အခန်း (၃၈၃-၃၈၄)

အပိုင်း (၃၈၃)

“ဝူဝေ့ ဧကရာဇ်ဟောင်း... ဘာ ခွေးသူတော်စင်လဲ။” လင်လုက အကျင့်ပါနေသည့်အတိုင်း အလိုအလျောက် အော်ဟစ်လိုက်၏။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် လူတိုင်းက ဧကရာဇ်ဟောင်း ဟုသာ ခေါ်ဆိုလေ့ရှိပြီး ဝူဝေ့ ဧကရာဇ်ဟောင်း ဟူသော အမည်မှာ အလွန် စိမ်းသက်နေသောကြောင့်ဖြစ်၏။ သို့ပေမည့် သူ ချက်ချင်း ပါးစပ်ပိတ်လိုက်မိတော့သည်။

နင်ဟွိုင်အန်း၏ မျက်နှာ ပျက်ယွင်းသွားပြီး ပြောလိုက်၏။ “အောက်ယွီ... ခင်ဗျား လျှောက်မပြောနဲ့နော်။ ခင်ဗျား ဒီလို လျှောက်ပြောရင် မျိုးနွယ်စု ကိုးဆက်လုံး သတ်ခံရလိမ့်မယ်။ ခင်ဗျားက ဧကရာဇ်ဟောင်းကိုတောင် ဆွဲသွင်းရဲတယ်ပေါ့။”

ယွင်ကျုံးဟဲ့က တုန်ယင်စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ “ဧကရာဇ်ဟောင်းရဲ့ မျက်နှာကို အခု လင်လုက ခြေအောက်မှာ နင်းထားတာလေ။”

ဤစကားကို ကြားလိုက်ရချိန်မှာတော့ လူအားလုံးမှာ လုံးဝ အံ့ဩတုန်လှုပ်သွားတော့၏။

‘မဖြစ်နိုင်ဘူး။ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ဘူး။ အောက်ယွီက ရှန်ချင်းနန်းဆောင်ထဲ ဝင်ခွင့်မရဘဲ တိုက်ရိုက် မောင်းထုတ် ခံလိုက်ရတာကို လူတိုင်း ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့ခဲ့ရတာပဲ။ ပြီးတော့ ပါးရိုက်ခံရပြီး ကြိမ်ဒဏ်တွေတောင် ရိုက်ခံရသေးတာလေ။

ဧကရာဇ်ဟောင်းက သနားညှာတာတဲ့ စိတ်ရှိလို့သာ အောက်ယွီကို ဓားနဲ့ အပိုင်းပိုင်း မခုတ်ထစ်ပစ်တာ။ သူက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အောက်ယွီကို ကာကွယ်ပေးမှာလဲ။ အဲဒီလိုလုပ်ရင် ဧကရာဇ်ဟောင်းနဲ့ ဧကရာဇ် ကြားမှာ အထင်လွဲမှုတွေ ဖြစ်လာနိုင်တယ်လေ။

ခြေဖဝါးနဲ့တွေးကြည့်ရင်တောင် ဧကရာဇ်ဟောင်းက အောက်ယွီကို ကာကွယ်ပေးမှာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ သိသာတယ်။’

မူလက အမှန်တကယ်ပင် ဤသို့ ဖြစ်သော်လည်း ယွင်ကျုံးဟဲ့၏ လျှို့ဝှက်လက်နက်ကြောင့် ဧကရာဇ်ဟောင်း သည် အင်ပါယာ၏ အရေးကိစ္စအတွက် မိမိ၏ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ပြောင်းလဲခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ယွင်ကျုံးဟဲ့က တုန်ယင်စွာဖြင့် ပြောလိုက်၏။ “ကျုပ်က လိမ်ပြောနေသေးတယ်ပေါ့။ ကျုပ်ရဲ့ မျိုးနွယ်စု ကိုးဆက်လုံး သတ်ခံရမှာကို မကြောက်ဘူးလား။ ဧကရာဇ်ဟောင်းဟာ သနားညှာတာတဲ့ စိတ်ရှိလို့ ကျုပ်အဖေ ဖျားနေတယ်ဆိုတာ ကြားတော့ ချက်ချင်း ဆေးဖက်ဝင် အပင်တွေ ပေးသနားလိုက်တယ်။ အဲဒီထဲက အများစုက ဧကရာဇ်ဟောင်းကိုယ်တိုင် စိုက်ပျိုးထားတာတွေချည်းပဲ။ အခု လင်လုရဲ့ ခြေအောက်မှာ အမှုန့်ဖြစ်နေပြီ။”

လူတိုင်းသည် မြေပြင်ပေါ်ရှိ ပြန့်ကျဲနေသော ဆေးဖက်ဝင် အပင်များကို ကြည့်လိုက်ရာ အမှန်တကယ်ပင် နင်းခြေခံထားရကြောင်းတွေ့ရှိလိုက်ရသည်။

“ခင်ဗျားက ဧကရာဇ်ဟောင်းရဲ့ ဆေးဖက်ဝင် အပင်တွေလို့ ပြောတာနဲ့ ဖြစ်သွားရောလား။ ခင်ဗျား ဆေးဆိုင်ကနေ ဝယ်လာတာကို လူအများကြီး မြင်ခဲ့တယ်လေ။”

လင်လုက တုန်ယင်စွာဖြင့် ပြောလိုက်၏။ “ပြီးတော့ ခင်ဗျား ဆေးဆိုင်ကနေ ထွက်လာတော့ အထုပ်တစ်ထုပ် ပိုပါလာသေးတယ်။”

ယွင်ကျုံးဟဲ့က ပြောလိုက်၏။ “ဆေးဖက်ဝင် အပင်တွေမှာ နာမည် မရေးထားပေမဲ့ ဧကရာဇ်ဟောင်း ကျုပ်တို့ မိသားစုကို ပေးသနားထားတဲ့ စာမှာတော့ ဧကရာဇ်ဟောင်းရဲ့ တံဆိပ်တုံး ပါတယ်။ အခု အဲဒီစာကို ခင်ဗျား ဆုတ်ဖြဲလိုက်ပြီး ခြေအောက်မှာ နင်းထားသေးတယ်။ ခင်ဗျား ကောင်းကင်ဘုံရဲ့ အပြစ်ပေးမှုကို ခံရလိမ့်မယ်။ ကောင်းကင်ဘုံရဲ့ အပြစ်ပေးမှုကို ခံရလိမ့်မယ်။”

“ခင်ဗျား လျှောက်မပြောနဲ့။ ခင်ဗျား အိပ်မက် မက်မနေနဲ့။” လင်လုက တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်လျက် ပြောလိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင် မြို့တော် စစ်သေနာပတိ နင်ဟွိုင်အန်းသည် သည်းမခံနိုင်တော့ဘဲ ရှေ့သို့ ပြေးထွက်လာကာ လင်လုကို တွန်းဖယ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် မြေပြင်ပေါ်တွင် နှစ်ပိုင်းပြတ်နေပြီး ခြေရာကြီး တစ်ခု ထင်နေသော စာရွက်ကို ကောက်ယူလိုက်၏။

“သဘာဝတရားအတိုင်း ဖြစ်ပေါ်လာခြင်း၊ လုပ်ဆောင်မှု မရှိခြင်းဖြင့် အရာအားလုံးကို ပြီးမြောက်စေခြင်း”

အပေါ်ရှိ တံဆိပ်တုံးမှာ မကြီးမားသော်လည်း ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့နေရသည်။ “ဝူဝေ့ ဧကရာဇ်ဟောင်း”

ဤသည်မှာ ဧကရာဇ်ဟောင်း၏ ဘွဲ့အမည်ဖြစ်ပြီး ဤတံဆိပ်တုံးမှာ ယခုအချိန်တွင် လင်လု၏ ခြေရာ အလယ်ဗဟို၌ အတိအကျ ရှိနေ၏။

ဤသည်မှာ အမှန်တကယ်ပင် ဧကရာဇ်ဟောင်း၏ လက်ရေးစာ ဖြစ်သည်။ လုံးဝ အမှန်အကန် ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် မည်သူကများ ဧကရာဇ်ဟောင်း၏ လက်ရေးစာကို အတုလုပ်ရဲမည်နည်း။ မျိုးနွယ်စု ကိုးဆက်လုံး အသတ်ခံရမည့် ကိစ္စဖြစ်သည်။

ဧကရာဇ်ဟောင်းသည် အောက်ယွီကို အမှန်တကယ်ပင် စာတစ်စောင် ပေးသနားခဲ့သည်။ သို့ပေမည့် အဘယ်ကြောင့်နည်း။ အဘယ်ကြောင့်နည်း။ ဧကရာဇ်၏ စိတ်ထဲတွင် အထင်လွဲမှုများ ဖြစ်ပေါ်လာမည်ကို သူ မစိုးရိမ်ဘူးလား။

မြို့တော် စစ်သေနာပတိ နင်ဟွိုင်အန်းသည် မိုးကြိုးပစ်ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်။ တစ်ကိုယ်လုံး အေးစက်သွားပြီး ထိုအေးစက်မှုသည် ခြေဖဝါးမှသည် ခေါင်းထိပ်အထိ တိုက်ရိုက် ပျံ့နှံ့သွားတော့၏။

ထို့အပြင် တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် အသက်ရှူရ ခက်ခဲလာတော့၏။ ခေါင်းများ မူးဝေလာပြီး မေ့လဲလုမတတ်ပင် ဖြစ်သွားရသည်။

အချိန်အတော်ကြာပြီးမှသာ မြို့တော် စစ်သေနာပတိသည် မျှော်လင့်ချက် အနည်းငယ်ဖြင့် တုန်ယင်စွာ ပြောလိုက်၏။ “မြို့တော်ဝန်... လာ... လာကြည့်ပါအုံး။ ဒါ... ဒါ ဧကရာဇ်ဟောင်းရဲ့ လက်ရေးစာ ဟုတ်ရဲ့လား။”

မြို့တော်ဝန် ရှေ့သို့တက်လာပြီး ကြည့်ရှုလိုက်ရာ ဤသည်မှာ ဧကရာဇ်ဟောင်း၏ လက်ရေးစာ မဟုတ်လျှင် ဘာဖြစ်နိုင်မည်နည်း။ သူသည် အရပ်ဖက် အမတ်တစ်ဦး ဖြစ်သောကြောင့် ဧကရာဇ်ဟောင်း၏ လက်ရေးစာများကို မကြာခဏ မြင်တွေ့ရလေ့ရှိရာ တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် သိရှိနိုင်သည်။

ချက်ချင်းပဲမြို့တော်ဝန်သည်လည်း မိုးကြိုးပစ်ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပြီး ခြေလက်များ အေးစက်သွားကာ ပြဿနာ ကြီးသွားပြီဆိုတာကို သိရှိလိုက်တော့၏။ ‘ပြဿနာ အရမ်း ကြီးသွားပြီ။ ဒီတစ်ခါတော့ လူတွေ အများကြီး သေရတော့မယ်။’

မြို့တော်ဝန်သည် ချက်ချင်းဆိုသလို ဒူးထောက်လိုက်ပြီး အဆက်မပြတ် ဦးညွတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။ “ဝူဝေ့ ဧကရာဇ်ဟောင်း သက်တော်ရာကျော် ရှည်ပါစေ... သက်တော်ရာကျော် ရှည်ပါစေ။”

ဤစကား ထွက်ပေါ်လာခြင်းသည် လူတစ်စုကို သေဒဏ်ပေးလိုက်ခြင်းနှင့် အတူတူပင် ဖြစ်၏။

ယွင်ကျုံးဟဲ့က ပြေးလာပြီး ဆုတ်ဖြဲခံထားရသော ဧကရာဇ်ဟောင်း၏ လက်ရေးစာကို ကောက်ယူကာ ရင်ခွင်ထဲတွင် ပွေ့ဖက်၍ တိတ်တဆိတ် မျက်ရည်ကျကာ ငိုကြွေးလိုက်တော့သည်။ “ဧကရာဇ်ဟောင်း... ကျုပ်မှာ အပြစ်ရှိပါတယ်။ ကျုပ်မှာ အပြစ်ရှိပါတယ်။ ဧကရာဇ်ဟောင်းရဲ့ လက်ရေးစာကို သေချာ မကာကွယ်နိုင်ခဲ့လို့ ကျုပ်မှာ အပြစ်ရှိပါတယ်။”

ထို့နောက် သူသည် ခြေရာများကို အလွန် မြတ်နိုးစွာဖြင့် ညင်သာစွာ သုတ်သင်ပြီး သတိထား၍ ပြန်လည် ဆက်စပ်ရန် ကြိုးစားနေတော့၏။ ဤသရုပ်ဆောင်မှုမှာ လုံးဝကို အပြစ်ပြောစရာ မရှိချေ။

“လင်လု... ခင်ဗျားက ဧကရာဇ်ဟောင်းရဲ့ လက်ရေးစာကို ဆုတ်ဖြဲရုံတင် မကဘူး၊ ခြေအောက်မှာပါ နင်းထားသေးတယ်။ ခင်ဗျားက တကယ်ကို သေချင်နေတာပဲ။ သေချင်နေတာပဲ။”

ယွင်ကျုံးဟဲ့က အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် ပြောလိုက်၏။ “ဒါက သူတော်စင် ပေးသနားထားတဲ့ စာပါလို့ ကျုပ် ထပ်ခါတလဲလဲ ပြောခဲ့တာတောင် ခင်ဗျားက ဆုတ်ဖြဲလိုက်သေးတယ်။ ခင်ဗျား ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်ပြီးသားကိုတောင် ဆုတ်ဖြဲပြီး ခြေအောက်မှာ နင်းထားသေးတယ်။ ခင်ဗျားက ပုန်ကန်နေတာပဲ။ ခင်ဗျားက ပုန်ကန်နေတာပဲ...”

တစ်ခဏအတွင်းမှာပဲ လင်လုသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် ရပ်လျက် တစ်ချက်လေးမှ မလှုပ်ရှားနိုင်တော့ချေ။

လူတိုင်းက သူ့ကို ကြည့်ရာတွင် သရဲတစ္ဆေ တစ်ကောင်ကို ကြည့်နေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး အနောက်သို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် ဆုတ်သွားကြတော့၏။

ဆက်လက်၍ အနံ့ဆိုးများ ထွက်ပေါ်လာပြီး ရေကျသံများ ထွက်ပေါ်လာတော့၏။ အပေါ်ယံတွင်သာ ရဲတင်းဟန်ဆောင်နေသော ဤ လင်လုသည် အကြောက်လွန်ကာ သေးထွက်၊ ချေးထွက် ဖြစ်သွားတော့သည်။

မြို့တော် စစ်သေနာပတိ နင်ဟွိုင်အန်းက အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်၏။ “လင်လု ပုန်ကန်နေပြီ။ သူ့ကို ဖမ်းလိုက်။”

ချက်ချင်းပဲ စစ်သေနာပတိရုံး၏ စစ်သည်များ ရှေ့သို့တက်လာပြီး စစ်သူကြီး လင်လုကို မြေပြင်ပေါ်တွင် ဖိချုပ်ထားလိုက်ကြတော့သည်။

ယွင်ကျုံးဟဲ့က အေးစက်စက်ဖြင့် ပြောလိုက်၏။ “နင်ဟွိုင်အန်း... စောစောက ခင်ဗျား ဘာပြောလိုက်တာလဲ။ သူတော်စင်က ကျုပ်ကို ပုန်ကန်ဖို့ သင်ပေးတယ်လို့ ခင်ဗျား ပြောတယ်လေ။ ဧကရာဇ်ဟောင်းက ကျုပ်ကို ပုန်ကန်ဖို့ သင်ပေးတယ်လို့ ခင်ဗျား ပြောတာလား။”

မြို့တော် စစ်သေနာပတိ နင်ဟွိုင်အန်းလည်း တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်သွားပြီး ယွင်ကျုံးဟဲ့ကို မယုံကြည်နိုင်စွာဖြင့် ကြည့်နေမိတော့သည်။

‘အောက်ယွီ... ခင်ဗျားက အရမ်း ယုတ်မာတာပဲ။ ခင်ဗျားက ကောင်းကင်ကို တုန်လှုပ်စေလောက်တဲ့ အမှုကြီးတစ်ခုကို ဖန်တီးချင်နေတာလား။ ခင်ဗျား လူဘယ်နှစ်ယောက်ကို သေစေချင်နေတာလဲ။ လူအများကြီးရဲ့ ခေါင်းတွေ ပြတ်သွားအောင် လုပ်ချင်နေတာလား။’

ယွင်ကျုံးဟဲ့က အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် ပြောလိုက်၏။ “ခုနက လူတိုင်း ကြားလိုက်တယ်လေ။ မြို့တော် စစ်သေနာပတိ နင်ဟွိုင်အန်း ကိုယ်တိုင် ပြောခဲ့တာ။ တစ်ခါတည်းတောင် မဟုတ်ဘူး၊ အကြိမ်ကြိမ် ပြောခဲ့တာ။ ဧကရာဇ်ဟောင်း သူတော်စင်ကြီးက ကျုပ်ကို ပုန်ကန်ဖို့ သင်ပေးတယ်တဲ့။ ဒီလူက တကယ်ကို သေချင်နေတာပဲ။ သေချင်နေတာပဲ။”

ဆက်လက်၍ ယွင်ကျုံးဟဲ့သည် မြို့တော်ဝန်ကို ရုတ်တရက် လက်ညှိုးထိုးပြကာ ပြောလိုက်သည်။ “မြို့တော်ဝန်ထန်... ခင်ဗျားက မြို့တော်ဝန်ဖြစ်ပြီး မြို့တော်ကို အုပ်ချုပ်နေတာ။ ဒါကို အရေးမစိုက်ဘဲ နေမှာလား။ နင်ဟွိုင်အန်းက ဧကရာဇ်ဟောင်းကို စော်ကားနေတာ၊ လင်လု ပုန်ကန်နေတာတွေကို ခင်ဗျားက ဒီအတိုင်း ကြည့်နေမှာလား။ ခင်ဗျားရဲ့ သစ္စာရှိမှုတွေ ဘယ်ရောက်သွားပြီလဲ။ ခွေးစားသွားပြီလား။”

မြို့တော်ဝန် ထန်ကျုံးသည် အမှန်တကယ်ပင် အလွန် နောင်တရနေမိသည်။ သူသည် ယနေ့ လုံးဝ မလာသင့်ကြောင်း သိရှိလိုက်ပြီ ဖြစ်၏။

အမှန်တကယ်တော့ သူကိုယ်တိုင်ကလည်း လာရောက်ရန် လုံးဝ မရည်ရွယ်ခဲ့ချေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဤကဲ့သို့သော ကိစ္စရပ်မျိုးသည် အလွန် အဓိပ္ပာယ် မရှိသလို၊ အလွန် အရှက်မရှိသည့် လုပ်ရပ်ဖြစ်ပြီး ဂုဏ်သိက္ခာလည်း မရှိသောကြောင့်ပင်။

သို့ပေမည့် အကြိမ်ကြိမ် စဉ်းစားပြီးနောက် မလာဘဲ နေ၍ မဖြစ်နိုင်ချေ။ အောက်ယွီကို ဖမ်းဆီးခြင်းကဲ့သို့သော ကိစ္စရပ်မှာ ထင်ရှားစွာပင် မိဖုရားကြီး၏ အလိုဆန္ဒဖြစ်ပြီး မြို့တော်ဝန်ရုံး၏ တာဝန်လည်း ဖြစ်သည်။

သူကိုယ်တိုင် ဦးဆောင်ပြီး ဖမ်းဆီးရန် ဆန္ဒမရှိဘဲ မြို့တော် စစ်သေနာပတိရုံးမှ လင်လုကိုယ်တိုင် ရှေ့ထွက်၍ ဖမ်းဆီးခြင်းမှာ မသင့်တော်သလို အကြောင်းပြချက်လည်း မရှိချေ။

အကယ်၍ မြို့တော်ဝန်ရုံးက လုံးဝ ဝင်ရောက် မစွက်ဖက်ပါက မိဖုရားကြီးက သူ၏အပေါ် မကျေမနပ် ဖြစ်နေသည်ဟု သံသယ ဝင်သွားနိုင်သည်။

ဤသို့ ရှုပ်ထွေးသော စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ လှုပ်ရှားမှုများအောက်တွင် ထန်ကျုံး လာရောက်ခဲ့ရခြင်းဖြစ်ပြီး ဘေးမှ ကြည့်ရှုရုံသာ ကြည့်ရှုရန်နှင့် နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ဝင်ရောက် မစွက်ဖက်ရန်သာ ရည်ရွယ်ထားခဲ့၏။

သူ ဤသို့ လုပ်ဆောင်ရခြင်းမှာ ဂုဏ်သိက္ခာကို ထိန်းသိမ်းရန်အတွက်သာဖြစ်ပြီး အောက်ယွီကို ကြောက်ရွံ့သောကြောင့် လုံးဝ မဟုတ်ချေ။

ယခုတစ်ကြိမ်တွင် အောက်ယွီသည်လည်း လွတ်မြောက်နိုင်မည် မဟုတ်ဘဲ မည်သည့် ခုခံနိုင်စွမ်းမှ ရှိမည် မဟုတ်ကြောင်း သူ ထင်မှတ်ထားခဲ့သည်။ သို့ပေမည့် မျက်စိရှေ့ရှိ မြင်ကွင်းက သူ့ကို အမှန်တကယ် အံ့ဩမှင်သက်သွားစေခဲ့သည်။

‘အောက်ယွီက ဒီလောက်တောင် တော်ပြီး ဒီလောက်တောင် ရက်စက်တာလား။ သူ့မှာ ခုခံနိုင်စွမ်း လုံးဝ မရှိဘူးလို့ ထင်ထားခဲ့တာ၊ တစ်ချက်တည်းနဲ့ အသေအလဲ တိုက်ခိုက်လိုက်တာပဲ။ ဒါက လူဘယ်နှစ်ယောက်ကို သေစေချင်နေတာလဲ။’

“မြို့တော်ဝန် ထန်ကျုံး... ကြည့်ရတာ ခင်ဗျားက တကယ်ပဲ ဂရုမစိုက်ဘဲ နေတော့မှာလား။” ယွင်ကျုံးဟဲ့က အေးစက်စက်ဖြင့် မေးလိုက်၏။

ဤစကားကို ကြားလိုက်ရချိန်မှာတော့ မြို့တော်ဝန်၏ ခန္ဓာကိုယ် တုန်ခါသွားပြီး အလွန် ခက်ခဲသော ရွေးချယ်မှု တစ်ခုနှင့် ရင်ဆိုင်နေရပြီ ဖြစ်ကြောင်း သူ သိရှိလိုက်တော့သည်။

ယခုအခါ သူ့အတွက် မိမိကိုယ်ကို ကင်းလွတ်ခွင့် ရနိုင်မည့် အခွင့်အရေး တစ်ခု ရှိနေသည်။ မြို့တော် စစ်သေနာပတိ နင်ဟွိုင်အန်းကို တိုက်ရိုက် ဖမ်းဆီးလိုက်ပါက ဤ ဧကရာဇ်ဟောင်းကို စော်ကားသည့် ကိစ္စမှ ကင်းလွတ်ခွင့် ရရှိသွားမှာဖြစ်၏။

သို့ပေမည့် နင်ဟွိုင်အန်းသည် မိဖုရားကြီး၏ မောင်ဝမ်းကွဲဖြစ်ရာ သူ ထန်ကျုံးသာ နင်ဟွိုင်အန်းကို ဖမ်းဆီးလိုက်ပါက မိဖုရားကြီးကို သေသည်အထိ ဒေါသထွက်စေမည် မဟုတ်ပါလား။

သို့ပေမည့် သူသာ ဘာမှမလုပ်ဘဲ နေမည်ဆိုပါက ဧကရာဇ်ဟောင်းကို သေသည်အထိ ဒေါသထွက်စေ ပေလိမ့်မည်။

ယနေ့ ဤမြင်ကွင်းကို လူတိုင်း ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်။ လင်လုသည် ဧကရာဇ်ဟောင်း၏ လက်ရေးစာကို ဆုတ်ဖြဲခဲ့ပြီး ခြေအောက်တွင်ပါ နင်းထားခဲ့သည်။ ဤသည်မှာ အဆုံးစွန်အထိ စော်ကားလိုက်ခြင်း ဖြစ်လို့နေ၏။

အမှန်တကယ်တော့ ဤအရာများ အားလုံးကို လင်လုက လုပ်ဆောင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သော်လည်း နင်ဟွိုင်အန်းတွင်လည်း ရှောင်လွှဲ၍ မရနိုင်သော တာဝန် ရှိသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် လင်လုသည် စစ်သေနာပတိရုံး၏ စစ်သူကြီးဖြစ်ပြီး သူ၏ လုပ်ရပ်သည် မြို့တော် စစ်သေနာပတိ နင်ဟွိုင်အန်း၏ အလိုဆန္ဒပင် ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။

ထို့အပြင် နင်ဟွိုင်အန်း ကိုယ်တိုင်ကလည်း သူတော်စင်က ခင်ဗျားကို ပုန်ကန်ဖို့ သင်ပေးတာလား ဟု နှစ်ကြိမ်တိုင်တိုင် ပြောဆိုခဲ့သေးသည် မဟုတ်ပါလား။

ထို့အပြင် သူ မြို့တော်ဝန်တွင်လည်း တာဝန် ရှိသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူသည် ဤအရာများ အားလုံးကို မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ ကြည့်ရှုနေပြီး မတားဆီးခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

မိဖုရားကြီးကို ဒေါသထွက်စေမလား၊ ဧကရာဇ်ဟောင်းကို ဒေါသထွက်စေမလား ဆိုသည်ကို ထန်ကျုံး ရွေးချယ်ရတော့မှာဖြစ်၏။

အကယ်၍ အောက်ခြေအဆင့် အမတ် တစ်ဦးသာဆိုလျှင် မိဖုရားကြီးကို ဒေါသထွက်စေရန် မဝံ့မရဲ ဖြစ်ကောင်း ဖြစ်နိုင်သည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် လက်ရှိ အုပ်ချုပ်နေသူမှာ ဧကရာဇ် ဝမ်ယွင် ဖြစ်ပြီး ဧကရာဇ်ဟောင်းမှာမူ အနားယူသွားပြီဖြစ်ကာ နိုင်ငံရေးကို ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ခြင်း မရှိတော့သောကြောင့်ပင်။

……………….

အပိုင်း (၃၈၄)

ထန်ကျုံးသည် အသက်ကို ပြင်းပြင်း ရှူသွင်းလိုက်ပြီး မြို့တော် စစ်သေနာပတိ နင်ဟွိုင်အန်းကို မီးဝင်းဝင်းတောက်နေသကဲ့သို့ ကြည့်ကာ အေးစက်စက်ဖြင့် ပြောလိုက်၏။

“နင်ဟွိုင်အန်း... ခင်ဗျားက မြို့တော် စစ်သေနာပတိ ဖြစ်နေပြီး လက်အောက်ငယ်သားက ဧကရာဇ်ဟောင်းရဲ့ လက်ရေးစာကို နင်းခြေစော်ကားတာကို ခွင့်ပြုထားရုံတင် မကဘူး၊ ကိုယ်တိုင်လည်း ဧကရာဇ်ဟောင်းရဲ့ ဩဇာတိက္ကမကို စော်ကားတဲ့ စကားတွေ ပြောသေးတယ်။ ကျုပ်က ခင်ဗျားကို ဘယ်လိုလုပ် ခွင့်လွှတ်နိုင်မှာလဲ။ လာကြစမ်း... နင်ဟွိုင်အန်းကို ဖမ်းလိုက်။”

မြို့တော်ဝန် ထန်ကျုံး၏ အမိန့်ပေးသံနှင့်အတူ ဘေးပတ်လည်ရှိ စစ်သည် ရာချီသည် အနည်းငယ် မှင်သက်သွားကြသည်။

သူတို့ အမှန်တကယ်ပင် မဖမ်းဆီးရဲကြချေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဤသူသည် လောက၏ နံပါတ်တစ် စစ်သေနာပတိ ဖြစ်ပြီး မိဖုရားကြီး၏ မောင်ဝမ်းကွဲ ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။

ထန်ကျုံးက အေးစက်စက်ဖြင့် မေးလိုက်၏။ “ခင်ဗျားတို့လည်း အတူတူ သတ်ဖြတ်ခံချင်နေကြတာလား။”

ဤစကားကို ကြားလိုက်ရချိန်မှာတော့ ထိုနေရာတွင် ရှိနေသော စစ်သည်များ၏ မျက်နှာများ ပျက်ယွင်း သွားကြပြီး ရှေ့သို့တက်ကာ နင်ဟွိုင်အန်းကို ဖမ်းဆီးတုပ်နှောင်လိုက်ကြတော့၏။

လင်လုမှာမူ သေသွားသော ခွေးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်နေပြီး သူ သေချာပေါက် သေရတော့မည်ကို သိရှိထားသည်။

မြို့တော် စစ်သေနာပတိ နင်ဟွိုင်အန်းသည် တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်နေပြီး အောက်ယွီကို အမုန်းတရား အပြည့်ဖြင့် စိုက်ကြည့်နေလေ၏။

‘မကျေနပ်ဘူး... မကျေနပ်ဘူး။ ကျုပ် အရင်တုန်းက အောက်ရှင်းရဲ့ ရိုက်နှက်ခြင်းကို ခံခဲ့ရလို့ အမတ်ဘဝ ဆယ်နှစ်ကျော် နှောင့်နှေးခဲ့ရတယ်။ အခု ခက်ခက်ခဲခဲနဲ့ မြို့တော်ရဲ့ နံပါတ်တစ် စစ်သေနာပတိ ဖြစ်လာတော့မှ အောက်ယွီရဲ့ လက်ထဲမှာ ထပ်ပြီး ကျရှုံးရပြန်ပြီ။ ကျုပ် မကျေနပ်ဘူး။’

ဧကရာဇ်ဟောင်းက အောက်ယွီကို အဘယ်ကြောင့် လက်ရေးစာ ပေးသနားခဲ့သနည်း ဆိုသည်ကို သူ တကယ်ကို နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်နေ၏။ ထိုသို့ ပေးအပ်ရန် အကြောင်းပြချက် လုံးဝ မရှိချေ။

“ခေါ်သွား...” မြို့တော်ဝန်က လက်ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်သည်။

စစ်သည် ရာချီသည် လင်လု နှင့် နင်ဟွိုင်အန်း တို့ကို ဖမ်းဆီးကာ ခမ်းနားကြီးကျယ်စွာဖြင့် မြို့တော်ဝန်ရုံးသို့ ဦးတည်သွားကြတော့၏။

မြို့တော်ဝန်သည် ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်လိုက်မိပြီး ဤတစ်ကြိမ်မှာလည်း လူအများကြီး ထပ်သေရအုံးမည် ဆိုသည်ကို သိရှိလိုက်သည်။

‘ကောင်းကင်မှာ နေနှစ်စင်း မရှိနိုင်ဘူး၊ ပြည်သူတွေမှာလည်း အရှင်သခင် နှစ်ပါး မရှိနိုင်ဘူး။ အခု ကောင်းကင်မှာ နေနှစ်စင်း ရှိနေပြီဆိုတော့ နည်းနည်းလေး အစပျိုးပေးလိုက်ရုံနဲ့ ကောင်းကင်ကို တုန်လှုပ်စေလောက်တဲ့ အမှုကြီးတစ်ခု ဖြစ်လာနိုင်တယ်။

ဒါပေမဲ့ သာမန်အချိန်ဆို ဘယ်သူက နေမင်းကို သွားပြီး ရန်စရဲမှာလဲ။ ခင်ဗျား အောက်ယွီ တစ်ယောက်တည်းကသာ အကြိမ်ကြိမ် သွားပြီး ရန်စရဲတာ။ ခင်ဗျားက ဧကရာဇ်ဟောင်းကို မျက်နှာလို မျက်နှာရ လုပ်လိုက်ပေမယ့် ဧကရာဇ်မင်းမြတ်ကို သေသည်အထိ ဒေါသထွက်သွားအောင် လုပ်လိုက်တာကို မကြောက်ဘူးလား။’

အမှောင်ထဲမှာ ပုန်းအောင်းနေသည့် တွမ်ယင်းယင်း နှင့် သခင်လေး တွမ်ယွီ တို့မှာတော့ တဆတ်ဆတ် တုန်ယင်နေကြ၏။

စောစောက ဖြစ်သွားသည့် မြင်ကွင်းကို သူတို့ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်တွေ့လိုက်ရပြီး တစ်ကိုယ်လုံး အေးစက်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

‘ဒီတစ်ကြိမ်တော့ အောက်ယွီ သေချာပေါက် သေပြီလို့ ထင်ထားတာ၊ မထင်မှတ်ဘဲ နောက်တစ်ကြိမ် တန်ပြန်တိုက်ခိုက်လိုက်ပြန်တယ်။ အရမ်း ကြောက်စရာကောင်းတာပဲ။ ဒီကိစ္စကို တော်ဝင် တရားရုံး အကြီးအကဲ စုချင်ဝမ်ဆီ အမြန် သွားပြောမှ ရမယ်။ မဟုတ်ရင် ပြဿနာ ကြီးသွားလိမ့်မယ်။ မဟုတ်ဘူး... ပြဿနာ ကြီးသွားပြီပဲ။’

ယခုအချိန်မှာတော့ လမ်းမကြီး တစ်ခုလုံးက အမတ်များလည်း လန့်သွားပြီး တိတ်ဆိတ်သွားကြ၏။

‘အောက်ယွီက ဒီလောက်တောင် တော်တာလား။ သူက ဝဖြိုးပြီး တုံးအတယ်၊ စာပဲ ဖတ်တတ်တယ်လို့ လူတိုင်း ပြောနေကြတာ မဟုတ်ဘူးလား။’

ယွင်ကျုံးဟဲ့က လက်သီးဆုပ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ “အိမ်နီးချင်း အမတ်မင်းတို့... ဒီနေ့ ဖြစ်သွားတဲ့ မြင်ကွင်းကို အားလုံး မြင်တွေ့ခဲ့ရမယ်လို့ ယုံကြည်ပါတယ်။ မနက်ဖြန် ညီလာခံမှာ တရားမျှတစွာ ထွက်ဆိုပေးကြပါအုံး။”

............

နန်းတော်အတွင်း၌ မိဖုရားကြီးသည် အလွန်အမင်း ဒေါသထွက်နေသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူမသည် ဧကရာဇ်ဟောင်းက လူလွှတ်၍ ပို့ဆောင်ပေးလိုက်သော လက်ဆောင်ဖြစ်သည့် ကျောက်စိမ်း ရူရီ တစ်ခုနှင့် အမိန့်တော် တစ်ရပ်ကို လက်ခံရရှိထားသောကြောင့် ဖြစ်၏။

ယင်းယန်သည် ရိုင်းစိုင်းစွာဖြင့် မိဖုရားကြီးကို စော်ကားခဲ့သောကြောင့် သေဒဏ်ပေးသင့်သော်လည်း မိဖုရားကြီးသည် သနားညှာတာသော စိတ်ဖြင့် သူ့အတွက် အသနားခံပေးခဲ့သည်။

ထို့ကြောင့် သေဒဏ်မှ ကင်းလွတ်ခွင့် ပေးလိုက်သော်လည်း ပြစ်ဒဏ်မှ ကင်းလွတ်ခွင့် မရဘဲ ရာထူးအားလုံး ရုပ်သိမ်းကာ ကြိမ်ဒဏ် အချက်ငါးဆယ် ရိုက်နှက်လိုက်၏။

ဤသည်မှာ အခြားသူများကို သတိပေးသည့်အနေဖြင့် ပြုလုပ်လိုက်ခြင်းဖြစ်၏။ ထို့အပြင် မိဖုရားကြီး၏ သနားညှာတာမှုကို ချီးကျူးဂုဏ်ပြုသည့်အနေဖြင့် ကျောက်စိမ်း ရူရီ တစ်ခုကို ပေးသနားလိုက်သည် ဟူ၍ ဖြစ်သည်။

ဤအမိန့်တော်ကို လက်ခံရရှိချိန်မှာတော့ မိဖုရားကြီးသည် ဒေါသထွက်လွန်း၍ ပေါက်ကွဲထွက်မတတ် ဖြစ်သွားရသည်။ သို့ပေမည့် သူမ မည်သို့ လုပ်နိုင်မည်နည်း။ လက်ခံရုံသာ ရှိ၏။

‘ချွေးမ တစ်ယောက် အနေနဲ့ ယောက္ခမရဲ့ အမိန့်ကို ဘယ်လိုလုပ် ဖီဆန်ရဲမှာလဲ။ ဧကရာဇ်ဟောင်းက ခင်ဗျားကို သနားညှာတာတယ် လို့ ပြောရင် ခင်ဗျား သနားညှာတာရမှာပဲ။’

သို့ပေမည့် အမိန့်တော် လာဖတ်သော ရှန်ချင်းနန်းဆောင်မှ မိန်းမစိုး ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် မိဖုရားကြီး၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်း အေးစက်သွားတော့သည်။

‘ဒီအဘိုးကြီး... ဘာလို့ အခုထိ မသေသေးတာလဲ။ ဘာလို့ အခုထိ မသေသေးတာလဲ။’

မိဖုရားကြီး၏ စိတ်ထဲတွင် ရူးသွပ်မတတ် အော်ဟစ်နေသည်။ ဤကျောက်စိမ်း ရူရီကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ရိုက်ခွဲပစ်ချင်စိတ်များ ပေါက်လာ၏။

ဤကျောက်စိမ်း ရူရီကို ဆုပ်ကိုင်ကာ ဧကရာဇ်ဟောင်းကို ကိုယ်တိုင် မြင်တွေ့နေရသကဲ့သို့ အသေအလဲ စိုက်ကြည့်နေမိကာ မျက်လုံးများဖြင့် သူ့ကို သတ်ပစ်ချင်၊ ကျိန်ဆဲပစ်ချင်နေသည်။

ထိုအချိန်တွင် အပြင်ဘက်မှ ခြေသံများ ထွက်ပေါ်လာတော့၏။

မိဖုရားကြီးသည် မျက်နှာထားကို အလျင်အမြန် ပြောင်းလဲလိုက်ပြီး အေးစက်ပြီး ဒေါသထွက်နေသော မျက်နှာမှ ကြင်နာပြီး ကြည်ညိုလေးစားသော မျက်နှာအဖြစ် ပြောင်းလဲလိုက်ကာ ကျိန်ဆဲချင်သော အကြည့်များမှ ဤကျောက်စိမ်းရူရီကို သတိထား၍ ဂရုစိုက်သော အကြည့်များအဖြစ် ပြောင်းလဲလိုက်သည်။

ဤမျက်နှာထား ပြောင်းလဲမှု အမြန်နှုန်းမှာ အမှန်တကယ်ပင် အော်စကာဆုရ မင်းသမီး အဆင့် ပင်ဖြစ်သည်။ ဧကရာဇ်ဟောင်း အပေါ် ထားရှိသော သူမ၏ မုန်းတီးမှုကို မည်သူ့ကိုမှ လုံးဝ မြင်တွေ့ခွင့် မပေးနိုင်သလို ကြားသိခွင့်လည်း မပေးနိုင်ချေ။

“မိဖုရားကြီး...” အပြင်ဘက်မှ အထိန်းတော်လင်၏ အသံ ထွက်ပေါ်လာ၏။

ထိုအသံကို ကြားချိန်မှာတော့ မိဖုရားကြီးသည် သက်ပြင်းချနိုင်သွားသည်။ ‘ဒါက ကိုယ့်လူပဲ။ လုံးဝကို ကိုယ့်လူပဲ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီလိုဆိုရင်တောင် ဧကရာဇ်ဟောင်း အပေါ် ထားရှိတဲ့ မုန်းတီးမှုကို မပြသနိုင်သေးဘူး။’

“ဝင်ခဲ့။” မိဖုရားကြီးက ပြောလိုက်၏။

အထိန်းတော်လင်သည် ရင်ဘတ်ကို ဖိကာ ဝင်ရောက်လာပြီး ဒူးထောက်၍ ပြောလိုက်သည်။ “ကျွန်မ... မိဖုရားကြီးကို အရိုအသေပေးပါတယ်။”

မိဖုရားကြီးက အလျင်အမြန် ရှေ့တက်ကာ တွဲထူလျက် ပြောလိုက်၏။ “နို့တိုက်အမေက ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ယဉ်ကျေးနေရတာလဲ။ သမီးက နို့တိုက်အမေရဲ့ နို့ကို သောက်ပြီး ကြီးပြင်းလာတာဆိုတော့ ဒီလောက် ယဉ်ကျေးနေစရာ မလိုပါဘူး။”

အထိန်းတော်လင်က ပြောလိုက်သည်။ “မိဖုရားကြီးက ကျွန်မကို ရင်းရင်းနှီးနှီး ဆက်ဆံတာဟာ ကျွန်မရဲ့ ကံကောင်းမှုပါ။ ဒါပေမဲ့ ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီး ဘယ်လောက် မြင့်မားကျယ်ဝန်းလဲ ဆိုတာကိုတော့ မသိဘဲ နေလို့မရပါဘူး။ ကျွန်မတို့ တစ်မိသားစုလုံး ရရှိထားတာတွေ အားလုံးက မိဖုရားကြီး ပေးသနားထားတာ ဆိုတာကို သိပါတယ်။

လင်လု ဆိုတဲ့ကလေးက တခြား အရည်အချင်း မရှိပေမဲ့ မိဖုရားကြီးအပေါ် သစ္စာရှိမှုကတော့ ပထမတန်းစားပါ။ ဒီနေ့ ကိစ္စကို ကြားတာနဲ့ ချက်ချင်းပဲ အောက်ယွီကို သွားဖမ်းဖို့ စစ်သည်တွေကို ခေါ်သွားပါပြီ။”

ဆက်လက်၍ အထိန်းတော်လင်က စမ်းသပ်လိုသည့် သဘောဖြင့် မေးမြန်းလိုက်၏။ “မိဖုရားကြီး... ဟိုဘက် ဧကရာဇ်ဟောင်းဆီက အမိန့်တော် ရောက်လာပြီလို့ ကြားတယ်။”

မိဖုရားကြီးက ပြောလိုက်သည်။ “ဟုတ်တယ်။ ယင်းယန်ဟာ ရွံစရာကောင်းပေမဲ့ သူက ဧကရာဇ်ဟောင်းရဲ့ လူဆိုတော့ ကျွန်မက သူ့အတွက် စကားနည်းနည်းလောက် ဝင်ပြောပေးလိုက်တာပါ။ ဧကရာဇ်ဟောင်းက ယင်းယန်ရဲ့ သေဒဏ်ကို ခွင့်လွှတ်ပေးလိုက်ပေမဲ့ ရာထူးအားလုံး ရုပ်သိမ်းပြီး ကြိမ်ဒဏ် အချက်ငါးဆယ် ရိုက်ဖို့ အမိန့်ပေးလိုက်ပါတယ်။”

အထိန်းတော်လင်၏ စိတ်ထဲတွင်လည်း ရူးသွပ်မတတ် အော်ဟစ်ဒေါသထွက်နေ၏။ ‘ဒီ ယင်းယန်က ကျုပ်ကို ကန်ထုတ်လိုက်တာတောင် မသေဘူးလား။’

သို့သော်ငြား သူ ဘာမှ လုပ်လို့ မရနိုင်ပေ။ ဧကရာဇ်ဟောင်းကို မတရားဘူးဟု သွားအပြစ်တင်လို့ ရနိုင်မည်လား။

အထိန်းတော်လင်က ချက်ချင်း ဦးညွတ်ကာ ပြောလိုက်၏။ “မိဖုရားကြီးက သနားညှာတာတဲ့ စိတ်ရှိတာ ကျွန်မရဲ့ ကံကောင်းမှုပါပဲ။”

‘ယင်းယန်က ဧကရာဇ်ဟောင်းရဲ့ လူဆိုတော့ ဧကရာဇ်ဟောင်းက ကာကွယ်ပေးတာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ အောက်ယွီက ဧကရာဇ်ဟောင်းရဲ့ လူမှ မဟုတ်တာ။’

အထိန်းတော်လင်က ပြောလိုက်သည်။ “အောက်ယွီက မျက်နှာပြောင်တိုက်ပြီး ဧကရာဇ်ဟောင်းဆီ သွားတောင်းဆိုတာတောင် ရှန်ချင်းနန်းဆောင်ထဲ မဝင်ရဘဲ နှင်ထုတ်ခံလိုက်ရတယ်လို့ ကြားတယ်။ ပြီးတော့ အရိုက်တောင် ခံလိုက်ရသေးတယ်တဲ့။”

ဤစကားမှာ အောက်ယွီကိုရော သတ်ရဦးမလား ဆိုတာကို စမ်းသပ်နေခြင်းဖြစ်၏။

ယခုအချိန်တွင် မိဖုရားကြီးမှာ ဒေါသများ ပြည့်နှက်လို့နေသည်။ ‘ယင်းယန်ကို ဧကရာဇ်ဟောင်းက ကာကွယ်ပေးလိုက်တော့ ငါ့ရဲ့ ဒေါသတွေ အားလုံးကို အောက်ယွီရဲ့ ခေါင်းပေါ်မှာ ပုံချရတော့မှာပေါ့။’

အထိန်းတော်လင်က ပြောလိုက်၏။ “ကျွန်မရဲ့သား လင်လုက အောက်ယွီကို ဖမ်းလာပါပြီ။ ဘယ်လို စီရင်ရမလဲ မသိပါဘူး။”

မိဖုရားကြီးက ပြောလိုက်သည်။ “စုချင်ဝမ်ကတော်က သူ့ဆီမှာ မကောင်းဆိုးဝါးတွေ ရှိတယ်လို့ ပြောတယ် မဟုတ်လား။ အဲဒါဆိုလည်း နတ်ဆရာ တချို့ ရှာပြီး သူ့ကို ပယောဂ နှင်ထုတ်ပေးလိုက်ပေါ့။”

သူမ ဤစကားကို ပြောဆိုချိန်တွင် စိတ်ထဲ၌ အလွန် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်နေ၏။ ‘ပယောဂ နှင်ထုတ်မယ် ဟုတ်လား။ အဲဒီနည်းလမ်းတွေက အများကြီးပဲလေ။ ဘယ်လို ပြစ်ဒဏ်မျိုးကိုမဆို ပယောဂ နှင်ထုတ်တယ်လို့ ပြောလို့ ရတာပဲ။’

အထိန်းတော်လင်က ပြောလိုက်သည်။ “တချို့ မကောင်းဆိုးဝါး တစ္ဆေတွေက လူတွေရဲ့ မျက်လုံးထဲမှာ၊ မျိုးဆက်ပွား အင်္ဂါတွေထဲမှာ ပုန်းအောင်းနေတတ်တယ်လို့ ကြားဖူးပါတယ်။ တချို့ကဆိုရင် လျှာပေါ်မှာတောင် ကပ်နေတတ်တယ်တဲ့။ ဒါမှ စကားကို အယုံသွင်းနိုင်မှာလေ။ ပြီးတော့ ပယောဂ နှင်ထုတ်တဲ့ မန္တန်တွေကို ကိုယ်ပေါ်မှာ ရေးထားရုံနဲ့ မရဘူး။ သံပူတိုက်ပြီး အရာပေးမှ၊ ဒါမှမဟုတ် မီးပူနဲ့ စာရေးမှ ရတာ။”

ဤစကား၏ အဓိပ္ပာယ်သည် အလွန် ရှင်းလင်းလွန်းသည်။ ပယောဂ နှင်ထုတ်သည်ဟူသော အကြောင်းပြချက်ဖြင့် လျှာကို ဖြတ်တောက်ပစ်ခြင်း၊ မျက်လုံးကို ဖောက်ထုတ်ခြင်းနှင့် ဝှေးစေ့ကို သင်းကွပ်ခြင်းတို့ ပြုလုပ်နိုင်၏။

ပယောဂ နှင်ထုတ်သည့် မန္တန်များကို ကိုယ်ခန္ဓာပေါ်၌ အမှတ်အသားပြုသည်ဆိုသည်မှာ သံပူဖြင့် တစ်ကိုယ်လုံးကို ကပ်၍ အရာပေးခြင်းကို ဆိုလိုခြင်းဖြစ်သည်။

မီးပူဖြင့် စာရေးသည် ဆိုသည်မှာလည်း သံချောင်းပူပူဖြင့် ကိုယ်ခန္ဓာပေါ်၌ ပယောဂနှင် မန္တန်များကို ရေးထွင်းခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ ဤလုပ်ရပ်များ အားလုံးသည် အလွန်တရာ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်လှသော ပြစ်ဒဏ်များသာ ဖြစ်၏။

ယင်းယန်ကို မသတ်နိုင်သည့်အဆုံးတွင်မူ အထိန်းတော်လင်သည် သူမ၏ ဒေါသအရှိန်အဟုန် အားလုံးကို အောက်ယွီအပေါ်သို့ ပုံချလိုက်ပြီး ၎င်းအား သေလူကဲ့သို့လည်း မဟုတ်၊ ရှင်လူကဲ့သို့လည်း မဟုတ်ဘဲ ဝေဒနာ အပြင်းအထန် ခံစားရစေရန် ဖန်တီးလိုနေတော့သည်။

“ဟောက်ကျင်း...” မိဖုရားကြီးက ခေါ်လိုက်၏။

ချက်ချင်းပဲ အပြင်ဘက်မှ ခြေသံများ ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။

မိန်းမစိုးကြီး ဟောက်ကျင်းက ပြောလိုက်၏။ “ကျုပ် ရှိပါတယ်။”

မိဖုရားကြီးက အမိန့်ပေးလိုက်သည်။ “သွားကြည့်စမ်း။ အောက်ယွီကို ဖမ်းလာပြီလားလို့။ နတ်ဆရာ တချို့လွှတ်ပြီး သူ့ကို ပယောဂ နှင်ထုတ်ပေးလိုက်။ အောက်ရှင်းဟာ ရာထူးနဲ့ ဘွဲ့တွေ ရုပ်သိမ်းခံထား ရပေမယ့် အင်ပါယာအတွက် ကြီးမားတဲ့ အကျိုးဆောင်မှုတွေ ရှိခဲ့ဖူးတဲ့သူမို့ သူ့ရဲ့သားကို မကောင်းဆိုးဝါးတွေ ပူးကပ်နေတာကို ဒီအတိုင်း ကြည့်မနေနိုင်ဘူး။”

မိန်းမစိုးကြီး ဟောက်ကျင်းက ပြန်ဖြေလိုက်၏။ “အမိန့်တော်အတိုင်းပါ။”

ထို့နောက် သူသည် အလျင်အမြန် ထွက်ခွာသွားတော့သည်။

ထိုနတ်ဆရာများမှာ အစောကတည်းကပင် အဆင်သင့် ဖြစ်နေကြပြီ ဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့အားလုံးမှာ ဝူရှန်းတောင်မှ တာအိုဘုန်းကြီးများ ဖြစ်ကြပြီး အထိုက်အလျောက် အစွမ်းသတ္တိ ရှိကြသူများဟုလည်း သတင်းစကား ကြားသိရ၏။

ယောက်ကျင်းက ပြောလိုက်သည်။ “မိဖုရားကြီးရဲ့ အမိန့်တော်... ခင်ဗျားတို့ကို မြို့တော် စစ်သေနာပတိရုံး အကျဉ်းထောင်ကို သွားပြီး အောက်ယွီကို ပယောဂ နှင်ထုတ်ပေးဖို့ အမိန့်ပေးလိုက်တယ်။”

တာအိုဘုန်းကြီး လေးပါးက ဦးညွတ်၍ ပြန်ပြောလိုက်၏။ “အမိန့်တော်အတိုင်းပါ။ မိဖုရားကြီး သနားညှာတာမှု ကြီးမားလှပါတယ်။”

ဆက်လက်၍ တာအိုဘုန်းကြီး တစ်ပါးက မေးလိုက်သည်။ “မိန်းမစိုးကြီး... ဒီတစ်ကြိမ် ပယောဂ နှင်ထုတ်တဲ့အခါ ဘယ်အဆင့်လောက်အထိ လုပ်ရမလဲဆိုတာ မေးပါရစေ။”

မိန်းမစိုးကြီး ဟောက်ကျင်းသည် သူ၏ မျက်လုံးများ၊ လျှာ၊ အောက်ပိုင်းနှင့် တစ်ကိုယ်လုံးကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်၏။

ဝူရှန်းတောင်မှ တာအိုဘုန်းကြီးတို့သည် အခြေအနေကို ချက်ချင်းပင် ရိပ်စားမိသွားကြသည်။ မျက်လုံး ဖောက်ထုတ်ခြင်း၊ လျှာဖြတ်ခြင်း၊ ဝှေးစေ့ကို သင်းကွပ်ခြင်းနှင့် တစ်ကိုယ်လုံးကို မီးပူဖြင့် မန္တန်များ ရေးထွင်းခြင်းတို့ကို ဆိုလိုခြင်းဖြစ်ကြောင်း နားလည်လိုက်ကြခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

ဤအောက်ယွီသည် မိဖုရားကြီးအား အလွန်တရာ အမျက်ရှစေခဲ့ဟန် တူသည်။ ထို့ကြောင့်လည်း မိဖုရားကြီးက ၎င်းအား ထိုကဲ့သို့ ကြမ်းကြုတ်သော နည်းလမ်းများဖြင့် အပြစ်ပေးရန် ကြံရွယ်နေခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

………………………