အခန်း (၃၇-၃၈)

အခန်း (၃၇) - မြစ်ကို ဖြတ်ကျော်လာသော နဂါးရိုင်း

အငှားခန်းလေး၏ အဲယားကွန်းက လေအေးများ တိတ်တဆိတ် မှုတ်ထုတ်ပေးနေလေသည်။

ချန်ရှင်းက ဧည့်ခန်း၏ အလယ်တည့်တည့်တွင် မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး စိတ်ထဲမှ အမိန့်ပေးကာ သိုလှောင်ရုံထဲမှ ပစ္စည်းများကို တစ်ခုချင်း ထုတ်ယူလိုက်သည်။

ကျားအရိုးများနှင့် ကျားအင်္ဂါကို အဝတ်စဖြင့် သေချာထုပ်ပိုးလိုက်ပြီး ဘေးတစ်ဖက်သို့ ဖယ်ထားလိုက်သည်။

နောက်ဆုံး ဧရာမ ကျားသားရေကြီးကို သိုလှောင်ရုံထဲမှ ဆွဲထုတ်လိုက်ချိန်တွင် အငှားခန်းကျဉ်းလေးတစ်ခုလုံးက ရှေးဟောင်းသစ်တောကြီးမှ သားရဲတစ်ကောင်၏ ရိုင်းစိုင်းကြမ်းတမ်းသော အငွေ့အသက်များဖြင့် ချက်ချင်းဆိုသလို လွှမ်းခြုံသွားတော့သည်။

ပြီးပြည့်စုံလွန်းလှသော တောင်ပိုင်းတရုတ်ကျားတစ်ကောင်၏ သားရေပင် ဖြစ်သည်။

အပြစ်အနာအဆာ တစ်စက်လေးမှ မရှိလောက်အောင် အကောင်းပကတိ အရေခွံဆုတ်ထားခြင်း ဖြစ်၏။

ရွှေရောင်နောက်ခံပေါ်တွင် ဘုရင်ဟူသည့် တရုတ်စာလုံးပုံစံ အရေးအကြောင်း မည်းမည်းများက ထင်ရှားပေါ်လွင်နေသည်။

အသက်ဝိညာဉ် ကင်းမဲ့နေပြီ ဖြစ်သော်လည်း သားရဲဘုရင်ကြီး၏ ကြောက်မက်ဖွယ် အရှိန်အဝါက ပျံ့လွင့်နေဆဲပင်။

ချန်ရှင်းက သူ့ရှေ့ရှိ ပြောင်မြောက်လှသော လက်ရာကြီးကို ကြည့်ရင်း ကျေနပ်အားရစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

အချိန်ဆွဲမနေတော့ဘဲ ဖုန်းကို ထုတ်ယူပြီး အနက်ရောင် နောက်ခံနှင့် ကြုံရာကျပန်း ပေါ်လာသော ကုဒ်များရှိသည့် ဖိုရမ်တစ်ခုကို ကျွမ်းကျင်ပိုင်နိုင်စွာ ဖွင့်လိုက်သည်။

ဤသည်က သူ မတော်တဆ တွေ့ရှိခဲ့သည့် အလွန် လျှို့ဝှက်သော အမှောင်ကွန်ရက် (Dark Web) တစ်ခုဖြစ်ပြီး တရားမဝင် ပစ္စည်းများကို သီးသန့် အရောင်းအဝယ် လုပ်လေ့ရှိသော နေရာဖြစ်သည်။

သူက တိကျပြတ်သားပြီး လိုရင်းသာပါသော စာတစ်ကြောင်းကို ရိုက်ထည့်လိုက်သည်။

[ထိပ်တန်းအရည်အသွေးရှိ တောထွက်ပစ္စည်း၊ တကယ်ဝယ်မည့်သူများသာ ဆက်သွယ်ရန်။]

ထို့နောက် ကျားခြေဖဝါးကို ဝါးတားတား ဓာတ်ပုံတစ်ပုံရိုက်ပြီး ပူးတွဲဖိုင်အဖြစ် ထည့်သွင်းပေးပို့လိုက်သည်။

အားလုံး လုပ်ဆောင်ပြီးနောက် ဆိုဖာပေါ် သက်တောင့်သက်သာ ထိုင်ချလိုက်ပြီး ရေတစ်ခွက် ငဲ့သောက်လိုက်၏။

တကယ်ကောင်းသော ပစ္စည်းများက ကြော်ငြာနေစရာ မလိုဘူးဆိုတာကို သူ ကောင်းကောင်းသိထားလေသည်။

သူ ထင်ထားသည့်အတိုင်းပင်။

စာတင်ပြီး သုံးမိနစ်ပင် မကြာလိုက်။ အဆင့်ဆင့် လျှို့ဝှက်ကုဒ်ခံထားသော ဂြိုဟ်တုဖုန်းခေါ်ဆိုမှုတစ်ခု တိုက်ရိုက် ဝင်လာတော့သည်။

"ဟယ်လို"

ချန်ရှင်းက တည်ငြိမ်အေးဆေးသော လေသံဖြင့် ဖုန်းဖြေလိုက်သည်။

အသက်အရွယ်နှင့် လိင်ကို ခွဲခြား၍ မရနိုင်အောင် အသံပြောင်းထားသော အက်ကွဲကွဲ လေသံတစ်ခုက ဖုန်းတစ်ဖက်ခြမ်းမှ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ပစ္စည်းက မင်း ထုတ်ရောင်းမယ့်ဟာလား"

"ဟုတ်တယ်"

"အစစ်အမှန်ဖြစ်ကြောင်း အာမခံနိုင်ရဲ့လား"

"ပစ္စည်းမြင်တဲ့အခါ ကျုပ် အာမခံနိုင် မခံနိုင် သိသွားမှာပါ"

ခေတ္တမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် တစ်ဖက်လူက ချန်ရှင်း၏ ပြတ်သားမှုကို သဘောကျသွားဟန်ဖြင့် စကားကြောဆက်မရှည်တော့ပေ။

"နောက်တစ်နာရီကြာရင် မြို့စွန်က ‘တိတ်ဆိတ်ခြင်း’ လက်ဖက်ရည်ဆိုင်ရဲ့ အကောင်းဆုံး သီးသန့်ခန်းမှာ တွေ့မယ်"

"ကောင်းပြီ"

ချန်ရှင်း ဖုန်းချလိုက်၏။ ထို့နောက် ကျားသားရေ၊ ကျားရိုးနှင့် အခြားပစ္စည်းများကို သာမန် ပတ္တူစရှည်ကြီးတစ်ခုဖြင့် သေချာထုပ်ပိုးလိုက်ပြီး ပခုံးပေါ် သိုင်းလွယ်ကာ အပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့တော့သည်။

တစ်နာရီ ကြာပြီးနောက်…

'တိတ်ဆိတ်ခြင်း' လက်ဖက်ရည်ဆိုင်…

ဆိုင်တည်ရှိရာ နေရာက အနည်းငယ် ခေါင်ပါးပြီး ဆိုင်အပြင်အဆင်ကလည်း ရှေးဆန်ဆန်နှင့် ရိုးရှင်းလှပသောကြောင့် သာမန်လက်ဖက်ရည်ဆိုင်တစ်ဆိုင် ဆိုတာထက် သီးသန့်ကလပ်တစ်ခုနှင့် ပိုတူနေပေသည်။

အကောင်းဆုံး သီးသန့်ခန်းထဲမှာတော့ ရွှေရောင်ကိုင်း မျက်မှန်ကို တပ်ဆင်ထားပြီး သီးသန့်ချုပ်လုပ်ထားသော ထန်ခေတ်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားတစ်ဦး ရှိနေ၏။ သူက ခရမ်းရောင် ရွှံ့စေးလက်ဖက်ရည်ကရားထဲတွင် ထိပ်တန်း တာ့ဟုန်ဖောက် လက်ဖက်ရည်ကို သေသေချာချာ နှပ်နေလေသည်။ လက်ဖက်ရည်၏ မွှေးရနံ့တို့က လေထုထဲတွင် ပျံ့လွင့်နေ၏။

သူ့နောက်ဘက်မှာတော့ သံမဏိမျှော်စင်ကြီး နှစ်ခုအလား ထည်ဝါခန့်ညားသည့် တောင့်တောင့်တင်းတင်း လူသန်ကြီးနှစ်ယောက် မတ်တတ်ရပ်နေသည်။

ထိုလူနှစ်ယောက်က အနက်ရောင် လက်ပြတ်အင်္ကျီများကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး သူတို့၏ လက်မောင်းကြွက်သားများက ဖောင်းကြွနေ၏။ နားထင်ကြောများလည်း ဖောင်းတက်နေကာ၊ မျက်လုံးများက သိမ်းငှက်တစ်ကောင်လို စူးရှနေပြီး သူစိမ်းများ အနားမကပ်ရဲလောက်အောင် ကြောက်မက်ဖွယ် လူသတ်လိုစိတ်များကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ထုတ်လွှတ်နေကြသည်။

ကျွီ…

သီးသန့်ခန်း၏ တံခါးက ပွင့်သွားခဲ့သည်။

ချန်ရှင်းက ပခုံးပေါ်တွင် ပတ္တူစရှည် အထုပ်အပိုးကြီး ထမ်းလွယ်ထားရင်း ဂရုမစိုက်သော မျက်နှာပေးဖြင့် တစ်ယောက်တည်း ဝင်လာခဲ့သည်။

သူက အခန်းထဲကို တစ်ချက်လောက် ဝေ့ကြည့်လိုက်ပြီး သက်တော်စောင့် လူသန်ကြီးနှစ်ယောက်ကို သစ်တုံးနှစ်တုံးအလား သဘောထားကာ အကြည့်ကို ရပ်တန့်မနေဘဲ ကျော်လွန်သွားစေသည်။

ထို့နောက် ပခုံးပေါ်မှ အထုပ်အပိုးကြီးကို စားပွဲပေါ်သို့ ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ပစ်ချလိုက်သည်။

ဘုန်းခနဲ အသံနှင့်အတူ တန်ဖိုးကြီး နှင်းဆီသစ်သား လက်ဖက်ရည်စားပွဲခုံကြီးမှာ တုန်ခါသွားတော့သည်။

ဤအပြုအမူက သီးသန့်ခန်းထဲရှိ လူကြီးလူကောင်းဆန်ဆန် အမျိုးသား ကြီးစိုးထားသည့် တည်ငြိမ်အေးချမ်းနေသော လေထုကို ချက်ချင်းဆိုသလို ရိုက်ချိုး ဖျက်ဆီးလိုက်လေသည်။

လူကြီးလူကောင်းဆန်ဆန် အမျိုးသား ကိုင်ထားသော လက်ဖက်ရည်ပန်းကန်လုံးလေးက အနည်းငယ် ရပ်တန့်သွားပြီး သူ့မျက်မှန်နောက်ကွယ်ရှိ မျက်လုံးများထဲမှာတော့ အံ့အားသင့်သွားသည့် အရိပ်အယောင်တစ်ခုက ဖြတ်ပြေးသွားလေသည်။

တစ်ဖက်လူက ဤမျှ ငယ်ရွယ်နေလိမ့်မည်၊ ထို့အပြင် တစ်ယောက်တည်း လာရဲလိမ့်မည်ဟု သူ လုံးဝ ထင်မှတ်မထားခဲ့ပေ။ ဤသတ္တိကပင် သူ၏ ချန်ရှင်းအပေါ် ထားရှိသော အမြင်ကို ပြန်လည်သုံးသပ်သွားစေသည်။

သူက သူ့ဘယ်ဘက်ရှိ သက်တော်စောင့်ကို မျက်ရိပ်ပြလိုက်သည်။

သက်တော်စောင့်က ချက်ချင်း သဘောပေါက်သွားပြီး ရှေ့သို့ တစ်လှမ်းတိုးလာလေရာ ကြမ်းတမ်းခက်ထန်သော အရှိန်အဝါတစ်ခုက ချန်ရှင်းအပေါ်သို့ ချက်ချင်း ဖိကျလာတော့သည်။

သူက ခန္ဓာကိုယ်ကို ရှေ့သို့ အနည်းငယ် ကိုင်းညွတ်လိုက်သည်။ သူ၏ ကျောက်ဆောင်လို တင်းမာနေသော ကြွက်သားများ၏ အရှိန်အဝါဖြင့် မောက်မာနေသော ကောင်လေးကို အပြတ်အသတ် ဖိနှိပ်ကာ ပညာပေးလိုက်ရန် ရည်ရွယ်ထား၏။

သို့သော် ချန်ရှင်းကတော့ မျက်လုံးတောင် ပင့်မကြည့်ခဲ့ပေ။

သူက ထိုင်ခုံတစ်လုံးကို ဆွဲထုတ်ကာ ထိုင်ချလိုက်ပြီး အနားကပ်လာသော သက်တော်စောင့်ကို ဖြည်းညင်းစွာ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

အကြည့်တစ်ချက်...၊ ထိုအကြည့် တစ်ချက်ကလေးမျှသာ။

ထိုအကြည့်က တည်ငြိမ်နေ၏။ ဂရုမစိုက်မှုတွေ အပြည့်ရှိနေ၏။ မည်သည့် ခံစားချက်မျှ မပါဝင်ဘဲ လူတစ်ယောက်၏ အသက်ဝိညာဉ်ကိုပင် ရေခဲရိုက်သွားစေနိုင်သည့် အအေးဓာတ်များသာ ကိန်းအောင်းနေလေသည်။

ရှေ့သို့ ကိုင်းညွတ်လာသော သက်တော်စောင့်၏ ခန္ဓာကိုယ်က ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားတော့သည်။

လူတစ်ယောက်က စိုက်ကြည့်နေသည်ဟု မခံစားရဘဲ သွေးချောင်းစီးပြီး အလောင်းကောင်တွေ ထပ်နေသည့် တောင်တန်းကြီးထဲမှ တွားသွားထွက်ပေါ်လာသော ရှေးဟောင်းသားရဲကြီးတစ်ကောင်က သူ့အား စိုက်ကြည့်နေသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရ၏။

အရိုးထဲထိ စိမ့်ဝင်သွားသော အအေးဓာတ်တစ်ခုက သူ၏ မြီးညောင့်ရိုးကနေ ငယ်ထိပ်အထိ ကျင်တက်သွားတော့သည်။ သူ့ကျောပြင်မှ ချွေးစေများ စိမ့်ထွက်လာပြီး တင်းမာနေသော ကြွက်သားများကလည်း ချက်ချင်း တောင့်တင်းသွားသည်။ မသိလိုက် မသိဘာသာပင် နောက်သို့ ခြေတစ်ဝက်ခန့် ဆုတ်မိသွားတော့သည်။

လူကြီးလူကောင်းဆန်ဆန် အမျိုးသား၏ သူငယ်အိမ်များက ရုတ်တရက် ကျုံ့ဝင်သွား၏။

သူ၏ သက်တော်စောင့် နှစ်ယောက်က မည်သို့သော လူစားမျိုးတွေဖြစ်ကြောင်း သူ ကောင်းကောင်းသိထားသည်။ သူတို့၏ လက်များတွင် သွေးစွန်းခဲ့ဖူးပြီး သာမန်လူများဆိုလျှင် အနားပင် ကပ်ရဲမည် မဟုတ်ပေ။

သို့သော် ယခုတော့ အကြည့်တစ်ချက်နှင့်ပင် သူတို့ ကြောက်လန့်ပြီး နောက်ဆုတ်သွားကြပြီလား။

သူ အတော်လေး ထိတ်လန့်သွားသည်။ သက်တော်စောင့်များကို နောက်ဆုတ်သွားရန် လက်ကာပြလိုက်ပြီးနောက် ဟန်လုပ် ပြုံးပြလိုက်ကာ သူကိုယ်တိုင် မတ်တတ်ထရပ်လိုက်သည်။

"လူငယ်လေး...၊ မင်းက သတ္တိကောင်းလှချည်လား။ လက်ဖက်ရည် သုံးဆောင်ပါဦး"

သူက ဖြည်းညင်းစွာ ရှေ့သို့ တိုးလာပြီး ပတ္တူစ အထုပ်ကြီးကို သူကိုယ်တိုင် ဖြည်ချလိုက်သည်။

ထိုအထုပ်ကြီး လုံးဝ ပွင့်ဟသွားချိန်မှာတော့ သီးသန့်ခန်း၏ တစ်ဝက်ခန့်ကို နေရာယူသွားလောက်အောင် ကြီးမားလှပြီး အပြစ်အနာအဆာကင်းကာ ဘုရင်တစ်ပါး၏ အရှိန်အဝါမျိုးဖြင့် တလက်လက် တောက်နေသော ဧရာမ တောင်ပိုင်းတရုတ်ကျားသာရေကြီးက မျက်စိရှေ့မှောက် ရှင်းရှင်းကြီး ပေါ်ထွက်လာတော့သည်။

သီးသန့်ခန်းထဲရှိ လေထုက ချက်ချင်းပင် အေးခဲမတတ် ဖြစ်သွား၏။

အမျိုးသား၏ အပြုံးက အေးခဲသွားပြီး လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ကိုင်ထားသော လက်များကလည်း ပြင်းထန်စွာ တုန်ယင်လာလေသည်။

အထုပ်ထဲတွင် ပြီးပြည့်စုံကာ အလွန်ကောင်းမွန်သော ကျားရိုးများနှင့်အတူ ပိုးသားဘူးလေးထဲရှိ ကျားအင်္ဂါကိုပါ သူ မြင်လိုက်ရသည်။

"ဟူး... ဟူး..."

ပျက်နေသော ဖားဖိုကြီးတစ်ခုအလား သူ့အသက်ရှူသံများက ချက်ချင်း မြန်ဆန်လာပြီး ရွှေရောင်ကိုင်းမျက်မှန် နောက်ကွယ်ရှိ မျက်လုံးများထဲမှာတော့ ထိန်းချုပ်မရနိုင်သော လောဘတရားနှင့် ရူးသွပ်မှုများက ပေါက်ကွဲထွက်လာတော့သည်။

*အစစ်ပဲ...*

*ဒါ့အပြင် အပြစ်အနာအဆာ ကင်းလွန်းတဲ့ အရည်အသွေးနဲ့ လုံးဝကို ပြီးပြည့်စုံတဲ့ ပစ္စည်းပဲ*

သူတို့အသိုင်းအဝိုင်းမှာ ဒီလိုပစ္စည်းမျိုးဆိုတာ ငွေကြေးနဲ့ တိုင်းတာလို့ မရနိုင်တော့ပေ။ ဤသည်က ဂုဏ်သိက္ခာ၊ အဆင့်အတန်းနဲ့ မျက်နှာပန်းလှမှုကို ကိုယ်စားပြုနေလေသည်။

သူက ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်မှုနှင့် စိတ်လှုပ်ရှားမှုများကို အတင်းအကျပ် ဖိနှိပ်လိုက်ပြီး နေရာတွင် ပြန်ထိုင်လိုက်သည်။ မျက်မှန်နောက်ကွယ်ရှိ သူ့မျက်လုံးများက စီးပွားရေးသမားတစ်ယောက်၏ ပါးနပ်လိမ္မာမှုတို့ဖြင့် အရောင်လက်သွားလေသည်။

သူက အခက်တွေ့နေဟန် မျက်နှာထားဖြင့် လည်ချောင်းတစ်ချက် ရှင်းလိုက်သည်။

"လူငယ်လေး...၊ မင်းရဲ့ ဒီပစ္စည်းက တကယ်ကောင်းတဲ့ ပစ္စည်းပါ"

ထို့နောက် သူက သက်ပြင်းတစ်ချက်ချကာ ညည်းတွားတော့သည်။

"ဒါပေမဲ့ မင်းလည်း သိတဲ့အတိုင်းပဲ၊ ဒီပစ္စည်းတွေက အခုခေတ်မှာ တရားမဝင်တော့ဘူးလေ၊ အန္တရာယ် သိပ်များတယ်။ ခြေတစ်လှမ်း မှားတာနဲ့ ငါတို့အကုန် ထောင်ထဲ ရောက်သွားနိုင်တယ်။ ငါက အသက်ကို ဖက်နဲ့ထုပ်ပြီး မင်းကို ကူရောင်းပေးရမှာဆိုတော့လေ..."

သူက လက်ငါးချောင်းကို ထောင်ပြလိုက်ပြီး

"ဒီဂဏန်းလောက်ဆိုရင်ရော ဘယ်လိုလဲ"

ယွမ်ငါးသိန်းပင်။

သာမန်လူများအတွက်တော့ ဒါက ကြီးမားလှသော ငွေပမာဏတစ်ခု ဖြစ်နိုင်သော်လည်း ဤကျားသားရေ၏ အစစ်အမှန် တန်ဖိုးနှင့် နှိုင်းယှဉ်လိုက်လျှင်တော့ ပင်လယ်ရေထဲမှ ရေတစ်စက်မျှပင် မရှိသည့်အပြင် စော်ကားလိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်နေတော့သည်။

ဤစကားကို ကြားသောအခါ သက်တော်စောင့် နှစ်ယောက်စလုံးက မထီမဲ့မြင်ဟန်ဖြင့် နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ကြပြီး ချန်ရှင်း ဒေါသထွက်သွားမလား၊ ပြာယာခတ်သွားမလား ဆိုသည်ကို မြင်ရနိုးနိုး စောင့်ကြည့်နေကြသည်။

သို့သော် ချန်ရှင်း၏ မျက်နှာပေါ်မှာ မည်သည့် ခံစားချက်မှ ပေါ်လွင်မနေခဲ့ပေ။

သူက စကားတစ်ခွန်းပင် ပြန်ပြောရန် စိတ်ကူးမရှိခဲ့ချေ။

သူက လှောင်ပြုံးတစ်ချက် ပြုံးလိုက်ပြီး စကားတစ်ခွန်းမျှ မဆိုဘဲ မတ်တတ်ရပ်လိုက်ကာ ကျားသားရေကို လှမ်းယူလိုက်သည်။ ထို့နောက် ဖြည်းညင်းစွာ ပြန်လည်ခေါက်သိမ်းလိုက်ပြီး ပတ္တူအိတ်ထဲသို့ ထိုးထည့်လိုက်တော့သည်။

သူ့လှုပ်ရှားမှုများက သာမန် ကော်ဇောတစ်ချပ်ကို ခေါက်သိမ်းနေသည့်အလား အလျင်လိုခြင်း မရှိဘဲ တမင်သက်သက် နှေးနှေးမှန်မှန်လေး ဖြစ်နေသည်။

သူ ထွက်သွားတော့မည်။

လူကြီးလူကောင်းဆန်ဆန် အမျိုးသား၏ မျက်နှာအမူအရာက တစ်ခဏချင်းမှာပင် အရုပ်ဆိုးသွားတော့သည်။

ဤအရာက လုံးဝကို ခန့်မှန်း၍မရနိုင်သော အခြေအနေ ဖြစ်သည်။

သာမန် ရောင်းသူတစ်ယောက်ဆိုလျှင် ကိုယ့်ဘက်ကိုယ် အပြင်းအထန် ကာကွယ်ပြောဆိုပြီး နှစ်ဖက်ကြား လွန်ဆွဲပွဲလေးတစ်ခု ဖြစ်လာရမည် မဟုတ်ပါလား။ ထို့နောက် နှစ်ဖက်စလုံးက မတန်တဆ ဈေးနှုန်းများကို တောင်းဆိုကာ ထိုနေရာမှာပင် ဈေးဆစ် ညှိနှိုင်းရမည် မဟုတ်ပါလား။

ဘာလို့ စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောဘဲ ထွက်သွားရတာလဲ။

"ဟေး... လူငယ်လေး...၊ မလောပါနဲ့ဦး"

သူက ချက်ချင်း မတ်တတ်ထရပ်လိုက်ပြီး မတည်ငြိမ်နိုင်တော့ဘဲ ချန်ရှင်းကို ကပျာကယာ လှမ်းခေါ်လိုက်တော့သည်။

"ဈေးက ညှိလို့ ရပါသေးတယ်...၊ ညှိလို့ ရပါတယ်"

ချန်ရှင်း၏ လှုပ်ရှားမှုများက လုံးဝ ရပ်တန့်မသွားခဲ့ပေ။

သူက ကျားရိုးများကို အိတ်ထဲ ထိုးထည့်နေရင်း ခေါင်းပင်လှည့်မကြည့်ဘဲ ခပ်တိုးတိုး ပြောလိုက်သည်။ သူ့အသံက မကျယ်လောင်သော်လည်း သီးသန့်ခန်းထဲရှိ လူအားလုံး၏ နားထဲသို့ ရှင်းလင်းပြတ်သားစွာ ရောက်ရှိသွားလေသည်။

"ဒီပစ္စည်းက အလွယ်တကူ ရောင်းထွက်မယ့် ပစ္စည်းပဲ"

"သူဌေးဆီမှာ တကယ်ဝယ်ချင်တဲ့ စေတနာမှ မရှိတာ၊ ကျုပ် အချိန်ဖြုန်းမနေချင်တော့ဘူး။ နောက်ထပ် ဝယ်လက်က ကျုပ်ကို စောင့်နေသေးတယ်"

သူ၏ လေသံထဲတွင် ယုံကြည်မှု အပြည့်ရှိနေပြီး တစ်ဖက်လူ၏ ဉာဏ်နီဉာဏ်နက် လှည့်ကွက်များကို အကြွင်းမဲ့ အထင်အမြင်သေးမှုများလည်း ပါဝင်နေလေသည်။

အခန်း (၃၈) - သစ္စာဖောက် လှည့်ကွက်

နောက်ထပ် ဝယ်လက်တဲ့လား...။

ထိုစကားလုံးများက လူကြီးလူကောင်းဆန်ဆန် အမျိုးသား၏ နှလုံးသားကို သံတူကြီးတစ်လက်ဖြင့် ထုနှက်လိုက်သည့်အလား ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ခတ်သွားတော့သည်။

သူ လုံးဝကို ရူးသွပ်သွားတော့မတတ်ပင်။

တစ်ဖက်လူက ဟန်ရေးပြ ခြောက်လှန့်နေခြင်း မဟုတ်မှန်း သူ ကောင်းကောင်း သိလိုက်သည်။

ဒီလို အရည်အသွေးမျိုးသာ သတင်းထွက်သွားခဲ့လျှင် ပိုက်ဆံအပုံလိုက်ပေးပြီး အလုအယက် ဝယ်ယူချင်သူတွေ ဒုနဲ့ဒေး ရှိနေသည် မဟုတ်ပါလား။

အကယ်၍ ဒီကောင်လေးသာ ဒီနေရာကနေ ထွက်သွားခဲ့လျှင်တော့...၊ သူ့တစ်သက်တာလုံး ဤမျှ ရှားပါးလှသော ရတနာမျိုးကို နောက်ထပ် မြင်တွေ့ရဖို့ အခွင့်အရေး ရှိတော့မည် မဟုတ်ပေ။

အခြေအနေကို အကဲခတ် မှားယွင်းသွားခဲ့ပြီဖြစ်ကြောင်း သူ ချက်ချင်း သဘောပေါက်သွားတော့သည်။ ယနေ့ သူ ကြုံတွေ့နေရသူက သာမန် မလောက်လေး မလောက်စား အတွေ့အကြုံမဲ့ ကောင်လေးတစ်ယောက် မဟုတ်ဘဲ မြစ်ကို ဖြတ်ကျော်လာသည့် နဂါးရိုင်းတစ်ကောင် ဖြစ်နေသည် မဟုတ်ပါလား။

"နေ... နေပါဦး။ ညီလေး...၊ ညီလေးချန်..."

လူကြီးလူကောင်းဆန်ဆန် အမျိုးသားမှာ သူ၏ တည်ငြိမ်မှုများကို ဆက်လက် ထိန်းသိမ်းမထားနိုင်တော့ချေ။ သူ၏ ဆက်ဆံရေး သဘောထားက ၁၈၀ ဒီဂရီ လုံးဝ ပြောင်းပြန်လန်သွားခဲ့၏။ သူ့မျက်နှာပေါ်တွင်လည်း ဖားယားယား အပြုံးတစ်ခုကို အတင်းတပ်ဆင်ကာ ထပ်တလဲလဲ တောင်းပန်လေတော့သည်။

"အစ်ကို့အမှားပါ... အစ်ကို့အမှားပါ။ ညီလေးက တကယ့်လူစွမ်းကောင်းမှန်း အစ်ကို မျက်လုံးပါပြီး မမြင်မိတာပါ။ ကျေးဇူးပြုပြီး စိတ်မဆိုးပါနဲ့... စိတ်မဆိုးပါနဲ့ကွာ"

သူက သွားကို တင်းတင်းကြိတ်၊ ခြေကို ဆောင့်လျက် နှမြောတသ နာကျင်သွားသည့် အရိပ်အယောင်တစ်ခု မျက်နှာပေါ်တွင် ဖြတ်ပြေးသွားပြီးနောက် လက်နှစ်ချောင်းကို ထောင်ပြလိုက်သည်။

"ယွမ် သန်းနှစ်ဆယ်... ညီလေး၊ သန်းနှစ်ဆယ်ပေးမယ်။ အကုန် ငွေသားချည်းပဲနော်။ ဒီဈေးက အစ်ကို့ရဲ့ တကယ့် စေတနာအမှန်ဆိုတာ ညီလေး သဘောပေါက်မှာပါ။ ကျေးဇူးပြုပြီး ဒီမှာပဲ ရောင်းပေးခဲ့ပါကွာ"

ဤဈေးနှုန်းက သူ ပေးနိုင်စွမ်းရှိသည့် အမြင့်ဆုံး အကန့်အသတ်ပင် ဖြစ်လေသည်။

နောက်ဆုံးတော့ ချန်ရှင်းက ပစ္စည်းများကို အိတ်ထဲ ထိုးထည့်နေခြင်းကို ရပ်တန့်လိုက်လေသည်။ သူ ပြန်လှည့်လာပြီး တစ်ဖက်လူ၏ စိုးရိမ်တကြီး ပြာယာခတ်နေသော မျက်နှာကို ကြည့်ကာ ရုတ်တရက် ပြုံးလိုက်သည်။

"ငွေသားနဲ့ပဲ အရောင်းအဝယ် လုပ်မယ်။ နေရာကိုတော့ ကျုပ်ကိုယ်တိုင် ရွေးမယ်"

လူကြီးလူကောင်းဆန်ဆန် အမျိုးသားမှာ အနည်းငယ် ကြောင်အမ်းအမ်း ဖြစ်သွားခဲ့သော်လည်း ချက်ချင်းဆိုသလို သူ့မျက်လုံးများက ရူးသွပ်မတတ် ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်မှုများဖြင့် လင်းလက်သွားတော့သည်။

သူ ချက်ချင်းပင် သဘောပေါက် နားလည်သွားခဲ့သည်။

တစ်ဖက်လူက လှည့်ကွက်ဆင်ပြီး အလစ်အငိုက် လုယက်ခံရမည်ကို စိုးရိမ်နေခြင်းပင်။

"ရတယ်...၊ လုံးဝကို ပြဿနာမရှိဘူး"

လူကြီးလူကောင်းဆန်ဆန် အမျိုးသားက တုံ့ဆိုင်းမနေဘဲ ချက်ချင်းသဘောတူလိုက်သည်။

"အချိန်နဲ့ နေရာကို ညီလေးကိုယ်တိုင် ဆုံးဖြတ်လိုက်ပါ။ အစ်ကို အခုချက်ချင်း ငွေသား ပြင်ဆင်လိုက်မယ်"

......

နာရီဝက် ကြာပြီးနောက်...

မြို့စွန်ရှိ စွန့်ပစ်ခံ ဝပ်ရှော့ဟောင်းတစ်ခုတွင်…

သံချေးတက်နေသော သံပြားနံရံများပေါ်မှာ မှုတ်ဆေးပန်းချီလက်ရာဟောင်းများ ပြည့်နှက်နေပြီး လေထုထဲမှာတော့ အင်ဂျင်ဝိုင်၊ သံချေးနှင့် ဖုန်မှုန့်တို့ ရောနှောနေသည့် ထူးထူးခြားခြား အနံ့အသက်များ ဖုံးလွှမ်းနေလေသည်။

နေရောင်ခြည်က ကျိုးပျက်နေသော ခေါင်မိုးပေါက်များနှင့် သံချေးတက်နေသည့် ပြတင်းပေါက်ဘောင်များဆီမှတစ်ဆင့် တိုးဝင်နေပြီး ဖုန်လုံးများ ထနေသော မြေပြင်ထက်တွင် ဟိုတစ်ကွက် ဒီတစ်ကွက် အရိပ်များ ထင်ဟပ်နေလေသည်။

ချန်ရှင်းက ထိုအပျက်အစီးပုံကြီး၏ အလယ်တည့်တည့်တွင် ရပ်နေသည်။ သူ့အနောက်ဘက်မှာတော့ ကိုယ်ထည် အရိုးစုမျှသာ ကျန်ရှိတော့သည်အထိ ဖြုတ်ပစ်ခံထားရသော ကုန်တင်ကားဟောင်းကြီးတစ်စီး ရှိနေ၏။

သူက ပတ္တူအိတ်ရှည်ကြီးကို သံချေးတက်နေသော သံတိုင်တစ်ခုတွင် ခပ်ပေါ့ပေါ့ပင် မှီထားလိုက်သည်။ လက်နှစ်ဖက်ကို ဘောင်းဘီအိတ်ကပ်ထဲ ထိုးထည့်ထားပြီး သူ့မျက်နှာအမူအရာက မည်သည့် ခံစားချက်မှ မရှိဘဲ တည်ငြိမ်နေလေသည်။ သူ့ပုံစံက ယွမ်သန်းနှစ်ဆယ်တန် ဧရာမ အရောင်းအဝယ်ကြီးတစ်ခုကို လာလုပ်နေခြင်းနှင့်မတူဘဲ အပန်းဖြေ ပျော်ပွဲစားထွက်လာသည့်အလား ပေါ့ပါးနေလေသည်။

မကြာမီမှာပင် ခပ်ဝေးဝေးဆီမှ အင်ဂျင်စက်သံများ တဝုန်းဝုန်း မြည်ဟည်းလျက် ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။

အနက်ရောင် ဗင်ကား အချို့က စက်ရုံအပြင်ဘက်တွင် ရပ်တန့်သွားကြသည်။ ကားတံခါးများ ပွင့်သွားပြီးနောက် ရွှေရောင်ကိုင်းမျက်မှန်နှင့် သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားက လူတစ်စု ခြံရံလျက် လျှောက်လှမ်း ဝင်ရောက်လာလေသည်။

ယခင်ကလို မျှော်စင်ကြီးများအလား သက်တော်စောင့် လူသန်ကြီးနှစ်ယောက်လည်း ပါဝင်ပြီး ငွေရောင် သတ္တုလက်ဆွဲသေတ္တာများကို သယ်ဆောင်လာသည့် ပိန်ပိန်ပါးပါး တပည့်နှစ်ယောက်လည်း အပိုဆောင်း ပါလာခဲ့သည်။

ရွှေရောင်ကိုင်းမျက်မှန်နှင့် အမျိုးသားက စက်ရုံအလယ်တွင် တစ်ယောက်တည်း ရပ်နေသော ချန်ရှင်းကို တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် လှမ်းမြင်လိုက်သည်။ မျက်မှန်နောက်ကွယ်ရှိ သူ့မျက်လုံးများထဲတွင် သတိထားမိရန် ခက်ခဲလှသော လှောင်ပြုံးတစ်ခုက လျှပ်တစ်ပြက် ဖြတ်ပြေးသွားသော်လည်း သူ၏ မျက်နှာအမူအရာကမူ ယခင်ကထက်ပင် ပိုမိုနွေးထွေးပြီး ဖော်ရွေနှိမ့်ချနေလေသည်။

"ညီလေးချန်...၊ အကြာကြီး စောင့်လိုက်ရလို့ အစ်ကို တောင်းပန်ပါတယ်ကွာ"

သူက မျက်နှာတွင် အပြုံးပန်းများ ဝေဆာနေလျက် ရှေ့သို့ ခြေလှမ်းကျဲကြီးများဖြင့် လျှောက်လာသည်။

"ငွေသား ပြင်ဆင်နေရတာနဲ့ နည်းနည်း အချိန်ယူလိုက်ရတယ်။ ပြီးတော့ ဒီနေရာလေးက ရှာရတာ တော်တော်ခက်တာကိုး"

ချန်ရှင်းက စကားတစ်ခွန်းမျှ ပြန်မပြောဘဲ မေးငေါ့ပြလိုက်သည်။

ရွှေရောင်ကိုင်းမျက်မှန်နှင့် အမျိုးသားက ချက်ချင်း သဘောပေါက်သွားပြီး အနောက်ရှိ တပည့်များကို မျက်ရိပ်ပြလိုက်သည်။

လက်ဆွဲသေတ္တာများကို သယ်ဆောင်လာသော တပည့်နှစ်ယောက်က ရှေ့သို့ ထွက်လာပြီး လေးလံလှသော သတ္တုသေတ္တာကြီး နှစ်လုံးကို မြေပြင်ပေါ်တွင် ချကာ ဖွင့်လိုက်ကြသည်။

ကလစ်…

အဖုံး ပွင့်ဟသွားသည်နှင့် အစီအရီ ထပ်ထားသော မျက်စိကျိန်းမတတ် အသစ်စက်စက် အနီရောင် ငွေစက္ကူများကို အထဲတွင် မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

ယွမ်သန်းနှစ်ဆယ် တန်ဖိုးရှိ ငွေသားစစ်စစ်များ၏ မြင်ကွင်းက မြင်ရသူအဖို့ တကယ်ကို မှင်သက်သွားစေလောက်ပေသည်။

ချန်ရှင်း ရှေ့သို့ လှမ်းသွားပြီး ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ချလိုက်၏။ သူက ပတ္တူအိတ်ကို မကိုင်သေးဘဲ ငွေသေတ္တာ နှစ်လုံးကို အရင် ဖွင့်လိုက်၏။

သူက ငွေတစ်အုပ်ကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး ကျွမ်းကျင်ပိုင်နိုင်စွာ လှန်လှောကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ငွေစက္ကူ အနည်းငယ်ကို ဆွဲထုတ်ကာ အလင်းရောင်တွင် ထောင်ကြည့်လိုက်လေသည်။

သူ၏ လှုပ်ရှားမှုများက အလောတကြီး မရှိလှဘဲ ဘဏ်စာရေးတစ်ယောက်အလား သေချာစေ့စပ်လွန်းနေလေသည်။

ငွေကို အရာအားလုံးထက် မက်မောနေပုံရသည့် တောသားတစ်ယောက်၏ အသွင်အပြင်မျိုးကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ရွှေရောင်ကိုင်းမျက်မှန်နှင့် အမျိုးသား၏ မျက်လုံးများထဲမှာတော့ အထင်အမြင်သေးမှုနှင့် လောဘတရားများက ပိုမို ပြည့်နှက်လာတော့သည်။

*သိပ်အယုံလွယ်တာပဲ၊ ဒီငွေတွေကို ဒီလောက် အလွယ်တကူ ရနိုင်မယ်လို့ သူ တကယ်ပဲ ထင်နေတာလား*

သူက စိတ်ထဲမှ ကြိတ်ကာ လှောင်ပြုံး ပြုံးလိုက်သည်။

ငွေပမာဏ မှန်ကန်ကြောင်း အတည်ပြုပြီးနောက် ချန်ရှင်း မတ်တတ်ထရပ်လိုက်သည်။ ငွေသေတ္တာ နှစ်လုံးကို ပိတ်ကာ လက်ဖြင့် အလေးချိန်တစ်ချက် ခန့်မှန်းကြည့်လိုက်ပြီး သူ့မျက်နှာထက်တွင် ကျေနပ်သွားသည့် အရိပ်အယောင်တစ်ခု ပေါ်လာတော့သည်။

"ခင်ဗျားနဲ့ အရောင်းအဝယ် လုပ်ရတာ အဆင်ပြေပါတယ်"

သူက ခပ်ပေါ့ပေါ့ပဲ ပြောလိုက်ပြီး လက်ဆွဲသေတ္တာနှစ်လုံးကို ကိုင်လျက် လှည့်ထွက်လိုက်သည်။

ချန်ရှင်း ကျောခိုင်းလှည့်ထွက်သွားသည့် အခိုက်အတန့်မှာပင် ရွှေရောင်ကိုင်းမျက်မှန်နှင့် အမျိုးသား၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ အပြုံးက လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

သူ့မျက်လုံးများက အဆိပ်ပြင်းလှသော မြွေတစ်ကောင်အလား အေးစက်စက် အရောင်များ တလက်လက် တောက်လာပြီး နှုတ်ခမ်းထောင့်စွန်းမှာလည်း ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော အပြုံးတစ်ခုက ကွေးတက်သွားလေသည်။

ချန်ရှင်း ခြေငါးလှမ်း မပြည့်သေးခင်မှာပင်…

ဂျုံး…

နားကွဲမတတ် ဆူညံကျယ်လောင်သော အသံကြီးတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာ၏။

ဝပ်ရှော့ဟောင်း၏ သံတံခါးလေးလေးကြီးက အောက်သို့ ဝုန်းခနဲ ပြုတ်ကျလာပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ခတ်သွားကာ ဖုန်တလုံးလုံး ထသွားလေသည်။ တစ်ခုတည်းသော ထွက်ပေါက်မှာ လုံးဝ ပိတ်ဆို့သွားခဲ့လေပြီ။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဝပ်ရှော့ပတ်လည်ရှိ မှောင်ရိပ်များထဲမှ လူရိပ်အချို့ ထွက်ပေါ်လာကြသည်။

တလက်လက် တောက်နေသော သံပိုက်များကို ကိုင်ဆောင်ထားသည့် ကြွက်သားမြှောင်းမြှောင်း လူသန်ကြီး ခုနစ်ယောက်၊ ရှစ်ယောက်ခန့်က ရန်လိုနေသော မျက်နှာထားများဖြင့် အရပ်လေးမျက်နှာမှ တိုးကပ်လာကြသည်။ သူတို့က ချန်ရှင်းကို ဝိုင်းရံလိုက်ကြပြီး ထွက်ပြေးရာ လမ်းကြောင်းများ အားလုံးကို ပိတ်ဆို့လိုက်ကြတော့သည်။

မျှော်စင်ကြီးများအလား သက်တော်စောင့် လူသန်ကြီးနှစ်ယောက်ကလည်း မကောင်းဆိုးဝါးများလို ပြုံးဖြီးလိုက်ကြပြီး လက်ဆစ်များကို တဂျွတ်ဂျွတ် မြည်အောင် ချိုးရင်း ရှေ့သို့ တိုးလာကြသည်။

လေထုက ချက်ချင်းပင် အေးခဲသွားတော့သည်။

အတော်လေး လင်းထိန်နေခဲ့သော ဝပ်ရှော့ကြီးမှာ သံတံခါးများ ပိတ်ချလိုက်သည်နှင့် ရုတ်တရက် မှောင်မိုက်သွားပြီး အသက်ရှူရ ကျပ်လောက်အောင် ဖိနှိပ်နေသော လေထုတစ်ခု ကြီးစိုးလာလေသည်။

အမျိုးသားက ရွှေရောင်ကိုင်းမျက်မှန်ကို ဖြည်းညင်းစွာ ချွတ်လိုက်ပြီး ပိုးပဝါလေးဖြင့် သေချာစွာ သုတ်လိုက်သည်။ လူကြီးလူကောင်းဆန်ဆန် မျက်နှာဖုံးက လုံးဝ ကွာကျသွားခဲ့ပြီဖြစ်ပြီး အလွန် အရုပ်ဆိုး အကျည်းတန်ကာ ရွံရှာဖွယ်ကောင်းသော မျက်နှာသွင်ပြင်က နေရာယူလာတော့သည်။

သူက ခေါင်းမော့လိုက်ပြီး သေလူတစ်ယောက်ကို ကြည့်နေသည့် အကြည့်မျိုးဖြင့် ချန်ရှင်းအား စိုက်ကြည့်ကာ မောက်မာလှသော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

"မင်းက နုပါသေးတယ် သောက်ကလေးရာ"

သူက မြေပြင်ပေါ်ရှိ ပတ္တူအိတ်ကို တစ်ချက်၊ ချန်ရှင်း၏ လက်ထဲမှ ငွေသေတ္တာကို တစ်ချက် လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်ရင်း လောဘတကြီးဖြင့် လျှာသပ်လိုက်သ၏။

"ပစ္စည်းကိုလည်း ငါလိုချင်တယ်၊ ပိုက်ဆံကိုလည်း ငါပြန်ယူမယ်"

"နောက်ဘဝကျရင်တော့ ဒီထက်ပိုပြီး ပါးနပ်အောင် ကြိုးစားစမ်းပါ။ အစားကို တစ်ယောက်တည်း စားဖို့ ဘယ်တော့မှ စိတ်မကူးနဲ့"

လူမိုက်ကြီးများအားလုံးက ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော အပြုံးများဖြင့် ချန်ရှင်းကို ဝိုင်းထားလိုက်ကြသည်။ သူတို့ ကိုင်ဆောင်လာသော သံပိုက်လုံးများကို မြေပြင်ပေါ်တွင် တရွတ်တိုက် ဆွဲလာကြသည့်အတွက် စူးရှသော အသံများက စက်ရုံဟောင်းကြီးအတွင်း ပဲ့တင်ထပ်သွားတော့သည်။

သူတို့၏ မျက်လုံးထဲမှာတော့ ဤလူငယ်လေးမှာ သတ်ရုံတင် ကျန်တော့သည့် သိုးသူငယ်လေးတစ်ကောင်အလား ဖြစ်နေပြီး သူ့ကံကြမ္မာကလည်း အဆုံးအဖြတ် ပေးပြီးသား ဖြစ်နေလေပြီ။

သို့သော်.... ဤကဲ့သို့ ရုတ်တရက် အခြေအနေ ပြောင်းလဲသွားမှုနှင့်အတူ ရက်စက်လှသော လူသတ်သမား တစ်ဒါဇင်ခန့်ကို ရင်ဆိုင်နေရသော်လည်း ချန်ရှင်း၏ မျက်နှာမှာတော့ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သည့် အရိပ်အယောင် စိုးစဉ်းမျှ မရှိပေ။

သူက မျက်ခုံးတစ်ချက်တောင် မတွန့်ခဲ့ချေ။

လူတိုင်း၏ အံ့ဩမှင်သက်နေသော အကြည့်များအောက်မှာပင် သူက ငွေသားများ အပြည့်ပါသည့် သေတ္တာနှစ်လုံးကို မြေပြင်ပေါ်သို့ ခပ်ပေါ့ပေါ့ပင် ပစ်ချလိုက်သည်။

ထို့နောက် လက်ကောက်ဝတ်များကို ဖြည်းညင်းစွာ လှည့်လိုက်ပြီး လည်ပင်းကို ဘယ်ညာ ချိုးလိုက်သည့်အတွက် တဂျွတ်ဂျွတ် အရိုးမြည်သံများက ခပ်စိပ်စိပ်လေး ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။

သူက မျက်လုံးပင့်ကြည့်လိုက်ပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူအားလုံးကို တည်ငြိမ်စွာ ဝေ့ကြည့်လိုက်၏။ ထိုအကြည့်များထဲတွင် အထင်အမြင်သေးမှုနှင့်အတူ သနားစရာကောင်းတဲ့ ငမိုက်သားတွေပါလား ဟု ပြောချင်နေသည့် အရိပ်အယောင်များ ပါဝင်နေလေသည်။

ဝိုင်းရံပိတ်ဆို့ခံထားရသည်မှာ သူမဟုတ်ဘဲ သေတွင်းထဲသို့ ကိုယ်တိုင် တိုးဝင်နေသည့် ဤလူမိုက်တစ်သိုက်သာ ဖြစ်နေသလိုမျိုးပင်။

ရွှေရောင်ကိုင်းမျက်မှန်နှင့် အမျိုးသားမှာ ချန်ရှင်း၏ အကြည့်ကြောင့် ဒေါသများ ပေါက်ကွဲသွားတော့သည်။ သူ့မျက်နှာတစ်ခုလုံး ချက်ချင်း နီမြန်းလာပြီး ယခုကဲ့သို့ အကြည့်ခံရခြင်းမှာ သူ့အား အကြီးအကျယ် စော်ကားလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

သူ၏ စိတ်ရှည်သည်းခံနိုင်စွမ်း လုံးဝ ကုန်ဆုံးသွားပြီး ချန်ရှင်းကို လက်ညှိုးထိုးလျက် အသိစိတ်လွတ်မတတ် အော်ဟစ်လိုက်တော့သည်။

"သွားကြစမ်း...၊ သူ့ကို ဒုက္ခိတဖြစ်အောင် လုပ်ပစ်ကြစမ်း"

အမိန့်သံ အဆုံးမှာပင် ချန်ရှင်းနှင့် အနီးဆုံးတွင် ရှိနေသော ဆံပင်ရွှေရောင်နှင့် လူမိုက်ကြီးက စတင် လှုပ်ရှားလာတော့သည်။

သူက ဘာမှန်းမသိသော အော်ဟစ်သံကြီးနှင့်အတူ လက်မောင်းလောက်ရှိသည့် သံပိုက်လုံးကြီးကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် အရှိန်အဟုန်ပြင်းပြင်း မြှောက်လိုက်ပြီး ချန်ရှင်း၏ ဦးခေါင်းတည့်တည့်သို့ အားကုန်လွှဲကာ ရိုက်ချလိုက်တော့သည်။

လေထုကို ဖြတ်သန်းသွားသော သံပိုက်လုံး၏ အရှိန်ကြောင့် လေတိုးသံများက ရှူးခနဲ ထွက်ပေါ်လာပြီး လူတစ်ယောက်၏ ဦးခေါင်းကို တစ်ချက်တည်းနှင့် အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ဖြစ်သွားစေတော့မည့်အလား ပြင်းထန်နေတော့လေသည်။