အခန်း (၈၅၃-၈၅၄)

အခန်း (၈၅၃) - သော့ခတ်နဂါးစေတီအောက်မှ လျှို့ဝှက်ချက်၊ ကျောက်ရုပ်ကြီးလေးခု၊ နတ်ဘုရားဆေးပင်နှင့် တာအိုသူတော်စင်လေး

"ဟင်... ဒါက ဘယ်လိုဖြစ်တာလဲ"

လီယန်ချူသည် မျက်မှောင်ကြုံ့လိုက်မိသည်။

ကျင်းကွမ်းကျောင်းမှာ တုန်းလင်ခရိုင်၏ အထင်ကရကျောင်းတော်ကြီးဖြစ်ပြီး တတိယအဆင့် ပညာရှင်နှစ်ပါးရှိသော်လည်း၊ ကြွားဝါပြောဆိုခြင်းမဟုတ်ဘဲ သူ့ကို ရင်တုန်ပန်းတုန်ဖြစ်စေလောက်သည့် စွမ်းအားမျိုး ဤကျောင်းတော်ထဲတွင် မရှိသင့်ပေ။ ထိုစဉ်က နှစ်ပေါင်းထောင်ချီသက်တမ်းရှိသော နဂါးကြီးမှာ တတိယအဆင့်သို့ မရောက်ရှိသေးမီကပင် သူသည် နတ်မင်းကြီး၏ စွမ်းအားကို ငှားရမ်းကာ သတ်ဖြတ်နိုင်ခဲ့ဖူးသည်။ ယခုမူ ထိုနဂါးကြီးကို ပိတ်လှောင်ထားခဲ့သည့် နေရာဟောင်း၌ ဤကဲ့သို့သော အငွေ့အသက်မျိုး မည်သို့ရှိနေနိုင်ပါသနည်း။

လီယန်ချူသည် ဘေးနားရှိ ယွန်းနျန်းကို ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ လှပသောမျက်ခုံးလေးများမှာလည်း တွန့်ချိုးနေပြီး တစ်စုံတစ်ခုကို အာရုံခံမိနေသည်မှာ ထင်ရှားသည်။

"မင်းလည်း ဒီနေရာက တစ်ခုခုမှားနေတယ်လို့ ခံစားရတာလား"

ယွန်းနျန်းက ခေါင်းညိတ်ပြကာ

"ဒီအောက်ခြေကနေ ကျွန်မကို ကြောက်လန့်စေတဲ့ အငွေ့အသက်တစ်ခု ထွက်ပေါ်နေတယ်၊ ကျွန်မကို ဝါးမျိုပစ်တော့မလိုပဲ" ဟု ဆိုသည်။

လီယန်ချူ မျက်မှောင်ကြုံ့လိုက်သည်။ သူကတော့ ထိုသို့ ဝါးမျိုခံရမည့် ခံစားချက်မျိုး မရသော်လည်း သာမန်ရင်တုန်ခြင်းနှင့် ကောင်းကင်နှင့်လူသား ဆက်သွယ်မှုအာရုံ မှ ဘေးအန္တရာယ်သတိပေးချက်ကိုသာ ခံစားနေရခြင်းဖြစ်သည်။ ကျင်းကွမ်းကျောင်းကဲ့သို့ ဗုဒ္ဓဘာသာ သန့်စင်ရာနယ်မြေ၊ နဂါးကြီးကိုပင် ပိတ်လှောင်နိုင်ခဲ့သော စေတီတော်အောက်တွင် မည်သို့ကြောင့် ဤမျှ ယုတ်မာညစ်ထေးသောအရာ ရှိနေနိုင်ရသနည်း။

ဤစေတီကိုယ်တိုင်က ပြဿနာရှိနေခြင်းလော။ လီယန်ချူသည် သူ၏ စိတ်အာရုံ ကို အောက်သို့ ဖြန့်ကြက်ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ စိတ်အာရုံမှာ ခဏချင်းအတွင်း မိုင်ပေါင်း ရာနှင့်ချီ၍ ပျံ့နှံ့နိုင်သော်လည်း၊ ဤမြင့်မားသောစေတီတော်အောက်သို့ ရောက်သည့်အခါတွင်မူ ထိုးဖောက်၍မရဘဲ အစွမ်းထက်သော အစီရင်တစ်ခု၏ တားဆီးခြင်းကို ခံလိုက်ရသည်။

လီယန်ချူက ယွန်းနျန်းဘက်သို့ လှည့်ကာ

"ဒီနေရာက တော်တော်ထူးဆန်းတယ်၊ မင်း အဆောင်ထဲမှာပဲ အရင်ပြန်စောင့်နေပါ၊ ငါ အောက်ဆင်းကြည့်လိုက်ဦးမယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

အမှန်စင်စစ် ယွန်းနျန်းကို ဤနေရာတွင် စောင့်ခိုင်းထားလျှင်လည်း ရသော်လည်း၊ သူပြန်တက်လာသည့်အချိန်တွင် သူမမှာ တစ်စုံတစ်ခုကြောင့် အသက်ပျောက်နေခြင်း သို့မဟုတ် ထူးဆန်းသောအရာတစ်ခုခု၏ ပူးကပ်ခြင်းခံရမှာကို သူစိုးရိမ်မိသည်။

ယွန်းနျန်းသည် ထိုစကားကို ကြားသောအခါ သူမ၏ ဆောင်းဦးရေပြင်ကဲ့သို့ ကြည်လင်သော မျက်ဝန်းလေးများမှာ ခဏမျှ ဝေဝါးသွားပြီး မျက်နှာလေးမှာလည်း ရဲတက်သွားသည်။

စိတ်ကူးထဲတွင် ပုံရိပ်အချို့ ပေါ်လာဟန်ရှိပြီး "ဟင်... ငါ့ကို အဆောင်ထဲမှာ စောင့်ခိုင်းတယ်ဆိုတော့... ရေ... ရေချိုးထားဖို့ လိုမလားမသိဘူး" ဟု တွေးတောရင်း စိတ်အစဉ်မှာ လှုပ်ရှားသွားတော့သည်။

လီယန်ချူက ယွန်းနျန်းထံမှ အဖြေမရသဖြင့်

"ဘာဖြစ်လို့လဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။

ယွန်းနျန်းက အမြန်ပင်

"ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး၊ အခုပဲ အဆောင်ကိုပြန်ပြီး စောင့်နေပါ့မယ်" ဟု ပြန်ပြောလိုက်သည်။

လီယန်ချူ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီးနောက် ယွန်းနျန်း ထွက်ခွာသွားသည်ကို စောင့်ကာ၊ အတတ်ပညာတစ်ခုကို အသုံးပြု၍ သော့ခတ်နဂါးစေတီအောက်သို့ မြေလျှိုးဝင်ရောက်သွားတော့သည်။ ယခုအခါ မည်သည့်အစီရင်မျှ သူ့ကို တားဆီးရန် ခက်ခဲလှပြီဖြစ်သည်။

သို့သော် သူ စေတီအောက်ခြေသို့ ဝင်ရောက်လိုက်သည်နှင့် ပြင်းထန်သော အရှိန်အဝါတစ်ခုကို ချက်ချင်း ခံစားလိုက်ရသည်။ ၎င်းမှာ အငြိုးအတေး အရှိန်အဝါ နှင့် ဆင်တူသော်လည်း လုံးဝမတူဘဲ သူ၏ ဝိညာဉ်ကို အဆက်မပြတ် တိုက်ခိုက်နေတော့သည်။

ရှပ်

လီယန်ချူ၏ ဝိညာဉ်အတွင်းမှ အလင်းတန်းတစ်ခု လက်ခနဲ ပေါ်လာပြီး စိတ်ကြည်လင်ကျောက်စိမ်း က ကိုယ်ကို ကာကွယ်ပေးလိုက်ရာ၊ ထိုထူးဆန်းသော ဝါးမျိုလိုသည့် စွမ်းအားမှာ ချက်ချင်းပင် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

သူသည် အောက်ဘက်သို့ ဆက်လက် ပျံဆင်းသွားရာ၊ ထူးဆန်းသော အငွေ့အသက်မှာ ပို၍ ပြင်းထန်လာသည်ကို ရှင်းလင်းစွာ ခံစားနေရသည်။ ဤနေရာမှာ သီးခြားကမ္ဘာငယ်တစ်ခု ဖြစ်နေပုံရသည်။ လီယန်ချူသည် ပေပေါင်း ရာနှင့်ချီ၍ ဆင်းခဲ့သော်လည်း မြေပြင်သို့ မရောက်သေးပေ။

အကယ်၍ စိတ်ကြည်လင်ကျောက်စိမ်း၏ ကာကွယ်မှုသာ မပါရှိပါက သူသည် ဆက်လက်ဆင်းသက်ရန် ဝံ့ရဲမည်မဟုတ်ပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဆက်ဆင်းပါက မိမိကိုယ်ကိုယ် သေတွင်းထဲသို့ ပို့သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားနိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ယခုမူ ကုသိုလ်မှတ် ခုနစ်သိန်းတန် ဝိညာဉ်ကာကွယ်ရေး ရတနာရှိနေသဖြင့် ဤမျှ အစွမ်းထက်သည့်အရာကို အသုံးမချဘဲနေပါက သူ၏ ကုသိုလ်မှတ်များကို အားနာစရာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

ပေပေါင်း ရာနှင့်ချီ၍ ထပ်မံဆင်းသက်ပြီးနောက်၊ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ထူးဆန်းသော အငွေ့အသက်များမှာ အစိုင်အခဲပမာ ထူထပ်လာတော့သည်။ သာမန် တတိယအဆင့် ပညာရှင်တစ်ဦးသာ ဤနေရာသို့ ရောက်လာပါက ခဏချင်းအတွင်း စိတ်ဝိညာဉ် ပျက်ပြားကာ ထိုထူးဆန်းသော စွမ်းအား၏ ဝါးမျိုခြင်းကို ခံရပေလိမ့်မည်။ လီယန်ချူသည် ထိုနဂါးကြီး ဤနေရာတွင် အကျဉ်းကျနေစဉ်က အပေါ်ယံတွင်သာ ကပ်နေပြီး အောက်သို့ လုံးဝဆင်းရန် မဝံ့ရဲခဲ့ခြင်း ဖြစ်မည်ဟု သံသယဝင်မိသည်။

သူသည် ဆက်လက်၍ ရှေ့သို့ တိုးသွားရာ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ စွမ်းအားများမှာ ဒီရေပမာ တိုးဝှေ့လာပြီး သူ့ကို ဆွဲဖြဲပစ်တော့မည့်အလား ရှိနေသည်။ သို့သော် သူ၏ ကိုယ်ပေါ်မှ အလင်းတန်းကြောင့် လုံးဝ အနားမကပ်နိုင်ပေ။ လီယန်ချူသည် ခဏမျှ အခြေအနေကို စောင့်ကြည့်ပြီးမှ စိတ်အေးသွားတော့သည်။ ကုသိုလ်မှတ် ခုနစ်သိန်းတန် ဝိညာဉ်ကာကွယ်ရေးရတနာမှာ အမှန်တကယ်ပင် အစွမ်းထက်လှသည်။

ထို့နောက်မှ သူသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း ဆင်းသက်လိုက်သည်။ ဤနေရာမှာ သူထင်ထားသကဲ့သို့ သွေးပင်လယ်၊ အလောင်းတောင်ပမာ စက်ဆုပ်ဖွယ်ကောင်းသော နေရာမျိုး မဟုတ်ပေ။ ကြောက်စရာကောင်းသော မိစ္ဆာကောင်များလည်း မရှိဘဲ ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံးမှာ သန့်ရှင်းသပ်ရပ်နေပြီး ပိုးမွှားတစ်ကောင်မျှပင် မရှိချေ။

အမှန်စင်စစ် ဤကဲ့သို့သော ပတ်ဝန်းကျင်မျိုးတွင် အသက်ရှင်နိုင်ပါက ၎င်းမှာ သာမန် ပိုးမွှား မဟုတ်တော့ပေ။

ဤနေရာမှာ စိုစွတ်ခြင်းမရှိဘဲ အေးမြခြောက်သွေ့နေကာ၊ တစ်ခွင်လုံး လွှမ်းခြုံထားသော မှောင်မည်းအုံ့မှိုင်းသည့် အငွေ့အသက်များနှင့် လုံးဝဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်အောင်ပင် ငြိမ်းချမ်းသော ခံစားချက်မျိုးကို ပေးစွမ်းနေသဖြင့် အလွန်ပင် ထူးဆန်းနေတော့သည်။

ဤနေရာ၏ အလယ်ဗဟိုတွင် ကျောက်ခေါင်းတလား တစ်ခုရှိပြီး၊ ၎င်း၏ ပတ်လည်တွင် ကျောက်ရုပ်ကြီး လေးခု ရှိနေသည်။

ပထမကျောက်ရုပ်မှာ နဂါးခေါင်းနှင့် လူကိုယ်ခန္ဓာရှိသော နတ်မင်းကြီးဖြစ်ပြီး လက်နှစ်ဖက်ကို နောက်ပစ်ကာ ခန့်ညားထည်ဝါစွာ ရပ်နေသည်။

ဒုတိယကျောက်ရုပ်မှာ မြူခိုးများအကြား ဖုံးလွှမ်းနေသဖြင့် မျက်နှာကို ရှင်းလင်းစွာ မမြင်ရဘဲ လက်ထဲတွင် လှံရှည်တစ်စင်းကို ကိုင်ဆောင်ထားသည်။

တတိယကျောက်ရုပ်မှာ ကြင်နာတတ်သော မျက်နှာထားရှိသည့် ရဟန်းအိုကြီးတစ်ပါးဖြစ်ပြီး၊ ဘယ်ဘက်လက်တွင် သပိတ်ကိုကိုင်ကာ ညာဘက်လက်တွင် ကြိမ်လုံး ကို ထောက်ထားသည်။

နောက်ဆုံးတစ်ခုမှာမူ ထူးဆန်းသော သားရဲကြီးတစ်ကောင်ဖြစ်ပြီး လီယန်ချူအတွက် မစိမ်းလှပေ။ ၎င်းမှာ ရှန်းဟိုင်ကျမ်း ထဲမှ ကြောက်မက်ဖွယ် သားရဲကြီး ပါးရှ ပင် ဖြစ်သည်။

ဤကျောက်ရုပ်လေးခုမှ ထွက်ပေါ်နေသော ကြောက်မက်ဖွယ် အရှိန်အဝါများကြောင့် လီယန်ချူမှာ မျက်မှောင်ကြုံ့လိုက်မိသည်။

"ဒီနေရာမှာ ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ"

ကျောက်ရုပ်လေးခုစလုံးတွင် အလွန် ထိတ်လန့်ဖွယ်ကောင်းသော စွမ်းအားများရှိနေသည်ကို သူခံစားရသည်။ ထို့ပြင် ဝေဝါးသော ခံစားချက်တစ်ခုအရ သူ ဤနေရာသို့ ဝင်လိုက်သည်နှင့် ကျောက်ရုပ်လေးခု၏ အကြည့်များမှာ သူ့အပေါ်သို့ ကျရောက်လာသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

"ဒီကျောက်ရုပ်တွေက အရှင်တွေလား"

လီယန်ချူသည် စိတ်အာရုံဖြင့် စစ်ဆေးကြည့်ရာ ကျောက်ရုပ်များပေါ်တွင် စုံစမ်းစစ်ဆေးမှုကို ဟန့်တားထားသော ထူးဆန်းသည့် စွမ်းအားတစ်ခု ရှိနေသည်ကို တွေ့ရသည်။ ရဟန်းအိုကြီး၏ ပုံပန်းကို သူ မမြင်ဖူးသော်လည်း ကျန်ကျောက်ရုပ် သုံးခု၏ ပုံသဏ္ဌာန်မှာမူ သူနှင့် ရင်းနှီးပြီးသား ဖြစ်သည်။ ပါးရှဆိုသည်မှာ ပြောစရာမလိုပေ၊ ထိုနတ်ဘုရားသစ်သားပြားမှာ ယခုတိုင် ဆိုင်ရှင်မ၏ လက်ထဲတွင်ရှိပြီး ဝေမြို့တွင်လည်း ပါးရှနတ်ဘုရားရုပ်ထု ပေါ်လာခဲ့ဖူးသည်။

နဂါးခေါင်းနှင့် နတ်မင်းကြီးမှာမူ သူ တောရတောင် အတွင်းရှိ ထူးဆန်းသော တာအိုကျောင်းအတွင်း၌ မြင်တွေ့ခဲ့ရဖူးသော ရှေးဟောင်းနတ်မင်းကြီး ဖြစ်သည်။ ဝတ်စုံဝတ်ကာ လှံရှည်ကိုင်ထားသော ကျောက်ရုပ်မှာမူ သူတစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးသော်လည်း၊ ၎င်းကိုင်ဆောင်ထားသော လှံ၏ ပုံစံမှာမူ သူနှင့် ရင်းနှီးနေသည်။ ၎င်းမှာ ကောင်းကင်ပြင်ပဥက္ကာခဲဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော၊ မဖောက်ထွင်းနိုင်သည့် ခံစစ်မရှိသည့် ကျင်းယဲ့လှံ ပင် ဖြစ်သည်။ ၎င်းကို သူသည် လျှို့ဝှက်နယ်မြေမှ ရရှိခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

လီယန်ချူ၏ အကြည့်သည် ကျောက်ရုပ်လေးခုကို ကျော်ဖြတ်ကာ အလယ်ရှိ ကျောက်ခေါင်းတလားပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသည်။

"ဒီခေါင်းတလားထဲမှာ ဘယ်သူအိပ်စက်နေတာလဲ၊ ဘာလို့ သူ့ဘေးမှာ ဒီလောက်အစွမ်းထက်တဲ့ ကျောက်ရုပ်တွေ ရှိနေရတာလဲ။ ဒါက ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ"

ရုတ်တရက် သူ၏ အကြည့်မှာ စူးရှသွားသည်။ ကျောက်ခေါင်းတလားပေါ်မှ မြက်ပင်တစ်ပင် ပေါက်ထွက်နေသည်ကို သူတွေ့လိုက်ရသည်။ ဤကဲ့သို့သော ပတ်ဝန်းကျင်မျိုးတွင် သာမန်မြက်ပင်တစ်ပင် ပေါ်လာခြင်းမှာ လီယန်ချူ၏ အာရုံကို ချက်ချင်း ဆွဲဆောင်သွားတော့သည်။ ထိုမြက်ပင်မှာ ခေါင်းတလားအတွင်းမှ ပေါက်ထွက်လာခြင်း ဖြစ်သည်။ ဆိုလိုသည်မှာ ၎င်းသည် ကျောက်ခေါင်းတလားကို ဖောက်ထွက်ကာ အတင်းအကျပ် ပေါက်လာခြင်းပင်။

ဤခေါင်းတလားမှာ မည်သို့ကြည့်ကြည့် အစွမ်းထက်သော ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦး၏ အခေါင်းဖြစ်ပြီး၊ သာမန် တတိယအဆင့် ပညာရှင်တစ်ဦးသာ ဤနေရာသို့ ဝင်လာပါက ခန္ဓာကိုယ်မှာပင် အရည်ပျော်သွားမည်ဖြစ်ရာ အသက်ဓာတ်ဆိုသည်မှာ လုံးဝမရှိနိုင်ပေ။ သို့ဖြစ်ရာ ဤနေရာတွင် တစ်ခုတည်းသော သက်ရှိဖြစ်သည့် ဤမြက်ပင်၏ နောက်ခံမှာ အလွန်ပင် ကြီးမားနေပေလိမ့်မည်။

ပုံမှန်အားဖြင့် ဤကဲ့သို့သော နေရာမျိုးသို့ ရောက်ပါက ရတနာကို မရရအောင် ယူရမည်ဖြစ်သော်လည်း၊ ယခုမူ လီယန်ချူသည် စိတ်လိုက်မာန်ပါ မလုပ်ဘဲ ငြိမ်သက်နေသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် အပေါ်တွင် ကျင်းကွမ်းကျောင်းရှိနေပြီး၊ ဤအောက်ခြေရှိ ပုဂ္ဂိုလ်မှာလည်း အလွန်အမင်း အစွမ်းထက်နေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ နှစ်ပေါင်းထောင်ချီ၍ ပိတ်လှောင်ခံထားရသော နဂါးဝိညာဉ်ပင် ဤနေရာတွင် မည်သည့် လှုပ်ရှားမှုမျှ မလုပ်ဝံ့ခြင်းမှာ ဤအောက်ရှိ ပုဂ္ဂိုလ်မှာ အလွန်ငြိမ်သက်နေသောကြောင့် သို့မဟုတ် လုံးဝ သေဆုံးသွားသောကြောင့် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

လီယန်ချူ စိတ်ထဲမှ အာရုံစိုက်လိုက်ပြီး ထိုမြက်ပင်ကို ကြည့်လိုက်ရာ၊ ၎င်းတွင် စုံစမ်းမှုကို ဟန့်တားထားသော အရှိန်အဝါ မရှိသည်ကို တွေ့ရသည်။ ဤမြက်ပင်အတွင်း၌ အလွန်ကြီးမားသော နတ်ဘုရားစွမ်းအား များ ကိန်းဝပ်နေပြီး အလွန်သန့်စင်လှသဖြင့် လူသားကမ္ဘာမှ ပစ္စည်းတစ်ခုနှင့် မတူပေ။

နတ်ဘုရားဆေးပင် လား။

လီယန်ချူသည် ဤခေါင်းတလားနှင့် ကျောက်ရုပ်လေးခုမှာ လူတစ်ဦးတည်း၏ လက်ရာဖြစ်နိုင်ပြီး၊ ဤဆေးပင်မှာမူ ၎င်းတို့နှင့် မသက်ဆိုင်သဖြင့် စုံစမ်းမှုကို မဟန့်တားနိုင်ခြင်းဖြစ်မည်ဟု နားလည်လိုက်သည်။ ဤမျှ ပြင်းထန်သော နတ်ဘုရားစွမ်းအားရှိသည့် ဆေးပင်၏ တန်ဖိုးမှာ ခန့်မှန်း၍မရနိုင်ပေ။

သို့သော် လီယန်ချူသည် ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ၎င်းကို ယူရန် လက်လျှော့လိုက်သည်။ ဤနေရာမှာ ကျင်းကွမ်းကျောင်း၏ ဘိုးဘေးများ ပျံလွန်တော်မူရာနေရာ ဖြစ်သလို၊ သော့ခတ်နဂါးစေတီမှာလည်း မိစ္ဆာများကို နှိမ်နင်းရန် အသုံးပြုသည့်နေရာ ဖြစ်သည်။

သူသည် ခွင့်မတောင်းဘဲ ဝင်လာခြင်းမှာပင် မှားယွင်းနေပြီဖြစ်ရာ၊ ဤဆေးပင်ကို ယူခြင်းကြောင့် ဘေးဒုက္ခတစ်ခုခု ပေါ်ပေါက်လာပါက ထိုကံကြွေးမှာ အလွန်ကြီးမားသွားပေလိမ့်မည်။

ထိုသို့တွေးမိသည်နှင့် လီယန်ချူသည် ဆေးပင်ကို ခူးယူလိုသော စိတ်ကို ထိန်းချုပ်ကာ အတတ်ပညာတစ်ခုကို အသုံးပြု၍ သော့ခတ်နဂါးစေတီအောက်မှ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

သော့ခတ်နဂါးစေတီ၏ အောက်ခြေ နက်ရှိုင်းသောနေရာ၌ လီယန်ချူ ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် သက်ပြင်းသံအေးအေးလေးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး၊ ခဏချင်းမှာပင် ပြန်လည် တိတ်ဆိတ်သွားတော့သည်။

နောက်တစ်ခဏတွင် အလင်းတန်းတစ်ခု လက်ခနဲ ပေါ်လာပြီး သော့ခတ်နဂါးစေတီရှေ့၌ အပြာရောင် တာအိုဝတ်စုံ ဝတ်ဆင်ထားသော ခန့်ညားထည်ဝါသည့် တာအိုဆရာလေး ပေါ်လာသည်။

"ဒီစေတီအောက်မှာ ဒီလိုနေရာမျိုး ရှိနေလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားဘူး"

ထိုပြင်းထန်သော အရှိန်အဝါကြောင့် လီယန်ချူပင် ရင်တုန်ပန်းတုန် ဖြစ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ စေတီအောက်သို့ ဆင်းခဲ့ခြင်းကြောင့် သူ၏ စိတ်အာရုံ လည်ပတ်ချိန် မှာလည်း ကုန်ဆုံးလုနီးပါး ဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။ သူသည် ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် တောင်ကုန်းနောက်ဘက်ရှိ စေတီပုထိုးများကြားသို့ သွားကာ ဝူရှဲ့ရဟန်းကို ရှာလိုက်သည်။ ထိုအချိန်တွင် ဝူရှဲ့ရဟန်းမှာ ယွီစုဆရာတော်နှင့်အတူ ဘိုးဘေးကြီး၏ ရွှေရောင်အလင်းကို သန့်စင်မည့် အသေးစိတ်အစီအစဉ်များကို ဆွေးနွေးနေခြင်း ဖြစ်သည်။

လီယန်ချူ ရောက်လာသည်ကို သိသောအခါ ဝူရှဲ့ရဟန်းမှာ အမြန်ပင် ထွက်၍ ကြိုဆိုလိုက်သည်။ ဤသူမှာ ကျင်းကွမ်းကျောင်း၏ ကျေးဇူးရှင်ကြီး ဖြစ်သလို၊ အတိုင်းအထက်အလွန် အစွမ်းထက်သော တတိယအဆင့် ပညာရှင်လည်း ဖြစ်သည်။

"လီတာအိုဆရာ၊ ဘာဖြစ်လို့လဲ"

လီယန်ချူ၏ မျက်နှာတွင် စိုးရိမ်ရိပ်များ ရှိနေသည်ကို မြင်သောအခါ ယွီစုဆရာတော်က စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်သည်။

လီယန်ချူက စေတီတော်အောက်တွင် သူမြင်ခဲ့ရသည်များကို ပြောပြလိုက်သည်။

"ကျွန်တော် ခွင့်မတောင်းဘဲ ဝင်ကြည့်မိတာဟာ တကယ်တော့ မသင့်တော်ပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ စောစောက အရမ်း သိချင်စိတ် ပြင်းပြသွားလို့ပါ"

ဟု လီယန်ချူက လေးနက်စွာ ပြောသည်။

ယွီစုဆရာတော်မှာ ထိုစကားကို ကြားသောအခါ အလွန်ထိတ်လန့်သွားပြီး မျက်လုံးများ ပြူးသွားတော့သည်။

"ဒီစေတီအောက်မှာ ဒီလို သေတွင်းမျိုး ရှိနေတာလား။ ဒါကို ကျောင်းတော်ရဲ့ မှတ်တမ်းတွေမှာ မတွေ့ဖူးပါဘူး၊ ဒါဟာ ဘိုးဘေးကြီး ချန်ထားခဲ့တဲ့ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရာနေရာလို့ပဲ အမြဲ တွေးခဲ့တာပါ"

ဝူရှဲ့ရဟန်းမှာလည်း ထိတ်လန့်နေမိသည်။ လီတာအိုဆရာကဲ့သို့ တတိယအဆင့် ပညာရှင်အများအပြားကို တစ်ယောက်တည်း သတ်နိုင်သူ၊ စိတ်အာရုံအတွင်းသို့ ဝင်၍ စိတ်မိစ္ဆာကို နှိမ်နင်းနိုင်သူပင် ကြောက်လန့်နေသည်ဆိုပါက ထိုနေရာမှာ မည်မျှ အန္တရာယ်ကြီးမည်ကို ခန့်မှန်း၍ ရနိုင်သည်။

သူတို့ သုံးဦးမှာ အခန်းထဲတွင် ထိုအကြောင်းကို ခဏမျှ ဆွေးနွေးကြသော်လည်း ယွီစုဆရာတော်နှင့် ဝူရှဲ့ရဟန်းမှာလည်း လုံးဝ မသိရှိကြပေ။ သူတို့ သိထားသည်မှာ ဤစေတီအောက်သို့ ဆင်းပါက ခန္ဓာကိုယ်ကို သန့်စင်၍ ဝိညာဉ်ကို နှိမ်နင်းနိုင်သည်ဟူ၍သာ ဖြစ်ပြီး၊ အတွင်းကျကျ လျှို့ဝှက်ချက်များကိုမူ မသိကြချေ။ လီယန်ချူသည် ကျောင်းတော်သို့ စရောက်စဉ်က ကြားခဲ့ရသော ဒဏ္ဍာရီကို ပြန်သတိရမိသည်။

ကျင်းကွမ်းဘိုးဘေးကြီးသည် နဂါးကြီးကို နှိမ်နင်းရန်အတွက် ဤကျောင်းတော်ကို တည်ထောင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် ယခု စေတီအောက်မှ ထူးဆန်းသော မြင်ကွင်းများကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ဘိုးဘေးကြီးသည် မည်သည့်အတွက်ကြောင့် ဤနေရာတွင် ကျောင်းတော်တည်ခဲ့သနည်း၊ သူသည် ဤမြေအောက် လျှို့ဝှက်ချက်များကို သိရှိခဲ့သလားဟူ၍ လီယန်ချူ သံသယဝင်မိသည်။

အမှန်စင်စစ် ဤတစ်ကြိမ်တွင် လီယန်ချူသည် ယွန်းနျန်းအတွက် ဆေးပင်လာပေးခြင်းသာ ဖြစ်သော်လည်း၊ သူမ၏ လက်ကောက်ဝတ်မှ ဗုဒ္ဓအလင်းတန်းကြောင့် ထိုကဲ့သို့သော ဘေးဒုက္ခနယ်မြေကို ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ ဤစေတီမှာ ယွမ်ရှောင်လျှို့ဝှက်နယ်မြေ ထဲ၌သာ ရှိနေပါက၊ သူသည် ဝိညာဉ်နှင့် ခန္ဓာကိုယ် ကာကွယ်ရေးရတနာများကို အားကိုး၍ သွားရောက် စွန့်စားကြည့်မိပေလိမ့်မည်။ သို့သော် ဤနေရာမှာ ကျင်းကွမ်းကျောင်းအောက်တွင် ရှိပြီး လူ့ကမ္ဘာနှင့် ဆက်စပ်နေသဖြင့် သူ၏ လုပ်ရပ်များမှာ ပို၍ သတိကြီးသွားခဲ့သည်။

ထိုစဉ် ယွီစုဆရာတော်နှင့် ဝူရှဲ့ရဟန်းတို့က လီယန်ချူကို ထိုသော့ခတ်နဂါးစေတီအား အစီရင်ဖြင့် ပိတ်ရန် ကူညီပေးပါရန် ဖိတ်ခေါ်ကြသည်။ ဤလုပ်ရပ်ကြောင့် သူတို့သည် အမှန်တကယ် မသိရှိကြောင်း လီယန်ချူ ယုံကြည်သွားတော့သည်။

လီယန်ချူသည် ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်သည်။ မြေအောက်မှ ပုဂ္ဂိုလ်၏ အဆင့်အတန်းအရ အကယ်၍ သူသာ အပြင်သို့ ထွက်လာလိုပါက မည်သည့် အစီရင်မျှ တားဆီးနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။ သို့သော် အစီရင်တစ်ခု ထားရှိခြင်းမှာ ထိုပုဂ္ဂိုလ်ကို တားဆီးရန် မဟုတ်ဘဲ၊ ပြင်ပလူများ မတော်တဆ ဝင်သွားခြင်းကြောင့် တစ်စုံတစ်ခုကို မလှုံ့ဆော်မိစေရန်အတွက် ဖြစ်သည်။

အမှန်တကယ်တွင် သူသည် အစီရင်အတတ်ကို မတတ်ကျွမ်းပေ။ အဓိက ဗုဒ္ဓဘာသာ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေး အစီရင်ကိုမူ ယွီစုဆရာတော်၊ ဝူရှဲ့ရဟန်းနှင့် ကျောင်းတော်မှ ရဟန်းများက ဝိုင်းဝန်းပြုလုပ်ကြသည်။ ထိုရဟန်းများမှာမူ ဘာတွေဖြစ်နေမှန်း မသိသော်လည်း ကျောင်းထိုင်ဆရာတော်၏ အမိန့်အရသာ လိုက်နာဆောင်ရွက်ကြခြင်း ဖြစ်သည်။

ဝုန်း ဝုန်း ဝုန်း

ပြင်းထန်သော ဗုဒ္ဓအလင်းတန်းများ လွှမ်းခြုံသွားပြီး၊ ကျမ်းစာစာလုံးများမှာ သော့ခတ်နဂါးစေတီပေါ်သို့ ကျရောက်ကာ လုံးဝ ပိတ်ဆို့လိုက်တော့သည်။ လီယန်ချူ၏ နည်းလမ်းမှာမူ ရိုးရှင်းလှသည်။ သူသည် ချိုးရွှေဓား ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ ဤဓားမှာ ချွင်းချိုးလင် မှ အစိမ်းရောင်ဝတ် အမျိုးသမီးထံမှ ရရှိခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး၊ အလွန် ထက်မြက်ကာ မိစ္ဆာများကို သတ်ဖြတ်နိုင်စွမ်းရှိသော နတ်ဓားတစ်စင်း ဖြစ်သည်။

လီယန်ချူသည် အကြိမ်ပေါင်းများစွာ စိတ်အာရုံ လည်ပတ်ခဲ့ပြီးနောက် သူ၏ အတတ်ပညာများမှာ ပိုမို တိုးတက်လာခဲ့ပြီး ပစ္စည်းများကို စေခိုင်းသည့်အတတ် မှာ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်သည်။

သူသည် ဓားအတွင်း၌ ကြီးမားသော ကျင့်ကြံမှုစွမ်းအားများကို ထည့်သွင်းကာ စေတီတော်၏ ထိပ်ဖျားတွင် ချိတ်ဆွဲလိုက်ရာ၊ ဓား၏ အရှိန်အဝါမှာ ကွယ်ပျောက်သွားပြီး ကျောက်ဓားတစ်စင်းပမာ စေတီတော်နှင့် တစ်သားတည်း ဖြစ်သွားတော့သည်။ အကယ်၍ ရန်သူများ ဝင်ရောက်လာပါက ထိုဓားသည် မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရန်အတွက် အလိုအလျောက် ထွက်ပေါ်လာကာ သတ်ဖြတ်ပေလိမ့်မည်။

"လီတာအိုဆရာရဲ့ အတတ်ပညာတွေက ဒီလောက်အထိ ရောက်နေပြီလား၊ လေးစားပါတယ်"

ဟု ဝူရှဲ့ရဟန်းက ချီးကျူးလိုက်သည်။

လီယန်ချူက ပြုံးလိုက်သည်။ ဝူရှဲ့ရဟန်း၏ စရိုက်မှာ ပြတ်သားသော်လည်း သူ၏ စကားမှာ အလွန်ပင် ရိုးသားလှသည်။

စိတ်အာရုံ လည်ပတ်ချိန်မှာ ကုန်ဆုံးတော့မည်ဖြစ်ရာ လီယန်ချူနှင့် ယွန်းနျန်းတို့သည် ကျင်းကွမ်းကျောင်းမှ ထွက်ခွာခဲ့ကြသည်။ စေတီတော်ပေါ်တွင် တတိယအဆင့် ပညာရှင်နှစ်ပါး၏ အစီရင်နှင့် လီယန်ချူ၏ ကျင့်ကြံမှုစွမ်းအားများ ထည့်ထားသော ချိုးရွှေဓားရှိနေသဖြင့် တိုက်စစ်ရော ခံစစ်ပါ ပြည့်စုံသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ထို့ပြင် ထိုဓားကို အသုံးပြုလိုက်သည်နှင့် လီယန်ချူသည်လည်း ချက်ချင်း သိရှိနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

ကျားနဂါးအမြုတေ ကို ယွန်းနျန်းသည် သူမနှင့်အတူ အမြဲ ဆောင်ထားလေ့ရှိသည်။ ဤရတနာမှာ လူကို ထုရိုက်ရာတွင် အလွန်ပင် အစွမ်းထက်လှသည်။ မခွဲခွာမီ လီယန်ချူသည် ထိုအမြုတေကို ယူကာ အတွင်း၌ ကြီးမားသော ကျင့်ကြံမှုစွမ်းအားများကို ထည့်သွင်းပေးလိုက်သည်။

၎င်းမှာ ချိုးရွှေဓားထဲရှိ စွမ်းအားများထက်ပင် ပို၍ များပြားလှသည်။ ထို့နောက်တွင် သူ၏ အပြာရောင်ဝတ်စုံမှာ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကြားတွင် ဖြည်းဖြည်းချင်း ကွယ်ပျောက်သွားတော့သည်။

ချင်းယွန်းကျောင်းတော်

စိတ်အာရုံ လည်ပတ်ရာမှ ပြန်ရောက်လာသော လီယန်ချူသည် မျက်လုံးများကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ဖွင့်လိုက်သည်။ ကျင်းကွမ်းကျောင်းသို့ သွားခဲ့ခြင်းကြောင့် သူ၏ ခံစားချက်များမှာ များပြားလှသည်။ နောက်ဆုံးတွင် ဓားနှင့် အမြုတေအတွင်းသို့ စွမ်းအားများ ထည့်သွင်းပေးခဲ့ရသဖြင့် သူ၏ ဝိညာဉ် အပေါ်တွင်လည်း ဖိအားအချို့ ရှိခဲ့သည်။

သို့သော် လီယန်ချူမှာ ဂရုမစိုက်ပေ။ ယခင်က ချွင်းချိုးလင်မှ ပညာရှင်များနှင့် တိုက်ခိုက်စဉ်ကလည်း ပြန်လည် နိုးထလာသောအခါ ကျင့်ကြံမှုမှာ ပိုမို ခိုင်မာလာခဲ့ဖူးသည်။ စိတ်အာရုံ လည်ပတ်ခြင်း၏ မှန်ကန်သော နည်းလမ်းမှာ အပြင်ထွက်၍ တိုက်ခိုက်ခြင်း ဖြစ်မည်လောဟု သူ တွေးမိသည်။

"အရင်က ငါ့အဆင့်က နိမ့်လွန်းလို့ ပြဿနာတွေကို မမြင်ခဲ့ရတာပဲ"

ဟု လီယန်ချူ စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်သည်။

ကျင်းကွမ်းကျောင်းမှ ကိစ္စက သူ့ကို အလွန်အံ့အားသင့်စေခဲ့သည်။ သူ၏ ကိုယ်ပိုင်ကျောင်းတော်အောက်တွင် မြှုပ်ထားသော နတ်ဘုရားကျောက်တုံးမှာလည်း အခြားလျှို့ဝှက်ချက်များ ရှိနေဦးမည်လော။

ထိုသို့တွေးမိသည်နှင့် သိချင်စိတ် ပြင်းပြလာကာ သူ၏ စိတ်အာရုံကို ဖြန့်ကျက်ကြည့်သော်လည်း ဘာမှ မတွေ့ရချေ။ ဆရာဖြစ်သူက နတ်ဘုရားကျောက်တုံး တစ်တုံးကိုသာ မြှုပ်ထားခဲ့ပုံရသည်။

"ဆရာ့ရဲ့ စရိုက်အရဆိုရင် ဒီကျောက်တုံးကို လက်လှမ်းတမီမှာ မြှုပ်ထားခဲ့တာလည်း ဖြစ်နိုင်တာပဲ"

ဟု တွေးမိကာ လီယန်ချူမှာ ပြုံးလိုက်မိသည်။

"ဆက်ပြီးတော့ပဲ ကျင့်ကြံရမှာပဲ"

ယခုခေတ်မှာ အပြောင်းအလဲများသော ခေတ်ဖြစ်ပြီး၊ မြေအောက်ကမ္ဘာ၏ ကျူးကျော်မှု၊ ရှေးဟောင်းအင်အားစုများ၏ လှုပ်ရှားမှုနှင့် ကျင့်ကြံသူ မိသားစုများ၏ ပေါ်ထွက်လာမှုများ ရှိနေသည်။ သူ၏ ကျင့်ကြံမှုအဆင့် မြင့်မားလာသည်နှင့်အမျှ သိရှိလာရသော လျှို့ဝှက်ချက်များမှာလည်း ပို၍ များပြားလာတော့သည်။

ကျင်းကွမ်းကျောင်း

လေပြည်အေးလေး တစ်ချက် ဝေ့တိုက်သွားသည်။ သစ်ပင်ပေါ်မှ သစ်ရွက်လေးများမှာ တုန်ခါနေသည်။ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ သစ်ရွက်များနှင့် အတူတူပင် ဖြစ်သော်လည်း သေချာကြည့်ပါက အနည်းငယ် ကွဲပြားနေသည်။ သို့သော် မည်သူကမှ သစ်ရွက်လေး တစ်ရွက်၏ လှုပ်ရှားမှုကို သေချာကြည့်မည် မဟုတ်ပေ။

တောင်ကုန်းနောက်ဘက်ရှိ စေတီပုထိုးများကြားတွင် ပုံရိပ်တစ်ခု ဖြည်းဖြည်းချင်း ပေါ်လာသည်။ ၎င်းမှာ ခေါင်းတွင် သစ်သားဆံထိုး ထိုးထားသော တာအိုသူတော်စင်လေး တစ်ဦး ဖြစ်သည်။

မျက်နှာမှာ ကြည်လင်ကာ နှုတ်ခမ်းမှာ ရဲနေပြီး အသက် ၁၁ နှစ်၊ ၁၂ နှစ်ခန့်သာ ရှိပုံရသည်။ စောစောက သူအသုံးပြုခဲ့သည်မှာ တာအိုကျောင်း၏ စစ်မှန်သော သစ်ပင်လျှိုးအတတ် ဖြစ်ပြီး ၎င်းမှာ သာမန် ဒုတိယအဆင့် ကျင့်ကြံသူများ လုပ်နိုင်သည့် အရာမဟုတ်ပေ။ ကျင်းကွမ်းကျောင်းထဲသို့ တိတ်တဆိတ် ဝင်လာနိုင်ပြီး မည်သည့်ရဟန်းမှ မသိအောင် လုပ်နိုင်ခြင်းမှာ သူ၏ ကျင့်ကြံမှုမှာ အလွန်ပင် နက်နဲကြောင်း ပြသနေသည်။

သူသည် စေတီတော်များကြားသို့ ရောက်လာပြီး သူ၏ ရင်ဘတ်ထဲမှ အဆောင်တစ်ခုကို အမှတ်မထင် ထုတ်ယူလိုက်သော်လည်း ချက်ချင်းပင် ကြောင်သွားမိသည်။

"ဟင်... ဒါက ဘာလဲ"

ထိုသူငယ်လေးမှာ မျက်လုံးများ ပြူးသွားတော့သည်။ ဤနေရာတွင် ပြင်းထန်သော ဗုဒ္ဓဘာသာ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေး အရှိန်အဝါများ ရှိနေသည်။ အပြင်ပန်းကြည့်လျှင် ဘာမှမထူးခြားသော်လည်း သူ၏ မျက်လုံးထဲတွင်မူ ရွှေရောင်ကျမ်းစာများ လွှမ်းခြုံထားသည်ကို မြင်နေရသည်။ ၎င်းမှာ သာမန် တတိယအဆင့် ပညာရှင်များ လုပ်နိုင်သည့်အရာ မဟုတ်ဘဲ အလွန် ရှေးကျသော ဗုဒ္ဓဘာသာ အစီရင်တစ်ခု ဖြစ်နေသည်။

ထို့ပြင် ထိုအစီရင်သာမက စေတီတော်၏ ထိပ်တွင် ကျောက်ဓားတစ်စင်း တိုးလာသည်ကိုလည်း သူ သတိပြုမိသည်။ ထိုဓားမှာ ရိုးရှင်းသော်လည်း စေတီတော်နှင့် တစ်သားတည်း ဖြစ်နေသည်။

သို့သော် သူငယ်လေးမှာ မှတ်ဉာဏ် အလွန်ကောင်းသူဖြစ်ရာ ယခင်က ဤနေရာတွင် ဤဓားမရှိကြောင်း သူသိသည်။ ၎င်းမှာ သာမန်ဟု ထင်ရသော်လည်း သူ့ကို အလွန် အစွမ်းထက်သော ခံစားချက်မျိုး ပေးစွမ်းနေသည်။

"ဗုဒ္ဓဘာသာ အစီရင်တင်မကဘူး၊ တာအိုပညာရှင် တစ်ယောက်ကလည်း ဒီဓားဟောင်းကို ထားခဲ့သေးတာလား"

"ဘာတွေ ဖြစ်ကုန်တာလဲ"

သူငယ်လေးမှာ မျက်လုံးများပြူးကာ အံ့အားသင့်နေမိသည်။ သူ၏ မျက်လုံးများအတွင်း အလင်းတန်းများ လက်ခနဲ ပေါ်လာပြီး ထိုကျောက်ဓား၏ လျှို့ဝှက်ချက်ကို ကြည့်လိုက်ရာ ထပ်မံ၍ ကြောင်သွားပြန်သည်။

"ဟူး... တော်တော်ကြမ်းတာပဲ၊ မူလကတည်းက သံကို ဒိန်ခဲလို ဖြတ်နိုင်တဲ့၊ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းနိုင်တဲ့ နတ်ဓားဖြစ်နေတဲ့အပြင်၊ အတွင်းထဲမှာလည်း ဒီလောက် ပြင်းထန်တဲ့ ကျင့်ကြံမှုစွမ်းအားတွေကို ထည့်ထားသေးတာလား။ ဒါတင်မကသေးဘူး၊ အရှိန်အဝါကို ဖုံးကွယ်ထားတဲ့ အစီရင်ကိုပါ လုပ်ထားသေးတယ်"

"အခုခေတ် တာအိုဆရာတွေက ဒီလောက်အထိ ဉာဏ်များနေကြပြီလား"

သူငယ်လေးမှာ လက်ထဲမှ အဆောင်ကို ကိုင်ထားရင်း မျက်မှောင်ကြုံ့ကာ ခြေလှမ်းများကို ရပ်တန့်လိုက်သည်။

"မရဘူး၊ ဒီနေရာက တစ်ယောက်ယောက်ရဲ့ သတိထားမိတာကို ခံလိုက်ရပြီ၊ ဒါပေမဲ့ သူတို့လည်း ဒီအောက်က လျှို့ဝှက်ချက်ကို အကုန်သိပုံမရသေးဘူး"

"လောလို့မဖြစ်ဘူး၊ ပြန်သွားပြီးမှပဲ တဖြည်းဖြည်း နည်းလမ်းရှာရတော့မယ်"

သူငယ်လေးက သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ ယနေ့ည အစီရင်ကို ဖောက်ထွက်မည့် အစီအစဉ်ကို ခေတ္တ ရပ်ဆိုင်းလိုက်ရတော့သည်။

သူ၏ အကြည့်သည် စေတီပေါ်ရှိ ကျောက်ဓားပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသည်။

"စိတ်ကလည်း ပုပ်လိုက်တာ၊ သတ်ဖြတ်လိုတဲ့ အရှိန်အဝါကလည်း တော်တော်ပြင်းတာပဲ။ ငါနဲ့တော့ မတွေ့စေနဲ့၊ မဟုတ်ရင်တော့..."

သူငယ်လေးက နှာခေါင်းရှုံ့ကာ လေပြည်အေးလေးအဖြစ် ပြောင်းလဲ၍ ထွက်ခွာသွားတော့သည်။ သစ်ရွက်လေးများမှာ တစ်ရွက်ပြီးတစ်ရွက် တုန်ခါသွားပြီးနောက် သူ၏ ပုံရိပ်မှာ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့လေပြီ။

အခန်း (၈၅၄) - ကျင့်ကြံခြင်းသုံးရက်၊ လေမိုးတောင်ပံ၊ ပစ္စည်းစေခိုင်းခေါင်းလောင်းနှင့် ခရမ်းရောင်နတ်ဝတ်ရုံလုပွဲ ၊ လှိုင်းလေထန်ခြင်း

လီယန်ချူသည် စိတ်အာရုံလည်ပတ်ရာမှ ပြန်ရောက်လာပြီးနောက် ကျင်းကွမ်းကျောင်း သော့ခတ်နဂါးစေတီအောက်မှ အခြေအနေများကို အလွန်ပင် သိချင်စိတ်ပြင်းပြနေမိသည်။ သူသည် ဦးစွာပထမ တရားဟောရာမှ ပြန်လာသော နတ်ဆရာအိုကြီးကို မေးမြန်းကြည့်သော်လည်း၊ ယခင်က လုံဟူရှန်း၏ ထိပ်တန်းနတ်ဆရာကြီးလေးပါးတွင် အကြီးအကဲဖြစ်ခဲ့ဖူးသော ဤဆရာကြီးကပင် ထိုအကြောင်းကို လုံးဝမသိရှိကြောင်း ပြောပြသည်။

ကျင်းကွမ်းကျောင်းမှာ တည်ထောင်ခဲ့သည်မှာ ကြာမြင့်လှပြီဖြစ်ရာ ဆရာကြီး၏ အသက်ထက်ပင် ပိုကြီးနေသေးသည်။ ထို့ပြင် ထိုမြေအောက်လိုဏ်ဂူအတွင်းရှိ ကျောက်ရုပ်ကြီးလေးခု၏ အစီအစဉ်နှင့် ကျောက်ခေါင်းတလားပေါ်မှ ထူးဆန်းသော မြက်ပင်မှာ အလွန်တရာ အစွမ်းထက်ပြီး ရှေးကျလွန်းလှသည်။ မိမိ၏ အဆင့်အတန်းမှာ ထိုကဲ့သို့သော အဆင့်မြင့်လျှို့ဝှက်ချက်များကို ထိတွေ့ရန် မမီသေးခြင်းဖြစ်နိုင်ကြောင်း နတ်ဆရာအိုကြီးက ဆိုသည်။

နတ်ဆရာအိုကြီးသာမက၊ ထနုက်ဖင်တည်းခိုခန်းမှ ဆိုင်ရှင်မ နှင့် ဝေမြို့တောင်ပြင်တွင် ဓားကျင့်လေ့ရှိသော ဖန့်ချင်းလန် တို့ကလည်း ဤကိစ္စကို မသိရှိကြပေ။ သို့ဖြစ်ရာ လီယန်ချူမှာလည်း လောလောဆယ်တွင် လက်လျှော့လိုက်ရတော့သည်။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ၊ ချိုးရွှေဓားကို ကျင်းကွမ်းကျောင်းတွင် ထားရစ်ခဲ့ပြီးဖြစ်သလို၊ ယွီစု နှင့် ဝူရှဲ့ ဟူသော တတိယအဆင့် ပညာရှင်နှစ်ပါးကိုလည်း အသိပေးကာ ရဟန်းအပေါင်းတို့နှင့်အတူ သော့ခတ်နဂါးစေတီကို ပိတ်ဆို့ထားခိုင်းပြီးဖြစ်သည်။ နောင်တွင် ထူးခြားမှုတစ်စုံတစ်ရာ ရှိလာပါက သူသည် ချက်ချင်း သိရှိနိုင်မည်ပင်။

ထိုနေ့ညတွင် လီယန်ချူသည် ထိုက်ဖင်တည်းခိုခန်း၌ တည်းခိုခဲ့သည်။ ညီအစ်မနှစ်ဦးမှာ ယခင်က ဖြစ်ပွားခဲ့သော ပဋိပက္ခများအပြီးတွင် တိတ်တဆိတ် မည်သို့သဘောတူညီမှု ရယူထားကြသည်မသိပေ။ ညဦးပိုင်းသို့ ရောက်သောအခါ လီယန်ချူသည် အခန်းတံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်ရာ အထဲတွင် ထိုင်နေသည်မှာ ဆွဲဆောင်မှုရှိပြီး ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက် တောင့်တင်းလှပသော ဆိုင်ရှင်မ မဟုတ်ဘဲ၊ အေးစက်စက် အငွေ့အသက်ရှိသည့် ဖန့်ချင်းလန် ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ဖန့်ချင်းလန်သည် ကျောကို မတ်မတ်ဆန့်၍ ထိုင်နေပြီး၊ နန်မင်လီဟော်ဓားကို ဘေးနားတွင် ချထားသည်။ သူမ၏ သွယ်လျသော ခြေတံရှည်လေးများမှာ တင်းကျပ်နေပြီး နှုတ်ခမ်းလေးကို ခပ်ဖွဖွ စေ့ထားသည်။ လီယန်ချူ ခဏမျှ ကြောင်သွားပြီးနောက် အကြောင်းရင်းကို ချက်ချင်း ရိပ်မိလိုက်သည်။

"ကျင့်ကြံတာ ပြဿနာတက်လို့လား"

ဖန့်ချင်းလန်မှာ အေးစက်သော စရိုက်ရှိသူဖြစ်ရာ ဤအကြောင်းပြချက်မရှိဘဲ မိမိကိုယ်မိမိ ပေးအပ်ရန် လာမည်မဟုတ်ပေ။ လီယန်ချူ၏ စကားဆုံးသည်နှင့် ဖန့်ချင်းလန်၏ မျက်နှာလေးမှာ အနည်းငယ် နီမြန်းသွားပြီး

"ပြဿနာမရှိရင် ရှင့်ဆီ လာရှာလို့မရဘူးလား"

ဖန့်ချင်းလန်၏ စကားသံအဆုံးတွင် ဖြူဝင်းသော ပါးပြင်လေးပေါ်၌ ရှက်သွေးဖြာသွားကာ ဤအေးစက်စက် ဓားသူရဲကောင်းမလေးမှာ ပို၍ နူးညံ့သွားပုံရသည်။ လီယန်ချူက အူကြောင်ကြောင်ဖြင့် ရယ်မောလိုက်မိသည်။ လာရှာလျှင် ရပါသည်၊ သို့သော် ချက်ချင်းကြီး တန်းစီပြီး အလုပ်ဖြစ်ကြဖို့ဆိုသည်မှာ အနည်းငယ် ရုတ်တရက် ဆန်လွန်းနေသည် မဟုတ်ပါလား။

သို့သော် ဤစကားကို ထုတ်ပြောလိုက်ပါက ခဏအကြာတွင် နူးညံ့ပျော့ပျောင်းသော သုခဘုံမှာ သူရဲကောင်းသင်္ချိုင်း ဖြစ်သွားလိမ့်မည်ကို သူသိသည်။ ဖန့်ချင်းလန်မှာ ဓားဆွဲပြီး သူ့ကို သတ်ရန် လိုက်တော့မည်မှာ အသေအချာပင်။

လီယန်ချူက ပြုံးလိုက်ပြီး

"ဘယ်လိုလုပ် အဲ့လိုဖြစ်မှာလဲ၊ မင်းက ငါ ငယ်ငယ်တုန်းက စိတ်ထဲမှာ အမြတ်နိုးဆုံး အားကျခဲ့ရတဲ့ ဓားသူရဲကောင်းမလေးပဲလေ"

ဟု ဆိုလိုက်သည်။

ဤစကားမှာ သူ၏ စိတ်ရင်းပင်ဖြစ်သည်။ လူတိုင်းမှာ ငယ်ရွယ်စဉ်အခါက တည်ငြိမ်အေးစက်ပြီး ဓားတစ်စင်းဖြင့် လောကကို ပတ်သွားနေသော ဓားသူရဲကောင်းမလေးနှင့် တစ်စုံတစ်ခု ဖြစ်ချင်ကြသည် မဟုတ်ပါလား။ ဒေါသထွက်လျှင် ဓားဆွဲကာ လူသတ်နိုင်ပြီး အလှဘုရင်မလေးကလည်း မိမိရင်ခွင်ထဲ တိုးဝင်လာမည့်အရေးကိုပေါ့။

ဖန့်ချင်းလန် ခဏမျှ မှင်တက်သွားသည်။ လီယန်ချူက ဤမျှ တဲ့တိုးနှင့် သဘာဝကျကျ ပြောလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားပေ။

"ငယ်ငယ်တုန်းက အမြတ်နိုးဆုံး ဓားသူရဲကောင်းမလေးတဲ့လား..."

ဖန့်ချင်းလန်၏ စိတ်ထဲတွင် ဤစကားကို ထပ်ခါထပ်ခါ ကြားနေမိပြီး တွေးတောရင်း စိတ်ထဲတွင် ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်သွားသည်။

လီယန်ချူက ဖန့်ချင်းလန်၏ ဘေးတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်ရာ သူမ၏ ကိုယ်လေး တင်းကျပ်သွားသည်ကို သိသိသာသာ ခံစားရသည်။ သူကတော့ မျက်နှာထား မပျက်ဘဲ ဖန့်ချင်းလန်နှင့် ဆက်လက် စကားစမြည် ပြောနေလိုက်သည်။ သူတို့နှစ်ဦး၏ ဆက်ဆံရေးမှာ အမှန်တကယ်ပင် အလွန်ပြေလည်ကြပြီး စရိုက်ချင်းလည်း တိုက်ဆိုင်သည်။ သို့မဟုတ်ပါက အစကတည်းက သူငယ်ချင်း ဖြစ်လာကြမည်မဟုတ်ပေ။ နောက်ပိုင်းတွင်မှ ဆိုင်ရှင်မ က ဦးသွားသဖြင့် ဖန့်ချင်းလန်မှာ မကြာခဏ သဝန်တိုပြီး စိတ်ကောက်တတ်ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

စကားစမြည် ပြောပြီးမှ ဖန့်ချင်းလန်၏ ကျင့်ကြံမှုမှာ အမှန်တကယ် ပြဿနာတက်နေကြောင်း လီယန်ချူ သိလိုက်ရသည်။

"ဝိညာဉ်ခေါ်မြက် နဲ့တောင် မရဘူးလား"

ဟု လီယန်ချူက အံ့သြတကြီး မေးလိုက်သည်။

ဖန့်ချင်းလန်က ခေါင်းခါပြကာ တိုးတိုးလေး ပြောသည်။

"နှစ်ကိုယ်တူ ကျင့်စဉ် လိုအပ်တယ်... ယင်နဲ့ယန် ပေါင်းစပ်မှသာ ဆေးအာနိသင်ကို အကုန်လုံး ဖျော်ချနိုင်မှာ" တဲ့။

လီယန်ချူက ရယ်မောရင်း

"ဒါက လွယ်ပါတယ်၊ ဘယ်လိုကျင့်ချင်လဲ ပြောသာပြော" ဟု ဆိုသည်။

ဖန့်ချင်းလန်က သူ့ကို မျက်စောင်းထိုးလိုက်ပြီး ဘာမှ ပြန်မပြောပေ။ သူက ဆက်လက်၍ အတည်ပေါက် မေးလိုက်ပြန်သည်မှာ

"ဒါ မင်းတို့ ညှိနှိုင်းထားတာလား"

ဖန့်ချင်းလန်က ခေါင်းညိတ်ပြသည်။

"ငါ့ကို တိုက်ရိုက်ကြီး စီစဉ်ပေးလိုက်တာပဲ..."

လီယန်ချူ၏ နှုတ်ခမ်းမှာ တွန့်သွားကာ

"ငါ့ကိုလည်း မတိုင်ပင်ကြဘူး၊ ငါ့ကို ကျင့်စဉ်ဖော် အဖြစ် သုံးမလို့လား"

ဖန့်ချင်းလန်က သူ့ကို မျက်စောင်းတစ်ချက် ဝေ့လိုက်ပြီး မျက်နှာတည်လိုက်သည်။

"ဘာလဲ၊ ဒီကျင့်စဉ်ဖော်အဖြစ် မင်းက မလုပ်ချင်ဘူးလား"

လီယန်ချူက အတည်ပေါက်ဖြင့် "လုပ်ချင်တာပေါ့" ဟု ဖြေလိုက်သည်။

ဖန့်ချင်းလန်မှာ မအောင့်နိုင်ဘဲ ရယ်ချလိုက်မိသည်။

"တကယ်ပါပဲ၊ ယောင်္ကျားတွေဆိုတာ အကုန် အတူတူပဲ"

ဖန့်ချင်းလန်သည် အနှိုင်းမဲ့ အလှပိုင်ရှင် ဖြစ်ရုံသာမက၊ တရားမျှတမှုကို ဖော်ဆောင်သော ဓားသူရဲကောင်းမလေးလည်း ဖြစ်သည်။ ထို့ပြင် ကောင်းကင်ယံမှာ ပျံသန်းကာ မိုင်ထောင်ချီ ခရီးနှင်နိုင်သော ဓားနတ်သမီးလေးလည်း ဖြစ်သဖြင့် အလွန်ပင် ဆွဲဆောင်မှုရှိလှသည်။

ဖန့်ချင်းလန်သည် နှုတ်ခမ်းလေးကို ခပ်ဖွဖွကိုက်၍ အနည်းငယ် ပြုံးပြလိုက်ကာ

"လာ... မင်းဆိုတဲ့ ကျင့်စဉ်ဖော်ထဲမှာ မီးက ဘယ်လောက်တောင် တောက်နေသလဲဆိုတာ ငါ ကြည့်ပါရစေဦး"

နောက်တစ်နေ့ နံနက်တွင်

လီယန်ချူသည် မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်ရာ စိတ်ရောကိုယ်ပါ ကြည်လင်လန်းဆန်းနေသည်ကို ခံစားရသည်။ မနေ့က အစပိုင်းတွင်တော့ အတည်ပေါက် နှစ်ကိုယ်တူကျင့်စဉ်ကို ကျင့်ကြံခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။

ရှေးဟောင်းကျင့်စဉ်လာ ပုံစံများအတိုင်း တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး အသက်ရှုနှုန်းချင်း ဆက်သွယ်ကာ ဝိညာဉ်ချင်း ပေါင်းစပ်ခဲ့ကြသည်။ ဤသို့ဖြင့် ယင်ယန်တာအိုနှင့် ညီညွတ်သွားပြီး ဖန့်ချင်းလန်၏ ကျင့်ကြံမှု ပြဿနာ ပြေလည်သွားရုံသာမက လီယန်ချူပါ အကျိုးကျေးဇူးများစွာ ရရှိခဲ့သည်။

သို့သော် အစွမ်းများ ရုတ်တရက် ခုန်တက်သွားခြင်းမျိုး မဟုတ်ပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ၎င်းမှာ နှစ်ဦးနှစ်ဖက် အကျိုးရှိသော ကျင့်စဉ်ဖြစ်ပြီး၊ တစ်ဖက်သတ် စုပ်ယူသည့် အတတ်မဟုတ်သောကြောင့် ဖြည်းဖြည်းချင်း ကျင့်ကြံရခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် နောက်ပိုင်းတွင်မူ ကိစ္စရပ်များမှာ ပြောင်းလဲသွားပြီး ကျင့်စဉ်လမ်းကြောင်းမှ သွေဖည်ကာ... ပြတင်းပေါက်နား၊ မှန်ရှေ့၊ စားပွဲပေါ် စသည်ဖြင့် နေရာမျိုးစုံသို့ ရောက်ရှိသွားတော့သည်။

ဖန့်ချင်းလန်မှာ လောကတွင် အလွန်လှပသူဖြစ်ပြီး အရပ်ရှည်ကာ ခြေတံသွယ်လျသည်။ အသားအရေမှာ ဖြူဝင်းပြီး ကျောက်စိမ်းကဲ့သို့ ဝင်းပနေသည်။ ဤကဲ့သို့သော အေးစက်စက် မိန်းကလေးမျိုးက နှုတ်ခမ်းကိုကိုက်၍ အသံမထွက်အောင် အတင်းအောင့်ထားရသည့် ပုံစံမျိုးကို မည်သူက ရင်မခုန်ဘဲ နေနိုင်ပါမည်နည်း။

ယခင်က အော်မေတောင် ထိပ်ဖျားတွင် ဓားဖြင့် ပျံသန်းနေသော အေးစက်စက် ဓားနတ်သမီးလေးမှာ လူငယ်ကျင့်ကြံသူ ပညာရှင်ပေါင်းများစွာကို ရင်ခုန်စေခဲ့ဖူးသည်။

လီယန်ချူသည် မျက်လုံးများကို မှိတ်၍ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း အပြောင်းအလဲများကို အာရုံခံကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ ရွှေအမြုတေ မှာ ပိုမို၍ ပြည့်စုံကာ လစ်ဟင်းမှုမရှိ ဖြစ်လာသည်။

"ရွှေအမြုတေ တစ်လုံးဖြင့် အတတ်ပေါင်းသောင်းခြောက်ထောင်ကို ချေဖျက်နိုင်သည်" ဆိုသည့်အတိုင်း၊ လီယန်ချူ၏ ရွှေအမြုတေအောက်တွင် ကြောက်မက်ဖွယ် နတ်ဘုရားစွမ်းအားများစွာမှာ ပျက်စီးသွားပြီး အစွမ်းမပြနိုင်တော့ပေ။

၎င်းမှာ အလွန်မြင့်မားသော လျှို့ဝှက်အတတ်ပင် ဖြစ်သည်။ ဆိုင်ရှင်မ သင်ပေးခဲ့သော ဤနှစ်ကိုယ်တူကျင့်စဉ်မှာ ကြားရုံနှင့် လန့်သွားလောက်သည့် အမည်နာမကြီးကြီးမားမား မရှိသော်လည်း၊ လက်တွေ့တွင်မူ အလွန်မြင့်မားပြီး စစ်မှန်လှသည်။

လီယန်ချူသည် ရွှေအမြုတေ၏ အပြောင်းအလဲကို အာရုံခံနေစဉ်မှာပင် ပါးပြင်ပေါ်သို့ အနွေးဓာတ်တစ်ခု ရောက်ရှိလာသည်။ ဖန့်ချင်းလန်သည် လီယန်ချူ၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် မျက်လုံးလေးများကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ဖွင့်လိုက်သည်။ မျက်တောင်ရှည်လေးများမှာ တုန်ခါနေပြီး မျက်ဝန်းအစုံမှာမူ ချစ်ရည်ရွှန်းလဲ့နေတော့သည်။

"စာအုပ်ထဲမှာ ရေးထားတာက... နေ့ဘက်မှာ ယန်ဓာတ် ပြည့်ဝပြီး နေမင်းရဲ့ စွမ်းအားရှိလို့ ကျင့်ကြံဖို့ အကောင်းဆုံးတဲ့"

ဖန့်ချင်းလန်သည် အတည်ပေါက်ဖြင့် အဓိပ္ပာယ်မရှိသည်များကို လျှောက်ပြောနေတော့သည်။ ညီမငယ်လေးမှာ ဘာမကောင်းတဲ့ စိတ်ထားရှိမှာလဲ ခဏလေး ပိုပြီး တွယ်ကပ်ချင်ရုံသာ ဖြစ်မှာပေါ့။ သို့ဖြစ်ရာ မူလက အိပ်ရာထပြီး နံနက်စာ စားတော့မည့် လီယန်ချူမှာ နောက်ထပ် တစ်ဖန် ကြိုးကြိုးစားစား ကျင့်ကြံရပြန်တော့သည်။

မျက်တောင်ခတ်အတွင်းမှာပင် သုံးရက် ကုန်လွန်သွားခဲ့ပြီ။

လီယန်ချူသည် ဤရက်ပိုင်းအတွင်း အလွန်ပင် ပျော်ရွှင်နေခဲ့ပြီး ကိုယ်တွင်းမှ ရွှေအမြုတေမှာလည်း ပိုမိုပြည့်စုံလာသည်။ လီယန်ချူမှာ သာမန် ခန္ဓာကိုယ်အားနည်းသော တာအိုကျင့်ကြံသူ မဟုတ်ဘဲ၊ လက်သီးတစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရုံဖြင့် တောင်ကိုပင် တုန်ခါစေနိုင်သော ထိပ်တန်းသိုင်းပညာရှင် ဖြစ်ရာ ခွန်အားမှာ ကုန်ခန်းသည်ဟူ၍ မရှိပေ။ အေးစက်လှသော ဖန့်ချင်းလန်ပင် နောက်ပိုင်းတွင် အရှုံးပေးကာ တောင်းပန်ရတော့သည်။ တောင်ကိုမပြီး မြစ်ကိုဖြတ်နိုင်သော ထိပ်တန်းသိုင်းပညာရှင်တစ်ဦးကို မည်သူက ယှဉ်နိုင်ပါမည်နည်း။

ဖန့်ချင်းလန်၏ ဝိညာဉ်အတွင်းမှ ဘေးထွက်ဆိုးကျိုးများ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး အဆင့်မှာလည်း တစ်ဆင့် တိုးတက်သွားခဲ့သည်။ သူမ၏ အငွေ့အသက်မှာ ပို၍ပင် တည်ငြိမ်အေးစက်သွားပြီး လူ့လောကနှင့် မသက်ဆိုင်သော နတ်သမီးလေးတစ်ပါးပမာ ဖြစ်လာတော့သည်။

ရက်အနည်းငယ်အကြာတွင် ဖန့်ချင်းလန်မှာ ဓားဖြင့် လောကအနှံ့ ခရီးနှင်ရန် ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။ သူမမှာ မည်မျှပင် မြင့်မြတ်သောအသွင်ရှိပါစေ၊ သူမ၏ ရိုးတွင်းခြင်ဆီထဲတွင်မူ ဓားသူရဲကောင်းမလေးတစ်ဦးသာ ဖြစ်သည်။ ဝေမြို့တွင်သာ အမြဲတမ်း အောင်းနေပြီး ဓားကျင့်နေခြင်းမှာ သူမ၏ စရိုက်နှင့် မကိုက်ညီပေ။ ဤကိစ္စကို လီယန်ချူမှာ အံ့သြခြင်းမရှိပေ။ ဓားတစ်စင်းဖြင့် လောကအနှံ့လှည့်လည်ကာ မတရားမှုများကို နှိမ်နင်းခြင်းမှာ ဖန့်ချင်းလန်၏ စစ်မှန်သော စရိုက်ပင် မဟုတ်ပါလား။

ချင်းယွန်းကျောင်းတော် အတွင်း၌

လီယန်ချူသည် လက်ထဲတွင် ကျောက်စိမ်းအဆောင် တစ်ခုကို ကိုင်ထားသည်။ ထိုအဆောင်မှာ လက်ဖဝါးအရွယ်အစားရှိပြီး ဆန်းကြယ်သော ဝိညာဉ်စာသားများ ပါရှိသည်။ သူ၏ ရှေ့တွင်မူ အလင်းမျက်နှာပြင် တစ်ခုရှိပြီး ထိုအထဲတွင် အလွန်လှပကာ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အမျိုးသမီးတစ်ဦး ပေါ်နေသည်။ မျက်ခုံးမျက်ဖန်မှာ ပန်းချီကားတစ်ချပ်ပမာ လှပပြီး ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်မှာလည်း အလွန်ပင် ဆွဲဆောင်မှုရှိလှသည်။

လီယန်ချူ၏ မျက်လုံးများတွင် ဝမ်းသာရိပ်များ ပေါ်လာကာ

"တကယ် ရတာပဲ၊ ဘယ်လောက် အကွာအဝေးအထိ ရလဲ"

မျက်နှာပြင်ထဲမှ အမျိုးသမီးမှာ အခြားသူမဟုတ်၊ ဆိုင်ရှင်မ ပင်ဖြစ်သည်။ ဆိုင်ရှင်မမှာ ယခုအခါ တည်းခိုခန်းအတွင်း၌ရှိနေပြီး လီယန်ချူနှင့် အဝေးမှ စကားပြောနေခြင်း ဖြစ်သည်။ လီယန်ချူ၏ မေးခွန်းကို ကြားသောအခါ ဆိုင်ရှင်မက ပြုံးလိုက်ပြီး မာန်တက်ကာ မေးစေ့ကို အနည်းငယ် မော့လိုက်ရင်း

"မိုင်ထောင်ချီ သတင်းပို့အဆောင် လို့ ခေါ်တယ်လေ၊ မိုင်တစ်ထောင်အတွင်းမှာတော့ ဒီလိုကြည်လင်တဲ့ ပုံရိပ်ကို ရမှာပေါ့"

ဟု ဆိုသည်။

သာမန် သတင်းပို့ကိရိယာများမှာ စာသားများကိုသာ ပေးပို့နိုင်သော်လည်း၊ ဤအဆောင်မှာမူ ဗီဒီယိုဖုန်းခေါ်ဆိုခြင်းနှင့် ဆင်တူသည်။ ဤသည်မှာ လီယန်ချူက ဆိုင်ရှင်မကို အကြံပေးထားသော နည်းလမ်းပင်။ လီယန်ချူက ချီးကျူးလိုက်သည်။

"တော်လိုက်တာ"

သို့သော် ချက်ချင်းပင် ဆိုင်ရှင်မ၏ မျက်နှာလေးမှာ ညှိုးကျသွားပြီး

"ဒါပေမဲ့ လုပ်ရတာ အရမ်းခက်တယ်၊ အခု သုံးခုပဲ ရှိသေးတယ်" ဟု ဆိုသည်။

လီယန်ချူကလည်း အားပေးလိုက်သည်။

"ရပါတယ်၊ နောင်ကျရင် ဒီအဆောင်တွေကို တစ်လောကလုံး သုံးနိုင်အောင် မင်း လုပ်နိုင်မှာပါ"

ဆိုင်ရှင်မမှာ ထိုစကားကို ကြားသောအခါ မျက်နှာလေးမှာ ပန်းပွင့်လေးပမာ ပြန်လည် ဝင်းပသွားတော့သည်။

ဤကဲ့သို့ မိစ္ဆာများ သောင်းကျန်းနေသော ကမ္ဘာတွင် မိုင်ထောင်ချီ သတင်းပို့နိုင်သော ကိရိယာရှိခြင်းမှာ အလွန်ပင် အသုံးဝင်လှသည်။ ဆိုင်ရှင်မသည် လွန်ခဲ့သော ရက်ပိုင်းအတွင်း လီယန်ချူနှင့် ဖန့်ချင်းလန်တို့ကို နေရာပေးရန်အတွက် လက်နက်ဖော်စပ်ခြင်း ဘက်သို့ အာရုံစိုက်ခဲ့ရာ ရလဒ်များမှာ မမျှော်လင့်ဘဲ ကောင်းမွန်နေခဲ့သည်။

ကောင်းပုရွာတွင် အကျဉ်းကျနေသော လုံချွမ်ကျိန်းရန် ထံမှ အကြံဉာဏ်အချို့ ရရှိခဲ့ပြီး လီယန်ချူ၏ အဓိပ္ပာယ်မရှိသော အကြံပေးချက်များပေါင်းစပ်ကာ ဆိုင်ရှင်မသည် ထူးထူးဆန်းဆန်း အစွမ်းထက်သော လက်နက်များကို ဖော်စပ်နိုင်ခဲ့သည်။

ဥပမာအားဖြင့် လေမိုးတောင်ပံ သည် ပျံသန်းရေး လက်နက်တစ်ခု ဖြစ်ပြီး ဒုတိယအဆင့် ကျင့်ကြံသူများပင် ခဏတာ ပျံသန်းနိုင်စေသည်။ မိုးကြိုးမုန်တိုင်းတိုက်ခတ်သော နေ့များတွင် အစွမ်းပိုပြပြီး အရှိန်ကို ၃၀ ရာခိုင်နှုန်းခန့် မြှင့်တင်ပေးနိုင်သည်။ (လီယန်ချူ၏ အကြံပေးချက် ဖြစ်သည်။)

နောက်တစ်ခုမှာ ပစ္စည်းစေခိုင်းခေါင်းလောင်း ဖြစ်သည်။ ၎င်းမှာ ကြေးခေါင်းလောင်းတွဲလေးများ ဖြစ်ပြီး သာမန် ဝိညာဉ်ခေါ်ခေါင်းလောင်းနှင့် ပုံစံတူသော်လည်း၊ လှုပ်ခါလိုက်ပါက တစ်ဖက်လူ ဝတ်ဆင်ထားသော အဝတ်အစားများကို ခဏတာ အသက်သွင်းပေးကာ မိမိသခင်ကို ပြန်လည် တိုက်ခိုက်စေနိုင်သော အစွမ်းရှိသည်။

ထို့ပြင် ဓားတစ်သောင်းအဆောင် လည်း ရှိသေးသည်။ ၎င်းကို ဆွဲဖြဲလိုက်ပါက ပျံသန်းနေသော ဓားပေါင်း တစ်သောင်းကို ပေါ်လာစေသည်။ ဓားအရှိန်အဝါမှာ အလွန်စူးရှသော်လည်း တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်း မရှိပေ။

သို့သော်လည်း ထိုဓားအရှိန်အဝါများ ထွက်ပေါ်လာချိန်တွင် အရှိန်အဝါမှာ ကောင်းကင်တစ်ခုလုံး ဖုံးလွှမ်းသွားသဖြင့် သာမန်ကျင့်ကြံသူများသာမက တတိယအဆင့် အစောပိုင်း ပညာရှင်များပင် ထိတ်လန့်သွားစေနိုင်သည်။ လီယန်ချူ၏ အခေါ်အရဆိုလျှင် ဤအဆောင်မှာ "လူပုံအလယ် ကြွားဝါရန် အကောင်းဆုံးပစ္စည်း" ပင် ဖြစ်သည်။

ဤကဲ့သို့သော ထူးထူးဆန်းဆန်း လက်နက်များအပြင်၊ ဆိုင်ရှင်မသည် လီယန်ချူ ရိုင်းစိုင်းကမ္ဘာ မှ ရရှိခဲ့သော ကြေးဓားကြီး ကိုလည်း ပြုပြင်ပေးခဲ့သည်။ ထိုဓားကြီးမှာ နတ်ဘုရားကျောင်းရှိ နတ်ဘုရားများကို နှိမ်နင်းရန် အသုံးပြုခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး သတ်ဖြတ်လိုသော အရှိန်အဝါ ပြင်းထန်သော်လည်း အလွန်ပင် ပျက်စီးနေခဲ့သည်။

မူလက လီယန်ချူသည် ဖာထျန်းရှန့်တီအတတ် ကို သုံးမှသာ ကိုင်နိုင်သော ဓားကြီးဖြစ်သော်လည်း ဆိုင်ရှင်မက ပြန်လည် သန့်စင်ပေးလိုက်ရာ မူလပုံစံအတိုင်းပင် သေးငယ်သွားအောင် ပြုလုပ်ထားသည်။ ယခုအခါ ဓားအရှည် သုံးပေသာရှိပြီး ပျက်စီးနေသော အရိပ်အယောင် လုံးဝမရှိတော့ဘဲ အေးစက်သော အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်နေသည်။ ၎င်း၏ အစွမ်းမှာ ချီရှောင်ဓား ထက် မနိမ့်ကျသည့်အပြင် နတ်ဘုရားများကို တိုက်ခိုက်ရာတွင် အထူးအာနိသင် ရှိပုံရသည်။ ဆိုင်ရှင်မ၏ ဤလက်ရာကြောင့် လီယန်ချူမှာ ကုသိုလ်မှတ် သောင်းနှင့်ချီ၍ သက်သာသွားခဲ့သည်။

ကြယ်တာရာစွမ်းအားများ ကိန်းဝပ်နေသော ကြေးအိုး ကိုမူ အထဲရှိ စွမ်းအားများ ကြီးမားလွန်းသဖြင့် ပြုပြင်၍ မပြီးသေးပေ။ လီယန်ချူသည်လည်း လက်နက်များအပေါ် အလောတကြီး မလိုအပ်ပေ။ သူ၏ လက်ထဲတွင်ရှိသော ခရမ်းရောင်နတ်ဝတ်ရုံ မှာလည်း အပြည့်အဝ မသန့်စင်ရသေးသဖြင့် ချင်းယွန်းကျောင်းတော်အတွင်း၌ ထိုနတ်ဝတ်ရုံနှင့် မိမိအကြား ဆက်သွယ်မှု ပိုမိုခိုင်မာလာအောင် ကြိုးစားနေသည်။

တတိယအဆင့် ပညာရှင်များသည် ကြီးမားသော စွမ်းအားရှိကြသော်လည်း နတ်လက်နက် တစ်ခုကို သန့်စင်ရန်မှာ အလွန်ခက်ခဲပြီး သုံးနှစ် ငါးနှစ်ခန့် ကြာတတ်သည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာ လီယန်ချူတွင် ဖန်တီးခြင်းရွှေကျမ်း ရှိပြီး ဝိညာဉ်အတွင်း၌လည်း ခရမ်းရွှေရောင်အငွေ့အသက် ရှိနေသဖြင့် သန့်စင်ရသည်မှာ အခက်အခဲ မရှိပေ။

ရက်ပေါင်းများစွာ ဝေဖန်ဆွေးနွေးပြီးနောက် ယနေ့တွင်မူ ခရမ်းရောင်နတ်ဝတ်ရုံ၏ တားမြစ်ချက်များကို ဖွင့်လှစ်ကာ အစောပိုင်း အဆင့်အနေဖြင့် အသုံးပြုနိုင်မည်ဟု သူ ခံစားလိုက်ရသည်။

လီယန်ချူသည် ကျင့်ကြံမှုစွမ်းအားများကို လည်ပတ်စေကာ မျက်လုံးများကို အနည်းငယ် ဖွင့်လိုက်သည်။ မျက်ဝန်းအစုံမှ ခရမ်းရွှေရောင် အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်လာပြီး ပတ်ဝန်းကျင်တွင်လည်း နတ်တောင်ပမာ တိမ်တိုက်များ လွှမ်းခြုံသွားသည်။ ရုတ်တရက် သူ၏ စိတ်အာရုံအတွင်း၌ ဝှက်ထားသော ခရမ်းရောင်နတ်ဝတ်ရုံကို အောင်မြင်စွာ သန့်စင်လိုက်နိုင်ပြီ။

မိမိ၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် ခရမ်းရောင် အဝတ်တစ်ခု လွှမ်းခြုံသွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ ၎င်းမှာ အပြင်ပန်းမှ ပေါ်လာခြင်းမဟုတ်ဘဲ အဝတ်အစားတစ်ထည် မိမိကိုယ်ပေါ်သို့ အလိုအလျောက် ရောက်ရှိလာခြင်း ဖြစ်သည်။

"နောက်ဆုံးတော့ အောင်မြင်သွားပြီ ဒါပေမဲ့ အစွမ်းက ဘယ်လောက်ရှိမလဲ မသိဘူး"

လီယန်ချူသည် စိတ်ထဲမှ စမ်းသပ်လိုသဖြင့် ကျန့်ကျောင်းဓား ကို ထုတ်ကာ အဝတ်ပေါ်သို့ ခပ်ဖွဖွ လှီးကြည့်လိုက်သည်။ ကျန့်ကျောင်းဓားမှာ အလွန်ထက်မြက်ပြီး ဖုန်းဖေး ကဲ့သို့သော ဝိညာဥ်နတ်ဘုရား သွေးပါသူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကိုပင် ခုတ်နိုင်သော်လည်း၊ ဤခရမ်းရောင်နတ်ဝတ်ရုံပေါ်တွင်မူ အစင်းရာတစ်ကြောင်းမျှပင် မထင်ကျန်ခဲ့ပေ။

"နတ်လက်နက်ဆိုတာ တကယ်ပဲ မတူဘူး" ဟု လီယန်ချူ တွေးလိုက်မိသည်။ သူက စိတ်အာရုံဖြင့် ခိုင်းစေလိုက်ရာ ခရမ်းရောင်နတ်ဝတ်ရုံမှာ အပြာရောင် တာအိုဝတ်စုံအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။

ယွမ်ရှောင်လျှို့ဝှက်နယ်မြေ

ဝုန်း ဝုန်း ဝုန်း

ကြောက်မက်ဖွယ် လေလှိုင်းများမှာ အရပ်ရပ်သို့ ပျံ့နှံ့သွားပြီး တောင်များ ပြိုကျကာ မြေကြီးများ တုန်ခါနေသည်။ ချွင်းချိုးလင် ၏ အကြီးအကဲသုံးဦးအနက် တစ်ဦးဖြစ်သော ဟန်ကျန့်ကျဲ သည် ထိပ်တန်းပညာရှင် ၁၀ ဦးနှင့်အတူ ဘိုးဘေးကြီး ပေးအပ်လိုက်သော နတ်အငွေ့အသက်ကို ခွဲခြားနိုင်သည့် ကျောက်စိမ်းပြားကို ကိုင်ဆောင်ကာ ဤနေရာသို့ ဝင်ရောက်လာခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

သို့သော် သူတို့ ဝင်ရောက်လာကတည်းက ခရမ်းရောင်နတ်ဝတ်ရုံ၏ အရိပ်အယောင်ကို မတွေ့ရသည့်အပြင်၊ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော သွေးသားနှင့် အရိုးမိစ္ဆာများ၏ တိုက်ခိုက်မှုကိုသာ အကြိမ်ကြိမ် ခံခဲ့ရသည်။

ထိပ်တန်းပညာရှင် ၁၀ ဦးအနက် ၆ ဦးမှာ သေဆုံးသွားခဲ့ပြီဖြစ်ပြီး ၄ ဦးသာ ကျန်တော့သည်။ ချွင်းချိုးလင်မှာ ဤရက်ပိုင်းအတွင်း အထိနာလှသည်။ ယခင်က ဝမ်ပန်ရှီး သည် တတိယအဆင့် ပညာရှင် ၂ ဦးနှင့် ပညာရှိပေါင်းများစွာကို ခေါ်ဆောင်၍ ဝင်ခဲ့သော်လည်း အားလုံး၏ အသက်ပြား များ ကွဲအက်သွားခဲ့သည်။ ယခုတစ်ကြိမ်တွင် ဟန်ကျန့်ကျဲသည် အသာလေး ကပ်ယူရန် ကြံစည်ခဲ့သော်လည်း ဤနေရာမှာ ဤမျှ အန္တရာယ်ကြီးလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားပေ။

ယခုအခါ သူ၏ ရှေ့တွင် အင်္ဂါမစုံသော သွေးသားမိစ္ဆာကြီးရှိနေပြီး ကိုယ်ပေါ်တွင်လည်း မင်္ဂလာမရှိသော အငွေ့အသက်များ ဖုံးလွှမ်းနေသည်။ ၎င်း၏ လက်တံများ ဝှေ့ယမ်းလိုက်တိုင်း တောင်ကိုဖြိုနိုင်သော အစွမ်းရှိသည်။

ဟန်ကျန့်ကျဲသည် လက်ချောင်းကို လေထဲတွင် ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ရွှေချပ်ဝတ်တန်ဆာ ဝတ်ဆင်ထားသော နတ်စစ်သည်ကြီးတစ်ဦး ပေါ်လာသည်။ ထိုစစ်သည်ကြီးမှာ ဖန်ထျန်းကော ကို ကိုင်ဆောင်ထားပြီး ကြောက်မက်ဖွယ် အရှိန်အဝါရှိသည်။

"မိစ္ဆာနှိမ်နင်းစေ" ဟု ဟန်ကျန့်ကျဲက အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

နတ်စစ်သည်ကြီးသည် လှံကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ကြီးမားသော စွမ်းအားများ ထွက်ပေါ်လာပြီး သွေးသားမိစ္ဆာ၏ လက်တံတစ်ခုကို ဖြတ်တောက်လိုက်နိုင်သည်။ ချွင်းချိုးလင်၏ ဝိညာဉ်စေခိုင်းခြင်း အတတ် မှာ သူ၏ လက်ထဲတွင် အလွန်ပင် အစွမ်းထက်လှသည်။ ပြင်းထန်သော တိုက်ပွဲအပြီးတွင် ထိုမိစ္ဆာကို သတ်ဖြတ်နိုင်ခဲ့သော်လည်း၊ ၎င်း၏ မသေနိုင်သော အစွမ်းကြောင့် ဟန်ကျန့်ကျဲမှာ ခွန်အားများစွာ ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ရသည်။

ထိုစဉ်မှာပင် လေထဲမှ စူးရှသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး ရဲရဲနီသော ရှေးဟောင်းဓားတစ်စင်း ပျံသန်းရောက်ရှိလာသည်။

ဒေါင်

ဟန်ကျန့်ကျဲ၏ နတ်စစ်သည်ကြီးမှာ လှံကို ကိုင်ထားလျက်ပင် ရင်ဘတ်ကို အစူးခံရပြီး တောင်နံရံတွင် ချိတ်ဆွဲခံလိုက်ရသည်။ ထို့နောက် ဟိန်းဟောက်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

"အဲ့ဒီပစ္စည်းက ငါ့ဆီမှာ မရှိဘူးလို့ ငါ ဘယ်နှခါ ပြောရမလဲ မင်းတို့က ဒီအထိတောင် လိုက်လာကြသေးတာလား "

၎င်းမှာ ဆံပင်နှင့် မုတ်ဆိတ်ဖြူဖွေးနေသော အဘိုးအိုတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သူ၏ အရှိန်အဝါမှာ အလွန်ပြင်းထန်ပြီး လူတစ်ကိုယ်လုံးမှာ အိမ်ပြင်ထုတ်ထားသော ဓားတစ်စင်းပမာ စူးရှနေသော်လည်း မျက်နှာမှာမူ ဒေါသကြောင့် ကြောက်စရာကောင်းနေသည်။ ဟန်ကျန့်ကျဲမှာ ကြောင်သွားသည်။ ဘယ်နှခါ ပြောရမလဲ ဟုတ်လား ဒါ ငါတို့ ပထမဆုံး တွေ့တာ မဟုတ်ဘူးလား။

ဓားသမားအဘိုးအိုမှာ အလွန်ဒေါသထွက်နေပြီး ကောင်းကင်မှ ရွှေရောင်မီးလျှံဓား ကို စေခိုင်းလိုက်ရာ၊ ချွင်းချိုးလင်မှ ထိပ်တန်းပညာရှင် ၄ ဦးစလုံးမှာ ချက်ချင်းပင် အသတ်ခံလိုက်ရပြီး ဝိညာဉ်ပင် မလွတ်မြောက်နိုင်ခဲ့ပေ။ ဟန်ကျန့်ကျဲသည် အန္တရာယ်ကို သိသဖြင့် "နှိမ်နင်းစေ " ဟု အော်လိုက်ရာ ကောင်းကင်မှ တောင်ကြီးတစ်လုံး ကျလာပြီး ချုပ်နှောင်သည့် စွမ်းအားများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ဤအဘိုးအိုမှာ ယခင်က ကျန်းရှိုယီ ထံမှ ပန်းချီကားကို လုယူသွားသော ရှေးဟောင်းပညာရှင် ဖြစ်သည်။ ထိုစဉ်က လူများစွာက သူ့နောက်သို့ လိုက်ခဲ့သဖြင့် သူသည် တိုက်ပွဲများစွာကို ရင်ဆိုင်ခဲ့ရသည်။ လူအင်အား များပြားလွန်းသဖြင့် သူပင်လျှင် ရှောင်တိမ်းခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။ ယခုအခါ ဤနေရာအထိ လိုက်လာသည်ဟု သူ ထင်မှတ်သွားခြင်းပင်။

အဘိုးအိုမှာ အကြီးအကျယ် ဒေါသထွက်ကာ ဟန်ကျန့်ကျဲနှင့် တိုက်ပွဲဖြစ်ပွားတော့သည်။ သူ၏ အစွမ်းမှာ ဟန်ကျန့်ကျဲထက် ပို၍ မြင့်မားနေသည်။ ဟန်ကျန့်ကျဲမှာလည်း ထိုသူ့ထံတွင် ခရမ်းရောင်နတ်ဝတ်ရုံ ရှိနေသည်ဟု ပိုမို၍ သံသယဝင်လာသည်။

"ပစ္စည်းကို အပ်စမ်း" ဟု သူက အော်လိုက်သော်လည်း

အဘိုးအိုက

"မယုံရင်လည်း သေတွင်းထဲကိုပဲ သွားတော့"

ဟု ပြန်အော်ကာ တိုက်ခိုက်တော့သည်။

ဟန်ကျန့်ကျဲမှာ သွေးအန်ကာ လွင့်ထွက်သွားပြီး အလွန်ပင် အထိနာသွားတော့သည်။

အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ လီယန်ချူသည် ခရမ်းရောင်နတ်ဝတ်ရုံကို အပြာရောင်ဝတ်စုံအဖြစ် ပြောင်းလဲဝတ်ဆင်ကာ လမ်းမပေါ်တွင် လျှောက်လည်နေသည်။ သူ၏ ခန့်ညားထည်ဝါသော ရုပ်ရည်ကြောင့် အမှောင်ဖုံးကွယ်အတတ် ဖြင့် ဖုံးကွယ်ထားသော်လည်း သူဌေးသမီးများနှင့် မိန်းကလေးများ၏ အာရုံစိုက်မှုကို ခံနေရဆဲပင်။ သို့သော် သာမန်လူများမှာ သူ့ကို မြင်ပြီးသည်နှင့် အမှတ်ရစရာ မရှိအောင် သူ ဖုံးကွယ်ထားသည်။

လီယန်ချူသည် အားလပ်ချိန်တွင် လမ်းလျှောက်၍ ထူးဆန်းသော ကိစ္စများကို နားထောင်တတ်ရာ၊ ယခုလည်း တစ်ခု ကြားလိုက်ရသည်။ ဝေမြို့ မြစ်ကမ်းနားသို့ သင်္ဘောပျက်ကြီးတစ်စင်း ရောက်ရှိလာပြီး၊ ထိုအထဲမှ မိန်းကလေးတစ်ဦးကို ကယ်ဆယ်နိုင်ခဲ့သည်တဲ့။

ထိုမိန်းကလေးမှာ နိုးလာသည်နှင့် ချက်ချင်း ထွက်ပြေးသွားသဖြင့် အစိုးရက လိုက်ရှာနေသည်ဟု သိရသည်။

"ဝေမြို့က လေငြိမ်နေတာပဲ၊ ပင်လယ်လည်း မဟုတ်ဘဲ ဘယ်က လှိုင်းလေတွေက ကုန်တင်သင်္ဘောကြီးတစ်စင်းကို ဖျက်ဆီးပစ်တာလဲ"

ဟု လီယန်ချူ တွေးမိသည်။

သူသည် ကျောင်းတော်သို့ ပြန်လာစဉ်မှာပင် ထူးဆန်းသော တိုးတိုးတိတ်တိတ် အသံအချို့နှင့် အေးစက်သော စွမ်းအားတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ လီယန်ချူမှာ အံ့သြသွားသည်။ ဝေမြို့ကို သူ အကြိမ်ကြိမ် ရှင်းလင်းထားပြီးဖြစ်ရာ မိစ္ဆာများ လာလေ့မရှိသော နေရာဖြစ်သည်။

မိစ္ဆာများ၏ အမြင်တွင် ဝေမြို့သည် တရားဥပဒေ မစိုးမိုးဘဲ မိစ္ဆာများ ရောက်လာလျှင် ပျောက်ပျောက်သွားသဖြင့် အလွန် ကြောက်စရာကောင်းသော နေရာပင်။

လီယန်ချူသည် ထိုအေးစက်သော အငွေ့အသက်နောက်သို့ လိုက်သွားကာ မြေလျှိုးအတတ်ဖြင့် လိုက်လံရှာဖွေတော့သည်။ လမ်းလျှောက်ထွက်ခြင်း၏ အကျိုးကျေးဇူးမှာ ဝေမြို့၏ မြေနေရာတိုင်းကို သူ ကျွမ်းကျင်နေခြင်းပင် ဖြစ်တော့သည်။