အခန်း (၈၅၅-၈၅၆)

အခန်း (၈၅၅) - ထိပ်တန်းမိစ္ဆာဂိုဏ်းကြီး၊ ကျန်းနန်မှ လုံယန်ကျောင်းနှင့် ကောင်းကင်ဘုံသို့ ပျံတက်ခြင်း

ဝေမြို့၏ လမ်းကြားတစ်ခုအတွင်း၌...

အသက် ၁၇၊ ၁၈ အရွယ် မိန်းကလေးတစ်ဦးသည် ကျောကုန်းကုန်း အဘွားအိုတစ်ဦး၏ ပိတ်ဆို့ခြင်းကို ခံထားရကာ ထောင့်တစ်နေရာတွင် ပိတ်မိနေသည်။ မိန်းကလေး၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အမည်းစက်များ ဟိုတစ်ကွက် ဒီတစ်ကွက် ပေကျံနေသဖြင့် ရုပ်ရည်ကို သေချာမမြင်ရသော်လည်း၊ သူမ၏ မျက်ဝန်းအစုံမှာမူ ကြည်လင်တောက်ပနေသည်။ ပွယောင်းသော အဝတ်အစားများကို ဝတ်ဆင်ထားသော်လည်း သူမ၏ ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်မှာ ဆွဲဆောင်မှုရှိကြောင်း သိသာလှသည်။

ယခုအခါ ထိုမိန်းကလေး၏ မျက်ဝန်းများတွင် ထိတ်လန့်ရိပ်များ ပြည့်နှက်နေပြီး နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းစေ့ထားကာ လက်ထဲတွင် ဝိညာဉ်ခေါ်ခေါင်းလောင်းတစ်ခုကို မြှောက်ကိုင်ထားသည်။ ၎င်းမှာ တာအိုလောကတွင် သရဲတစ္ဆေနှိမ်နင်းရာ၌ အသုံးပြုလေ့ရှိသော သာမန်လက်နက်တစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။

မျက်နှာချင်းဆိုင်ရှိ ကျောကုန်းအဘွားအိုကတော့ မလှုပ်မယှက်ဘဲ သူ၏ ဝါကျင့်ကျင့် သွားများကို ဖြဲပြကာ အေးစက်စက် ရယ်မောလိုက်ရင်း

"ဒီမြေခွေးမလေးက တော်တော်ပြေးနိုင်တာပဲ၊ လူနှစ်ယောက်တောင် မင်းကို မဖမ်းနိုင်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ နောက်ဆုံးတော့ ငါ့လက်ထဲ ရောက်လာတာပဲ"

ဟု ဆိုသည်။

မိန်းကလေးက နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းစေ့ထားပြီး

"ရှင်တို့က လူဆိုးကို အားပေးပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သူတော်စင်လို့ ပြောနေကြတာ၊ မိစ္ဆာတွေထက်တောင် ပိုရွံဖို့ကောင်းတယ်" ဟု ပြန်ပြောသည်။

အဘွားအိုက နှာခေါင်းရှုံ့ကာ ရယ်လိုက်ပြီး

"မြေခွေးမလေး... မင်း ကြောက်လွန်းလို့ ရူးသွားပြီလား။ ငါတို့က ဘယ်တုန်းက သူတော်စင်လို့ ပြောလို့လဲ၊ ငါတို့က မိစ္ဆာစစ်စစ်တွေပဲလေ"

မိန်းကလေးမှာ ဒေါသကြောင့် စကားပင် မထွက်နိုင်တော့ပေ။ ထိုအဘွားအိုမှာ ကြည့်ရုံနှင့် မည်သို့မျှ မထူးခြားသော်လည်း သူမ၏ နည်းလမ်းများမှာ အလွန်ပင် ယုတ်မာရက်စက်ပြီး လူ့စိတ်ကို ထိန်းချုပ်နိုင်သည်။ မိမိ၏ သွေးမျိုးဆက်မှာ ထူးခြားမှုမရှိပါက အဘွားအို၏ မျက်လုံးတစ်ချက် အကြည့်ဖြင့်ပင် အလိုအလျောက် ပါသွားပေလိမ့်မည်။

"ရှုး..."

ရုတ်တရက် အဘွားအိုသည် လက်ကိုဆန့်ကာ မိန်းကလေးထံသို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် လှမ်းဖမ်းလိုက်သည်။ လေထုကို ခွဲထွက်သွားသော အသံနှင့်အတူ လက်ရိပ်များပင် ထင်ကျန်ခဲ့သည်။ မိန်းကလေးမှာ ထိတ်လန့်သွားသော်လည်း လက်သီးတစ်ချက် တုံ့ပြန်ထိုးလိုက်သည်။

"ဗုန်း..."

အဘွားအိုမှာ မလှုပ်မယှက် ရှိနေသော်လည်း မိန်းကလေးမှာမူ လွင့်ထွက်သွားတော့သည်။ သို့သော် သူမသည် လေထဲတွင် ဝေ့ဝိုက်ကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ အသာအယာ ဆင်းသက်နိုင်ခဲ့သဖြင့် အဘွားအို၏ စွမ်းအားအချို့ကို ဖျက်ဆီးနိုင်ခဲ့သည်။

"ဝိညာဉ်သိုင်းမဟာမိတ်ခေါင်းဆောင်ရဲ့ သမီးဆိုတော့လည်း မဆိုးဘူးပဲ"

ဟု အဘွားအိုက အေးစက်စက် ဆိုသည်။

မိန်းကလေးသည် ထိုလမ်းကြားမှ လွတ်မြောက်ရန် နောက်သို့ ခုန်ဆုတ်လိုက်သော်လည်း၊ အဘွားအို၏ လက်ထဲမှ အမည်းရောင် အလင်းတန်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ ထိုအလင်းတန်းမှာ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း မိန်းကလေး၏ ကျောပြင်ကို ပြင်းထန်စွာ ထိမှန်သွားတော့သည်။

"ဗုန်း..."

မိန်းကလေးမှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ လဲကျသွားသည်။ ထိုအမည်းရောင် အလင်းတန်းမှာ လူဦးခေါင်းခွံငယ်လေးများဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော လက်ပတ်တစ်ခုဖြစ်ပြီး၊ ပြင်းထန်သော အာဃာတအငွေ့အသက်များ ကိန်းဝပ်နေသည့် အဘွားအို၏ လက်နက်ပင် ဖြစ်သည်။

မိန်းကလေးမှာ ပြင်းထန်သော ဒဏ်ရာကြောင့် ချွေးစေးများ ထွက်လာကာ ချက်ချင်း ပြန်မထနိုင်တော့ပေ။ သူမမှာ သာမန်နူးညံ့သော မိန်းကလေးမဟုတ်ပေ။ သူမ၏ ဖခင်မှာ ကျန်းနန် ဝိညာဉ်သိုင်းမဟာမိတ် အဖွဲ့ချုပ်၏ ခေါင်းဆောင် ဖေးကျန့် ဖြစ်ပြီး၊ သွေးသားအင်အား ကောင်းမွန်သော ထိပ်တန်းသိုင်းပညာရှင်တစ်ဦး ဖြစ်သည်။ မိစ္ဆာများပင် မကပ်ရဲသော သူ၏ ဖခင်သည် တောတွင်းမှ မြွေနဂါးမိစ္ဆာကြီးကိုပင် လက်ဗလာဖြင့် သတ်ဖူးသူ ဖြစ်သည်။ မိန်းကလေးသည်လည်း ငယ်စဉ်ကတည်းက သိုင်းသင်ထားသဖြင့် သာမန်ထက် သွေးသားအင်အား တောင့်တင်းသည်။

အဘွားအိုက ယုတ်မာစွာ ပြုံးကာ မိန်းကလေးကို မယူရန် အနားသို့ တိုးလာစဉ်၊ မိန်းကလေးက ရုတ်တရက် အဘွားအို၏ ဝမ်းဗိုက်ကို ဦးခေါင်းဖြင့် အရှိန်ပြင်းစွာ တိုက်လိုက်သည်။

"ဗုန်း..."

အဘွားအိုမှာ အထိနာသွားကာ မျက်နှာ ဖြူလျော့သွားတော့သည်။ ကျင့်ကြံသူများသည် စွမ်းအားကြီးသော်လည်း အနီးကပ် တိုက်ခိုက်မှုတွင်မူ သိုင်းသမားများကို မယှဉ်နိုင်ပေ။ အဘွားအိုသည် ဒေါသထွက်သွားကာ အမည်းရောင် အလင်းတန်းကို ထပ်မံ စေခိုင်းလိုက်ရာ၊ ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ ထိန်းချုပ်မှု လွတ်သွားပြီး မိန်းကလေး၏ ဦးခေါင်းသို့ တည့်တည့် ဦးတည်သွားတော့သည်။

အကယ်၍ ထိမှန်ပါက မိန်းကလေးမှာ ချက်ချင်း သေဆုံးပေလိမ့်မည်။ အဘွားအို၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာ အရှင်ဖမ်းရန်ဖြစ်သော်လည်း ဒေါသကြောင့် အမှားအယွင်း ဖြစ်သွားခြင်းပင်။ မိန်းကလေးမှာ ရှောင်တိမ်းရန် အင်အားမရှိတော့ပေ။

သို့သော် ထိုအမည်းရောင် အလင်းတန်းမှာ သူမ၏ ဦးခေါင်းသို့ မကျရောက်ဘဲ၊ ခန့်ညားသော လူငယ်တာအိုဆရာလေးတစ်ဦး ရုတ်တရက် ပေါ်လာပြီး ထိုလက်နက်ကို ဖမ်းယူလိုက်သည်။ ထို့နောက် လက်ဝါးဖြင့် အသာအယာ ဆုပ်နယ်လိုက်ရာ ထိုဦးခေါင်းခွံလက်ပတ်မှာ ဖုန်မှုန့်အဖြစ် ကြေမွသွားတော့သည်။

အဘွားအိုသည် မျက်လုံးများ ကျဉ်းမြောင်းသွားကာ

"ဘယ်သူလဲ... သူများကိစ္စကို လာဝင်ပါနေတာ" ဟု အော်ဟစ်လိုက်သည်။

စကားအဆုံးတွင် မြေပြင်မှ ဖြူလျော့လျော့ လက်တစ်ဖက် ပေါ်လာပြီး လီယန်ချူ၏ ခြေထောက်ကို ဖမ်းဆွဲကာ မြေအောက်သို့ ဆွဲချရန် ကြိုးစားသည်။ ၎င်းမှာ အဘွားအို၏ လျှို့ဝှက်အတတ်ဖြစ်သော "တစ္ဆေရိပ်" အတတ်ပင်။ သို့သော် ထိုလက်မှာ လီယန်ချူ၏ ခြေထောက်ကို ထိသည်နှင့် "ဗုန်း" ကနဲ ပေါက်ကွဲသွားတော့သည်။

မိန်းကလေးမှာ မျက်လုံးအပြူးသား ဖြစ်သွားသည်။ ဤအဘွားအိုမှာ ယခင်ကလည်း ကယ်တင်ပေးမည့် တာအိုဆရာတစ်ဦးကို ဤအတတ်ဖြင့် မြေအောက်သို့ ဆွဲချကာ အရိုးစုအဖြစ် ပြန်လည် ထွက်ပေါ်လာစေခဲ့သည်ကို သူမ မြင်ဖူးသဖြင့် ထိတ်လန့်နေခြင်း ဖြစ်သော်လည်း၊ ယခု လူငယ်ဆရာလေးကိုမူ မည်သို့မျှ မထိခိုက်သည်ကို တွေ့ရသဖြင့် အံ့သြသွားရသည်။

လီယန်ချူက အဘွားအိုကို ကြည့်ကာ

"မင်းက ဘယ်ဂိုဏ်းကလဲ" ဟု စပ်စုမိသည်။

အဘွားအိုက ဘာမှပြန်မပြောဘဲ သတိကြီးစွာ ထားနေသည်။ လီယန်ချူက သူ၏ အတတ်များကို အလွယ်တကူ ဖျက်ဆီးနိုင်သဖြင့် ထိတ်လန့်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

'ဒီလူက အရှိန်အဝါ ဒီလောက် ပြင်းထန်တာ... ဒုတိယအဆင့် နောက်ဆုံးအဆင့် ပညာရှင်များလား'

ဟု အဘွားအိုက တွေးနေမိသည်။ သူမ ထင်သည်မှာ တစ်ဝက်မှန်သည်။ နောက်ဆုံးအဆင့်ဖြစ်သော်လည်း ဒုတိယအဆင့်မဟုတ်ဘဲ တတိယအဆင့် ဖြစ်နေခြင်းပင်။

"ငရဲတောင် လား၊ ချွင်းချိုးလင် လား၊ ရှန်းရှန်နန်းတော် လား၊ ဒါမှမဟုတ် ကြာပန်းဖြူဂိုဏ်းလား"

ဟု လီယန်ချူက ဆက်မေးသည်။

အဘွားအိုက လီယန်ချူကို ပို၍ ထူးဆန်းစွာ ကြည့်လာသည်။ ရှေ့က သုံးဂိုဏ်းကို သူမ မကြားဖူးပေ။ ကြာပန်းဖြူဂိုဏ်းကိုတော့ ကြားဖူးသော်လည်း ရှေးဟောင်း မိစ္ဆာဂိုဏ်းကြီးတစ်ခုအဖြစ်သာ သိထားသည်။

"ငါက လုံယန်ကျောင်း ကပဲ။ သိရင် ချက်ချင်း ဖယ်ပေးလိုက်၊ ဒီ ကျင့်စဉ်ဖော် မိန်းကလေးကို ငါ ယူသွားမယ်။ လုံယန်ကျောင်းဆိုတာ မင်း ရန်စရဲတဲ့ နေရာမဟုတ်ဘူး"

ဟု အဘွားအိုက ဂုဏ်ယူစွာ ပြောလိုက်သည်။

လီယန်ချူမှာ ဆွံ့အသွားသည်။ ဇာတ်တူသားစားသော ဗီလိန်တစ်ဦး၏ စံပြ စကားပြောဟန်ပင်။ လီယန်ချူ ငြိမ်သွားသဖြင့် နောက်က မိန်းကလေးမှာ 'ဒီဆရာလေးက လုံယန်ကျောင်းရဲ့ အရှိန်အဝါကို ကြောက်သွားတာလား' ဟု တွေးကာ စိတ်ဓာတ်ကျသွားသည်။

သို့သော် ခဏအကြာတွင် လီယန်ချူက

"လုံယန်ကျောင်း အဲ့ဒါ ဘယ်နားက နေရာလဲ၊ ဘာလို့ တစ်ခါမှ မကြားဖူးတာလဲ"

ဟု မေးလိုက်ရာ...

အဘွားအိုရော၊ မိန်းကလေးပါ ဆွံ့အသွားရပြန်သည်။ အဘွားအိုက ဒေါသထွက်ကာ

"ဟန်မဆောင်စမ်းနဲ့၊ ငါတို့ လုံယန်ကျောင်းက ပညာရှင်တွေ အများကြီးပဲ၊ နာမည်ကြီးတယ်၊ မြန်မြန် ဖယ်ပေးစမ်း"

လီယန်ချူ မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်။ ဘယ်ကနေ ဒီလိုဂိုဏ်း ပေါ်လာပြန်တာလဲ။ ဒီအဘွားအိုက အဆင့်သိပ်မမြင့်ဘဲ ယင်ဝိညာဥ်အလယ်အဆင့်လောက်သာ ရှိသဖြင့် လုံယန်ကျောင်းမှ လက်ပါးစေတစ်ဦးသာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ သူက အချိန်မဖြုန်းတော့ဘဲ လက်ချောင်းဖြင့် အသာအယာ တောက်လိုက်ရာ၊ လေထုကို ဖောက်ထွက်သွားသော စွမ်းအားတစ်ခုက အဘွားအို၏ ဦးခေါင်းကို ဖောက်ထွက်သွားပြီး ချက်ချင်းပင် သေဆုံးသွားတော့သည်။

လီယန်ချူသည် စွမ်းအားကို ထိန်းချုပ်ထားသဖြင့် သူမ၏ ဝိညာဉ်ကို ဆွဲထုတ်လိုက်နိုင်သည်။ အဘွားအို၏ ဝိညာဉ်မှာ ဘာဖြစ်သွားမှန်း မသိဘဲ ကြောင်တောင်တောင် ဖြစ်နေစဉ်၊ ဘေးက မိန်းကလေးမှာလည်း ကြောက်လန့်တကြား ကြည့်နေမိသည်။ 'ဒီလူက မိစ္ဆာပညာရှင်များလား' ဟု သူမ တွေးမိသည်။

လီယန်ချူက ဝိညာဉ်ကို စစ်ဆေးကာ အဘွားအို၏ မှတ်ဉာဏ်များကို ဖတ်ယူလိုက်ပြီးနောက် သက်ပြင်းချလိုက်ရင်း

"လုံယန်ကျောင်း... တော်တော်ကြီးတဲ့ မိစ္ဆာဂိုဏ်းကြီးပဲ" ဟု ခနဲ့တဲ့တဲ့ ရေရွတ်လိုက်သည်။

မိန်းကလေးကတော့ လီယန်ချူ၏ လေသံကို ထူးဆန်းနေမိသည်။ အဘွားအို၏ မှတ်ဉာဏ်အရ လုံယန်ကျောင်းမှာ ကျန်းနန်မှ မိစ္ဆာဂိုဏ်းတစ်ခုဖြစ်ပြီး၊ ဂိုဏ်းချုပ် ဟန်ကျိန်းရန် မှာ ယင်ဝိညာဥ်အဆင့်ရှိကာ မိစ္ဆာအတတ်များစွာ တတ်ကျွမ်းသူ ဖြစ်သည်။ ကျန်းနန်မှာ ဗုဒ္ဓဘာသာနှင့် တာအိုဘာသာ ထွန်းကားသဖြင့် လုံယန်ကျောင်းမှာ နာမည်မကြီးသော်လည်း၊ သူတို့သည် မိန်းကလေးများကို ခိုးယူကာ ကျင့်စဉ်ဖော်အဖြစ် အသုံးပြုလေ့ရှိသည်။

ယခင်က သူတို့၏ ကိစ္စကို ဖေးကျန့်က ဝင်ရောက် ဖျက်ဆီးခဲ့သဖြင့်၊ ဟန်ကျိန်းရန်က ဖေးကျန့်ကို ကျိန်စာအတတ်ဖြင့် သတ်ဖြတ်ခဲ့သည်။ ၎င်းမှာ သိုင်းသမားများ၏ အားနည်းချက်ပင်။ အဘွားအိုမှာ ဂိုဏ်းချုပ်အတွက် မိန်းကလေးများကို ခိုးယူပေးရသူ ဖြစ်ပြီး၊ ယခု ဖေးယု ကို ဂိုဏ်းချုပ်က အထူးမှာကြားထားသဖြင့် လိုက်ဖမ်းခြင်း ဖြစ်သည်။ ဖေးယုမှာ သိုင်းပညာ တတ်ကျွမ်းသဖြင့် လွတ်မြောက်ရန် ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း လေပြင်းမုန်တိုင်းကြောင့် သင်္ဘောပျက်ကာ ဤနေရာသို့ ရောက်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

"ကယ်တင်ပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ ကျွန်မ ဝမ်ရှိုး မမေ့ပါဘူး" ဟု မိန်းကလေးက ဦးညွှတ်ကာ ဆိုသည်။

လီယန်ချူက ပြုံးလိုက်ပြီး

"အားမနာပါနဲ့ မိန်းကလေး ဖေးယု " ဟု ခေါ်လိုက်ရာ...

ဖေးယုမှာ တုန်လှုပ်သွားပြီး

"ရှင် ဘယ်သူလဲ" ဟု သတိကြီးစွာ မေးသည်။

လီယန်ချူက

"ငါက လီယွမ်ပါး ပါ၊ တစ်ကိုယ်တော် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးပါ" ဟု ပြန်ဖြေသည်။

သူသည် သူ၏ စိတ်အာရုံကို တစ်မြို့လုံးသို့ ဖြန့်ကျက်လိုက်ရာ၊ ငါးမျှားတံ ကိုင်ထားသော အဘိုးအိုတစ်ဦးကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုသူမှာ လူတစ်ပိုင်း မိစ္ဆာတစ်ပိုင်း ဖြစ်နေပြီး ရက်စက်သူတစ်ဦး ဖြစ်သည်။

"မစိုးရိမ်ပါနဲ့၊ ငါက ဝိညာဉ်ရှာဖွေအတတ် နည်းနည်းတတ်တယ်၊ မင်းနောက်ကို လိုက်နေတာ နောက်တစ်ယောက် ရှိသေးတယ် မဟုတ်လား"

ဟု လီယန်ချူက ဆိုကာ၊ လက်ထဲမှ ပဲစေ့တစ်စေ့ကို ပစ်ချလိုက်ရာ တောင့်တင်းသော အစိုးရစစ်သည်တော်တစ်ဦးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။ ၎င်းမှာ "ပဲစေ့မှ စစ်သည်ဖန်တီးခြင်း" အတတ်ပင်။

"သွား... အဲ့ဒီလူကို တိတ်ဆိတ်တဲ့နေရာကို ဆွဲခေါ်ပြီး သတ်ပစ်လိုက်"

ဟု လီယန်ချူက အမိန့်ပေးသည်။

စစ်သည်တော်မှာ "အမိန့်တော်အတိုင်းပါ" ဟု ဆိုကာ ထွက်ခွာသွားသည်။ လီယန်ချူသည် လူအများ၏ အာရုံစိုက်မှုကို မခံချင်သဖြင့် စစ်သည်တော်ပုံစံ ပြုလုပ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။

ဝေမြို့၏ လမ်းမပေါ်တွင်...

ငါးမျှားတံ ကိုင်ထားသော အဘိုးအိုမှာ စစ်သည်တော်နှင့် တိုးမိကာ ချက်ချင်းပင် ဖမ်းဆီးခြင်း ခံလိုက်ရသည်။ သူသည် မိစ္ဆာအတတ် တတ်သော်လည်း ဤစစ်သည်တော်၏ လက်ထဲတွင် မလှုပ်နိုင်တော့ပေ။

"ဒီရာဇဝတ်သားကို ဖမ်းမိပြီ" ဟု စစ်သည်တော်က အော်ဟစ်ကာ လူသူကင်းဝေးရာသို့ ဆွဲခေါ်သွားပြီး ဓားဖြင့် ခုတ်သတ်ကာ၊ မီးတောက်ဖြင့် အစအနမကျန် အလောင်းဖျောက်လိုက်တော့သည်။

လီယန်ချူမှာ သတ်ဖြတ်မှုကြောင့် ကုသိုလ်မှတ် ၆၀၀၀ ရသဖြင့် ကျေနပ်သွားသည်။ ဖေးယုကလည်း လီယန်ချူမှာ နတ်ဘုရားတစ်ပါးကဲ့သို့ အစွမ်းထက်ကြောင်း သိသွားကာ ကျန်းနန်ရှိ မိန်းကလေးများကို ကယ်တင်ပေးရန် တောင်းဆိုတော့သည်။

"အခုတော့ ငါ့ကို ယုံပြီလား" ဟု လီယန်ချူက မေးရာ...

ဖေးယုက

"ဆရာလေးက ဖြောင့်မတ်တဲ့ နတ်ဘုရားတစ်ပါးပါ။ ကျွန်မ အဖေလည်း သူတို့ကြောင့် သေရပြီ၊ ကျန်းနန်က မိန်းကလေးတွေကို ဆရာလေးပဲ ကယ်နိုင်တော့မယ်" ဟု တောင်းပန်သည်။

လီယန်ချူက ခေါင်းညိတ်ကာ လက်ခံလိုက်သည်။ သူသည် ဆိုင်ရှင်မကို အသိပေးပြီးနောက်၊ မှော်လွန်းပျံ ကို ထုတ်လိုက်သည်။

"တက်ခဲ့... ကျန်းနန်ကို သွားကြမယ်"

ဖေးယုမှာ သူမ၏ ဒဏ်ရာများကို လီယန်ချူက အစွမ်းဖြင့် ကုသပေးသည်ကိုလည်း အံ့သြနေမိသည်။ လီယန်ချူက ပြုံးကာ

"မင်း ခုနက ငါ့ကို ကယ်ခိုင်းတာက ငါ့ကို ယုံလို့မဟုတ်ဘူး၊ မင်း ဘယ်လိုမှ မလွတ်နိုင်တော့လို့ လောင်းကြေးထပ်တာ မဟုတ်လား"

ဟု ပြောရာ ဖေးယုမှာ ရှက်ကိုးရှက်ကန်း ဖြစ်သွားသည်။

သူတို့နှစ်ဦး လွန်းပျံပေါ် တက်လိုက်စဉ် ဖေးယုမှာ အရှိန်ပြင်းလွန်းသဖြင့် အော်ဟစ်နေတော့သည်။

"အားးးးးးးးး"

အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ သူတို့သည် ကောင်းကင်ယံသို့ ပျံတက်သွားကြတော့သည်။

ကျန်းနန်နယ်၊ လုံယန်ကျောင်း တည်ရှိရာ တောင်ပေါ်တွင်...

ဂိုဏ်းချုပ် ဟန်ကျိန်းရန်သည် အသက် ၁၂၀ ရှိပြီဖြစ်သော်လည်း လူငယ်တစ်ဦးကဲ့သို့ နုပျိုနေဆဲပင်။ သူသည် ယနေ့တွင် သူ၏ တပည့်များကို "အမျိုးသမီး တစ်ထောင်နှင့် ပေါင်းစပ်ပြီး ကောင်းကင်ဘုံသို့ ပျံတက်ခြင်း" ကျင့်စဉ်ကို သင်ကြားပြသနေသည်။

တပည့်များမှာလည်း သူတို့ ဆရာ၏ အစွမ်းကို ကြည့်ကာ စိတ်ဝင်တစား နားထောင်နေကြတော့သည်။

အခန်း (၈၅၆) - နတ်ဆေးလုံး ဖော်စပ်ခြင်း၊ သန့်ရှင်းလွန်းသူများအတွက် ကုထုံး၊ တန်ကျူကျောင်းမှ သားဆုပန်ဆောင်နှင့် ဟူထျန်းနတ်စွမ်းအားရှင် ဝမ်းမြောက်ခြင်းနတ်ဘုရား

ဟန်ကျိန်းရန်သည် ကျောင်းတော်အတွင်း၌ တရားဟောကြားနေရင်း အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ ခန္ဓာကိုယ်တွင် ကိန်းဝပ်နေသော မူလယင်စွမ်းအား အကြောင်းနှင့် အကောင်းဆုံးရလဒ်ရရှိရန် မည်သို့ကျင့်ကြံရမည်ကို ရှင်းပြနေသည်။ သူသည် စိတ်ပါလက်ပါရှိလာသည်နှင့်အမျှ ဘေးနားရှိ လူငယ်တာအိုရဟန်းတစ်ဦးကို ကျောင်းတော်အတွင်းမှ အမျိုးသမီးတစ်ဦးအား သွားရောက်ခေါ်ဆောင်ရန် ခိုင်းစေလိုက်သည်။

မကြာမီမှာပင် ထိုလူငယ်ရဟန်းသည် ကျောင်းတော်၏ နောက်ဘက်ရှိ ကြေးနန်းတော်အတွင်းမှ အမျိုးသမီးတစ်ဦးကို ခေါ်ဆောင်လာခဲ့သည်။ ထိုအမျိုးသမီးမှာ အသက် ၂၇၊ ၂၈ ခန့်သာရှိသေးပြီး ရုပ်ရည်ချောမောလှပကာ ရိုးရှင်းသော်လည်း အလွန်သန့်ရှင်းစင်ကြယ်သော အဝတ်အစားများကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။

ယခုအခါ ထိုအမျိုးသမီးသည် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စွာဖြင့် မတ်တတ်ရပ်နေ၏။

ဟန်ကျိန်းရန်မှာ သန့်ရှင်းမှုကို အလွန်အမင်း အလေးထားသူ ဖြစ်ပြီး ကျောင်းတော်မှာ စင်ကြယ်သောနေရာဖြစ်၍ အညစ်အကြေးမရှိစေရဟု အမြဲဆိုလေ့ရှိသည်။ ထို့ကြောင့် ဤအမျိုးသမီးမှာ ကျောင်းတော်၌ရှိစဉ်အတွင်း စမ်းရေအေးဖြင့် တစ်နေ့လျှင် နှစ်ကြိမ် ရေချိုးသန့်စင်ရလေသည်။

"ဆရာသခင်က နန်းတော်ထဲမှာ တပည့်တွေကို အချစ်ကျင့်စဉ် သင်ကြားပေးနေတာ။ ခဏနေရင် ကောင်းကောင်းပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ဖို့ မှတ်ထားဦး"

"မဟုတ်ရင် မင်းရဲ့ ခုနစ်နှစ်အရွယ် သမီးငယ်လေးကို မင်းကိုယ်စား ဒီကို ခေါ်လာရလိမ့်မယ်"

လူငယ်ရဟန်းက မျက်ခုံးပင့်ကာ ပြောလိုက်ပြီး စကားအဆုံးတွင် အမျိုးသမီး၏ ရင်သားကို တစ်ချက်ပွတ်သပ်သွားသေးသည်။ အမျိုးသမီးမှာ ရှက်လွန်း၍ရော ကြောက်လွန်း၍ပါ မျက်နှာတွင် သွေးစမရှိတော့ဘဲ မျက်ဝန်းအစုံမှာ ထိတ်လန့်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

"သိ... သိပါပြီ"

ယနေ့ မည်သို့သော စော်ကားနှောင့်ယှက်မှုများကို ခံရဦးမည်နည်းဟု သူမ မတွေးရဲပေ။ အကယ်၍ သူမ၏ ခုနစ်နှစ်အရွယ် သမီးလေးသာ ဤနေရာသို့ ရောက်လာလျှင်... သူမ စဉ်းစားရုံနှင့်ပင် ရူးချင်သွားသည်။ လူငယ်ရဟန်းက သူမကို အတွင်းသို့ ခေါ်ဆောင်သွားရာ တင်ပျဉ်ခွေထိုင်နေကြသော တာအိုရဟန်းများ၏ အကြည့်များမှာ အမျိုးသမီး၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် ဝေ့ဝိုက်သွားကြပြီး တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်ကာ ပြုံးလိုက်ကြသည်။

ဟန်ကျိန်းရန်က ချောင်းတစ်ချက်ဟန့်ကာ အသံခပ်သြသြဖြင့်

"အတူနေစဉ် သုက်ကိုမထုတ်ဘဲ ဝမ်းဗိုက် ကို နွေးထွေးစေခြင်းဖြင့် စွမ်းအားကို ဦးနှောက်သို့ ပြန်လည်ဖြည့်တင်းကာ နတ်ဆေးလုံး ကို ဖော်စပ်ရမယ်။ ခဏနေရင် ဆရာက တစ်ခါ နမူနာပြမယ်၊ မင်းတို့က ဒီအမျိုးသမီးနဲ့ တစ်ယောက်တစ်လှည့် လေ့ကျင့်ကြရမယ်"

တပည့်များက တညီတညွတ်တည်း

"ဆရာ့အဆုံးအမအတိုင်း လိုက်နာပါ့မယ်" ဟု ပြန်ထူးကြသည်။

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသော အမျိုးသမီးငယ်မှာ မျက်နှာတစ်ခုလုံး ဖြူလျော့သွားကာ သွေးစပင် မကျန်တော့ပေ။ ဟန်ကျိန်းရန်မှာ ကြည့်လိုက်လျှင် နတ်ဘုရားတစ်ပါးကဲ့သို့ ခန့်ညားပြီး နုပျိုနေသော်လည်း၊ ယခုအခါ အမျိုးသမီးကို ကြည့်ကာ အေးစက်စက်ဖြင့်

"အဝတ်အစားတွေ ချွတ်ပြီး ခုတင်နားမှာ လာထိုင်စမ်း" ဟု အမိန့်ပေးသည်။

ခုနက လူငယ်ရဟန်းက အိပ်ရာတစ်ခုကို ပြင်ဆင်ထားပြီးဖြစ်သည်။ အမျိုးသမီး၏ မျက်နှာမှာ သွေးစိမ်းရှင်ရှင် ထွက်မတတ် နီမြန်းနေသော်လည်း ဟန်ကျိန်းရန်၏ အရှိန်အဝါကို ကြောက်ရွံ့နေရသည်။ ဟန်ကျိန်းရန်၏ မျက်ဝန်းများမှာ လူတစ်ဦး၏ အသက်ကို အလွယ်တကူ စီရင်နိုင်သော အာဏာရှိသူတစ်ဦးကဲ့သို့ စူးရှလှသဖြင့် မည်သူမျှ တည့်တည့်မကြည့်ရဲပေ။

အမျိုးသမီးမှာ သူမ၏ ကိုယ်ပေါ်သို့ ကျရောက်နေသော ရမ္မက်ဇောပြည့်နှက်နေသည့် အကြည့်များကြောင့် အဝတ်မချွတ်ရသေးသော်လည်း အားလုံး၏ ရှေ့တွင် ကိုယ်လုံးတီးဖြစ်နေရသကဲ့သို့ ခံစားနေရသည်။ သူမ ထိတ်လန့်နေသည်၊ မျှော်လင့်ချက်မဲ့နေသည်။ မိသားစုရှိသော သာမန်အမျိုးသမီးတစ်ဦးအနေဖြင့် ဤကဲ့သို့သောအမှုကို မည်သို့လုပ်နိုင်ပါမည်နည်း။

ရုတ်တရက် ခပ်ဖွဖွ ခြေသံတစ်ခု ကြားလိုက်ရသည်။

ဟန်ကျိန်းရန်က ဦးစွာ အာရုံခံမိပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ

"ဘယ်သူလဲ" ဟု ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။

အမျိုးသမီးငယ်မှာလည်း အဝတ်ချွတ်နေသည့် လက်များကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး အပြင်သို့ မော့ကြည့်လိုက်၏။ ကျောင်းတော်အတွင်းရှိ လူငယ်ရဟန်းများအားလုံးလည်း လှည့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။

ခန့်ညားထည်ဝါပြီး အရပ်ရှည်ရှည် လူငယ်တာအိုဆရာလေးတစ်ဦးမှာ အေးအေးလူလူ လမ်းလျှောက်ဝင်လာသည်။ ဓားကဲ့သို့ စူးရှသော မျက်ခုံး၊ ကြယ်တာရာကဲ့သို့ တောက်ပသော မျက်ဝန်းနှင့် အေးစက်သော အမူအရာရှိကာ စိမ်းပြာရောင် တာအိုဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။ ဦးခေါင်းတွင် သာမန်သစ်သားဆံထိုးတစ်ချောင်းကိုသာ စိုက်ထားပြီး ခါးတွင် ရှေးဟောင်းဓားတစ်လက်ကို ချိတ်ဆွဲထားသည်။

သူ့ဘေးတွင် ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်ကို ဖုံးကွယ်ထားသော ပွယောင်းသည့် အဝတ်အစားများ ဝတ်ဆင်ထားသည့် မိန်းကလေးတစ်ဦး ပါလာသည်။ ထိုမိန်းကလေး၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ချွေးများစီးကျနေပြီး မူလကပင် ညစ်ပတ်နေသော မျက်နှာမှာ ယခုအခါ ပို၍ပင် ညစ်ပေနေလေသည်။

လီယန်ချူသည် မှော်လွန်းပျံ ကို စီးနင်းကာ ဤနေရာသို့ ရောက်ရှိလာခြင်းဖြစ်သည်။ ထိုကျောကုန်းအဘွားအို၏ မှတ်ဉာဏ်အရ လုံယန်ကျောင်း တည်ရှိရာကို အလွယ်တကူ ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ လုံယန်ကျောင်း၏ မျက်လှည့်အတတ်များမှာ သူ့အတွက်တော့ ဘာမှမဟုတ်ပေ။

မြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လီယန်ချူမှာ ဒေါသထွက်ရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း၊ နားထဲတွင် "ဝေါ့" ကနဲ အသံတစ်ခု ကြားလိုက်ရသည်။ ဘေးနားရှိ မိန်းကလေး ဖေးယု သည် မြေပြင်ပေါ်သို့ ဝပ်ကာ အန်ထုတ်နေတော့သည်။ အလွန်သန့်ရှင်းစင်ကြယ်လှသော လုံယန်ကျောင်း၏ ခန်းမဆောင်အတွင်း၌ သူမ၏ အန်ဖတ်များမှာ ပေကျံသွားတော့သည်။ မိန်းကလေးမှာ ခရီးလမ်းတစ်လျှောက် အစားအသောက် မမှန်ခဲ့သဖြင့် ယခုအခါ အန်ဖတ်များ၏ အနံ့မှာ အလွန်ပင် ပြင်းထန်လှသည်။

လီယန်ချူ - ".................."

လုံယန်ကျောင်း ဂိုဏ်းချုပ် - ".................."

တာအိုရဟန်းများ - ".................."

လီယန်ချူ၏ ပါးစပ်မှာ အနည်းငယ် တွန့်သွားပြီး ရင်ထဲမှ သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များမှာ ဤဖြစ်ရပ်ကြောင့် ခဏတာ လျော့ပါးသွားရသည်။ ဤမိန်းကလေးမှာ လွန်းပျံစီးပြီး လေမူး သွားလိမ့်မည်ဟု မည်သူမျှ မထင်ထားခဲ့ပေ။ တစ်ဖက်တွင်မူ သန့်ရှင်းမှုကို အလွန်အမင်း အလေးထားသော ဟန်ကျိန်းရန်မှာ သူ၏ ကျောင်းတော်အတွင်း၌ အန်ထုတ်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ...

"မိုက်ရိုင်းလှချည်လား ဟေ့... ဒီလူနှစ်ယောက်ကို ဖမ်းစမ်း "

ဟန်ကျိန်းရန်မှာ ဒေါသချောင်းချောင်းထွက်ကာ မျက်နှာတစ်ခုလုံး နီမြန်းနေတော့သည်။

ထိုစကားအဆုံးတွင် ရဟန်းများအားလုံး ထရပ်လိုက်ကြပြီး မန္တန်များကို ရွတ်ဆိုကာ လီယန်ချူထံသို့ ပြေးဝင်လာကြသည်။ ပထမဆုံးအကြိမ် လွန်းပျံစီးပြီး "အရှိန်အဟုန်" ၏ ဒဏ်ကို ခံလိုက်ရသော ဖေးယုမှာတော့ ဆက်တိုက် အန်နေဆဲပင်။ လူများ ပြေးဝင်လာသည်ကို မြင်သောအခါ သူမသည် ပျို့အန်နေသည်ကို အောင့်အီးကာ အားတင်းပြီး ထရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။

"ရှုး..."

လီယန်ချူက လက်ချောင်းဖြင့် တစ်ချက်တောက်လိုက်ရာ၊ အမြန်ဆုံး ပြေးဝင်လာသော ရဟန်းတစ်ဦး၏ ရင်ဘတ်မှာ ချက်ချင်းပင် အပေါက်ဖြစ်သွားပြီး သူ၏ ဦးခေါင်းမှာ လီယန်ချူ၏ လက်ထဲသို့ ရောက်ရှိသွားကာ ကြေမွသွားတော့သည်။ လီယန်ချူ၏ ဝိညာဥ်မျက်စိဖြင့် ကြည့်လိုက်သောအခါ ဤသူများအားလုံး၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် အာဃာတဝိညာဉ်များ ဝန်းရံနေသည်ကို တွေ့ရသည်။ မိမိကိုယ်ကို တာအိုကျင့်ကြံသူများဟု ဆိုကြသော်လည်း အမှန်တကယ်တွင် မိစ္ဆာများသာ ဖြစ်ကြသည်။

"တိရစ္ဆာန်တစ်သိုက်... လူရေခြုံထားတာ နှမြောဖို့ကောင်းတယ် "

လီယန်ချူက အေးစက်စက် အော်ဟစ်လိုက်ပြီး လက်ကို တစ်ချက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ၊ ပြင်းထန်သော သိုင်းစွမ်းအားများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ဗုန်း ဗုန်း ဗုန်း..."

လုံယန်ကျောင်းမှ ရဟန်းများမှာ ကျင့်စဉ်အဆင့် မည်သို့ပင်ရှိစေကာမူ လီယန်ချူ၏ စွမ်းအားအောက်တွင် ချက်ချင်းပင် အသက်ပျောက်သွားကြသည်။ ထို့ပြင် ဝိညာဉ်များပါ ကြေမွပျက်စီးသွားသဖြင့် အော်ဟစ်ချိန်ပင် မရလိုက်ကြပေ။ ဟန်ကျိန်းရန်မှာ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားကာ မျက်နှာတွင် အံ့သြမှုများ ပြည့်နှက်သွားတော့သည်။

"မိစ္ဆာကောင်တွေကများ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကျိန်းရန် (ရဟန္တာ/အရှင်မြတ်) လို့ ခေါ်ရဲသေးတယ်၊ ရယ်စရာပဲ"

လီယန်ချူက အေးစက်စက် ပြုံးလိုက်ရင်း လက်ချောင်းဖြင့် ထပ်မံတောက်လိုက်ရာ စူးရှသော စွမ်းအားတစ်ခု ထွက်ပေါ်သွားသည်။

"ဗုန်း"

မိစ္ဆာအတတ်များစွာ တတ်ကျွမ်းသော ဟန်ကျိန်းရန်မှာ ချက်ချင်းပင် သေဆုံးသွားသည်။ သူ၏ ဦးခေါင်းမှာ ပေါက်ကွဲသွားတော့သည်။ လီယန်ချူသည် သူ၏ ဝိညာဉ် ကို လက်ထဲတွင် ဖမ်းချုပ်ထားလိုက်သည်။ ၎င်းမှာ အဆင့်မြင့်သော ဝိညာဉ်တစ်ခု ဖြစ်သော်လည်း တတိယအဆင့်သို့ ရောက်ရန်မှာမူ ဝေးစွပင်။

"အရှင်မြတ်... အသက်ချမ်းသာပေးပါ"

လုံယန်ကျောင်း ဂိုဏ်းချုပ် ဟန်ကျိန်းရန်က ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စွာ တောင်းပန်ရှာသည်။ လီယန်ချူကမူ အေးစက်သော အမူအရာဖြင့် စကားပင် ဆက်မပြောတော့ဘဲ သိုင်းစွမ်းအားဖြင့် ထိုဝိညာဉ်ကို တစစီ ဖြိုခွဲလိုက်သည်။

"အားးးးးးးးး"

ဟန်ကျိန်းရန်မှာ အလွန်ပင် ထိတ်လန့်ဖွယ်ကောင်းသော ပုံစံဖြင့် သေဆုံးသွားကာ သူ၏ ဝိညာဉ်မှာ လုံးဝဥဿုံ ပျက်စီးသွားတော့သည်။ လီယန်ချူသည် ဟန်ကျိန်းရန်၏ မှတ်ဉာဏ်များကို အတင်းအဓမ္မ ဖတ်ယူလိုက်ရာ...

သူ့မျက်လုံးများတွင် အေးစက်သော အလင်းတန်းများ ဖြတ်ပြေးသွားပြီး

"အနောက်ဘက်ဒေသမှ တန်ကျူကျောင်း " ဟု ရေရွတ်လိုက်သည်။

ဤလုံယန်ကျောင်း၏ နောက်ကွယ်တွင် အနောက်ဘက်ဒေသမှ ကျင့်ကြံသူ အင်အားစုတစ်ခု ရှိနေခြင်းပင်။

တန်ကျူကျောင်း

ကျန်းနန်တွင် ဗုဒ္ဓဘာသာကျောင်းတော်များစွာ ရှိပြီး ဂိုဏ်းခွဲအသီးသီး ရှိကြသည်။ တန်ကျူကျောင်းမှာ အမည်အတိုင်း အိန္ဒိယ (တန်ကျူ) မှ ဆင်းသက်လာခြင်းဖြစ်သော်လည်း ဆွမ်းတော်တင် ဝတ်ပြုသူများဖြင့် အလွန်စည်ကားလှသည်။ အကြောင်းမှာ ဤကျောင်းတော်သည် "သားဆုပန်ခြင်း" ၌ အလွန်ထူးခြားသည်ဟု နာမည်ကြီးသောကြောင့်ဖြစ်သည်။ သူဌေးသူကြွယ်များမှအစ အရာရှိကြီးများအဆုံး ဤကျောင်းတော်သို့ သားဆုလာရောက် ပန်ကြလေသည်။

ယခုအခါ ကျောင်းတော်အတွင်း၌ အရပ်ရှည်ရှည် အလတ်တန်းစား ဘုန်းတော်ကြီးတစ်ပါးသည် ဇနီးမောင်နှံ ငယ်တစ်ဦးကို ဦးဆောင်ကာ ကျောင်းတော်အတွင်းသို့ လျှောက်လှမ်းနေသည်။ သူက ပြုံးရွှင်စွာဖြင့်

"ဒကာကြီး ဝမ်... မစိုးရိမ်ပါနဲ့။ တို့ကျောင်းတော်က သားဆုပေးတာ တကယ်စွမ်းပါတယ်။ ဒကာမကြီးက ဒီမျှော်စင်ထဲမှာ တစ်ညတာ စိတ်အေးလက်အေး တရားစခန်းဝင်ပြီး ပုတီးစိပ်လိုက်ရင်၊ ပြန်သွားတဲ့အခါ ဒကာကြီးတို့ နှစ်ယောက် သားရတနာ ထွန်းကားပြီး ဝမ်မျိုးရိုးကို ဆက်ခံနိုင်ပါလိမ့်မယ်"

ဟု ဆိုသည်။

လူငယ်စာဆိုလေးတစ်ဦးက ခေါင်းညိတ်ကာ

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဆရာတော်။ ကျွန်တော့်ဇနီးသာ တကယ်ကိုယ်ဝန်ရလာရင် နောက်နေ့ကျရင် ကျောင်းတော်အတွက် အလှူငွေ (၃၀၀) ထပ်မံ လှူဒါန်းပါ့မယ်"

ဟု ပြန်လျှောက်သည်။

ထိုစာဆိုတော်၏ ဇနီးမှာ ကြည့်ရသည်မှာ နူးညံ့သိမ်မွေ့သော ကျန်းနန်သူလေးဖြစ်ပြီး စကားပြောလျှင်လည်း ခပ်တိုးတိုးနှင့် ယဉ်ကျေးလှသည်။ စာဆိုတော်၏ အမည်မှာ ဝမ်ဝင် ဖြစ်ပြီး ဆေးဝါးရောင်းဝယ်ရေးဖြင့် ချမ်းသာကြွယ်ဝသူ ဖြစ်သည်။ သူတို့ ဇနီးမောင်နှံမှာ လက်ထပ်ပြီး သုံးနှစ်တိုင် သားသမီးမရသေးသော်လည်း အလွန်ချစ်ခင်ကြသည်။ မိဘများက ပူဆာလွန်းသဖြင့် ယခုကဲ့သို့ တန်ကျူကျောင်းသို့ လာရောက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

အလတ်တန်းစား ဘုန်းကြီးသည် ဝမ်စာဆိုတော်၏ ဇနီး လျိုရှီး ကို အမှတ်မထင် ကြည့်လိုက်ရာ၊ သူမ၏ ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်မှာ လှပပြီး နူးညံ့သိမ်မွေ့သော အလှမျိုး ရှိသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူက တစ်ချက်ကြည့်ပြီးနောက် အကြည့်ကို ပြန်လွှဲကာ လျိုရှီးကို သားဆုပန်မျှော်စင်အတွင်းသို့ ပို့ဆောင်လိုက်သည်။

လျိုရှီးမှာ စိုးရိမ်စိတ်ဖြင့်

"မောင်... ကျွန်မ ကြောက်တယ်"

ဟု ဆိုရာ၊ ဝမ်ဝင်က

"မကြောက်နဲ့ မမရှီး... တန်ကျူကျောင်းက တကယ်စွမ်းတာပါ။ မင်း အထဲမှာ တရားစိပ်နေ၊ မောင် အပြင်ကနေ စောင့်နေပေးမယ်"

ဟု အားပေးရှာသည်။

ဘုန်းကြီးကလည်း

"ဒကာကြီး ဝမ်... စိတ်မပူပါနဲ့။ ဒကာမကြီး အထဲရောက်ရင် ဒီဘုန်းကြီး က အပြင်က သော့ခတ်ထားပေးမယ်။ စိတ်ပါရင် အောင်မြင်မှာပါ။ ဒီညတော့ တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်နဲ့ တရားစိပ်ပါ၊ စိတ်မလေစေနဲ့။ မျှော်စင်ထဲမှာ ရေနဲ့ အစားအသောက် အဆင်သင့်ရှိပါတယ်"

ဟု မိန့်သည်။

လျိုရှီးက

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဆရာတော်"

ဟု ဦးညွှတ်ကာ အထဲသို့ ဝင်သွားသည်။

ဝမ်ဝင်ကလည်း "ကျေးဇူးတင်ပါတယ်" ဟု ထပ်လောင်းပြောသည်။

ဘုန်းကြီးက ပြုံးကာ

"တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင်ပဲ၊ ဘုန်းကြီး လူဝတ်ကြောင်ဘဝတုန်းကလည်း မျိုးရိုးက 'ဝမ်' ပဲဗျ၊ ဒကာကြီးနဲ့ မျိုးတူစုပဲပေါ့။ ဒကာကြီးက ဧည့်ခန်းဆောင်မှာ နားနေပါ၊ ဘုန်းကြီးက ဘေးခန်းမှာ ရှိနေမှာမို့လို့ ဘာလိုလို ခေါ်လိုက်ပါ"

ဟု ပြောလိုက်သည်။

ဝမ်ဝင်မှာ အလွန်ကျေးဇူးတင်သွားကာ ထပ်မံ ဦးညွှတ်သည်။ လျိုရှီးသည်လည်း စိတ်ရင်းကောင်းသူဖြစ်၍ မျှော်စင်ထဲတွင် တရားပို၍ စိပ်လိုသဖြင့် မှောင်ပင်မမှောင်သေးမီ အထဲသို့ ဝင်သွားတော့သည်။ ဘုန်းကြီးသည် သံကြိုးအကြီးကြီးဖြင့် သော့ခတ်လိုက်ပြီး ဝမ်ဝင်နှင့်အတူ ထွက်ခွာသွားသည်။

သူတို့နှစ်ဦး ထွက်သွားပြီးနောက်... ခန့်ညားသော လူငယ်တာအိုဆရာလေးနှင့် မိန်းကလေးတစ်ဦးမှာ မျှော်စင်၏ နောက်ကွယ်မှ ထွက်ပေါ်လာသည်။ လီယန်ချူသည် ထိုဘုန်းကြီးက သူ၏ မျိုးရိုးမှာလည်း "ဝမ်" ဖြစ်သည်ဟု ပြောသွားသည်ကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ပါးစပ်မှာ တွန့်သွားတော့သည်။

(မှတ်ချက် - တရုတ်ယဉ်ကျေးမှုအရ "ဘေးခန်းက ဦးလေးဝမ်/မျိုးရိုးဝမ်" ဆိုသည်မှာ ဇနီးသည်နှင့် ဖောက်ပြန်သူကို ရည်ညွှန်းသော အသုံးအနှုန်း ဖြစ်သည်။)

ဘေးနားရှိ မိန်းကလေးမှာ ဖေးယု ဖြစ်သည်။ သူမသည် ယခုအခါ အဝတ်အစားသစ်များ လဲလှယ်ထားပြီး မျက်နှာကို သန့်စင်ထားသဖြင့် လှပချောမောသော ရုပ်ရည်မှာ ပေါ်လွင်နေသည်။ အရပ်ရှည်ပြီး အသားဖြူဝင်းလှသည်။ ဤမျှလှသဖြင့် ယခင်က မျက်နှာကို ညစ်ပတ်အောင် လုပ်ထားခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

ယခုအခါ ဖေးယုသည် လီယန်ချူအပေါ် သံသယများ လုံးဝ ကင်းစင်သွားပြီဖြစ်သည်။ လုံယန်ကျောင်းကဲ့သို့ မိစ္ဆာဂိုဏ်းကြီးကို လက်တစ်ဖက်တည်းဖြင့် နှိမ်နင်းနိုင်သော၊ ဟန်ကျိန်းရန်၏ ဝိညာဉ်ကို အလွယ်တကူ ဖမ်းချုပ်နိုင်သော ဤလီတာအိုဆရာသည် သူတော်စင်စိတ်ရှိပြီး ယုံကြည်ထိုက်သူဖြစ်ကြောင်း သူမ သိသွားပြီဖြစ်သည်။ ထို့ပြင် လီယန်ချူ၏ ခန့်ညားထည်ဝါမှုမှာလည်း အမျိုးသမီးများကို အလွယ်တကူ စိတ်ညှို့နိုင်စွမ်းရှိလှသည်။

ဖေးယုက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ

"လီတာအိုဆရာ... တန်ကျူကျောင်းနဲ့ လုံယန်ကျောင်းက ပတ်သက်နေတာလား" ဟု မေးသည်။

လီယန်ချူက ခေါင်းညိတ်ကာ

"မင်းက တော်တော်ဉာဏ်ကောင်းတာပဲ။ ဟုတ်တယ်၊ လုံယန်ကျောင်း ဂိုဏ်းချုပ် သင်ထားတဲ့ ပညာတွေက ဒီတန်ကျူကျောင်းကလာတဲ့ အနောက်ဘက်ဒေသ လျှို့ဝှက်အတတ်တွေပဲ" ဟု ပြောသည်။

ဖေးယု၏ မျက်နှာမှာ တင်းမာသွားပြီး

"ဒီလူတွေက သတ်ရမှာ"

လီယန်ချူက

"မှန်တယ်။ တန်ကျူကျောင်းက သားဆုပေးတယ်ဆိုတာ အလိမ်အညာပဲ ဖြစ်ဖို့များတယ်။ ကျောင်းက ဘုန်းကြီးတွေက အမျိုးသမီးတွေကို ဖျက်ဆီးပြီး၊ ဒီကိစ္စကို ပြန်မပြောဖို့ ခြိမ်းခြောက်ထားကြတာ ဖြစ်လိမ့်မယ်"

ဖေးယုက ဒေါသတကြီးဖြင့်

"ဒီဘုန်းကြီးတွေက ယုတ်မာလိုက်တာ၊ စိတ်ထားကလည်း ရက်စက်လွန်းတယ် "

လီယန်ချူက သူ၏ စိတ်အာရုံ ဖြင့် စစ်ဆေးလိုက်သောအခါ၊ သားဆုပန်ဆောင်၏ အောက်တွင် ဘုန်းကြီးများ၏ အိပ်ဆောင်သို့ ဆက်သွယ်ထားသော လျှို့ဝှက်လမ်းကြောင်းတစ်ခု ရှိနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ထို့ပြင် မျှော်စင်တစ်ခုလုံးမှာ အသံလုံအောင် ပြုလုပ်ထားသဖြင့် အတွင်း၌ ဘုန်းကြီးများက အမျိုးသမီးကို မည်သို့ပင် စော်ကားနေပါစေ၊ ဘေးခန်းရှိ ခင်ပွန်းဖြစ်သူမှာ သိနိုင်မည်မဟုတ်ပေ။ နောင်တွင် သားသမီး ရလာလျှင်ပင် ဤကျောင်းတော်သို့ လာရောက် အလှူငွေပေးကြဦးမည်။ ဤဘုန်းကြီးများမှာ တကယ့်ကို ကစားတတ်ကြပေသည်။

လီယန်ချူ၏ မျက်ဝန်းများ အေးစက်သွားကာ ဤကျောင်းတော်ကို လက်ဝါးဖြင့် ရိုက်ခွဲပစ်ချင်သော်လည်း၊ ဤကိစ္စသာ လူသိရှင်ကြားဖြစ်သွားပါက မိသားစုများစွာ ပြိုကွဲပြီး အမျိုးသမီးများစွာမှာလည်း အရှက်ရကာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေကြပေလိမ့်မည်။

"ဒါကလည်း ရှုပ်ထွေးတဲ့ ပြဿနာတစ်ခုပဲ"

ဟု လီယန်ချူက သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

ကျောင်းတော်ရှိ ဘုန်းကြီးများကို စစ်ဆေးကြည့်ရာ ကျင့်ကြံသူအချို့နှင့် သာမန်လူအချို့ ပါဝင်သော်လည်း အားလုံး၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် အာဃာတဝိညာဉ်များ ဝန်းရံနေသည်။ ဆိုလိုသည်မှာ သူတို့သည် ကာမမှုများသာမက လူ့အသက်များကိုပါ သတ်ဖြတ်ခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

တရားကို လက်ကိုင်ထားသော အမျိုးသမီးများက ခုခံပါက သူတို့က သတ်ဖြတ်နှုတ်ပိတ်လေ့ရှိကြသည်။ ခုနက ဝင်သွားသော လျိုရှီးသည်လည်း သူသာ အချိန်မီ မရောက်လာပါက ဘုန်းကြီးများ၏ လက်တွင်း၌ ပျက်စီးရပေတော့မည်။

လီယန်ချူသည် ဤကိစ္စကို အစိုးရထံ အကြောင်းကြားရန် စဉ်းစားသော်လည်း၊ ယခင် ကျန်းနန်မြို့ဝန်မှာ သူ၏လက်ချက်ဖြင့် သေဆုံးသွားခဲ့ပြီး မြို့ဝန်အသစ်မှာလည်း ရောက်မလာသေးပေ။ သူ၏ စိတ်အာရုံအရ ဤကျောင်းတော်တွင် ဝိညာဉ်အဆင့် ပညာရှင် အနည်းဆုံး ခုနစ်ဦး၊ ရှစ်ဦးခန့် ရှိနေသည်။ ၎င်းမှာ သာမန်နေရာများတွင် အင်အားကြီးအဖွဲ့အစည်းတစ်ခု ဖြစ်သော်လည်း လီယန်ချူ၏ မျက်စိထဲတွင်မူ... ရွှံ့နွံထဲက ပိုးကောင်များသာ ဖြစ်သည်။

လီယန်ချူက သူ၏ သိုလှောင်အိတ်အတွင်းမှ ရှေးဟောင်း ကြေးဝါဓားကြီးတစ်လက်ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ ၎င်းမှာ ဆိုင်ရှင်မ သွန်းလုပ်ပေးထားသော ဧရာမဓားကြီး ဖြစ်သည်။ ဓားပေါ်တွင် ပြင်းထန်သော သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များ ဖုံးလွှမ်းနေသည်။

"သွားစမ်း"

သူ၏ အမိန့်ပေးသံမှာ နတ်မန္တန်ကဲ့သို့ပင်။ ဓားကြီးမှာ ချက်ချင်းပင် အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ပျံသန်းသွားတော့သည်။

တန်ကျူကျောင်းအတွင်း၌ အံ့သြဖွယ်ရာ မြင်ကွင်းတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ ကျောင်းတော်ရှိ ဘုန်းကြီးများမှာ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ဓားအလင်းတန်း၏ သတ်ဖြတ်ခြင်းကို ခံလိုက်ရသည်။ သာမန်ဘုန်းကြီးဖြစ်စေ၊ မိစ္ဆာအတတ်ကျင့်သော ဘုန်းကြီးဖြစ်စေ မည်သူမျှ မခုခံနိုင်ပေ။ အော်ဟစ်သံများ ဆူညံသွားပြီးနောက် ကျောင်းထိုင်ဘုန်းကြီးသာ သတိပြုမိလိုက်သည်။

သူသည် ဟန်ကျိန်းရန်ကဲ့သို့ပင် နုပျိုသော အသွင်ရှိသော်လည်း ကျင့်စဉ်အဆင့်မှာ တတိယအဆင့်သို့ တက်လှမ်းရန် ခြေတစ်လှမ်းအလို တွင် ရှိနေသည်။

သူက

"ဘယ်က သူတော်စင်ကများ..." ဟု မေးရန် ကြိုးစားသော်လည်း၊ စကားမဆုံးမီမှာပင် ကြေးဝါဓားမှာ သူ၏ ရင်ဘတ်ကို ဖောက်ထွက်သွားတော့သည်။

လီယန်ချူသည် နတ်ခြေလှမ်းဖြင့် ထိုနေရာသို့ ရောက်လာပြီး ဓားကို ကိုင်လိုက်သည်။ ထိုစဉ် ကျောင်းတော်အတွင်းမှ ပြင်းထန်သော အရှိန်အဝါတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

၎င်းမှာ ဝတ်ရုံနီဝတ်ထားသော အလတ်တန်းစား ဘုန်းကြီးတစ်ပါး ဖြစ်ပြီး တတိယအဆင့် ပညာရှင်တစ်ဦး ဖြစ်သည်။

"မင်းက ဘယ်သူမို့လို့ ငါ့ရဲ့ တပည့်တပန်းတွေကို ဒီလောက် ရက်ရက်စက်စက် သတ်ရတာလဲ "

ဘုန်းကြီး၏ အသံမှာ မိုးကြိုးပစ်သကဲ့သို့ ဟိန်းထွက်နေပြီး ကိုယ်ပေါ်တွင် ရွှေရောင်အလင်းတန်းများ တောက်ပနေသည်။ အနီးနားရှိ ကျင့်ကြံသူများအားလုံး ထိုအရှိန်အဝါကို ခံစားမိသွားကြကာ အံ့သြကုန်ကြသည်။ လီယန်ချူမှာ လုံယန်ကျောင်းကဲ့သို့ အသေးအဖွဲကို လာနှိမ်နင်းရာမှ ဤကဲ့သို့ တတိယအဆင့် ပညာရှင်တစ်ဦးနှင့် တိုးလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။

ဘုန်းကြီး၏ မေးခွန်းကို လီယန်ချူက အေးစက်စက် ပြုံးကာ

"မင်းက ငါနဲ့ စကားပြောဖို့ အရည်အချင်းမရှိဘူး"

ဟု ပြန်ပြောလိုက်သည်။

ဘုန်းကြီးမှာ ဒေါသထွက်ကာ ရွှေရောင်လက်သီးတစ်ချက် ပစ်သွင်းလိုက်သည်။ ထိုလက်သီးထဲတွင် လျှို့ဝှက်စွာ ဖုံးကွယ်ထားသော ရွှေခွက်တစ်ခု ပါဝင်ပြီး နဂါးနှင့် ကျားကိုပင် နှိမ်နင်းနိုင်သော စွမ်းအားရှိသည်။ သို့သော် လီယန်ချူက လက်ဝါးတစ်ချက်ဖြင့် ပြန်လည်ရိုက်ပုတ်လိုက်ရာ၊ ဘုန်းကြီး၏ လက်သီးစွမ်းအားရော၊ ရွှေခွက်ပါ ကြေမွပျက်စီးသွားတော့သည်။

ဘုန်းကြီးမှာ သွေးအန်ကာ လွင့်ထွက်သွားပြီး

"မင်းက ဘယ်သူလဲ"

ဟု မေးရန် ပြင်စဉ်မှာပင်၊ လီယန်ချူက အနားသို့ ရောက်လာပြီး သူ၏ ဦးခေါင်းကို ချေမှုန်းပစ်လိုက်သည်။ တတိယအဆင့် ပညာရှင်မှာ ချက်ချင်းပင် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။ တိုက်ပွဲမှာ မြန်ဆန်လွန်းလှသည်။ လီယန်ချူသည် သူ၏ ပစ္စည်းများကို ယူဆောင်ကာ ဖေးယုနှင့်အတူ ကျောင်းတော်မှ ထွက်ခွာခဲ့သည်။

တောင်ထိပ်တစ်ခုပေါ်တွင်...

လီယန်ချူသည် ထိုဘုန်းကြီးထံမှ ရရှိသော ပစ္စည်းများကို စစ်ဆေးနေသည်။ ရွှေခွက်မှာ ကြေမွသွားပြီဖြစ်၍ ကျန်ရှိနေသည်မှာ ဝမ်းမြောက်ခြင်းနတ်ဘုရား ရုပ်တုတစ်ခုနှင့် ဆေးလုံးနှစ်လုံးသာ ဖြစ်သည်။ လီယန်ချူက ဆေးလုံးကို စစ်ဆေးလိုက်သောအခါ ပါးစပ်မှာ တွန့်သွားပြန်သည်။ ၎င်းမှာ ကျင့်ကြံခြင်းဆေးလုံးမဟုတ်ဘဲ ကာမအားတိုးဆေး သာ ဖြစ်နေခြင်းပင်။

"တတိယအဆင့် ပညာရှင်ဖြစ်ပြီးတော့ သိက္ခာမရှိလိုက်တာ"

ဟု ဆဲရေးလိုက်သည်။

ဘေးနားရှိ ဖေးယုမှာတော့ လီယန်ချူ ဆဲနေသည်ကို ကြည့်ကာ ပို၍ပင် ရင်းနှီးသကဲ့သို့ ခံစားနေရသည်။ ယနေ့ သူမ၏ ကိစ္စများ အားလုံး ပြီးမြောက်သွားသဖြင့် စိတ်သက်သာရာရသွားသော်လည်း၊ ကွယ်လွန်သွားသော ဖခင်ကို သတိရကာ ဝမ်းနည်းနေမိသည်။

ထိုစဉ် ဘုန်းကြီးထံမှ ရရှိသော ကျောက်စိမ်းပြား တစ်ခုကို လီယန်ချူ တွေ့လိုက်ရသည်။ ၎င်းမှာ ရှေးဟောင်း နတ်ပညာများကို မှတ်တမ်းတင်ထားသော ပြားဖြစ်သည်။ လီယန်ချူက အာရုံစူးစိုက်ကြည့်လိုက်သောအခါ ၎င်းမှာ မိစ္ဆာအတတ်မဟုတ်ဘဲ အစစ်အမှန် နတ်အတတ်ဖြစ်သော ဟူထျန်း ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ဟူထျန်းအတတ်မှာ ဟင်းလင်းပြင်ကို ဖန်တီးနိုင်ခြင်း၊ အရာဝတ္ထုများကို သေးငယ်အောင် ပြုလုပ်နိုင်ခြင်းနှင့် အင်္ကျီလက်အတွင်း၌ လောကတစ်ခုလုံးကို ထည့်သွင်းနိုင်ခြင်း စသည့် စွမ်းအားများ ဖြစ်သည်။ ၎င်းမှာ ကျင့်ကြံရန် အလွန်ခက်ခဲသော်လည်း အစွမ်းမှာမူ အလွန်ကြီးမားလှသည်။

လီယန်ချူသည် ကျောက်စိမ်းပြားကို သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီး ကျန်ရှိသော အားတိုးဆေးများကိုမူ မီးတောက်ဖြင့် ရှို့မြှိုက်ပစ်လိုက်သည်။ သို့သော် ထူးဆန်းသည်မှာ ထိုဝမ်းမြောက်ခြင်းနတ်ဘုရား ရုပ်တုမှာမူ မီးလောင်ကျွမ်းခြင်းမရှိဘဲ မူလအတိုင်း ရှိနေခြင်းပင်။ လီယန်ချူက သူ၏ စွမ်းအားဖြင့် စစ်ဆေးသော်လည်း ထိုရုပ်တုက စိတ်အာရုံကို ပိတ်ဆို့ထားသည်။

သူသည် ပြင်းထန်သော ရွှမ်ူကျီးမီးတောက် ဖြင့် ထပ်မံ ရှို့မြှိုက်လိုက်သောအခါမှ ရုပ်တုမှာ အရည်ပျော်သွားပြီး အတွင်းမှ ကြီးမားသော စွမ်းအားတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ ကောင်းကင်ယံတွင် တန်ကျူနတ်ဘုရားပုံရိပ်တစ်ခု ပေါ်လာသည်။ ထိုပုံရိပ်မှာ အမျိုးသမီးတစ်ဦးကို ပွေ့ဖက်ထားသော ပုံစံဖြစ်ပြီး လီယန်ချူကို ကြည့်ကာ ပြင်းထန်သော ဖိအားများကို ပေးလာသည်။

သို့သော် လီယန်ချူ၏ မျက်ဝန်းများတွင် မိုးကြိုးစွမ်းအားများ ပြည့်နှက်နေပြီး၊ ကုသိုလ်မှတ် ခုနစ်သိန်းတန် မိုးကြိုးငါးပါး အဆောင်၏ အရှိန်အဝါကြောင့် ထိုနတ်ဘုရားပုံရိပ်မှာ တုန်လှုပ်သွားတော့သည်။