အခန်း (၈၅၇-၈၅၈)

အခန်း (၈၅၇) - မိုးကြိုးငါးပါးတရားတော်၊ လမ်းညွှန်ပြသခြင်း၊ နိုင်ငံစောင့်သိုင်းနတ်ဘုရားနှင့် အမြစ်ပြတ်ချေမှုန်းခြင်း

အမှန်တကယ်တွင် လီယန်ချူ၏ ဝိညာဉ်အဆင့်အတန်းသည် ဤတန်ကျူနတ်ဘုရားပုံရိပ်ကို လှုပ်ခတ်နိုင်စွမ်း မရှိသေးပေ။ သို့သော် သူ၏ကိုယ်ပေါ်တွင် ရှိနေသော ကုသိုလ်မှတ် ခုနစ်သိန်းအဆင့်ရှိ မိုးကြိုးငါးပါးအဆောင်မှာ အလွန်ပင် ထက်မြက်လွန်းလှသည်။ အဆောင်ကို မထုတ်ရသေးသော်လည်း ယိုစိမ့်ထွက်လာသော မိုးကြိုးအရှိန်အဝါများကြောင့်ပင် ထိုပုံရိပ်မှာ မှေးမှိန်သွားရတော့သည်။

"ဗုန်း"

လီယန်ချူသည် စိတ်အာရုံကို လှုပ်ရှားလိုက်ပြီး လက်သီးတစ်ချက် ပစ်သွင်းလိုက်သည်။ လက်သီးချက်မှာ ထိုပုံရိပ်ပေါ်သို့ ကျရောက်သွားရာ ဝမ်းမြောက်ခြင်းနတ်ဘုရားပုံရိပ်မှာ ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွားတော့သည်။

"ဗုန်း"

လီယန်ချူက နောက်ထပ် လက်သီးတစ်ချက် ထပ်မံထိုးနှက်လိုက်ရာ ဟင်းလင်းပြင်တစ်ခုလုံး တုန်ဟီးသွားပြီး တန်ကျူဝမ်းမြောက်ခြင်းနတ်ဘုရား၏ ပုံရိပ်မှာ တစစီ ကြေမွပျက်စီးကာ လောကကြီးထဲမှ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။ ယခင်က တောင်ကဲ့သို့ ကြီးမားလှသော ဖိအားများမှာလည်း ချက်ချင်းပင် ကွယ်ပျောက်သွား၏။

လီယန်ချူ လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ ဖေးယုမှာ မြေပြင်ပေါ်တွင် ဝပ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"ဘာလုပ်နေတာလဲ"

ဖေးယုသည် ဖြည်းညှင်းစွာ ထရပ်လိုက်ပြီး တစ်ခုခုကို စဉ်းစားကာ ပြန်လည်ဒူးထောက်လိုက်ပြန်သည်။

"ဆရာသခင်... တပည့်ကို အရှင်မြတ်ရဲ့ တပည့်အဖြစ် လက်ခံတော်မူပါ"

"ဂုန်း"

ဖေးယုက မြေပြင်ပေါ်သို့ ဦးခေါင်းနှင့် ထိအောင် ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဦးချလိုက်သည်။ မြေပြင်ပေါ်ရှိ ကျောက်ခဲများပင် ကြေမွသွားသော်လည်း သူမ၏ ဦးခေါင်းမှာမူ ဘာမှမဖြစ်ပေ။ အဆင့် (၃) စစ်သည်တော်တစ်ဦးဖြစ်၍ သူမတွင် သံခေါင်းစွမ်းအား ရှိနေသကဲ့သို့ပင်။

လီယန်ချူ - ".................."

သူ၏ နှုတ်ခမ်းများ အနည်းငယ် တွန့်သွားသည်။ ဘုရားဖူးလာပြီး ဦးချရာတွင် မြေပြင်ပေါ်ရှိ ကျောက်ခဲများ ကြေမွသွားအောင် လုပ်သူမျိုးကို သူ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးခဲ့ပေ။

"ငါနဲ့ ကံတရား ဆက်နွယ်တာက မင်းအတွက် ကောင်းတဲ့ကိစ္စ မဟုတ်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ မင်းကို သိုင်းပညာကျမ်းတစ်စောင်တော့ ပေးခဲ့လို့ရပါတယ်"

ဟု လီယန်ချူက အေးဆေးစွာ ပြောလိုက်သည်။

ဖေးယု၏ ခန္ဓာကိုယ် တည်ဆောက်ပုံမှာ ထူးခြားပြီး သိုင်းပညာလေ့ကျင့်ရန် သင့်တော်သည်။ သူမသည် သိုင်းပညာပါရမီရှင်တစ်ဦးဟု ဆိုနိုင်ပြီး သူမ၏ သွေးစွမ်းအား မှာပင် မိစ္ဆာများကို နှိမ်နင်းနိုင်သော စွမ်းအားရှိသည်။ သူမ၏ ကံကြမ္မာမှာ ဓားတစ်လက်ကဲ့သို့ စူးရှသော်လည်း ထိုကဲ့သို့သော ကံကြမ္မာမျိုးမှာ မိသားစုဝင်များကို ထိခိုက်စေတတ်ပြီး တစ်ကိုယ်တည်း ကြယ်ဆိုးမ ဖြစ်တတ်သည်။

လီယန်ချူမှာမူ သူမ၏ ကံကြမ္မာက သူ့ကို ထိခိုက်မည်ကို မစိုးရိမ်ဘဲ၊ သူ၏ ကံကြမ္မာကသာ သူမကို သေအောင်လုပ်မိမည်ကို စိုးရိမ်မိသည်။

လီယန်ချူ၏ လက်ထဲတွင် အဆင့်မြင့် သိုင်းကျမ်း (၃) စောင် ရှိသည်။ ၎င်းတို့မှာ ဟွန်ယွမ်ကျင့်စဉ် ၊ လျိုယန်ဓားသိုင်း နှင့် ထျန်းကန်းလက်ဝါး တို့ ဖြစ်ကြသည်။ ၎င်းတို့အားလုံးမှာ နတ်ဘုရားကျမ်းအဆင့်သို့ မြှင့်တင်ထားပြီးဖြစ်ကာ သာမန် သိုင်းလောကကျမ်းများ မဟုတ်ဘဲ စစ်မှန်သော ကျင့်ကြံခြင်း နည်းလမ်းများ ဖြစ်ကြသည်။

ထိုစဉ် ဖေးယုက တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

"ဆရာ... ကျွန်မ တရားကျင့်ချင်တာပါ"

လီယန်ချူ၏ ပါးစပ်မှာ ထပ်မံတွန့်သွားပြန်သည်။ သူ၏ အဓိက အလုပ်မှာ တာအိုရဟန်းဖြစ်သည်ကို သူ ခဏတာ မေ့သွားခြင်းပင်။

"ကောင်းပြီ... ငါတို့မှာ ကံဆက်နွယ်မှု ရှိတာပဲ။ မင်း တရားကျင့်ချင်လည်း ရပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဆရာနဲ့ တပည့်လို့တော့ အမည်မတပ်ပါနဲ့"

ဖေးယုက ခေါင်းညိတ်ပြသည်။ လီယန်ချူသည် သူမအား ဟွမ်ထင်တာအိုကျမ်း တစ်စောင်လုံးကို မပေးဘဲ၊ အခြေခံအကျဆုံး ဖြစ်သော အသက်ရှူကျင့်စဉ် နှင့် တာအိုလမ်းညွှန်အတတ်များကိုသာ အရင်ဆုံး သင်ကြားပေးလိုက်သည်။ ထို့နောက် အသက်ရှူကျင့်စဉ်အတွက် ဆေးလုံးအချို့နှင့် မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေး အဆောင်အချို့ကို ပေးခဲ့သည်။ သူသည် တတိယအဆင့် ပညာရှင်တစ်ဦး ဖြစ်နေပြီဖြစ်၍ သူကိုယ်တိုင် ရေးဆွဲထားသော အဆောင်များမှာ အလွန်ပင် စွမ်းအားကြီးလှသည်။

ဖေးယုသည် အလွန်အလေးအနက် သင်ယူပြီး သေချာစွာ မှတ်သားကာ အဆောင်များကို သူမ၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် အမြဲတမ်း ဆောင်ထားလိုက်သည်။ သူတို့နှစ်ဦး စကားပြောနေစဉ်မှာပင် ကောင်းကင်ယံမှ တစ်စုံတစ်ဦးသည် တိမ်စီးကာ ပျံသန်းလာသည်။

၎င်းမှာ အရာရှိဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး မုတ်ဆိတ်ဗရပွနှင့် လူလတ်ပိုင်း အမျိုးသားတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ ခါးတွင် ဓားရှည်တစ်လက် ချိတ်ဆွဲထားပြီး မျက်ဝန်းများမှာ လျှပ်စစ်ကဲ့သို့ စူးရှကာ မပြောဘဲနှင့်ပင် အရှိန်အဝါရှိလှသည်။

"လီတာအိုဆရာ... မတွေ့ရတာ ကြာပြီနော်"

ထိုလူက အကျယ်ကြီး ရယ်မောလိုက်သည်။

လီယန်ချူကလည်း ပြုံးလျက်

"မတွေ့ရတာ ကြာပြီ ရွှီအရာရှိ" ဟု နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

ထို့နောက် သူက သိချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"ရွှီအရာရှိက ကျွန်တော် ဒီမှာရှိတာကို ဘယ်လိုလုပ် သိတာလဲ"

လာရောက်သူမှာ ချန်နိုင်ငံ တရားရုံးတော်မှ အရာရှိ ရွှီထျန်းနန် ဖြစ်သည်။ သူသည် တတိယအဆင့် ပညာရှင်တစ်ဦးဖြစ်ပြီး ဝိညာဉ်အာရုံ တွင် ထူးချွန်သူ ဖြစ်သည်။

ရွှီထျန်းနန်က

"ကျွန်တော် ပြီးခဲ့တဲ့ အခေါက်ကတည်းက ကျန်းနန်မှာ တာဝန်ကျနေတာပါ။ ဒီနေ့ တတိယအဆင့် ပညာရှင်တစ်ယောက်ရဲ့ အရှိန်အဝါကို ခံစားမိလို့ တန်ကျူကျောင်းဘက်ကို လာခဲ့တာ။ အဲဒီကနေမှ အရှိန်အဝါအတိုင်း လိုက်လာတာပါ"

ဟု ရှင်းပြသည်။

လီယန်ချူက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ တတိယအဆင့် ပညာရှင်များထဲတွင် ရွှီထျန်းနန်၏ ဝိညာဉ်အာရုံမှာ အလွန်အားကောင်းလှသဖြင့် တစ်စုံတစ်ဦးကို ရှာဖွေလိုပါက အချိန်အများကြီး ပေးစရာမလိုပေ။ ထို့နောက် လီယန်ချူသည် တန်ကျူကျောင်းတွင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်များကို ရွှီထျန်းနန်အား ပြောပြလိုက်သည်။

ရွှီထျန်းနန် ကြားလိုက်ရသောအခါ မျက်ခုံးနှစ်ဖက်မှာ တွန့်ချိုးသွားပြီး ဒေါသများမှာ ကောင်းကင်တိုင်အောင် ထွက်ပေါ်လာသည်။

" ဒီကတုံးတွေက ဒီလောက်တောင် ယုတ်မာရိုင်းစိုင်းကြတာလား "

"သတ်ပစ်တာ ကောင်းတယ်။ ကောင်းကောင်း သတ်လိုက်တာပဲ "

ရွှီထျန်းနန်မှာ စိတ်ဓာတ်ပြတ်သားပြီး မကောင်းမှုကို အလွန်မုန်းတီးသူ ဖြစ်သည်။ သူ၏ ရုပ်ရည်မှာလည်း ကျုံးခွေ ( မိစ္ဆာနှိမ်နင်းသူ) နှင့် ဆင်တူလှသည်။ ခဏကြာအောင် ဆဲဆိုပြီးနောက် သူ စိတ်အေးသွားမှ လီယန်ချူဘေးရှိ ဖေးယုကို သတိထားမိသွားသည်။

"ဒါက... ဘယ်သူလဲ"

ဖေးယုမှာ အရပ်ရှည်ပြီး ရုပ်ရည်မှာ အသက် ၁၇-၁၈ ခန့်သာ ရှိသေးသော်လည်း ဤခေတ်တွင်မူ ၁၈ နှစ်ဆိုလျှင် ကလေးအမေပင် ဖြစ်နေလောက်ပြီ။ လီယန်ချူနှင့် ဤမိန်းကလေးမှာ မည်သို့ ပတ်သက်သည်ကို ရွှီထျန်းနန် မသိသဖြင့် မေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

လီယန်ချူက ရှင်းပြလိုက်သည်။

"ဒါက ကျန်းနန်သိုင်းလောက ခေါင်းဆောင် ဖေးကျန့်ရဲ့ သမီး ဖေးယု ပါ။ သူမရဲ့ အဖေက လုံယန်ကျောင်း ဂိုဏ်းချုပ်လက်ချက်နဲ့ သေဆုံးခဲ့ပြီး သူမကိုယ်တိုင်လည်း အလိုက်ခံခဲ့ရတာပါ။ ဝေ့မြို့ကို ထွက်ပြေးလာရင်း ကျွန်တော်နဲ့ တွေ့လို့ ကယ်တင်ခဲ့တာ။ အဲဒါကြောင့် ကျန်းနန်ကိုလာပြီး လုံယန်ကျောင်းကို အရင်နှိမ်နင်းခဲ့တယ်။ အဲဒီကနေမှ လုံယန်ကျောင်းရဲ့ နောက်ကွယ်မှာ တန်ကျူကျောင်း ရှိနေတာကို သိပြီး ဒီက မိစ္ဆာရဟန်းတွေကို သတ်ပစ်ခဲ့တာပါ"

ရွှီထျန်းနန်က ခေါင်းညိတ်ကာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"လီတာအိုဆရာက လုံယန်ကျောင်းကိုပါ နှိမ်နင်းလိုက်ပြီပေါ့"

လီယန်ချူက ထူးဆန်းသလို မေးလိုက်သည်။

"ရွှီအရာရှိလည်း လုံယန်ကျောင်းအကြောင်း သိတာလား"

ရွှီထျန်းနန်က သက်ပြင်းချကာ

"လုံယန်ကျောင်းတင် ဘယ်ကမလဲ။ ကျန်းနန်ဒေသမှာ မိစ္ဆာဂိုဏ်းတွေက အများကြီးပဲ။ လုံယန်ကျောင်း၊ ကျိန်းယန်ကျောင်း၊ ဖေးယန်ကျောင်း၊ ထျန်းယန်ကျောင်း ဆိုပြီး အုပ်စုလိုက်ကြီး ထွက်လာတာ။ အားလုံးက မိစ္ဆာဂိုဏ်းတွေချည်းပဲ "

လီယန်ချူ - ".................."

အမည်တွေက "ယန်" တွေချည်းပါလား။ ရာဇဝတ်ဂိုဏ်းကြီး တစ်ခုလို ခံစားချက်မျိုး ပေးနေသည်။

ရွှီထျန်းနန်က အလေးအနက် ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်တော် တရားရုံးတော်က လူတွေကို စုစည်းထားပြီးပြီ။ ဒီဒေသက မိစ္ဆာဂိုဏ်းတွေကို အမြစ်ပြတ်ချေမှုန်းပြီး အစိုးရရဲ့ အာဏာကို ပြသရမယ် "

လီယန်ချူက ခေါင်းညိတ်ကာ

"ဒါက လုပ်သင့်တဲ့ ကိစ္စပဲ" ဟု ထောက်ခံလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူက ရွှီထျန်းနန်အား ဆက်ပြောသည်။

"ရွှီအရာရှိ... တန်ကျူကျောင်း ကိစ္စကိုတော့ လူသိရှင်ကြား မလုပ်တာ အကောင်းဆုံးပဲ။ တန်ကျူကျောင်းကို ပိတ်ပင်ပြီး ဂိုဏ်းကို လုံးဝ ဖြိုချလိုက်ပါ"

ရွှီထျန်းနန် ခေတ္တမျှ ကြောင်သွားပြီးမှ သဘောပေါက်သွားကာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ကောင်းပါပြီ"

ဤလီတာအိုဆရာသည် လူသတ်ရာတွင် ပြတ်သားသော်လည်း အခြားသူများအတွက် ငဲ့ညှာတတ်သည့် စိတ်ထားမှာ အမှန်တကယ်ပင် မြင့်မြတ်လှသည်ဟု သူ တွေးမိလိုက်သည်။ (အမျိုးသမီးများ အရှက်ရမည်ကို စိုးရိမ်ခြင်း ဖြစ်သည်။)

ဘေးနားရှိ ဖေးယုမှာမူ သူတို့နှစ်ဦး စကားပြောသည်ကို ကြားမှသာ ဤမုတ်ဆိတ်ဗရပွနှင့် လူကြီးမှာ နာမည်ကျော် တရားရုံးတော်မှ အရာရှိဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။ တရားရုံးတော်မှာ ချန်နိုင်ငံ၏ လျှို့ဝှက်အကျဆုံး အဖွဲ့အစည်းဖြစ်ပြီး မိစ္ဆာများကို နှိမ်နင်းရန်နှင့် ထူးခြားသော ဖြစ်ရပ်များကို ကိုင်တွယ်ရန် တာဝန်ရှိသည်။

ဖေးယုက လီယန်ချူ၏ အင်္ကျီလက်ကို အသာအယာ ဆွဲလိုက်သည်။

"လီတာအိုဆရာ... ကျွန်မကို ကူညီပြောပေးလို့ ရမလား။ ကျွန်မလည်း တရားရုံးတော်ထဲ ဝင်ချင်လို့ပါ"

သူမသည် လီယန်ချူနှင့် မတော်တဆ ဆုံတွေ့ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သော်လည်း သူက သူမ၏ အသက်ကို ကယ်ခဲ့သည်၊ ကလဲ့စားချေပေးခဲ့သည်၊ ကျင့်စဉ်များ သင်ပေးခဲ့ပြီး ဆေးလုံးနှင့် အဆောင်များပင် ပေးခဲ့သည်။ ဤကျေးဇူးများမှာပင် ကြီးမားလှပြီ ဖြစ်၍ ထပ်မံ အကူအညီတောင်းရသည်မှာ သူမအတွက် အလွန် အားနာစရာ ဖြစ်နေသည်။

သို့သော် လီယန်ချူက ဘာမှမဖြစ်သလိုပင် သူမကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

"တရားရုံးတော်ထဲ ဝင်ချင်တာလား"

ဖေးယုက ခိုင်မာစွာ ခေါင်းညိတ်သည်။

"ကျွန်မအဖေက မိစ္ဆာတွေကြောင့် သေခဲ့ရတာ။ ကျွန်မ တစ်သက်လုံး မိစ္ဆာတွေနဲ့ အမြဲ ရန်သူပဲ!"

လီယန်ချူက ရွှီထျန်းနန်ဘက်သို့ လှည့်ကာ ပြုံးလျက်

"ရွှီအရာရှိ... ဘယ်လိုလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။

ရွှီထျန်းနန်က ရယ်မောကာ

"ဒီလို သတ်ဖြတ်လိုစိတ် ရှိတာက အတော်ကောင်းတာပဲ။ မိစ္ဆာတွေကို သတ်ဖို့ သတ္တိမရှိရင် ကျင့်စဉ်အဆင့် မြင့်နေလည်း အပိုပဲ"

ဟု ပြောသည်။

ရွှီထျန်းနန်သည် ဖေးယုတွင် နတ်ကျင့်စဉ် မရှိသေးသည်ကို မြင်သော်လည်း လီယန်ချူနှင့် အတူရှိနေခြင်း၊ ထိုနှစ်ဦး၏ ပတ်သက်မှုကြောင့်ပင် လေးစားမှု ပေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ထို့ပြင် သူကိုယ်တိုင်လည်း ဤကဲ့သို့ မိစ္ဆာများကို မုန်းတီးသော သူများကို သဘောကျသည်။

ဤသို့ဖြင့်... ဖေးယုသည် မူလက အလိုက်ခံရပြီး အသက်လု ထွက်ပြေးခဲ့ရသူမှ တစ်ရက်အတွင်းမှာပင် ကလဲ့စားချေနိုင်ခဲ့သည်၊ မိစ္ဆာဂိုဏ်းများ ပျက်စီးသွားသည်၊ ဆရာကောင်းထံမှ ကျင့်စဉ်နှင့် ပစ္စည်းများ ရခဲ့သည်၊ ထို့ပြင် ချန်နိုင်ငံ၏ အလျှို့ဝှက်ဆုံး အဖွဲ့အစည်းဖြစ်သော တရားရုံးတော်ထဲသို့ပင် ဝင်ခွင့်ရခဲ့တော့သည်။ တရားရုံးတော်သည် အန္တရာယ်ရှိသော်လည်း ရရှိမည့် ကျင့်ကြံခြင်း အရင်းအမြစ်များမှာ သာမန်ဂိုဏ်းများထက် အဆပေါင်းများစွာ သာလွန်သည်။ ၎င်းမှာ နိုင်ငံတော်၏ အင်အားပင် ဖြစ်သည်။

ဖေးယုသည် ခန့်ညားထည်ဝါပြီး နူးညံ့သိမ်မွေ့သော လူငယ်တာအိုဆရာလေးကို ကြည့်ရင်း သူမ၏ ရင်ထဲမှ ကျေးဇူးတင်ရှိမှုများကို မည်သို့ ဖော်ပြရမှန်းပင် မသိတော့ပေ။ သူမသည် ဝေ့မြို့သို့ ချက်ချင်း မပြန်ဘဲ ရွှီထျန်းနန်နှင့်အတူ ကျန်းနန်မြို့တော်သို့ လိုက်သွားခဲ့သည်။ ရွှီထျန်းနန်သည် မကြာသေးမီကပင် အင်အားများကို စုစည်းကာ ဗုဒ္ဓဘာသာ၊ တာအိုဘာသာနှင့် စာပေပညာရှင်များကို ဖိတ်ခေါ်ပြီး ကျန်းနန်ရှိ မိစ္ဆာဂိုဏ်းများကို အကြီးအကျယ် သန့်စင်ရန် ပြင်ဆင်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

သူသည် လီယန်ချူကဲ့သို့ တတိယအဆင့် ပညာရှင်မျိုးကို အကူအညီတောင်းရန် မရည်ရွယ်ခဲ့သော်လည်း လီယန်ချူက ငြင်းပယ်ခြင်း မရှိဘဲ လက်ခံခဲ့သည်။

"ကျွန်တော်လည်း တစ်ချိန်က တရားရုံးတော်ရဲ့ ပြင်ပဝန်ထမ်း ဖြစ်ခဲ့ဖူးတာပဲ။ အခုလို ကိစ္စမျိုး ကြုံရတော့ လက်ပိုက်ကြည့်နေလို့ မဖြစ်ဘူးလေ"

ဟု လီယန်ချူက ဆိုသည်။

ဝတ်ရုံနီဝတ်ထားပြီး မုတ်ဆိတ်ဗရပွနှင့် ရွှီထျန်းနန်မှာ စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့်

"လီတာအိုဆရာက တကယ်ပဲ မြင့်မြတ်လှပါတယ်"

ဟု ချီးကျူးလိုက်သည်။

လီယန်ချူက မေးလိုက်သည်။

"ရွှီအရာရှိ... ကျွန်တော် တကယ်ပဲ သိချင်နေတဲ့ ကိစ္စတစ်ခု ရှိတယ်"

ရွှီထျန်းနန်က

"လီတာအိုဆရာ မေးပါ၊ ကျွန်တော် သိသလောက် ဘာမှမဖုံးကွယ်ဘဲ ဖြေပါ့မယ်" ဟု ဆိုသည်။

လီယန်ချူက

"အခု လောကမှာ မိစ္ဆာတွေ သောင်းကျန်းနေတယ်။ အစိုးရက တရားရုံးတော်ကို ဖွဲ့စည်းထားပေမဲ့ လူအင်အားက သိပ်မများသလိုပဲ။ တတိယအဆင့် ပညာရှင်ဆိုလို့လည်း အရာရှိ တစ်ယောက်တည်းပဲ ရှိတာလား။ ဒါဆိုရင် မိစ္ဆာတွေကို ထိန်းချုပ်ဖို့ အင်အား နည်းမနေဘူးလား"

ဟု မေးသည်။

ရွှီထျန်းနန်က ခေါင်းညိတ်ပြသည်။

"လီတာအိုဆရာ ပြောတာကို ကျွန်တော် နားလည်ပါတယ်။ အစိုးရက မူလက လုံဟူရှန်း နဲ့ တာ့ရှန်းကော်ကျောင်း တို့ကို အားကိုးပြီး မိစ္ဆာနှိမ်နင်းခဲ့တာ။ နောက်ပိုင်းမှ တရားရုံးတော် ကို ဖွဲ့စည်းပြီး ကိုယ်ပိုင်အင်အား တည်ဆောက်ခဲ့တာပါ။ တရားရုံးတော် က သက်တမ်းနုသေးတော့ လူအင်အား နည်းတာက အမှန်ပဲ။ ဒါပေမဲ့ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းအားနဲ့ ပတ်သက်ရင်... ချန်နိုင်ငံ မြို့တော်မှာ လျှို့ဝှက်တဲ့ ပညာရှင်ကြီး တစ်ပါး ရှိတယ်လို့ ဆိုကြတယ်။ အဲဒီသူက သိုင်းနတ်ဘုရား အဆင့်မှာ ရှိနေတာပါ"

"သိုင်းနတ်ဘုရား "

လီယန်ချူမှာ အံ့သြသွားသည်။

ရွှီထျန်းနန်က ခေါင်းညိတ်ကာ

"ဟုတ်ပါတယ်။ ကျွန်တော်က တတိယအဆင့် အစောပိုင်းပဲ ရှိပါသေးတယ်။ အခုလို ပညာရှင်တွေ ပေါ်ထွက်လာတဲ့ ခေတ်မှာ ရှေးဟောင်း မိသားစုတွေနဲ့ အင်အားစုတွေက နိုင်ငံတော်အာဏာကို သိမ်းဖို့ မခက်ခဲပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ သူတို့ မလုပ်ရဲကြဘူး။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ချန်နိုင်ငံမှာ နိုင်ငံစောင့် သိုင်းနတ်ဘုရား တစ်ပါး ရှိနေလို့ပဲ "

လီယန်ချူသည် ထိုစကားကို ကြားသောအခါ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ သူကိုယ်တိုင်လည်း တာအိုအတတ်များအပြင် သိုင်းနတ်ဘုရား လမ်းစဉ်ကို လျှောက်လှမ်းနေသူ ဖြစ်သည်။ အချို့လူများသည် သူ သိုင်းနတ်ဘုရား လမ်းစဉ်ကို လိုက်နေသည်ကို မြင်လျှင် အလွန် သတ်ဖြတ်လိုစိတ် ပြင်းထန်ကြသည်မှာ ဤနိုင်ငံစောင့် သိုင်းနတ်ဘုရားကြောင့်ပင် ဖြစ်နိုင်ပါသလား။ ထိုသူတွေအားလုံး တစ်ချိန်က အဲဒီ သိုင်းနတ်ဘုရားကြီးရဲ့ အရိုက်ခံခဲ့ရလို့လား။

လီယန်ချူက ခဏကြာမှ

"ရွှီအရာရှိ... ခင်ဗျား ပြောတဲ့စကားက ကျွန်တော့်ကို အတော်လေး အံ့သြသွားစေတယ်"

ဟု ပြောလိုက်သည်။

ရွှီထျန်းနန်က ပြုံးလျက်

"အရှင်က တရားရုံးတော်ကနေ နှုတ်ထွက်ခဲ့ပေမဲ့ ကျွန်တော့်စိတ်ထဲမှာတော့ အရှင်ဟာ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းဖို့ စိတ်ဓာတ်ပြင်းထန်တဲ့ ပညာရှင်တစ်ဦး ဖြစ်လို့ မဖုံးကွယ်ဘဲ ပြောပြတာပါ။ ဝမ်အရာရှိချုပ် ပြောဖူးတာကတော့ အင်အားကြီးအဖွဲ့အစည်းတွေက ဒီကိစ္စကို သိလို့ မလှုပ်ရဲကြတာပါ။

ဒါပေမဲ့ အခု သိုင်းနတ်ဘုရားကြီးက နှစ်ပေါင်းများစွာ တိတ်ဆိတ်နေတော့ အချို့အဖွဲ့အစည်းတွေက စမ်းသပ်မှုတွေ စလုပ်လာကြတယ်။ ဒါပေမဲ့ အကြီးအကျယ်တော့ မလုပ်ရဲကြသေးဘူး။ နိုင်ငံစောင့် သိုင်းနတ်ဘုရားကို ကြောက်တာရော၊ နိုင်ငံတော်ရဲ့ ကံကြမ္မာ ရဲ့ တုံ့ပြန်မှုကို ကြောက်တာရော ပါတာပေါ့"

ဤစကားဝိုင်းမှတစ်ဆင့် လီယန်ချူသည် ချန်နိုင်ငံ အဆင့်မြင့် အရာရှိကြီးများသာ သိနိုင်သော လျှို့ဝှက်ချက်များကို သိရှိလိုက်ရသည်။

ဥပမာ - ချွန်းချိုးလင် ကဲ့သို့ အဖွဲ့အစည်းများတွင် တတိယအဆင့် အနှောင်းပိုင်း ပညာရှင်များ အများအပြား ရှိသော်လည်း သူတို့သည် တိုက်ရိုက် အာဏာသိမ်းခြင်း မပြုဘဲ လျှို့ဝှက်စွာသာ လှုပ်ရှားနေကြခြင်း ဖြစ်သည်။ ချန်နိုင်ငံတွင် တတိယအဆင့် အလယ်ပိုင်းနှင့် အနှောင်းပိုင်း ပညာရှင်များ မရှိသယောင် ထင်ရသော်လည်း၊ အဆင့် (၃) အထက်တွင် ရှိနေသော သိုင်းနတ်ဘုရား တစ်ပါးရှိနေရုံနှင့်ပင် မည်သူမျှ မလှုပ်ရဲပေ။

ဖေးယုသည် တရားရုံးတော်မှ ဝါရင့်ဝန်ထမ်းများ၏ စောင့်ရှောက်မှုဖြင့် ကျန်းနန်မြို့ဝန်ရုံးတွင် နေထိုင်ခွင့် ရခဲ့သည်။ လီယန်ချူလည်း ထိုနေရာမှာပင် ခေတ္တ တည်းခိုခဲ့သည်။ ညအချိန်ရောက်သောအခါ သူသည် ဟွမ်ထင်ကျမ်း ကို ဖတ်ရွတ်ပြီး တရားထိုင်သည်။ သူ၏ အဆင့်တွင် တရားထိုင်ရုံနှင့်ပင် စိတ်ဝိညာဉ်ကို ပြုပြင်နိုင်သော်လည်း လီယန်ချူမှာ အိပ်စက်ခြင်းကို ပိုနှစ်သက်သည်။ ကောင်းကောင်း အိပ်စက်ရခြင်းမှာ စိတ်ကို ကြည်လင်စေပြီး တရားထိုင်ခြင်းနှင့် မတူသော ခံစားချက်မျိုးကို ပေးစွမ်းသည်။

သူသည် ရွှီထျန်းနန်နှင့် ပြောဆိုခဲ့သည်များကို ပြန်စဉ်းစားကြည့်ရာ သံသယအချို့ ကျန်ရှိနေသေးသည်။ ချန်နိုင်ငံ၏ ထိပ်တန်း အင်အားစုတွင် တတိယအဆင့် အလယ်ပိုင်းနှင့် အနှောင်းပိုင်း ပညာရှင်များ လုံးဝ မရှိဘဲ၊ တတိယအဆင့် အစောပိုင်း (ရွှီထျန်းနန်) မှသည် သိုင်းနတ်ဘုရား အဆင့်သို့ တိုက်ရိုက် ခုန်တက်သွားခြင်းမှာ ထူးဆန်းလှသည်။ ထိုသိုင်းနတ်ဘုရားမှာ မည်သည့်နေရာမှ ရောက်လာသနည်း။

"တစ်မျိုး စဉ်းစားကြည့်ရင်... လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်းများစွာက ချန်နိုင်ငံရဲ့ ပညာရှင်တွေ အသတ်ခံလိုက်ရလို့ ပညာရှင်တွေ ပြတ်လပ်သွားတာ ဖြစ်နိုင်တယ်။ သိုင်းနတ်ဘုရားကြီးကလည်း အပြင်းအထန် ဒဏ်ရာရလို့ အပြင်မထွက်နိုင်တာ၊ အခြား တတိယအဆင့် ပညာရှင်တွေ အကုန် အသတ်ခံလိုက်ရလို့ နောက်ဆုံးမှ ရွှီထျန်းနန်လို ပညာရှင်မျိုးကို ဖိတ်ခေါ်ခဲ့ရတာ ဖြစ်နိုင်တယ်။ တကယ်လို့ အဲဒါသာ အမှန်ဆိုရင်... ကိစ္စက တော်တော် ကြီးသွားပြီ"

ဟု လီယန်ချူ တွေးလိုက်မိသည်။

နောက်ရက်များတွင် လီယန်ချူသည် ရွှီထျန်းနန်နှင့်အတူ ကျန်းနန်ရှိ မိစ္ဆာဂိုဏ်းများကို နှိမ်နင်းခဲ့သည်။ မိစ္ဆာဂိုဏ်းများသည် အမြစ်တွယ်နေပြီး လျှို့ဝှက်စွာ နေထိုင်ကြသော်လည်း တရားရုံးတော်မှ ပညာရှင်များနှင့် လီယန်ချူ ပါဝင်လာသောအခါ အလွယ်တကူပင် ဖော်ထုတ်နိုင်ခဲ့သည်။ သုံးရက်အတွင်းမှာပင် ဂိုဏ်းငယ်ပေါင်း ၂၀-၃၀ ခန့် ပျက်စီးသွားခဲ့သည်။

တရားရုံးတော်ဘက်မှ ထိခိုက်ဒဏ်ရာရသူ လုံးဝ မရှိခဲ့ပေ။ ၎င်းမှာ တရားရုံးတော်က တော်လွန်း၍ မဟုတ်ဘဲ လီယန်ချူကြောင့်သာ ဖြစ်သည်။ မည်မျှပင် အစွမ်းထက်သော မိစ္ဆာပညာရှင်ဖြစ်စေ လီယန်ချူ၏ လက်ဝါးတစ်ချက်အောက်တွင် ဝိညာဉ်ပျောက်ကွယ်သွားရသည်။ သုံးရောက်ခြယ်မီးတောက် အောက်တွင် မည်သည့် မိစ္ဆာလက်နက်မျှ မခုခံနိုင်ဘဲ ပြာဖြစ်သွားကြရသည်။

အဖွဲ့ဝင်အသစ်ဖြစ်သော ဖေးယုမှာမူ ဤမြင်ကွင်းကို ကြည့်ပြီး အလွန်ပင် တုန်လှုပ်အံ့သြသွားရသည်။ မိစ္ဆာဂိုဏ်းပေါင်းများစွာကို နှိမ်နင်းပြီးနောက် လီယန်ချူသည် ကုသိုလ်မှတ် ခြောက်သိန်းကျော်ခန့် ရရှိခဲ့သည်။ ယခင်က တန်ကျူကျောင်းမှ တတိယအဆင့် ပညာရှင်ကို သတ်ဖြတ်ခြင်းမှ ငါးသောင်း ရရှိခဲ့သလို၊ နောက်ဆုံး နှိမ်နင်းခဲ့သော တိုက်ချန်းဂိုဏ်း မှ အိပ်စက်နေသော တတိယအဆင့် ပညာရှင်ကြီးတစ်ဦး နိုးထလာပြီး တိုက်ခိုက်ခဲ့သော်လည်း လီယန်ချူ၏ လက်ဝါးတစ်ချက်အောက်မှာပင် သေဆုံးသွားခဲ့သည်။

လီယန်ချူ၏ ထိုလက်ဝါးချက်မှာ တရားရုံးတော်မှ ပညာရှင်များကိုသာမက ရွှီထျန်းနန်ကိုပင် တုန်လှုပ်သွားစေသည်။ ရွှီထျန်းနန်မှာ ထိုမိစ္ဆာပညာရှင်ကို အနိုင်ယူနိုင်သော်လည်း သတ်ဖြတ်နိုင်ရန် ခက်ခဲလှသည်။ သို့သော် လီယန်ချူအတွက်မူ လက်ဝါးတစ်ချက်သာ ဖြစ်သည်။

"လီတာအိုဆရာက ငါ့ကိုသာ လက်ဝါးနဲ့ ရိုက်ရင်... ငါလည်း မလွယ်ဘူးပဲ"

ဟု ရွှီထျန်းနန်က တွေးရင်း မျက်နှာပျက်သွားခဲ့သည်။

ကျန်းနန်မြို့ဝန်ရုံး၏ အိပ်ဆောင်အတွင်း၌ လီယန်ချူသည် သူ၏ ကုသိုလ်မှတ်များကို စစ်ဆေးနေသည်။ ယခုအခါ သူ၏ ကုသိုလ်မှတ်မှာ ရှစ်သိန်းကျော် ပြန်ဖြစ်သွားပြီဖြစ်သည်။ သူသည် သူ၏ လင်ကွမ်းဖိတ်ခေါ် အဆောင် ကို ထပ်မံ မြှင့်တင်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

မိုးကြိုးငါးပါးအဆောင်ကို မြှင့်တင်ပြီးနောက် မိုးကြိုးစွမ်းအားများသည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို အမြဲတမ်း ပြုပြင်ပေးနေသလို၊ စိတ်ကြည်လင်ကျောက်စိမ်းပြား ကလည်း သူ၏ ဝိညာဉ်ကို အမြဲတမ်း ပံ့ပိုးပေးနေသည်။ အကယ်၍ သူ ကျင့်စဉ် မလေ့ကျင့်လျှင်ပင် သူ၏ စွမ်းအားမှာ တဖြည်းဖြည်း တိုးတက်နေမည် ဖြစ်သည်။

လင်ကွမ်းဖိတ်ခေါ် အဆောင်နှင့် မိုးကြိုးငါးပါးအဆောင်တို့မှာ လီယန်ချူနှင့် အစောဆုံး ရှိခဲ့သော အဆောင်များ ဖြစ်သည်။ ယခင်က ၁၀ ကြိမ်မြောက်အထိသာ မြှင့်တင်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ လီယန်ချူသည် သူ၏ စိတ်ထဲတွင် မဟာတာအိုအသံကို ရွတ်ဆိုလိုက်သည်။

"မြှင့်တင်စမ်း"

၁၁ ကြိမ်မြောက် မြှင့်တင်မှုအတွက် ကုသိုလ်မှတ် ၂ သိန်း ကုန်ဆုံးသွားသည်။

"မြှင့်တင်စမ်း"

၁၂ ကြိမ်မြောက် မြှင့်တင်မှုအတွက် ကုသိုလ်မှတ် ၄ သိန်း ထပ်မံ ကုန်ဆုံးသွားသည်။

ယခုအခါ လင်ကွမ်းဖိတ်ခေါ်အဆောင်မှာ သန့်စင်သော ယန်စွမ်းအား အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားပြီဖြစ်သည်။ အသုံးမပြုဘဲနှင့်ပင် ထိုအဆောင်မှ ထွက်ပေါ်နေသော နတ်စွမ်းအားများသည် မိစ္ဆာများကို နှိမ်နင်းရန် လုံလောက်လှသည်။ လီယန်ချူ၏ နတ်ပင့်အတတ် နှင့် ပေါင်းစပ်လိုက်လျှင် ပင့်ဆောင်နိုင်မည့် ဝမ်လုံယန် ၏ စွမ်းအားမှာ မည်မျှ ကြီးမားမည်နည်း။

လီယန်ချူသည် ကုသိုလ်မှတ် ခုနစ်သိန်းအဆင့်ရှိသော ဤအဆောင်မှာ နောင်တွင် သူ၏ အကြီးမားဆုံးသော သတ်ဖြတ်ရေးလက်နက် ဖြစ်လာလိမ့်မည်ဟု ခံစားနေရတော့သည်။

အခန်း (၈၅၈) - လျှို့ဝှက်ယဇ်ပူဇော်မှု၊ အက်ကြောင်းကြီးနှင့် ငရဲပြည်ကျူးကျော်ခြင်း၊ မိုးကုတ်စက်ဝိုင်းထိ လွှမ်းမိုးသော ရေလွှမ်းမိုးဘေး

လွန်ခဲ့သည့် ရက်အနည်းငယ်အတွင်း လီယန်ချူသည် မိစ္ဆာဂိုဏ်းများကို နှိမ်နင်းခြင်းအပြင် ဟူထျန်း ခေါ် ဟင်းလင်းပြင်ဖန်တီးခြင်း တန်ခိုးတော်ကို ကျင့်ကြံနေခဲ့သည်။ ဤတန်ခိုးတော်မှာ အခြေခံအဆင့်သို့ ရောက်ရန်ပင် အလွန်ခက်ခဲလှသော်လည်း လီယန်ချူမှာမူ တစ်ကြိမ်ဖတ်ရုံဖြင့် သဘောပေါက်သွားကာ သုံးပေပတ်လည်ခန့်ရှိသော ကိုယ်ပိုင်ဟင်းလင်းပြင်တစ်ခုကို ဖန်တီးနိုင်ခဲ့သည်။

သို့သော် နှမြောစရာကောင်းသည်မှာ ဤတန်ခိုးတော်မှာ အလွန်ထူးခြားပြီး သင်ယူရလွယ်သော်လည်း အဆင့်မြင့်ရန်မှာမူ အလွန်ခက်ခဲခြင်းပင်။ အနည်းဆုံးတော့ ကိုယ်ပိုင်နန်းတော် တစ်ခုစာ ဖန်တီးနိုင်မှသာ ဟူထျန်း ဟူသော အမည်နှင့် ထိုက်တန်လိမ့်မည်ဟု လီယန်ချူက ယူဆထားသည်။

ထူးခြားသည်မှာ ကျန်းနန်မိစ္ဆာဂိုဏ်းများကို အမြစ်ပြတ်ချေမှုန်းနေစဉ်အတွင်း လီယန်ချူသည် ရှေးဟောင်းနတ်ဘုရားများ၏ ကျောက်စိမ်းပေလွှာ တစ်ခုကို မမျှော်လင့်ဘဲ ရရှိခဲ့ပြန်သည်။ ကံစမ်းမဲနှိုက်သကဲ့သို့ပင် ဂိုဏ်းများစွာကို ဖျက်ဆီးခဲ့သော်လည်း ဘာမှမရခဲ့ဘဲ နောက်ဆုံးကျန်သော မိစ္ဆာဂိုဏ်းတစ်ခုကို ချေမှုန်းချိန်၌ အသက်တမ်းစေ့တော့မည့် တတိယအဆင့် ပညာရှင်တစ်ဦးကို နှိမ်နင်းနိုင်ခဲ့ရုံသာမက ဤရှေးဟောင်းပေလွှာကိုပါ ရရှိခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

ထိုပေလွှာထဲတွင် "တာလီ" (မဟာခွန်အား) ဟူသော တန်ခိုးတော် တစ်ခုကို မှတ်တမ်းတင်ထားသည်။ အမည်မှာ ရိုးရှင်းလွန်းပြီး လမ်းဘေးတွင် ရောင်းနေသည့် အားတိုးဆေးလုံး အမည်နှင့်ပင် တူနေသော်လည်း ၎င်းမှာမူ အဆုံးမဲ့သော ခွန်အားကို ပေးစွမ်းနိုင်သည့် အနီးကပ်တိုက်ခိုက်ရေး တန်ခိုးတော် ဖြစ်သည်။

တောင်မခြင်းစွမ်းအား နှင့် တာလီ တန်ခိုးနှစ်ခုကို ပေါင်းစပ်လိုက်လျှင် လီယန်ချူသည် သူ၏ သိုင်းပညာအရှိန်အဝါကိုပင် အသုံးမပြုဘဲ သူ၏ သာမန်ခန္ဓာကိုယ်ခွန်အားနှင့်တင် တတိယအဆင့် အထွတ်အထိပ်ရှိ မိစ္ဆာဘုရင်တစ်ဦးကို လက်ဗလာနှင့် သတ်ဖြတ်နိုင်စွမ်း ရှိသွားပြီဖြစ်သည်။

ဤရက်ပိုင်းအတွင်း ကြုံတွေ့ခဲ့ရသော ဝမ်းနည်းစရာ မြင်ကွင်းများကြောင့် လီယန်ချူ၏ စိတ်အာရုံမှာ အတော်လေး တုန်လှုပ်ခဲ့ရသည်။ သူ၏ ဝိညာဉ်ထဲမှ သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များကို ထိန်းချုပ်ရန်ပင် ခဲယဉ်းလာခဲ့သော်လည်း ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် သူ၏ကိုယ်ပေါ်ရှိ ဝိညာဉ်ရတနာများနှင့် ဟွမ်ထင်တာအိုကျမ်း၏ အေးချမ်းတည်ငြိမ်သော စွမ်းအားများကြောင့် ထိုသတ်ဖြတ်လိုစိတ်များကို လျော့ပါးစေကာ စိတ်အခြေအနေကို ပြန်လည်တည်ငြိမ်စေခဲ့သည်။

လူသူကင်းမဲ့သော တောင်ကုန်း...

ဤနေရာမှာ ကျန်းနန်မြို့တော်၏ မြောက်ဘက် မိုင် ၃၀ ခန့်အကွာတွင် တည်ရှိသည်။ တောင်ကုန်းထဲမှ လောင်းကစားသံများကို ခဏခဏ ကြားရတတ်သည်ဟု ဆိုကြသည်။ ခရီးသွားများကို ဖြားယောင်းသွေးဆောင်တတ်သော မိစ္ဆာလောင်းကစားသမားများ ရှိသည်ဟုလည်း အချို့က ပြောကြသည်။ သူတို့ လောင်းကြသည်မှာ ငွေကြေးမဟုတ်ဘဲ လူတို့၏ အသည်း၊ နှလုံး၊ အဆုတ်နှင့် ကျောက်ကပ်များ ဖြစ်သည်။ အကြောင်းမှာ လူစိမ်းတို့၏ ကလီစာများသည် ဝိညာဉ်များအတွက် အလွန်ပင် နူးညံ့ပြီး အရသာအရှိဆုံး ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။

ထိုတောင်ကုန်းထဲတွင် အမည်မသိ အုတ်ဂူဟောင်းများစွာ ရှိနေပြီး မိုးဒဏ်လေဒဏ်အောက်တွင် ကျောက်တိုင်ပင် မရှိတော့ဘဲ အေးစိမ့်ခြောက်ခြားဖွယ် ကောင်းလှသည်။

ထိုစဉ် လူသူအရောက်အပေါက်နည်းသော ဤတောင်ကုန်းပေါ်၌ ဝတ်ရုံနက်ဝတ်ထားသူ တစ်ဦးသည် ယဇ်ပလ္လင်တစ်ခုကို ပြင်ဆင်နေသည်။ ပလ္လင်ပေါ်တွင် ထူးဆန်းပြီး ပုံပျက်ပန်းပျက် ဖြစ်နေသော မှော်လက်နက်များကို တင်ထား၏။ သူသည် ရှေးဟောင်းကျိန်စာများနှင့် နားမလည်နိုင်သော ဂါထာများကို အချိန်အတော်ကြာ ရွတ်ဆိုနေသည်။

ရုတ်တရက် တောင်ကုန်းပေါ်ရှိ ကောင်းကင်ယံမှာ မှောင်အတိ ကျသွားပြီး မည်းမှောင်နေသော တိမ်တိုက်ကြီးများမှာ တောင်ထိပ်နှင့် ထိလုနီးပါး ဆင်းသက်လာကာ ကြီးမားသော ဖိအားကြီးတစ်ခုကို ပေးနေတော့သည်။

ထိုနေရာတွင် တရားရုံးတော် မှ အမျိုးသမီး ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး ရှိနေသည်။ သူမမှာ အေးစိမ့်သော အလှတရားရှိပြီး အပြာရောင်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ကာ ခါးတွင် လျင်မြန်သော ဓားတစ်လက်ကို ချိတ်ထားသည်။ ရဲရင့်ဖျတ်လတ်သော အရှိန်အဝါရှိသော်လည်း မိန်းမပျိုလေးတစ်ဦး၏ ဆွဲဆောင်မှုကိုလည်း ဖုံးကွယ်မထားနိုင်ပေ။ အထူးသဖြင့် သူမ၏ ပြည့်ဖြိုးသော ရင်အုံနှင့် သေးကျင်သော ခါးလေးမှာ သိသိသာသာ ကွာခြားနေပြီး ခါးတွင်ပတ်ထားသော ခါးပတ်လေးက သူမ၏ လှပသော တင်ပါးအလှကို ပေါ်လွင်စေရာ ကြည့်မိသူတိုင်းကို စွဲမက်စေသည်။

သူမမှာ ယွမ်ယုကျန်း ဖြစ်ပြီး ကျန်းနန်၏ နာမည်ကြီး အလှမယ် သုံးဦးထဲမှ တစ်ဦးဖြစ်သည်။ သူမသည် အနုပညာကိုသာ ရောင်းပြီး ကိုယ်ခန္ဓာကို မရောင်းသော၊ တာအိုမယ်ကဲ့သို့ ဝတ်ဆင်တတ်သောကြောင့် အထက်တန်းလွှာများအကြား ရေပန်းစားသူ ဖြစ်သည်။ သို့သော် အမှန်တကယ်တွင်မူ သူမသည် တရားရုံးတော်၏ လျှို့ဝှက်သူလျှိုတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ တရားရုံးတော်က ကျန်းနန်ရှိ မိစ္ဆာဂိုဏ်းများအကြောင်း လျင်မြန်စွာ သိရှိခဲ့ခြင်းမှာ သူမ၏ ကျေးဇူးကြောင့်ပင်။

ယခုအခါ သူမသည် သူမ၏ မူလတရားဝင်အဆင့်အတန်းကို ပြန်လည်ရရှိပြီး တရားရုံးတော်သို့ ပြန်ဝင်ခဲ့ရာ ကျန်းနန်မြို့တော်၏ ဒဏ္ဍာရီဆန်သော အမျိုးသမီးတစ်ဦး ဖြစ်လာခဲ့သည်။ သူမသည် ထက်မြက်သော ဓားအရှိန်အဝါရှိသည့် ကျင့်ကြံခြင်း ပညာရှင်တစ်ဦး ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု မည်သူမျှ မထင်ထားခဲ့ကြပေ။

မကြာသေးမီက တရားရုံးတော်သည် မိစ္ဆာဂိုဏ်းပေါင်းများစွာကို ချေမှုန်းခဲ့သဖြင့် သူမသည် လွတ်မြောက်သွားသော မိစ္ဆာများ ရှိမရှိ ဤပတ်ဝန်းကျင်တွင် ကင်းလှည့်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ တောင်ကုန်းအနီးသို့ ရောက်သောအခါ ကောင်းကင်မှ မည်းမှောင်နေသော တိမ်တိုက်များကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် သူမ မျက်ခုံးကျုံ့လိုက်မိသည်။

"မိစ္ဆာတစ်ယောက်ယောက် ဒီမှာ အောက်လမ်းနည်းနဲ့ ယဇ်ပူဇော်နေတာပဲ "

ယွမ်ယုကျန်းသည် အဝေးမှ ကောင်းကင်ယံတွင် အက်ကြောင်းကြီးတစ်ခု ဖြည်းညှင်းစွာ ပွင့်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုအက်ကြောင်း၏ အခြားတစ်ဖက်တွင် ထုထည်ကြီးမားလှသော အေးစိမ့်သည့် ဝိညာဉ်အရှိန်အဝါ များ ရှိနေသည်။ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံနှင့်ပင် ရေခဲတိုက်ထဲသို့ ကျသွားသကဲ့သို့ ခံစားရပြီး ဒဏ္ဍာရီလာ ငရဲပြည် သို့ သွားရာလမ်းကဲ့သို့ပင် ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလှသည်။

ထို့နောက် ဝတ်ရုံနက်နှင့်လူသည် ယဇ်ပလ္လင်ပေါ်ရှိ ထူးဆန်းသော လက်နက်များကို ထိုအက်ကြောင်းထဲသို့ ပစ်ထည့်လိုက်သည်ကို သူမ မြင်လိုက်ရသည်။

ဝေါ... ဝေါ...

အက်ကြောင်းထဲမှ ရေများ စတင်စီးကျလာသည်။ ထိုရေထဲတွင် သေခြင်းတရားနှင့် ဝိညာဉ်အငွေ့အသက်များ အလွန်အမင်း ကိန်းအောင်းနေသည်။ အစတွင် အနည်းငယ်သာ စီးသော်လည်း နောက်ပိုင်းတွင် ပိုမိုမြန်ဆန်လာသည်။ ထို့နောက် ဝတ်ရုံနက်နှင့်လူသည် ထက်မြက်သော ဓားမြှောင်တစ်လက်ကို ထုတ်ယူကာ သူ၏ နှလုံးသားတည့်တည့်သို့ အားဖြင့် ထိုးစိုက်လိုက်တော့သည်။

ဖတ်...

နှလုံးကွဲကြေသွားပြီး သွေးများ ပန်းထွက်လာသည်။ ထို့နောက်တွင်မူ ယွမ်ယုကျန်းသည် ပိုမိုကြောက်စရာကောင်းသော မြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရပြန်သည်။ ထိုလူသည် နှလုံးကို ထိုးစိုက်ရုံတင်မကဘဲ သူ၏ ဝမ်းဗိုက်ကိုပါ ခွဲထုတ်ကာ ကလီစာအားလုံးကို ထိုအက်ကြောင်းထဲသို့ ပစ်ထည့်လိုက်ခြင်းပင်။

ငရဲပြည်မှ လတ်ဆတ်သော လူသားကလီစာများကို အလိုရှိနေသကဲ့သို့ပင်

တောင်ကုန်းပေါ်ရှိ အက်ကြောင်းထဲမှ ရေစီးသံများမှာ ရုတ်တရက် မြန်ဆန်လာပြီး အလွန်အမင်း သေခြင်းအငွေ့အသက်များ ပါဝင်သော ရေနက် များ ဒလဟော စီးကျလာတော့သည်။ ခဏချင်းမှာပင် ဆည်ကျိုးသွားသကဲ့သို့ ရေစီးကြောင်းကြီးမှာ မိုးကုတ်စက်ဝိုင်းအထိ လွှမ်းမိုးကာ အားပြင်းစွာ စီးဆင်းလာတော့သည်။

ယွမ်ယုကျန်း၏ မျက်ဝန်းအစုံမှာ အံ့အားသင့်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားပြီး ရင်ထဲတွင်လည်း ထိတ်လန့်သွားသည်။ သူမသည် ဝေခွဲမနေဘဲ လက်ထဲရှိ အလင်းမြန် အဆောင် ကို ချက်ချင်းပင် ဆွဲဖြတ်လိုက်သည်။ ဤအဆောင်မှာ တရားရုံးတော်က သူမကို ဆုအဖြစ် ပေးထားသော အသက်ကယ်ပစ္စည်း ဖြစ်သည်။

သူမသည် အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ မြို့တော်ဘက်သို့ အမြန်ဆုံး ပျံသန်းထွက်ပြေးခဲ့သည်။ သူမ၏ နောက်ကွယ်တွင်မူ အဆုံးမဲ့သော မြစ်ကြီးတစ်စင်းကဲ့သို့ ရေလွှမ်းမိုးမှုကြီးက လိုက်ပါလာသည်။ သူမ နောက်လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ ထိုရေစီးကြောင်းထဲတွင် ရေနစ်သေဆုံးနေသော အလောင်းပေါင်းများစွာသည် စုပြုံတိုးဝှေ့ကာ ပါလာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

မျက်နှာထား မရှိ၊ အေးစိမ့်ပြီး သေလူကဲ့သို့ ငြိမ်သက်နေသူများ... အချို့မှာ မျက်စိမှိတ်ထားကြသော်လည်း အချို့မှာမူ ရေထဲတွင် မျောပါရင်း ပတ်ဝန်းကျင်ကို အေးစိမ့်စွာ ကြည့်နေကြသည်။ ကြည့်ရုံနှင့်ပင် ဦးရေပြားများ ထုံကျင်သွားစေသည်။

ဤရေစီးကြောင်းမှာ အလွန်မြန်ဆန်လှပြီး ဖြတ်သန်းသွားသော နေရာတိုင်းရှိ သစ်ပင်ပန်းမန်များမှာ ချက်ချင်း ကျိုးပဲ့ကာ အသက်ဓာတ် ကင်းမဲ့သွားကြသည်။ ကြီးမားလှသော အရှိန်အဝါဖြင့် မြို့တော်ဆီသို့ တည့်တည့် ဦးတည်နေတော့သည်။

အလင်းမြန်အဆောင်မှာ အလွန်အဆင့်မြင့်သဖြင့် တစ်ကြိမ်လျှင် မိုင်ပေါင်းများစွာကို ခဏချင်း ရောက်နိုင်သည်။ သို့သော် ဆူညံလှသော လှိုင်းလုံးကြီးများနှင့် ရေလွှမ်းမိုးမှုမှာ သူမ၏ နောက်သို့ ခဏချင်း ရောက်ရှိလာသည်။ ယွမ်ယုကျန်းသည် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ရေစီးကြောင်းနှင့် ထိုထဲမှ သေလူများကို ကြည့်ရင်း ရင်လေးသွားကာ မြို့တော်ဆီသို့ အစွမ်းကုန် အမြန်ဆုံး ပြေးတော့သည်။

တောင်ကုန်းပေါ်ရှိ ငှက်များနှင့် သားရဲတိရစ္ဆာန်များမှာ ရေစီးကြောင်းနှင့် ထိတွေ့လိုက်ရုံဖြင့် ခဏချင်း အရိုးစုများ ဖြစ်သွားကြရသည်။ ဤရေထဲတွင် မည်သည့်သက်ရှိမျှ အသက်မရှင်နိုင်ပေ။ ထိုရေလွှမ်းမိုးမှုထဲတွင် ပါဝင်သော စွမ်းအားများမှာ ကျန်းနန်မြို့ရိုးကို တစ်ခဏချင်းပင် ဖျက်ဆီးပစ်နိုင်စွမ်း ရှိသည်။

ကျန်းနန်သည် ယဉ်ကျေးမှု ထွန်းကားပြီး လူဦးရေ ထူထပ်သော နေရာဖြစ်သည်။ မြို့တော်ထဲမှာပင် ပြည်သူ ၇ သိန်းကျော် ရှိသည်။ ရေလွှမ်းမိုးမှု ရောက်လာပါက ထိုပြည်သူ ၇ သိန်းမှာ အဓိက ခံရသူများ ဖြစ်လာလိမ့်မည်။ ကျန်းနန်တစ်ခွင် ရေနစ်သွားပါက လူပေါင်း မည်မျှသေဆုံးကာ မိသားစုပေါင်း မည်မျှ ပျက်စီးသွားမည်ကို မတွေးရဲစရာပင်။ ထို့ပြင် ဤသည်မှာ သာမန်ရေမဟုတ်ဘဲ ငရဲပြည်အက်ကြောင်းမှ ထွက်လာသော ရေဖြစ်သဖြင့် ဖြစ်လာမည့် ဘေးဒုက္ခကို ခန့်မှန်း၍ပင် မရနိုင်တော့ပေ။

မြို့တော်အတွင်း၌...

လီယန်ချူသည် တရားထိုင်နေရင်း မကြာသေးမီက မြှင့်တင်ထားသော လင်ကွမ်းဖိတ်ခေါ်အဆောင် ၏ နတ်ဘုရားစွမ်းအားများကို ခံစားနေသည်။ ထိုအဆောင်တွင် ကြီးကျယ်ခမ်းနားလှသော နတ်ဘုရားအရှိန်အဝါများ ကိန်းအောင်းနေပြီး အလွန်လေးလံလှသည်။ သူသည် ဝမ်လုံယန်၏ စွမ်းအားများကို ခဏခဏ ပင့်ဆောင်ဖူးသူ ဖြစ်၍သာ ဤဖိအားကို ခံနိုင်ရည် ရှိခြင်း ဖြစ်သည်။ အခြားသူသာဆိုလျှင် ဤအဆောင်ကို သုံးဖို့မပြောနှင့်၊ အဆောင်ပေါ်ရှိ နတ်ဘုရားအရှိန်အဝါကြောင့်ပင် ဒဏ်ရာရသွားနိုင်သည်။

ရုတ်တရက်

လီယန်ချူ ခေါင်းမော့လိုက်သည်။ သူသည် မြို့တစ်မြို့လုံးကို ဝိညာဉ်အာရုံဖြင့် စောင့်ကြည့်မနေသော်လည်း ကောင်းကင်နှင့်လူသား တစ်သားတည်းဖြစ်ခြင်း အသိစိတ်အရ သူ့ကို တစ်စုံတစ်ခုက သတိပေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူ၏ ရင်ထဲတွင် ထိတ်လန့်သွားပြီး ကြီးမားသော သေခြင်းအရှိန်အဝါများ ချဉ်းကပ်လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် လီယန်ချူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ မြို့ဝန်ရုံးခန်းထဲမှ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

ရေလွှမ်းမိုးမှုမှာ ခဏချင်း ရောက်ရှိလာသည်။ ယွမ်ယုကျန်းသည် သူမ၏ နောက်ကျောတွင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အရှိန်အဝါကို ခံစားနေရသည်။ ယခုအခါ သူမသည် ကျန်းနန်မြို့တော်နှင့် မီတာ ရာဂဏန်းသာ ကွာတော့သည်။ သို့သော် ရေလွှမ်းမိုးမှုမှာမူ ရှေးဟောင်းသားရဲကြီးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ သူမကို ဝါးမြိုရန် အသင့်ဖြစ်နေပြီ။

ယွမ်ယုကျန်း၏ ရင်ထဲတွင် ဝမ်းနည်းမှုများ ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ မြို့တော်တွင် နှစ်ပေါင်းများစွာ သူလျှိုလုပ်ခဲ့ရသည်၊ အလှမယ်တစ်ဦးအဖြစ် လူကုံထံများ၏ ဝန်းရံမှုကို ခံခဲ့ရသည်။ အခုမှ အရာရှိဝတ်စုံနှင့် နေရောင်အောက်တွင် လျှောက်လှမ်းခွင့် ရကာ မိစ္ဆာများကို နှိမ်နင်းခွင့် ရခါရှိသေး၊ ဤရေလွှမ်းမိုးမှုထဲမှာတင် သေရတော့မည်လား။ သူမသည် မိမိကိုယ်ကို လှောင်ပြောင်မိသလို ဝမ်းလည်းနည်းမိသည်။

မကြာမီ ကျန်းနန်မြို့တော်ကြီးမှာလည်း အမှိုက်ပုံကြီး ဖြစ်သွားရတော့မည်။ ဤရေမှာ သာမန်မဟုတ်သဖြင့် လူနှင့် တိရစ္ဆာန်များ ရေထဲတွင် ရုန်းကန်ရမည့် အချိန်ပင် ရလိမ့်မည် မဟုတ်ဘဲ အသားနှင့် သွေးများ အရည်ပျော်ကာ ရေထဲမှ သေလူများ ဖြစ်သွားကြရပေလိမ့်မည်။

မိုးကြိုးသံကဲ့သို့ ရေစီးသံများမှာ သူမ၏ နောက်သို့ ကပ်လာပြီဖြစ်သည်။ သူမ ဝါးမြိုခံရတော့မည့် အချိန်တွင်...

ရုတ်တရက်

လူရိပ်တစ်ခုမှာ ဟင်းလင်းပြင်ထဲမှ ပေါ်ထွက်လာသည်။

ဗုန်း

ထိုလူရိပ်ကို ဗဟိုပြုကာ ကြီးမားလှသော စွမ်းအားတစ်ခုမှာ ချက်ချင်း ပြန့်ကားသွားတော့သည်။ ငရဲပြည်အက်ကြောင်းမှ စီးဆင်းလာသော မိုးကုတ်စက်ဝိုင်းထိ လွှမ်းမိုးသည့် ရေလွှမ်းမိုးဘေးကြီးကို ထိုလူတစ်ယောက်တည်းက ဆီးတားလိုက်ခြင်းပင်။

သေဘေးမှ လွတ်မြောက်သွားသော ယွမ်ယုကျန်းသည် အံ့အားသင့်စွာ လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ လူငယ်တာအိုဆရာလေးတစ်ဦးကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"ဒီလောက်ကြီးမားတဲ့ ရေလွှမ်းမိုးမှုကို လူတစ်ယောက်တည်းရဲ့ အင်အားနဲ့ တားနိုင်တဲ့သူ ရှိတာလား"

ယွမ်ယုကျန်း မယုံနိုင်အောင် ဖြစ်နေရသည်။ ဤရေမှာ သာမန်ရေမဟုတ်ဘဲ လူ့အသားနှင့် သွေးကို အရည်ပျော်စေနိုင်သော ကြောက်စရာ့ စွမ်းအားများ ပါဝင်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် မြို့တော်ရှေ့ မီတာ ရာဂဏန်းအကွာတွင်မူ ထိုရေလှိုင်းကြီးမှာ လူငယ်တာအိုဆရာလေး၏ ရှေ့တွင် ရပ်တန့်သွားခဲ့ရသည်။ ရေလှိုင်းများမှာ မီတာ ဆယ်ဂဏန်းအထိ အမြင့်သို့ တက်သွားသော်လည်း ရှေ့သို့ တစ်လှမ်းမျှ မတိုးနိုင်တော့ပေ။

ထို့နောက် မြို့တော်ထဲမှ အလင်းတန်း နှစ်ခု ထပ်မံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ တစ်ဦးမှာ အနီရောင် အရာရှိဝတ်စုံနှင့် ဓားချိတ်ထားသော တရားရုံးတော်မှ ရွှီထျန်းနန် ဖြစ်ပြီး နောက်တစ်ဦးမှာ ကျန်းနန်ဗုဒ္ဓဘာသာ၏ ထိပ်တန်းဆရာတော်ကြီး တစ်ပါး ဖြစ်သည်။

တတိယအဆင့် ပညာရှင် နှစ်ဦး

ထိုနှစ်ဦးစလုံးသည်လည်း ရှေ့မှ ရေလွှမ်းမိုးမှုကြီး၏ အရှိန်အဝါကြောင့် တုန်လှုပ်သွားကြသည်။

ဆရာတော်ကြီးက မျက်နှာပျက်ကာ

"ဒါ... ဒါက ငရဲပြည်က ရေတွေပဲ" ဟု ဟစ်အော်လိုက်သည်။

ရွှီထျန်းနန်မှာလည်း အလားတူပင် ထိတ်လန့်နေသည်။ ဤသည်မှာ သဘာဝဘေးအန္တရာယ်ကြီး ဖြစ်သည်။ သူတို့ကဲ့သို့ ပညာရှင်များမှာ အစွမ်းထက်သော်လည်း ဤကဲ့သို့သော မိုးကုတ်စက်ဝိုင်းထိ လွှမ်းမိုးသည့် ရေလှိုင်းကြီးများရှေ့တွင် ရင်ခုန်သံများ မြန်လာရသည်။ အထူးသဖြင့် ထိုရေထဲတွင် ပါဝင်သော လူသားအသားနှင့် သွေးကို အရည်ပျော်စေသည့် စွမ်းအားများနှင့် အလောင်းပေါင်းများစွာကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ပို၍ပင် ထိတ်လန့်သွားကြသည်။

သူတို့နှစ်ဦးစလုံးသည်လည်း သူတို့၏ စွမ်းအားများကို သုံးကာ ဝိုင်းဝန်းတားဆီးကြသော်လည်း ဤမျှကြီးမားသော ရေလွှမ်းမိုးမှုကြီးရှေ့တွင် သူတို့၏ အင်အားမှာ အကန့်အသတ် ရှိနေပုံရသည်။ ထို့ကြောင့် သူတို့၏ အကြည့်များမှာ ထိုလူငယ်တာအိုဆရာလေးဆီသို့ ရောက်သွားကြတော့သည်။ လူတစ်ယောက်တည်းနှင့် ဤရေလွှမ်းမိုးမှုကြီးကို တားထားနိုင်ရန် မည်မျှကြီးမားသော စွမ်းအားများ လိုအပ်မည်နည်း။ သူတို့သည်လည်း တတိယအဆင့် ပညာရှင်များ ဖြစ်ကြသော်လည်း လီယန်ချူ မည်သို့ လုပ်ဆောင်နေသည်ကို လုံးဝ နားမလည်နိုင်ကြပေ။

လီယန်ချူ၏ မျက်ဝန်းများမှာ အေးစိမ့်နေသည်။ မြို့တော်တွင် အေးအေးဆေးဆေး နေနေစဉ်အတွင်း ကိုးတောင်တန်း ကဲ့သို့သော ငရဲပြည်ကျူးကျော်မှုမျိုးနှင့် ကြုံတွေ့ရလိမ့်မည်ဟု သူ မထင်ထားခဲ့ပေ။ ထို့ပြင် ယခုတစ်ကြိမ်မှာ ရေလွှမ်းမိုးမှုက မြို့တော်ဆီသို့ တည့်တည့် ဦးတည်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ မြို့တော်ကို ကာကွယ်နိုင်ခဲ့လျှင်ပင် ဤရေများကို မဖြေရှင်းနိုင်ပါက ကျန်းနန်တစ်ခွင်သည် သေလူများဖြင့် ပြည့်နှက်ကာ လူသူကင်းမဲ့သော မြေရိုင်းကြီး ဖြစ်သွားပေလိမ့်မည်။

သူ့တွင် နှစ်ပေါင်းငါးထောင် ကျင့်ကြံခြင်း အဆင့်ရှိသဖြင့် သူ၏ ကြီးမားလှသော စွမ်းအားဖြင့်သာ ဤငရဲပြည်မှ ရေများကို ရပ်တန့်ထားပြီး ဘေးသို့ မပြန့်အောင် ထိန်းထားနိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ရေစီးကြောင်းမှာလည်း အဆုံးမဲ့ ပြန့်ကားနေခြင်း မဟုတ်ဘဲ မြစ်ကြီးတစ်စင်းကဲ့သို့ တည့်တည့် စီးဆင်းလာခြင်း ဖြစ်သည်။

ဗုန်း... ဗုန်း...

ရှေးဟောင်း သားရဲကြီးများ တစ်ကောင်ပြီးတစ်ကောင် လာတိုက်သကဲ့သို့ ရေလှိုင်းကြီးများမှာ သူ့ကို လာရောက် ရိုက်ခတ်နေသည်။ လီယန်ချူသည် ဖိအားများ ပိုမိုကြီးမားလာပြီး သူ၏ စွမ်းအားများ လျင်မြန်စွာ ကုန်ဆုံးနေသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

"မြှင့်တင်စမ်း"

သူသည် ရေကာအဆောင် ကို ထုတ်ယူကာ မြှင့်တင်လိုက်သည်။ ယခင်က ဤအဆောင်မှာ ၅ ကြိမ်သာ မြှင့်တင်ထားရသေးသဖြင့် ဤမျှကြီးမားသော ငရဲပြည်ရေများကို တားဆီးရန် မလုံလောက်ပေ။ သူသည် ကုသိုလ်မှတ် ၁ သိန်း ၃ သောင်းကို သုံးကာ ၁၀ ကြိမ်မြောက်အထိ တစ်ခါတည်း မြှင့်တင်လိုက်ရာ သူ၏ ကုသိုလ်မှတ်မှာ ၉ သောင်းကျော်သာ ကျန်တော့သည်။

ကုသိုလ်မှတ် ၁ သိန်းအဆင့်ရှိသော ရေကာအဆောင်မှာ ရှားပါးလှသော ရတနာတစ်ခု ဖြစ်သွားသည်။ လီယန်ချူ၏ ဖိအားများမှာ ချက်ချင်းပင် လျော့ပါးသွားခဲ့သည်။ ရေကာအဆောင်မှ နတ်ဘုရားအရှိန်အဝါများ ထွက်ပေါ်လာပြီး ကြီးမားလှသော ရေလွှမ်းမိုးမှုကို ပြန်လည်တွန်းလှန်သည့် အသွင် ဆောင်လာသည်။ သို့သော် ထိုတောင်ကုန်းပေါ်ရှိ အက်ကြောင်းထဲမှ ရေများမှာမူ မပြတ် စီးဆင်းနေဆဲပင်။

ငရဲပြည်မှ မြစ်ကြောင်းပြောင်းလဲခြင်းမှာ သေးငယ်သော ကိစ္စမဟုတ်ပေ။ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော စွမ်းအားများမှာ တစ်ခုပြီးတစ်ခု လာရောက် ရိုက်ခတ်နေသော်လည်း လီယန်ချူမှာမူ ကောင်းကင်ပြိုကျသည်ကို ထောက်မထားသကဲ့သို့ ခိုင်မာစွာ ရပ်တည်နေသည်။ သို့သော် ရေလှိုင်းများမှာ မီတာ ၁၀၀ ကျော် အမြင့်သို့ ရောက်ရှိလာပြီး ကောင်းကင်တွင် မြစ်ကြီးတစ်စင်း ဆွဲထားသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်နေတော့သည်။ ထိုအရှိန်အဝါမှာ အသက်ရှူပင် ကျပ်စေသည်။

တကယ်လို့ လီယန်ချူသာ မတားနိုင်ခဲ့လျှင် ဤကျန်းနန်မြို့တော်မှာ ခဏချင်း ပြာဖြစ်သွားပေလိမ့်မည်။ မြို့ရိုးပေါ်ရှိ စစ်သည်များမှာလည်း ဤမြင်ကွင်းကို ကြည့်ပြီး မယုံနိုင်အောင် ဖြစ်နေကြကာ မျက်နှာများမှာလည်း ပြာနှမ်းနေကြသည်။ ကောင်းကင်ယံတွင် သေခြင်းအငွေ့အသက်များ ပါသော မြစ်ကြီးတစ်စင်း ရှိနေသည်မှာ အမှန်တကယ်ပင် ထိတ်လန့်စရာပင်။

ရေလှိုင်းများမှာ ထပ်မံ မြင့်တက်လာတော့မည့် အချိန်တွင် လီယန်ချူသည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို လှုပ်ရှားလိုက်ပြီး မီတာ ၁၀၀ မြင့်သော ကြီးမားသည့် လူဘီလူးကြီးအဖြစ် ပြောင်းလဲလိုက်သည်။

ဖာထျန်းရှန်းတီ

သို့သော် လီယန်ချူမှာ အားမရသေးဘဲ သူ၏ အရပ်ကို မီတာ ၃၀၀ အထိ ထပ်မံ မြှင့်တင်လိုက်ပြန်သည်။ ပေ တစ်ထောင်မြင့်သော ရွှေရောင်ကိုယ်ထည်ကြီး ပေါ်ထွက်လာသောအခါ ရေလွှမ်းမိုးမှုကြီးမှာပင် သိပ်မမြင့်တော့သယောင် ဖြစ်သွားသည်။ လီယန်ချူ၏ မျက်ဝန်းများမှ နတ်ဘုရားအလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်လာပြီး တောင်ကုန်းပေါ်ရှိ အက်ကြောင်းဆီသို့ ကြည့်ကာ သူ၏ ကြီးမားလှသော စွမ်းအားများကို ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။

သူသည် သူ၏ စွမ်းအားများဖြင့် ထိုငရဲပြည်မှ ရေများကို အနောက်သို့ပင် အတန်ငယ် ပြန်တွန်းထုတ်လိုက်နိုင်ခဲ့သည်။ ရွှီထျန်းနန်နှင့် ဆရာတော်ကြီးတို့မှာလည်း ဤမြင်ကွင်းကို ကြည့်ပြီး ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်သွားကြရသည်။ ၁၀ ကြိမ်မြောက် မြှင့်တင်ထားသော ရေကာအဆောင်၏ အကူအညီဖြင့် ဤရေများမှာ ဘေးသို့ ထပ်မံမပြန့်သွားတော့ဘဲ မြို့တော်ကို ဖျက်ဆီးမည့် ဘေးဒုက္ခကြီးမှာလည်း လျော့ပါးသွားသယောင် ရှိလာသည်။

ဗုန်း... ဗုန်း...

ထိုအက်ကြောင်းထဲမှ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အရှိန်အဝါတစ်ခု ထပ်မံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ကျင့်စဉ်အမြင့်ဆုံး ဖြစ်သော ရွှီထျန်းနန်နှင့် ဆရာတော်ကြီးတို့မှာ ထိုအရှိန်အဝါကို ထိတွေ့လိုက်ရုံနှင့်ပင် မျက်နှာများ ဖြူလျော့သွားကာ မိုးကြိုးပစ်ခံရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ အရှိန်အဝါလေး ပေါ်လာရုံနှင့်ပင် ဤမျှ ကြောက်စရာကောင်းနေပါက ငရဲပြည်ထဲမှ မည်မျှ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော မိစ္ဆာကြီး ထွက်လာမည်နည်း။

"ရွှေကြိမ်လုံးကို ကိုင်ကာ လောကကို လှည့်လည်သည်၊ ရွှေချပ်ဝတ်ကို ဝတ်ကာ တန်ခိုးပြသည်၊ အမိန့်တော်အတိုင်း အမြန်ဆုံး ဆောင်ရွက်စမ်း "

လီယန်ချူ၏ မျက်ဝန်းများမှာ အေးစိမ့်သွားပြီး အသံကျယ်ကြီးဖြင့် ဟစ်အော်လိုက်သည်။ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကြားတွင် မိုးကြိုးသံများ ဟီးထွက်သွားပြီး ကောင်းကင်ပေါ်မှ နတ်ဘုရားတစ်ဦး ဒေါသထွက်နေသကဲ့သို့ပင်။ ဟင်းလင်းပြင်ထဲမှ ကြီးမားလှသော နတ်ဘုရားစွမ်းအားများ ကျဆင်းလာသည်။

ဝူး...

စစ်မှန်သော ယန်စွမ်းအား များမှာ လီယန်ချူ၏ ကိုယ်ပေါ်သို့ ကျရောက်လာပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ အလင်းတန်းပေါင်း သောင်းချီ ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ဝိညာဉ်အရှိန်အဝါများမှာ ချက်ချင်းပင် လွင့်စင်သွားကြသည်။ ကုသိုလ်မှတ် ၇ သိန်းအဆင့်ရှိသော လင်ကွမ်းဖိတ်ခေါ်အဆောင် မှာ သူ့ဘာသာသူပင် အလွန်စွမ်းအားကြီးသော ရတနာတစ်ခု ဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။ ထို့ပြင် ဝမ်လုံယန်၏ စွမ်းအားများကို ပင့်ဆောင်လိုက်သောအခါ ရရှိလာသည့် စွမ်းအားမှာ ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလှသည်။

လီယန်ချူ၏ မျက်စိထဲတွင် ကမ္ဘာကြီးမှာ အခြားပုံစံတစ်ခု ဖြစ်သွားသည်။ စစ်မှန်သော ယန်စွမ်းအားများမှာ အဆုံးမဲ့ ပြန့်ကားနေသည်။

ဟိန်း...

ငရဲပြည်ထဲမှ တက်လာသော မိစ္ဆာကြီးသည် အသံကျယ်ကြီးဖြင့် ဟိန်းဟောက်လိုက်ရာ တစ်ကမ္ဘာလုံး တုန်ခါသွားသည်။ ရေထဲမှ သေလူများမှာပင် ထိုမိစ္ဆာကြီး၏ အရှိန်အဝါကြောင့် ထိတ်လန့်သွားကြသည်။ ထိုမိစ္ဆာကြီးသည် လူ့လောကထဲသို့ ဝင်ရောက်ရန် ကြိုးစားနေခြင်းပင်။

ယခုအခါ လီယန်ချူသည် ရွှေချပ်ဝတ်ဝတ်ဆင်ထားကာ ရွှေကြိမ်လုံး ကို ကိုင်ဆောင်ထားသည့် နတ်ဘုရားတစ်ပါးကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

"မင်းက သတ္တိရှိလှချေလား"

သူသည် အသံကျယ်ကြီးဖြင့် ကြိမ်းမောင်းကာ လက်ထဲရှိ ရွှေကြိမ်လုံးဖြင့် ရိုက်ချလိုက်သည်။ ထိုတောင်ကဲ့သို့ ကြီးမားပြီး သေခြင်းအရှိန်အဝါများ ဖုံးလွှမ်းနေသော ငရဲပြည်မှ မိစ္ဆာကြီးမှာ လီယန်ချူ၏ ရိုက်ချက်တစ်ချက်အောက်မှာပင် ပြာအဖြစ် ကြေမွပျက်စီးသွားတော့သည်။

ဗုန်း

မြေကြီးများ တုန်ခါကာ ကောင်းကင်ပင် ပြိုကျမတတ် ဖြစ်သွားသည်။ ရွှီထျန်းနန်နှင့် ဆရာတော်ကြီးမှာ ကြောင်အမ်းကာ ကြည့်နေမိကြသည်။ ကြီးကျယ်ခမ်းနားသော တိုက်ပွဲကြီး ဖြစ်လာလိမ့်မည်ဟု ထင်ထားသော်လည်း ဤမျှ ကြောက်စရာကောင်းသော မိစ္ဆာကြီးမှာ ထိုရွှေရောင်နတ်ဘုရားရှေ့တွင် တစ်ချက်တည်းနှင့် ပျောက်ကွယ်သွားရသည်မှာ မယုံနိုင်စရာပင်။

ယခုအချိန်တွင် လီယန်ချူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲ၌ ကြီးကျယ်လှသော နတ်ဘုရားစွမ်းအားများ ကိန်းအောင်းနေသည်။ ဝမ်လင်ကွမ်းသည် နတ်ဘုရား ၅၀၀ ၏ အကြီးအကဲ ဖြစ်သည့်အပြင် ကုသိုလ်မှတ် ၇ သိန်းအဆင့်ဖြင့် ပင့်ဆောင်ထားခြင်း ဖြစ်ရာ သူ၏ စွမ်းအားမှာ သတ်ဖြတ်လိုစိတ် ပြင်းထန်ပြီး အလွန်အမင်း အရှိန်အဝါကြီးလှသည်။

ရေများမှာ ဆက်တိုက် စီးဆင်းလာနေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း လီယန်ချူ၏ အသံမှာ မိုးကြိုးသံကဲ့သို့ ဟိန်းထွက်လာသည်။

"ငရဲပြည်ကို ပြန်သွားစမ်း "

သူသည် လက်ဝါးတစ်ချက် ပစ်သွင်းလိုက်သည်။ ယခင်က ရေကာအဆောင်နှင့် အစွမ်းကုန် တားဆီးထားရသော ရေလွှမ်းမိုးမှုကြီးမှာ ယခုမူ သူ၏ လက်ဝါးတစ်ချက်အောက်တွင် ငရဲပြည်ထဲသို့ပင် ပြန်လည် စီးဝင်သွားတော့သည်။ ထိုလက်ဝါးချက်ထဲတွင် ပါဝင်သော စွမ်းအားများကြောင့် ရေထဲမှ သေလူပေါင်းများစွာမှာလည်း ချက်ချင်းပင် ပျောက်ကွယ်သွားကြရသည်။

ရွှီထျန်းနန်၊ ဆရာတော်ကြီး၊ ယွမ်ယုကျန်းနှင့် မြို့တော်ရှိ ကျင့်ကြံသူအားလုံးမှာ ဆွံ့အသွားကြသည်။ ဤမျှ ကြီးမားသော ဘေးအန္တရာယ်ကြီးကို လက်ဝါးတစ်ချက်နှင့်ပင် ပြန်လည် တွန်းလှန်နိုင်သူကို သူတို့ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးခဲ့ကြပေ။

လီယန်ချူ၏ ပေတစ်ထောင်မြင့်သော ကိုယ်ထည်ကြီးမှာ နေမင်းကြီးကဲ့သို့ တောက်ပနေပြီး ဘယ်သူမှ မကြည့်ရဲအောင်ပင် ဖြစ်နေသည်။ သူသည် ရေများကို ပြန်တွန်းထုတ်လိုက်ရုံနှင့် အားမရသေးဘဲ လက်သီးတစ်ချက်ကိုပါ ထပ်မံ ပစ်သွင်းလိုက်ပြန်သည်။

ဗုန်း

ထိုအက်ကြောင်းကြီးမှာ သူ၏ လက်သီးချက်ကြောင့် အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ကြေမွသွားကာ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။ ကြီးမားလှသော ရွှေရောင်စွမ်းအား လှိုင်းလုံးကြီးများမှာ မိုင်ပေါင်း ဆယ်ဂဏန်းအထိ ပြန့်နှံ့သွားပြီး မိစ္ဆာနှင့် ဝိညာဉ်မှန်သမျှကို အမြစ်ပြတ် ချေမှုန်းလိုက်တော့သည်။

စောစောက ကမ္ဘာပျက်မတတ် ဖြစ်နေသော သေခြင်းအရှိန်အဝါများမှာ လီယန်ချူ၏ လက်သီးတစ်ချက်၊ လက်ဝါးတစ်ချက်အောက်တွင် လုံးဝ သန့်စင်သွားခဲ့ရသည်။ ရေလွှမ်းမိုးမှု၏ အကြွင်းအကျန်များမှလွဲ၍ ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံးမှာ အေးချမ်းသွားပြီး မည်သည့် မိစ္ဆာအငွေ့အသက်မျှ မကျန်တော့ပေ။

တစ်ကမ္ဘာလုံးကို သန့်စင်လိုက်ခြင်းပင်