အခန်း (၇-၈)

အခန်း (၇) ညစာစားသွားပါဦး

ကျောက်ဖန်းအာမှာ ဆဲဆိုလေ ဒေါသထွက်လေ ဖြစ်နေ၏။ တဆတ်ဆတ် တုန်ယင်နေဆဲဖြစ်သော ရွှီချင်းချင်းကို သူမနောက်ကျောတွင် ကာကွယ်ပေးထားပြီး အသံစူးစူးကြီးဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"အခုချက်ချင်း ထွက်သွားစမ်း။ ချင်းချင်းနဲ့ အခုချက်ချင်း ကွာရှင်းပေး။ နင့်လို အသုံးမကျတဲ့ကောင်က ချင်းချင်းနဲ့ မတန်ဘူး"

ချန်ရှင်းသည် ထိုဆဲဆိုသံများကို နားထောင်နေရင်း မျက်နှာကြီး ဖြူရော်လာကာ တစ်ခွန်းမှ ပြန်မပြောချေ။

သို့သော် သူ၏ နက်မှောင်သော မျက်လုံးများထဲမှာတော့ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော သတ်ဖြတ်ချင်စိတ်များက လက်ခနဲပေါ်လာပြီး ပြန်ပျောက်သွားကာ တဖြည်းဖြည်း ပိုမိုအေးစက်လာတော့သည်။

*ဝမ်တယ်ရှန်းလား...၊ ကောင်းပြီလေ*

သူက ဒေါသတကြီးဖြစ်နေသော ကျောက်ဖန်းအာကို လုံးဝ လျစ်လျူရှုထားလိုက်ပြီး သူကိုင်ထားသော သားကောင်များကို ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ပစ်ချလိုက်သည်။

ဘိုင်း…

ဆူဖြိုးနေသော ကြက်များနှင့် ယုန်များက ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ကျသွားပြီး တဘိုင်းဘိုင်း မြည်သံများ ထွက်ပေါ်သွားသည်။

ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသော အသံကြောင့် ကျောက်ဖန်းအာ လန့်သွားပြီး သူမ၏ ဆဲဆိုသံများပင် ရပ်တန့်သွားတော့သည်။

ချန်ရှင်းက ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်ထိုင်နေသော ရွှီချင်းချင်းထံ တိုက်ရိုက်လျှောက်သွားပြီး သူမရှေ့တွင် ဖြည်းညင်းစွာ ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ချလိုက်သည်။ သူ၏ လှုပ်ရှားမှုများက အလွန်တရာ ညင်သာလွန်းလှပြီး လက်ရှိ အေးစက်စက် အမူအရာနှင့် လုံးဝ ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်နေလေသည်။

သူ့အပြုအမူကြောင့် ရွှီချင်းချင်း တစ်ချက်တုန်တက်သွားပြီး မျက်ရည်များ ဝိုင်းနေသော မျက်လုံးလေးများဖြင့် မော့ကြည့်လာသည်။ သူမ၏ လှပသော ဗာဒံစေ့သဏ္ဌာန် မျက်လုံးလေးများထဲတွင် နက်ရှိုင်းသော အကြောက်တရားနှင့် တွေဝေရှုပ်ထွေးမှုများ ပြည့်နှက်နေလေသည်။

ဆန်စေ့များနှင့် ဖုန်မှုန့်များ ပေကျံနေသော သူမ၏ ရေခဲတမျှ အေးစက်စက် လက်ဖဝါးလေးကို ချန်ရှင်းက လှမ်းဆွဲယူလိုက်ပြီး ဆန်စေ့များ ဆက်မကောက်ရန် တားမြစ်လိုက်သည်။

သူ့အသံမှာ ဩရှရှနှင့် ခိုင်မာနေပြီး ငြင်းဆန်၍မရနိုင်သော တည်ငြိမ်မှုများ ပါဝင်နေသည်။

"မကောက်နဲ့တော့... အဲဒါတွေက ညစ်ပတ်နေပြီ"

သူမ၏ မျက်ရည်ဝဲဝဲ မျက်လုံးဝိုင်းလေးများကို သူ စိုက်ကြည့်ရင်း သစ္စာဆိုနေသကဲ့သို့ စကားလုံး တစ်လုံးချင်းစီ ပီပီသသ ပြောလိုက်သည်။

"ကိုယ် ရှိတယ်လေ။ ဒီနေ့ကစပြီး မင်းကို ဘယ်သူမှ ထပ်ပြီး အနိုင်ကျင့်လို့ မရစေရဘူး"

ရွှီချင်းချင်းက သူ့ကို ကြောင်အမ်းအမ်းဖြင့် စိုက်ကြည့်နေမိသည်။

ရင်းနှီးနေကျ မျက်နှာတစ်ခု ဖြစ်သော်ငြား သူ့ယောက်ျား၏ မျက်လုံးများထဲတွင်တော့ ယခင်က ရှိခဲ့ဖူးသည့် ရိုင်းစိုင်းကြမ်းတမ်းမှု သို့မဟုတ် စိတ်မရှည်မှု အရိပ်အယောင်များ တစွန်းတစပင် ကျန်ရှိမနေတော့ချေ။

ထိုအရာများအစား တောင်တန်းကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ ခိုင်မာတည်ကြည်သော ဆုံးဖြတ်ချက်ပြတ်သားမှုနှင့် သူမ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးခဲ့သော စိတ်ချယုံကြည်ရသည့် ခွန်အားများက အစားထိုး နေရာယူထားလေသည်။

သူမ မျက်နှာပေါ်သို့ မျက်ရည်များ ထပ်မံ စီးကျလာပြန်သော်လည်း ဤတစ်ကြိမ်မှာတော့ သူမ၏ ငိုရှိုက်သံများက တဖြည်းဖြည်း တိတ်ကျသွားခဲ့လေပြီ။

ချန်ရှင်းက ကြမ်းပြင်ပေါ်မှ ပေကျံနေသည့် အရာများကို သတိထားရှောင်ရှားရင်း သူမကို ထူမပေးလိုက်ပြီး အခန်းထဲရှိ တစ်ခုတည်းသော ခွေးခြေခုံသန့်သန့်လေးပေါ်၌ ထိုင်စေလိုက်သည်။

[ဒင်... ရွှီချင်းချင်းထံမှ ပြင်းထန်သော ခံစားချက် အပြောင်းအလဲများကို ထောက်လှမ်းမိပါသည်။ ယုံကြည်မှုနှင့် မှီခိုအားထားမှု သိသိသာသာ တိုးတက်လာပါသည်။]

[စွမ်းအင် +၂၀]

စနစ်၏ သတိပေးသံက သူ့စိတ်ထဲတွင် ထွက်ပေါ်လာသော်လည်း ချန်ရှင်းကတော့ မည်သည့် ဝမ်းသာပျော်ရွှင်မှုကိုမှ မခံစားရပေ။

သူက ကြမ်းပြင်ပေါ်မှ ရှုပ်ပွနေသည်များကို ကြည့်လိုက်သည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူ့လက်မောင်းထဲရှိ လူသားလေး၏ တုန်ယင်နေမှုကို ခံစားလိုက်ရပြီး သူ၏ နက်မှောင်သော မျက်လုံးများထဲရှိ သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များက ပိုမို ပြင်းထန်လာတော့သည်။

ဝမ်တယ်ရှန်း...

ထိုနာမည်ကို သူ အသေအချာ မှတ်သားထားလိုက်သည်။

ချန်ရှင်း တိတ်တဆိတ် လှည့်ထွက်လိုက်ပြီး တံခါးပေါက်ဆီသို့ လျှောက်သွားကာ အလေးစီးလွန်းသော ကြက်များနှင့် ယုန်များကို အခန်းထဲသို့ သယ်ဆောင်လာခဲ့သည်။ ထို့နောက် ခြေတစ်ပေါင်ကျိုး စားပွဲအစုတ်ပေါ်သို့ ဘိုင်းခနဲမြည်အောင် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပစ်တင်လိုက်လေသည်။

ဆူဖြိုးနေသော တောယုန်များနှင့် အသားပြည့်ပြည့် ကြက်များ တစ်ပုံတစ်ခေါင်းကြီး ရှိနေပြီး မှောင်ရီပျိုးနေသော အခန်းငယ်လေးထဲတွင် တောကောင်များ၏ သွေးညှီနံ့များက လှိုင်လှိုင်ထွက်ပေါ်နေလေသည်။

ဤအရာက မည်သည့်စကားလုံးများထက်မဆို ပို၍ သက်ရောက်မှု ရှိနေလေသည်။

ကျောက်ဖန်းအာ၏ မျက်လုံးများ ချက်ချင်း ပြူးကျယ်သွားပြီး ကြက်များနှင့် ယုန်များ ပုံနေသည့်နေရာကို စူးစိုက်ကြည့်နေမိသည်။

အစောပိုင်းက သူမ သတိမထားမိခဲ့သော်လည်း ယခုလို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်လိုက်ရချိန်မှာတော့ ထပ်မဆဲနိုင်တော့ချေ။ သူမ၏ လည်ချောင်းထဲတွင် တစ်စုံတစ်ခု တစ်ဆို့နေသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပြီး စကားတစ်ခွန်းမှ ထွက်မလာတော့ပေ။

သူမက သားကောင်အပုံလိုက်ကြီးကို ကြည့်ပြီးနောက် ရုတ်တရက် လှည့်ကာ တစ္ဆေသရဲကို မြင်လိုက်ရသည့် အမူအရာဖြင့် ချန်ရှင်းကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ၏ ဦးနှောက်ထဲတွင် တဝီဝီ မြည်သွားပြီး အရာအားလုံး ဗလာဟင်းလင်း ဖြစ်သွားတော့သည်။

*သူ တကယ်ပဲ အမဲလိုက် ထွက်ခဲ့တာလား။ ပြီးတော့... ဒီလောက် အများကြီး ရလာတယ်ပေါ့။ ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ...။*

သူမတစ်ယောက်တည်းသာ မဟုတ်ချေ။ ဝမ်းနည်းမှုနှင့် ကြောက်ရွံ့မှုများထဲ နစ်မွန်းနေခဲ့သော ရွှီချင်းချင်းပင်လျှင် ပြင်းထန်လွန်းသည့် သွေးနံ့ကြောင့် လန့်ဖျပ်သွားပြီး မော့ကြည့်လာသည်။

စားပွဲပေါ်ရှိ အပုံလိုက်ကြီး ဖြစ်နေသော အရာများကို မြင်လိုက်ရသောအခါ မျက်ရည်များ ပြည့်နှက်နေသည့် သူမ၏ ဗာဒံစေ့ မျက်လုံးလေးများ ပြူးကျယ်သွား၏။ သေးငယ်သော နှုတ်ခမ်းလေးများလည်း အနည်းငယ် ပွင့်ဟသွားကာ ငိုရန်ပင် မေ့သွားလောက်အောင် အလွန်အမင်း အံ့ဩတုန်လှုပ်သွားတော့သည်။

ချန်ရှင်းက မိန်းကလေးနှစ်ယောက်၏ အံ့အားသင့်နေမှုများကို လျစ်လျူရှုထား၏။

သူက တစ်ချက်လှည့်လိုက်ပြီး ခါးထောက်ရပ်လျက်သား ဆွံ့အနေသည့် ကျောက်ဖန်းအာကို ကြည့်လိုက်ကာ ခပ်ပြတ်ပြတ် ပြောလိုက်သည်။

"ဒီနေ့ကိစ္စအတွက် ကျေးဇူးပဲ။ ညစာ စားသွားပါဦး"

သူ့စကားလုံးများက အချိန်တစ်ခုလုံးကို ရပ်တန့်လိုက်သကဲ့သို့ပင်။

ကျောက်ဖန်းအာ တစ်ချက် တုန်တက်သွားပြီး ရုတ်တရက် အသိပြန်ဝင်လာသည်။ သူမ၏ မျက်နှာက အရင်ဆုံး ဖြူရော်သွားပြီးနောက် နီမြန်းလာကာ မျက်ခွက် ဖြတ်ရိုက်ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ အရှက်ရမှုလှိုင်းလုံးကြီးက သူမကို ရိုက်ခတ်သွားလေသည်။

အစောပိုင်းကတင် သူမက ချန်ရှင်းကို လက်ညိုးငေါက်ငေါက်ထိုးပြီး အသုံးမကျတဲ့ကောင်၊ အချည်းနှီး လူမိုက်ဆိုပြီး ဆဲဆိုနေခဲ့ရာမှ ယခုတော့ သူက အသားတွေ တစ်ပုံတစ်ခေါင်းကြီး သယ်လာခဲ့သည် မဟုတ်ပါလား။

ဤအရှက်တကွဲ ဖြစ်ရပ်ကြီးကို သူမ ဘယ်လိုလုပ် ခံနိုင်ပါမည်လဲ။

ကျောက်ဖန်းအာ၏ မျက်နှာမှာ ခရမ်းချဉ်သီးတစ်လုံးလို နီရဲသွား၏။ သူမက အေးစက်စွာ နှာမှုတ်လိုက်ပြီး ခေါင်းမာမာဖြင့် အပြင်သို့ ထွက်သွားရန် လှည့်လိုက်ကာ

"နင့်ညစာကို ဘယ်သူက ဂရုစိုက်လို့လဲ။ ငါ မနေဘူး"

"ဖန်းအာ..."

ဤသည်ကို မြင်သောအခါ ရွှီချင်းချင်း စိုးရိမ်တကြီး ဖြစ်သွားသည်။

သူမ၏ အံ့ဩမှုများကိုပင် ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ဘဲ ခွေးခြေခုံပေါ်မှ ကမန်းကတန်း ထရပ်လိုက်ပြီး ကျောက်ဖန်းအာ၏ အင်္ကျီလက်ကို ဆွဲထားလိုက်သည်။

မျက်ရည်များ ပေပွနေသော မျက်နှာလေးဖြင့် အသံတိမ်တိမ်၊ နှာသံလေး ရောကာ သူမ တောင်းပန်လိုက်သည်။

"မသွားပါနဲ့... နေပါဦး...၊ ငါ့ကို အဖော်လုပ်ပေးပါဦး..."

ကျောက်ဖန်းအာ ခြေလှမ်းများ ရပ်တန့်သွား၏။

တောင်းပန်မှုများနှင့် မှီခိုအားထားမှုများ ပြည့်နှက်နေသော သူမ အချစ်ဆုံးသူငယ်ချင်း၏ မျက်လုံးများကို မြင်လိုက်ရပြီး သူမ နှလုံးသား၏ အနူးညံ့ဆုံး အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုက ခပ်နက်နက်လေး ထိရှသွားတော့သည်။

သူမ၏ အကြည့်များက စားပွဲပေါ်ရှိ အဆူဖြိုးဆုံး ကြက်ထံသို့ အလိုအလျောက် ရောက်ရှိသွားပြီး သူမကိုယ်သူမပင် မထိန်းနိုင်ဘဲ တံတွေးမျိုချမိသွားသည်။

ဤလိုခေတ်ကာလမျိုး၌ မည်သူကများ အလွယ်တကူ အသားစားနိုင်မည်နည်း။ ကျောက်ဖန်းအာ၏ ခြေထောက်များက နေရာမှာပင် အမြစ်တွယ်နေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။ အချိန်အတော်ကြာ လွန်ဆွဲနေပြီးနောက်မှာတော့ သူမ လှည့်ထွက်မသွားနိုင်ခဲ့ပေ။

သူမ ပြင်းပြင်းထန်ထန် နှာတစ်ချက်မှုတ်ထုတ်လိုက်ပြီး ရွှီချင်းချင်း၏ လက်ကို ခါထုတ်ကာ လက်ပိုက်ထားလိုက်၏။ ထို့နောက် ခါးကိုဆန့်ထားကာ အလွန်တရာ မာနထောင်လွှားသော လေသံဖြင့်

"နင့်လိုကောင်မျိုးက ချင်းချင်းကို ထပ်အနိုင်ကျင့်မှာ စိုးလို့ ငါ နေခဲ့မှာ။ နင့်ကို ငါ စောင့်ကြည့်ရမယ်"

ကျောက်ဖန်းအာ၏ အပြင်ပန်းတွင်သာ ရိုင်းစိုင်းကြမ်းတမ်းဟန်ပြနေသော်လည်း အတွင်းစိတ်ထဲမှာ ကြောက်ရွံ့နေသည့် "နင့်ကို ငါ စောင့်ကြည့်ရမယ်" ဟူသော စကားကို ချန်ရှင်းက အာရုံစိုက်မနေခဲ့ချေ။

သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်အတွက် အရာရာကို စွန့်လွှတ်ရဲပြီး ဓားမကိုင်ကာ လူမိုက်များကိုပင် စိန်ခေါ်ရဲသည့် မိန်းကလေးတစ်ယောက်၏ စိတ်ထားက ဘယ်လောက်တောင် ဆိုးရွားနိုင်မည်နည်း။

ချန်ရှင်း အပိုစကားများ ထပ်မပြောနေတော့ဘဲ တစ်ဖက်လှည့်ကာ အခန်းထောင့်သို့ လျှောက်သွားပြီး ရေတစ်ပုံးကို ကောက်ကိုင်လိုက်သည်။ ထို့နောက် မီးဖိုချောင်ထဲရှိ မီးဖိုလေးဆီသို့ ဦးတည်လိုက်တော့သည်။

သူ့လှုပ်ရှားမှုများက မြန်ဆန်ပြီး ပြတ်သားလှကာ အခန်းထဲရှိ အခြား သက်ရှိလူသားနှစ်ယောက်ကို ရှိနေသည်ဟုပင် သဘောမထားချေ။

ကျောက်ဖန်းအာနှင့် ရွှီချင်းချင်းတို့၏ အကြည့်များက တည်ကြည်ပြတ်သားနေသော သူ့ကျောပြင်ဆီသို့ အလိုအလျောက် ရောက်ရှိသွားတော့သည်။

ချန်ရှင်းက ရေပုံးကို ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ဒုတ်ခနဲ ချလိုက်ပြီးနောက် သူ့အင်္ကျီလက်များကို ခေါက်တင်လိုက်ရာ မှိန်ပျပျ အလင်းရောင်အောက်တွင် အထူးတလည် ကြံ့ခိုင်သန်စွမ်းနေပုံရသော လက်ဖျံနှစ်ဖက် ပေါ်လာလေသည်။

သူ့လက်မောင်းပေါ်ရှိ ကြွက်သားများက အထင်းသား ပေါ်လွင်နေပြီး တည်ငြိမ်သော ပေါက်ကွဲအားများ ပါဝင်နေကာ တစ်နေ့လုံး အရက်သောက်ရင်း အချိန်ဖြုန်းတတ်သော ပျင်းရိသည့် ယောက်ျားတစ်ယောက် ပိုင်ဆိုင်ထားသင့်သည့်အရာနှင့် လုံးဝကို ကွာခြားနေလေသည်။

တောင်ပံတဖျပ်ဖျပ် ခတ်နေသေးသော ဆူဖြိုးဖြိုး ကြက်တစ်ကောင်ကို သူ ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး ခြေတစ်ပေါင်ကျိုးစားပွဲဆီသို့ လျှောက်သွားကာ စိုက်ဝင်နေဆဲဖြစ်သော ဓားမကြီးကို ဆွဲနုတ်လိုက်သည်။

"ရွှစ်" ဟူသော အသံနှင့်အတူ ဓားမကြီးက အလွယ်တကူ ကျွတ်ထွက်လာပြီး ဓားသွားက အလင်းရောင်အောက်တွင် အေးစက်စက် အရောင်တစ်ချက် လက်သွား၏။

နောက်တစ်စက္ကန့်မှာတော့ ကျောက်ဖန်းအာနှင့် ရွှီချင်းချင်းတို့၏ အံ့သြမှင်တက်နေသော အကြည့်များအောက်တွင် ချန်ရှင်း၏ လက်များ လှုပ်ရှားသွားပြီး ဓားကျလာသည့် အရှိန်မှာ အရိပ်မျှသာ မြင်လိုက်ရလောက်အောင် မြန်ဆန်လွန်းလှပေသည်။

သွေးဖောက်ခြင်း၊ ရေနွေးပူစိမ်ခြင်း၊ အမွေးနှုတ်ခြင်း စသည့် လုပ်ငန်းစဉ်တစ်ခုလုံးမှာ ချောမွေ့သွက်လက်နေပြီး မလိုအပ်ဘဲ ကြန့်ကြာနေမှု တစ်စုံတစ်ရာ မရှိခဲ့ပေ။

လွန်ခဲ့သော မိနစ်အနည်းငယ်ကမှ အသက်ရှင်လျက် လှုပ်ရှားနေသော ဆူဖြိုးဖြိုး ကြက်ကြီးမှာ မိနစ်ပိုင်းအတွင်းမှာပင် သူ့လက်ထဲ၌ သန့်စင်ပြီးသား ကြက်တစ်ကောင်အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားလေပြီ။

နောက်အလှည့်ကတော့ ယုန်များပင်။

အရေခွံဆုတ်ခြင်း၊ ဗိုက်ခွဲခြင်းနှင့် အတွင်းကလီစာများ ဖယ်ရှားခြင်း။

ချန်ရှင်း၏ ဓားကိုင်ဟန်က ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် တိကျနေသည်။ ဓားချက်တိုင်းက ကွက်တိဖြစ်နေပြီး တစ်သက်လုံး လုပ်ကိုင်လာခဲ့သော ကျွမ်းကျင်အဆင့် သားသတ်သမားတစ်ယောက်နှင့်ပင် တူနေလေသည်။

အခန်းထဲတွင် ချောက်ချားဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် တိတ်ဆိတ်နေပြီး ဓားသွားက အသားများကို ဖြတ်တောက်နေသည့် ခပ်သဲ့သဲ့ အသံသာ ထွက်ပေါ်နေသည်။

ကျောက်ဖန်းအာ၏ ခါးထောက်ထားသော ကိုယ်နေဟန်ထားက သူမကိုယ်တိုင်ပင် မသိလိုက်ဘဲ လျော့ကျသွားခဲ့သည်။ သူမက လက်များ ပိုက်ထားရင်း ပါးစပ်လေး အဟောင်းသား ဖြစ်နေကာ သူမ၏ မျက်လုံးများထဲရှိ အထင်အမြင်သေးမှုများနှင့် ဒေါသများက ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီး မယုံနိုင်လောက်စရာ အံ့အားသင့်မှုများက အစားထိုး နေရာယူထားလေသည်။

*ဒါ... ဒါက အရက်ပုလင်းကိုတောင် ငြိမ်အောင် မကိုင်နိုင်ခဲ့တဲ့ ချန်ရှင်း ဟုတ်သေးရဲ့လား*

*’ဒါတွေကို သူ ဘယ်တုန်းက သင်ယူခဲ့တာလဲ။ ပြီးတော့ ဒီလောက်တောင် ကျွမ်းကျင်နေရတာလား*

ရွှီချင်းချင်းမှာလည်း မှင်တက်နေမိသည်။ သူမ၏ လက်သေးသေးလေးများက အင်္ကျီစကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး သူမ၏ မျက်ရည်များ ခြောက်ခမ်းသွားပြီဖြစ်သော ဗာဒံစေ့ မျက်လုံးလေးများက အလုပ်များနေသည့် ချန်ရှင်း၏ ဘေးတိုက်မျက်နှာကို မျက်တောင်မခတ်တမ်း စိုက်ကြည့်နေမိသည်။

သူ၏ အာရုံစူးစိုက်နေသော အမူအရာ၊ သွက်လက်သော လှုပ်ရှားမှုများ…၊ ဤအရာအားလုံးက သူမ ယခင်က တစ်ခါမှ မခံစားဖူးခဲ့သော စိမ်းသက်မှုများသာမက လုံခြုံနွေးထွေးမှုများကိုပါ ခံစားရစေလေပြီ။

အခန်း (၈) - တစ်ရွာလုံး ပျံ့နှံ့သွားသော မွှေးရနံ့

ကြက်တစ်ကောင်နှင့် ယုန်တစ်ကောင်ကို သန့်စင်ပြီးနောက် ချန်ရှင်းက အသားများကို အတုံးသေးသေးလေးတွေ တုံးလိုက်ပြီး မီးဖိုသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။

သူက အိတ်ကပ်ထဲနှိုက်ကာ စမ်းသပ်ရှာဖွေလိုက်ပြီး ဆီစိမ်စက္ကူဖြင့် ထုပ်ထားသော အထုပ်လေး အနည်းငယ်ကို ဆွဲထုတ်လိုက်၏။

ထိုစက္ကူထုပ်များထဲမှ တစ်ထုပ်ကို သူ ဖြည်လိုက်သည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ပြင်းထန်ပြီး ထူးကဲသော မွှေးရနံ့တစ်ခုက လေထဲတွင် ချက်ချင်း ပျံ့နှံ့သွားတော့သည်။

ကျောက်ဖန်းအာ၏ နှာခေါင်းလေး ရှုံ့မဲ့သွား၏။ ၎င်းက သူမ ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်နေသည့် အနံ့မျိုး မဟုတ်ပေ။ ကြက်သွန်မြိတ်၊ ဂျင်း သို့မဟုတ် ကြက်သွန်ဖြူ အနံ့လည်း မဟုတ်သလို ရွာသားများ တစ်ခါတစ်ရံ အသုံးပြုလေ့ရှိသည့် စီချွမ်ငရုတ်ကောင်း အနံ့မျိုးလည်း မဟုတ်ပေ။ ယင်းအစား ပို၍ ရှုပ်ထွေးနက်နဲကာ ဆွဲဆောင်မှုပြင်းထန်လှသော မွှေးရနံ့တစ်ခု ဖြစ်နေလေသည်။

ချန်ရှင်းက စက္ကူထုပ်ထဲမှ အညိုရင့်ရောင် နာနတ်ပွင့် အနည်းငယ်နှင့် သစ်ကြံပိုးခေါက်အချို့ကို ဘေးသို့ ဖယ်ထုတ်လိုက်သည်။

သူ မီးမွှေးလိုက်ပြီး ဒယ်အိုးကို အပူပေးလိုက်၏။

ဒယ်အိုး ပူလာသောအခါ ဆီထွက်လာစေရန် အဆီတုံး အနည်းငယ်ကို အရင် ထည့်လိုက်ပြီးနောက် ခုတ်ထစ်ထားသော ကြက်သားနှင့် ယုန်သားများကို လောင်းထည့်လိုက်လေသည်။

“ရှဲ…”

အသားများက ဆီပူနှင့် ထိတွေ့သွားသည့် စက္ကန့်ပိုင်းမှာပင် အသားဟင်းရနံ့ကြီးက အပြည့်အဝ ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာတော့သည်။

သို့သော် ယင်းက အစသာ ရှိသေး၏။

ချန်ရှင်းက ပုံပန်းသဏ္ဌာန် ထူးဆန်းနေသော ဟင်းခတ်အမွှေးအကြိုင် အားလုံးကို ဒယ်အိုးထဲသို့ ချက်ချင်း လောင်းထည့်လိုက်ပြီး ခပ်သွက်သွက် မွှေကြော်လိုက်သည်။

ထိုခဏမှာပင် တစ်ခါမှ မကြုံဖူးလောက်အောင် အလွန်တရာ ပြင်းထန်လှသည့် မွှေးရနံ့ကြီးက ကျိုးကျသွားသော ရေကာတာကြီးတစ်ခုအလား ပေါက်ကွဲထွက်လာတော့လေသည်။

ထိုရနံ့က မနေ့က ချက်ခဲ့သည့် ရိုးရိုးဝက်သားနီနှပ်ထက် ဆယ်ဆခန့် ပိုမို ထူးကဲနေပြီး အဆတစ်ရာမက ပို၍ ရှုပ်ထွေးနက်နဲနေလေသည်။

အသား၏ ပြည့်ပြည့်ဝဝ အရသာနံ့က အမည်မသိ ဟင်းခတ်အမွှေးအကြိုင်တို့၏ ထူးခြားသော ရနံ့တို့နှင့် ရောစပ်သွားကာ စကားနှင့် ဖော်ပြ၍ မရနိုင်လောက်အောင် အရိုင်းဆန်ပြီး နှလုံးသားကို လှုပ်ခတ်စေနိုင်သည့် ညှို့ဓာတ်တစ်ခုကို ဖြစ်ပေါ်လာစေခဲ့သည်။ ယင်းက ခြံဝင်းတစ်ခုလုံးကို ချက်ချင်း လွှမ်းခြုံသွားပြီး အရပ်လေးမျက်နှာသို့ အရူးအမူး ပျံ့နှံ့သွားတော့သည်။

“ဂွီ…”

တိတ်ဆိတ်နေသော အခန်းထဲတွင် အချိန်အခါမသင့် အသံတစ်သံက ပဲ့တင်ထပ် ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

ကျောက်ဖန်းအာ၏ မျက်နှာလေးမှာ ကြက်ဥတစ်လုံးပင် ကြော်၍ရလောက်သည့်အထိ ပူထူကာ ရဲရဲနီသွားတော့၏။

သူမခမျာ ရှက်ရွံ့ခြင်း၊ ဒေါသထွက်ခြင်းများ ရောထွေးနေသော ခံစားချက်နှင့်အတူ စကားနားမထောင်သည့် သူမ ဗိုက်ကို ငုံ့ကြည့်ရင်း မယုံနိုင်အောင် ဖြစ်နေမိသည်။

ဤလူယုတ်မာဆီက တစ်လုပ်တောင် မစားဘူးဟု ခုနကတင် ကျိန်ဆိုထားခဲ့သော်လည်း ယခုတော့ အနံ့လေး ရှူလိုက်ရုံဖြင့် သူမ ပါးစပ်မှ သွားရည်များ တပျစ်ပျစ် ကျနေလေပြီ။ ဗိုက်ကလည်း ပုန်ကန်နေသည့်အလား တဂွီဂွီ မြည်နေခဲ့လေပြီ။

*အရမ်း မွှေးလွန်းနေတယ်…။ ဒါက ဘယ်လို နတ်သုဒ္ဓါမျိုးကြီးလဲ။*

ဒယ်အိုးဆီသို့ သူမ ခိုးကြည့်လိုက်ရာ ချန်ရှင်း၏ အဆက်မပြတ် မွှေပေးနေမှုအောက်တွင် အသားတုံးများက ဆွဲဆောင်မှုရှိစွာ သကြားရောင်သမ်းနေပြီး ဆီပြန်ကာ တလက်လက် တောက်ပနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ အထက်သို့ ပျံ့လွင့်လာသော အခိုးငွေ့နှင့်အတူ ရောပါလာနေသည့် မွှေးရနံ့ကလည်း သူမ၏ အရသာခံအာရုံကြောများကို လှိုင်းလုံးများအလား တစ်ရစ်ပြီးတစ်ရစ် တိုးဝင်ရိုက်ခတ်နေလေတော့သည်။

အခြားတစ်ဖက်တွင်လည်း ရွှီချင်းချင်း၏ မျက်နှာလေးမှာ မှည့်နေသော ပန်းသီးတစ်လုံးကဲ့သို့ နီမြန်းနေ၏။

သူမ တိတ်တဆိတ် တံတွေးမျိုချလိုက်မိသည်။ သူမ၏ လှပသော မျက်လုံးဝိုင်းကြီးများထဲတွင် အနံ့နှင့်ပတ်သက်သည့် စပ်စုလိုစိတ်များသာမက သကြားလုံးကို မြင်တွေ့လိုက်ရသော ကလေးမလေးတစ်ယောက်၏ တပ်မက်မှုမျိုးပါ ပြည့်နှက်နေလေသည်။

သူမ၏ အင်္ကျီစကို ပို၍ တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး လည်ချောင်းထဲမှ ခုန်ထွက်လာတော့မလို ဖြစ်နေသည့် သူမ၏ နှလုံးသားကို ထိန်းချုပ်ရန် ကြိုးစားနေရှာသည်။

ဤမွှေးရနံ့တွင် ခြေထောက်များ ပါလာသည့်အလား ချင်ရွှေရွာရှိ အိမ်တိုင်းအိမ်တိုင်းဆီသို့ ခပ်ရိုင်းရိုင်း တိုးဝင်သွားလေတော့သည်။

ခြံဝင်းအပြင်ဘက်ရှိ တစ်ဖက်အိမ်မှ အန်တီဝမ်မှာလည်း ညစာ ပြင်ဆင်နေလေသည်။

စားပွဲပေါ်မှာတော့ မည်းနက်နေသော ချဉ်ဖတ်တစ်ဇလုံနှင့် မာတောင်နေသော ပေါက်စီတစ်လုံးစီ ရှိနေ၏။

အန်တီဝမ်က ပေါက်စီကို ပါးစပ်နားသို့ တေ့လိုက်ချိန်မှာပင် လွင့်ပျံလာသော မွှေးရနံ့ကြီးက သူ့နှာခေါင်းဝကို လာဆောင့်တော့သည်။

သူမ ပြင်းပြင်းထန်ထန် ရှူရှိုက်လိုက်မိရာ လက်ထဲရှိ ပေါက်စီမှာလည်း ချက်ချင်းလက်ငင်း စားချင်စရာ မကောင်းတော့ဘဲ ဖယောင်းကို ဝါးနေရသကဲ့သို့ အရသာကင်းမဲ့သွားလေသည်။

“ဒါ… ဒါက ဘာအနံ့ကြီးလဲ”

သူမ ခင်ပွန်း၏ တူများမှာလည်း လေထဲတွင် ရပ်တန့်သွား၏။ သူက လည်ပင်းကို လေထဲဆန့်ကာ ရွာခွေးတစ်ကောင်လို အနံ့ခံနေပြီး သူ့မျက်နှာပေါ်တွင် မိန်းမောသွားမှုနှင့် မယုံကြည်နိုင်မှုတို့ ပြည့်နှက်နေသည်။

“ဘုရားရေ… မနေ့က အသားဟင်းထက်တောင် ပိုမွှေးနေသေးတယ်”

အန်တီဝမ်၏ မျက်နှာမှာ ဒယ်အိုးအောက်ခြေလို မည်းမှောင်သွား၏။ အနံ့ ဘယ်ကလာသလဲဆိုတာကို သူမ စဉ်းစားနေစရာပင် မလိုတော့ချေ။

“ချန်ရှင်း…၊ အဲဒီ ကျိန်စာသင့်မယ့် လူယုတ်မာကောင်။ သူ အခု ဘာလှည့်ကွက်တွေ သုံးနေပြန်တာလဲ”

သူမက လက်ထဲရှိ ပေါက်စီကို စားပွဲပေါ်သို့ ဒေါသတကြီး ဆောင့်ချလိုက်ပြီး သူမ မျက်လုံးများထဲမှာတော့ မနာလိုမှုမီးတောက်များက တောက်လောင်နေလေပြီ။

သူမ မိသားစု တစ်စုတည်း မဟုတ်ပေ။

ဤရနံ့ကို ရလိုက်ရသည့် ချင်ရွှေတစ်ရွာလုံးရှိလူတိုင်း ထိုင်ရာက မထဘဲ မနေနိုင်အောင် ဖြစ်သွားကြရသည်။

“အဲဒီအနံ့ ရလိုက်လား။ ဘယ်အိမ်က အရသာရှိတာတွေ ချက်နေတာလဲ”

“မွှေးလိုက်တာ… အရမ်းမွှေးတာပဲ။ ငါ့တစ်သက် ဒီလောက် မွှေးတဲ့အနံ့မျိုး တစ်ခါမှ မရဖူးဘူး”

“ချန်ရှင်းတို့ဘက်က လာနေသလိုပဲ”

အိမ်တိုင်းအိမ်တိုင်း၏ တံခါးများနှင့် ပြတင်းပေါက်များမှ ခေါင်းများစွာ ပြူထွက်လာကြပြီး လူတိုင်း၏ မျက်နှာပေါ်တွင် တူညီသော အံ့အားသင့်မှုများသာမက သွားရည်ကျလုမတတ် အမူအရာများကိုပါ တွေ့မြင်ရလေသည်။ သူတို့ နှာခေါင်းများက ပွယောင်းလာပြီး လေထဲတွင် ဝေ့ပျံနေသော မွှေးရနံ့ကို ရင်တခုန်ခုန် လောဘတကြီးဖြင့် ရှူရှိုက်နေကြတော့သည်။

မကြာမီမှာပင် အခန်းတွင်းရှိ မွှေးရနံ့ ခပ်ပြင်းပြင်းက ၎င်း၏ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိသွားလေပြီ။

ချန်ရှင်းက အက်ကွဲနေသော မြေအိုးဇလုံတစ်လုံးကို သယ်ယူလာပြီး ဟောင်းနွမ်းဆွေးမြည့်နေသော စားပွဲပေါ်တွင် ငြိမ်သက်စွာ ချလိုက်သည်။

ထိုဇလုံကြီးထဲမှာတော့ အခိုးငွေ့များ အူထွက်နေသည့် ကြက်သားဟင်းတုံးများက ခပ်ပျစ်ပျစ် ဟင်းအနှစ်၊ တလက်လက် တောက်နေသော နီညိုရောင်အဆင်းနှင့်အတူ ရှိနေ၏။ မည်းနက်နေသော နာနတ်ပွင့်များနှင့် ကရဝေးရွက်များလည်း ရောနှောပါဝင်နေပြီး အထက်သို့ ပျံ့လွင့်နေသော အခိုးငွေ့များနှင့်အတူ နှလုံးသားကို ကိုင်လှုပ်နိုင်သည့် မွှေးရနံ့တို့ကို အဆက်မပြတ် ထုတ်လွှတ်ပေးနေလေသည်။

ချန်ရှင်းက ချက်ချင်းပဲ ယုန်သားနှပ် ပန်းကန်ကြီးတစ်ချပ်ကိုပါ ထပ်မံ ယူဆောင်လာခဲ့သည်။

ယုန်သားကို အရွယ်အစားညီညီ အတုံးငယ်လေးများ တုံးထားပြီး အတုံးတိုင်းတွင် အရည်ရွှမ်းနေသော ဆော့စ်များ လိမ်းကျံထားရာ မှိန်ပျပျ အခန်းလေးထဲတွင် ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အလင်းရောင်ဖြင့် တလက်လက် တောက်ပနေလေသည်။

အခန်းလေးထဲမှာတော့ ချောက်ချားဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် တိတ်ဆိတ်နေပြီး မိန်းကလေးနှစ်ယောက်၏ တံတွေးမျိုချသံ ဂလု ဂလုကိုသာ ကြားနေရတော့သည်။

ကျောက်ဖန်းအာ၏ မျက်လုံးများက စူးရှနေပြီး ကြက်သားဟင်း ဇလုံကြီးကို မျက်တောင်မခတ်တမ်း ငေးကြည့်နေမိသည်။ သူမ ပါးစပ်မှလည်း သွားရည်များ တသွင်သွင်စီးနေပြီး စက္ကန့်မဆိုင်း လျှံကျလာတော့မည့်အလားပင်။

ချန်ရှင်းက ခပ်စုတ်စုတ် ကြွေပန်းကန် နှစ်လုံးကို ယူလိုက်သည်။ သူက အရင်ဆုံး ရွှီချင်းချင်းအတွက် ပန်းကန်အပြည့် ခူးပေးလိုက်၏။ ဆွတ်ဆွတ်ဖြူနေသော ထမင်းပေါ်တွင် ကြက်သားနှင့် ယုန်သားများကို တောင်ပူစာလေးတစ်ခုအလား အမြင့်ကြီး စီတင်ပေးထားလိုက်သည်။

ထို့နောက် ကျောက်ဖန်းအာအတွက်လည်း ထိုနည်းတူစွာပင် တစ်ပန်းကန် ခူးပေးလိုက်သည်။

အားလုံး လုပ်ဆောင်ပြီးနောက် ချန်ရှင်းက သူတို့ရှေ့တွင် တူများကို ချပေးလိုက်ပြီး တိုတိုတုတ်တုတ် ပြောလိုက်၏။

“စားကြ”

ကျောက်ဖန်းအာက သူမ ရှေ့ရှိ တောင်ပူစာသဖွယ် အသားတုံးလေးများကို ကြည့်လိုက်ရာ သူမ ရင်ထဲရှိ ဂုဏ်သိက္ခာနှင့် ခေါင်းမာမှုဟု အမည်ရသော ကြိုးလေးက ဒက်ခနဲ ပြတ်တောက်သွားတော့သည်။

ဖြောင့်မတ်တည်ကြည်မှု၊ ဂုဏ်သိက္ခာ…၊ ထိုအရာများအားလုံးက ယခုအချိန်မှာတော့ သွားရည်ယိုစရာကောင်းလှသည့် မွှေးရနံ့ကြီး၏ ဖုံးလွှမ်းတိုက်စားခြင်းကို ခံလိုက်ရလေပြီ။

ကျောက်ဖန်းအာတစ်ယောက် တူများကို အလုအယက်ယူလိုက်မိမတတ်ပင်။ သူမ၏ မျက်လုံးများက ပန်းကန်လုံးထဲရှိ ကြက်ပေါင်တစ်ချောင်းဆီသို့သာ စူးစိုက်ရောက်ရှိနေ၏။ ထိုအရာက အိပ်မက်ထဲပင် မမက်ရဲသည့် ဇိမ်ခံစရာတစ်ခု ဖြစ်သော်လည်း ယခုတော့ ချန်ရှင်းက သူမကို ကျွေးမွေးပေးထားခြင်း ဖြစ်သည်။

အရည်ရွှမ်းနေသော ကြက်ပေါင်ကို သူမ ကောက်ယူလိုက်ပြီး ပူနေသည်ကိုပင် ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ဘဲ ပါးစပ်ထဲသို့ အတင်းထိုးထည့်လိုက်တော့သည်။

နောက်တစ်စက္ကန့်မှာပင်…

အသားမှာ နူးညံ့အိစက်နေပြီး ပါးစပ်ထဲတွင် အရည်ပျော်သွား၏။ ဟင်းအနှစ်များ စိမ့်ဝင်နေသော ကြက်သား အိအိလေးက အရည်ရွှမ်းနေကာ လျှာဖြင့် ညင်သာစွာ ဖိချေလိုက်ရုံဖြင့် အရည်ပျော်သွားတော့သည်။

ဟင်းခတ်အမွှေးအကြိုင် တစ်ဒါဇင်ကျော် ရောစပ်ထားပြီး ပြည့်ဝလှသော အရသာက သူမ၏ လျှာပေါ်တွင် ဗုံးတစ်လုံးအလား ပေါက်ကွဲထွက်လာခဲ့လေပြီ။

ကျောက်ဖန်းအာ၏ မျက်လုံးများ ရုတ်တရက် ပြူးကျယ်သွားပြီး သူမ စိတ်ထဲတွင် ဗလာဟင်းလင်း ဖြစ်သွား၏။

*အရသာရှိလိုက်တာ… တကယ်ကို အရသာရှိလွန်းတယ်*

*ဒါက ဘယ်လို နတ်သုဒ္ဓါ အရသာမျိုးကြီးလဲ*

သူမအနေဖြင့် သူမ၏ သိက္ခာ၊ မိန်းမဆန်ဆန် အမူအကျင့် သို့မဟုတ် ပညာတတ်လူငယ်တစ်ယောက်၏ စောင့်ထိန်းမှုတို့ကို ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ပေ။ ထိုအရာအားလုံး ပျောက်ချင်ပျောက် နေပါစေလေတော့။

နေ့သုံးရက်၊ ညသုံးရက် ငတ်မွတ်နေသော ဝံပုလွေပေါက်လေးတစ်ကောင်အလား ခေါင်းကို ငုံ့ကာ အငမ်းမရ စားသောက်တော့သည်။

တူများက အထက်အောက် ပျံသန်းနေပြီး မမြင်ရလောက်အောင် မြန်ဆန်လွန်းနေ၏။ သူမ ပါးစပ်ထဲတွင် ထမင်းဟင်းများ အပြည့်အမောက်ဖြစ်နေကာ ပါးစပ်ကလည်း ခပ်သွက်သွက် လှုပ်ရှားနေပြီး လေဆင်နှာမောင်းတစ်ခုအလား အရာအားလုံးကို အငမ်းမရ ဝါးမျိုစားသောက်နေလေသည်။

သူမ၏ စားသောက်ပုံက အလွန်တရာ အထိန်းအကွပ်မဲ့လွန်းလှသဖြင့် ချန်ရှင်းပင် သူမကို နှစ်ခါပြန် ငေးကြည့်ရသည်အထိပင်။

ကျောက်ဖန်းအာ၏ အရိုင်းဆန်မှုနှင့် မတူဘဲ ရွှီချင်းချင်း၏ လှုပ်ရှားမှုများကတော့ ပို၍ သိမ်မွေ့လေသည်။

သူမက တုန်ယင်နေသော လက်များဖြင့် ယုန်သားတုံး သေးသေးလေးတစ်တုံးကို ကောက်ယူလိုက်ပြီး ပါးစပ်ထဲသို့ ဂရုတစိုက် ထည့်လိုက်၏။

အသားက ကျစ်လစ်သော်လည်း နူးအိနေအောင် ချက်ထားသဖြင့် ချိုတမြမြ အရသာရှိလှကာ မယုံနိုင်လောက်အောင် လတ်ဆတ်ပြီး ကောင်းမွန်လှသည်။

နွေးထွေးမှုက သူမ၏ လည်ချောင်းမှတစ်ဆင့် အစာအိမ်ထဲသို့ လျှောကျသွားပြီး အအေးဒဏ်နှင့် အကြောက်တရား အားလုံးကို ချက်ချင်း ဖယ်ရှားပေးလိုက်လေသည်။

မျက်ရည်များက ထိန်းမနိုင် သိမ်းမရ ထပ်မံ ကျဆင်းလာပြန်သည်။

သို့သော် ဤတစ်ကြိမ်မှာတော့ သူမ၏ မျက်ရည်များထဲ၌ ထိတ်လန့်ကြောက်ရွံ့မှု သို့မဟုတ် နာကြည်းမှုတို့ ပါမလာတော့ဘဲ နွေးထွေးချိုမြိန်သော ပျော်ရွှင်မှုများသာ ပါဝင်နေလေသည်။

သူမက တစ်ကြိမ်လျှင် နည်းနည်းချင်းသာ စား၏။ ထမင်းတစ်လုပ်၊ အသားတစ်လုပ် တဖြည်းဖြည်းချင်း ဝါးစားရင်း သူမ ဘဝ၏ နာကြည်းမှု အားလုံးကို ဤအစာနှင့်အတူ မျိုချပစ်နေသည့်အလားပင်။

ဒါက သူမ တကယ် ရနိုင်တဲ့ ဘဝမျိုးလား…။

သူမ ခိုးကြောင်ခိုးဝှက်လေး ခေါင်းမော့ပြီး တိတ်တဆိတ် စားသောက်နေသော အမျိုးသားကို အမြန်ခိုးကြည့်လိုက်မိသည်။

သူက တည်ငြိမ်စွာဖြင့် ဖြည်းဖြည်းချင်း စားသောက်နေပြီး သူ့ကျောပြင်က ဆန့်တန်းနေကာ မျက်နှာအမူအရာကလည်း တည်ကြည်နေ၏။ တစ်ရွာလုံးကို ရူးသွပ်သွားစေလောက်သည့် စားပွဲပေါ်မှ အသားဟင်းက သူ့အတွက်တော့ သာမန် အိမ်ချက်ဟင်းတစ်ခွက်သာ ဖြစ်နေသည့်အလားပင်။

သူမ ကြည့်နေစဉ်မှာပင် ရွှီချင်းချင်း၏ နှလုံးသားလေး တဖြည်းဖြည်း ငြိမ်သက်သွားလေသည်။

ချန်ရှင်းက မိန်းကလေး နှစ်ယောက်၏ တုံ့ပြန်မှုများကို လေ့လာလိုက်သည်။ တစ်ယောက်က အငမ်းမရ စားသောက်နေပြီး အခြားတစ်ယောက်က မျက်ရည်များဖြင့် ဖြည်းဖြည်းချင်း စားနေသည်ကို ကြည့်ရင်း သူကိုယ်တိုင်ပင် သတိမထားမိလိုက်ဘဲ နှုတ်ခမ်းထောင့်စွန်းတွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာတော့သည်။

*ကျေနပ်စရာကောင်းလိုက်တာ…*