အခန်း (၁၁၁-၁၁၂)

အခန်း(၁၁၁)

ဆီဘက်စတီယန် က မရပ်မနား ချောင်းဆိုးနေပေမဲ့ သူ့ရဲ့ မျက်လုံးတွေကတော့ စားပွဲပေါ်မှာ ရှိနေတဲ့ လက်သည်းခွံ အရွယ်အစားလောက်ပဲ ရှိတဲ့ သဟဇာတ မီသရယ် ဆီမှာပဲ စွဲကပ်နေတာပေါ့။

အဲဒါကို ကြည့်ရုံနဲ့တင် သူ့လို လူမျိုးတောင် ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်မှုမရှိတဲ့ ဆန်းကြယ်တဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်တွေ အများကြီး ပါဝင်နေတယ်ဆိုတာ သူ သိလိုက်ပါတယ်။

ဒါက အစွမ်းထက်ပြီး ရှေးကျတဲ့ ရှေးဟောင်းပစ္စည်းတစ်ခုကို ကြည့်နေရသလိုပဲ။ အချိန်ကာလတွေကြားမှာ ပျောက်ဆုံးနေခဲ့ရာကနေ အခုမှပဲ နောက်ဆုံးမှာ ပေါ်ထွက်လာခဲ့သလိုပါပဲ။

ဒီပစ္စည်းရဲ့ ဆွဲဆောင်မှုမှာ သူ အရမ်းကို နစ်မျောသွားတာကြောင့် မိုက်ကယ်ရဲ့ နောက်ပြောင်မှုအပေါ်မှာတောင် သူ စိတ်မဆိုးနိုင်တော့ပါဘူး။

"အဟွတ်... အဟွတ်... ဒါက ဘာကြီးလဲ။ ဒီပစ္စည်းထဲမှာ ကိန်းဝပ်နေတဲ့ ဒြပ်စင်မှော်စွမ်းအင်တွေရဲ့ ပြင်းအားကို... ငါ ခံစားမိတယ်"

မိုက်ကယ် က သူ့မျက်လုံးက မျက်ရည်တွေကို သုတ်လိုက်ပြီး ရယ်တာကို ရပ်လိုက်တာပေါ့။ မျှော်စင်သခင် ကို စနောက်ပြီးပြီဆိုတော့ အမှန်တရားကို သိခွင့်ပေးသင့်ပြီလေ။

သူက သဟဇာတ မီသရယ် ကို ကောက်ယူပြီး ဆီဘက်စတီယန် ဆီကို ပစ်ပေးလိုက်တဲ့အခါ မုတ်ဆိတ်ဖြူနဲ့ အဘိုးကြီးမှာ လန့်ဖျပ်သွားပြီး မီသရယ် ကို လေထဲမှာ အကြိမ်အနည်းငယ်လောက် ဟန်ချက်ထိန်း ဖမ်းယူလိုက်ရပြီးမှ သူ့ရဲ့ ဝတ်ရုံနဲ့ ကွက်တိ ဖမ်းမိသွားပါတယ်။

"ဒါက ကျွန်တော် လူပု နိုင်ငံတော် ကို သွားလည်တုန်းက ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့တဲ့ အရာတစ်ခုပါ။ သူတို့ရဲ့ အဆိုအရတော့ ဒီပစ္စည်းကို…"

"...မီသရယ်..." လို့ ဆီဘက်စတီယန် က မိုက်ကယ် ရဲ့ စကားကို အဆုံးသတ်ရင်း ရေရွတ်လိုက်တာပေါ့။

ကမ္ဘာပေါ်မှာရှိတဲ့ မှော်ပညာနဲ့ ပတ်သက်သမျှ အရာအားလုံးကို တာဝန်ယူရတဲ့ မှော်ပညာရှင်အစည်းအရုံး ရဲ့ ထိပ်တန်းအဖွဲ့ဝင် တစ်ယောက်အနေနဲ့ ဆီဘက်စတီယန် ဟာ ကမ္ဘာကြီးရဲ့ သမိုင်းကြောင်းတွေနဲ့ အခုခေတ်မတိုင်ခင်က ကမ္ဘာဦးအကြောင်းတွေလိုမျိုး ရှေးဟောင်းသတင်းအချက်အလက် အတော်များများကို သိခွင့်ရထားသူပါ။

ရှေးခေတ်တုန်းက အလျှံပယ် ရှိခဲ့ပြီး အခုခေတ်မှာ ပျောက်ဆုံးနေတဲ့ အရာတစ်ခု ရှိတယ်ဆိုရင် အဲဒါကတော့ မီသရယ်ရဲ့ တည်ရှိမှုပဲ ဖြစ်ပါတယ်။

ပညာရှင်တွေရဲ့ မှတ်တမ်းအရ မီသရယ်ဆိုတာ လူပုတွေအတွက် စိတ်ကူးယဉ်အရာတွေကို လက်တွေ့အဖြစ် ပြောင်းလဲပေးနိုင်တဲ့ အဆောက်အအုံတွေ တည်ဆောက်ခွင့်ပေးခဲ့တဲ့ ပစ္စည်းပဲဖြစ်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့လည်း အကြောင်းရင်း တစ်ခုခုကြောင့် ရှေးခေတ် လူပု တွေဟာ မီသရယ် ထုတ်လုပ်နိုင်တဲ့ စွမ်းရည်ကို ထာဝရ လက်လွတ် ဆုံးရှုံးခဲ့ရတာပါ။

"ဒါဆို မင်းက လူပု တွေကို သူတို့ရဲ့ တံတိုင်းတွေ ဖွင့်ပေးလာအောင် တကယ်ပဲ စည်းရုံးနိုင်ခဲ့တာပေါ့။ မင်း ဘယ်လို လုပ်လိုက်သလဲဆိုတာ ငါ မသိပေမဲ့ မီသရယ်ကို မင်းက ပြန်လည်ဖန်တီးနိုင်ခဲ့တာကတော့ ပိုပြီးတောင် ယုံရခက်နေသေးတယ်။"

မှော်ပညာရှင်အစည်းအရုံး က ထိပ်တန်းပညာရှင်တွေနဲ့ မှော်ဆရာတွေဟာ သူတို့ရဲ့ အချိန်အများစုကို မီသရယ် ပြန်လည်ဖန်တီးနိုင်မယ့် နည်းလမ်းတွေကို ရှာဖွေဖို့အတွက် သုတေသနတွေနဲ့ စမ်းသပ်မှုတွေမှာ အသုံးပြုခဲ့ကြပေမဲ့ ဘာရလဒ်မှ မထွက်ခဲ့ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ မိုက်ကယ် ကတော့ အဲဒါကို လုပ်နိုင်ခဲ့ပါတယ်။

ဆီဘက်စတီယန် အနေနဲ့ မိုက်ကယ် ကို မတွေ့ရတာ တစ်နှစ်ပဲ ရှိသေးပေမဲ့ ဒီကလေးက ဘယ်လောက်တောင် ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ ပါရမီရှင်လဲဆိုတာကို သူ မေ့သွားပုံရပါတယ်။ ပြီးတော့ အခုအချိန်အထိလည်း သူဟာ မိုက်ကယ် ကို အထင်သေးနေတုန်းပဲ ဖြစ်နိုင်တာပေါ့။

"ဒါပေမဲ့ ဒီ မီသရယ်မှာ တစ်ခုခု ထူးခြားနေတယ်။ ဘာလို့ အရောင်အမျိုးမျိုးနဲ့ တောက်ပနေရတာလဲ။ မှတ်တမ်းတွေအရတော့ မီသရယ် မှာ အရောင်တစ်မျိုး ဒါမှမဟုတ် နှစ်မျိုးပဲ ရှိတယ်လို့ ဆိုတယ်" လို့ ဆီဘက်စတီယန် က သဟဇာတ မီသရယ် ကို သူ့မျက်လုံးနားအထိ ကပ်ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်ပါတယ်။

"ဪ... အဲဒါက ကွဲပြားတာပေါ့။ ကျွန်တော်က ဒြပ်စင်ရှစ်မျိုးစလုံးကို ထိန်းချုပ်နိုင်တယ်ဆိုတာ အဘိုးကြီး သိတယ်မလား။ အဲဒါကြောင့် အဲဒီအားလုံးကို မီသရယ် တစ်ခုတည်းမှာ ထည့်ဖို့ ကျွန်တော် ကြိုးစားကြည့်လိုက်တာ။"

သဘာဝကမ္ဘာမှာရှိတဲ့ မှော်စွမ်းအင် တိုင်းအပေါ် ဒြပ်စင်ပေါင်းစုံ ကျွမ်းကျင်မှုရှိတဲ့ မိုက်ကယ် ဟာ ဆန်းကြယ်တဲ့ ပညာရပ်တွေမှာ သန်းနဲ့ချီတဲ့ သူတွေထဲကမှ တစ်ယောက်သာ ပေါ်ပေါက်နိုင်တဲ့ ပါရမီရှင်ဆိုတဲ့ အချက်ကို ဆီဘက်စတီယန် တစ်ယောက် မေ့လုနီးပါး ဖြစ်သွားတာပါ။

ဘယ်မှော်ဆရာမဆို မိုက်ကယ် ရဲ့ မှော်ပါရမီရဲ့ အစိပ်အပိုင်းလေး တစ်ခုလောက် ရရင်တောင် ကျေနပ်နေကြမှာ ဖြစ်ပေမဲ့ မိုက်ကယ် ကတော့ သူ့ရဲ့ ဆန်းကြယ်တဲ့ ပညာရပ် လေ့လာမှုတွေကိုတောင် သေချာ ဂရုမစိုက်ပါဘူး။

ဒါက မိုက်ကယ် ရဲ့ အကြီးမားဆုံးပါရမီ မဟုတ်သေးဘူးဆိုတဲ့ အချက်က တကယ်ကို ရူးချင်စရာပါပဲ။ သူ့မှာ မှော်ပညာကို လုံးဝလွှမ်းမိုးထားတဲ့ အဆင့်မြင့်စွမ်းရည်နဲ့ တီထွင်ဆန်းသစ်နိုင်တဲ့ ဉာဏ်ရည်လည်း ရှိနေတာကိုး။

"ကျွန်တော်ပြောတဲ့ ဒြပ်စင် တစ်မျိုးတည်းပါတဲ့ မီသရယ် လည်း ကျွန်တော့်မှာ ရှိပါသေးတယ်..."

မိုက်ကယ် က မီသရယ် နဲ့ ပတ်သက်ပြီး သူ သိသမျှ အရာအားလုံးနဲ့ အဲဒါတွေက မှော်မန္တန် တစ်ခုရဲ့ ထိရောက်မှုကို အနည်းဆုံး တစ်ဝက်လောက်အထိ ဘယ်လို မြှင့်တင်ပေးနိုင်သလဲဆိုတာကို ရှင်းပြလိုက်ပါတယ်။ ဆီဘက်စတီယန် ကတော့ မျက်လုံးအပြူးသားနဲ့ နားထောင်နေတာပေါ့။

"မင်း အခု ဘာကို ဖန်တီးလိုက်သလဲဆိုတာ သိရဲ့လား။ မင်းဟာ ကမ္ဘာပေါ်မှာ နှစ်ပေါင်း ထောင်ချီကြာအောင် တည်ရှိနေခဲ့တဲ့ အကြီးမားဆုံး လျှို့ဝှက်ချက်တွေထဲက တစ်ခုကို ဖြေရှင်းလိုက်တာပဲ။ မင်း မှော်ပညာရှင်အစည်းအရုံး ဆီကို သွားပြီး မင်းရဲ့ ရှာဖွေတွေ့ရှိမှုကို သူတို့ကို ပြသင့်တယ်။ မင်းသာ မီသရယ် အကြောင်း အကုန်ပြောပြမယ်ဆိုရင် မင်း မီသရယ် ကို အရင်တုန်းကလို ရှေးဟောင်းပစ္စည်းတစ်ခုအဖြစ် ပြည့်စုံအောင် လေ့လာဖို့ လိုအပ်မယ့် အကူအညီတွေနဲ့ အရင်းအမြစ်တွေ အားလုံးကို သူတို့ ပေးကြမှာ သေချာတယ်"

မိုက်ကယ် က ချက်ချင်းပဲ ခေါင်းခါလိုက်တာပေါ့။ နှစ်ပေါင်းများစွာကြာအောင် လေ့လာနေရမယ်ဆိုတဲ့ အသံကတင် သူ့အတွက်တော့ ပျင်းစရာကြီးလေ။

"ကျွန်တော် သူတို့ဆီ သွားလည်ပြီး လေ့လာဖို့အတွက် မီသရယ် တော့ ပေးခဲ့ပါ့မယ်၊ ဒါပေမဲ့ အဲဒီမှာ နေမှာတော့ မဟုတ်ဘူး။ အဲဒါထက် ပိုကောင်းတာက အဘိုးကြီးပဲ ကိုယ်တိုင် လေ့လာလိုက်ရင်ကော"

သူက အိတ်ထဲကနေ တန်ဖိုးကြီး သားရေနဲ့ လုပ်ထားတဲ့ ပါးလွှာတဲ့ ထောင့်မှန်စတုဂံပုံစံ သေတ္တာလေး တစ်လုံးကို ထုတ်ပြီး ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေတဲ့ မျှော်စင်သခင် ဆီကို ကမ်းပေးလိုက်ပါတယ်။

"ဒါက ဘာလဲ" လို့ ဆီဘက်စတီယန် က မေးတာပေါ့။

ဆီဘက်စတီယန် က သေတ္တာကို ယူပြီး အဖုံးကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ စစ်မှန်တဲ့ ဒမတ်စကတ် သံမဏိ နဲ့ အဓိက လုပ်ထားတဲ့ သတ္တုမှော်နှင်တံ ကို တွေ့လိုက်ရပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ မှော်နှင်တံရဲ့ လက်ကိုင်နားမှာတော့ အနီရောင်တောက်ပနေတဲ့ အလုံးပုံစံ ရတနာတစ်ခု မြှုပ်နှံထားသလိုပဲ။

"အဘိုးကြီးက မီးဒြပ်စင်မန္တန်တွေကို အထူးပြုတယ်ဆိုတာ ကျွန်တော် သိတာကြောင့် အတွင်းထဲမှာ မီးဒြပ်စင် မီသရယ် တပ်ဆင်ထားတဲ့ ဒီ မှော်တံ ကို အဘိုးကြီးအတွက် ကျွန်တော် လုပ်ပေးထားတာ"

အဘိုးကြီးက သေတ္တာထဲကနေ မှော်တံ ကို ညင်သာစွာ ကောက်ယူပြီး သူ့လက်ထဲမှာ ကိုင်ထားလိုက်ပါတယ်။ ချက်ချင်းဆိုသလိုပဲ မီးဒြပ်စင် မီသရယ် ရဲ့ စွမ်းအင်က သူ့ရဲ့ အမြုတေ တွေနဲ့ ဟန်ချက်ညီညီ ပေါင်းစည်းသွားတာကို သူ ခံစားလိုက်ရပြီး ဒီ ရှေးဟောင်းပစ္စည်းကို ထိရုံနဲ့တင် သူ့ရဲ့ မှော်စွမ်းအင် တွေရဲ့ သန့်စင်မှုက တိုးတက်လာတာကို ခံစားလိုက်ရပါတယ်။ ဒါက သူ့ကို ကြယ်ကိုးပွင့် နယ်ပယ်အထိ အဆင့်တက်နိုင်ဖို့ ကူညီပေးနိုင်မယ့် ပစ္စည်းပဲလေ။

"မင်းကို ဘယ်လို ကျေးဇူးတင်ရမလဲတောင် မသိတော့ဘူး... ဒီ မီသရယ် အသုံးအဆောင်ရဲ့ တန်ဖိုးက ကျွန်တော် ပြန်ဆပ်နိုင်တဲ့အရာ မဟုတ်ဘူး" လို့ ဆီဘက်စတီယန် က စိတ်ရင်းနဲ့ ပြောလိုက်ပါတယ်။

မိုက်ကယ် က အဘိုးကြီးရဲ့ စိုးရိမ်မှုကို လက်ယမ်းပြီး ပယ်လိုက်တာပေါ့။

"အဲဒီလို မလုပ်ပါနဲ့။ ကျွန်တော်တို့က မိတ်ဆွေတွေပဲလေ၊ အဘိုးကြီးအတွက် ကိုယ်ပိုင် မီသရယ်အသုံးအဆောင် တစ်ခုပေးရမှာပေါ့"

ဆီဘက်စတီယန် က မိုက်ကယ် ကို ကျေးဇူးတင်တဲ့ အကြည့်နဲ့ ကြည့်လိုက်ပါတယ်။

"အကယ်၍ ကျွန်တော့်ကို တကယ် ပြန်ဆပ်ချင်တယ်ဆိုရင်တော့" လို့ မိုက်ကယ် က လည်ပတ်တဲ့ အပြုံးလေးနဲ့ ပြောလိုက်ပါတယ်။

"ကွင်းစ်နယ်မြေ မှာရှိတဲ့ တခြား မျှော်စင်သခင်တွေနဲ့ ကျွန်တော့်ကို မိတ်ဆက်ပေးပါ။ ကျွန်တော် အဲဒီမှာ ရှိနေတုန်း မှော်မျှော်စင် အများကြီးကို သွားလည်ဖို့ စီစဉ်ထားလို့၊ အဘိုးကြီးက ကျွန်တော့်ဘက်ကနေ အာမခံပေးရင် အထောက်အကူ ဖြစ်မှာမို့လို့ပါ"

မိုက်ကယ် က သူ့ကို ဘာလို့ 'လက်ဆောင်' ပေးတာလဲဆိုတဲ့ အကြောင်းရင်းကို နောက်ဆုံးမှာ သိသွားတာကြောင့် ဆီဘက်စတီယန် က တဟားဟား ရယ်လိုက်တာပေါ့။

"ရတာပေါ့" လို့ ဆီဘက်စတီယန် က ဆိုပါတယ်။

"မင်းနဲ့ ဘယ်တော့မှ စစ်တုရင် မကစားဖို့ သူတို့ကို ငါ ပြောလိုက်မယ်၊ မဟုတ်ရင် သူတို့တွေ အလိမ်ခံရလိမ့်မယ်လို့လေ။ ဟားဟား... မဟုတ်ပါဘူး၊ အတည်ပြောရရင် အဲဒါထက် ပိုပြီး ငါ လုပ်ပေးပါ့မယ်။ သူတို့ရဲ့ မှော်စာကြည့်တိုက် တွေထဲကို မင်း ဝင်ကြည့်လို့ ရမလားဆိုတာလည်း ငါ မေးပေးပါ့မယ်။ မင်း မှော်မန္တန် တွေ သင်ယူရတာ ကြိုက်တယ်ဆိုတာ ငါ သိပါတယ်။ ဒီလောက် အဖိုးမဖြတ်နိုင်တဲ့ လက်ဆောင်ကို ရခွင့်ရတဲ့ လူနည်းစုထဲမှာ ပါဝင်ခွင့်ပေးလို့ မင်းအတွက် ငါ အနည်းဆုံး လုပ်ပေးနိုင်တာက ဒါပါပဲ"

"ဟမ်… ဘာလို့ အဲဒီလို အကြည့်နဲ့ ကြည့်နေတာလဲ" လို့ ဆီဘက်စတီယန် က မေးလိုက်ပါတယ်။

"ဪ... အဲဒါက... အင်း..."

မိုက်ကယ် က သူ့ရဲ့ နိုင်ငံသား အားလုံးမှာ ကိုယ်ပိုင် စိတ်ကြိုက်လုပ်ထားတဲ့ မီသရယ် အသုံးအဆောင်တွေ ရှိကြပြီး အဲဒါက အဖိုးမဖြတ်နိုင်တဲ့ ကိရိယာတွေနဲ့ လက်နက်တွေ စုစုပေါင်း ၅၀၀၀ ခန့် ရှိတယ်ဆိုတဲ့ အချက်ကို ဆီဘက်စတီယန် ဆီမှာ ဝန်ခံလိုက်ပါတော့တယ်။

* * * * * * * * *

စာစဉ်(၁၀)

အခန်း(၁၁၂)

"မင်းမှာ မီသရယ် အသုံးအဆောင် ပစ္စည်းတွေ ထောင်နဲ့ချီပြီး ရှိတယ်ဆိုတာ ဘာကို ပြောတာလဲ။ အဲဒါတွေ အကုန်လုံးကို မင်းတစ်ယောက်တည်း ဖန်တီးခဲ့တာလို့ ပြောချင်တာလား" လို့ ဆီဘက်စတီယန် က တည်ငြိမ်အောင် ကြိုးစားပြီး မေးလိုက်တာပေါ့။

မိုက်ကယ် ကတော့ ထုံးစံအတိုင်း ပခုံးတွန့်ပြလိုက်ပြီး "ပထမဆုံး တစ်ထောင်လောက်ကိုတော့ ကျွန်တော် လုပ်ခဲ့တာပါ။ ကျန်တဲ့ အရာတွေကိုတော့ ကျွန်တော့်ရဲ့ လက်မှုပညာသည်တွေက လုပ်ခဲ့ကြတာပါ" လို့ ပြန်ဖြေလိုက်တယ်။

ဆီဘက်စတီယန် ဟာ ရုတ်တရက် အရှိန်ပြင်းပြင်းနဲ့ အဆောင့်ခံလိုက်ရသလိုမျိုး သူ့ခေါင်းကို ယမ်းခါလိုက်မိတာပေါ့။

"မင်းရဲ့ လက်မှုပညာသည်တွေ ဟုတ်လား။ မင်းကလွဲလို့ မီသရယ်ကို ဖန်တီးနိုင်တဲ့ တခြားသူတွေ ရှိသေးတာလား"

မီသရယ် အသုံးအဆောင်တွေကို မိုက်ကယ် တစ်ယောက်တည်းသာ ဖန်တီးနိုင်တာလို့ ဆီဘက်စတီယန် ထင်ထားခဲ့တာပါ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အဲဒါကို လုပ်နိုင်တဲ့ ထူးခြားတဲ့ စွမ်းရည်တွေနဲ့ ဗဟုသုတတွေက သူ့မှာပဲ ရှိတာကိုး။

"ဟုတ်တယ်လေ" လို့ မိုက်ကယ် က ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပဲ ပြန်ဖြေပါတယ်။

"ကျွန်တော့်ရဲ့ အရည်အချင်းရှိတဲ့ နိုင်ငံသား အချို့ကို မီသရယ် ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲဆိုတာ သင်ပေးထားတာ။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ နောင်တစ်ချိန်မှာ အသုံးအဆောင် ပစ္စည်းတွေကို ရောင်းဖို့ စီစဉ်ထားလို့လေ။ ကံမကောင်းတာက သူတို့ရဲ့ ထုတ်လုပ်မှုနှုန်းက မော်တော်ကား တွေလိုမျိုး အမြောက်အမြား ရောင်းနိုင်တဲ့အထိတော့ မမြန်သေးဘူး။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်တို့ဆီမှာ မှာယူမယ်ဆိုရင်တော့ စိတ်ကြိုက်လုပ်ထားတဲ့ ထုတ်ကုန်အချို့ကို ရောင်းပေးနိုင်မှာပါ"

မျှော်စင်သခင် အနေနဲ့ ဒီကိစ္စအပေါ် ဘယ်လို ခံစားရမလဲဆိုတာတောင် မသိတော့ပါဘူး။ တန်ဖိုးကြီးပြီး ရှေးကျလှတဲ့ အစွမ်းထက် မီသရယ် ရှေးဟောင်းပစ္စည်းကို မိုက်ကယ် ကတော့ သူ့ရဲ့ တီထွင်ဆန်းသစ်ထားတဲ့ ထုတ်ကုန်တစ်ခုလိုပဲ သဘောထားနေတာကိုး။

ပညာရှင်တွေနဲ့ ရှေးဟောင်းသုတေသန ပညာရှင်တွေဆိုရင် သူတို့ ရှာဖွေတွေ့ရှိတဲ့ မီသရယ် ရှေးဟောင်းပစ္စည်း အပိုင်းအစမှန်သမျှကို ပြုပြင်လို့ မရနိုင်လောက်အောင် ပျက်စီးနေရင်တောင်မှ ဒါမှမဟုတ် အစိပ်အပိုင်းလေး တစ်ခုပဲ ဖြစ်နေရင်တောင်မှ နိုင်ငံတော် ရတနာတစ်ခုလို တန်ဖိုးထားကြတာပါ။

ဒါပေမဲ့ မိုက်ကယ် မှာတော့ အဲဒါတွေက အလျှံပယ် ရှိနေတာကြောင့် သူ့ကုမ္ပဏီရဲ့ ထုတ်ကုန်တစ်ခုအနေနဲ့တောင် ရောင်းချဖို့ ဆန္ဒရှိနေတာပေါ့။

မိုက်ကယ် ရဲ့ အစီအစဉ်ကိုသာ သိသွားကြမယ်ဆိုရင် သူတို့တွေ ဘယ်လို ခံစားရမလဲဆိုတာကို ဆီဘက်စတီယန် တွေးကြည့်ရုံနဲ့တင် သိနိုင်ပါတယ်။ သူတို့တွေ သေချာပေါက် သွေးအန်ကြမှာပဲ။

"ကျွန်တော့်ရဲ့ လက်မှုပညာသည် အချို့ ဒီမှာ ရှိနေတယ်။ သူတို့တွေနဲ့ တွေ့ပြီး မီသရယ်ကို အစကနေ အဆုံးထိ ဘယ်လို လုပ်သလဲဆိုတာ ကြည့်ချင်လား" လို့ မိုက်ကယ် က မေးလိုက်တယ်။

မျှော်စင်သခင် ကတော့ အခြေအနေတွေက တကယ့်ကို ရယ်ချင်စရာ ကောင်းနေတာကြောင့် ရယ်ပဲ ရယ်နေမိတော့တာပေါ့။ လောဘကြီးတဲ့ လူအတော်များများသာ ဆိုရင် မီသရယ်အကြောင်းကို သေတဲ့အထိ လျှို့ဝှက်ချက်အနေနဲ့ ထိန်းသိမ်းထားကြမှာပါ။

ဒါပေမဲ့ မိုက်ကယ် ကတော့ အဲဒါကို သူ့တစ်ယောက်တည်းအတွက် သိမ်းထားဖို့ အစီအစဉ် လုံးဝ မရှိပါဘူး။

အဲဒါထက် သူက မီသရယ် အသုံးအဆောင်တွေကို လူတိုင်း အလွယ်တကူ သုံးနိုင်အောင် လုပ်ဆောင်ချင်နေတာပါ။ မှော်ပါရမီ မရှိတဲ့သူတွေတောင်မှ မှော်လက်နက်တစ်ခုကို ဝယ်ယူနိုင်တဲ့အထိပေါ့။

လူတိုင်းဟာ သူတို့ တတ်နိုင်သမျှ အကောင်းဆုံး ဖြစ်လာနိုင်ဖို့ အခွင့်အရေး ရရှိမယ့် ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုကို ဖန်တီးဖို့ သူ ကြိုးစားနေတာပါ။

လူတိုင်းက ထူးခြားနေမယ်ဆိုရင် ဘယ်သူမှ ထူးခြားမှာ မဟုတ်တော့တဲ့အတွက် လူတိုင်း ထူးခြားနေမယ့် ကမ္ဘာကြီးကို မိုက်ကယ် ဘာလို့ လိုချင်ရတာလဲလို့ လူအတော်များများက မေးကြပါလိမ့်မယ်။

ဒါပေမဲ့ ဆီဘက်စတီယန် ကတော့ မိုက်ကယ် အကြောင်းကို ကောင်းကောင်း သိတာကြောင့် သူ့ရဲ့ အဖြေက ဘာဖြစ်မလဲဆိုတာကို ကြိုသိနေတာပေါ့။

သူက တခြားသူတွေကိုလည်း သူ့လိုပဲ သက်သောင့်သက်သာ နေစေချင်ရုံ သက်သက်ပါပဲ။ ရိုးရိုးရှင်းရှင်းလေးပါပဲ။

တစ်နာရီလောက် ကြာတဲ့အခါမှာတော့ ရီနေးတား နိုင်ငံသား ငါးယောက်ဟာ မှော်မျှော်စင် ရဲ့ လှေကားထစ်တွေဆီကို ရောက်ရှိလာကြပါတယ်။ အထဲမှာရှိတဲ့ မှော်ကဝေတွေနဲ့ မှော်ဆရာတွေဆီက စူးစမ်းတဲ့ အကြည့်ပေါင်းများစွာကိုလည်း ရရှိခဲ့ကြတာပေါ့။

အဲဒီအထဲမှာ ရှေးဟောင်း လူပု နှစ်ယောက်၊ ပန်းပဲပညာ ကျွမ်းကျင်တဲ့ မျောက်လူ တစ်ယောက်၊ သတ္တုဗေဒ ကျွမ်းကျင်တဲ့ ဆိတ်လူသား တစ်ယောက်နဲ့ သတ္တုလုပ်သား ထရိုးလ် တစ်ယောက် ပါဝင်ပါတယ်။

ဒီ လူပု၊ မှော်သားရဲနှင့် မိစ္ဆာတွေဟာ မိုက်ကယ် က မီသရယ်အကြောင်း သင်ယူဖို့ လုံလောက်တဲ့ ပါရမီရှိတယ်လို့ သတ်မှတ်ထားသူတွေ ဖြစ်ပြီး ရီနေးတားနိုင်ငံ မှာတော့ သူတို့ကို "ဒဏ္ဍာရီလာမီသရယ်လူသားများ" လို့ သိကြတာပါ။

ရီနေးတားနိုင်ငံသား တစ်ယောက်ယောက်က မီသရယ်အသုံးအဆောင်တစ်ခု လိုအပ်လာရင် ဒါမှမဟုတ် သူတို့ရဲ့ လက်ရှိအသုံးအဆောင်တွေကို ပြောင်းလဲချင်တယ်ဆိုရင် သူတို့ထဲက တစ်ယောက်ယောက်ဆီမှာ လာရောက် တောင်းဆိုကြရတာပေါ့။

မိုက်ကယ် က သူတို့ကို ပထမထပ်မှာ ဆီးကြိုနှုတ်ဆက်ပြီး အပေါ်ဆုံးထပ်အထိ လမ်းပြခေါ်ဆောင်သွားခဲ့တယ်။

"သခင်… ဒီမျှော်စင်က တကယ်ကို မိုက်တာပဲ"

"မှော်စွမ်းအင်တွေနဲ့ ပြည့်နေလို့ နေလို့ တကယ်ကောင်းတာပဲ"

"ဘာလို့ လူသားတွေမှာ ဒီလောက်အထိ သေးငယ်တဲ့ အမြုတေတွေပဲ ရှိကြတာလဲ"

မိုက်ကယ် ခေါ်လာတဲ့ လူပု၊ မှော်သားရဲနှင့် မိစ္ဆာတွေကို အနီးကပ် ကြည့်လိုက်မိတဲ့အခါ ဆီဘက်စတီယန် တစ်ယောက် သူ့ရဲ့ အံ့ဩတုန်လှုပ်မှုကို မထိန်းနိုင်တော့ပါဘူး။

မှော်သားရဲနှင့် မိစ္ဆာတွေဆိုတာ မှော်ပညာမှာ အဲဒီလောက်အထိ ကျွမ်းကျင်တဲ့ မျိုးနွယ်စု မဟုတ်ဘူးဆိုတာ လူတိုင်း သိထားတဲ့ အချက်ပါ။ ပါရမီရှင်တွေ အမြောက်အမြား ပေါ်ထွက်လေ့ရှိတဲ့ လူသားတွေနဲ့ ယှဉ်ရင် မှော်သားရဲနှင့် မိစ္ဆာတွေထဲမှာ မှော်ပညာ သုံးနိုင်တဲ့သူ ပေါ်ထွက်လာဖို့ဆိုတာ အယောက် ၁၀၀၀ မှာ ၁ ယောက်လောက်ပဲ အခွင့်အရေး ရှိတာကိုး။

ဒါတင်မကသေးပါဘူး၊ အဆိုပါမျိုးနွယ်စု အတော်များများမှာ၊ အားလုံးနီးပါးမှာ ပါရမီ နှိုးဆွခြင်း ဆိုတဲ့ အယူအဆ လုံးဝ မရှိကြပါဘူး။ ဒါကြောင့်လည်း လူသားတွေဟာ နတ်ဘုရား ပေးသနားထားတဲ့ ဆုလာဘ်အပ်နှင်းခြင်းကြောင့် မှော်ပညာနဲ့ ပတ်သက်ရင် အဆင့်မြင့်မားတဲ့ မျိုးနွယ်စု ဖြစ်လာနိုင်ခဲ့တာပေါ့။

ဒါပေမဲ့ တစ်နည်းနည်းနဲ့ ဒီ လူပု၊ မှော်သားရဲနှင့် မိစ္ဆာတွေဟာ မှော်ပညာမှာ အင်မတန် ထူးချွန်တဲ့ အစွမ်းအစတွေ ရှိနေတဲ့ အရိပ်အယောင်တွေကို ပြသနေကြပါတယ်။ ဒီ မှော်မျှော်စင် ထဲက "ပါရမီရှင်" တွေထက်တောင် ပိုပြီး တော်နေကြသလိုပါပဲ။

"သူတို့က ဒြပ်စင် အားလုံးမှာလည်း ကျွမ်းကျင်မှု ရှိကြတာလား" လို့ ဆီဘက်စတီယန် က အော်ဟစ်မေးလိုက်မိတယ်။

မိုက်ကယ် ကတော့ သူ့ရဲ့ အဆင့်မြင့်စွမ်းရည် အကြောင်းနဲ့ သူ့ရဲ့ မိတ်ဆွေတွေကို သူ့စွမ်းရည်ရဲ့ အစိတ်အပိုင်းလေးတစ်ခုကို ဘယ်လို ဝေမျှပေးနိုင်ခဲ့သလဲဆိုတာကို ရှင်းပြခဲ့ရတာပေါ့။

ဒီအချိန်မှာတော့ ဆီဘက်စတီယန် တစ်ယောက် ဒြပ်စင် အားလုံးမှာ ကျွမ်းကျင်မှု ရရှိနိုင်မယ့် အခွင့်အရေးအတွက် မှော်ပညာရှင်အစည်းအရုံးနဲ့ အဆက်အသွယ် ဖြတ်ပြီး မိုက်ကယ်ရဲ့ မိတ်ဆွေတစ်ယောက်ပဲ ဖြစ်သွားချင်စိတ် ပေါက်သွားပါတော့တယ်။

"မင်းက တကယ့်ကို ကစားပွဲဖျက်တဲ့သူပဲဆိုတာ မင်းကိုယ်မင်းသိရဲ့လား"

မိုက်ကယ် ကတော့ အဘိုးကြီးကို ဂရုမစိုက်ဘဲ သူ့ရဲ့ လက်မှုပညာသည်တွေကို မီသရယ်မှော်တံငါးခုကို အစကနေ အဆုံးထိ ဖန်တီးပေးဖို့ ခိုင်းလိုက်ပါတယ်။ သူတို့ကို ကူညီပေးခဲ့တဲ့အတွက် ကျေးဇူးဆပ်တဲ့အနေနဲ့ မှော်မျှော်စင် ကို ပေးချင်လို့ပါ။ မှော်စာကြည့်တိုက်သာ မရှိဘူးဆိုရင် မိုက်ကယ်အနေနဲ့ နိုဗာကို အခုလို အဆင့်မြှင့်တင်နိုင်ခဲ့မှာ မဟုတ်ပါဘူး။

"မှော်တံ ငါးခု လာပါပြီဗျို့" လို့ သူတို့က ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်ကြတယ်။

သူတို့ဟာ လက်သည်းခွံ အရွယ်အစားလောက်ရှိတဲ့ ဒမတ်စကတ် သံမဏိ အပိုင်းအစလေးတွေကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး မှော်စွမ်းအင် တွေကို စတင် ထည့်သွင်းလိုက်ကြပါတော့တယ်။

သူတို့ရဲ့ အလုပ်အပေါ်မှာ အာရုံစိုက်ထားကြတာကြောင့် သူတို့ရဲ့ မျက်နှာတွေဟာ ရှုံ့တွနေတာပေါ့။ တကယ်လို့ တစ်စက္ကန့်လောက်ပဲ အာရုံလွတ်သွားမယ်ဆိုရင် အပိုင်းအစတစ်ခုလုံးကို ပျက်စီးသွားစေနိုင်ပြီး ဒမတ်စကတ်သံမဏိကနေ သူ့ရဲ့ ကောင်းမွန်တဲ့ဂုဏ်သတ္တိတွေ အကုန် ပျောက်ဆုံးသွားတဲ့ အရည်တွေအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားနိုင်လို့ပါ။

သူတို့ဟာ မှော်စွမ်းအင်တွေကို ဒမတ်စကတ်သံမဏိ ရဲ့ အက်တမ်တွေကြားက လွတ်နေတဲ့နေရာတွေထဲကို လမ်းညွှန် ထည့်သွင်းပေးရတာပါ။ တကယ်လို့ နည်းနည်းပဲထည့်မိမယ်ဆိုရင် အဲဒီ ပစ္စည်းပေါ်မှာ ကပ်ညှိနေမှာ မဟုတ်ပါဘူး။ တကယ်လို့ အများကြီး ထည့်မိမယ်ဆိုရင်တော့ သံမဏိကို ဝန်ပိသွားစေပြီး ပေါက်ကွဲတဲ့အထိ ဖြစ်သွားနိုင်တာကိုး။

လက်မှုပညာသည်တွေ အလုပ်လုပ်နေတုန်းမှာ မိုက်ကယ် က ဆီဘက်စတီယန် ရဲ့ နားနားကို ကပ်ပြီး တိုးတိုးလေး မေးလိုက်ပါတယ်။

"မေးစရာလေးတစ်ခုလောက်။ အဘိုးကြီးရဲ့ အခန်းမှာ အကာအကွယ်မန္တန် တွေ ရှိတယ် မဟုတ်လား"

ဆီဘက်စတီယန်က မိုက်ကယ်ကို စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီး "ဘာလို့လဲ။ အဲဒါက ပေါက်ကွဲတော့မှာမို့လို့လား"

မိုက်ကယ် က ပခုံးတွန့်ပြလိုက်တယ်။

"ဖြစ်နိုင်တာပဲ"

"ဖြစ်နိုင်တာပဲ ဟုတ်လား။ မင်း ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ..."

သူ မိုက်ကယ် ကို မကျေမနပ် ပြောဖို့ မပြင်ရသေးခင်မှာတင် ရှေးဟောင်း လူပု တစ်ယောက်က ဒမတ်စကတ် သံမဏိထဲကို မီးဒြပ်စင်မှော်စွမ်းအင် တွေ အများကြီးထည့်လိုက်မိတာကြောင့် မီးတောက်တွေနဲ့အတူ ပေါက်ကွဲမှုကြီး ဖြစ်သွားပါတော့တယ်။

အမိုးခုံးပုံစံအခန်းတစ်ဝိုက်မှာ မှော်စက်ဝိုင်းတွေ ချက်ချင်း ပေါ်လာပြီး တစ်ခုခုကို မပျက်စီးစေခင်မှာပဲ ပေါက်ကွဲမှုရဲ့ အရှိန်အဝါတွေကို နေရာအနှံ့ပျံ့ကျဲ့ ပျောက်ကွယ်သွားအောင် လုပ်ဆောင်လိုက်တာပေါ့။

ဒါပေမဲ့ ဆီဘက်စတီယန်က သူ့အခန်းအတွက် စိုးရိမ်မနေပါဘူး။ အဲဒီ ပေါက်ကွဲမှုကို တိုက်ရိုက် ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်လိုက်ရတဲ့ လူပုအတွက်ပဲ ပိုပြီး စိုးရိမ်နေတာပါ။

"မင်း... အဆင်ပြေ... ရဲ့လား..." လို့ သူက မေးလိုက်ပေမဲ့ မိစ္ဆာ တစ်ယောက်ချင်းစီရဲ့ ပတ်ပတ်လည်မှာ ပေါက်ကွဲမှုရဲ့ သက်ရောက်မှုတွေကို ပျောက်ကွယ်သွားစေတဲ့ အရောင်စုံ ဒိုင်းလွှားတစ်ခုကို မြင်လိုက်ရတဲ့အခါ သူ့ရဲ့ အသံက တဖြည်းဖြည်း တိုးဝင်သွားပါတော့တယ်။

"ဟိုး... မင်း နောက်တစ်ခါ ထပ်ရှုံးပြန်ပြီလား။ ဟားဟားဟား။ ဒါက ဒီအပတ်အတွင်း ဒုတိယအကြိမ်မြောက်ပဲနော်" လို့ ဆိတ်လူသား က လူပုကို စနောက်လိုက်တယ်။

"အား... ဒီနေရာက ကျွန်တော့်အတွက် အသားမကျသေးလို့ပါဗျာ" လို့ လူပု က ပေါက်ကွဲမှုကိုတောင် တုန်လှုပ်ခြင်းမရှိဘဲ စိတ်ပျက်လက်ပျက်နဲ့ ပြောလိုက်တာပေါ့။

မိစ္ဆာ တွေက ပေါက်ကွဲမှုကို ကျင့်သားရနေကြသလိုမျိုး၊ အဲဒါကြောင့် သူတို့ ဘာမှ ထိခိုက်မှာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာကို သိနေကြသလိုမျိုး တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ပေါ့ပေါ့ပါးပါးနဲ့ ရယ်မော စနောက်နေကြတာကို ဆီဘက်စတီယန် တစ်ယောက် ငေးကြည့်နေမိတယ်။

"မိုက်ကယ်... ဒါက မင်းရဲ့ အကြွင်းမဲ့ ဒြပ်စင်ဘက်စုံအကာအကွယ်ပဲ။ မပြောပါနဲ့ဦး... သူတို့မှာလည်း စွမ်းရည်တစ်ခုအနေနဲ့ ဖောက်ထွင်းလို့မရတဲ့ ဒိုင်းလွှား ရှိနေကြတာလား"

* * * * * * * * *