် ပို၍ပင် စိတ်အားထက်သန်သွားတော့၏။ “လုယူစမ်း။ သူ မလွှတ်ဘူးဆိုရင် လက်ကို ရိုက်ချိုးပစ်လိုက်။”

စစ်သည်အချို့က ယွင်ကျုံးဟဲ့ကို မြေပြင်ပေါ်တွင် ဖိထားလိုက်ကြသည်။

ယွင်ကျုံးဟဲ့က သနားဖွယ်ကောင်းအောင် အော်ဟစ်လိုက်၏။ “ဒီအထုပ်ကို တကယ် လုယူလို့ မရပါဘူး။ မလုယူပါနဲ့... ဒါက ကျုပ်အဖေကို ကယ်တင်မယ့် အသက်သွေးကြောပါ။ ခင်ဗျားတို့ လုယူလို့ မရပါဘူး။”

သူ၏ သနားဖွယ်ကောင်းသော အော်ဟစ်သံများသည် ညအမှောင်ထုထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားပြီး ကြားရသူတိုင်း မျက်ရည်ကျချင်စိတ် ပေါက်သွားစေလောက်အောင် ဖြစ်သည်။

ထို့နောက် ရုန်းကန်နေစဉ်အတွင်း မတော်တဆ အထုပ်ကို အဝေးသို့ လွင့်စင်သွားစေသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်။ အတွင်းရှိ ဆေးဖက်ဝင် အပင်များနှင့် စက္ကူအထပ်ကြီး တစ်ထပ်လုံး လွင့်စင်သွားပြီး ဧကရာဇ်ဟောင်း၏ စာလည်း ထိုအထဲတွင် ရောနှောပါဝင်နေ၏။

လင်လု အလွန် ဝမ်းသာသွားပြီး ရှေ့သို့တက်လာကာ ထိုဆေးဖက်ဝင် အပင်များကို ပြင်းထန်စွာ နင်းခြေလိုက်တော့သည်။

‘ဟား… ဟား…. ဟား... ဒါက ဧကရာဇ်ဟောင်းက အောက်ရှင်းကို ပေးသနားထားတဲ့ ဆေးဖက်ဝင် အပင်တွေလေ။ ခင်ဗျား နင်းခြေတာ အရမ်း ကောင်းတယ်။ အရမ်း ကောင်းတယ်။’

ထို့နောက် လင်လုသည် မြေပြင်ပေါ်မှ စက္ကူတစ်ရွက်ကို ကောက်ယူလိုက်ရာ စာမပါသော အလွတ် ဖြစ်နေကြောင်း တွေ့ရှိလိုက်ရ၏။

နောက်ထပ် တစ်ရွက်ကို ကောက်ယူလိုက်ရာ စာလုံးလေးလုံး ရေးသားထားကြောင်း တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။ “ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးသည် သနားညှာတာမှု မရှိ။”

‘ဟား… ဟား… ဟား... ဒါက ပုန်ကန်တဲ့ လက်ကမ်းစာစောင်တွေပဲ။ ဒီတစ်ခါတော့ အောက်ယွီ သေချာပေါက် သေပြီ။ သေချာပေါက် သေပြီ။ ဒါက ပြည်သူ့အသံကို လှုံ့ဆော်ပြီး ပုန်ကန်မယ့် စကားတွေပဲလေ။ ဒါက သက်သေပဲ။ အောက်ရှင်း နဲ့ အောက်ယွီ သားအဖ နှစ်ယောက်လုံးကို သတ်ပစ်နိုင်မယ့် သက်သေပဲ။’

ထိုအချိန်တွင်ပင် နောက်ထပ် ပြင်းထန်သော မြင်းခွာသံများ ထွက်ပေါ်လာပြန်ပြီး ပို၍ တိကျသေသပ်သော ခြေသံများလည်း ပါဝင်လာ၏။ နောက်ထပ် အရေးပါသော ပုဂ္ဂိုလ်များ ရောက်ရှိလာခြင်းဖြစ်ပြီး တစ်ယောက်တည်း မဟုတ်ချေ။

ပထမဆုံး ရောက်ရှိလာသူမှာ မြို့တော် စစ်သေနာပတိ နင်ဟွိုင်အန်း ဖြစ်ပြီး သူသည် လောက၏ နံပါတ်တစ် စစ်သေနာပတိလည်း ဖြစ်သည်။

သူ့တွင် နောက်ထပ် အဆင့်အတန်း တစ်ခု ရှိသေး၏။ မိဖုရားကြီး၏ မောင်ဝမ်းကွဲ ပင်ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် သူ့တွင် နောက်ထပ် အဆင့်အတန်း တစ်ခုလည်း ရှိသေး၏။ အောက်ရှင်း၏ ရန်သူလည်းဖြစ်၏။

အောက်ရှင်းတွင် ရန်သူများ အများအပြား ရှိနေခြင်းမှာ အကြောင်းရင်း ရှိသည်။ ဤလူသည် အလွန် တင်းကျပ်လွန်းပြီး လူအများအပြား၏ ချမ်းသာကြွယ်ဝမည့် လမ်းကြောင်းကို ပိတ်ဆို့ခဲ့သောကြောင့်ပင်။

ထိုစဉ်က တောင်ပိုင်းကို အကြီးအကျယ် ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်အောင် လုပ်ဆောင်နေချိန်တွင် မှူးမတ် အများအပြား သည် မိမိတို့ မိသားစုမှ ထူးချွန်သော လူငယ်များကို တောင်ပိုင်းသို့ စေလွှတ်ကာ အတွေ့အကြုံ ရယူစေပြီး ရာထူးတက်၊ ကြီးပွားချမ်းသာစေရန် ကြိုးပမ်းခဲ့ကြသည်။

နင်ဟွိုင်အန်းသည် ထိုစဉ်က အိမ်ရှေ့စံ မိဖုရား၏ မောင်ဝမ်းကွဲ ဖြစ်သောကြောင့် ဤအခွင့်အရေးကို သေချာပေါက် လက်လွတ်ခံမည် မဟုတ်ပေ။

နှစ်နှစ်အတွင်းမှာပဲ တော်ဝင်သက်တော်စောင့်တပ်၏ ချယ်ချုံး အစောင့်တပ် တပ်မှူးမှနေ၍ တောင်ပိုင်း ပြည်နယ် စစ်သေနာပတိ အဖြစ်သို့ တိုက်ရိုက် ရာထူးတက်သွားခဲ့သည်။

ထိုစဉ်က တောင်ပိုင်းနယ်မြေသည် အလွန် ဆင်းရဲနွမ်းပါးသော နေရာဖြစ်သောကြောင့် ထိုနေရာသို့ သွားရောက် တာဝန်ထမ်းဆောင်လိုသူတိုင်းကို ရာထူးတစ်ဆင့် တိုးမြှင့်ပေးလေ့ ရှိ၏။

ထို့ကြောင့် နောက်ခံကောင်းသူ အချို့သည် တောင်ပိုင်းသို့ အလုအယက် သွားရောက်ကာ ရာထူးအဆင့် တိုးမြှင့်ရန် ကြိုးပမ်းခဲ့ကြသည်။

နင်ဟွိုင်အန်း၏ နောက်ခံမှာ အလွန် ကောင်းမွန်သောကြောင့် နှစ်နှစ်အတွင်း ရာထူးအဆင့်များစွာ တိုးမြှင့်ခံခဲ့ရ၏။

အောက်ရှင်းသည် ထိုစဉ်က တောင်ပိုင်း စစ်သေနာပတိချုပ်အဖြစ် တာဝန်ထမ်းဆောင်နေချိန်ဖြစ်ပြီး ဤကိစ္စကို အလွန် မကျေနပ်သောကြောင့် အကြိမ်ကြိမ် စာချွန်လွှာတင်ကာ ဆူမီယွမ်၏ ဤလုပ်ရပ်ကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဝေဖန်ခဲ့ပြီး ဤအမတ်များ အားလုံးကို မြို့တော်သို့ ပြန်လည် စေလွှတ်ရန် တောင်းဆိုခဲ့သည်။

ထို့အပြင် တောင်ပိုင်းသို့ လာရောက်သော အမတ်များကို ရာထူးတစ်ဆင့် တိုးမြှင့်ပေးသည့် အစီအစဉ်ကို ရုပ်သိမ်းရန်နှင့် ရာထူးသက်တမ်း ကုန်ဆုံးချိန်တွင် ရရှိလာသော အောင်မြင်မှုများအပေါ် မူတည်၍သာ ရာထူးတိုး၊ ရာထူးချ ပြုလုပ်ရန် တောင်းဆိုခဲ့၏။

ဤလုပ်ရပ်သည် နင်ဟွိုင်အန်းကို ဒေါသထွက်စေခဲ့သလို ထိုစဉ်က အိမ်ရှေ့စံ မိဖုရားကိုလည်း ဒေါသထွက် စေခဲ့သည်။

‘ကျုပ်တို့က ဒီမှာ ရာထူးတက်ဖို့ အေးအေးဆေးဆေး လုပ်နေတာ ခင်ဗျားနဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ။ ခင်ဗျား အောက်ရှင်း ကြီးပွားတာကိုမှ မနှောင့်ယှက်တာ။’

သို့ပေမည့် မကြာမီမှာပဲ အောက်ရှင်းသည် တောင်ပိုင်း စစ်သေနာပတိချုပ် အဖြစ် ရာထူးတက်သွားပြီး အရပ်ဖက်နှင့် စစ်ဖက် အာဏာ နှစ်ရပ်လုံးကို ချုပ်ကိုင်ကာ တောင်ပိုင်း ပြည်နယ်ငါးခုလုံး၏ အမြင့်ဆုံး အုပ်ချုပ်သူ ဖြစ်လာခဲ့၏။

နင်ဟွိုင်အန်းသည် တောင်ပိုင်း ပြည်နယ် စစ်သေနာပတိအဖြစ် တာဝန်ထမ်းဆောင်နေပြီး အောက်ရှင်း၏ တိုက်ရိုက် လက်အောက်ငယ်သား ဖြစ်လာခဲ့ကာ သူ မြေယာများ လုယူသိမ်းပိုက်သည့် ကိစ္စကို အောက်ရှင်းက ဖမ်းမိသွားခဲ့သည်။

ခက်ခက်ခဲခဲ ဖော်ထုတ်ထားသော လယ်ယာမြေများကို ဤမှူးမတ်များက အလွယ်တကူ လုယူ သိမ်းပိုက်သွားမည်ကို မည်သို့ ခွင့်ပြုနိုင်မည်နည်း။ ထိုသို့ဆိုလျှင် တောင်ပိုင်း ဒေသခံများအတွက် ဘာကျန်တော့မည်နည်း။

အောက်ရှင်း၏ မျက်လုံးထဲတွင် သဲတစ်ပွင့်မျှပင် ဝင်ခွင့်မပြုနိုင်သောကြောင့် ထိုနေရာတွင်ပင် သူ၏ ရာထူးကို ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး နင်ဟွိုင်အန်း အား အာဏာ အလွဲသုံးစားလုပ်မှုဖြင့် စာချွန်လွှာ တင်ကာ တရားစွဲဆိုခဲ့သည်။

ထိုစဉ်က အောက်ရှင်း၏ ဩဇာအာဏာမှာ အလွန် ကြီးမားနေပြီး တောင်ပိုင်း တစ်ခုလုံးသည် သူ၏ လက်အောက်တွင် ရှိနေကာ အကျိုးဆောင်မှုများလည်း အလွန် ကြီးမားသောကြောင့် နင်ဟွိုင်အန်းသည် အိမ်ရှေ့စံ မိဖုရား၏ မောင်ဝမ်းကွဲ ဖြစ်လျှင်တောင်မှ အသုံးမဝင်တော့ဘဲ ချက်ချင်း ရာထူးရုပ်သိမ်းခံရကာ မြို့တော်သို့ ဖမ်းဆီးခေါ်ဆောင်သွားခြင်း ခံခဲ့ရ၏။

သို့ပေမည့် မြို့တော်သို့ ရောက်ရှိသွားပြီးနောက် အခြေအနေများမှာ အောက်ရှင်း၏ ထိန်းချုပ်မှုအောက်တွင် မရှိတော့ချေ။ နင်ဟွိုင်အန်း၏ မြေယာလုယူသိမ်းပိုက်မှုနှင့် အာဏာအလွဲသုံးစားလုပ်မှုများကို ပြဿနာကြီးမှ ပြဿနာငယ်အဖြစ်၊ ပြဿနာငယ်မှ ပြဿနာမဲ့အဖြစ် ဖန်တီးလိုက်ကြသည်။

သို့သော်ငြား ထိုစဉ်က နန်းတွင်းသည် အောက်ရှင်း၏ ဩဇာကို ကြောက်ရွံ့သောကြောင့် နင်ဟွိုင်အန်းကို အနောက်ဘက် နယ်စပ်သို့ ပို့ဆောင်ကာ လုံရှီး ချယ်ချုံး အစောင့်တပ် တပ်မှူး အဖြစ် ခန့်အပ်ခဲ့၏။

အပိုင်း (၃၈၂)

ဤကိစ္စကြောင့် နင်ဟွိုင်အန်းသည် နှစ်အတော်ကြာ ကြိုးစားခဲ့ရသော်လည်း ရုတ်တရက် အရင်အခြေအနေသို့ ပြန်ရောက် သွားရုံသာမက အရင်ကထက်ပင် ပိုဆိုးသွားခဲ့သည်။

ယခင်က တော်ဝင်သက်တော်စောင့်တပ်၏ ချယ်ချုံး အစောင့်တပ် တပ်မှူး ဖြစ်ခဲ့သော်လည်း ယခုအခါ အလွန် ဆင်းရဲနွမ်းပါးသော နေရာရှိ ချယ်ချုံး အစောင့်တပ် တပ်မှူး ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ သူသည် ကိုယ်တိုင် အာဏာ အလွဲသုံးစား မလုပ်ခဲ့လျှင် ရာထူးချခံရမည် မဟုတ်ကြောင်းကို လုံးဝ ပြန်လည် မသုံးသပ်ခဲ့ချေ။

သို့ပေမည့် သူ့တွင် နောက်ခံကောင်းများ ရှိသောကြောင့် အောက်ရှင်းသည် တောင်ပိုင်း စစ်သေနာပတိချုပ် ရာထူးမှ ကျသွားပြီးနောက် နင်ဟွိုင်အန်းသည်လည်း လျင်မြန်စွာ ရာထူးတက်လာခဲ့သည်။

ဧကရာဇ် ဝမ်ယွင် နန်းတက်လာချိန်တွင် နင်ဟွိုင်အန်း၏ အစ်မဝမ်းကွဲသည် မိဖုရားကြီး ဖြစ်လာခဲ့ရာ သူသည် ချက်ချင်းဆိုသလို ကြီးပွားတိုးတက်လာပြီး မြို့တော် စစ်သေနာပတိ ဖြစ်လာခဲ့၏။

သို့ပေမည့် ဤသို့ဖြစ်လင့်ကစား နင်ဟွိုင်အန်းသည် အောက်ရှင်းကြောင့် ဆယ်နှစ်ကျော် အချိန်နှောင့်နှေး ခဲ့ရသည်ဟု ခံစားနေရဆဲ ဖြစ်သည်။

ထိုသို့မဟုတ်ပါက ယခုအခါ သူသည် ဝန်ကြီးချုပ် ဖြစ်နေလောက်ပြီဖြစ်ပြီး စစ်သေနာပတိ တစ်ယောက်သာ ဖြစ်နေမည် မဟုတ်ချေ။

ယခု ရောက်ရှိလာသူများထဲတွင် ဤမြို့တော် စစ်သေနာပတိ နင်ဟွိုင်အန်း အပြင် နောက်ထပ် အရေးပါသော ပုဂ္ဂိုလ် တစ်ဦးလည်း ပါဝင်သေး၏။ မြို့တော်ဝန် ထန်ကျုံး ဖြစ်ပြီး ဤလူသည် အောက်ရှင်း နှင့် ရန်ငြိုး မရှိသော်လည်း အမတ်ချုပ်ကြီးလင်၏ အဖွဲ့ဝင် တစ်ဦး ဖြစ်သည်။

မြို့တော်ဝန် ဆိုသည်မှာ လောက၏ နံပါတ်တစ်မြို့ဝန်ဖြစ်ပြီး အလယ်အလတ်အဆင့် ပြည်နယ်တစ်ခု၏ အုပ်ချုပ်ရေးမှူးအောက် လုံးဝ မယုတ်လျော့ချေ။

သူ နောက်ထပ် ရာထူးတက်မည်ဆိုပါက ဝန်ကြီးဌာန ခြောက်ခုမှ တစ်ခုခု၏ ဒု-ဝန်ကြီး သို့မဟုတ် ပြည်နယ် ဝန်ကြီးချုပ် ဖြစ်လာမှာဖြစ်သည်။

ယခုအခါ ဤအရေးပါသော ပုဂ္ဂိုလ် နှစ်ဦး ရောက်ရှိလာပြီဖြစ်ရာ ယနေ့ည ကိစ္စမှာ ကြီးမားလာတော့မှာ ဖြစ်၏။

မြို့တော် စစ်သေနာပတိ နင်ဟွိုင်အန်းနှင့် မြို့တော်ဝန် ထန်ကျုံး တို့သည် အရေးပါသော အမတ်ကြီးများ ဖြစ်ကြသောကြောင့် လင်လု ကဲ့သို့ အလွန်အမင်း ရိုင်းစိုင်းခြင်း မရှိကြချေ။

သူတို့နှစ်ဦးသည် အောက်ရှင်း၏ အရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာပြီး အနည်းငယ် လက်သီးဆုပ်ကာ ပြောလိုက်ကြ၏။ “သခင်ကြီးအောက်...”

မြို့တော် စစ်သေနာပတိ နင်ဟွိုင်အန်းက မေးလိုက်သည်။ “လင်လု... ခင်ဗျား ဘာလုပ်နေတာလဲ။ လမ်းမကြီးပေါ်မှာ လက်နက်တွေ ထုတ်သုံးနေတာ ဘယ်လိုဖြစ်တာလဲ။”

လင်လုသည် စစ်သူကြီး တစ်ဦး ဖြစ်သောကြောင့် နင်ဟွိုင်အန်းကို မကြောက်ရွံ့ချေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူတို့နှစ်ဦးသည် အဖွဲ့တစ်ဖွဲ့တည်း ဖြစ်ပြီး ဆက်ဆံရေးလည်း အလွန် ကောင်းမွန်သောကြောင့်ပင်။

“စစ်သေနာပတိကြီးကို အစီရင်ခံပါတယ်။ အောက်ယွီက ပုန်ကန်နေပါတယ်။” လင်လုက ပြောလိုက်၏။

နင်ဟွိုင်အန်းက ပြောလိုက်သည်။ “ပုန်ကန်တယ် ဟုတ်လား... ခင်ဗျား လျှောက်မပြောနဲ့နော်။”

လင်လုက အေးစက်စက်ဖြင့် ပြောလိုက်၏။ “စစ်သေနာပတိကြီး... အောက်ယွီရဲ့ အထုပ်ထဲကနေ ပုန်ကန်တဲ့ လက်ကမ်းစာစောင်တွေ အများကြီးတွေ့ထားပါတယ်။ ဒါက ပုန်ကန်တာ မဟုတ်ရင် ဘာလဲ။”

ယွင်ကျုံးဟဲ့က တုန်ယင်နေသည့် လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ “ကျုပ် မလုပ်ပါဘူး။ ကျုပ် မလုပ်ပါဘူး။ ကျုပ်က လူတစ်ယောက်ရဲ့ လက်ရေးကို အရမ်း ကြိုက်လို့ စာရွက်တွေ ဝယ်ပြီး စာရေးကျင့်နေတာပါ။ ဘယ်မှာ ပုန်ကန်တာ ရှိလို့လဲ။”

“ဟား… ဟား… ဟား...”

လင်လုက ရယ်မောကာ ပြောလိုက်၏။ “ခင်ဗျား စာရေးကျင့်တာ ဈေးကြီးတဲ့ နှင်းစက္ကူတွေကို မသုံးဘဲ ဒီလို စက္ကူမျိုးကို သုံးနေတာ သေချာပေါက် ပုန်ကန်တဲ့ လက်ကမ်းစာစောင်တွေပဲ။”

ယွင်ကျုံးဟဲ့က အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။ “ကျုပ် တကယ် မလုပ်ပါဘူး။ ကျုပ်က သူတော်စင် တစ်ယောက်ရဲ့ လက်ရေးကို အရမ်း ကြိုက်လို့ စာရေးကျင့်ချင်နေတာပါ။”

“သူတော်စင်... ဘယ်သူတော်စင်က ခင်ဗျားကို ပုန်ကန်ဖို့ သင်ပေးထားတာလဲ။” လင်လုက အေးစက်စက်ဖြင့် မေးလိုက်၏။

နင်ဟွိုင်အန်းက ပြောလိုက်သည်။ “လင်လု... သက်သေ အရင်ရှာ။”

စကားပြောနေစဉ် သူ၏ အောက်ရှင်းကို ကြည့်သော အကြည့်များမှာလည်း အေးစက်လာတော့၏။

အောက်ရှင်း ရာထူးမှ ကျသွားချိန်တွင် အပျော်ဆုံးလူမှာ ဖူယန်ထူ အပြင် သူ နင်ဟွိုင်အန်း လည်း အပါအဝင် ဖြစ်သည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ သေခြင်းရှင်ခြင်း ရန်သူများ ဖြစ်ကြသည် မဟုတ်ပါလား။

‘ဒီတစ်ခါတော့ အောက်ရှင်း သေချာပေါက် သေပြီလို့ ထင်ထားတာ၊ သေမသွားဘူးပဲ။ တကယ်လို့ အောက်ယွီဆီမှာသာ ပုန်ကန်တဲ့ သက်သေ အထောက်အထားတွေ တကယ်တွေ့ရင် အောက်ရှင်း တစ်မိသားစုလုံး သေချာပေါက် သေရတော့မှာပဲ။’

လင်လုသည် ဆက်လက် ရှာဖွေနေပြီး တစ်ဖက်မှ ရှာဖွေရင်း၊ တစ်ဖက်မှ ဧကရာဇ်ဟောင်းက အောက်ရှင်းကို ပေးသနားထားသော ဆေးဖက်ဝင် အပင်များကို နေရာအနှံ့ ကန်ထုတ်နေသည်။

မြေပြင်ပေါ်တွင် ပြန့်ကျဲနေသော စက္ကူဖြူများထဲတွင် အချို့က စာပါပြီး အချို့က စာမပါချေ။ ထို့ကြောင့် လင်လုသည် ပုန်ကန်သည့် အကြောင်းအရာများ ပါဝင်သော လက်ကမ်းစာစောင်များကို အစွမ်းကုန် ရှာဖွေနေ၏။

နောက်ဆုံးတွင် စာပါသော စက္ကူတစ်ရွက်ကို တွေ့ရှိသွားပြီး ကောက်ယူကြည့်လိုက်ရာ တရား ဆိုသည်မှာ သာမန်တရား မဟုတ် ဟု ရေးသားထားသည်။

ဤသည်မှာ ပုန်ကန်သည့် အကြောင်းအရာ မဟုတ်သောကြောင့် လင်လုက လွှင့်ပစ်လိုက်သည်။ ဆက်လက်၍ ရှာဖွေရာ နောက်ထပ် တစ်ရွက်ကို ထပ်မံ တွေ့ရှိလိုက်ပြန်၏။

ထိုအထဲတွင် သဘာဝတရားအတိုင်း ဖြစ်ပေါ်လာခြင်း၊ အရာအားလုံးကို မွေးဖွားပေးခြင်း ဟု ရေးသားထားသည်။

သို့ပေမည့် ဤစာရွက်မှာ ဧကရာဇ်ဟောင်း ပေးသနားထားသော စာရွက် မဟုတ်ဘဲ ယွင်ကျုံးဟဲ့ ကိုယ်တိုင် ရေးသားထားခြင်းဖြစ်ရာ လင်လုက ဘေးသို့ လွှင့်ပစ်လိုက်ပြန်၏။

ထို့နောက် နောက်ထပ် တစ်ရွက်ကို ကောက်ယူလိုက်ပြန်ရာ သဘာဝတရားအတိုင်း ဖြစ်ပေါ်လာခြင်း၊ ဓားများအားလုံး မူလသို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိခြင်းဟု ရေးသားထားပြီး ဤသည်မှာလည်း ယွင်ကျုံးဟဲ့ ရေးသားထားခြင်း ဖြစ်သည်။

လင်လု ဒေါသထွက်သွားပြီး စိတ်မရှည်တော့ချေ။ ထို့ကြောင့် သူက ဒေါသတကြီး ရေရွတ်ကာ တိုက်ရိုက် ဆုတ်ဖြဲပစ်လိုက်တော့၏။ “ဘာ အဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့ အကြောင်းအရာတွေလဲ။”

ယခုအချိန်သည် ညဉ့်နက်နေပြီ ဖြစ်သောကြောင့် မီးရောင်များ ရှိနေသော်လည်း သေချာစွာ မမြင်ရပေ။

အချိန်အတော်ကြာ ရှာဖွေပြီးနောက် တရား ဆိုသည်မှာ သာမန်တရား မဟုတ် သို့မဟုတ် သဘာဝတရား အတိုင်း ဖြစ်ပေါ်လာခြင်း စသည့် အကြောင်းအရာများကိုသာ တွေ့ရှိရပြီး ပုန်ကန်သည့် လက်ကမ်း စာစောင်များကို လုံးဝ မတွေ့ရှိရချေ။

လင်လုသည် တစ်ရွက်ကောက်လိုက်၊ တစ်ရွက် ဆုတ်ဖြဲပစ်လိုက် လုပ်နေသည်။

ရုတ်တရက် သူ အသုံးဝင်မည့် စာရွက်တစ်ရွက်ကို တွေ့ရှိသွားတော့၏။ “ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးသည် သနားညှာတာမှု မရှိ၊ အရာအားလုံးကို ခွေးရုပ်များကဲ့သို့ သဘောထား၏။”

ဤသည်မှာ သူတော်စင်၏စကား ဖြစ်သော်လည်း ပုန်ကန်မှုနှင့် သိပ်မထင်ရှားသော်လည်း ပုန်ကန်မှု သက်သေအဖြစ် အသုံးပြု၍ ရနိုင်သေးသည်။

ဆက်လက်၍ နောက်ထပ် တစ်ရွက်ကို ထပ်မံတွေ့ရှိလိုက်ပြန်၏။ “ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးသည် မတရား၊ တောင်နှင့် ပင်လယ်သည် ပြောင်းပြန်ဖြစ်နေ၏။”

‘ဟား…. ဟား…… ဟား... ဒီစာသားတွေထဲက ပုန်ကန်လိုစိတ်က ပိုထင်ရှားတယ်။ အောက်ယွီ... ခင်ဗျား သေချာပေါက် သေပြီ... သေချာပေါက် သေပြီ။’

လင်လုသည် ပို၍ပင် အလျင်စလို ရှာဖွေနေတော့၏။ အဘယ်ကြောင့် သူ့ကို ကူညီရှာဖွေပေးမည့်သူ မရှိရသနည်း။

‘အထက်အရာရှိ နှစ်ယောက်လုံး ရှိနေတာကို ဘယ်သူက လာရဲမှာလဲ။ ဘယ်သူက လင်လုနဲ့ အကျိုးဆောင်မှု လာလုရဲမှာလဲ။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ဒါက ပုန်ကန်မှုကို ဖော်ထုတ်တဲ့ အမှုကြီး ဖြစ်သွားနိုင်တယ်လေ။’

ထို့နောက် လင်လုသည် ဆက်လက် ရှာဖွေနေပြီး တာအိုတရားနှင့် ပတ်သက်သော အကြောင်းအရာများကိုသာ အများအပြား တွေ့ရှိနေရသည်။

သူ ပို၍ပို၍ စိတ်မရှည်ဖြစ်လာပြီး တွေ့သမျှကို ဆုတ်ဖြဲပစ်ကာ အကြိမ်ကြိမ် နင်းခြေနေတော့၏။

သူသည် ပုန်ကန်လိုစိတ် အလွန် ထင်ရှားသော လက်ကမ်းစာစောင်များကိုသာ ရှာဖွေချင်နေပြီး ထိုမှသာ အောက်ရှင်း တစ်မိသားစုလုံးကို အပြီးအပြတ် သတ်ပစ်နိုင်မှာဖြစ်သည်။

ယွင်ကျုံးဟဲ့က ဘေးနားမှနေ၍ အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် အော်ဟစ်နေ၏။ “မဖြဲပါနဲ့... မဆုတ်ဖြဲပါနဲ့... တောင်းပန်ပါတယ်။ မဆုတ်ဖြဲပါနဲ့... ဒါက သူတော်စင်ရဲ့ စကားတွေပါ။”

သူသည် အလွန် သနားဖွယ်ကောင်းအောင် အော်ဟစ်ငိုကြွေးနေသည်။

“သူ့ကို ဖိထား။ ထပ်ပြီး ရုန်းကန်နေသေးရင် လက်တွေ ခြေထောက်တွေ ရိုက်ချိုးပစ်လိုက်။” လင်လုက အေးစက်စက်ဖြင့် အမိန့်ပေးလိုက်၏။

“မဆုတ်ပစ်ပါနဲ့... ဒါက သူတော်စင်ရဲ့ စကားတွေပါ။ ဆုတ်ဖြဲရင် ကောင်းကင်ဘုံရဲ့ အပြစ်ပေးမှုကို ခံရလိမ့်မယ်။” ယွင်ကျုံးဟဲ့က အသနားခံနေသည်။

“သေခါနီးနေပြီကို လျှောက်ပြောနေသေးတယ်။” လင်လုသည် အလွန် စိတ်လှုပ်ရှားနေပြီး ဤအထဲတွင် အလွန် ထင်ရှားသော ပုန်ကန်သည့် စကားလုံးများ ပါဝင်နေမည်ဟု သူ ယုံကြည်နေသည်။ ထိုသို့မဟုတ်ပါက အောက်ယွီ ဤမျှလောက် စိုးရိမ်နေမည် မဟုတ်ချေ။

နောက်ထပ် စာရွက်တစ်ရွက်ကို ထပ်မံတွေ့ရှိပြန်ရာ အစတွင် စကားလုံးလေးလုံး ရေးသားထားသည်။ “သဘာဝတရားအတိုင်း ဖြစ်ပေါ်လာခြင်း။”

‘ချီးတဲ့မှ... သဘာဝတရားအတိုင်း ဖြစ်ပေါ်လာခြင်း... ဒီနေ့ည အများဆုံးတွေ့ရတာက ဒီ သဘာဝတရား အတိုင်း ဖြစ်ပေါ်လာခြင်း ဆိုတာပဲ။’

စောစောက သဘာဝတရားအတိုင်း ဖြစ်ပေါ်လာခြင်း ဆိုသည့် စာရွက် ဆယ်ချီလောက်ကို ဆုတ်ဖြဲပစ်လိုက်ပြီးပြီမို့ အကျင့်ပါနေပြီဖြစ်ကာ လင်လုသည် အလိုအလျောက် ဤစာရွက်ကိုလည်း ဆုတ်ဖြဲပစ်လိုက်ပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ ပစ်ချကာ တစ်ချက် နင်းခြေလိုက်တော့၏။

သို့ပေမည့် ဤအချိန်တွင် ကောင်းကင်ပေါ်မှ မိုးကြိုးပစ်ချလိုက်သကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ အဘယ်ကြောင့် ဆိုသော် ဤစာရွက်မှာ ဧကရာဇ်ဟောင်းက အောက်ရှင်းကို ပေးသနားထားသော စာရွက်ပင် ဖြစ်သည်။

သဘာဝတရားအတိုင်း ဖြစ်ပေါ်လာခြင်း၊ လုပ်ဆောင်မှု မရှိခြင်းဖြင့် အရာအားလုံးကို ပြီးမြောက်စေခြင်း ဟု ရေးသားထားသည်။ အပေါ်တွင် တံဆိပ်တုံး တစ်ခုလည်း ပါရှိပြီး ဝူဝေ့ ဧကရာဇ်ဟောင်း ဟု ရေးသားထား၏။

ချက်ချင်းပဲ အောက်ယွီသည် ယခင်က မရှိခဲ့ဖူးသော အလွန် သနားဖွယ်ကောင်းသည့် အော်ဟစ်သံကြီးကို ရုတ်တရက် ထုတ်လွှင့်လိုက်တော့သည်။ “မလုပ်... မလုပ်ပါနဲ့…”

ထို့နောက် သူသည် ရူးသွပ်မတတ် တွားသွားလာပြီး ဆုတ်ဖြဲခံလိုက်ရသော ဤစာရွက်ကို အစွမ်းကုန် ကာကွယ်ရန် ကြိုးစားနေတော့၏။

“လင်လု... ခင်ဗျားက သူတော်စင်ရဲ့ စကားတွေကို ဆုတ်ဖြဲလိုက်တယ်။ ကျုပ်တို့ အောက်မိသားစုရဲ့ အသက်သွေးကြောကို ဆုတ်ဖြဲလိုက်တယ်။ ကျုပ် ခင်ဗျားကို အသေခံ တိုက်မယ်... ကျုပ် ခင်ဗျားကို အသေခံ တိုက်မယ်။”

ယွင်ကျုံးဟဲ့က အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်၏။ “လမ်းမကြီး တစ်ခုလုံး ကြားအောင် ပြောလိုက်မယ်။ ကျုပ် ခင်ဗျားကို အသေခံ တိုက်မယ်...”

လင်လုက ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော မျက်နှာထားဖြင့် အမိန့်ပေးလိုက်သည်။ “ရိုင်းစိုင်းရဲသေးတယ်။ သူ့ရဲ့ လက်တွေ ခြေထောက်တွေကို ရိုက်ချိုးပစ်လိုက်။”

စစ်သည်အချို့ ရှေ့သို့တက်လာပြီး ယွင်ကျုံးဟဲ့၏ လက်နှစ်ဖက်ကို သစ်သားတုတ်များဖြင့် ရိုက်ချိုးရန် ပြင်လိုက်ကြတော့၏။

အောက်ရှင်း လျှပ်စီးလက်သကဲ့သို့ ပြေးဝင်လာပြီး ထိုစစ်သည်၏ သစ်သားတုတ်ကို ကာကွယ်လိုက်သည်။

“အောက်ရှင်း... ခင်ဗျား ပုန်ကန်ချင်တာလား။” လင်လုက အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်၏။

မြို့တော် စစ်သေနာပတိ နင်ဟွိုင်အန်းက ပြောလိုက်သည်။ “သခင်ကြီးအောက်... ခင်ဗျားသားမှာ ပုန်ကန်မယ့် အရိပ်အယောင်တွေ ရှိနေတာကို ခင်ဗျားက ကာကွယ်ပေးအုံးမလို့လား။ ခင်ဗျားက အမြဲတမ်း ဖြောင့်မတ် တည်ကြည်တယ်ဆိုတော့ အရေးကြီးတဲ့ အချိန်ကျရင် ဆွေမျိုးတွေကိုတောင် အရေးမစိုက်ဘဲ အမှန်တရားကို ရွေးချယ်ရမယ်လေ။ မဟုတ်ရင် မသိတဲ့သူတွေက အောက်ယွီ ဒီလို ပုန်ကန်တဲ့ လက်ကမ်းစာစောင်တွေ ဖြန့်ဝေနေတာဟာ သခင်ကြီးအောက်ရဲ့ အမိန့်ကြောင့်လို့ ထင်သွားကြလိမ့်မယ်။”

နင်ဟွိုင်အန်းသည် နောက်ဆုံးတွင် သူ၏ ရန်ငြိုးများကို မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ဘဲ စကားဖြင့် တိုက်ခိုက်ကာ အောက်ရှင်းကိုပါ ဆွဲသွင်းလိုက်တော့၏။

ယွင်ကျုံးဟဲ့သည် လင်လု၏ ခြေအောက်တွင် နင်းထားသော စာရွက်ကို လက်ညှိုးထိုးပြကာ တုန်ယင်စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ “ဒါ... ဒါက တကယ်ကို သူတော်စင် ပေးသနားထားတဲ့ လက်ရေးစာပါ။ သူတော်စင် ပေးသနားထားတာပါ။”

လင်လုက အလိုအလျောက် အော်ဟစ်လိုက်၏။ “ခွေးသူတော်စင်လား။”

ယွင်ကျုံးဟဲ့က ပြောလိုက်သည်။ “စစ်သေနာပတိ နင်ဟွိုင်အန်းနဲ့ မြို့တော်ဝန်... လင်လုက ခင်ဗျားတို့ရဲ့ လက်အောက်ငယ်သားလေ။ ခင်ဗျားတို့က သူ ဒီလိုမျိုး သူတော်စင်ရဲ့ စကားတွေကို စော်ကားနေတာကို ဒီအတိုင်း ကြည့်နေမှာလား။ ကောင်းကင်ဘုံရဲ့ အပြစ်ပေးမှုကို မကြောက်ကြဘူးလား။”

မြို့တော် စစ်သေနာပတိက အေးစက်စက်ဖြင့် ပြောလိုက်၏။ “ဒါဆိုရင် ကျုပ် သိချင်တာက ဘယ် သူတော်စင်က ခင်ဗျားကို မကျေမနပ်ဖြစ်အောင်၊ ပုန်ကန်ချင်စိတ်တွေ ပေါ်လာအောင်၊ ဒီလို ပုန်ကန်တဲ့ လက်ကမ်းစာစောင်တွေ ရေးအောင် သင်ပေးလိုက်တာလဲ ဆိုတာကိုပဲ။ ကျုပ်တို့ တောင်ပိုင်းကျိုးအင်ပါယာက ခင်ဗျားကို ဘယ်နေရာများ မတရား လုပ်ခဲ့လို့လဲ။”

‘ခင်ဗျားရဲ့ ဒီစကား တစ်ခွန်းတည်းနဲ့ လုံလောက်ပြီ။ ခင်ဗျားကိုပါ အောင်မြင်စွာ ဆွဲသွင်းနိုင်လိုက်ပြီ။ ဟား… ဟား… ဟား…ဟား… သူတော်စင်က ကျုပ် အောက်ယွီကို ပုန်ကန်ဖို့ သင်ပေးတယ် ဟုတ်လား။ ဒီအပြစ်က ခင်ဗျားကို သတ်ဖို့ လုံလောက်နေပြီ။

ကျုပ်ပြောတဲ့ သူတော်စင် ဆိုတာ ကွန်ဖြူးရှပ် သူတော်စင်၊ မန်စီးယပ် သူတော်စင်ကို ပြောတာ မဟုတ်ဘူး။ ဧကရာဇ်ဟောင်း၊ ဝူဝေ့ ဧကရာဇ်ဟောင်းကို ပြောတာ။’

ယွင်ကျုံးဟဲ့က အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။ “ကြည့်ကြပါအုံး... လင်လု ခြေအောက်မှာ နင်းထားတဲ့ စာရွက်ကို ကြည့်ကြပါအုံး... ဒါ တကယ်ကို သူတော်စင် ပေးသနားထားတာပါ။”

နင်ဟွိုင်အန်းက အေးစက်စက်ဖြင့် ဝင်ပြောလိုက်၏။ “ဒါဆိုရင် ကျုပ် သိချင်လိုက်တာ။ ဘယ် သူတော်စင်က ခင်ဗျားကို ဒီလို ပုန်ကန်တဲ့ လက်ကမ်းစာစောင်တွေ ရေးအောင် သင်ပေးလိုက်တာလဲ ဆိုတာကိုပဲ။”

ယွင်ကျုံးဟဲ့က တုန်ယင်စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ “သူတော်စင် ဆိုတာ ဝူဝေ့ ဧကရာဇ်ဟောင်းပါ။ ဝူဝေ့ ဧကရာဇ်ဟောင်းပါ။”

………………….