အခန်း (၂၁-၂၂)

အခန်း (၂၁) ဖိတ်ခေါ်မထားသော ဧည့်သည်

ရွှီချင်းချင်း၏ ရင်ခုန်သံများက တရကြမ်း ပြင်းထန်လွန်းနေသည်။

ချန်ရှင်းက စကားတစ်ခွန်းမှ မဆိုဘဲ သူမရှေ့တွင် ရပ်လိုက်ပြီး လက်နှစ်ဖက်ကို ဆန့်တန်းကာ သူမကို ပွေ့ချီလိုက်လေသည်။

"အို..."

သူမ၏ ကိုယ်လုံးလေး လေထဲသို့ မြောက်တက်သွားစဉ် ရွှီချင်းချင်း အလန့်တကြား ရေရွတ်မိသွားသည်။ သူမ၏ လက်ကလေးများက သဘာဝအရ သူ့လည်ပင်းကို ဖက်တွယ်လိုက်မိပြီး ပူထူနေသော သူမ၏ မျက်နှာလေးက သူ၏ ကျစ်လျစ်ခိုင်မာသော ရင်အုပ်ကြီးထဲသို့ ချက်ချင်းပင် တိုးဝှေ့ပုန်းအောင်းသွားတော့သည်။

ချန်ရှင်းက သူမကို ပွေ့ချီထားလျက် ခြေလှမ်းကျဲကြီးများဖြင့် လျှောက်သွားကာ ကုတင်ပေါ်သို့ ညင်သာယုယစွာ ချပေးလိုက်လေသည်။

သူက ကိုယ်ကို ကိုင်းညွတ်လိုက်ရာ ပူနွေးသော ဝင်သက်ထွက်သက်များက သူမ၏ မျက်နှာပေါ်သို့ ဖြာကျလာ၏။ ရှက်သွေးဖြာကာ အိပ်မက်ဆန်ဆန် ဖြစ်နေသော သူမ၏ မျက်ဝန်းလေးများကို စိုက်ကြည့်ရင်း အက်ကွဲရှတနေသော အသံဖြင့် သူ ပြောလိုက်သည်။

"ချင်းချင်း... မင်း သိပ်လှတာပဲ"

ရွှီချင်းချင်း၏ ပါးပြင်လေးများက သွေးစို့မတတ် နီရဲတက်လာသည်။ ရှက်ရွံ့စွာဖြင့် မျက်လုံးများ မှိတ်လိုက်သော်လည်း ရှည်လျားသော မျက်တောင်လေးများက တုန်ယင်နေဆဲဖြစ်ကာ သူမ၏ မေးအစေ့လေးကို အနည်းငယ် မော့ပေးထားလိုက်မိသည်။

၎င်းက တတဆိတ် ဖိတ်ခေါ်မှုတစ်ခုပင် ဖြစ်တော့သည်။

ချန်ရှင်းလည်း မိမိကိုယ်ကို ဆက်လက် မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ဘဲ ခေါင်းငုံ့ကာ သူမကို နမ်းရှိုက်လိုက်တော့သည်။

အကြင်နာများ ပြည့်လျှံနေသော ညတစ်ည၊ တဖျပ်ဖျပ် တောက်လောင်နေသော ဖယောင်းတိုင် အနီရောင်လေးများနှင့်အတူ အရာအားလုံးက သဘာဝအတိုင်း စီးဆင်းသွားခဲ့လေပြီ။

[ဒင်…၊ ဇနီးမောင်နှံ ဆက်ဆံရေးကို ထောက်လှမ်းသိရှိပါသည်။ ယုံကြည်မှု၊ မှီခိုအားထားမှုနှင့် ချစ်ခင်မြတ်နိုးမှု အားလုံး အမြင့်ဆုံးအဆင့်သို့ ရောက်ရှိသွားပါပြီ။]

[စွမ်းအင် +၃၀၀]

[ဒင်…၊ စွမ်းအင်ဘား ပြည့်သွားပါပြီ၊ စနစ်အဆင့်မြှင့်တင်မှု စတင်နေပါသည်...]

[အဆင့်မြှင့်တင်ခြင်း ပြီးမြောက်ပါပြီ၊ သိုလှောင်ရုံအတွက် ကုဗမီတာ ၁၀ အထိ တိုးချဲ့လိုက်ပါပြီ။]

[လုပ်ဆောင်ချက်အသစ်ကို ဖွင့်လှစ်ပါသည် - အခြေခံ ရုပ်ဖျက်စနစ်]

[အခြေခံ ရုပ်ဖျက်စနစ် - စွမ်းအင်ကို အသုံးပြု၍ သိုလှောင်ရုံအတွင်းရှိ သတ်မှတ်ထားသော ပစ္စည်းများအား လက်ရှိခေတ်ကာလနှင့် အံဝင်ခွင်ကျဖြစ်စေမည့် အခြေခံ ခေတ်ဟောင်းပုံစံအဖြစ် ရုပ်ဖျက်ပေးမည်ဖြစ်ပြီး မည်သူမျှ သတိမထားမိအောင် ဖုံးကွယ်ပေးနိုင်မည်ဖြစ်သည်။]

ချန်ရှင်း၏ ဦးနှောက်ထဲတွင် မိုးကြိုးပစ်ချလိုက်သကဲ့သို့ အသံကြီး ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာပြီး အလွန်တရာ ကြီးမားသော ပီတိလှိုင်းလုံးကြီးက ငယ်ထိပ်အထိ ချက်ချင်း ဆောင့်တက်သွားတော့သည်။

*ဒီစနစ်က ရူးခါနေအောင် မိုက်တာပဲ*

နောက်တစ်နေ့ နံနက်ခင်းအချိန်...

ချန်ရှင်း မျက်လုံးများ ဖြည်းညင်းစွာ ဖွင့်လိုက်ချိန် ပထမဆုံး မြင်လိုက်ရသည်မှာ သူ့ရင်ခွင်ထဲ၌ အိပ်မောကျနေသော ဇနီးသည်လေးပင်။

ရွှီချင်းချင်းလေးက နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် အိပ်ပျော်နေ၏။ ယပ်တောင်ငယ်လေး နှစ်ခုသဖွယ် ရှည်လျားကော့ညွှတ်နေသော မျက်တောင်လေးများက မျက်ခွံများပေါ် ငြိမ်သက်စွာ အုပ်မိုးကျနေသည်။ ယုယမှုအပြည့် ညတစ်ညကြောင့် စိုပြည်နေသော ပါးပြင်လေးများမှာ ကျန်းမာရေးကောင်းမွန်နေပုံပြီး အလွန်တရာ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော ပန်းနုရောင်လေး သမ်းနေလေသည်။

သူမ၏ မျက်ခုံးလေးများနှင့် မျက်ဝန်းများက ပြေလျော့နေပြီး နှုတ်ခမ်းလေးကလည်း အနည်းငယ် ကွေးတက်နေ၏။ သူမ၏ မျက်နှာအမူအရာလေးက အိမ်ထောင်သည် အမျိုးသမီးတစ်ယောက်၏ ချိုမြိန်သော ဆွဲဆောင်မှုနှင့် အေးချမ်းမှုကို အထင်းသား ဖော်ပြနေလေသည်။

ချန်ရှင်း၏ ရင်ထဲတွင် ချစ်မြတ်နိုးမှုတို့ တစ်ဟုန်ထိုး လျှံတက်လာတော့သည်။ သူ ခေါင်းငုံ့ကာ သူမ၏ နဖူးပြင်လေးပေါ်သို့ အသာအယာ နမ်းရှိုက်လိုက်၏။ သူ့မျက်ဝန်းထဲတွင် ကျေနပ်ပီတိဖြစ်မှုများနှင့် အလွန်တရာ မြတ်နိုးယုယမှုတို့ အပြည့်အမောက် ရှိနေလေသည်။

သူက လက်မောင်းကို ဂရုတစိုက် ရုပ်လိုက်ပြီး ကုတင်ပေါ်မှ ညင်သာစွာ ဆင်းလိုက်သည်။ သူမ၏ ချိုမြိန်သော အိပ်မက်လေးများကို အနှောင့်အယှက် ဖြစ်သွားမည်ကို သူ မလိုလားပေ။

မီးဖိုချောင်ထဲ ရောက်သောအခါ ချန်ရှင်းက သိုလှောင်ရုံထဲမှ နို့မှုန့်နှင့် ကြက်ဥများကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

သူ ကျွမ်းကျင်ပိုင်နိုင်စွာပင် မီးမွှေး၍ ရေနွေးတည်လိုက်ရာ မကြာမီမှာပင် သင်းပျံ့ပျံ့ နွားနို့ရနံ့က မီးဖိုချောင်လေးကို လွှမ်းခြုံသွားတော့သည်။

မီးဖိုပေါ်ရှိ သံဒယ်အိုးထဲမှာတော့ ရွှေဝါရောင် ကြက်ဥကြော်များက တရှဲရှဲမြည်နေပြီး သွားရည်ကျချင်စရာ မွှေးရနံ့များကို ထုတ်လွှတ်ပေးနေ၏။

ဂျုံဖြူမန်ထိုလေးတစ်ခု စားရဖို့ကိုပင် ဇိမ်ခံပစ္စည်းတစ်ခုလို ရှားပါးလှသည့် ခေတ်ကြီးထဲမှာ ယခုလို နံနက်စာမျိုးက နှစ်သစ်ကူး ညစာစားပွဲကဲ့သို့ပင် ကြီးကျယ်ခမ်းနားလွန်းလှပေသည်။

ဤသို့ လွှမ်းမိုးနိုင်စွမ်းရှိလှသော မွှေးရနံ့ကြီးကြောင့် ရွှီချင်းချင်းတစ်ယောက် အိပ်ရာမှ နိုးလာတော့သည်။

သူမ မျက်လုံးလေးများကို ပွတ်သပ်ကာ ထိုင်လိုက်ချိန်တွင် ပန်းနုရောင် ပိုးသားညအိပ်ဝတ်စုံလေးက ပခုံးပေါ်မှ လျှောကျသွားလေရာ ဖြူဖွေးနုနယ်သော အသားလေးက အထင်းသား ပေါ်သွားတော့၏။

သူမ၏ ပါးပြင်လေးများ ရဲတက်သွားပြီး ကပျာကယာပင် အင်္ကျီကို အပေါ်သို့ ဆွဲတင်လိုက်ကာ သပ်ရပ်သန့်ရှင်းသော ချည်သားဝတ်စုံကို လဲဝတ်လိုက်သည်။

ထို့နောက် အခန်းတွင်းမှနေ အနည်းငယ် ရှက်သွေးဖြာစွာဖြင့် ထွက်လာခဲ့သည်။

စားပွဲပေါ်တွင် အငွေ့တလူလူထွက်နေသည့် နွားနို့တစ်ခွက်နှင့် ပန်းကန်ထဲမှ ရွှေဝါရောင်သမ်းကာ မွှေးကြိုင်နေသော ကြက်ဥကြော်များကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူမ လုံးဝ မှင်တက်သွားတော့သည်။

"နိုးပြီလား... လာစားလေ"

ချန်ရှင်းက သူမထံ တူတစ်စုံ ကမ်းပေးလိုက်သည်။

ရွှီချင်းချင်းက ညင်သာစွာ လျှောက်လာပြီး ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။ သူမရှေ့မှ နံနက်စာကို ကြည့်ရင်း အိပ်မက်ကမ္ဘာထဲ ရောက်နေသကဲ့သို့ အလွန်တရာ ပျော်ရွှင်ကြည်နူးနေမိသည်။

ပန်းကန်လုံးလေးကို ကိုင်ကာ ချိုမြိန်သော နွားနို့ကို သူမ တစ်ငုံချင်း စသောက်လိုက်ရာ အစာအိမ်မှတစ်ဆင့် နှလုံးသားသို့တိုင်အောင် နွေးထွေးသော ရေစီးကြောင်းလေးတစ်ခု စီးဆင်းသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရလေသည်။

ဤယောက်ျားက သူမ ဘယ်သောအခါမှ မတွေးဝံ့ခဲ့ဖူးသည့် အံ့ဩဝမ်းသာစရာများနှင့် ပျော်ရွှင်မှုများကို အကြိမ်ကြိမ်အခါခါ ယူဆောင်လာပေးတတ်စမြဲပင်။

ထိုအချိန် ချင်ရွှေရွာ၏ အဝင်ဝတွင်မူ ကြီးမားသော ရုတ်ရုတ်သဲသဲ ဆူပူအုံကြွမှုကြီးတစ်ခု ဖြစ်ပွားနေလေတော့သည်။

လူငယ်တစ်ဦးက တည်ငြိမ်အေးဆေးစွာဖြင့် ရွာလမ်းမအတိုင်း လျှောက်လှမ်းလာ၏။

သူ ဝတ်ဆင်ထားသည်မှာ မျက်စိကျိန်းမတတ် ဖြူဖွေးသစ်လွင်နေသော ပိုလီယက်စတာ အင်္ကျီအသစ်စက်စက် ဖြစ်ပြီး ဘောင်းဘီရှည်မှာလည်း တစ်ချက်လေးတောင် မတွန့်ဘဲ အနားသတ်များကအစ သပ်ရပ်စမတ်ကျနေ၏။

ခြေထောက်တွင် ပြောင်လက်နေသော သားရေဖိနပ် အမည်းရောင်ကို စီးထားပြီး ဆံပင်ကိုလည်း ဆီများ ရွှဲနစ်နေအောင် လိမ်းကာ သပ်သပ်ရပ်ရပ် ဖြီးသင်ထားသည်။ နေရောင်အောက်တွင် တလက်လက်တောက်ပနေသော သူ့ဆံပင်မှာ ယင်ကောင်တစ်ကောင် နားလိုက်လျှင်ပင် ချော်ကျသွားမတတ် ပြောင်ချောနေတော့သည်။

ထိုသူမှာ အခြားသူမဟုတ်၊ မြို့ပေါ်တွင် အလုပ်လုပ်နေသော အဒေါ်ဝမ်၏ အသည်းကျော် သားဖြစ်သူ ကျန်းပြောင်ပင် ဖြစ်လေသည်။

"အို... ငါ့သား... ငါ့သားလေး နောက်ဆုံးတော့ ပြန်လာပြီပဲ"

အဒေါ်ဝမ်သည် ရေဒါတပ်ထားသည့်အလား သားဖြစ်သူ ရောက်လာသည်နှင့် အိမ်ထဲမှ ကပျာကယာ ပြေးထွက်လာတော့သည်။ သူမ၏ အမူအရာမှာ သားကို ကြိုဆိုနေခြင်းထက် နယ်လှည့်စစ်ဆေးရေး ကြွလာသည့် အရာရှိကြီးတစ်ဦးကို အရိုအသေပေး ကြိုဆိုနေသည့်နှယ်။

သူမက ကျန်းပြောင်၏ လက်မောင်းကို ဖမ်းဆွဲလိုက်ပြီး ဖုံးမနိုင်ဖိမရ ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားမှုများနှင့်အတူ စုရုံးလာကြသည့် ရွာသားများကို အော်ဟစ်ပြောဆိုတော့သည်။

"ကြည့်ကြစမ်းဟေ့...၊ ငါ့သား ပြန်လာပြီ။ ခရိုင်ရိက္ခာဌာနက လူကြီးတွေက သူ့ကို သဘောကျလို့ အခုဆို အစိုးရဝန်ထမ်း အရာရှိစစ်စစ် ဖြစ်နေပြီဟေ့…၊ အစိုးရအလုပ်ကို ရထားတာ"

ရွာသားများမှာလည်း သူတို့ရွာနှင့် လုံးဝအပ်စပ်မှုမရှိသော ကျန်းပြောင်၏ မြို့သားပုံစံ ဝတ်စားဆင်ယင်မှုကို ကြည့်ပြီး စိတ်ထဲတွင် သံသယအနည်းငယ် ရှိနေကြသော်လည်း ချီးမွမ်းစကားများ မပြောဘဲ မနေနိုင်ကြပေ။

"ဟယ်... ကျန်းပြောင် ပြန်လာတာကိုး၊ သူက တကယ့်ကို အောင်မြင်နေပြီပဲ"

"သူ့ဝတ်စုံကို ကြည့်ပါဦး၊ တကယ့်ကို ခန့်ညားလိုက်တာ။ မြို့မှာ အရာရှိကြီး ဖြစ်နေတာ မဆန်းပါဘူးအေ"

ထိုချီးမွမ်းသံများကို ကြားရသောအခါ အဒေါ်ဝမ်တစ်ယောက် မိုးပေါ်ပျံမတတ် ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားနေတော့သည်။

သူမက အိမ်ရှေ့သို့ ရောက်သည်အထိ တစ်လမ်းလုံး ဂုဏ်ယူစွာ လျှောက်လာခဲ့၏။ ထို့နောက် မလှမ်းမကမ်းတွင် ရှိသော ချန်ရှင်း၏ အိမ်ကို တစ်ချက်လှမ်းကြည့်ပြီး အသံကို တမင်မြှင့်၍ ခနဲ့တဲ့တဲ့ ပြောလိုက်သည်။

"အေးပေါ့လေ...၊ အစိုးရအလုပ် လုပ်ရတာကမှ တကယ့် သိက္ခာ၊ တကယ့် အဆင့်အတန်းကိုး။ လစာကလည်း ပုံမှန်ရ၊ အလုပ်ကလည်း မြဲတယ်လေ။ ကံကောင်းလို့ လက်မောင်းအားကိုးနဲ့ ဟိတ်ဟန်ထုတ်နေတဲ့ တောသားတွေနဲ့မှ မတူတာ။ အဲဒီလိုလူတွေများ ဘယ်လောက်ကြာကြာ မာန်တက်နိုင်ဦးမလဲဆိုတာ စောင့်ကြည့်ကြသေးတာပေါ့"

သူမ၏ စကားများထဲမှ ခနဲ့တဲ့တဲ့ အရိပ်အယောင်များကို လူတိုင်း ရိပ်မိကြ၏။ ထိုစကားများမှာ ချန်ရှင်းကို တိုက်ရိုက် ရည်ညွှန်းနေသည်မှာ အထင်အရှားပင်။

ကျန်းပြောင်သည် လူအုပ်ကြီး၏ ဝန်းရံခြင်း ခံထားရပြီး မှင်သေသေဖြင့်​ နေနိုင်အောင် ချုပ်ထိန်းထားသော်လည်း မောက်မာမှုတို့ ပြည့်နှက်နေသည့် အပြုံးက ပေါ်လွင်နေပြီး လူအများ၏ မြှောက်ပင့်မှုများကြားတွင် အလွန်တရာ သာယာနေလေသည်။

သူက ဤရွာတွင် အလားအလာအရှိဆုံးသူ ဖြစ်သည်ဟု ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်မှတ်ထားပြီး တောသားများမှာမူ သူ့ကို အောက်ခြေကနေ မော့ကြည့်ရုံသာ တတ်နိုင်ကြသည်ဟု သူ တွေးနေမိသည်။ သူ့အကြည့်တို့က လူအုပ်ကြားထဲ ဝေ့ဝဲနေပြီး ရုတ်တရက် တစ်နေရာအရောက်တွင် တစ်စုံတစ်ခုကို မြင်လိုက်ရသကဲ့သို့ စိုက်ကြည့်မိသွားတော့သည်။

ထိုသူမှာ ရွှီချင်းချင်း ဖြစ်၏။

သူမက နံနက်စာ စားပြီးသွားသဖြင့် ပန်းကန်နှင့် တူများကို ခြံထဲတွင် ဆေးကြောရန် အိမ်ထဲမှ ထွက်လာခြင်း ဖြစ်သည်။ အပြင်ဘက်မှ ဆူညံသံများကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် သူမလည်း စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် ခြံဝင်းတံခါးဘက်သို့ တစ်ချက်လှမ်းကြည့်လိုက်မိသည်။

ထိုတစ်ချက်လေး လှမ်းကြည့်လိုက်ရုံမျှနှင့် ကျန်းပြောင်တစ်ယောက် အသက်ရှူပင် မှားသွားရ၏။

လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်အတွင်း ကောင်းမွန်စွာ စားသောက်နေထိုင်ခဲ့ရသဖြင့် ရွှီချင်းချင်း၏ အသားအရေမှာ နံနက်ခင်း နေရောင်အောက်တွင် တလက်လက်တောက်ကာ ဝင်းပနေပြီး သူမ၏ ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်မှာလည်း သွယ်လျလှပနေလေသည်။ ရိုးရှင်းသော အဝတ်အစားလေး ဝတ်ထားရုံပင် ဖြစ်သော်လည်း မြို့ပြမှ ခေတ်မီဝတ်စုံများ ဝတ်ဆင်ထားသည့် မိန်းကလေးများထက် သူမက ပို၍ ကြည့်ကောင်းနေလေသည်။

အထူးသဖြင့် သူမ၏ ဝိုင်းစက်လှပသော မျက်ဝန်းအစုံက အကြည့်တစ်ချက်တိုင်းတွင် လူကို မှင်တက်သွားစေလောက်သည့် ဆွဲဆောင်မှုတို့ ပြည့်နှက်နေသည်။ ကျန်းပြောင်က မျက်တောင်မခတ်တမ်း စိုက်ကြည့်နေမိပြီး တံတွေးတစ်ချက် မျိုချလိုက်ရ၏။ သူ့မျက်ဝန်းများထဲတွင် ဖုံးကွယ်မရသော လောဘဇောနှင့် ရယူလိုစိတ်တို့ ပြည့်နှက်နေလေသည်။

ကျန်းပြောင်တစ်ယောက် သူမအပေါ် စိတ်ဝင်စားနေသည်မှာ မဆန်းတော့ပေ။ သူမလို မိန်းကလေးမျိုးက ချန်ရှင်းကဲ့သို့ ဆန်ကုန်မြေလေးလက်ထဲ ရောက်သွားသည်မှာ အလွန်တရာ နှမြောစရာကောင်းလှသည်ဟု သူ တွေးနေမိသည်။

သူမကို အဝတ်အစားများ ချွတ်ပစ်လုမတတ် ရိုင်းရိုင်းစိုင်းစိုင်း စိုက်ကြည့်နေသော အကြည့်ကို ရွှီချင်းချင်း ချက်ချင်းပဲ သတိပြုမိလိုက်သည်။ သူမ ရင်ထဲတွင် ဖော်ပြမတတ်အောင်ပင် မသတီဖြစ်သွား၏။ သူမက မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး ရွံရှာဟန်ဖြင့် အိမ်ထဲသို့ အလိုလို လှည့်ဝင်သွားမိသည်။ သူမ စိတ်ထဲတွင် လုံခြုံမှုပေးနိုင်မည့် ရင်ခွင်တစ်စုံကို ရှာဖွေလိုစိတ်တို့ ဖြစ်ပေါ်နေမိသည်။

ထိုသည်ကို မီးဖိုချောင်ထဲမှ ထွက်လာသော ချန်ရှင်းက အကဲခတ်မိသွားလေသည်။

အခန်း ၂၂ - အကြည့်တစ်ချက်၏ အနက်အဓိပ္ပာယ်

ချန်ရှင်းက ရှေ့သို့ တစ်လှမ်းတိုးလိုက်ပြီး သူ့လက်မောင်းကို အလိုက်သင့် ဆန့်ထုတ်ကာ သေးသွယ်သော ကိုယ်လုံးလေးကို ရင်ခွင်ထဲသို့ အပြည့်အဝ ဆွဲသွင်းပွေ့ဖက်လိုက်သည်။ ခြံဝင်းအပြင်ဘက်မှ ရွံရှာဖွယ် အကြည့်များ သူမထံ မရောက်ရှိစေရန် သူ့ခန္ဓာကိုယ်ဖြင့် အခိုင်အမာ ကာကွယ်ပေးလိုက်ခြင်းပင်။

ထိုအပြုအမူမှာ ငြင်းပယ်၍ မရနိုင်သော မောင်ပိုင်စီးမှုတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေလေသည်။

ထို့နောက် သူက တဖြည်းဖြည်း မျက်လုံးပင့်ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ အေးစက်လှသော အကြည့်တို့က လူအုပ်ကြီးကို ကျော်ဖြတ်၍ ကျန်းပြောင်၏ မျက်နှာပေါ်သို့ တည့်တည့်မတ်မတ် ကျရောက်သွားတော့သည်။ သူ့မျက်ဝန်းများထဲတွင် ဒေါသအရိပ်အယောင် သို့မဟုတ် လှုပ်ခတ်မှု အလျဉ်းမရှိဘဲ အောက်ခြေ မမြင်ရသည့် ရေခဲကန်တစ်ခုကဲ့သို့ အေးစက်တည်ငြိမ်နေ၏။

သို့သော် ထိုတည်ငြိမ်မှုနောက်ကွယ်၌ ကျောချမ်းစရာကောင်းသော သတိပေးချက်နှင့် ဖုံးကွယ်မထားသည့် သတ်ဖြတ်လိုစိတ်တို့ ကိန်းအောင်းနေလေသည်။

ထိုအကြည့်နှင့် ဆုံလိုက်ရသောအခါ ကျန်းပြောင်၏ နှလုံးခုန်သံမှာ တစ်ချက်မျှ ရပ်တန့်သွားပြီး အကြောင်းရင်းမရှိဘဲ ချမ်းစိမ့်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ သို့သော် သူသည် ခရိုင်အဆင့် အရာရှိတစ်ဦး ဖြစ်ကြောင်း ချက်ချင်း သတိရသွားပြီး ရွာက လူမိုက်တစ်ယောက်၏ ခြောက်လှန့်မှုကို မခံနိုင်ဟု တွေးကာ စိတ်ကို ပြန်ထိန်းလိုက်၏။

သူ့မျက်နှာပေါ်တွင် စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်သည့် အရိပ်အယောင်များ ဖြတ်ပြေးသွားပြီး နှာတစ်ချက် ရှုံ့လိုက်ကာ စိန်ခေါ်လိုသော အကြည့်များဖြင့် ရဲရဲတင်းတင်း ပြန်လည်စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

*ဘာမှမသိတဲ့ ဒီတောသားကများ ငါ့ကို ပြန်ကြည့်ရဲသေးတယ်ပေါ့လေ*

သို့သော် ချန်ရှင်းကမူ သူ့ကို ဒုတိယအကြိမ် ထပ်ကြည့်ရန်ပင် စိတ်မပါတော့ချေ။ သူက ခေါင်းငုံ့ကာ ရွှီချင်းချင်း၏ နားနားသို့ ကပ်လျက် သူတို့နှစ်ဦးသာ ကြားနိုင်သည့် အသံတိုးတိုးဖြင့် ​"ဂရုမစိုက်နဲ့..." ဟု ပြောလိုက်ပြီး သူမကို ပွေ့ဖက်လျက် အိမ်ထဲ ပြန်ဝင်သွားတော့သည်။

ဂျိမ်းခနဲ အသံနှင့်အတူ ခြံဝင်းတံခါးမှာလည်း အသာအယာ ပိတ်သွားလေသည်။

သူတို့နှစ်ဦး၏ ဘာကိုမျှ ဂရုမစိုက်ဘဲ ချစ်ကြည်နူးနေသည့် ပုံရိပ်က ကျန်းပြောင်၏ နှလုံးသားကို မီးရဲရဲတောက်နေသော သံပူချောင်းတစ်ချောင်းဖြင့် ထိုးစိုက်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူက ပိတ်သွားသော တံခါးဟောင်းကြီးကို စိုက်ကြည့်နေရင်း ရင်ထဲ၌ မနာလိုဝန်တိုမှု မီးလျှံများ ဟုန်းဟုန်းတောက်နေလေတော့သည်။

အဒေါ်ဝမ်ကမူ သူမသား၏ ဂုဏ်ယူစရာ လုပ်ရပ်များအကြောင်း တံတွေးများ ပန်းထွက်မတတ် အားရပါးရ ကြွားလုံးထုတ်နေဆဲပင်။

ကျန်းပြောင်က သူ့အကြည့်များကို ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး ဘေးပတ်ဝန်းကျင်မှ ချီးမွမ်းသံများကို နားထောင်ရင်း တည်ငြိမ်သောအပြုံးကို ဆင်မြန်းထားသော်လည်း စိတ်ထဲတွင်မူ ခုနက မြင်လိုက်ရသော ရွှီချင်းချင်း၏ လှပသည့် မျက်နှာလေးနှင့် သွယ်လျသော ကိုယ်လုံးလေးကိုသာ အထပ်ထပ်အခါခါ ပြန်လည် မြင်ယောင်နေတော့သည်။

ဤမိန်းကလေးက အရင်ကထက် ပို၍ လှပလာပြီး ပို၍ပင် ဆွဲဆောင်မှု ရှိလာသည် မဟုတ်ပါလား။

အိမ်ထဲရောက်သည်နှင့် ချန်ရှင်းက တံခါးပိတ်လိုက်ရာ အပြင်လောကမှ ဆူညံသံအားလုံး တိတ်ဆိတ်သွားတော့သည်။

ရွှီချင်းချင်းကတော့ ချန်ရှင်း၏ ကြံ့ခိုင်လှသော ရင်ခွင်ကျယ်ကြီးကို မှီတွယ်ထားဆဲပင်။ ခုနက ခံစားလိုက်ရသည့် လုံခြုံမှုအတိရှိသော ခံစားချက်ကြောင့် သူမ၏ နှလုံးသားလေးမှာ တဒိန်းဒိန်း ခုန်နေရှာသည်။

သူမက အသာခေါင်းမော့ပြီး တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်၏။

"ကျန်းပြောင်ရဲ့ အကြည့်တွေက ကြောက်စရာကြီးနော်"

"ဘာမှမဖြစ်ဘူး ဟုတ်ပြီလား"

ချန်ရှင်းက သူ့ရင်ခွင်ထဲမှာ ထိတ်လန့်နေရှာသော မိန်းကလေးကို အသာအယာ ပုတ်ကာ နှစ်သိမ့်ပေးလိုက်သည်။ သို့သော် သူ့မျက်ဝန်းအိမ် အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာတွင်မူ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော သတ်ဖြတ်လိုသည့် အရိပ်အယောင်တစ်ချက် ဖြတ်ပြေးသွား၏။

ကျန်းပြောင်နှင့် ပတ်သက်သည့် မှတ်ဉာဏ်များက သူ့စိတ်ထဲတွင် တဖြည်းဖြည်း ပြန်လည် ပေါ်ပေါက်လာသည်။ ဤလူသည် ယင်ကောင်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ ရွှီချင်းချင်း၏ အလှအပကို အမြဲတမ်း တပ်မက်ပိုးပန်းနေခဲ့သူ ဖြစ်သည်။

ခန္ဓာပိုင်ရှင်ဟောင်းကမူ ထိုကိစ္စအတွက် နည်းနည်းလေးတောင် ဒေါသမထွက်သည့်အပြင် သူ့ဇနီးသည်ကို အရာရှိတစ်ယောက်က သဘောကျနေခြင်းမှာ သူ့အတွက် ဂုဏ်ရှိစရာကိစ္စဟုပင် တလွဲဆံပင်ကောင်းနေခဲ့သေးသည်။ သူ ပိုက်ဆံပြတ်လပ်ချိန် အရက်သောက်၊ လောင်းကစားလုပ်နိုင်ရန်အတွက် ရွှီချင်းချင်းကို ကျန်းပြောင်ထံ ရောင်းစားဖို့အထိပင် ကြံစည်ခဲ့ဖူးသေးသည်။

ထိုအကြောင်းကို တွေးမိသောအခါ ချန်ရှင်း၏ အကြည့်များက ပို၍ အေးစက်လာပြီး ပျောက်ကွယ်သွားပြီဖြစ်သော ခန္ဓာပိုင်ရှင်ဟောင်းအပေါ် သူ၏ ရွံရှာစက်ဆုပ်မှုမှာ ပို၍ နက်ရှိုင်းလာတော့သည်။

ယနေ့ ကျန်းပြောင်၏ ဝတ်စားဆင်ယင်မှုကို ပြန်လည် သုံးသပ်ကြည့်ရင်း ချန်ရှင်း၏ နှုတ်ခမ်းအစုံက အေးစက်စက် အပြုံးတစ်ခုအဖြစ် ကွေးတက်သွားသည်။ ခရိုင်ထဲတွင် အစိုးရအလုပ်ကို ကောင်းကောင်းမွန်မွန် လုပ်ကိုင်နေသူတစ်ယောက်က ယခုလို ဝတ်ကောင်းစားလှများဖြင့် ဟိတ်ဟန်ထုတ်ကာ ခေါင်းလိမ်းဆီတွေ ရွှဲနေအောင် လိမ်းပြီး ဒီလို အချိန်မျိုးမှာ ဆင်းရဲတဲ့ တောရွာလေးဆီကို အပြေးအလွှား ပြန်လာစရာ အကြောင်းမရှိပေ။

ဒီကိစ္စမှာ တစ်ခုခုတော့ မမှန်တာ သေချာနေပြီ။ ဆယ်ပုံ ကိုးပုံလောက်ကတော့ သူ ခရိုင်ထဲမှာ အမှားတစ်ခုခုလုပ်မိလို့ အလုပ်ဖြုတ်ခံရပြီး ရွာမှာ လာအောင်းနေတာ ဖြစ်ဖို့ များသည်။ အမှန်တကယ် ဟုတ်သည်ဖြစ်စေ၊ မဟုတ်သည်ဖြစ်စေ သူတို့အတွက် အန္တရာယ်ဖြစ်လာနိုင်သည့် ထိုကောင်ကို အမြန်ဆုံး ရှင်းလင်းပစ်ရမည်ဟု သူ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

ထိုစဉ်မှာပင် အိမ်တံခါးခေါက်သံ ထွက်ပေါ်လာ၏။

"ချန်ရှင်း... ချင်းချင်းရေ၊ အိမ်မှာ ရှိကြလား"

အဒေါ်လျူ၏ အသံက တံခါးအပြင်ဘက်မှ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ချန်ရှင်း တံခါးသွားဖွင့်ပေးလိုက်ရာ အပြင်မှာ ရပ်နေသော အဒေါ်လျူကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူမ၏ မျက်နှာတွင် စိတ်လှုပ်ရှားမှု၊ ကြောက်ရွံ့အားနာမှုနှင့်အတူ မြှောက်ပင့်လိုသော အရိပ်အယောင်လေးများပါ ရောယှက်နေလေသည်။

"အဒေါ်လျူ... ဘာကိစ္စရှိလို့လဲဗျ"

"အို... ဒီလိုပါကွယ်"

အဒေါ်လျူက အိမ်ထဲသို့ ဝင်လာရင်း အနည်းငယ် အားနာနေဟန်ဖြင့် သူမ၏ လက်နှစ်ဖက်ကို ပွတ်သပ်ကာ ပြောလိုက်တော့သည်။

"ခရိုင်မြို့မှာ ကျွန်မ ဆွေမျိုးတစ်ယောက် ရှိတယ်လေ။ အရင်ကတော့ သူတို့မိသားစုက အတော်လေး ပြည့်စုံကြတာ၊ ဒါပေမဲ့ နောက်ပိုင်းမှာတော့ စီးပွားရေးတွေ ပျက်သွားပြီး အိမ်ထဲမှာ ပစ္စည်းဟောင်းတွေ အများကြီး ပုံနေတော့တာပဲ။ မင်းက ပစ္စည်းဟောင်းတွေ လိုက်ဝယ်နေတယ်လို့ ကြားလို့လေ၊ အဲဒါ... အခုရော ဝယ်နေတုန်းလားလို့ လာမေးတာ။ တကယ်လို့ ဝယ်မယ်ဆိုရင်လည်း အချိန်မရွေး လာကြည့်လို့ ရတယ်တဲ့နော်"

ချန်ရှင်း၏ ရင်ထဲ ဝမ်းသာသွား၏။ ဒါက တကယ်ကို မမျှော်လင့်ဘဲ ရလိုက်သည့် အခွင့်အရေးကောင်းပင် မဟုတ်ပါလား။

"ဝယ်တာပေါ့ဗျာ၊ အသေအချာ ဝယ်မှာပါ"

သူက ချက်ချင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး

"ကျွန်တော်လည်း မနက်ဖြန် ကိစ္စရှိလို့ ခရိုင်မြို့ကို သွားမလို့ပဲ။ အဒေါ်လျူ၊ ကျွန်တော့်ကို လိပ်စာလေးသာ ပေးထားလိုက်ပါ၊ ကျွန်တော် ကိုယ်တိုင်သွားကြည့်လိုက်ပါ့မယ်"

"အို... ဟန်ကျတာပေါ့အေ"

အဒေါ်လျူမှာ အလုပ်တစ်ခု ပြီးမြောက်အောင်မြင်သွားသည့်အလား အလွန်အမင်း ဝမ်းသာသွားတော့သည်။ သူမက ကျေးဇူးတင်စကားများကို တတွတ်တွတ်ပြောရင်း၊ နောက်နေ့တွင် ဧည့်သည်တော်ရောက်လာတော့မည်ဖြစ်၍ ပြင်ဆင်ထားရန် ဆွေမျိုးများဆီ သတင်းပါးလိုက်ဦးမည်ဟု ဆိုကာ ကပျာကယာ ပြန်ထွက်သွားလေတော့သည်။

ချန်ရှင်း မနက်ဖြန် ခရိုင်မြို့ပေါ် ထပ်သွားဦးမည်ဟု သိလိုက်ရသောအခါ ရွှီချင်းချင်း၏ အေးချမ်းစပြုနေသော စိတ်လေးမှာ စိုးရိမ်ပူပန်လာရပြန်သည်။ သူမ၏ မျက်နှာလေးမှာ မခွဲနိုင်မခွာရက် ဖြစ်နေမှုများ အထင်းသား ပေါ်လွင်နေ၏။ သူမက ချန်ရှင်း၏ အနားသို့ တိုးသွားကာ ခြေဖျားလေး ထောက်၍ အင်္ကျီကော်လာကို အလိုက်သင့် ပြင်ပေးလိုက်သည်။ သူမ၏ ဝိုင်းစက်လှပသော မျက်ဝန်းအစုံမှာလည်း စိုးရိမ်မှုများနှင့် မှာတမ်းခြွေလိုသော စကားလုံးများဖြင့် ပြည့်နှက်နေလေသည်။

"လမ်းမှာ သတိထားသွားနော်။ အခု တောင်ပေါ်မှာက သိပ်ပြီး စိတ်မချရဘူး။ လမ်းတိုက မသွားဘဲ လမ်းမကြီးကနေပဲ သွားပါ"

"မြို့ရောက်ရင်လည်း ဘယ်သူနဲ့မှ ပြဿနာမတက်စေနဲ့ဦး။ ကိစ္စပြီးတာနဲ့ အမြန်ဆုံး ပြန်လာခဲ့နော်"

သူမ၏ နီထွေးထွေး နှုတ်ခမ်းလေးက သူ့မျက်နှာနှင့် အလွန်နီးကပ်သော နေရာမှာ ရှိနေ၏။ သူမထံမှ ထွက်ပေါ်နေသော သင်းရနံ့လေးကို ခံစားမိလိုက်ရာ ချန်ရှင်း၏ ရင်ထဲ၌ နွေးထွေးမှုတို့ လျှံတက်လာသည်။

သူက ရုတ်တရက် ခေါင်းငုံ့လိုက်၏။ ရွှီချင်းချင်းတစ်ယောက် ဘာမှန်းမသိလိုက်ခင်မှာပင် သူမ၏ နှုတ်ခမ်းလေးကို သူက အမြန်နမ်းရှိုက်လိုက်လေပြီ။

နူးညံ့ပြီး ချိုမြိန်လှသော ခံစားချက်ပင်...။

"အာ့..."

ရွှီချင်းချင်း အလန့်တကြား အော်မိသွားပြီး ပါးစပ်ကို လက်ဖြင့်အုပ်လျက် နောက်သို့ တစ်လှမ်းဆုတ်လိုက်သည်။ သူမ၏ မျက်နှာလေးမှာ ချက်ချင်းပဲ နေဝင်ဆည်းဆာအလား ရဲရဲနီသွားတော့သည်။

သူမမှာ ရှက်လွန်းလှသဖြင့် ခေါင်းကိုပင် ပြန်မမော့ရဲတော့ချေ။ သို့သော်လည်း သူမ၏ နှလုံးသားလေးကတော့ ပျားရည်အိုးထဲ စိမ်ထားရသည့်နှယ် အလွန်အမင်း ချိုမြိန်ကာ ပျော်ရွှင်ကြည်နူးမှုတို့ဖြင့် တဖျပ်ဖျပ် တုန်နေလေတော့သည်။

….

နောက်တစ်နေ့ နံနက်မိုးလင်းချိန် ချန်ရှင်း ခရီးသွားရန် ပြင်ဆင်ပြီး အိမ်မှ ထွက်လာခဲ့တော့သည်။

ခရိုင်မြို့ထဲသို့ ရောက်သောအခါ မြင်ကွင်းက ရွာနှင့် တစ်ခြားစီပင်။ လမ်းမကြီးများက ပို၍ ကျယ်ဝန်းချောမွေ့ပြီး လမ်းဘေးတစ်လျှောက်တွင် အပြာရောင်အုတ်ခဲများ၊ အုတ်ကြွပ်မိုးများဖြင့် ဆောက်လုပ်ထားသော ဆိုင်ခန်းများက စီတန်းနေသည်။ လမ်းပေါ်တွင် သွားလာနေသော လူများမှာ ဝတ်စားဆင်ယင်မှု ရိုးစင်းကြသော်လည်း ရွာသူရွာသားများထက် ပို၍ တက်ကြွလန်းဆန်းသော အသွင်ရှိကြသည်။

အဒေါ်လျူ ပေးလိုက်သော လိပ်စာအတိုင်း လိုက်ရှာရင်း နောက်ဆုံးတွင် ဆိတ်ငြိမ်လမ်းကြားလေးတစ်ခုထဲ ရောက်ရှိသွားသည်။ လမ်းကြား၏ အဆုံးတွင်မူ အတော်လေး ဟောင်းနွမ်းနေသည့် ခြံဝင်းကြီးတစ်ခု ရှိနေ၏။ ခြံစည်းရိုး အုတ်တံတိုင်းများမှာ အရောင်အဆင်း ပျက်ယွင်းနေပြီ ဖြစ်သော်လည်း မြင့်မားသော ခြံဝင်းတံခါးကြီးကတော့ တစ်ချိန်က ဤအိမ်ကြီး၏ ခမ်းနားထည်ဝါခဲ့မှုကို အရိပ်အယောင် ပြသနေဆဲပင်။

ချန်ရှင်း ရှေ့သို့ တိုးကာ တံခါးကို ခေါက်လိုက်၏။

မကြာမီမှာပင် တံခါးက ကျွီခနဲ ပွင့်လာပြီး အသက် ၃၀ ကျော်အရွယ် အမျိုးသားတစ်ဦး ခေါင်းပြူထွက်လာကာ ချန်ရှင်းကို အကဲခတ်ကြည့်နေလေသည်။ ထိုအမျိုးသားက အရောင်လွင့်နေသော အဝတ်ဟောင်းများကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး မျက်နှာတွင် သောကရိပ်များ လွှမ်းမိုးနေ၏။ ချိုင့်ဝင်နေသော သူ့မျက်ဝန်းများကို ကြည့်ရုံနှင့်ပင် လောကဓံကို အလူးအလဲ ခံစားနေရသူတစ်ဦးမှန်း သိသာလှသည်။

"ဘယ်သူ့ကို ရှာတာလဲဗျ"

"အစ်ကိုကျိုးလားခင်ဗျ၊ ကျွန်တော်က အဒေါ်လျူ လွှတ်လိုက်တဲ့ ချန်ရှင်းပါ"

အဒေါ်လျူ ဟူသော အမည်ကို ကြားလိုက်ရသည်နှင့် အမျိုးသား၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပဲ ဝင်းပသွားပြီး ချန်ရှင်းကို အိမ်ထဲဝင်ရန် တံခါးအမြန်ဖွင့်ပေးတော့သည်။

"အို... ညီလေးချန်ကိုး၊ လာပါ... လာပါ... အိမ်ထဲကြွပါဦး"

ထိုသူ၏အမည်မှာ ကျိုးယုံ ဖြစ်ပြီး အဒေါ်လျူ၏ အမျိုးနီးစပ်သူ တူတစ်ယောက် ဖြစ်သည်။ သူက ချန်ရှင်းကို ပေါင်းမြက်များ ထူထပ်နေသော ခြံဝင်းမှတစ်ဆင့် ဧည့်ခန်းဆီသို့ ခေါ်ဆောင်သွားသည်။ အခန်းထဲတွင် အလင်းရောင် အားနည်းလွန်းပြီး ပရိဘောဂများမှာလည်း ရိုးစင်းလှ၏။ လေထုထဲတွင်မူ မှိုနံ့နှင့် ဖုန်နံ့များ ရောယှက်နေသော အနံ့ဆိုးတစ်ခု ကိန်းအောင်းနေလေသည်။

"အိမ်က နည်းနည်း ရှုပ်နေတယ်၊ အဆင်ပြေသလို နေနော် "

ကျိုးယုံက အားနာဟန်ဖြင့် လက်ဝါးနှစ်ဖက်ကို ပွတ်သပ်ရင်း ချန်ရှင်းအတွက် ရေတစ်ခွက် ငှဲ့ပေးလိုက်သည်။

"ကျွန်တော့်အဒေါ် ပြောပြလို့ သိရတာပါ၊ ညီလေး ချန်ရှင်းက ပစ္စည်းဟောင်းတွေ ဝယ်နေတာလား"

ချန်ရှင်းက ပြုံးလျက်

"ဟုတ်ကဲ့... ဝယ်မှာပါဗျ"

ကျိုးယုံ၏ သောကရောက်နေသော မျက်နှာပေါ်တွင် ချက်ချင်းပင် အတိုင်းအထက်အလွန် ဝမ်းသာသွားသည့် အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာတော့သည်။

"ကောင်းလိုက်တာဗျာ... ကောင်းလိုက်တာ…၊ ညီလေး... ခဏလေး စောင့်ဦးနော်၊ အစ်ကို အခုချက်ချင်း သွားယူပေးမယ်"

သူက အလွန်အမင်း စိတ်လှုပ်ရှားသွားသဖြင့် စကားပင် ကောင်းကောင်း မပြောနိုင်တော့ဘဲ အိမ်ထဲသို့ အပြေးအလွှား ဝင်သွားတော့သည်။

မကြာမီမှာပင် အိမ်အတွင်းခန်းထဲမှ ဗီရိုများ၊ သေတ္တာများကို မွှေနှောက်နေသည့် တဂျောက်ဂျောက် တဂျိမ်းဂျိမ်း ဆူညံသံများ ထွက်ပေါ်လာလေတော့သည်။