အခန်း (၅၃၁-၅၃၂)

အပိုင်း (၅၃၁)

“ဒါဟာ သေချာပေါက် မြင့်မြတ်ကောင်းကင်အဆင့် သိုင်းပညာရှင်တစ်ယောက် ဖန်တီးခဲ့တဲ့ သိုင်းကျမ်းပဲ... ဒါမှမဟုတ် အဲ့ဒီထက်တောင် မြင့်မားတဲ့သူက...”

ကံကောင်းခြင်းပဲ... ဒါဟာ ငါ့အတွက်တော့ တကယ်ကို ကြီးမားတဲ့ ကံကောင်းခြင်းပဲ။

ဝတ်ရုံစိမ်းမျှော်စင်၏ ခေါင်းဆောင်ကြီးသည် စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို အသာအယာ ထိန်းချုပ်ရင်း ဆက်လက် ဖတ်ရှုလိုက်သည်။

တစ်နာရီခန့် ကြာပြီးနောက်တွင် သူသည် ကျင့်စဉ်ထဲ စီးဝင်နေရာမှ ရုတ်တရက် ပြန်လည် နိုးထလာပြီး ဝမ်းသာအားရ လက်ခုပ်တီးကာ ဆိုလိုက်သည်။ "တကယ့်ကို အံ့မခန်း‌လောက်တဲ့ ကောင်းကင်ဝါးမျို မိစ္ဆာသိုင်းပါလား... တစ်ပါးသူရဲ့ ကံကြမ္မာနဲ့ အနှစ်သာရတွေကို ဝါးမျိုပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သန်မာအောင် လုပ်ရတာပဲ။ နောက်ဆုံးမှာတော့ ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီးကိုပါ ဝါးမျိုပြီး လူသားတွေကြားထဲက စစ်မှန်တဲ့ နတ်ဘုရား ဖြစ်လာနိုင်တာပဲ"

သူသည် တစ်ပါးသူကို ဝါးမျိုနိုင်သည့် သိုင်းပညာရပ်များကို ယခင်ကလည်း မြင်ဖူးခဲ့သည်။

သို့သော် ထိုကျင့်စဉ်အများစုမှာ သူတစ်ပါး၏ အစစ်အမှန် ချီကိုသာ ဝါးမျိုခြင်းကို အဓိကထားပြီး ဘေးထွက်ဆိုးကျိုးနှင့် အားနည်းချက်များစွာ ရှိကြသည်။

ဥပမာအားဖြင့် ‘ကြယ်စင်စုပ်ယူခြင်းသိုင်း’ ကို ကြည့်လျှင် သူတစ်ပါး၏ အတွင်းအားနှင့် စစ်မှန်သောချီကို စုပ်ယူနိုင်သည်မှာ မှန်သော်လည်း ထိုစုပ်ယူထားသော ချီများကို တစ်သားတည်းဖြစ်အောင် မလုပ်ဆောင်နိုင်ပေ။ မတူညီသော ချီစွမ်းအားများ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း များပြားလာသည့်အခါ နောက်ဆုံးတွင် ခန္ဓာကိုယ် ပေါက်ကွဲကာ သေဆုံးရတတ်သည်။

နောက်ထပ် ဝါးမျိုခြင်းသိုင်းတစ်ခုမှာ ‘ပိုင်မင် နတ်သိုင်း’ ဖြစ်သည်။ ဤသိုင်းမှာ ကြယ်စင်စုပ်ယူခြင်းသိုင်းထက် များစွာ ပိုမို အစွမ်းထက်ပြီး စုပ်ယူသမျှ ချီအားလုံးကို မိမိ၏ ချီအဖြစ် ပြောင်းလဲနိုင်သဖြင့် တစ်သားတည်း မဖြစ်မှုကို ဖြေရှင်းနိုင်သည်။

သို့သော် ၎င်းတွင်လည်း ကြီးမားသော အားနည်းချက်တစ်ခု ရှိနေသည်။ ၎င်းမှာ ကျင့်ကြံသူအား ကောင်းကင်အဆင့်သို့ တက်လှမ်းခြင်းကို တားဆီးထားခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ကောင်းကင်အဆင့် ပညာရှင်တစ်ဦး ဖြစ်လာရန်မှာ အစစ်အမှန် ချီအပေါ် မူတည်သည်မဟုတ်ဘဲ မိမိကိုယ်ပိုင် သိုင်းလမ်းစဉ်ကို နားလည် သဘောပေါက်ရန် လိုအပ်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။

ပိုင်မင် နတ်သိုင်းသည် ကျင့်ကြံသူကို လျင်မြန်စွာ သန်မာလာစေသော်လည်း သန်မာလာလေလေ ထိုကျင့်စဉ်အပေါ် မှီခိုလာရလေလေဖြစ်ကာ ရှေ့ဆက်တိုးတက်လိုစိတ်ကို ပျောက်ကွယ်စေပြီး မိမိကိုယ်ကိုယ် ကန့်သတ်လိုက်သလို ဖြစ်စေသည်။ သမိုင်းတစ်လျှောက်တွင် ထိုသိုင်းကို ဖန်တီးသူမှလွဲ၍ ကျန်ကျင့်ကြံသူများမှာ ကောင်းကင်အဆင့်သို့ မရောက်နိုင်ဘဲ ‘ ကောင်းကင်တစ်ဝက်အဆင့်’ တွင်သာ တစ်သက်လုံး ရပ်တန့်နေခဲ့ကြသည်။

ထို့ကြောင့် ကောင်းကင်အဆင့်သို့ တက်လှမ်းရန် ရည်မှန်းချက်ရှိသူတိုင်း ထိုကဲ့သို့သော ဝါးမျိုခြင်းသိုင်းများကို သင်ယူလေ့မရှိကြပေ။

သို့သော် ယခု ကောင်းကင်ဝါးမျို မိစ္ဆာသိုင်းမှာမူ ရှေ့က ကျင့်စဉ်များနှင့် လုံးဝ ကွဲပြားခြားနားနေသည်။ ၎င်းသည် ချီစွမ်းအားကိုသာမက သူတစ်ပါး၏ အနှစ်သာရနှင့် ကံကြမ္မာကိုပါ ဝါးမျိုနိုင်ပြီး ကျင့်ကြံသူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ဖွဲ့စည်းပုံကိုပါ မြှင့်တင်ပေးနိုင်သည်။

ဝါးမျိုလေလေ၊ ပို၍ သန်မာလာလေလေ ဖြစ်သည်။

နောက်ဆုံးတွင် ‘ပြိုင်ဘက်ကင်းခန္ဓာကိုယ်' ကို ရရှိပြီး အနှိုင်းမဲ့ ခွန်အားဖြင့် မိမိ၏ လမ်းစဉ်ကို သက်သေပြနိုင်မည်ဖြစ်သည်။ ရန်သူက မည်မျှပင် မြင့်မားသော ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့် ရှိနေပါစေ၊ ထိုစွမ်းအားဖြင့် အစအနမကျန် ချေမှုန်းပစ်နိုင်သည်။

ဤသည်မှာ တကယ့်ကို အစွမ်းထက်ပြီး လွှမ်းမိုးမှုရှိလှသည့် သိုင်းပညာပင် ဖြစ်သည်။

"တကယ်ကို ထူးကဲလှတဲ့ သိုင်းကျမ်းပဲ၊ ဒီသိုင်းက ငါ့အတွက်ပဲ ဖြစ်ရမယ်" ဝတ်ရုံစိမ်းမျှော်စင် ခေါင်းဆောင်ကြီးသည် အတိုင်းထက်အလွန် ဝမ်းသာသွားသည်။ မဟာကောင်းကင်အဆင့်သို့ ရောက်ရှိပြီးနောက် ရှေ့ဆက်ရမည့် လမ်းစဉ်ကို မသိဘဲ ဝေဝေဝါးဝါး ဖြစ်နေခဲ့သော်လည်း ယခုမူ မတွေဝေတော့ပေ။ သူသည် ဤကောင်းကင်ဝါးမျို မိစ္ဆာသိုင်းကိုသာ ကျင့်ကြံတော့မည်။

လောကတွင်ရှိသော သိုင်းပညာရှင် အားလုံးကို ဝါးမျိုပြီးသည်နှင့် သူသည် ကောင်းကင်အောက်တွင် ပြိုင်ဘက်ကင်း နံပါတ်တစ် သိုင်းပညာရှင် ဖြစ်လာပေလိမ့်မည်။

သိုင်းကျမ်း၏ နောက်ဆုံးတွင် ဖော်ပြထားသော 'ဤသိုင်းကို ကျင့်ကြံပါက တစ်လောကလုံး၏ လိုက်လံသတ်ဖြတ်ခြင်းကို ခံရလိမ့်မည်' ဟူသော သတိပေးချက်ကိုမူ သူ လုံးဝ ဂရုမစိုက်ပေ။ သူသည် လက်ရှိတွင်လည်း မိစ္ဆာတစ်ဦးဖြစ်ပြီး တစ်လောကလုံးနှင့် ရန်သူဖြစ်နေသည်မဟုတ်ပါလား။ ဤသိုင်းကို ကျင့်ကြံခြင်းက ထူးပြီး ပြောင်းလဲသွားစေမည် မဟုတ်ပေ။

သို့ဆိုလျှင် ဘာကြောင့် မကျင့်ကြံဘဲ နေရမည်နည်း။

ခေါင်းဆောင်ကြီးသည် အလွန်အမင်း စိတ်လှုပ်ရှားနေသော်လည်း အမှားအယွင်းမရှိစေရန် အထပ်ထပ်အခါခါ ဖတ်ရှုပြီး သေချာစွာ စစ်ဆေးနေသေးသည်။ အကြိမ် ဆယ်ဂဏန်းခန့် ပြန်လည်စစ်ဆေးပြီး ဘာပြဿနာမှ မရှိကြောင်း သေချာသည့်အခါမှသာ စတင်ကျင့်ကြံတော့သည်။

သုံးရက်အကြာတွင် သူသည် ကောင်းကင်ဝါးမျို မိစ္ဆာသိုင်းကို အောင်မြင်စွာ တတ်မြောက်သွားပြီး ယုံကြည်ချက်အပြည့်ဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။ "အခုတော့ အပြင်ထွက်ပြီး စမ်းသပ်ကြည့်ဖို့ အချိန်တန်ပြီ။ ဒါပေမဲ့..."

သူသည် ကန်အတွင်းရှိ စာသားများကို ကြည့်ကာ လက်ဝါးတစ်ချက် ရိုက်လိုက်ပြီး အားလုံးကို ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်သည်။

"ငါကလွဲရင် ဘယ်သူမှ ဒီကောင်းကင်ဝါးမျို မိစ္ဆာသိုင်းကို ကျင့်ကြံဖို့ မထိုက်တန်ဘူး"

ရေတံခွန်မှ ထွက်ခွာလာပြီးနောက် သူသည် မူလစီစဉ်ထားသည့်အတိုင်း မိုင် ၅၀၀ ခန့် အကွာရှိ ကျောင်းတော်တစ်ခုသို့ ဦးတည်လိုက်သည်။

ထိုကျောင်းတော်မှာ လူတစ်ထောင်ခန့် နေထိုင်နိုင်သော အလတ်စား ကျောင်းတော်တစ်ခု ဖြစ်သော်လည်း သူ၏ သတ်ဖြတ်မှုများကြောင့် ဘုန်းကြီးအများစု ထွက်ပြေးကုန်ကြရာ ယခုအခါ ‘ချီဖွဲ့တည်ခြင်းအဆင့်’ သိုင်းပညာရှင် အနည်းငယ်အပါအဝင် ဘုန်းကြီး အပါးအစိတ်ခန့်သာ ကျန်ရှိတော့သည်။

ခေါင်းဆောင်ကြီးသည် ကျောင်းတော်အတွင်းသို့ တိုက်ရိုက် ဝင်ရောက်သွားပြီး ထိတ်လန့်နေသော ဘုန်းကြီးများ၏ ရှေ့တွင် ကောင်းကင်ဝါးမျို မိစ္ဆာသိုင်းကို ထုတ်ဖော်လိုက်သည်။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ရှိသမျှ ဘုန်းကြီးအားလုံး၏ ခွန်အားများမှာ ခန်းခြောက်သွားတော့သည်။ သူတို့၏ ခွန်အားနှင့် အနှစ်သာရများအားလုံး ခေါင်းဆောင်ကြီး၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ စီးဝင်သွားလေသည်။

သို့သော် ခေါင်းဆောင်ကြီးက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ကာ- "အရမ်းအားနည်းလွန်းတယ်၊ ဘာမှ သိသိသာသာ ပြောင်းလဲသွားတာ မရှိဘူး"

အမှန်ပင်... ကြီးမားသော ပင်လယ်ထဲသို့ ရေတစ်စက် စီးဝင်သွားသကဲ့သို့ မည်သည့် ပြောင်းလဲမှုကိုမျှ မခံစားရပေ။ ထို့ကြောင့် သူသည် အခြားကျောင်းတော်တစ်ခုသို့ သွားကာ ‘ချီဖွဲ့တည်ခြင်းအဆင့်’ အဆင့်ရှိသော ဘုန်းကြီးများကို ရှာဖွေလိုက်သည်။

ချီဖွဲ့တည်ခြင်းအဆင့် သိုင်းပညာရှင် သုံးဦးကို ဝါးမျိုပြီးနောက်တွင်မူ စွမ်းအားအနည်းငယ် တိုးပွားလာသည်ကို ခံစားရသော်လည်း သိသိသာသာကြီးတော့ မဟုတ်သေးပေ။ အမှန်စင်စစ် သူသည် မြို့တစ်မြို့ကို လက်တစ်ချက်ဖြင့် ဖျက်ဆီးနိုင်သော ‘မဟာကောင်းကင်အဆင့်’ ပညာရှင်တစ်ဦး ဖြစ်သဖြင့် ချီဖွဲ့တည်ခြင်းအဆင့်မှာ သူနှင့်ယှဉ်လျှင် အလွန် ကွာခြားလွန်းနေသည်။

"ဒီတော့ ကောင်းကင်အဆင့် တစ်ယောက်လောက်ကို စမ်းကြည့်ရမယ်ထင်တယ်" ခေါင်းဆောင်ကြီးက မျက်လုံးများကို မှေးစင်းရင်း ရေရွတ်လိုက်သည်။

အပိုင်း (၅၃၂)

ဖူဝမ်ဘုရားကျောင်းသည် ဗုဒ္ဓဂိုဏ်းအတွင်း သက်တမ်း ၈၀၀ ကျော် ရှိပြီဖြစ်သော နာမည်ကျော် ကျောင်းတော်ကြီး တစ်ခုဖြစ်သည်။ တစ်နှစ်ပတ်လုံး ဘုန်းကြီး ငါးထောင်ကျော် နေထိုင်ပြီး ဘုရားဖူးဧည့်သည်များမှာလည်း မပြတ်စည်ကားလှသဖြင့် ကျောင်းတော်မှာ အလွန်ပင် စည်ပင်ဝပြောလှသည်။

အရေးကြီးဆုံးအချက်မှာ ထိုကျောင်းတော်တွင် အမြဲတမ်း စောင့်ရှောက်နေထိုင်သည့် ‘ကောင်းကင်အဆင့်’ သိုင်းပညာရှင်တစ်ဦး ရှိနေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

ထိုသိုင်းပညာရှင်မှာ အသက် ၁၅၀ အရွယ်ရှိ ဆရာတော် ဝူမင် ဖြစ်သည်။ ဆရာတော်သည် သိုင်းပညာ အစွမ်းထက်ရုံသာမက ဗုဒ္ဓတရားတော်များတွင်လည်း အလွန်ပင် နှံ့စပ်ကျွမ်းကျင်သူ ဖြစ်သည်။ ဆရာတော်သည် တပည့်သားမြေများကို အမြဲလမ်းညွှန်ပြသပေးပြီး ဆင်းရဲဒုက္ခရောက်နေသူများကို ကယ်တင်ကာ လွတ်မြောက်ရာလမ်းကို ပို့ဆောင်ပေးလေ့ရှိသည်။

ထို့ကြောင့်ပင် ဆရာတော်မှာ မိုင်တစ်ထောင်အတွင်း အကျော်ကြားဆုံး ဘုန်းကြီးတစ်ပါးဖြစ်ပြီး လူသားများအကြားက ‘သက်ရှိဗုဒ္ဓ’ ဟုပင် တင်စားခံရသူဖြစ်သည်။

ဗုဒ္ဓတရားတော်များကို နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း နားလည်ထားသူဖြစ်ရာ ဆရာတော်၏ စိတ်မှာ များသောအားဖြင့် ငြိမ်သက်နေသော ရေပြင်ကဲ့သို့ တည်ငြိမ်လှသည်။ လောကီအညစ်အကြေးများ မကပ်ငြိဘဲ ပြင်ပလောက၏ အရှုပ်အထွေးများက ဆရာတော်၏ စိတ်ငြိမ်မှုကို ဖျက်ဆီးနိုင်ခြင်း မရှိပေ။

သို့သော် ယနေ့တွင်မူ ဆရာတော်မှာ တစ်စုံတစ်ရာ ကြီးကြီးမားမား ဖြစ်တော့မည့်အလား စိတ်မအေးမချမ်း ဖြစ်နေရသည်။

စိတ်တည်ငြိမ်စေမည့် ဂါထာမန္တန်များကို အကြိမ်ကြိမ် ရွတ်ဆိုသော်လည်း စိတ်ကို တည်ငြိမ်အောင် မလုပ်နိုင်ပေ။

“အောမီထောဖော... ဒီဘုန်းကြီးအိုကြီးရဲ့ စိတ်က ဘာကြောင့်များ မတည်ငြိမ်နိုင်ပါလိမ့်”

ဆရာတော်သည် စိတ်ပုတီးကို ချထားလိုက်သည်။ ဘုရားက သူ့အား အမည်မသိသော နိမိတ်တစ်ခုခု ပေးနေသည်ဟု ခံစားရသော်လည်း ကံမကောင်းစွာဖြင့် သူ နားမလည်နိုင်ခဲ့ပေ။

ထိုစဉ် ဆရာတော်၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားပြီး ကျောင်းတော်၏ ထုတ်တန်းများကို ကျော်ဖြတ်ကာ ကောင်းကင်ယံသို့ လျင်မြန်စွာ ပျံတက်လိုက်သည်။

ဆရာတော်၏ ဦးခေါင်းအထက်တွင်မူ အေးစက်ပြီး ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်လှသော လက်ဝါးကြီးတစ်ချက်မှာ ကောင်းကင်မှ ကျဆင်းလာနေပြီ ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ ထိုလက်ဝါးကြီးသာ မြေပြင်သို့ ကျရောက်လာခဲ့လျှင် ကျောင်းတော်ရှိ ဘုန်းကြီး ငါးထောင်နှင့် ဘုရားဖူး ထောင်ပေါင်းများစွာတို့မှာ ကြောက်မက်ဖွယ် ကံကြမ္မာဆိုးနှင့် ရင်ဆိုင်ရပေတော့မည် ဖြစ်သည်။

ဆရာတော် ဝူမင်သည် တွေဝေမနေဘဲ ဟစ်အော်လိုက်သည်။ “နဂါးနှိမ် လက်သီး”

ဆရာတော်၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးမှာ ရွှေရောင်အလင်းတန်းများ တောက်ပလာပြီး တောက်ပသော ရဟန္တာတစ်ပါးကဲ့သို့ လက်သီး ၁၈ ချက်ကို ဆက်တိုက် ထိုးနှက်လိုက်သည်။

လက်သီးတစ်ချက်ချင်းစီတိုင်းမှာ သူ၏ ရှိသမျှ အင်အားအားလုံး ပါဝင်နေသည်။

ထို့နောက်တွင် လက်သီးနှင့် လက်ဝါးတို့ ထိပ်တိုက်တွေ့ဆုံကြတော့သည်။

“ဝုန်း... ဝုန်း...”

မြေကမ္ဘာမှာ ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွားတော့သည်။

အောက်ရှိ ကျောင်းတော်မှာ ထိုဒဏ်ကို မခံနိုင်ဘဲ တစ်ခုလုံး ပြိုကျပျက်စီးသွားကာ လူပေါင်းများစွာ သေကြေပျက်စီးကုန်သည်။

ဆရာတော် ဝူမင်သည်လည်း ကောင်းကင်မှ အရှိန်ဖြင့် ပြုတ်ကျလာသည်။

သူ၏ မျက်နှာမှာ ဖြူလျော်နေပြီး ပါးစပ်ထောင့်မှ သွေးအချို့ ကျဆင်းလာသည်။ လက်သီးသိုင်းကို ထုတ်ဖော်ခဲ့သော သူ၏ လက်အစုံမှာလည်း တုန်ရင်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

သို့သော် သူသည် မိမိ၏ ဒဏ်ရာများကို ဂရုမစိုက်နိုင်ဘဲ ရှေ့က ရန်သူကိုသာ စိုက်ကြည့်နေမိသည်။

ထိုသူမှာ ဝတ်ရုံနက်ကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ထူးဆန်းသော မျက်နှာဖုံးတစ်ခုကို တပ်ဆင်ထားသည်။ သူ၏ ခြေဖဝါးအောက်တွင် မည်သည့် လှေကားမှ မရှိသော်လည်း အောက်ကလူများကို အထက်စီးမှ ကြည့်ကာ တစ်လှမ်းချင်း လမ်းလျှောက်ဆင်းလာသည်။

“မင်းက ဝတ်ရုံစိမ်းမျှော်စင်က မိစ္ဆာပဲ” ဆရာတော် ဝူမင်က လွှတ်ခနဲ ပြောလိုက်သည်။

“ဟုတ်တယ်၊ ငါပဲ... မင်းကတော့ ဖူဝမ်ကျောင်းတော်က ဝူမင် ဖြစ်ရမယ်”

ခေါင်းဆောင်ကြီးက ခေါင်းကို အသာအယာ ညိတ်ကာ ကျေနပ်နေပုံရပြီး- “မင်းရဲ့ ခွန်အားက တကယ်ကို အထင်ကြီးစရာပဲ။ ကောင်းကင်အဆင့် သိုင်းပညာရှင်တွေထဲမှာ မင်းက ထိပ်တန်း အယောက် ၃၀ ထဲမှာ ပါမှာ သေချာတယ်။ မင်းကို ဝါးမျိုလိုက်ရင် ငါ့ရဲ့ အဆင့်က ပိုပြီး မြင့်တက်လာမှာပဲ”

“မင်း ဘာလုပ်မလို့လဲ” ဝူမင်သည် မကောင်းသော အငွေ့အသက်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

“မင်းရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲက အနှစ်သာရတွေကို ငါ ယူရလိမ့်မယ်” ခေါင်းဆောင်ကြီး၏ ပုံရိပ်မှာ ဝူမင်၏ ဘေးသို့ ရုတ်တရက် ရောက်ရှိလာပြီး ခြောက်ကပ်နေသော်လည်း အားပါလှသည့် လက်အိုကြီးကို ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။

ဆရာတော် ဝူမင်သည် တစ်ဖက်လူ ဘာလုပ်မည်ကို မသိသော်လည်း ကောင်းသောကိစ္စ မဟုတ်မှန်းတော့ သေချာသိနေသည်။ သူသည် ထိုလက်အိုကြီးကို လျင်မြန်စွာ ရှောင်တိမ်းလိုက်သည်။

“ဘယ်ကို ပြေးနိုင်မှာလဲ” ခေါင်းဆောင်ကြီးက နောက်မှ လိုက်လံတိုက်ခိုက်ရာ ပြင်းထန်သော တိုက်ပွဲကြီးမှာ ချက်ချင်း စတင်လေတော့သည်။

ကျောင်းတော်တစ်ခုလုံးမှာ ဒုတိယအကြိမ် တိုက်ခိုက်မှုကို ခံစားရပြီး မြေပေါ်သို့ ထပ်မံ ပြိုကျပျက်စီးသွားကာ နေရာအနှံ့တွင် အော်ဟစ်ငိုယိုသံများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားလေသည်။

သို့သော် ဆရာတော် ဝူမင်မှာ မိမိကိုယ်ကို ကာကွယ်ရန်ပင် ရုန်းကန်နေရသဖြင့် အခြားအရာများကို မည်သို့ ဂရုစိုက်နိုင်ပါတော့မည်နည်း။

ခွန်အားချင်း ကွာခြားလွန်းလှသဖြင့် ဆရာတော် ဝူမင်မှာ အကြိမ် ၂၀ ခန့် တိုက်ခိုက်ပြီးနောက်တွင် ဒဏ်ရာအနာတရများစွာဖြင့် ခေါင်းဆောင်ကြီး၏ လက်တွင်းသို့ ကျရောက်သွားတော့သည်။

“ဝူမင်... ဒီနေ့ကစပြီး မင်းဟာ ငါ့ရဲ့ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခု ဖြစ်လာတော့မယ်”

ပြောပြီးသည်နှင့် သူ၏ လက်ဖဝါးမှ ပြင်းထန်သော စုပ်ယူမှု အားတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

ဆရာတော် ဝူမင်သည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ စွမ်းအင်များ၊ သက်စောင့်အားများနှင့် အရာအားလုံးကို ထိုလက်က စုပ်ယူသွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

သူ၏ မျက်နှာတွင် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်မှုများ ဖြစ်ပေါ်လာပြီး “မင်း... ဘာလုပ်နေတာလဲ... မလုပ်နဲ့...”

ခေါင်းဆောင်ကြီးမှာမူ သူ၏ အချည်းနှီးသော ခုခံမှုကို လှောင်ပြုံးပြုံးကာ စုပ်ယူမှုကို ပိုမို အရှိန်မြှင့်လိုက်သည်။

လက်ဖက်ရည်တစ်ခွက်သောက်စာ အချိန်ခန့်အကြာတွင် ဆရာတော် ဝူမင်မှာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် ခြောက်ကပ်နေသော အလောင်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။

ခေါင်းဆောင်ကြီးက အသာအယာ ခါလိုက်ရာ ထိုအလောင်းမှာ ဖုန်မှုန့်များအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး လေထဲသို့ လွင့်ပါသွားတော့သည်။

ခေါင်းဆောင်ကြီးသည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းက ပြောင်းလဲမှုများကို သေချာစွာ အာရုံခံကြည့်ပြီးနောက် အလွန်ပင် ဝမ်းမြောက်သွားတော့သည်။ “ကောင်းကင်အဆင့် တစ်ယောက်ရဲ့ အနှစ်သာရကို ဝါးမျိုလိုက်တာ ငါ့ရဲ့ ခွန်အားက ၁၀ ရာခိုင်နှုန်းလောက် တိုးလာတာပဲ”

သူ့ကဲ့သို့သော အဆင့်ရှိသူတစ်ဦးအတွက် ရှေ့ဆက်တိုးတက်ရန်မှာ ကောင်းကင်ဘုံသို့ တက်လှမ်းရသည်ထက်ပင် ခက်ခဲလှသည်။

ဆယ်စုနှစ်များစွာ ကြိုးစားကျင့်ကြံမှု၊ အခွင့်အလမ်းနှင့် ကံကြမ္မာကောင်းများ မရှိဘဲ တိုးတက်ရန်မှာ မဖြစ်နိုင်ပေ။

ယခုမူ ကောင်းကင်အဆင့် သိုင်းပညာရှင်တစ်ဦးကို ဝါးမျိုလိုက်ရုံဖြင့် သူ၏ ခွန်အားမှာ ၁၀ ရာခိုင်နှုန်း တိုးလာခဲ့ချေပြီ။

ကံကောင်းခြင်းပဲ... တကယ့်ကို ကြီးမားတဲ့ ကံကောင်းခြင်းပဲ။

“ဒါ့အပြင်ကိုမှ ငါ ပိုပြီး ငယ်ရွယ်လာသလိုပဲ။ ငါ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ အသက်စွမ်းအင်တွေ ပြည့်နေပြီး သွေးတွေကလည်း အရမ်းကို အားကောင်းနေတယ်” ခေါင်းဆောင်ကြီး၏ လေသံမှာ ပို၍ စိတ်လှုပ်ရှားလာသည်။

‘မဟာကောင်းကင်အဆင့်’ သိုင်းပညာရှင်တစ်ဦးပင် ဖြစ်သော်လည်း ထာဝရ မရှင်သန်နိုင်ပေ။

မဟာကောင်းကင်အဆင့်၏ သက်တမ်းမှာ နှစ် ၃၀၀ ခန့်သာ ရှိပြီး သူသည် အသက် ၂၀၀ နီးပါး ရှိနေပြီဖြစ်ရာ မငယ်တော့ပေ။ အကယ်၍ သူသာ ရှေ့ဆက် မတိုးတက်နိုင်လျှင် သို့မဟုတ် သက်ရှည်ဆေး မတွေ့ရှိလျှင် နောက်ထပ် နှစ်တစ်ရာခန့်သာ ရှင်သန်နိုင်တော့မည် ဖြစ်သည်။

သို့သော် ယခုမူ ‘ကောင်းကင်ဝါးမျို မိစ္ဆာသိုင်း’ ဖြင့် သူ၏ အသက်စွမ်းအင်များ တိုးလာပြီး နုပျိုမှုများ ပြန်လည်ရရှိလာသည့် လက္ခဏာများ ပြသနေသည်။

“ဒါဟာ တကယ့်ကို အမြင့်မြတ်ဆုံး မိစ္ဆာသိုင်းပဲ”

ခေါင်းဆောင်ကြီးသည် အတိုင်းထက်အလွန် စိတ်လှုပ်ရှားနေသည်။ “ဒီသိုင်းသာရှိရင် ‘နတ်ဘုရားအဆင့်’ မရောက်ရင်တောင် ငါဟာ ထာဝရ မသေနိုင်တဲ့သူအဖြစ် တစ်လောကလုံးကို ထာဝရ စိုးမိုးနိုင်တော့မှာပဲကွ... ဟားဟား...”

မိစ္ဆာသိုင်း၏ အရသာကို သိသွားပြီးနောက် သူသည် နောက်ထပ် ကောင်းကင်အဆင့် ပညာရှင်တစ်ဦးကို ရှာဖွေရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

သူ ထွက်ခွာသွားပြီး မကြာမီမှာပင် ဖူဝမ်ကျောင်းတော်၏ အခြေအနေမှာ တစ်လောကလုံးသို့ ပျံ့နှံ့သွားတော့သည်။

“ဝတ်ရုံစိမ်းမျှော်စင်ရဲ့ ခေါင်းဆောင်ကြီးက ဖူဝမ်ကျောင်းတော်ကို တိုက်ခိုက်လိုက်ပြီ”

“တော်တော် ရက်စက်တာပဲ။ ဖူဝမ်ကျောင်းတော်က သံဃာတော်တွေနဲ့ ဘုရားဖူးတွေ အပါအဝင် လူတစ်သောင်းကျော်ကို သတ်ပစ်လိုက်တာတဲ့”

“ဆရာတော် ဝူမင်လည်း ပျောက်ကွယ်သွားပြီ၊ ငါ စိုးရိမ်တာကတော့...”

“သူ့ကို ရင်ဆိုင်နိုင်မယ့်သူ ဘယ်သူမှ မရှိတော့ဘူးလား”