အခန်း (၁၅၇-၁၅၈)

157

ချင်ရန်သည် မျက်စိရှေ့တွင် မြင်တွေ့နေရသော မြင်ကွင်းကြောင့် မျက်စိသူငယ်အိမ်များ ကျုံ့သွားကာ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်လှုပ်သွားရ၏။

သို့သော် သူသည် မည်သို့မျှ တတ်နိုင်ခြင်း မရှိချေ။

ရာဇဝတ်မှု အတိတ်ကို ပြန်လည်ခြေရာခံခြင်း စွမ်းရည်ကို အသုံးပြုနေခြင်းဖြစ်ရာ ယခုအခါ သူသည် ဤအချိန်နှင့် ဟင်းလင်းပြင်ထဲတွင် ဝိညာဉ်အပိုင်းအစတစ်ခုအလားသာ ရှိနေပြီး မည်သည့်အရာကိုမျှ ဝင်ရောက်စွက်ဖက်၍ မရနိုင်ပေ။

သူ့အတွက် အရေးကြီးဆုံး တာဝန်မှာ ထိုတိရစ္ဆာန်ဆန်သော ဆရာ၏ မျက်နှာကို စိတ်ထဲတွင် စွဲမြဲသွားအောင် အသေအချာ မှတ်သားထားရန်ပင် ဖြစ်၏။

ချင်ရန်သည် ထိုသူ၏ ယုတ်မာသော အကြည့်နှင့် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော မျက်နှာအမူအရာကို သူ့အာရုံထဲတွင် ထွင်းထုထားလိုက်တော့သည်။

မိုးများမှာ ပို၍သည်းထန်လာပြီး မိန်းကလေးငယ်၏ အားကိုးရာမဲ့စွာ အကူအညီတောင်းသံများကို ဝါးမြိုသွား၏။

နောက်ဆုံးတွင် မိန်းကလေးငယ်၏ အသံများ တိတ်ဆိတ်သွားကာ အရာအားလုံး ပြန်လည်ငြိမ်သက်သွားတော့သည်။

ဆရာဖြစ်သူမှာမူ စိတ်အေးလက်အေးပင် သူ့ဘောင်းဘီကို ပြန်ဝတ်ကာ ဘာမှမဖြစ်ခဲ့သည့်အလား အိန္ဒြေမပျက် လေချွန်နေလေသည်။

သူသည် မိန်းကလေးငယ် မျက်လုံးအပြူးသားဖြင့် အသက်ပျောက်နေသည်ကို မြင်သော်လည်း စိုးစဉ်းမျှ ကြောက်ရွံ့ခြင်း မရှိသည့်အပြင် အပြစ်တင်သည့် အမူအရာကိုပင် ပြလိုက်သေး၏။

“မင်းရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က တကယ်ကို အားနည်းတာပဲ၊ ဒီလောက်လေးနဲ့ ကျိုးကြေသွားရသလား”

ဆရာကော်က မျက်မှောင်ကြုတ်ရင်း ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

ယခုအချိန်တွင် အရေးကြီးဆုံးမှာ သက်သေဖျောက်ရန်ပင် ဖြစ်၏။

သူသည် မီးခြစ်ကို ထုတ်ကာ စာသင်ခန်းတစ်ခုလုံးကို မီးရှို့ပစ်လိုက်တော့သည်။

တောက်လောင်နေသော မီးလျှံများကြားတွင် ချင်ရန်သည် သေဆုံးသွားသော မိန်းကလေးငယ်၏ မျက်ဝန်းများကို မြင်ယောင်နေဆဲ ဖြစ်၏။

ထိုခဏ၌ ထိုမျက်ဝန်းများသည် ချင်ရန်ကို တောင်းတတကြီး စူးစိုက်ကြည့်နေသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး အချိန်နှင့် ဟင်းလင်းပြင်ကို ဖြတ်ကျော်ကာ တစ်စုံတစ်ခုကို အားကိုးတကြီး ပြောဆိုချင်နေသကဲ့သို့ ထင်မှတ်လိုက်မိသည်။

ချင်ရန်မှာ တုန်လှုပ်ခြောက်ခြားသွားရ၏။

အချိန်ကာလကို ဖြတ်ကျော်ကာ ဝိညာဉ်ချင်း ဆက်သွယ်မှု ပြုလိုက်ရသည့် ခံစားချက်မှာ အမှန်တကယ်ပင် အံ့ဩဖွယ်ကောင်းလှသည်။

“ကျွန်တော်... လူသတ်သမားကို မဖြစ်မနေ ဖမ်းပေးပါ့မယ်”

ချင်ရန် တိုးတိုးလေး ရေရွတ်ကာ ကတိပေးလိုက်သောအခါ မိန်းကလေး၏ မျက်ဝန်းများမှ အကြည့်မှာ အနည်းငယ်ပြေလျော့သွားပြီး ချင်ရန်ကို စိုက်ကြည့်နေခြင်းမှ ရပ်တန့်သွားတော့သည်။

*ဗုန်း*

ထိုအမြင်အာရုံများမှာ မှန်ကွဲသကဲ့သို့ အစိတ်စိတ်အမြွှာမြွှာ ကွဲအက်သွား၏။

ချင်ရန်သည် အတိတ်မြင်ကွင်းထဲမှ လက်ရှိဘဝသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ဤအဖြစ်အပျက်အားလုံးမှာ လက်တွေ့တွင် ငါးစက္ကန့် သို့မဟုတ် ခြောက်စက္ကန့်မျှသာ ကြာမြင့်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။

အတိတ်မြင်ကွင်းတွင် အချိန်အတော်ကြာခဲ့သည်ဟု ထင်ရသော်လည်း လက်တွေ့တွင်မူ မျက်စိတစ်မှိတ်စာမျှသာ ဖြစ်ပေသည်။

“ရဲအရာရှိလေး... တစ်ခုခု မြင်လို့လား”

အမျိုးသမီးက စိုးရိမ်တကြီး မေးလာ၏။

ချင်ရန်သည် လက်ထဲမှ ဓာတ်ပုံလေးကို ကြည့်ကာ စိတ်မကောင်း ဖြစ်သွားရသည်။

ဓာတ်ပုံထဲတွင် သူမလေးမှာ အလွန်တောက်ပစွာ ပြုံးနေခဲ့သည် မဟုတ်ပါလား။

ထို့နောက် ချင်ရန်က မေးလိုက်၏။

“အဒေါ်... အဒေါ့်သမီး ဆုံးသွားတုန်းက ဘယ်သူ့ကို အဓိက စုံစမ်းခဲ့ကြလဲ”

အမျိုးသမီးက ခေတ္တမျှ ဝေခွဲမရ ဖြစ်သွားပြီးမှ ပြန်ဖြေလေသည်။

“ကျွန်မသမီးက ကျောင်းမှာ မီးလောင်ပြီး ဆုံးသွားတာပါ၊ ရဲတွေက ကျောင်းက ဆရာအားလုံးကို စစ်ဆေးခဲ့ပေမဲ့ သူတို့အားလုံးမှာ အခင်းဖြစ်ချိန်မှာ အခြားနေရာမှာ ရှိနေကြောင်း ခိုင်လုံတဲ့ အထောက်အထားတွေ ရှိနေကြတယ်၊ ရဲတွေကတော့ ကလေးက မီးဆော့ရင်း မတော်တဆ မီးလောင်သေတာလို့ ယူဆပြီး အမှုကို ပိတ်ချင်ကြတာ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မက လက်မခံနိုင်လို့ အတင်းငြင်းခဲ့လို့ အမှုက မပိတ်ဘဲ ကျန်နေခဲ့တာ၊ ကျွန်မသမီးက အရမ်းလိမ္မာတာ၊ ဘယ်တော့မှ မီးနဲ့မဆော့ဘူး”

ဘေးတွင် ရပ်နေသော ချန်ဟောက်ကလည်း ဝင်ပြောလေသည်။

“ကျွန်တော်လည်း အဲ့ဒီကလေးက မီးဆော့ရင်း ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မီးလောင်သေအောင် လုပ်လိမ့်မယ်ဆိုတာမျိုး လုံးဝ မယုံဘူး၊ အမှုတွဲကို ကြည့်ရသလောက် အဲ့ဒီအချိန်မှာ မိုးကလည်း သည်းသည်းမည်းမည်း ရွာနေတာ၊ ကျောင်းသားတွေနဲ့ ဆရာအများစုကလည်း စောစောပြန်ကုန်ကြတယ်ဆိုတဲ့ ခိုင်လုံတဲ့ အထောက်အထားတွေ ရှိတယ်ဆိုပေမဲ့ အဲ့ဒါတွေက တစ်စုံတစ်ယောက်က လုပ်ကြံဖန်တီးထားတာမျိုးရော မဖြစ်နိုင်ဘူးလား”

ချန်ဟောက်က သူ၏ တွေးဆချက်တစ်ခုကို ထုတ်ဖော်ပြောကြားလိုက်၏။

ယခင်က စုံစမ်းစစ်ဆေးရေး နည်းပညာများမှာ အားနည်းခဲ့သဖြင့် အဖြစ်မှန်ကို ဖော်ထုတ်ရန် မလွယ်ကူခဲ့ချေ။

အကယ်၍ ယခုမှ ပြန်စစ်မည်ဆိုလျှင် အစကနေ ပြန်စရန် လိုအပ်ပေမည်။

အမျိုးသမီးကြီး၏ မျက်ဝန်းများမှာ နာကျင်မှုတို့ဖြင့် မှေးမှိန်သွားရ၏။

“အဲ့ဒီတုန်းကသာ ကျွန်မ အလုပ်မများဘဲ ယွိထင်ကို စောစောသွားကြိုခဲ့ရင်... ဒါတွေ ဖြစ်လာမှာ မဟုတ်ဘူး၊ ယွိထင်လည်း သေသမှာ မဟုတ်ဘူး”

ရှကျဲသည် သူမကို ဆက်လက်နှစ်သိမ့်ပေးနေရသည်။

ချင်ရန်သည် အိမ်အပြင်သို့ ထွက်ကာ အဝေးသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်၏။

ယခုအခါ သူသည် လူသတ်သမား မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်းနှင့် ထိုသူ၏အမည်မှာ ‘ဆရာကော် ဖြစ်ကြောင်း အသေအချာ သိရှိသွားပြီ ဖြစ်သည်။

နောက်ထပ် အရေးကြီးဆုံး မေးခွန်းမှာ ယခုအချိန်တွင် ထိုဆရာကော်ဆိုသူသည် မည်သည့်အရပ်တွင် ရှိနေသနည်း ဟူသည့် အချက်ပင် ဖြစ်၏။

ချန်ဟောက်သည် လုပ်ရိုးလုပ်စဉ်အတိုင်း စုံစမ်းမေးမြန်းမှုများ ဆက်လက်ပြုလုပ်နေသည်။

ထိုအချိန်မှာ ဆရာများနှင့် ပတ်သက်၍ မေးမြန်းသောအခါ အမျိုးသမီးကြီးက ဖြေ၏။

“ကျွန်မသမီးရဲ့ အတန်းပိုင်ဆရာက မျိုးရိုးအမည် ကော် ပါ၊ သူက လူကောင်းတစ်ယောက်လေ၊ အဲ့ဒီတုန်းက ကျွန်မသမီးရဲ့ အမှတ်တွေက အတန်းထဲမှာ အမြဲတမ်း ထိပ်ဆုံးသုံးယောက်ထဲမှာ ပါခဲ့တာ၊ ဆရာကော်က နေ့တိုင်း အိမ်အထိတောင် လာပြီး စာသင်ပေးခဲ့တာလေ၊ နှမြောစရာပါပဲ... ယွိထင်ဆုံးသွားတော့ ဆရာကော်လည်း အတော်လေး ဝမ်းနည်းသွားရှာတာ၊ အခြားဆရာတွေအကြောင်းတော့ ကျွန်မ သိပ်မသိတော့ဘူး”

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ချန်ဟောက်သည် ထူးခြားမှုမရှိဟု ထင်ကာ မှတ်စုစာအုပ်ထဲတွင်သာ တိတ်တဆိတ် ရေးမှတ်နေသည်။

သို့သော် ဘေးတွင် ရပ်နေသော ချင်ရန်ကမူ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိ၏။

ထို့နောက် ချင်ရန်က တိုက်ရိုက်ပင် မေးလိုက်တော့သည်။

“အဒေါ်... အဲ့ဒီဆရာကော် ဆိုတဲ့သူက အခု ဘယ်မှာနေလဲ”

အမျိုးသမီးက ပြန်ဖြေလေသည်။

“သူက ကျွန်မတို့အိမ်နဲ့ သုံးအိမ်ကျော်လောက်မှာပဲ နေတာလေ၊ သူ့အိမ်က သုံးထပ်တိုက်၊ လာတုန်းက မြင်ခဲ့မှာပေါ့”

ပြောလိုက်သည်နှင့် ချင်ရန် ချက်ချင်း မှတ်မိသွား၏။

ဤပတ်ဝန်းကျင်ရှိ တစ်ထပ်အိမ်လေးများကြားတွင် ထိုသုံးထပ်တိုက်မှာ အလွန်ပင် သိသာထင်ရှားနေသည်။

“ခေါင်းဆောင်...”

ချင်ရန်က ချန်ဟောက်ကို တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်၏။

“ကျွန်တော် ဆရာကော်ရဲ့ အိမ်ကို တစ်ယောက်တည်း သွားကြည့်ချင်တယ်”

ချန်ဟောက်မှာ အံ့အားသင့်သွားသော်လည်း ခွင့်ပြုလိုက်သည်။

“ကောင်းပြီလေ၊ မင်း သွားမေးကြည့်လိုက်ပေါ့၊ ငါနဲ့ ရှကျဲက ဒီမှာပဲ ဆက်ပြီး ထွက်ဆိုချက်ယူနေလိုက်မယ်”

ခွင့်ပြုချက်ရသည်နှင့် ချင်ရန် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏။

ထိုစဉ် အမျိုးသမီးမှာ တစ်ခုခုကို သတိရသွားဟန်ဖြင့် မီးဖိုချောင်ထဲမှ ကြက်ဥအချို့ ယူလာပြီး သူ့အား ပေးလေသည်။

“ရဲအရာရှိလေး... ကျွန်မကို ကူညီပါဦး၊ ကျွန်မ ဆရာကော်ဆီ မရောက်ဖြစ်တာ ကြာပြီ၊ ဒီကြက်ဥလေးတွေကို သူ့အတွက် ယူသွားပေးပါဦးလား၊ ဆရာကော်က တကယ့်ကို လူကောင်းပါ၊ စာလည်း တတ်သလို ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့တဲ့ လူမျိုးဆိုတော့ မင်းတို့နှစ်ယောက် စကားပြောလို့ ကောင်းမှာပါ”

ချင်ရန် ကြက်ဥများကို ယူလိုက်စဉ် သူ့မျက်နှာမှာ အတော်ပင် ခံစားရခက်နေ၏။

သူ ဘာပြောရမှန်း မသိတော့ချေ။

အဒေါ် လေးစားနေသော ဆရာကော်ဆိုသူမှာ အဒေါ့်သမီးကို သတ်ခဲ့သည့် လူသတ်သမား ဖြစ်ကြောင်း သိသွားလျှင် မည်သို့ ခံစားရမည်နည်း။

ဖြစ်နိုင်သည်မှာ ဤဘေးဆိုး၏ မျိုးစေ့ကို ထိုစဉ်အချိန်ကတည်းက စနစ်တကျ ချခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

ချင်ရန်သည် ကြက်ဥများကို သိမ်းဆည်းကာ ထိုသုံးထပ်တိုက်ဆီသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် ထွက်လာခဲ့သည်။

သို့သော် သူသည် ပုံမှန်လမ်းမှ မသွားဘဲ ကွေ့ကောက်သော လမ်းမှ ပတ်သွားလိုက်၏။

ယခုတစ်ခါတွင် သူသည် တိတ်တဆိတ် ဝင်ရောက်ကာ သဲလွန်စ ရှာဖွေနိုင်ရန် အလစ်အငိုက်စီးနင်းရန် ပြင်ဆင်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ထိုလူသတ်သမားသည် လူသတ်မှု ကျူးလွန်စဉ်က အလွန်ပင် တည်ငြိမ်ခဲ့ပြီး ယခုတိုင် သေဆုံးသူ၏ အိမ်ဘေးနားတွင်ပင် မည်သည့်အကြောက်တရားမျှ မရှိဘဲ နှစ်ပေါင်းများစွာ နေထိုင်နေခြင်းမှာ အလွန်ပင် ရဲတင်းလွန်းလှ၏။

ချင်ရန်သည် အိမ်ခေါင်မိုးများပေါ်မှ အသာအယာ နင်းလျှောက်လာပြီး ထိုသုံးထပ်တိုက်၏ အမိုးပေါ်သို့ ခုန်တက်လိုက်သည်။

အမိုးပေါ်တွင် အောက်ထပ်သို့ ဆင်းသည့် တံခါးငယ်လေးတစ်ခုသာ ရှိပြီး ၎င်းမှာ ဟဟလေး ပွင့်နေသဖြင့် ချင်ရန် အသာအယာ တိုးဝင်လိုက်၏။

တံခါးအတွင်းဘက်တွင် မှောင်အတိကျနေသည်။

ချင်ရန်သည် ခြေသံ လုံးဝမထွက်အောင် လှေကားများပေါ်မှ အသာအယာ ဆင်းလိုက်သည်။

ထိုစဉ် တတိယထပ် တစ်ခုလုံးမှာ မှောင်မည်းနေပြီး အောက်ထပ်သို့ ဆင်းသည့် လမ်းကြောင်းပင် မတွေ့ရသလောက် ဖြစ်နေသည်ကို သတိပြုမိလိုက်၏။

ရုတ်တရက် ချင်ရန် ခြေလှမ်းကို ချက်ချင်း ရပ်လိုက်သည်။

အကြောင်းမှာ သူ့ခြေထောက်ရှေ့တွင် ယန္တရားတစ်ခုနှင့် ဆက်သွယ်ထားဟန်ရှိသော ကြိုးမျှင်လေးတစ်မျှင်ကို တွေ့လိုက်ရသောကြောင့် ဖြစ်၏။

‘စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းသားပဲ၊ ဒီရာဇဝတ်ကောင်က တော်တော်လေး ဉာဏ်ကောင်းတာပဲ၊ ဒီအထပ်မှာ ထောင်ချောက်တွေ အများကြီး ဆင်ထားတာကိုး’

ချင်ရန်၏ မျက်ဝန်းများ မဲမှောင်သွားသည်။

“ငါသာ မှားပြီး ဒီထောင်ချောက်တွေကို ထိလိုက်ရင် သူ ဖျောက်ဖျက်ချင်နေတဲ့ သက်သေတစ်ခုခုက ချက်ချင်း ပျက်စီးသွားမှာ အသေအချာပဲ”

158

အကယ်၍ ချင်ရန်တွင် အလွန်အမင်း ထက်မြက်သော အာရုံခံစားမှုသာ မရှိခဲ့ပါက သူသည် ထိုကြိုးကို တိုက်ရိုက်ပင် နင်းမိသွားပေလိမ့်မည်။

ထိုကြိုးကို နင်းမိသည်နှင့် ဆက်သွယ်ထားသော ယန္တရားသည် စတင်အလုပ်လုပ်တော့မည် ဖြစ်၏။

ချင်ရန်သည် သူ၏ အာရုံခံစနစ်ကို အသုံးပြုလိုက်သောအခါ ဤအထပ်တစ်ခုလုံးတွင် ထောင်ချောက်များစွာ တပ်ဆင်ထားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ဤအထပ်တွင် အခန်းလေးခန်းရှိပြီး အခန်းတံခါးတစ်ခုချင်းစီ၏ အပေါ်၌ ထောင်ချောက်များ ရှိနေ၏။

အကယ်၍ တစ်စုံတစ်ယောက်က သတိမမူဘဲ ဇွတ်တိုးဝင်သွားပါက ယန္တရားကို နှိုးဆွမိသွားမည်မှာ အသေအချာပင် ဖြစ်သည်။

‘ဒီအထပ်က တကယ်ကို ထူးဆန်းနေတာပဲ၊ ဒီထဲမှာ တစ်ခုခုကို လျှို့ဝှက်ထားပြီး သက်သေဖျောက်ဖို့ လုပ်ထားတာ ဖြစ်ရမယ်’

ချင်ရန်သည် စိတ်ကို တင်းတင်းထားကာ ခြေလှမ်းတိုင်းကို အထူးသတိထား၍ လှမ်းလိုက်၏။

သူ့အာရုံထဲတွင် မည်သည့်ထောင်ချောက် သို့မဟုတ် မည်သည့်လျှို့ဝှက်တံခါးမျှ လွတ်ထွက်မသွားစေရချေ။

သူသည် ပထမဆုံး အခန်းတံခါးရှေ့သို့ ရောက်လာခဲ့သည်။

တံခါးလက်ကိုင်တွင် ကြိုးနှင့်ချိတ်ထားသော ယန္တရားရှိနေသဖြင့် သတိမထားဘဲ လှည့်လိုက်ပါက ထောင်ချောက်မိသွားမည် ဖြစ်၏။

ထို့ကြောင့် ချင်ရန်သည် တံခါးလက်ကိုင်ကို ခိုင်မြဲစွာ ဆုပ်ကိုင်ရင်း တစ်ဖက်မှလည်း ဆက်သွယ်ထားသောကြိုးကို ယန္တရားနှင့်မထိအောင် ဆွဲထားလိုက်သည်။

*ဂျောက်*

တံခါးလက်ကိုင်ကို အသာအယာ လှည့်လိုက်သောအခါ တံခါးပွင့်သွား၏။

ချင်ရန်သည် ကြိုးကို မူလနေရာသို့ ဂရုတစိုက် ပြန်ထားလိုက်ပြီး မော့ကြည့်လိုက်သောအခါ ထိုကြိုးမှာ ယမ်းမှုန့်အိတ်တစ်ခုနှင့် ချိတ်ဆက်ထားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ထိုအခန်းအတွင်းပိုင်း ပြင်ဆင်ပုံမှာလည်း အံ့ဩစရာ ကောင်းလှ၏။

နေရာအနှံ့တွင် လောင်စာဆီနှင့် မီးလောင်လွယ်သော ပစ္စည်းများကို ချထားသည်။

ဆိုလိုသည်မှာ သတိမမူဘဲ ဝင်လာသူ မည်သူမဆို ဤအိမ်ကြီးကို စက္ကန့်ပိုင်းအတွင်း မီးလောင်ပြင်ကြီးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားအောင် လုပ်မိသွားပေလိမ့်မည်။

သို့သော် ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ထိုသူမှာ ချင်ရန် ဖြစ်နေခဲ့သည်။

ချင်ရန်သည် အခန်းထဲသို့ ဝင်ကာ ပတ်ပတ်လည်ကို ရှာဖွေလိုက်၏။

သူသည် အံဆွဲတစ်ခုကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်သောအခါ အတွင်း၌ ဝှက်ထားသော အနက်ရောင် ပလတ်စတစ်အိတ်တစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ချင်ရန်သည် အိတ်ကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်သောအခါ မှင်တက်သွားရတော့၏။

၎င်းအိတ်ထဲတွင် ဓာတ်ပုံများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး ထိုဓာတ်ပုံများမှာ အလွန်ပင် စက်ဆုပ်ရွံရှာဖွယ် ကောင်းလှသည်။

ထိုဓာတ်ပုံများမှာ သနားစရာကောင်းလှသော သေဆုံးသူမိန်းကလေး ရန်ယွိထင်၏ ပုံများပင်။

သို့သော် ဓာတ်ပုံထဲတွင် သူမ၏ တောက်ပသော အပြုံးများ မရှိတော့ချေ။

ထိုအပြုံးများအစား ကြောက်ရွံ့ခြင်း၊ ထိတ်လန့်ခြင်းနှင့် အရှက်တကွဲ ဖြစ်နေခြင်းတို့သာ အစားထိုးဝင်ရောက်နေသည်။

ဓာတ်ပုံရိုက်ထားသော နေရာမှာလည်း ရန်ယွိထင်၏ ကိုယ်ပိုင်အိမ်ဖြစ်ပြီး သူမ အိပ်ခန်းထဲ၌ပင် ဖြစ်၏။

ချင်ရန်သည် ဓာတ်ပုံများကို ကြည့်ရင်း ဒေါသကြောင့် တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်လာသည်။

သူ ထင်ထားသည့်အတိုင်းပင် ဖြစ်၏။

ထိုလူယုတ်မာဆရာသည် စာသင်ပေးနေစဉ်အတွင်း ကလေးမလေးအပေါ် အလွန်ယုတ်မာသော လုပ်ရပ်များကို ကျူးလွန်ခဲ့ပြီး ဤဓာတ်ပုံများကို အသုံးချကာ သူမကို ခြိမ်းခြောက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

‘ဒီတိရစ္ဆာန်ကောင်က တကယ်ကို ရဲတင်းတာပဲ၊ ဒီသက်သေတွေကို အခုထိ သိမ်းထားနိုင်သေးတယ်ပေါ့’

ချင်ရန်သည် ဓာတ်ပုံများကို ဆက်လက်ကြည့်ရှုရင်း အခြားမိန်းကလေးများ၏ ပစ္စည်းများကိုပါ ရှာတွေ့ခဲ့သည်။

ရောင်စုံဆံပင်စည်းကွင်းလေးများနှင့် Hello Kitty ပုံပါသည့် ပန်းရောင်အတွင်းခံလေးများလည်း ပါဝင်နေ၏။

ဤအရာများသည် ငြင်းချက်ထုတ်၍ မရနိုင်သော သက်သေအထောက်အထားများပင် ဖြစ်သည်။

‘ဒီသက်သေတွေက အရာရာကို သက်သေပြဖို့ လုံလောက်နေပြီ’

ချင်ရန်သည် ဆက်လက်ကြည့်ရှုရာတွင် ရန်ယွိထင်တစ်ဦးတည်း မဟုတ်ဘဲ အခြားမိန်းကလေးငယ်များ၏ ဓာတ်ပုံများကိုပါ တွေ့လိုက်ရပြန်သည်။

ထိုကလေးမလေးများမှာလည်း ခြိမ်းခြောက်ခံထားရပုံရ၏။

“လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ် ၂၀ က တစ်လအတွင်းမှာ မိန်းကလေး ခုနစ်ယောက် အသတ်ခံခဲ့ရတယ်၊ ရန်ယွိထင် တစ်ယောက်ထဲ မဟုတ်ဘဲ အခြားကျန်တဲ့ ခြောက်ယောက်လည်း ရှိသေးတာပဲ၊ ဒါဆိုရင် ဒီဆရာကပဲ အားလုံးကို သတ်ခဲ့တာ ဖြစ်ဖို့ များတယ်”

ချင်ရန်က သူ၏ အတွေ့အကြုံအရ ကောက်ချက်ချလိုက်သည်။

ထိုစဉ် ဗီဒီယိုတိပ်ခွေတစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် သူသည် ရာဇဝတ်ကောင်၏ အတိတ်ကို ပြန်လည်ခြေရာခံကြည့်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်၏။

*ဗုန်း*

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် ချင်ရန်သည် အတိတ်ကို ပြန်လည်ခြေရာခံခြင်း စွမ်းရည်ဖြင့် အခြားအချိန်နှင့် ဟင်းလင်းပြင်တစ်ခုထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားသည်။

ဤတစ်ကြိမ်တွင် မြင်တွေ့ရသော အသတ်ခံရသူမှာ အခြားမိန်းကလေးတစ်ဦး ဖြစ်နေ၏။

၎င်းမှာ ပန်းခြံတစ်ခုဖြစ်ပြီး သန်းခေါင်ကျော်အချိန် ဖြစ်သည်။

မိန်းကလေးငယ်မှာ ဆရာကော်၏ ရိုက်နှက်မှုကြောင့် သတိလစ်နေပြီး တောအုပ်ငယ်လေးထဲသို့ ဆွဲခေါ်ခြင်း ခံလိုက်ရသည်။

မိနစ် ၂၀ ခန့် ကြာသောအခါ ဆရာကော်သည် တောအုပ်ထဲမှ ပြန်ထွက်လာ၏။

သူ့လက်ထဲတွင် ပန်းရောင်အတွင်းခံလေးကို အောင်နိုင်သူတစ်ဦးအလား ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။

*ဖြတ်*

နောက်ထပ်မြင်ကွင်းတစ်ခုသို့ ပြောင်းလဲသွားပြန်သည်။

၎င်းမှာ ဖိန်လင်မြို့ရှိ အထက်တန်းကျောင်းတစ်ကျောင်း ဖြစ်၏။

ည ၁၁ နာရီခန့်တွင် ဆရာကော်သည် အမှောင်ရိပ်၌ ပုန်းအောင်းကာ သားကောင်ကို စောင့်ဆိုင်းနေသည်။

ကျောင်းသားများ နည်းပါးသွားချိန်တွင် မျက်မှန်တပ်ထားသော မိန်းကလေးတစ်ဦး လမ်းလျှောက်လာ၏။

သူမ လမ်းကြားတစ်ခုထဲသို့ ရောက်သောအခါ မိစ္ဆာတစ်ကောင်၏ လက်များမှာ သူမကို အမှောင်ထဲသို့ ဆွဲသွင်းသွားတော့သည်။

မိနစ် ၂၀ ခန့် ကြာသောအခါ ဆရာကော်သည် အမှောင်ထဲမှ ပြန်ထွက်လာသည်။

သူ၏ အမူအရာမှာ အလွန်ပင် စိတ်အေးလက်အေး ရှိနေပြီး သူ့လက်ထဲတွင် မိန်းကလေးအတွင်းခံတစ်ထည်ကို ဆုဖလားတစ်ခုအလား ကိုင်ဆောင်ထား၏။

ထိုကဲ့သို့ မြင်ကွင်းပေါင်းများစွာကို မြင်တွေ့ပြီးနောက် ချင်ရန်သည် အတိတ်ပြန်မြင်ကွင်းမှ ပြန်လည်ရုန်းထွက်လာသည်။

သူ့ရင်ထဲတွင် ဤတိရစ္ဆာန်ကောင်ကို အပိုင်းပိုင်း ဆွဲဖြတ်ပစ်ချင်လောက်အောင် ပြင်းပြသော ဒေါသများ ဖြစ်ပေါ်နေ၏။

‘အခုတော့ သက်သေက ခိုင်လုံသွားပြီ၊ ဒီလူက သက်သေအားလုံးကို တစ်နေရာတည်းမှာ သိမ်းထားလောက်အောင်ကို ရဲတင်းနေတာပဲ’

ချင်ရန်သည် တတိယထပ်ရှိ ယန္တရားများကို ဖျက်ဆီးပစ်ရန် စဉ်းစားနေစဉ် အောက်ထပ်မှ အသံများ ကြားလိုက်ရသည်။

ထိုအသံမှာ ချန်ဟောက်၏ အသံပင်။

“မင်္ဂလာပါ... ကျွန်တော်တို့က ပါလီမြစ်ရဲစခန်းကပါ၊ အမှုနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ထွက်ဆိုချက်ယူဖို့ လာတာပါ၊ သေဆုံးသူ ရန်ယွိထင်နဲ့ ပတ်သက်ပြီး ဆရာ သိထားသမျှနဲ့ အခင်းဖြစ်တဲ့နေ့က ဆရာ ဘယ်မှာရှိနေလဲ ဆိုတာကို အသေးစိတ်လေး ပြောပြပေးလို့ ရမလားခင်ဗျာ”

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ရှကျဲကလည်း တိုးတိုးလေး ရေရွတ်နေ၏။

“ချင်ရန် ဘယ်ရောက်သွားပါလိမ့်၊ သူ ဒီကို လာမယ်လို့ ပြောထားတာ မဟုတ်လား”

“တစ်ခုခု လုပ်နေလို့ နေမှာပါ၊ သူ့ကို ခဏထားလိုက်ဦး”

ချန်ဟောက်က လက်ကာပြရင်း ပြောလိုက်၏။

ချန်ဟောက်နှင့် ရှကျဲကို ဆီးကြိုနေသူမှာ ရွှေရောင်မျက်မှန်တပ်ထားသော လူလတ်ပိုင်း အမျိုးသားတစ်ဦး ဖြစ်သည်။

သူ၏ ရုပ်အသွင်အပြင်မှာ အလွန်ပင် ခန့်ညားထည်ဝါပြီး ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့သော ပုံစံရှိ၏။

အမှန်စင်စစ် သူသည် ဆရာကော်ပင် ဖြစ်သည်။

ဆရာကော်က အပြုံးဖျော့ဖျော့ဖြင့် ပြန်လည်နှုတ်ဆက်လိုက်၏။

“ကောင်းပါပြီ... ရဲအရာရှိကြီးတို့ကို ကူညီဖို့ ကျွန်တော် အမြဲတမ်း အသင့်ပါပဲ”

သူသည် ဝမ်းနည်းညှိုးငယ်ဟန် ပြုလုပ်လိုက်ပြီး ဆက်ပြောသည်။

“ယွိထင်က တကယ့်ကို လိမ္မာတဲ့ ကလေးမလေးပါ...”

ထို့နောက် သူသည် ရန်ယွိထင်အပေါ် မည်မျှဂရုစိုက်ခဲ့ပုံများကို ဆရာကောင်းတစ်ဦးသဖွယ် ဟန်ဆောင်ကောင်းကောင်းဖြင့် ပြောပြနေတော့သည်။

ချန်ဟောက်နှင့် ရှကျဲတို့မှာ ထိုစကားများကို ကြားကာ စိတ်မကောင်း ဖြစ်သွားရ၏။

“ဆရာက တကယ့်ကို လေးစားစရာကောင်းတဲ့ ဆရာတစ်ယောက်ပါပဲ၊ မိန်းကလေးရန်က ဆရာ့လို ဆရာမျိုးနဲ့ တွေ့ခဲ့ရတာ တကယ်ကို ကံကောင်းပါတယ် ဒါပေမဲ့ နှမြောစရာကောင်းတာကတော့...”

ချန်ဟောက်က ချီးကျူးစကားပင် ဆိုလိုက်သေးသည်။

ရှကျဲမှာလည်း အလွန်စိတ်မကောင်း ဖြစ်နေရှာ၏။

ဤဆရာမှာ အလွန်ပင် ပြီးပြည့်စုံလွန်းနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ချန်ဟောက် မေးခွန်းပေါင်းများစွာ မေးမြန်းခဲ့သော်လည်း ဆရာကော်က အသေးစိတ် ပြန်လည်ဖြေကြားနိုင်ခဲ့သည်။

နောက်ဆုံးတွင် ချန်ဟောက်က ထရပ်လိုက်၏။

“ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဆရာ၊ ထွက်ဆိုချက်ယူတာ ပြီးပါပြီ၊ အနှောင့်အယှက် ပေးမိရင် ခွင့်လွှတ်ပါ”

“ရပါတယ်ဗျာ”

ဆရာကော်က ခပ်ပြုံးပြုံးပင် ပြောလိုက်သည်။

ချန်ဟောက်နှင့် ရှကျဲတို့သည် လှည့်ထွက်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်ကြ၏။

ရှကျဲသည် ချင်ရန်ထံ ဖုန်းဆက်ရန် ဖုန်းကို ထုတ်လိုက်သည်။

ဆရာကော်သည် သူတို့၏ ကျောပြင်ကို ကြည့်ကာ မျက်ဝန်းအိမ်အနက်ရှိုင်းဆုံး၌ အထင်အမြင်သေးသော အရိပ်အယောင်များ ပြသလိုက်၏။

‘ဒီနှစ်တွေတစ်လျှောက် ရဲတွေ ငါ့အိမ်ကို ဘယ်နှစ်ခါ လာခဲ့ကြလဲဆိုတာ မရေတွက်နိုင်တော့ဘူး၊ ငါ့ဆီက ဘာများ ရှာတွေ့သွားလို့လဲ’

ယခင်က သူသည် သက်သေများကို မြေအောက်ခန်းတွင် ဝှက်ထားသော်လည်း ယခုမူ သူသည် ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ သူ၏ အနုပညာလက်ရာ များကို တတိယထပ်၌ ပေါ်ပေါ်ထင်ထင် ထားရှိထားခြင်း ဖြစ်သည်။

*တီ တီ တီ*

ရှကျဲသည် ချင်ရန်ထံသို့ ဖုန်းဆက်လိုက်သောအခါ ဖုန်းမြည်သံမှာ ဆရာကော်အိမ်၏ တတိယထပ်ဆီမှ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

ထို့နောက် ချင်ရန်သည် လှေကားပေါ်မှ ဖြည်းညှင်းစွာ ဆင်းလာ၏။ ထိုခဏ၌ ချင်ရန်ကို တွေ့လိုက်ရသော ဆရာကော်၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။

သူသည် ချက်ချင်းလှည့်ကြည့်လိုက်ရာ မိမိအိမ်ရှိ လှေကားပေါ်မှ ဆင်းလာသော သူစိမ်းတစ်ယောက်ကို တွေ့လိုက်ရလေတော့သည်။