အခန်း (၃၅-၃၆)

အခန်း (၃၅) - ဝဋ်လည်ခြင်း

လူအုပ်ထဲရှိ ရွှီချင်းချင်း၏ အကြည့်တို့က မှင်တက်နေသော ရွာသားများအားလုံးကို ကျော်လွန်ကာ၊ တုတ်ခိုင်ဆူဖြိုးနေသော တောဝက်ကြီးများကို ဖြတ်သန်းပြီး နောက်ဆုံးတွင် ချန်ရှင်းအပေါ်၌သာ စူးစိုက်ရပ်တန့်သွားတော့သည်။

သူ ဘေးမသီရန်မခ ရှိနေသည်။

သူ ပြန်ရောက်လာပြီ။

ထိုခဏလေးမှာပင် တစ်ညလုံး တင်းကျပ်နေခဲ့သော သူမ၏ စိတ်ကလေး အပြီးတိုင် ပြေလျော့သွားခဲ့လေပြီ။

ကြောက်ရွံ့မှု၊ စိုးရိမ်ပူပန်မှု၊ ဝမ်းနည်းနာကျင်မှုနှင့် သေဘေးမှ လွတ်မြောက်လာခြင်းကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော ကြီးမားလှသည့် ဝမ်းမြောက်မှုတို့က တဟုန်ထိုး စီးဆင်းလာသော ရေစီးကြောင်းတစ်ခုလို သူမ ဟန်ဆောင်ထားသမျှကို တိုက်စားသယ်ဆောင်သွားတော့သည်။

သူမ ဆက်၍ ထိန်းမထားနိုင်တော့ဘဲ လူအုပ်ကြီးကို တိုးဝှေ့ဖြတ်သန်းပြီး သူ့ဆီသို့ တုံ့ဆိုင်းခြင်းမရှိ ပြေးသွားလိုက်တော့သည်။

"ချန်ရှင်း..."

ငိုရှိုက်သံလေးနှင့်အတူ သူမက ချန်ရှင်း၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ မျက်နှာအပ်လိုက်ပြီး သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ သူမကိုယ်တိုင် ပေါင်းစပ်ဝင်ရောက်သွားချင်သည့်အလား တောင့်တင်းနေသော ခါးကျဉ်းကျဉ်းကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် တင်းကျပ်စွာ ဖက်တွယ်ထားလိုက်သည်။

"ဟင့်... ရှင် ပြန်လာပြီနော်...၊ နောက်ဆုံးတော့ ရှင် ပြန်လာပြီပဲ..."

သူမက ရင်ခွင်ကျယ်ကြီးထဲ မျက်နှာလေးအပ်ရင်း ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးလိုက်တော့သည်။

ထိုငိုရှိုက်သံများထဲတွင် အဆုံးမဲ့ ကြောက်ရွံ့မှုများ၊ ကျားသေကြီးကို မြင်လိုက်ရချိန်က ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်မှုများနှင့် သူ ဘေးမသီရန်မခဘဲ ရှိနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ခံစားလိုက်ရသည့် ဂုဏ်ယူမှုနှင့် စိတ်သက်သာရာရမှုတို့ အပြည့်အဝ ပါဝင်နေလေသည်။

ချန်ရှင်း၏ ခန္ဓာကိုယ် အနည်းငယ် တောင့်တင်းသွားခဲ့သော်လည်း၊ ချက်ချင်းပင် လက်တစ်ဖက်ကို မြှောက်ကာ တုန်ရီနေသော သူမ၏ ကျောပြင်လေးကို ညင်သာစွာ ပုတ်ပေးလိုက်သည်။

မိမိရင်ခွင်ထဲမှ ဇနီးသည်လေး၏ အပြည့်အဝ မှီခိုအားထားမှုကို ခံစားလိုက်ရချိန်တွင် ချန်ရှင်း၏ အေးစက်စက် အကြည့်များက ချက်ချင်း အရည်ပျော်ကျသွားပြီး အဆုံးမဲ့ ကြင်နာယုယမှုများသာ ကျန်ရစ်နေတော့သည်။

[ဒင်…၊ ရွှီချင်းချင်း၏ ချစ်ခင်မြတ်နိုးမှု၊ မှီခိုအားထားမှုနှင့် လုံခြုံသည်ဟု ခံစားရမှုတို့ ချက်ချင်းပင် အထွတ်အထိပ်သို့ ထိုးတက်သွားပါသည်]

[စွမ်းအင် +၁၅၀]

ချန်ရှင်း စိတ်ထဲတွင် လွန်စွာ ချမ်းမြေ့သွားခဲ့ပြီး စနစ်၏ အသိပေးသံလေးက ဤအချိန်တွင် အလှပဆုံးသော နောက်ခံတေးဂီတသဖွယ် ဖြစ်လာခဲ့လေသည်။

ဤမြင်ကွင်းက ထိုနေရာရှိ လူတိုင်းကို မှင်တက်နေမှုမှ သတိပြန်ဝင်လာစေတော့သည်။

သူတို့အားလုံးက တင်းကျပ်စွာ ပွေ့ဖက်ထားသည့် ဇနီးမောင်နှံကို ငေးကြည့်နေကြ၏။ သူတို့၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် ရှုပ်ထွေးသော ခံစားချက်များ ပြည့်နှက်နေသော်လည်း အများစုမှာ အားကျမှုနှင့် ကြည်ညိုလေးစားမှုတို့သာ အဓိက လွှမ်းမိုးနေလေသည်။

လူအုပ်ထဲတွင် ရပ်နေသော ကျောက်ဖန်းအာသည် ရွာသားများကို တိုးမရသည့်အပြင် ရွှီချင်းချင်း၏ အားထားရာဖြစ်နေသော ချန်ရှင်းကို ကြည့်ရင်း ဝေခွဲမရသည့် ခံစားချက်မျိုးစုံ ရောထွေးဖြစ်ပေါ်နေလေသည်။

မကြာသေးမီအချိန်ကပင် ဤအမျိုးသားသည် လူတကာ ရွံရှာစက်ဆုပ်ရသည့် အရက်သမား ဆန်ကုန်မြေလေးတစ်ယောက် ဖြစ်ခဲ့သည် မဟုတ်ပါလား။

သို့သော် ယခုအချိန်မှာတော့...

ဤလူသည် ဒေသခံ လူမိုက်များကို ကိုယ်ထိလက်ရောက် ဆုံးမနှိမ်နင်းနိုင်ရုံသာမက၊ လူတစ်စုကို ဦးဆောင်ပြီး တောဝက်ဘုရင်ကြီးကိုပင် အမဲလိုက်နိုင်ခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ ထိုထက်ပိုသည်က တောဘုရင်ဟု တင်စားရသည့် ကျားကြီးတောင်မှ သူ၏ သေနတ်ပြောင်းဝအောက်မှာ အသက်ပေးခဲ့ရသည့် သားကောင်တစ်ကောင် ဖြစ်သွားခဲ့လေပြီ။

သူက တည်ငြိမ်သည်၊ စွမ်းရည်ရှိပြီး အကြံဉာဏ်ကောင်းသည်။ အံ့ဖွယ်ရာကိစ္စများကို အကြိမ်ကြိမ် ဖန်တီးပြခဲ့ပြီး ဤအိုဟောင်းနေသော အိမ်လေးနှင့် ချင်းချင်းကို သူ့အတောင်ပံအောက်၌ လုံခြုံစွာ ကာကွယ်ပေးထားခဲ့သည်။

တုန်လှုပ်အံ့သြမှု၊ ကြည်ညိုလေးစားမှု... အစရှိသည့် ခံစားချက်များသာမက သူမကိုယ်တိုင်ပင် အသေအချာ ရှင်းပြမရနိုင်သော ထူးဆန်းသည့် ခံစားချက်တစ်ခုလည်း သူမ ရင်ထဲတွင် တိတ်တဆိတ် ရှင်သန်ကြီးထွားလာနေခဲ့သည်။

ထိုအချိန်တွင် လူတန်းကြီး၏ အဆုံး၌ အဖြူရောင်ပိတ်စ ဖုံးအုပ်ထားသော ယာယီထမ်းစင်နှစ်ခုကို ထမ်းလာကြသည်ကို မြင်လိုက်ရ၏။

"ဒါ... ဒါက ဘာများလဲ"

ရွာသူကြီး ချန်ကွမ်လင်၏ မျက်နှာအမူအရာက ပြောင်းလဲသွားပြီး ရှေ့သို့ အလျင်အမြန် တိုးထွက်လာခဲ့သည်။

ရွာသားများ၏ စိတ်လှုပ်ရှားမှုများလည်း လျော့ကျသွားပြီး ၎င်းနေရာမှာ ရှုပ်ထွေးသော ခံစားချက်မျိုးစုံနှင့် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်မှုတို့က အစားထိုး ဝင်ရောက်လာတော့သည်။

"ရွာသူကြီး...၊ အဲဒါ... အဲဒါ ကျန်းပြောင်နဲ့ ဝမ်တယ်ရှန်းတို့လေ"

ချန်အယ်တန့်၏ အသံက အနည်းငယ် အက်ကွဲနေသည်။

ဘာ...

ရွာသားများ အုတ်အော်သောင်းတင်း ဖြစ်သွားကြသည်။

အဒေါ်ဝမ်မှာ မိုးကြိုးပစ်ခံလိုက်ရသည့်အလား ချက်ချင်းပင် အသိစိတ်ပြန်ဝင်လာပြီး အော်ဟစ်လိုက်တော့သည်။

"ငါ့သားလား...၊ ငါ့သား ဘာဖြစ်သွားလို့လဲ..."

"ဘာတွေဖြစ်ခဲ့တာလဲ..."

ချန်ကွမ်လင်က တင်းမာသောလေသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"ကျွန်တော်တို့ တောဝက်ဘုရင်ကြီးကို သတ်ပြီး နားနေကြတုန်း သွေးညှီနံ့ကြောင့် ကျားတစ်ကောင် ရောက်လာခဲ့တယ်"

အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ခဲ့သော မုဆိုးတစ်ယောက်က ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်မှု အပြည့်ဖြင့် ပြောပြလိုက်သည်။ သူက ချန်ရှင်းကို ကြည့်လိုက်သောအခါ သူ့မျက်ဝန်းများထဲတွင် ယုံကြည်အားထားမှုနှင့် ကြည်ညိုလေးစားမှုများ ပြည့်နေတော့သည်။

"အဲဒီသားရဲကြီးက တကယ့်ကို ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်လွန်းတယ်ဗျာ။ ကျွန်တော်တို့အားလုံး အကြောက်လွန်ပြီး သွေးပျက်နေခဲ့တာ။ ကျန်းပြောင်နဲ့ ဝမ်တယ်ရှန်းတို့က ကြောက်လန့်တကြားနဲ့ နေရာအနှံ့ ပတ်ပြေးနေကြရင်း ကျားရဲ့ ပါးစပ်ပေါက်ထဲ တန်းတန်းမတ်မတ် သွားတိုးမိကြတော့တာပဲ"

"ဟုတ်တယ်...၊ သူတို့ဘာသာ သေလမ်းရှာကြတာ"

အခြားရွာသားတစ်ယောက်က ချက်ချင်း ဝင်ထောက်ခံသည်။

"ကျွန်တော်တို့အားလုံးက အစ်ကိုချန် ပြောတဲ့အတိုင်း တစ်နေရာတည်းမှာ ငြိမ်ငြိမ်လေး နေနေကြတာ။ အဲဒီနှစ်ကောင်ကတော့ ခေါင်းပြတ်နေတဲ့ ယင်ကောင်တွေလို ဟိုပြေးဒီပြေးနဲ့ လုပ်နေကြတာလေ။ ကျားက ကျွန်တော်တို့ကိုတောင် သတိမထားမိသေးဘူး။ အဲဒီနှစ်ကောင်ကမှ ကျားကို သွားပြီး လန့်အောင် လုပ်လိုက်တာ"

"ဟူး...၊ နောက်ဆုံးတော့လည်း ကံဆိုးတာပါပဲကွာ"

ရွာသားများက တစ်ယောက်တစ်ပေါက်နှင့် သူတို့ကြုံတွေ့ခဲ့ရသော ရင်တမမ မြင်ကွင်းကို အရိုးရှင်းဆုံးသော စကားလုံးများ၊ အလေးစားဆုံးသော လေသံများဖြင့် ဖော်ပြနေကြလေသည်။

"မကောင်းမှုတွေ အရမ်းလုပ်ခဲ့လို့ နောက်ဆုံးတော့လည်း ဝဋ်လည်တာပဲနေမှာပါ"

"ဟုတ်တယ်၊ နတ်ဘုရားတွေတောင် ဒီလိုလူတွေကို သည်းမခံနိုင်တော့ဘူးလေ"

ရွာသားများက အချင်းချင်း တီးတိုးပြောဆိုနေကြ၏။ ထမ်းစင်နှစ်ခုကို ကြည့်နေသော သူတို့၏ အကြည့်များထဲတွင် သနားကရုဏာသက်မှု လုံးဝမရှိဘဲ လှောင်ပြောင်မှုနှင့် ရွံရှာမှုတို့သာ ပြည့်နှက်နေလေသည်။

ထိုစကားများကြောင့် အဒေါ်ဝမ်မှာ ဆွံ့အသူတစ်ယောက်လို ဖြစ်သွားပြီး မိုးကြိုးပစ်ခံရသကဲ့သို့ ယိမ်းယိုင်သွားလေသည်။

သူမ မယုံကြည်နိုင်ပေ။ ရဲရင့်ပြီး အသိဉာဏ်ကြွယ်သော သူမ၏ သားဖြစ်သူက ဤမျှ သနားစရာကောင်းလောက်အောင် သေဆုံးသွားလိမ့်မည်ဟု သူမ လုံးဝ မယုံကြည်နိုင်ချေ။

"မဖြစ်နိုင်ဘူး…၊ နင်တို့အားလုံး လိမ်နေကြတာ၊ ငါ့သားလေး သေစရာအကြောင်းမရှိဘူး"

သူမ စူးစူးရှရှ အော်ဟစ်လိုက်ကာ ထမ်းစင်ဆီသို့ အရူးမတစ်ယောက်လို ပြေးသွားပြီး အဖြူရောင် ပိတ်စတစ်စကို ဆွဲခွာချလိုက်တော့သည်။

ပိတ်စအောက်တွင်မူ ပုံပျက်ပန်းပျက် ဖြစ်နေပြီး ကြောက်ရွံ့နာကျင်မှုများဖြင့် အေးခဲနေသော မျက်နှာတစ်ခုနှင့် ဖိုသီဖတ်သီ ဖြစ်နေသော အလောင်းတစ်လောင်းသာ ရှိနေလေသည်။

သို့သော် အဒေါ်ဝမ်က ပိုလီယက်စတာရှပ်အင်္ကျီကို ချက်ချင်း မှတ်မိသွားသည်။

"အား..."

အဒေါ်ဝမ်က သွေးပျက်မတတ် စူးစူးဝါးဝါး အော်ဟစ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် မျက်စိရှေ့တွင် အမှောင်အတိကျသွားပြီး မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်လာကာ နောက်သို့ လန်ကျသွားလေသည်။ သူမ နေရာမှာတင် ဒေါသထွက်ပြီး သတိလစ်သွားတော့သည်။

ရွာသားများအားလုံး လန့်သွားကြသော်လည်း မကြာမီမှာပင် လူစုခွဲသွားကြပြီး ကူညီရန် ရှေ့သို့ တစ်ယောက်မှ ထွက်မလာကြပေ။

ချန်ရှင်းက ထိုသို့သော အချည်းနှီး ပြဇာတ်ကို လျစ်လျူရှုထားလိုက်သည်။ သူက ရွှီချင်းချင်းကို မိမိရင်ခွင်ထဲမှ ညင်သာစွာ ဖယ်ခွာလိုက်ပြီး သူမမျက်နှာပေါ်ရှိ မျက်ရည်များကို သုတ်ပေးကာ ရွာသားများဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။

သူ့အသံက မကျယ်သော်လည်း လူတိုင်း၏ နားထဲသို့ ရှင်းလင်းပြတ်သားစွာ ရောက်ရှိသွားသည်။

"အရင်က သဘောတူထားတဲ့အတိုင်း သားကောင်တွေကို ခွဲဝေကြမယ်။ ငါက ၅၀ ရာခိုင်နှုန်း ယူမယ်။ ကျားသားရေ၊ ကျားအရိုးနဲ့ ကျားအင်္ဂါတွေကိုလည်း ယူမယ်။ ကျန်တာတွေကို ရွာနှစ်ရွာကြား အညီအမျှ ခွဲဝေပေးမယ်။ ကန့်ကွက်ချင်တဲ့သူ ရှိလား"

တစ်ခန်းလုံး တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

*စနောက်နေတာလား...။ ၅၀ ရာခိုင်နှုန်းဆိုတာ ထားလိုက်ဦး၊ အခုအချိန်မှာ ချန်ရှင်းက အားလုံးယူမယ်လို့ ပြောရင်တောင် ဘယ်သူကများ မရဘူးလို့ တစ်ခွန်းတလေတောင် ပြောရဲပါ့မလဲ။*

*သူက ကျားတစ်ကောင်ကိုတောင် အသေသတ်နိုင်တဲ့ နတ်ဘုရားလို လူတစ်ယောက်လေ*

"ကန့်ကွက်စရာ မရှိပါဘူး၊ အစ်ကိုချန် ပြောတဲ့အတိုင်း အကုန်လုပ်ပါ့မယ်"

"အစ်ကိုချန် ခွဲဝေပေးသလိုပဲ ခွဲကြတာပေါ့"

အိမ်နီးချင်းရွာမှ ရွာသူကြီးနှင့် မုဆိုးများက ခေါင်းတစ်ဆတ်ဆတ် ညိတ်ပြကြပြီး သူတို့၏ မျက်နှာများပေါ်တွင် ကြည်ညိုလေးစားမှုနှင့် ကျေးဇူးတင်မှုများ အပြည့်ရှိနေကြသည်။

ချန်ရှင်းသာ မရှိခဲ့လျှင် ယနေ့ သူတို့ထဲ တစ်ယောက်မှ အသက်ရှင်တော့မည် မဟုတ်ပေ။

သားကောင်များကို ခွဲဝေပြီးချိန်တွင် သန်းခေါင်ယံပင် ကျော်လွန်နေပြီဖြစ်သည်။

ချန်ရှင်းက အကြီးဆုံး တောဝက်ဘုရင်ကြီးနှင့်အတူ ဝက်ပေါက် ခုနစ်ကောင် ရှစ်ကောင်ခန့်၊ ထို့နောက် အကောင်းပကတိအတိုင်း ရှိနေသေးသော ကျားသေကြီးကိုပါ ရရှိခဲ့သည်။

သူက သားကောင်များကို အိမ်သို့ ကူသယ်ပေးရန် မိမိဆန္ဒအလျောက် လိုက်ပါလာကြသော လူငယ်ရွာသားအချို့ကို ဦးဆောင်ခေါ်လာခဲ့သည်။

ထိုညတွင် ရွှီချင်းချင်းက ကြောက်လန့်နေသော ကြောင်ပေါက်လေးတစ်ကောင်လို သူ့အနားမှ တစ်ဖဝါးမှ မခွာဘဲ တင်းကျပ်စွာ ဖက်တွယ်ထားလေသည်။

သူ ရေချိုးနေချိန်တွင် သူမက တံခါးဝတွင် စောင့်နေပေးပြီး သူ အိပ်ပျော်သွားချိန်တွင်လည်း သူမက သူ့ကို ရေဘဝဲတစ်ကောင်လို ကပ်တွယ်နေလေသည်။ သူမသာ လွှတ်ပေးလိုက်လျှင် သူ ပျောက်ကွယ်သွားတော့မည့်အလား တင်းကျပ်စွာ ဖက်ထားလေသည်။

"ကျွန်မ အရမ်းကြောက်ခဲ့တာ"

သူမက သူ့ရင်ခွင်ထဲ မျက်နှာအပ်ထားပြီး လေသံတိုးတိုးလေးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်လေးက အနည်းငယ် တုန်ယင်နေဆဲဖြစ်သည်။

"အဲဒီကျားကြီးကို မြင်လိုက်ရတုန်းက ကျွန်မ ခြေထောက်တွေတောင် ခွေကျသွားတာ၊ ရှင် ပြန်မလာတော့ဘူးလို့ ထင်ပြီး အရမ်းကြောက်နေခဲ့တာ"

ချန်ရှင်းက သူမကို ရင်ခွင်ထဲ တင်းကျပ်စွာ ပွေ့ဖက်ထားရင်း ဆံနွယ်လေးများ၏ မွှေးရနံ့ကို ရှူရှိုက်လိုက်ရာ သူ့နှလုံးသားတစ်ခုလုံး နူးညံ့ပျော့ပျောင်းသွားတော့သည်။

သူမ၏ ချောမွေ့သော ကျောပြင်လေးကို ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်ပေးရင်း သူ့အသံက ခိုင်ခိုင်မာမာ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"အရူးမလေးရယ်...၊ ကိုယ် မင်းကို ပြောထားတယ်လေ။ ကိုယ် ဒီမှာ ရှိနေသရွေ့ ဘယ်သူမှ မင်းကို ထိခိုက်အောင် မလုပ်နိုင်ဘူး။ လူဖြစ်ဖြစ်၊ သားရဲဖြစ်ဖြစ်၊ ဘယ်အရာကမှ မင်းကို အန္တရာယ် မပေးနိုင်စေရဘူး"

"ဒီနေ့ကစပြီး ဘယ်သူမှ ကိုယ်တို့ကို အနိုင်ကျင့်လို့ မရတော့ဘူးကွ"

ဤကတိစကားက စိတ်သက်သာရာရစေသော ဆေးတစ်ခွက်လို အစွမ်းထက်လှပြီး ရွှီချင်းချင်း၏ ကြောက်ရွံ့မှုနှင့် စိုးရိမ်ပူပန်မှုများအားလုံးကို ချက်ချင်းပင် ပြေပျောက်သွားစေသည်။

သူမ တဖြည်းဖြည်း ခေါင်းမော့လာ၏။ မှိန်ပျပျ လင်းလက်နေသော ရေနံဆီမီးခွက် အလင်းရောင်အောက်တွင် သူမ၏ ဗာဒံစေ့သဏ္ဌာန် မျက်ဝန်းလေးများ၌ မျက်ရည်များ ရစ်သိုင်းနေလေသည်။ ထိုမျက်ဝန်းထဲတွင်လည်း အဆုံးမဲ့ ချစ်ခြင်းမေတ္တာများ၊ လေးစားမြတ်နိုးမှုများနှင့် အပြည့်အဝ ယုံကြည်မှုတို့ ပြည့်နှက်နေလေသည်။

ညက တဖြည်းဖြည်း နက်လာခဲ့လေပြီ။

အပြင်ဘက်တွင် သားကောင်များကို ခွဲဝေနေကြသည့် ရွာသားများ၏ ဆူညံသံများနှင့် စိတ်လှုပ်ရှားတက်ကြွစွာ ပြောဆိုနေသံများက ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခွင် လွှမ်းခြုံနေလေသည်။

သို့သော် အိမ်ခန်းလေးထဲမှာတော့ လှပသော အေးချမ်းတိတ်ဆိတ်မှုလေးတစ်ခုသာ စိုးမိုးနေ၏။

ရွှီချင်းချင်းတစ်ယောက် သူမရှေ့မှ အမျိုးသားကို ငေးစိုက်ကြည့်နေမိသည်။ ဤအမျိုးသားသည် သူမအား ငရဲတွင်းမှနေ၍ သာယာသော ဘုံတစ်ခုသို့ ဆွဲတင်ပေးခဲ့ပြီး ကြမ်းတမ်းသော မုန့်တိုင်းဒဏ်များမှ လုံခြုံစွာ ကာကွယ်ပေးခဲ့သူပင် ဖြစ်သည်။

သူမက အသာအယာ ထထိုင်လိုက်ပြီး သူ့နှုတ်ခမ်းများဆီသို့ အနမ်းတစ်ပွင့် ခြွေချပေးလိုက်လေသည်။

ထိုသို့ စမလုပ်ဖူးသဖြင့် စိမ်းသက်နေသော်လည်း အနမ်းတို့ကတော့ ပြင်းရှလှသည်။

ချန်ရှင်းလည်း မိမိကိုယ်ကိုယ် ဆက်လက် မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ဘဲ ချက်ချင်းပင် အနမ်းများဖြင့် ပြန်လည်ဦးဆောင်လိုက်တော့သည်။

...

နောက်တစ်နေ့ နံနက်ခင်းမှာတော့ နေရောင်ခြည်က ထိန်ထိန်လင်းနေခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် အိပ်မောကျနေရာမှ နိုးထလာသော ချန်ရှင်း၏ စိတ်အာရုံတို့က လန်းဆန်းတက်ကြွနေပြီး အားအင်များလည်း ပြည့်ဖြိုးနေလေသည်။

သူက ရင်ခွင်ထဲတွင် အိပ်မောကျနေသည့် ဇနီးသည်လေးကို ငေးကြည့်လိုက်သည်။ သူမ၏ မျက်ဝန်းနှင့် မျက်ခုံးတန်းလေးများက ဆွဲဆောင်မှု အပြည့်ရှိနေပြီး ကျေနပ်ပြည့်စုံနေသည့် အပြုံးချိုချိုလေးတစ်ခုက သူမ၏ နှုတ်ခမ်းဖျားပေါ်မှာ တွယ်ကပ်နေဆဲပင်။

ချန်ရှင်း၏ ရင်ထဲတွင် အေးချမ်းမှုအပြည့် ခံစားလိုက်ရ၏။ ထို့နောက် သူ ခေါင်းငုံ့ကာ သူမ၏ ချောမွေ့သော နဖူးပြင်လေးကို အသာအယာ နမ်းရှိုက်လိုက်ပြီး ကုတင်ပေါ်မှ တိတ်ဆိတ်စွာ ဆင်းလာခဲ့သည်။

မိုးယိုနေဆဲဖြစ်သော အိမ်ခေါင်မိုးနှင့် ယာယီပြုပြင်ထားရသော တံခါးပေါက်အကျိုးကြီးကို ကြည့်ရင်း သူ့အကြည့်များက ခိုင်မာပြတ်သားသွားတော့သည်။

အချိန်တန်လေပြီ…။

တစ်ရွာလုံးတွင် အခိုင်ခံ့ဆုံးနှင့် အခမ်းနားဆုံးဖြစ်မည့် အိမ်တစ်လုံးကို တည်ဆောက်ရန်...။

ချစ်ဇနီးလေးအတွက် တကယ့်ကို လုံခြုံနွေးထွေးသည့် အိမ်ဂေဟာတစ်ခု ဖန်တီးပေးရန်...။

အခန်း (၃၆) - ရှစ်ရာယွမ်

ခြံဝင်းထဲတွင် မနေ့ညက ရထားခဲ့သော သားကောင်များ ပုံလျက်သား ရှိနေဆဲပင်။

တောင်တစ်လုံးစာလောက် ကြီးမားလှသော ကျားသေကောင်ကြီးနှင့် ဆူဖြိုးနေသော တောဝက်ဆယ်ကောင်ကျော်ထံမှ သွေးညှီနံ့ ပြင်းပြင်းများက နံနက်ခင်းလေထုထဲတွင် ဖုံးလွှမ်းနေလေသည်။

ချန်ရှင်းက ခြံဝင်းထဲသို့ ထွက်လာပြီး သားရေခွာရာတွင် သုံးသည့် ဓားထက်ထက်တစ်ချောင်းကို ကောက်ကိုင်လိုက်သည်။

နောက်ခဏမှာတော့ သူ့အငွေ့အသက်များက လုံးဝကို ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။

နည်းနည်းလေးမှ တုံ့ဆိုင်းနေခြင်းမရှိပေ။ ဓားသွားက ဖျပ်ခနဲ လက်သွားပြီးနောက် ကျားသေကောင်၏ အဆစ်အမြစ်များကို တိတိကျကျ လှီးဖြတ်သွားလေသည်။ အပိုလှုပ်ရှားမှု တစ်ချက်ပင် မပါဘဲ အသားနှင့် အရေခွံကို ကျွမ်းကျင်ပိုင်နိုင်စွာ ခွဲထုတ်လိုက်သည်။

အရေခွံဆုတ်ခြင်း၊ အရိုးနွှာခြင်းနှင့် အသားခုတ်ထစ်ခြင်း…။ သူ့လှုပ်ရှားမှုများက မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် မြန်ဆန်လွန်းနေသည်။ ဓားချက်တိုင်းက တိကျသေချာနေပြီး နွားနှင့် သိုးကောင်ရေ ထောင်သောင်းချီ ခုတ်ထစ်ဖူးသော ထိပ်တန်း သားသတ်သမားတစ်ယောက်ပမာ ကျွမ်းကျင်ပိုင်နိုင်လွန်းလှသည်။

ရွှီချင်းချင်း နိုးလာချိန်မှာတော့ ဤမြင်ကွင်းက သူမအား ဆီးကြိုနေလေသည်။

နံနက်ခင်း နေရောင်ခြည်အောက်တွင် သူမ ယောက်ျားက အပေါ်ပိုင်းဗလာဖြစ်နေ၏။ ကြေးနီရောင် ကြွက်သားများပေါ်တွင် သွေးကွက်များ ပေကျံနေလျက် သွက်လက်တိကျသော ဓားချက်များဖြင့် ကြီးမားလှသော သားကောင်ကြီးကို အပိုင်းပိုင်း ခုတ်ထစ်နေလေသည်။

ချန်ရှင်း ပင်ပန်းနေသည်ကို ကြည့်ရင်း ရင်ထဲမှာ သနားနေမိသော်လည်း တစ်ဖက်မှာတော့ သူ့အပေါ် မျက်စိစုံမှိတ် အထင်ကြီးလေးစားစိတ်များပါ တစ်ပါတည်း ဖြစ်ပေါ်လာတော့သည်။

သူမ ကပျာကယာ အဝတ်အစားလဲလိုက်ပြီး အိမ်ထဲမှ ကမန်းကတန်း ထွက်လာကာ သူ့ကို ကူညီပေးဖို့ ပြင်လိုက်သည်။

"အနား မလာနဲ့"

ချန်ရှင်းက လှည့်ပင်မကြည့်ဘဲ ဩဇာအပြည့်ပါသော လေသံဖြင့်

"မီးဖိုချောင်ထဲသွားပြီး ရေနွေးတည်ထားလိုက်၊ ဒီအညစ်အကြေးတွေကို လာမကိုင်နဲ့"

ရွှီချင်းချင်း၏ ခြေလှမ်းများ ရပ်တန့်သွားသည်။

ဝမ်းနည်းသွားခြင်း မဟုတ်ပေ။ သူမ၏ နှလုံးသားတစ်ခုလုံး ပျားရည်များ ပြည့်လျှံသွားသကဲ့သို့ ချိုမြိန်ကြည်နူးသွားခြင်းပင်။

သူမ နာခံစွာဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး မီးဖိုချောင်ထဲသို့ လှည့်ဝင်သွားခဲ့သည်။ သို့သော် သူမ၏ တောက်ပရွှန်းလဲ့နေသော ဗာဒံစေ့သဏ္ဌာန် မျက်ဝန်းလေးများက သံလိုက်ဆွဲငင်ခံရသကဲ့သို့ သူ၏ မတ်မတ်မားမားနှင့် ကျောပြင်ကျယ်ကြီးဆီ၌သာ ဖယ်ခွာမရအောင် စွဲလမ်းမြတ်နိုးစွာဖြင့် ကပ်ငြိနေလေသည်။

မကြာမီပင် ချန်ရှင်းတစ်ယောက် သားကောင်များအားလုံး ကိုင်တွယ်ခုတ်ထစ်၍ ပြီးစီးသွားခဲ့လေပြီ။

သူ ခုတ်ထစ်ထားသော တောဝက်သားများနှင့် အကောင်းဆုံး ကျားသားတချို့ကို ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားသော ဆီစိမ်စက္ကူဖြင့် သေချာစွာ ထုပ်ပိုးလိုက်သည်။

ထို့နောက် မီးဖိုချောင်ထဲသို့ ဝင်သွားကာ မီးမွှေးနေသော ရွှီချင်းချင်းကို နောက်ကျောကနေ သိုင်းဖက်လိုက်ပြီး သူမ၏ နူးညံ့လှသော ပခုံးလေးပေါ်သို့ မေးတင်ထားလိုက်သည်။

"အသားတွေရောင်းပြီး ပိုက်ဆံနည်းနည်းသွားရှာဖို့ ကိုယ် မြို့ပေါ်ကို သွားလိုက်ဦးမယ်"

သူ့ကိုယ်ပေါ်မှ သွေးနံ့သင်းသင်းလေးနှင့်အတူ ယောကျ်ားပီသသော ကိုယ်သင်းနံ့လေးကို ရွှီချင်းချင်း ရှူရှိုက်မိလိုက်သောအခါ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်လေး အနည်းငယ် ပျော့ခွေသွားပြီး သူ့ရင်ခွင်ထဲသို့ မှီချလိုက်မိသည်။ သူမ၏ မျက်နှာလေးထက်တွင်တော့ သူ့ကို ခွဲမသွားရက်သည့် အရိပ်အယောင်များ အထင်းသား ပေါ်လွင်နေ၏။

သူမ လှည့်လာပြီး သူ့အင်္ကျီလက်စလေးကို ဆွဲကာ ခေါင်းလေးမော့လျက်

"ဒါဆို… သွားတဲ့လာတဲ့အခါ ဘေးကင်းအောင် ဂရုစိုက်နော်"

သူမ ဒီလောက်တောင် သူ့အပေါ် မှီခိုတွယ်တာနေသည်ကို မြင်လိုက်ရတော့ ချန်ရှင်း၏ နှလုံးသားမှာ နူးညံ့ပျော့ပြောင်းသွားရလေသည်။ သူ လက်လှမ်းလိုက်ပြီး သူမ၏ ချောမွေ့နေသော ပါးပြင်လေးကို အသာအယာ ဖျစ်ညှစ်လိုက်သည်။

"စိတ်မပူပါနဲ့၊ ဒီည ကိုယ် ပြန်လာခဲ့ပါ့မယ်။ ကိုယ် အိမ်မှာမရှိတဲ့အချိန် ဖန်းအာကို အဖော်လာလုပ်ခိုင်းထားမယ်။ တံခါးကို သေချာလော့ချထားဖို့ မမေ့နဲ့ဦး"

ချန်ရှင်းက စကားပြောနေရင်း တစ်စုံတစ်ခုကို သတိရသွားဟန်ဖြင့် အိတ်ကပ်ထဲမှ ပစ္စည်းနှစ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ တစ်ခုမှာ ခေတ်ဟောင်း ဓာတ်မီးပုံစံ ဖန်တီးထားသော လျှပ်စစ်ရှော့တိုက်စက်ဖြစ်ပြီး နောက်တစ်ခုမှာတော့ သာမန် သတ္တုဘူးငယ်လေး တစ်ဘူးဖြစ်သည်။

"ရော့... ဒါလေးတွေ ယူထား"

ချန်ရှင်းက ပစ္စည်းနှစ်ခုကို ရွှီချင်းချင်း၏ လက်ထ် ထည့်ပေးလိုက်ပြီး သူ့မျက်နှာအမူအရာမှာ အရင်ကထက် လေးနက်တည်ကြည်သွားလေသည်။ သူက ထိုဓာတ်မီးကို ကိုင်လိုက်ပြီး ခလုတ် ဘယ်နေရာမှာရှိကြောင်း၊ မည်သည့်ခလုတ်က မီးထွန်းရန်ဖြစ်ပြီး မည်သည့်ခလုတ်ကတော့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကာကွယ်ရန်ဖြစ်ကြောင်း အသေးစိတ် ရှင်းပြလေသည်။

"အရူးကောင်တွေ ထပ်ပြီး လာနှောင့်ယှက်ရင် နည်းနည်းလေးမှ တုံ့ဆိုင်းမနေနဲ့"

ချန်ရှင်းက နောက်ခလုတ်တစ်ခုကို နှိပ်ပြလိုက်သည်။

ရွှီး…

ထိတ်လန့်ဖွယ်ကောင်းသော အပြာရောင် လျှပ်စစ်မီးပွားများက ဓာတ်မီးထိပ်မှ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး စူးရှသော တဖျောက်ဖျောက် မြည်သံများနှင့်အတူ လေထုထဲတွင် လောင်ကျွမ်းနံ့များပါ ပျံ့နှံ့သွားတော့သည်။

ရွှီချင်းချင်းခမျာ လန့်ဖျပ်သွားပြီး မျက်နှာလေး ဖြူဆွတ်သွားရကာ လက်များတုန်ယင်လျက် ပစ္စည်းများပင် လွတ်ကျမတတ် ဖြစ်သွားရလေသည်။

"မကြောက်ပါနဲ့၊ ကိုင်ထားစမ်းပါ"

ချန်ရှင်းက သူမ လက်ကလေးကို အုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး လျှပ်စစ်ရှော့တိုက်စက်ကို သူမ၏ လက်ဖဝါးထဲသို့ မြဲမြံစွာ ထည့်ပေးလိုက်သည်။

"ပြီးတော့ ဒါလေး...၊ မျက်နှာတည့်တည့်ကို ဖြန်းလိုက်ရုံပဲ"

သူက ငရုတ်ကောင်းစပရေး သတ္တုဘူးလေးကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။ သူ၏ လေးနက်တည်ကြည်နေသော မျက်နှာကို ကြည့်ရင်း ဒီပစ္စည်းများက သူမကို ကာကွယ်ပေးရန် သူ စီစဉ်ပေးခဲ့ခြင်းဖြစ်ကြောင်း ရွှီချင်းချင်း နားလည်သွားသည်။

သူမ အားတက်သရော ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး ထူးဆန်းလှသော အဆောင်ပစ္စည်းနှစ်ခုကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆုပ်ကိုင်ထားလိုက်လေသည်။

အရာအားလုံး အံဝင်ခွင်ကျ စီစဉ်ပြီးသွားသောအခါ ချန်ရှင်းက ရွှီချင်းချင်း သတိမထားမိသည့် အချိန်လေးကို အခွင့်ကောင်းယူပြီး အပြစ်အနာအဆာကင်းလှသော ကျားသားရေ၊ အဖိုးတန် ကျားရိုးနှင့် ကျားအင်္ဂါတို့ကို သိုလှောင်ရုံထဲသို့ တိတ်တဆိတ် သိမ်းဆည်းလိုက်၏။ ၎င်းတို့သည်သာ တကယ့်ကို အဖိုးမဖြတ်နိုင်သော အစစ်အမှန် ရတနာများ ဖြစ်ပေသည်။

အားလုံး ပြီးစီးသွားပြီးနောက် ရွာထဲမှ လက်တွန်းလှည်းတစ်စီး ငှားလိုက်ပြီး ထုပ်ပိုးထားသော အသား ပိဿာချိန် အတော်များများကို သပ်သပ်ရပ်ရပ် စီတင်လိုက်ကာ ခရိုင်မြို့လေးဆီသို့ တိုက်ရိုက် ထွက်ခွာသွားတော့သည်။

ခရိုင်မြို့လေးသို့ ရောက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သယ်ယူပို့ဆောင်ရေးအဖွဲ့ကို သူ အလွယ်တကူပင် ရှာတွေ့သွားလေသည်။

ချန်ရှင်းကို မြင်လိုက်သည်နှင့် မုန့်ကန်း၏ ကြမ်းတမ်းခက်ထန်နေသော မျက်နှာကြီးပေါ်မှာ နွေးထွေးပျူငှာလှသော အပြုံးတစ်ခု ချက်ချင်း လင်းလက်သွားပြီး အားပါးတရ ဆီးကြိုပွေ့ဖက်လိုက်လေသည်။

"ညီလေးချန်...၊ ဘယ်လေနှင်လို့ ဒီရောက်လာရတာတုန်းကွ"

ထို့နောက် လက်တွန်းလှည်းပေါ်တွင် ဆီစိမ်စက္ကူဖြင့် ထုပ်ပိုးထားသော အသားများကို သူ မြင်လိုက်ရ၏။ တောရိုင်းသားကောင်များထံမှသာ ရနိုင်သည့် အနံ့ထူးတစ်ခုကို ရှူရှိုက်မိလိုက်ချိန်မှာတော့ သူ့မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားရတော့သည်။

"ဒါ... ဒါတွေက ဘာတွေတုန်း"

"တောဝက်သားလေ၊ ပြီးတော့ ကျားသား နည်းနည်းပါ"

ချန်ရှင်းက တိုတိုတုတ်တုတ်ပင် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"ကျား... ကျားသား ဟုတ်လား"

မုန့်ကန်းတစ်ယောက် အသက်ရှူမှားမတတ် အံ့သြသွားပြီး ချန်ရှင်းကို ကြည့်လာသည့် အကြည့်များကလည်း လုံးဝကို ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။ ၎င်းမှာ အထင်ကြီးလေးစားမှုသက်သက် မဟုတ်တော့ဘဲ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စွာဖြင့် ဦးညွှတ်သွားသည့် အကြည့်မျိုးပင်။

သူက လက်တွန်းလှည်းကို နှစ်ပတ်ခန့် ပတ်ချာလှည့် ကြည့်နေမိပြီး သူ့မျက်နှာပေါ်တွင်တော့ အံ့သြမှင်တက်ခြင်းနှင့် လေးစားခြင်းတို့ ရောယှက်နေလေသည်။ နောက်ဆုံးမှာ ချန်ရှင်း၏ ပခုံးကို အားပါးတရ ပုတ်လိုက်ပြီး

"မိုက်လှချည်လားကွာ။ မင်းကတော့ ငါ တစ်သက်နဲ့တစ်ကိုယ် တွေ့ဖူးသမျှလူတွေထဲမှာ အမိုက်ဆုံးကောင်ပဲဟေ့"

"အမှတ်မထင် ဖမ်းမိခဲ့တာပါဗျာ။ အစ်ကိုမုန့်…၊ ကျွန်တော် ဒီအသားတွေ ရောင်းထုတ်ဖို့ အဆက်အသွယ်လေးများ ရှိမလား"

ချန်ရှင်းက ပြုံးလျက် မေးလိုက်သည်။

ချန်ရှင်း၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို သိလိုက်ရသောအခါ မုန့်ကန်းက သူတာဝန်ထားဟုဆိုကာ ရင်ဘတ်ကို တဘုန်းဘုန်း ပုတ်ပြလေသည်။ ထို့နောက် ချန်ရှင်းအား ဤနေရာမှာပဲ စောင့်နေရန်မှာကြားပြီး လက်တွန်းလှည်းကို တွန်းလျက် မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ပြေးထွက်သွားတော့သည်။

တစ်နာရီပင် မပြည့်လိုက်ချေ။ မုန့်ကန်း ပြန်ရောက်လာပြီး သူ သယ်ဆောင်လာသော လေးလံသည့် အဝတ်အိတ်ကြီးကို ချန်ရှင်း၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ ပစ်ထည့်ပေးလိုက်သည်။

"ညီလေး...၊ အားလုံးကို ငွေသားအဖြစ် ပြောင်းလာခဲ့ပြီ။ အဲ့ဒီက လူကြီးတွေလေ... ကျားသား ပါတယ်လို့ ကြားလိုက်တာနဲ့ ငမ်းငမ်းတက်ပြီး မျက်လုံးတွေပါ အရောင်တောက်သွားကြတာ။ တစ်ယောက်တစ်ပေါက် လုဝယ်ကြတာကွာ၊ နောက်များ ထပ်ရရင် ယူဦးမယ်လို့ အမှာတောင် ပါးလိုက်သေးတယ်"

မုန့်ကန်းက အသံကို နှိမ့်ကာ တဟားဟား ရယ်မောရင်း

"ဒါမျိုးက ရဖို့ တော်တော်ခက်တာဆိုတော့ ဒီအစ်ကိုက မင်းအတွက် ဈေးပိုတောင်းပေးခဲ့တယ်ဟေ့"

ချန်ရှင်း အဝတ်အိတ်ကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်ရာ အိတ်ထဲတွင် ယွမ်တစ်ဆယ်တန် ငွေစက္ကူ အထပ်လိုက်ကြီးနှင့်အတူ ဘောက်ချာဖြတ်ပိုင်းတချို့ကိုပါ တွေ့လိုက်ရသည်။

သူ သေချာ ရေတွက်ကြည့်လိုက်ချိန်မှာတော့ သူ့မျက်ဝန်းများ အရောင်လက်သွားတော့သည်။

အတိအကျ... ယွမ်ရှစ်ရာတိတိပင်။

သာမန် အလုပ်သမားတစ်ယောက်၏ တစ်လစာ ဝင်ငွေက ယွမ်နှစ်ဆယ်၊ သုံးဆယ်မျှသာ ရှိသော ခေတ်ကာလတွင် ဤငွေပမာဏဆိုသည်က မိုးပေါ်က ကျလာသည့်အလား မယုံနိုင်စရာ ကိန်းဂဏန်းကြီးတစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။

အိမ်အသစ် ဆောက်ရန် ငွေကတော့ ဖူလုံသွားလေပြီ။

ငွေထုတ်ကြီးကို ကြည့်ရင်း မုန့်ကန်းက အားကျနေသည့် လေသံဖြင့်

"ညီလေးရာ...၊ ဒီငွေတွေက အစ်ကို့အတွက်ဆို နှစ်ပေါင်းများစွာ လုပ်မှရမယ့် လစာငွေတွေပဲ"

"ကျေးဇူးပါပဲ အစ်ကိုမုန့်"

ချန်ရှင်းက ကပ်စေးနှဲတတ်သူ မဟုတ်ပေ။ သူက ယွမ်ငါးဆယ်ကို ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး မုန့်ကန်းလက်ထဲသို့ အတင်း ထည့်ပေးလိုက်သည်။

"ဟာ... မလုပ်ပါနဲ့"

မုန့်ကန်းက ခေါင်းကို အဆက်မပြတ် ခါယမ်းလိုက်ပြီး

"ညီလေးက အစ်ကို့ကို အထင်သေးနေတာလား။ ဒီလောက် အကူအညီလေးပေးတာကိုများ

ငွေယူတယ်လို့ သတင်းထွက်သွားရင် ငါ မုန့်ကန်း လူလုံးဘယ်လို ပြရတော့မလဲ"

ထိုအခါ ချန်ရှင်းက ပြုံးလိုက်ပြီး အတင်းအကျပ် ဆက်မပေးတော့ဘဲ ငွေကို ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်ကာ

"ကောင်းပြီလေ...၊ ဒါဆိုရင်လည်း နောက်မှ အစ်ကို့ကို အရက်ဝယ်တိုက်တော့မယ်ဗျာ"

"အေး... အဲ့လိုမှပေါ့"

ထိုအခါမှသာ မုန့်ကန်း မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာတော့သည်။

ဖော်ရွေလှသော မုန့်ကန်းကို နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် ချန်ရှင်းက ချက်ချင်းကြီး ပြန်သွားရန် အလျင်လိုမနေပေ။

သူက လက်တွန်းလှည်းအလွတ်ကြီးကို တွန်းရင်း ခရိုင်ထဲ ကွေ့ပတ်သွားလာနေပြီး နောက်ဆုံးမှာတော့ လူသူကင်းမဲ့ကာ အလွန်တိတ်ဆိတ်လှသည့် လမ်းကြားတစ်ခုထဲသို့ ကွေ့ဝင်လိုက်လေသည်။

အကာအကွယ်တစ်ခုသဖွယ် ဖြစ်စေရန် လှည်းကို လမ်းချိုးအဝင်ဝ၌ ရပ်ထားလိုက်ပြီး ပတ်ဝန်းကျင်မှ အသံများကို သေချာနားစွင့်ကာ မည်သူတစ်ဦးတစ်ယောက်မှ မရှိကြောင်းကို အသေအချာ အကဲခတ်လိုက်သည်။

ထို့နောက် အသက်ကို ပြင်းပြင်းတစ်ချက် ရှူသွင်းလိုက်ပြီး တိတ်တဆိတ် ရေရွတ်လိုက်၏။

"တံခါးပေါက် ဖွင့်လိုက်"

သူ့ရှေ့ရှိ လေထုက ရေပြင်ထက်မှ လှိုင်းလေးများအလား ဂယက်ထလာပြီး မှိန်ပျပျ အလင်းရောင်များ ထွက်ပေါ်နေသော တံခါးတစ်ချပ်က တိတ်တဆိတ် ပေါ်ပေါက်လာလေသည်။

ချန်ရှင်း တစ်လှမ်းချင်း လှမ်းဝင်သွားသည်နှင့် သူ့ရုပ်သွင်က ၁၉၇၀ ခုနှစ်၏ နေရောင်ခြည်အောက်မှ ချက်ချင်းဆိုသလို ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

နောက်တစ်စက္ကန့် အကြာမှာတော့ သူက ခေတ်သစ်ကမ္ဘာရှိ အငှားခန်းလေးထဲသို့ ရောက်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

အဲယားကွန်းဆီမှ မှုတ်ထုတ်နေသော လေအေးအေးလေးကို ခံစားလိုက်ရချိန်မှာတော့ ချန်ရှင်း၏ တင်းကျပ်နေသော အာရုံကြောများအားလုံး နောက်ဆုံးတွင် လုံးဝကို ပြေလျော့သွားခဲ့လေပြီ။

*ဒီနေ့တော့ ချမ်းသာပြီကွ...*