အခန်း (၁၅၁-၁၅၂)

151

လီကွမ်၏ လူများသည် ဓားစာခံ ၁၀၀ ကျော်စလုံးကို ဖမ်းဆီးချုပ်နှောင်ထားပြီး ဖြစ်သည်။

သူတို့၏ ပါးစပ်များကိုလည်း လုံခြုံစွာ ပိတ်ဆို့ထားကြ၏။

အဖမ်းခံထားရသူများမှာ ကြောက်လန့်တုန်ရီနေကြပြီး မျက်ရည်များမှာလည်း အဆက်မပြတ် စီးကျနေတော့သည်။

အကြောင်းမှာ သူတို့သည် ဆိုးရွားလှသော အနာဂတ်ကို တွေးတော ကြောက်ရွံ့နေကြသောကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။

သာမန်အခြေအနေတွင် သူတို့အား အဘယ်ကြောင့် ဤကဲ့သို့ တုပ်နှောင်ထားပါမည်နည်း။

ယခု အခြေအနေသည် အသတ်ခံရတော့မည့် ဝက် များ၊ ခွေး များကဲ့သို့ မိမိတို့သည် ဆက်ဆံခံနေရသည်ဟု ခံစားနေရသည်။

မူလက သူတို့သည် လူသားများ ဖြစ်ကြသော်လည်း ယခုမူ သားသတ်ရုံသို့ ပို့ဆောင်တော့မည့် တိရစ္ဆာန်များနှယ် ဖြစ်နေရရှာ၏။

လူအများအပြားမှာ ငိုယိုကာ အသနားခံနေကြသော်လည်း ရရှိလိုက်သည်မှာ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော ရိုက်နှက်မှုများသာ ဖြစ်သည်။

အော်ဟစ်ငိုယိုမိသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးမှာ ဆံပင်များ အဆွဲခံလိုက်ရကာ သေနတ်ပြောင်းဖြင့် အထုခံလိုက်ရသဖြင့် သွားများ ကျိုးကြေသွားခဲ့သည်။

သွေးသံရဲရဲနှင့် သနားစရာကောင်းလှသော မြင်ကွင်းမှာ မြင်တွေ့သူအပေါင်း စိတ်မကောင်း ဖြစ်ရလောက်အောင်ပင် ဖြစ်ပေသည်။

သူမမှာ မူလက ရုပ်ရည်ချောမောလှပသူ ဖြစ်သော်လည်း ယခုကဲ့သို့ အနှိပ်စက်ခံလိုက်ရသည့် အခါတွင်တော့ လူရုပ်ပင် မပေါက်တော့ချေ။

"အားလုံး ငြိမ်ငြိမ်နေကြစမ်း"

လီကွမ်က လမ်းလျှောက်လာရင်း အေးစက်စွာ ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ငါ ပြောမယ်၊ အခုကစပြီး ဘာအသံမှ မကြားချင်ဘူး၊ မင်းတို့ ပါးစပ်တွေကို အလိုက်တသိနဲ့ ပိတ်ထားကြ၊ မင်းတို့ အခုလောလောဆယ် အသက်မသေသေးဘူး၊ မကြာမီမှာ မင်းတို့ကို တစ်ယောက်ယောက် လာခေါ်လိမ့်မယ်၊ အဲဒီအခါကျရင် မင်းတို့ ကောင်းကောင်းမွန်မွန် နေရမှာပါ၊ ဒါပေမဲ့ အဲဒီမတိုင်ခင် ဘယ်သူမဆို အော်ဟစ်ဖို့ ကြိုးစားရင်တော့ တကယ့် ငရဲဆိုတာ ဘာလဲဆိုတာကို မြင်စေရမယ်လို့ ငါ အာမခံတယ်"

ကလေး၊ လူကြီး၊ အမျိုးသား၊ အမျိုးသမီး အုပ်စုမှာ လီကွမ်ကို ကြောက်လန့်တကြားဖြင့် ကြည့်ရှုနေကြသည်။

ဤခေါင်းဆောင်မှာ လူကို သာမန်ကာလျှံကာ ရိုက်နှက်လေ့မရှိသော်လည်း တစ်ခါ လှုပ်ရှားလိုက်လျှင် အသက်ထွက်စေမည့်သူမျိုး ဖြစ်ပေသည်။

လီကွမ် ထွက်သွားပြီးနောက်တွင်တော့ လူ ၁၀၀ ကျော် ပြည့်နှက်နေသော ထိုအိမ်ကြီးမှာ တိတ်ဆိတ် ခြောက်ကပ်သွားတော့၏။

"ကျွန်မ အလွန် နောင်တရတာပဲ၊ ဘာလို့ ဒီကို လာခဲ့မိတာလဲ မသိဘူး၊ တရုတ်ပြည်မှာ ကျွန်မရဲ့ မိသားစုက အဆင်ပြေပြေ ရှိနေတာကို ဘာလို့ ဒီကို လာဖို့ တွေးမိခဲ့ရတာလဲ၊ အဟင့်ဟင့်..."

အသက် ၁၈ နှစ်အရွယ်ခန့် ရှိမည့် မိန်းကလေးတစ်ဦးမှာ ရှိုက်ကြီးတငင်ပင် ငိုကြွေးနေမိသည်။

သူမသည် မိဘများ၏ ဂရုစိုက်မှုကို မရရှိခဲ့ဘဲ ချမ်းသာကြွယ်ဝသော မိသားစုမှလာသူ ဖြစ်ပေသည်။

သူမသည် လူမှုကွန်ရက် အသုံးပြုရခြင်းကို နှစ်သက်ပြီး ထိုမှတစ်ဆင့် သီချင်းဆိုနိုင်ကာ ဂစ်တာတီးနိုင်သည့် ချောမောသော နိုင်ငံခြားသားအမျိုးသား တစ်ဦးနှင့် သိကျွမ်းခဲ့သည်။

ထိုအမျိုးသား၏ ဆွဲဆောင်မှုတွင် သူမမှာ လုံးဝ နစ်မျောသွားခဲ့ရ၏။

သူမသည် ထိုအမျိုးသားနှင့်အတူ နေထိုင်ရန် ပြင်းပြသောဆန္ဒများ ဖြစ်ပေါ်ခဲ့သည်။

ထိုနိုင်ငံခြားသား ချောချော ၏ လမ်းညွှန်မှုကြောင့် သူမသည် တရုတ်နယ်စပ်သို့ ရောက်ရှိလာပြီး လျှို့ဝှက်လမ်းကြောင်း တစ်ခုမှတစ်ဆင့် ဖြတ်ကျော်သွားခဲ့သည်။

ထို့နောက်တွင်တော့ သူမသည် သတိလစ်သွားအောင် လုပ်ဆောင်ခံရပြီး ခေါင်းပြောင်၏ ဖမ်းဆီးခြင်းကို ခံခဲ့ရတော့သည်။

သူမ ပြန်လည်နိုးလာသည့် အခါတွင်တော့ ဤနေရာသို့ အိပ်မက်ဆိုး တစ်ခုကဲ့သို့ ရောက်ရှိနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

သူမ မျှော်လင့်ထားခဲ့သလို ချောမောသော အမျိုးသားလည်း မရှိသလို ဂစ်တာတီး သီချင်းဆိုပေးမည့်သူလည်း မရှိတော့ချေ။

သူမ တွေ့ရှိလိုက်ရသည်မှာ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော မျက်နှာထားများနှင့် မျက်တောင်မခတ်ဘဲ လူသတ်ဝံ့သည့် လက်နက်ကိုင် ကြေးစားစစ်သား လူအုပ်စုသာ ဖြစ်သည်။

သူတို့မှာ တကယ့်ကို ကြောက်စရာ ကောင်းလှပေသည်။

မိန်းကလေးမှာ တစ်စုံတစ်ယောက် လာရောက် ကယ်တင်ပေးရန်သာ စိတ်ထဲမှ တမ်းတနေမိတော့၏။

အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ ချင်ရန်သည် ခေါင်းဆောင် ဝူဖေးနှင့် အခြားသူများနှင့်အတူ လီကွမ်တို့ ရှိရာသို့ တဖြည်းဖြည်း ချဉ်းကပ်လာနေကြသည်။

ချင်ရန်ကို ယုံကြည်ရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သော ဝူဖေး၏ ဆုံးဖြတ်ချက်မှာ မှန်ကန်သွားပေသည်။

အကြောင်းမှာ ဤခရီးတစ်လျှောက်တွင် မည်သည့် ပေါက်ကွဲမှုမျှ ထပ်မံ မဖြစ်ပွားခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်၏။

ရုတ်တရက် ဝူဖေးသည် ချင်ရန် အနားသို့ လာရောက်ကာ တိုးတိုးလေး ပြောဆိုလိုက်သည်။

"မင်းကို ပြောစရာ တစ်ခုရှိတယ်"

ချင်ရန် ခြေလှမ်းများကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး ဝူဖေးကို ကြည့်ရှုကာ မေးမြန်းလိုက်သည်။

"ဘာလဲ"

ဝူဖေးက ခဏတာမျှ စဉ်းစားပြီးမှ ပြောဆိုလေသည်။

"ဒီကယ်ဆယ်ရေး စစ်ဆင်ရေးမှာ ငါတို့ အထူး သတိထားရမယ့် လူတစ်ယောက် ရှိတယ်၊ ငါ့လူတွေ သိပေမဲ့ မင်း မသိသေးဘူး၊ တိုက်ပွဲ စတင်တဲ့ အခါကျရင် မင်း သူမကို သေချာပေါက် ကယ်ထုတ်ပေးရမယ်"

"ဘယ်သူလဲ"

"သူမ နာမည်က ချန်ရှောင်ကျွမ်းတဲ့၊ သူမက ဒီနှစ်မှာမှ အသက် ၁၈ နှစ် ပြည့်ရုံပဲ ရှိဦးမယ်"

"ဒါက..."

ချင်ရန် မျက်မှောင်ကြုတ်ရင်း မေးမြန်းလိုက်သည်။

"ခေါင်းဆောင်ဝူ၊ သူက ခင်ဗျားရဲ့ ဆွေမျိုးလား"

ဝူဖေး ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးမှ အမှန်တိုင်း ပြောဆိုလိုက်သည်။

"သူက ငါ့ဆွေမျိုး မဟုတ်ပါဘူး ဒါပေမဲ့ သူရဲ့ အဖေက အနောက်တောင်ဘက် ဒေသက ဌာနခွဲ ညွှန်ကြားရေးမှူးချုပ် တစ်ယောက်ပဲ၊ စစ်ဆင်ရေး မစခင်မှာ သူက ငါ့ကို အထူး မှာကြားခဲ့တယ်၊ သူ့သမီးကို ကယ်နိုင်ဖို့ အစွမ်းကုန် ကြိုးစားပေးပါတဲ့"

ခေါင်းဆောင်ဝူ၏ စကားကို ကြားလိုက်ရသည့် အခါ ချင်ရန် မျက်လုံးများမှာ အနည်းငယ် ကျဉ်းမြောင်းသွားသည်။

ဤမျှ အာဏာရှိသောသူ၏ သမီးက လူကုန်ကူး ခံလိုက်ရသည်လား။

"ဒါက ဘယ်လို ဖြစ်နိုင်မှာလဲ"

ချင်ရန် နားမလည်နိုင်စွာ မေးမြန်းလိုက်သည်။

သာမန်အားဖြင့် ဤကဲ့သို့သော ရာထူးကြီးမားသူမျိုး၏ သားသမီးများမှာ ထိုသို့ အခြေခံကျသော အမှားမျိုးလုပ်ဆောင်လေ့ မရှိချေ။

ထိုအခါမှ ဝူဖေးက သက်ပြင်းချရင်း ပြောဆိုလေသည်။

"ညွှန်ကြားရေးမှူးချုပ်က ရိုးရိုးသားသား နေတတ်သူ တစ်ယောက်ပါ၊ သူ့သမီးက သူ့အဖေရဲ့ ရာထူး အစစ်အမှန်ကို မသိရှာဘူး၊ သူက သူ့သမီးကို သာမန်လူ တစ်ယောက်လိုပဲ ကြီးပြင်းစေခဲ့တာ ဒါပေမဲ့ ကလေးကို ဂရုစိုက်ဖို့နဲ့ ဆက်သွယ်ဖို့ကို ပျက်ကွက်ခဲ့တာကြောင့် ကလေးက အချစ်ကို ငတ်မွတ်ပြီး အွန်လိုင်းက လိမ်လည်သူနောက်ကို အဟုတ်မှတ်ပြီး ပါသွားတော့တာပဲ"

ဝူဖေးက အကျဉ်းချုံး ရှင်းပြလိုက်၏။

ချင်ရန် ခပ်ဖွဖွ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"သူတို့ကို ကယ်နိုင်ဖို့ ကျွန်တော် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားပါ့မယ်"

ချင်ရန် ရှေ့ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

သူ့စိတ်ထဲတွင်တော့ ယခု နေရာမှာ လီကွမ်တို့၏ အခြေစိုက် စခန်းနှင့် မီတာ တစ်ထောင်ကျော်ခန့်သာ ကွာဝေးတော့၏။

ယခု အချိန်မှစ၍ ပိုမို သတိထားရမည့် အချိန်ပင် ဖြစ်ပေသည်။

"အားလုံး သတိအပြည့် ထားကြပါ၊ ကျွန်တော်တို့ အခြေစိုက် စခန်းကို ရောက်တော့မယ်၊ တစ်ကီလိုမီတာ လောက်ပဲ ဝေးတော့တယ်"

ချင်ရန် လေသံနှိမ့်ကာ ပြောဆိုလိုက်ပြီး ဝူဖေးကလည်း သူ့လက်အောက်ငယ်သားများကို ချက်ချင်းပင် အသိပေးလိုက်၏။

လူတိုင်းမှာ ကယ်ဆယ်ရေးအတွက် မိမိတို့အသက်ကို စတေးရန် အသင့်ဖြစ်နေသော အခြေအနေဖြင့် ချဉ်းကပ်လာကြသည်။

အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ လီကွမ်၏ လူများသည်လည်း ချင်ရန်တို့ ရောက်ရှိလာသည်ကို သိရှိသွားကြသည်။

ထို့နောက် သူတို့သည် လီကွမ်ကို ချက်ချင်း သွားရောက်ကာ အသိပေးလိုက်ကြ၏။ ထို့နောက်တွင်တော့ ပြင်းထန်သော တိုက်ပွဲကြီးတစ်ခု စတင်ပါတော့သည်။

ထိုနေရာသို့ ရောက်ရှိလျှင် တောင်ကုန်း တောင်တန်းများ များပြားလှသဖြင့် တိုက်ခိုက်ရန် အလွန်ကောင်းမွန်လှသော နေရာတစ်ခု ဖြစ်နေသည်။

လီကွမ်တို့အတွက်မူ ခုခံရန်လွယ်ကူပြီး တိုက်စစ်ဆင်ရန် ခက်ခဲသောနေရာ ဖြစ်၏။

ဤနေရာကို ရွေးချယ်ခဲ့ခြင်းမှာလည်း တစ်နေ့နေ့တွင် တစ်စုံတစ်ယောက်က လာရောက် တိုက်ခိုက်မည်ကို စိုးရိမ်ခဲ့သောကြောင့်ပင် ဖြစ်ပေသည်။

လီကွမ်၏ မျက်နှာမှာ မှောင်မှိုင်းသွားပြီး ဒေါသအရိပ်အယောင်များ ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။

သူသည် ဗုံးခိုကျင်းထဲသို့ အပြေးအလွှား သွားရောက် ကြည့်ရှုလိုက်သော်လည်း ချင်ရန်တို့ကိုမူ အရိပ်အယောင်မျှပင် ရှာမတွေ့တော့ချေ။

သို့သော် သူသည် ထိတ်လန့် တုန်လှုပ်ခြင်းမရှိဘဲ တည်ငြိမ်စွာဖြင့် သူ့လူများကို တိုက်ရိုက်ပင် အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

"သူတို့ ရောက်ရှိနေပြီ၊ အခု သူတို့က ခြေရာဖျောက်ဖို့ ကြိုးစားနေကြတာ ဒါပေမဲ့ မစိုးရိမ်နဲ့၊ ဒီလမ်းကလွဲလို့ သူတို့ တခြား လာစရာလမ်း မရှိဘူး၊ ကျန်တဲ့ နေရာတွေမှာမိုင်းအပြည့် ရှိနေတာ၊ ဘယ်သက်ရှိမျှ အဲဒီ မိုင်းကွင်းကို ဖြတ်ကျော်လာလို့ မရဘူး၊ ဒီဘက်ကိုပဲ မျက်တောင်မခတ်ဘဲ စောင့်ကြည့်နေကြ"

လီကွမ်က ထိုသို့သာ အော်ဟစ် ပြောဆိုလိုက်ရသော်လည်း သူ့ရင်ထဲတွင်မူ စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ အတိုင်းအဆမရှိ ပြည့်နှက်နေဆဲပင်။

ဤကဲ့သို့သော ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်မှုမျိုးကို ယခင် စစ်ဆင်ရေးများတွင် သူ တစ်ခါမျှ မခံစားခဲ့ဖူးချေ။

ယခုမူ သူသည် ဤနေရာတွင်ပင် အသက် ပျောက်ကွယ်ရတော့မည်ဟု အာရုံထဲတွင် ခံစားနေရသည်။

ချင်ရန် ပေးထားသော ဖိအားမှာ သူ့စိတ်ထဲတွင် အိပ်မက်ဆိုးတစ်ခုကဲ့သို့ ကြီးစိုးနေခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

ကျန်ရှိနေသော ကြေးစားစစ်သား ၃၀ ကျော်မှာလည်း အလွန်အမင်း သတိထားလျက် စောင့်ကြည့်နေကြသည်။

ချင်ရန်နှင့် ဝူဖေးတို့ အဖွဲ့ ပေါ်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ပစ်ခတ်တိုက်ခိုက်ရန် သူတို့အားလုံး အသင့်ပြင်ဆင်ထားကြပြီ ဖြစ်၏။

"ဟိုမှာ... ရဲတွေ"

ရုတ်တရက် ကြေးစားစစ်သား တစ်ဦးမှာ ရဲအရာရှိတစ်ဦး၏ အရိပ်အယောင်ကို လှမ်းမြင်လိုက်ရသဖြင့် အလန့်တကြား အော်ဟစ် ပြောဆိုလိုက်သည်။

ချက်ချင်းဆိုသလို နှစ်ဖက်စလုံး၏ အပြန်အလှန် ပစ်ခတ်မှုများ စတင်တော့၏။

တိုက်ပွဲမှာ အလွန်ပင် ပြင်းထန်လှသဖြင့် လီကွမ်အနေဖြင့် ချင်ရန်၏ အကြောင်းကို ဆက်လက်တွေးပူနေရန် အချိန်မရတော့ချေ။

ကျည်ဆန်များ မိုးရွာသလို ကျဆင်းနေသည့် ထိုအခြေအနေတွင် အခြားအရာများကို စဉ်းစားရန်ပင် အခွင့်မသာတော့ချေ။

သို့သော် လီကွမ် လုံးဝ မသိရှိနိုင်သည်မှာ ချင်ရန်သည် အခြားနည်းလမ်းတစ်ခုကို ရှာဖွေတွေ့ရှိထားပြီး ဖြစ်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

သူသည် စခန်းနောက်ဖေးဘက်မှနေ၍ ရန်သူကို အငိုက်ဖမ်းတိုက်ခိုက်ရန် ပြင်ဆင်နေ၏။

'ဒီကောင်တွေကတော့ တကယ်ပဲ... မြေမြှုပ်မိုင်းတွေကို အကွက်ကျကျ အများကြီး မြှုပ်ထားတာပဲ'

ချင်ရန်က တွေးတောလိုက်သည်။

'ဒါပေမဲ့ နှမြောစရာပဲ... ငါ့မှာ မိုင်းတွေကို ထောက်လှမ်းနိုင်တဲ့ စွမ်းရည် ရှိနေတာကို သူတို့ မသိကြဘူး၊ ဘယ်လောက်ပဲ အများကြီး မြှုပ်ထားပါစေ၊ ငါ ခြေချဖို့ လုံခြုံတဲ့ နေရာကတော့ ရှိနေဦးမှာပဲ'

ချင်ရန်သည် အံ့ဩစရာ ကောင်းလှသော အရှိန်အဟုန်ဖြင့် မိုင်းကွင်းအတွင်း သက်သောင့်သက်သာ ရွေ့လျားသွားသည်။

မိုင်းများမှာ သူ့အတွက် ကလေးကစားစရာကဲ့သို့ ဘာမျှ မဟုတ်တော့သလိုပင်။

မကြာမီတွင် သူသည် အဆောက်အအုံအချို့ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

၎င်းမှာ ဓားစာခံများ ပိတ်လှောင်ခံထားရသည့် နေရာပင် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

152

ရှေ့တန်းမှ ပြင်းထန်သော တိုက်ပွဲသံများကို ချင်ရန် အတိုင်းသား ကြားနေရသော်လည်း ယခုအချိန်တွင်မူ ထိုအရာများသည် သူနှင့် မသက်ဆိုင်သေးချေ။

သူနှင့် ခေါင်းဆောင် ဝူဖေးတို့ ကြိုတင် စီမံထားသည့်အတိုင်း ပထမဦးစွာ ဓားစာခံများကို ကယ်တင်ကာ ဘေးကင်းရာသို့ ပို့ဆောင်ရန်နှင့် ထို့နောက်မှသာ ရန်သူကို နောက်ကျောဘက်မှ အလစ်အငိုက် တိုက်ခိုက်ရန် ဖြစ်ပေသည်။

အခြေစိုက် စခန်းအတွင်းရှိ အိမ်အစုအဝေးကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်နှင့် ချင်ရန်သည် ခြေလှမ်းများကို မြှင့်တင်ကာ အမြန်ဆုံး ချဉ်းကပ်သွားလိုက်၏။

ခဏချင်းမှာပင် သူသည် အိမ်တစ်လုံး၏ ပြတင်းပေါက် အနားသို့ ရောက်ရှိသွားပြီး အထဲသို့ အကဲခတ် ကြည့်ရှုလိုက်ရာ လူပေါင်း များစွာနှင့် ပြည့်နှက်နေသည်ကို တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။

တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် ဓားစာခံ ၁၀၀ ကျော်မျှ ရှိနေသည်မှာ သိသာလှပြီး ၎င်းမှာ ထင်မှတ်ထားသည်ထက်ပင် ပိုမို များပြားသော အရေအတွက် ဖြစ်ပေသည်။

ချင်ရန်သည် ထိုလူအုပ်ထဲတွင် ခေါင်းဆောင်ဝူဖေး ပြောပြထားသည့် ချန်ရှောင်ကျွမ်း၏ ပုံပန်းသဏ္ဌာန်ကို လိုက်လံ ရှာဖွေလိုက်၏။

မကြာမီမှာပင် ဆံပင်တိုတိုနှင့် အသက် ၁၈ နှစ်အရွယ် မိန်းကလေးတစ်ဦးကို တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။

သူမသည် ထိုလူ ၁၀၀ ကျော်ထဲတွင် တစ်ဦးတည်းသော ဆံပင်တိုသည့် မိန်းကလေးဖြစ်ပြီး မျက်ရည်များဖြင့် တရှုံ့ရှုံ့ ငိုယိုနေသည်ကို တွေ့ရှိလိုက်ရသဖြင့် ချန်ရှောင်ကျွမ်း ဖြစ်ကြောင်း သူ အတပ်သိလိုက်ရသည်။

'ဒါ ချန်ရှောင်ကျွမ်းပဲ ဖြစ်ရမယ်၊ ခေါင်းဆောင်ဝူက သူမကို ကယ်ဖို့ အထူးမှာထားတာ'

သူ တွေးလိုက်မိသည်။

ထို့နောက် အိမ်အတွင်းရှိ ကျန်ရှိသော နေရာများကို ဆက်လက် အကဲခတ်ရာ လက်နက်ကိုင် အစောင့်နှစ်ဦးကို တွေ့ရှိလိုက်ရပြန်၏။

ဤနေရာရှိ လုံခြုံရေးမှာ အံ့ဩစရာကောင်းလောက်အောင် အားနည်းနေပေသည်။

အကြောင်းမှာ ကြေးစားစစ်သား အများစုမှာ ရှေ့တန်းမှ ဝူဖေးတို့အဖွဲ့ကို တားဆီးရန် ထွက်ခွာသွားကြသောကြောင့် ဖြစ်၏။

ထို့ပြင် မိုင်းကွင်းများကို ဖြတ်ကျော်ကာ တစ်စုံတစ်ယောက်က ဤနေရာအထိ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်လာလိမ့်မည်ဟု သူတို့ လုံးဝ ထင်မှတ်မထားခဲ့ကြချေ။

ချင်ရန်သည် တံခါးဝသို့ ခြေသံလုံလုံဖြင့် ချဉ်းကပ်သွားလိုက်သည်။

သူ၏ ရှာဖွေရေး ရေဒါ အာရုံခံစနစ် ကြောင့် ထိုအစောင့်နှစ်ဦး၏ တည်နေရာနှင့် လှုပ်ရှားမှုကို သူ တိတိကျကျ သိရှိနေ၏။

နောက်တစ်ခဏတွင်တော့...

*ဗုန်း*

ချင်ရန်သည် တံခါးကို အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ကန်ဖွင့်လိုက်ရာ တံခါးမှာ အပိုင်းပိုင်း ပြတ်ထွက်သွားသည်။

တံခါးပွင့်သွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သူသည် အိမ်အတွင်းသို့ လျှပ်စီးလက်သကဲ့သို့ တိုးဝင်လိုက်၏။

ချင်ရန်၏ အရှိန်မှာ မြန်လွန်းလှသဖြင့် လက်နက်ကိုင် အစောင့်နှစ်ဦးမှာ ချက်ချင်း မတုံ့ပြန်နိုင်ကြဘဲ တစ်စုံတစ်ခု ပေါက်ကွဲသွားသည်ဟု ထင်မှတ်ကာ ကြောင်တောင်တောင်ဖြင့် လှည့်ကြည့်နေမိကြသည်။

ထိုအခွင့်အရေးကို အသုံးချကာ ချင်ရန်သည် ပထမဆုံးလူကို ပြင်းထန်သော လက်သီးချက်ဖြင့် လဲကျသွားစေပြီး နောက်တစ်ဦး၏ အနောက်သို့ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ရောက်ရှိသွားကာ လည်ပင်းကို နောက်ပြန်ညှစ်၍ အားဖြင့် ချိုးပစ်လိုက်သည်။

*ဂျွတ်*

အရိုးကျိုးသံမှာ တိတ်ဆိတ်သော အခန်းထဲတွင် ရှင်းလင်း ပြတ်သားစွာ ထွက်ပေါ်လာသည်။

လက်သီးဖြင့် အထိုးခံရကာ မြေပြင်ပေါ် လဲကျနေသော ကြေးစားစစ်သားမှာ အံ့ဩ တုန်လှုပ်စွာဖြင့် မေးမြန်းရှာ၏။

"မင်း... မင်းက ဘယ်သူလဲ"

"သေလိုက်တော့"

ချင်ရန်က ပြန်မဖြေဘဲ ထိုစစ်သား၏ လည်ပင်းကို အရှိန်ဖြင့်နင်းခြေကာ အသက်ပျောက်အောင် လက်စဖျောက်လိုက်သည်။

ထိုလှုပ်ရှားမှု တစ်ခုလုံးမှာ ငါးစက္ကန့် သို့မဟုတ် ခြောက်စက္ကန့်မျှသာ ကြာမြင့်ခဲ့ပြီး အစောင့်နှစ်ဦးစလုံးမှာ နေရာတင် သေဆုံးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ပေသည်။

အိမ်အတွင်းရှိ ဓားစာခံ ၁၀၀ ကျော်မှာ မျက်စိရှေ့တွင် ဖြစ်ပျက်သမျှကို မယုံနိုင်စွာဖြင့် စိုက်ကြည့်နေကြ၏။

သူတို့သည် ချင်ရန်အား မည်သူမည်ဝါ ဖြစ်မှန်း မသိကြသော်လည်း ရက်စက်လှသော ရန်သူများ အသတ်ခံရသည်ကို မြင်တွေ့ရသည့်အတွက် သူတို့ကိုယ်တိုင် လက်စားချေလိုက်ရသကဲ့သို့ ကျေနပ်အားရနေကြသည်။

အကြောင်းမှာ ဤရက်ပိုင်းအတွင်း ထိုသူများ၏ လူမဆန်သော နှိပ်စက်မှုများကို ခံခဲ့ရသလို ထိုအစောင့်နှစ်ဦးမှာလည်း အပြစ်မဲ့သူများစွာကို သတ်ဖြတ်ခဲ့သော လူသတ်သမားများ ဖြစ်သောကြောင့်ပင် ဖြစ်၏။

"ကျွန်တော်က ရဲအရာရှိပါ၊ ခင်ဗျားတို့ကို ကယ်ဖို့ လာတာပါ"

ချင်ရန်က လေသံနှိမ့်ကာ ပြောဆိုလိုက်ပြီး တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဓားမြှောင်ကို ထုတ်၍ သူတို့လက်တွင် တုပ်နှောင်ထားသော ကြိုးများကို တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် အမြန်ဖြတ်ပေးလိုက်သည်။

"ကျွန်တော့်စကားကို သေချာနားထောင်ပြီး အနောက်ကနေပဲ လိုက်ခဲ့ကြပါ၊ ဘယ်မှ လျှောက်မသွားကြပါနဲ့၊ လမ်းလွဲသွားလို့ တစ်ခုခုဖြစ်ရင် ကျွန်တော် တာဝန်မယူနိုင်ဘူးနော်"

လူ ၁၀၀ ကျော်နှင့် ရင်ဆိုင်နေရသဖြင့် ချင်ရန် အနေဖြင့် တာဝန်အရ ဤမျှသာ တင်းတင်းမာမာ ပြောဆိုနိုင်ပေသည်။

ထိုလူများမှာ သူ့နောက်ကိုသာ လိုက်ပါရမည်ဖြစ်ပြီး မိမိဘာသာ စိတ်ထင်တိုင်း ထွက်ပြေးရန်ကြိုးစားပါက လုံးဝ ဖြစ်နိုင်မည် မဟုတ်ချေ။

"ရဲအရာရှိကြီး... အပြင်ကလူတွေ... အပြင်ကလူတွေ အကုန်သေကုန်ပြီလားဗျာ"

အမျိုးသားတစ်ဦးက တုန်ရီနေသော အသံဖြင့် ကြောက်လန့်တကြား မေးမြန်းရှာသည်။

သူတို့ကို ပိုမို ခြောက်လှန့်နေသည်မှာ ကြေးစားစစ်သားများ၏ ရက်စက်ယုတ်မာသော နည်းလမ်းများပင် ဖြစ်၏။

ယခင်ကလည်း ဤအခြေစိုက်စခန်းမှ ထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားသူများ ရှိခဲ့ဖူးသော်လည်း ရလဒ်မှာ အလွန်ပင် ရင်နာစရာကောင်းခဲ့သည်။

ထိုသူများအားလုံးမှာ လူပုံအလယ်တွင် ကြေးစားစစ်သားများ၏ လူမဆန်စွာ ကွပ်မျက်ခြင်းကို ခံခဲ့ရပေသည်။

ထိုနေ့က မြင်တွေ့ခဲ့ရသော သွေးသံရဲရဲ မြင်ကွင်းများကို ပြန်လည်တွေးမိတိုင်း လူတိုင်းမှာ ပျို့အန်ချင်စိတ် ပေါက်နေကြဆဲ ဖြစ်၏။

ယခုအခါ ကယ်တင်မည့်သူ ပေါ်လာသော်လည်း သူတို့၏ ပထမဆုံးအတွေးမှာ ဝမ်းသာရန်ထက် အကယ်၍ ထပ်မံ ဖမ်းဆီးခံရပါက ကြုံတွေ့ရမည့် စက်ဆုပ်ဖွယ်နှိပ်စက်မှုများကို ပို၍ ကြောက်ရွံ့နေမိခြင်းသာ ဖြစ်ပေသည်။

ချင်ရန်က မျက်နှာကို တင်းထားပြီး ထပ်မံ သတိပေးလိုက်သည်။

"ဒါတွေကို စိတ်မပူပါနဲ့၊ အခု ခင်ဗျားတို့ လုပ်ရမှာက ကျွန်တော့်နောက်ကိုပဲ လိုက်ဖို့ပါ၊ ကျွန်တော် ခင်ဗျားတို့ကို ဘေးကင်းတဲ့နေရာ ရောက်အောင် ခေါ်သွားမယ်၊ ဒါပေမဲ့ လမ်းကို လုံးဝ မမှားစေနဲ့၊ ကျွန်တော့်စကားကိုပဲ နားထောင်ကြပါ၊ ဟုတ်ပြီလား"

ချင်ရန် အားလုံးကြားအောင် လေးနက်စွာ အမိန့်ပေးလိုက်၏။

"ဟုတ်... ဟုတ်ကဲ့ပါ"

လူအများအပြားက ထပ်ခါတလဲလဲ ပြန်လည် ဖြေကြားကြသည်။

ထိုစဉ် ချင်ရန်သည် လူအုပ်ထဲရှိ အသက် ၁၈ နှစ်အရွယ် မိန်းကလေးကို လှမ်းကြည့်ကာ သူမ ရှိရာသို့ တိုက်ရိုက် လျှောက်လှမ်းသွားပြီး မေးမြန်းလိုက်သည်။

"မင်းက ချန်ရှောင်ကျွမ်းလား"

ချန်ရှောင်ကျွမ်းမှာ အလွန် အံ့ဩသွားရသည်။

ဤရဲအရာရှိက သူမ နာမည်ကို ဘာလို့သိနေတာလဲ။

"ဟုတ်ကဲ့ပါ..."

ချန်ရှောင်ကျွမ်းက တိုးညှင်းစွာ ပြန်လည် ဖြေကြားလိုက်သည်။

သူမသည် အမြဲတမ်း ငိုယိုကာ ကြောက်လန့်နေခဲ့ရပြီး သေမင်းတမန် လမ်းပေါ်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဟု ခံစားနေရသူ ဖြစ်သော်လည်း ယခုမူ ကောင်းကင်မှ ကျလာသော နတ်သားတစ်ပါးအလား တစ်စုံတစ်ယောက်က သူမကို ကယ်တင်ရန် ရောက်ရှိလာပေပြီ။

"ငါ့နောက်ကို နီးနီးကပ်ကပ် လိုက်ခဲ့၊ လမ်းမပျောက်စေနဲ့"

လိုက်နာရမည့် စည်းကမ်းအချို့ကို သေချာစွာမှာကြားပြီးနောက် ချင်ရန်သည် လူအုပ်ကြီးကို ဦးဆောင်ကာ ရှေ့က လမ်းအတိုင်း စတင် ထွက်ခွာလိုက်သည်။

ခေါင်းဆောင်ဝူဖေး ပေးထားသော အမိန့်မှာ ရှင်းလင်း ပြတ်သားလှ၏။

ဤစစ်ဆင်ရေး၏ အဓိက ရည်ရွယ်ချက်မှာ ကြေးစားစစ်သားအဖွဲ့ကို အမြစ်ဖြတ် ချေမှုန်းရန် မဟုတ်ဘဲ ဓားစာခံ ၁၀၀ ကျော်ကို အထိအခိုက်မရှိ ကယ်တင်ရန်သာ ဖြစ်ပေသည်။

ဓားစာခံများကို ဘေးကင်းစွာ ကယ်တင်နိုင်သရွေ့ ဤစစ်ဆင်ရေးမှာ အောင်မြင်သည်ဟု ဆိုရမည် ဖြစ်၏။

အကယ်၍ ၎င်းတို့ကို မကယ်တင်နိုင်ဘဲ အသက်ဆုံးရှုံးမှုများ ရှိခဲ့လျှင် လီကွမ်ကို အကြိမ်တစ်ရာ သတ်နိုင်စေဦးတော့ ဘာမျှ ထူးမည် မဟုတ်ချေ။

ထို့ကြောင့် ဝူဖေးက သူတို့အဖွဲ့ အင်အား အများစုဖြင့် ရန်သူ့အာရုံကို လွှဲထားပေးမည် ဖြစ်ပြီး ချင်ရန်က အခြား ဝင်ပေါက်တစ်ခုမှတစ်ဆင့် ဓားစာခံများကို တစ်ဦးတည်း ခေါ်ထုတ်လာရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

လမ်းလျှောက်နေစဉ်အတွင်း ချင်ရန်သည် သူ့လမ်းကြောင်းအတိုင်းသာ တသွေမတိမ်း လိုက်ပါရန်နှင့် လမ်းမလွဲရန် အဆက်မပြတ် သတိပေးနေခဲ့၏။

သတိမထားမိဘဲ လမ်းအနည်းငယ် ချော်သွားရုံဖြင့် အသက်ဆုံးရှုံးနိုင်ကြောင်း သတိပေးထားသဖြင့် ဓားစာခံများမှာလည်း ကြောက်ကြောက်လန့်လန့်ဖြင့် ချင်ရန်၏ စကားကို မြေဝယ်မကျ နားထောင်ကာ တစ်ဖဝါးမကွာ လိုက်ပါလာကြတော့သည်။

ဆယ်မိနစ်ခန့် အကြာတွင် သူတို့သည် အန္တရာယ်များလှသော မိုင်းကွင်းအတွင်းမှ အောင်မြင်စွာ ထွက်လာနိုင်ခဲ့ပြီး ပိုမိုကျယ်ဝန်းသော ကွင်းပြင်ကြီးထဲသို့ ရောက်ရှိသွားကြသည်။

ချင်ရန်သည် စစ်မြေပြင်မှ သူရဲကောင်းတစ်ဦးအလား ဓားစာခံ ၁၀၀ ကျော်ကို ဘေးကင်းရာသို့ ဦးဆောင် ခေါ်ယူလာခဲ့၏။

သူတို့၏ လှုပ်ရှားမှုမှာ အတော်လေး မြန်ဆန်လှသည်။

ဓားစာခံများမှာလည်း ဤငရဲခန်းမှ တတ်နိုင်သမျှ အမြန်ဆုံးလွတ်မြောက်ချင်နေကြသဖြင့် တစ်ချက်မျှ မညည်းညူဘဲ မမောနိုင်မပန်းနိုင် လိုက်ပါလာကြ၏။

နောက်ထပ် ဆယ်မိနစ်ခန့် ကုန်လွန်သွားသောအခါ လမ်းအရှေ့ဘက်တွင် ကားအချို့ ရပ်တန့်ထားသည်ကို ချင်ရန် ရုတ်တရက် သတိပြုမိလိုက်သည်။

သူသည် ချက်ချင်းပင် အံ့ဩ တုန်လှုပ်သွား၏။

'ဒီလူတွေက ဘယ်သူတွေလဲ၊ အခု ဘာဆက်လုပ်ရမလဲ'

ချင်ရန်သည် စိုးရိမ်စိတ်ဖြင့် တွေးတောလိုက်မိသည်။

မကြာမီမှာပင် ကားရှစ်စီးခန့် ချင်ရန်၏ မြင်ကွင်းထဲသို့ အထင်အရှား ပေါ်လာပြီး ထိုကားများပေါ်တွင် လူပေါင်း နှစ်ရာနီးပါး ပါဝင်လာပုံ ရပေသည်။

*ကလစ်*

ကားတံခါးများမှာ ပြိုင်တူပွင့်သွားပြီးနောက် ခေတ်မီလက်နက်ကိရိယာ အပြည့်အစုံ တပ်ဆင်ထားသော အထူးရဲတပ်ဖွဲ့ဝင် အမြောက်အမြား ဆင်းလာကြသည်။

ဤသည်မှာ တရုတ်ပြည်မှ စစ်ကူများ ရောက်ရှိလာခြင်းပင် ဖြစ်၏။

ခေါင်းဆောင်ဝူဖေး တောင်းဆိုထားသော စစ်ကူများမှာ နောက်ဆုံးတော့ အချိန်မီ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီ ဖြစ်ပေသည်။

ထိုအခါမှသာ ချင်ရန်လည်း သက်ပြင်း ချနိုင်တော့သည်။

စစ်ကူများ ရောက်လာပြီ ဖြစ်ရာ အရာအားလုံး အဆင်ပြေသွားပြီဟု သူ ယုံကြည်လိုက်၏။

သို့သော် ထိုကားတန်းထဲမှ ကားတစ်စီးပေါ်မှ အလွန် ခန့်ညားထည်ဝါသော ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦး ဆင်းလာခဲ့သည်။

ချင်ရန်သည် ထိုသူ့ပုခုံးပေါ်ရှိ ရဲအဆင့် တံဆိပ်ကို ကြည့်ရှုလိုက်ရာ အလွန် မြင့်မားသော ရာထူးအဆင့် ဖြစ်နေသဖြင့် အံ့အားသင့်သွားရသည်။

ဤသူမှာ အနောက်တောင်ဘက်ဒေသ၏ ထိပ်သီးပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦး ဖြစ်ရပေမည်။

"ဟင်... ဖေဖေ"

ထိုစဉ် ချင်ရန်၏နောက်မှ လိုက်ပါလာသော မိန်းကလေး ချန်ရှောင်ကျွမ်းက အံ့ဩတုန်လှုပ်စွာဖြင့် အော်ဟစ် ခေါ်ဆိုလိုက်သည်။

ထိုအခါ ချင်ရန်မှာ ကြောင်အသွားရတော့၏။

ဤအရေးကြီးပုဂ္ဂိုလ်မှာ တကယ်ပင် ချန်ရှောင်ကျွမ်း၏ ဖခင် ဖြစ်နေသည်လော။

သူသည် အနောက်တောင်ဘက်ဒေသ၏ ဌာနခွဲ ညွှန်ကြားရေးမှူးချုပ်ဖြစ်ပြီး ရာထူးအာဏာ အလွန်ကြီးမားသော ပုဂ္ဂိုလ်ကြီး ဖြစ်ပေသည်။

ထိုကဲ့သို့သော ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးက ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီး သမီးဖြစ်သူကို တွေ့ရှိလိုက်ရသည့် အခါတွင် ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အခြားသူများကိုပင် မမြင်တော့သည့်အလား သမီးဖြစ်သူဆီသို့ အပြေးအလွှား သွားရောက်ကာ ရင်ခွင်ထဲသို့ ထည့်၍ ဖက်ထားတော့သည်။

သမီးလေး ဘေးကင်းနေသည်ကို မြင်တွေ့ရသဖြင့် သူသည် အတိုင်းမသိ ဝမ်းသာပီတိ ဖြစ်နေရှာ၏။

သမီးဖြစ်သူ ဘေးကင်းဖို့ကသာ သူ့ဘဝတွင် အရေးကြီးဆုံး မဟုတ်ပါလော။

ထို့နောက်တွင်တော့ ချင်ရန်နှင့် ချန်ရှောင်ကျွမ်းတို့က အခြေအနေ အရပ်ရပ်ကို ရှင်းပြလိုက်ကြသည်။

အနောက်တောင်ဘက်ဒေသ၏ ညွှန်ကြားရေးမှူးချုပ်မှာ ချင်ရန် မည်သူမည်ဝါ ဖြစ်ကြောင်းနှင့် သူသည် ဓားစာခံ ၁၀၀ ကျော်ကို တစ်ဦးတည်း ကယ်ထုတ်လာနိုင်ခဲ့သူ ဖြစ်ကြောင်း သိရှိလိုက်ရသည့် အခါ ချင်ရန်ကို အလွန်အမင်း ချီးကျူးလိုက်တော့သည်။

"ကောင်းတယ်၊ တကယ့် လူရည်ချွန်လေးပဲ၊ ဒီတစ်ခါ မင်း တကယ့်ကို အလုပ်ကောင်းကောင်း လုပ်ခဲ့တာပဲ၊ ငါ မင်းအတွက် ပထမအဆင့် စွမ်းဆောင်ရည်ဆု ရဖို့ ကိုယ်တိုင် လျှောက်ထားပေးမယ်"