အခန်း (၈၅၉-၈၆၀)

အခန်း (၈၅၉) - ဝိညာဉ်အရာရှိငါးရာ၏ အကြီးအကဲ၊ အနှိုင်းမဲ့တန်ခိုးတော်နှင့် ရှေးဟောင်းအမွေအနှစ်

ငရဲကမ္ဘာ ထဲတွင်မူ... ကမ်းပါးပြို၍ ပြောင်းပြန်စီးဆင်းသွားသော မြစ်ရေများသည် ငရဲကမ္ဘာတစ်ခုလုံးကိုပင် ပြန်လည်ရိုက်ခတ်သွားစေခဲ့သည်။

ထိုမျှမကသေးဘဲ ဟင်းလင်းပြင်အက်ကွဲကြောင်းအတွင်းမှနေ၍ ကြီးမားလှသော လက်သီးအရှိန်အဝါတစ်ခုသည် ဟိန်းဟောက်ကာ ထိုးနှက်လာခဲ့ရာ ပေတစ်ရာမကမြင့်သော ရေလှိုင်းလုံးကြီးများ ထကြွလာခဲ့သည်။ မြစ်ရေထဲတွင်ရှိနေသည့် ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ လူသေကောင်များစွာသည်လည်း အစအနမကျန် ပျက်စီးပျောက်ကွယ်သွားကြရ၏။ ထိုလက်သီးတစ်ချက်သည် ငရဲမြစ်ကြီးကိုပင် ပြတ်တောက်သွားလုနီးပါး ဖြစ်စေခဲ့သည်။

ထိုအချိန်တွင် အလင်းတန်းတစ်ခု ပျံသန်းရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ ၎င်းမှာ ဆီစိမ်စက္ကူထီးလေးကို ကိုင်ဆောင်ထားပြီး ချောင်ဆန်း ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် အမျိုးသမီးတစ်ဦးပင် ဖြစ်သည်။

သူမသည် ခုနကပင် ဤနေရာ၏ ပြောင်းလဲမှုကို အာရုံခံမိခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ သူမသည် မြေကျုံ့ခြင်း တန်ခိုးတော်ကို အေးအေးဆေးဆေး အသုံးမပြုတော့ဘဲ အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ တိုက်ရိုက်ပျံသန်းလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ငရဲမြစ်ရေများ လူ့ပြည်သို့ ဤမျှအင်အားအလုံးအရင်းနှင့် ကျူးကျော်ခြင်းသည် သတ္တဝါများစွာကို သေကြေပျက်စီးစေမည်မှာ အမှန်ပင်။

ဤကံကြမ္မာ အကျိုးဆက် သည် ကြီးမားလွန်းလှသဖြင့် သူမကိုယ်တိုင် လာရောက်တားဆီးရန် ပြင်ဆင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် မရောက်ရှိမီမှာပင် ရင်းနှီးနေသော အရှိန်အဝါတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ ယခင်က ဝတ်စုံဖြူဝတ် မိန်းကလေးကို လိုက်လံသတ်ဖြတ်နေသည့် ငရဲပြည်မှ မိစ္ဆာအိုကြီးမှာ အခွင့်ကောင်းယူ၍ လူ့ပြည်သို့ ထွက်ပြေးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

သို့သော် သူမကို ပို၍အံ့အားသင့်သွားစေသည်မှာ သူမ ရောက်ရှိလာသည့်အချိန်တွင် ထိုမိစ္ဆာအိုကြီး၏ အရှိန်အဝါသည် လုံးဝဥဿုံ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ခြင်းပင်။ ထိုမျှမက ငရဲမြစ်ရေများသည်လည်း ပြောင်းပြန်စီးဆင်းသွားကာ တစ်စုံတစ်ယောက်၏ လက်သီးချက်ကြောင့် မြစ်ကြောင်းပင် ပြတ်တောက်သွားခဲ့ရသည်။

လီယန်ချူက "သာမန်မျက်နှာလေး" ဟု တင်စားခဲ့ဖူးသော ချောင်ဆန်းဝတ် အမျိုးသမီး၏ မျက်နှာထက်တွင် အံ့အားသင့်မှုများ ယှက်သန်းသွား၏။

"ခုနက ဘာတွေဖြစ်သွားတာလဲ..."

သူမသည် အလွန်အမင်း အစွမ်းထက်လှသော နတ်ဘုရားလမ်းစဉ် အရှိန်အဝါတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သို့သော် အက်ကွဲကြောင်းမှာလည်း ပျက်စီးသွားပြီ ဖြစ်သဖြင့် ထိုအက်ကွဲကြောင်းနောက်ကွယ်မှ လက်သီးဖြင့် ထိုးနှက်လိုက်သူမှာ မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်း သူမ မမြင်တွေ့လိုက်ရပေ။

သူမသည် ဂရုတစိုက် အာရုံခံကြည့်သောအခါ ဤနေရာတွင် အစီရင် တစ်ခု၏ အရှိန်အဝါရှိနေကြောင်း တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။ သိသာသည်မှာ လူ့ပြည်မှ တစ်စုံတစ်ယောက်က အစီရင် ကို အသက်သွင်းကာ ငရဲပြည်ကို တမင်တကာ ဖိတ်ခေါ်ခဲ့ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

ချောင်ဆန်းဝတ် အမျိုးသမီး၏ မျက်နှာသည် ချက်ချင်းပင် အုံ့မှိုင်းသွားတော့သည်။

"တစ်စုံတစ်ယောက်က နောက်ကွယ်ကနေ မီးလောင်ရာလေပင့် မလုပ်ခဲ့ဘူးဆိုရင် ဒီအစီရင် က ဒီလောက်ထိ ကြီးမားတဲ့ ပျက်စီးမှုကို မဖြစ်စေနိုင်ဘူး "

သူမသည် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ အရှိန်အဝါတစ်ခု သူမထံမှ ပေါက်ကွဲထွက်လာရာ လီယန်ချူ၏ လက်သီးချက်ကြောင့် ပြတ်တောက်နေသော မြစ်ရေများသည်ပင် သူမအနားသို့ မချဉ်းကပ်ဝံ့ကြချေ။

"ဘယ်သူက ဒါကို နောက်ကွယ်ကနေ ကြိုးကိုင်နေတာလဲ"

သူမ၏ ချောမောလှပသော မျက်နှာလေးမှာ အေးစက်စက် နှင်းခဲများအလား ဖြစ်သွားကာ မျက်ဝန်းများထဲတွင် လူသတ်လိုသော အငွေ့အသက်များ ပြည့်နှက်နေတော့သည်။ ဤကိစ္စကို အမြစ်ပြတ် စုံစမ်းစစ်ဆေးရမည်သာ။

လီယန်ချူသည် ကုသိုလ်မှတ် ခုနစ်သိန်းအဆင့်ရှိ လင်ကွမ်းဖိတ်ခေါ် အဆောင် ကို အသုံးချကာ လက်တစ်ချက်လှုပ်ရုံဖြင့် ငရဲမိစ္ဆာကြီးကို နှိမ်နင်းခဲ့ပြီး လက်သီးတစ်ချက်တည်းဖြင့် အက်ကွဲကြောင်းကို ဖြိုခွဲပစ်လိုက်သည်။ ထိုပုံရိပ်မှာ နတ်ဘုံနတ်နန်းမှ နတ်မင်းတစ်ပါး လူ့ပြည်သို့ ဆင်းသက်လာသည့်အလားပင်။

သူသည် အဆောင်ကို ပြန်လည်သိမ်းဆည်းလိုက်သောအခါ ဟင်းလင်းပြင်ထဲမှ ကျဆင်းလာသော နတ်ဘုရားစွမ်းအားများသည် လျင်မြန်စွာ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ သို့သော် ထို စစ်မှန်သော ယန် အငွေ့အသက်များသည် သူ၏ကိုယ်ပေါ်တွင် ကျန်ရစ်ခဲ့ကာ ဝိညာဉ်ဦးခေါင်း အတွင်းရှိ ယန်သဘောတရားကို အဆပေါင်းများစွာ တိုးတက်စေခဲ့သည်။

ကျင့်ကြံခြင်း တတိယအဆင့်မှာ ယဉ်ဝိညာဉ် ကို ယန်ဝိညာဉ် အဖြစ် ပြောင်းလဲခြင်း ဖြစ်သည်။ ယန်သဘောတရား အားကောင်းလေလေ ယန်ဝိညာဉ်၏ အဆင့်အတန်းမှာ ပို၍ မြင့်မားလေလေ ဖြစ်သည်။

ထိုမျှမက သူသည် ခုနတင် "မဟာခွန်အား" တန်ခိုးတော်ကို ကျင့်ကြံအောင်မြင်ထားပြီး ဖြစ်သည်။

"တောင်ထမ်းမခြင်း" တန်ခိုးတော်နှင့် ပေါင်းစပ်လိုက်သောအခါ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် အဆင့်သစ်တစ်ခုသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။ ထိုသို့မဟုတ်ပါက ကုသိုလ်မှတ် ခုနစ်သိန်းတန် အဆောင်မှ ပင့်ဆောင်လာသော နတ်ဘုရားစွမ်းအားသည်ပင် သူ့ကို ဒဏ်ရာအပြင်းအထန် ရရှိစေမည် ဖြစ်သည်။

သူ၏ အကြည့်သည် အလှဘုရင်မလေး တစ်ပိုင်း၊ စစ်သူရဲကောင်းမလေး တစ်ပိုင်း ဖြစ်နေသော လူငယ်အမျိုးသမီးထံသို့ ကျရောက်သွားသည်။

"ခုနက မင်း အဲဒီအက်ကွဲကြောင်း အနားကနေ လာခဲ့တာလား"

ယွမ်ယုကျန်းသည် အခုမှပင် စိတ်ပြန်လည်လာပြီး ခေါင်းငြိမ့်လိုက်ကာ

"ဟုတ်ပါတယ်၊ ခုနက အဲဒီမှာ ဝတ်စုံနက်ဝတ်ထားတဲ့သူတစ်ယောက်က ယဇ်ပလ္လင်ကို ဖွင့်နေတာပါ။ သူက သူ့ရဲ့ နှလုံး၊ အသည်း၊ အဆုတ်၊ သရက်ရွက်နဲ့ ကျောက်ကပ်တွေကို အက်ကွဲကြောင်းထဲကို ပစ်ထည့်လိုက်တော့မှ အဲဒီလို ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ ရေလွှမ်းမိုးမှုတွေ ထွက်ပေါ်လာတာပါ"

ယွမ်ယုကျန်း၏ စကားကြောင့် လီယန်ချူ မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်။ မူလက သာမန်ငရဲကျူးကျော်မှုဟု ထင်မှတ်ခဲ့သော်လည်း အမှန်စင်စစ်မှာ လူက လုပ်ဆောင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်နေသည်။

သူ၏ စိတ်အာရုံ ဖြင့် ချက်ချင်း လှည့်ပတ်ရှာဖွေလိုက်သော်လည်း ထူးခြားမှု တစ်စုံတစ်ရာ မတွေ့ရှိရပေ။

"ဒီတစ်ကြိမ်ပဲ လူက လုပ်တာလား၊ ဒါမှမဟုတ် ဒီငရဲကျူးကျော်မှု တစ်ခုလုံးကို နောက်ကွယ်က တစ်စုံတစ်ယောက်က လမ်းညွှန်နေတာလား..."

လီယန်ချူ၏ မျက်လုံးများ အေးစက်သွားသည်။

ခုနက မြစ်ရေထဲမှ လူသေကောင်များသည် သူ၏ လက်သီးနှင့် လက်ဝါးချက်များကြောင့် ပျက်စီးသွားကြပြီဖြစ်သော်လည်း မဟာတာအို၏ တုံ့ပြန်မှု ကို မခံစားရသလို ကုသိုလ်မှတ်များလည်း မရရှိခဲ့ပေ။

သို့သော် နောက်ဆုံးထွက်ပေါ်လာသည့် မိစ္ဆာကြီးမှာမူ ရွှေကြိမ်လုံးတစ်ချက်အောက်မှာတင် အသတ်ခံလိုက်ရသဖြင့် ကုသိုလ်မှတ် တစ်သိန်းငါးသောင်း ရရှိခဲ့သည်။

ထိုမိစ္ဆာကြီးမှာ အလွန်အစွမ်းထက်လှသည်။ တတိယအဆင့်နှောင်းပိုင်း ရန်သူများမှာ ပုံမှန်အားဖြင့် ကုသိုလ်မှတ် တစ်သိန်းခန့်သာ ရရှိတတ်သော်လည်း ဤမိစ္ဆာကြီးမှာ ခဏတာ ထွက်ပေါ်လာခြင်း ဖြစ်သော်လည်း အဆင့်အတန်းမှာ ကြောက်ခမန်းလိလိ မြင့်မားလှသည်။

သို့သော် လီယန်ချူကဲ့သို့ ကုသိုလ်မှတ်များစွာ သုံးစွဲနိုင်သူ ရှေ့တွင်မူ မည်သည့် မိစ္ဆာမဆို လွင့်စင်သွားရမည်သာ။ ယခုအခါ သူ၏ကိုယ်ပေါ်တွင် ကုသိုလ်မှတ် နှစ်သိန်းလေးသောင်းကျော် ရှိနေပြီဖြစ်သည်။ လင်ကွမ်းဖိတ်‌ေခါ်အဆောင် ကို စိတ်ကြည်လင်သော ကျောက်စိမ်းဆွဲပြား ဖြင့် အားပြန်ဖြည့်နိုင်သဖြင့် ၎င်းကို သုံးစွဲပစ္စည်းဟု မဆိုနိုင်သော်လည်း ခဏအတွင်း ထပ်မံအသုံးပြုရန်မှာ မဖြစ်နိုင်သေးပေ။

ဤကဲ့သို့ အဆင့်မြင့် တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းအားကို ခဏတာ ခံစားလိုက်ရခြင်းသည် လီယန်ချူကို အလွန်ပင် စိတ်လှုပ်ရှားစေသည်။ မူလက မိမိကိုယ်ကိုယ် တတိယအဆင့် ထိပ်ဆုံးသို့ ရောက်နေပြီဟု ထင်မှတ်ခဲ့သော်လည်း ခုနက အရာအားလုံးကို အမှုန့်ခြေပစ်နိုင်သော နတ်ဘုရားစွမ်းအားကို မြင်တွေ့လိုက်ရပြီးနောက် ထိုအခြေအနေကို လီယန်ချူ ပို၍ တောင့်တသွားမိသည်။

"ဒီလို စွမ်းအားမျိုးရှေ့မှာ မိစ္ဆာမှန်သမျှဟာ စက္ကူကျားတွေပါပဲ။ အနာဂတ်လမ်းက ဝေးသေးတယ်"

ဟု လီယန်ချူ စိတ်ထဲက ရေရွတ်လိုက်မိပြီး တရားရှာလိုသော စိတ်ဓာတ်မှာ ပို၍ ခိုင်မာလာခဲ့သည်။

လီယန်ချူသည် ဝေမြို့ သို့ ပြန်လာခဲ့သည်။

ဖေးယု မှာမူ တရားရုံးချုပ် ဒုတိယအရာရှိ ရွှီထျန်းနန် အနားတွင် ကျန်ရစ်ခဲ့ကာ တရားရုံးချုပ်မှ ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး ဖြစ်လာခဲ့သည်။

ကျန်းနန်ပြည်နယ်တွင် အကျော်ကြားဆုံးဖြစ်သော အလှမယ်သုံးဦး ထဲမှ တစ်ဦးဖြစ်သည့် ယွမ်ယုကျန်းမှာမူ လီယန်ချူကို တစ်ချက်မြင်ရုံဖြင့် စွဲလမ်းသွားခဲ့ရသည်။

အလှမယ်သုံးဦးထဲတွင် ယွမ်ယုကျန်းမှာ စိတ်နေစိတ်ထား အေးစက်ဆုံးဖြစ်ပြီး တာအိုမယ်တစ်ဦးကဲ့သို့ ဝတ်ဆင်လေ့ရှိရာ သူမ၏ မြင့်မြတ်သောအရှိန်အဝါကြောင့် မည်သူမျှ မရိုမသေ မပြုဝံ့ကြချေ။ သို့သော် လူတိုင်းက သူမကို ပိုင်ဆိုင်လိုသော စိတ်ဆန္ဒတော့ ရှိကြသည်။

ယွမ်ယုကျန်းမှာ တရားရုံးချုပ်၏ လျှို့ဝှက်သူလျှိုတစ်ဦး ဖြစ်သဖြင့် မင်းညီမင်းသားများ၊ စာဆိုကျော်များနှင့် သူဌေးကြီးများကို လုံးဝ စိတ်မဝင်စားခဲ့ပေ။ သို့သော် ယနေ့တွင် ဤလူငယ် တာအိုဆရာကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်နှင့် သူမ၏ နှလုံးသားမှာ ကျရှုံးသွားခဲ့ရသည်။

ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး၏ ဘေးဒုက္ခကို တစ်ကိုယ်တည်း ရင်ဆိုင်ကာ ငရဲရေလွှမ်းမိုးမှုကို တွန်းလှန်နိုင်သည့် ထိုကြီးကျယ်ခမ်းနားလှသော စွမ်းအားသည် ယွမ်ယုကျန်းကို အကြီးအကျယ် တုန်လှုပ်စေခဲ့သည်။

နှမြောစရာကောင်းသည်မှာ စကားအနည်းငယ်သာ ပြောလိုက်ရပြီး လီယန်ချူမှာ ရွှီထျန်းနန်တို့နှင့်အတူ ထွက်ခွာသွားခဲ့ခြင်းပင်။ ဤအချက်က မိမိကိုယ်ကိုယ် ယုံကြည်မှုရှိပြီး အေးစက်တည်ငြိမ်လှသော ယွမ်ယုကျန်းကို ငေးမောကျန်ရစ်စေခဲ့သည်။

ထို့နောက် လီယန်ချူသည် ကျန်းနန်မြို့တော်မှ ထွက်ခွာကာ ဝေမြို့သို့ ပြန်ခဲ့ရာ၊ ကျန်းနန်အလှမယ်လေး၏ နှလုံးသားတွင် လွမ်းဆွတ်တသမှုများစွာ ကျန်ရစ်ခဲ့တော့သည်။

ဝေမြို့၏ နေ့ရက်များမှာ အေးချမ်းလှသည်။ ဖေယုကို လိုက်သတ်ရန် ဝေမြို့ထဲသို့ မိုက်မိုက်ကန်းကန်း ဝင်လာသည့် လုံယန်ကျောင်း မှ ကျင့်ကြံသူနှစ်ဦးမှလွဲ၍ ကျန်သည့် မိစ္ဆာများမှာ ဝေမြို့သို့ မလာဝံ့ကြချေ။ ဝေမြို့အနီးအနားရှိ မြို့နယ်များကိုပင် သူတို့ မသွားဝံ့ကြပေ။

အကြောင်းအရင်းမရှိဘဲ ပျောက်ကွယ်သွားရခြင်းကို မည်သူမျှ မခံစားနိုင်ပေ။ မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူဆိုသည်မှာလည်း လူသားပင် မဟုတ်ပါလော။ ဤနေရာမှာ ကြောက်စရာ ကောင်းလွန်းလှသည်။

လီယန်ချူသည် နေ့စဉ် ကျမ်းစာရွတ်ခြင်း၊ တရားအားထုတ်ခြင်း၊ လက်သီးလေ့ကျင့်ခြင်းနှင့် တန်ခိုးတော်များကို ဆင်ခြင်ခြင်းတို့ဖြင့် အချိန်ကုန်လွန်စေသည်။ သူသည် ကျင့်ကြံခြင်းကို ပို၍ ကြိုးစားလာသည်။

"မဟာခွန်အား" နှင့် "တောင်ထမ်းမခြင်း" တန်ခိုးတော် နှစ်ရပ်လုံးမှာ ကောင်းကင်ကိုပင် မနိုင်သည့် ခွန်အားရှိသဖြင့် သူသည် သိုင်းပညာ မကျင့်ကြံထားလျှင်ပင် အလွန်တရာ အစွမ်းထက်နေပြီ ဖြစ်သည်။

သို့သော် လီယန်ချူသည် နေ့စဉ် ချင်းယွန်းကျောင်း ထဲတွင် လက်သီးလေ့ကျင့်လေ့ရှိသည်။ အခြေခံအကျဆုံး လက်သီးကွက်များ ဖြစ်သော်လည်း သူ၏ လှုပ်ရှားမှုတိုင်းတွင် ပြောမပြနိုင်သော အနက်အဓိပ္ပာယ်များ ကိန်းအောင်းနေသည်။ သိုင်းပညာရှင်များသည် မိမိ၏ ခန္ဓာကိုယ်ဖြင့် လောကဓာတ်ကို ရင်ဆိုင်ကာ ကိုယ်တွင်းရှိ အချက်အခြာနေရာများနှင့် နက္ခတ်တာရာများကို ချိတ်ဆက်ခြင်းဖြင့် လူသားခန္ဓာကိုယ်၏ အဆုံးမဲ့လျှို့ဝှက်ချက်များကို ဖော်ထုတ်ကြခြင်း ဖြစ်သည်။

ယခုအခါ လီယန်ချူသည် ထိုအရသာကို သိရှိနားလည်စပြုနေပြီ ဖြစ်သည်။ သိုင်းလမ်းစဉ်၏ လူသားနတ်ဘုရား ဟု ပြောစမှတ်ရှိကြသော်လည်း အစစ်အမှန် လူသားနတ်ဘုရား ကို မြင်တွေ့ဖူးသူမှာ အလွန်ရှားပါးလှပြီး သိုင်းပညာဖြင့် နတ်ဘုရားဖြစ်သည့် စနစ်မှာလည်း ပျောက်ကွယ်နေပြီ ဖြစ်သည်။

လောကတွင် မဟာဆရာကြီး များမှာသာ ထိပ်ဆုံးဖြစ်ပြီး အတွင်းအားဖြင့် တောင်များကို ဖြိုခွဲကာ သွေးလေအင်အားဖြင့် မိစ္ဆာများကို သတ်ဖြတ်နိုင်ကြသည်။

လီယန်ချူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ကြယ်များကို ဆွတ်ယူနိုင်ပြီး တောင်များကို မယူနိုင်သည့် အဆင့်ရှိကာ သွေးချီအင်အားမှာလည်း တောက်ပသော နေမင်းကြီးအလား ဖြစ်နေသဖြင့် သူသည် အဆင့်သစ်တစ်ခုသို့ ရောက်ရှိနေပြီဟု ဆိုနိုင်သည်။

တစ်နေ့တွင်...

လီယန်ချူသည် ကျောင်းတော်ထဲတွင် လက်သီးလေ့ကျင့်နေစဉ် ရုတ်တရက် ရင်ထဲ၌ တုန်လှုပ်မှုတစ်ခု ခံစားလိုက်ရသည်။ သူသည် လေ့ကျင့်နေခြင်းကို ရပ်တန့်လိုက်ကာ အဝေးသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

"တစ်စုံတစ်ယောက်က စိတ်မရှည်နိုင်တော့ဘူးပဲ"

သူသည် မှော်လွန်းပျံ ‌ကို ထုတ်ယူလိုက်ကာ အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲပြီး ကောင်းကင်ယံသို့ ပျံသန်းသွားတော့သည်။

ချိုးရွှေဓား ပေါ်တွင် တင်ထားသည့် တားမြစ်ချက် ကို တစ်စုံတစ်ယောက်က ထိတွေ့လိုက်ခြင်းပင်။

ကျင်းကွမ်းဘုရားကျောင်း

နှုတ်ခမ်းနီ၊ သွားဖြူနှင့် ချောမောလှပသော တာအိုသူငယ်လေးတစ်ဦးသည် နဂါးချုပ်လှောင်မျှော်စင် ရှေ့သို့ အသံတိတ် ရောက်ရှိလာသည်။ ကျင်းကွမ်းဘုရားကျောင်းတွင် တတိယအဆင့် ကျွမ်းကျင်သူ နှစ်ဦးရှိသော်လည်း ယခုအချိန်တွင် သူတို့ လုံးဝ သတိမထားမိကြချေ။

သူသည် လက်ထဲတွင် အစီရင်အလံ တစ်ခုကို ကိုင်ထားပြီး ကျင်းကွမ်းဘုရားကျောင်း၏ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးစီရင်ထူးကို အသံတိတ် ဖြိုခွဲလိုက်သည်။ တတိယအဆင့် ကျွမ်းကျင်သူ နှစ်ဦးနှင့် ရဟန်းအပါးပေါင်းများစွာ၏ တားမြစ်ချက်မှာ မည်သည့်အသံမျှ မထွက်ဘဲ ထိုသူငယ်လေး၏ လက်ထဲတွင် ပျက်စီးသွားခဲ့ရသည်။

ထိုသူငယ်လေးသည် မျှော်စင်အောက်သို့ ဝင်ရန် ပြင်လိုက်စဉ် မျှော်စင်ထိပ်ရှိ ရှေးဟောင်းဓားမှာ ရုတ်တရက် တုန်ခါသွားပြီး နဂါးဟိန်းသံကဲ့သို့ အသံတစ်ချက် ထွက်ပေါ်လာသည်။

"တောက် ဒါက ဘယ်သူထားခဲ့တဲ့ ဓားလဲ၊ ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် အာရုံခံနိုင်စွမ်း မြင့်နေရတာလဲ "

သူငယ်လေးက တိုးတိုးလေး ဆဲဆိုလိုက်သည်။ သူသည် ဤနေရာတွင် အသံလုံစီရင်ထူးကို ခင်းကျင်းထားသဖြင့် ဤအသံမှာ အပြင်သို့ မပေါက်ကြားနိုင်ပေ။

ရွှူး

မျှော်စင်ထိပ်တွင် ချိတ်ဆွဲထားသော ရှေးဟောင်းဓားသည် ဟန်ဆောင်မှုများကို ခွာချလိုက်ကာ အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲပြီး ပြေးဝင်လာတော့သည်။ ဓားအရှိန်အဝါများ ဝန်းရံလျက် သူငယ်လေး၏ ရှေ့မှောက်သို့ ခဏချင်း ရောက်ရှိလာသည်။

သူငယ်လေးက လက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ရှေးဟောင်းဒင်္ဂါးပြား ခြောက်ပြားသည် ချီမန်တွန်းကျား ပုံစံဖြင့် တည်ရှိသွားကာ အကာအကွယ်တစ်ခုကို ဖန်တီး၍ ချိုးရွှေဓားနှင့် တိုက်မိသွားသည်။ ဤဒင်္ဂါးခြောက်ပြားတွင် တန်ခိုးများကို ဖြိုခွဲနိုင်သော အစွမ်းရှိပြီး ဓားများ၏ ဝိညာဉ်အစွမ်းကို ဖိနှိပ်ကာ ဓားပိုင်ရှင်နှင့် အဆက်အသွယ် ဖြတ်တောက်နိုင်စွမ်း ရှိသည်။

သို့သော် ဒင်္ဂါးခြောက်ပြားနှင့် အလင်းတန်း တိုက်မိလိုက်သောအခါ ကြည်လင်သော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး ဒင်္ဂါးတစ်ပြားမှာ ချက်ချင်း ကွဲအက်သွားသည်။ အလင်းတန်းမှာ မရပ်တန့်ဘဲ ဆက်လက်တိုးဝင်လာရာ သူငယ်လေး၏ မျက်နှာ ပျက်သွားတော့သည်။

သူသည် အနည်းငယ်သာ ခန့်မှန်းထားမိသော်လည်း ထိုသူသည် ဤဓားထဲတွင် ဤမျှကြီးမားသော တန်ခိုးစွမ်းအားများကို ထည့်သွင်းထားလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။

"ယန်ဝိညာဉ်ကို မကျင့်ကြံဘဲ ခွန်အားကိုပဲ ကျင့်ကြံနေတာ... လမ်းမှားလိုက်နေတာပဲ "

ဟု သူငယ်လေးက ဆဲဆိုပြန်သည်။

ဤတစ်ကြိမ်တွင် ဒင်္ဂါးပြားများသည် စုစည်းသွားကာ ဓားပုံစံအဖြစ် ပြောင်းလဲပြီး ချိုးရွှေဓားကို တိုက်ရိုက် ရင်ဆိုင်လိုက်သည်။ ချိုးရွှေဓား၏ ဓားအရှိန်အဝါမှာ ကြမ်းတမ်းလှသဖြင့် ဒင်္ဂါးပြားများ တစ်ပြားပြီးတစ်ပြား လွင့်စင်သွားကာ အမှုန့်ဖြစ်သွားရသည်။

ထိုခဏတာ တားဆီးခံလိုက်ရသည့် အချိန်တွင် သူငယ်လေးသည် အမိန့်ပေးတံဆိပ် တစ်ခုကို ထပ်မံထုတ်ယူလိုက်သည်။ ထိုတံဆိပ်တွင် ချိပ်ပိတ်နိုင်သော အစွမ်းရှိပြီး အရှေ့ဘက်တွင် "ချိ" (အမိန့်) ဟူသော စာလုံးနှင့် အနောက်ဘက်တွင် တောင်၊ မြစ်၊ ပန်း၊ ငှက်ပုံများ ပါရှိသည်။

တောင်

တံဆိပ်သည် ဓားပေါ်သို့ ကျရောက်သွားရာ ဓား၏ အလင်းရောင်မှာ ချက်ချင်း ဖိနှိပ်ခံလိုက်ရပြီး အလင်းတန်းနှစ်ခုမှာ လေထုထဲတွင် အားပြိုင်နေကြသည်။ ခဏအကြာတွင် ဓားမှာ ဖိနှိပ်ခံလိုက်ရကာ ပစ်မှတ်ကို ခဏတာ ဆုံးရှုံးသွားပြီး မျှော်စင်ထိပ်သို့ ပြန်လည်ပျံသန်းသွားကာ ကျောက်ဓားအဖြစ် ငြိမ်သက်သွားတော့သည်။ ၎င်းမှာ သာမန်ဓားတစ်လက်အလား မျှော်စင်နှင့် တစ်သားတည်း ဖြစ်သွားပြန်သည်။

သူငယ်လေးသည် ကြေးနီတံဆိပ်ကို ပြန်သိမ်းလိုက်သော်လည်း မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်။ ဒင်္ဂါးခြောက်ပြားနှင့် တံဆိပ်ကို ပေါင်းစပ်လိုက်တာတောင် ဒီဓားကို လုံးဝ မဖိနှိပ်နိုင်ခဲ့ပေ။ တံဆိပ်ပေါ်တွင်လည်း နက်ရှိုင်းသော အက်ကွဲကြောင်းတစ်ခု ပေါ်ပေါက်သွားရာ ထိခိုက်ပျက်စီးသွားသည်မှာ သိသာလှသည်။

သူငယ်လေးသည် ခဏတာ စဉ်းစားလိုက်ပြီး မျှော်စင်ထိပ်ရှိ ဓားကို ထပ်မံမနှောင့်ယှက်တော့ဘဲ ကိုယ်ဖျောက်အတတ်ဖြင့် နဂါးချုပ်လှောင်မျှော်စင် အောက်ခြေသို့ ဆင်းသွားတော့သည်။

မျှော်စင်အတွင်း၌ လူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို အရည်ပျော်စေနိုင်သည့် ထူးဆန်းပြီး အစွမ်းထက်သော အင်အားများ ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။ သူငယ်လေးသည် ဝင်ဝင်ချင်းမှာပင် အစီရင်အလံတစ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ သူသည် အစီရင်ပညာကို အလွန်ကျွမ်းကျင်ပုံရပြီး အလံမှ ထွက်ပေါ်လာသော မြေနီရောင်အလင်းက သူ့ကို လွှမ်းခြုံထားသည်။

သူသည် အောက်သို့ ဆက်လက် ဆင်းသက်သွားသည်။ ပေပေါင်းများစွာ ရောက်သောအခါ အလံမှာ ပျက်စီးသွားသော်လည်း သူသည် အခြားအလံတစ်ခုကို အဆင်သင့် ပြင်ထားပြီး ဖြစ်သည်။ စိမ်းပြာရောင်အလင်းက သူ့ကို ဆက်လက် လွှမ်းခြုံထားပြန်သည်။ အစီရင် အလံတစ်ခုကို ပြုလုပ်ရန် အရင်းအမြစ်များစွာ လိုအပ်ပြီး တန်ဖိုးကြီးလှသည့်အပြင် တစ်ခါသုံးပစ္စည်းများသာ ဖြစ်သည်။ ဤသူငယ်လေးသည် ထိုမျှများပြားသော အရင်းအမြစ်များကို ဘယ်ကရသည်မှာ စိတ်ဝင်စားစရာပင်။ ၎င်းမှာ သာမန် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး ပိုင်ဆိုင်နိုင်သည့် အရာမျိုး မဟုတ်ပေ။

ဤသို့ဖြင့် အလံများကို တစ်ခုပြီးတစ်ခု လဲလှယ်ရင်း အောက်သို့ ဆင်းလာရာ အောက်ခြေသို့ ရောက်လေလေ အလံများကို ပို၍ လျင်မြန်စွာ လဲလှယ်ရလေလေ ဖြစ်သည်။

"နီးပြီ... နီးပြီ ဒီတစ်ခါတော့ သေချာပေါက် အောင်မြင်ရမယ်"

သူငယ်လေး၏ စိတ်ထဲတွင် လှုပ်ရှားနေသည်။ သူသည် ဤမျှော်စင်သို့ အကြိမ်ပေါင်းများစွာ လာခဲ့ဖူးသော်လည်း အောက်ခြေသို့ မရောက်ရှိခဲ့ဖူးပေ။ ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ သူသည် အရင်းအနှီးများစွာ စိုက်ထုတ်ထားသဖြင့် အောင်မြင်မှုမှာ လက်တစ်ကမ်းတွင် ရှိနေပြီဖြစ်သည်။

နောက်ဆုံးတွင် သူငယ်လေးမှာ အောက်ခြေသို့ ရောက်ရှိသွားပြီး ထူးဆန်းသော ကျောက်ခေါင်းတလားနှင့် ကျောက်ရုပ်တု လေးခုကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုအချိန်တွင် သူ၏ ကိုယ်ပေါ်၌ ခရမ်းရောင်အလင်းတစ်ခု လင်းလက်လာသည်။

ကျောက်ခေါင်းတလားပေါ်ရှိ ဟိုဘက်ကမ်းပန်း ကို မြင်သောအခါ သူငယ်လေး၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် ပြင်းပြသော လိုအင်ဆန္ဒများ ပေါ်ပေါက်လာသည်။ သူသည် ကျောက်ခေါင်းတလားရှေ့တွင် ဒူးထောက်လိုက်ကာ အမွှေးတိုင် သုံးတိုင်ကို ထွန်းညှိ၍ ရိုသေစွာ ပြောလိုက်သည်။

"မလိမ္မာတဲ့ တပည့် ကျောက်ကျင်ရွှမ် က ဆရာသခင်ကို လာရောက်ဂါရဝပြုပါတယ် "

သူသည် ဦးတိုက်လိုက်ပြီးနောက် ကြာမြင့်စွာ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ ခဏအကြာတွင် ကျောက်ခေါင်းတလားထဲမှ သက်ပြင်းချသံ တစ်ချက် ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ကျောက်ကျင်ရွှမ် ငါ့မှာ မင်းလို တပည့်ရှိခဲ့တာကို ငါမမှတ်မိပါလား "

သူငယ်လေးက ရိုသေစွာဖြင့်

"တပည့်က တစ်ခါက ထုန့်ရွှီလျှို့ဝှက်နယ်မြေ ကို ဝင်ရောက်ခဲ့ပြီး ဆရာသခင် ချန်ထားခဲ့တဲ့ ကျင့်စဉ်တွေကို ရရှိခဲ့တာပါ"

"ထုန့်ရွှီလျှို့ဝှက်နယ်မြေလား... ဩော်... အဲဒီမှာ ကျန်ခဲ့တဲ့ ကျင့်စဉ်ကို မင်းရသွားတာကိုး။ ဒါနဲ့ မင်း ဘာလို့ ဒီနေရာကို ရှာတွေ့လာတာလဲ "

သူငယ်လေးက

"အခု ငရဲပြည်က ကျူးကျော်နေပြီး မိစ္ဆာတွေ သောင်းကျန်းနေပါတယ်။ ရှေးဟောင်း ကျင့်ကြံရေး အင်အားစုတွေလည်း လောကထဲကို ပြန်ဝင်လာနေကြပြီဖြစ်လို့ ဘေးဒုက္ခကြီးတစ်ခု ဆိုက်ရောက်တော့မှာပါ။ တပည့်က လူသားမျိုးနွယ်အတွက် အသက်ဆက်နိုင်ဖို့ ဆရာသခင်ရဲ့ စွမ်းအားကို လာရောက်တောင်းခံတာပါ"

ဟု ပြောလိုက်သည်။

"ငရဲကျူးကျော်မှုလား... အသေးစိတ် အရင်ပြောပြစမ်း"

ခေါင်းတလားထဲမှ အသံမှာ အိုမင်းသော်လည်း ခန့်ညားထည်ဝါလှသဖြင့် ကြီးမားသော ဖိအားကို ပေးနေသည်။

ဤသူငယ်လေး ကျောက်ကျင်ရွှမ်မှာ ကျင့်ကြံခြင်း အလွန်မြင့်မားပြီး အသက်ရှည်စေသည့် လျှို့ဝှက်အတတ်ကို တတ်မြောက်ထားသဖြင့် သူ၏ အစစ်အမှန်အသက်မှာ နှစ်ပေါင်း ၆၀၀ ကျော် ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။ သူသည် လွန်ခဲ့သော နှစ်များအတွင်း ကမ္ဘာပေါ်တွင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်များကို ရိုသေစွာ ပြောပြလိုက်သည်။

နေရာအနှံ့အပြားတွင် ငရဲကျူးကျော်မှုများ ခဏခဏ ဖြစ်ပွားနေပြီး ယခုအချိန်တွင် ဆိုးကျိုးမှာ သိပ်မကြီးသေးဟု ထင်ရသော်လည်း မကြာမီတွင် ကြီးမားသော ဘေးဒုက္ခကြီး ဖြစ်လာကာ လူသားမျိုးနွယ်၏ လမ်းစမှာ မသေချာတော့ကြောင်း ရှင်းပြခဲ့သည်။

ခေါင်းတလားထဲမှသူမှာ ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက်

"မင်းက ငါ့ရဲ့ အမွေအနှစ်တွေကို ကျင့်ကြံထားပြီးပြီပဲ။ ဒီကိုလာတာက ဒီ 'ဟိုဘက်ကမ်းပန်း' အတွက်လား "

"ဆရာသခင် ခွင့်ပြုပေးပါ။ တပည့်အနေနဲ့ ဒီပန်းကို သုံးပြီး နတ်ဘုရားခန္ဓာ ကို တည်ဆောက်ချင်လို့ပါ။ မဟုတ်ရင် ဒီလောကမှာ မြေပြင်နတ်ဘုရား တွေ ရှိတော့မှာ မဟုတ်ဘဲ လူသားတွေကို ကာကွယ်ပေးမယ့်သူ ရှိမှာမဟုတ်တော့ပါဘူး"

ခေါင်းတလားထဲမှ အသံက

"ဟိုဘက်ကမ်းပန်းက ရင့်မှည့်ဖို့ နောက်ထပ် ၁၀ နှစ် လိုသေးတယ်။ အခု စားရင်တော့ ထိရောက်မှာ မဟုတ်ဘူး"

ဟု ဆိုသည်။

ကျောက်ကျင်ရွှမ်က အသံမာမာဖြင့်

"တပည့်မှာ နတ်ပင်တွေကို အချိန်မတိုင်မီ ရင့်မှည့်စေတဲ့ နည်းလမ်းရှိပါတယ်။ သတ္တဝါတွေရဲ့ သွေးနဲ့ ဝိညာဉ်ကို သုံးပြီး လောင်းရမှာပါ"

ဟု ပြောလိုက်သည်။

ခေါင်းတလားထဲမှ အသံမှာ ထပ်မံတိတ်ဆိတ်သွားပြန်ပြီး

"ဟိုဘက်ကမ်းပန်းက ငရဲပြည်က ဆန်းရှန်းကျောက်တုံး ဘေးမှာ ပေါက်တာဆိုတော့ ဒီနည်းလမ်းက တကယ်ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီလိုလုပ်ဖို့ဆိုရင် များပြားလှတဲ့ ဝိညာဉ်နဲ့ သွေးလေတွေ လိုအပ်မှာမို့ ကောင်းကင်ဘုံရဲ့ နိယာမကို ဆန့်ကျင်ရာ ရောက်လိမ့်မယ်"

ကျောက်ကျင်ရွှမ်က ပြတ်သားစွာဖြင့်

"ကျင့်ကြံခြင်းလမ်းစဉ်တွေ ပြတ်တောက်နေပြီး လူ့လောကက အကန့်အသတ်တွေ မရှိတော့ဘူး။ အဲဒီအချိန်ကျရင် မြူခိုးတွေထဲမှာ ပုန်းအောင်းနေတဲ့ ရှေးဟောင်းအရှင်သခင်တွေ နိုးထလာပြီး လူ့လောကက စစ်တလင်း ဖြစ်သွားပါလိမ့်မယ်။ လူအနည်းငယ်ကို စတေးပြီး အခြေအနေအရပ်ရပ်ကို ကာကွယ်တာက ပိုကောင်းပါတယ်"

ဟု ဆိုသည်။

ခဏအကြာတွင် အိုမင်းသောအသံ ထပ်မံထွက်ပေါ်လာသည်။

"ဒါဆိုရင် မင်းမှာ တစ်ခုခု ပြင်ဆင်ထားပြီးပြီပေါ့"

ထိုစကားကြောင့် သူငယ်လေးက ပြုံးလိုက်ကာ

"တပည့်အနေနဲ့ သတ္တဝါ သုံးသိန်း ရဲ့ ဝိညာဉ်နဲ့ သွေးတွေကနေ ဖော်စပ်ထားတဲ့ 'ဝိညာဉ်ဆေးလုံး' နဲ့ 'သွေးဆေးလုံး' တွေကို ပြင်ဆင်ထားပါတယ်။ ဒါက ပန်းရင့်မှည့်မယ့် အချိန်ကို အများကြီး လျှော့ချပေးပါလိမ့်မယ်"

"သတ္တဝါ သုံးသိန်းတဲ့လား... မင်းရဲ့ ရည်မှန်းချက်က မသေးဘူးပဲ။ ကံကြမ္မာ အကျိုးဆက် ကြောင့် မိုးကြိုးပစ်ခံရမှာကို မကြောက်ဘူးလား "

ကျောက်ကျင်ရွှမ်က တည်ကြည်စွာဖြင့်

"တပည့်က လူသားမျိုးနွယ်အတွက် ကြံစည်တာပါ။ အခုခေတ်မှာ အပြစ်ရှိတယ်ဆိုဦးတော့ နောင်လာနောက်သားတွေအတွက် အကျိုးရှိမှာပါ။ ဘယ်လောက်ကြီးတဲ့ အကျိုးဆက်ပဲဖြစ်ဖြစ် တပည့် တစ်ယောက်တည်း ခံယူပါ့မယ် " ဟု ဆိုသည်။

"ကောင်းပြီ... ယခုခေတ်မှာ အပြစ်ရှိသော်လည်း နောင်ခေတ်အတွက် အကျိုးရှိသည် တဲ့။ ဒီလို သတ္တိမျိုးရှိမှတော့ ငါကိုယ်တိုင် မင်းကို ကူညီမယ်"

ကျောက်ကျင်ရွှမ်မှာ အလွန်ဝမ်းသာသွားပြီး ဝိညာဉ်လုံးတစ်လုံးနှင့် သွေးလုံးတစ်လုံးကို ဆက်သလိုက်သည်။

ခေါင်းတလား၏ ပိုင်ရှင်မှာ လူသားမျိုးနွယ်ကို ကာကွယ်ပေးခဲ့သော မြေပြင်နတ်ဘုရား တစ်ဦးဖြစ်ပြီး ဤနေရာတွင် ကျဆုံးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူ၏ ဝိညာဉ်အကြွင်းအကျန်မှာ ထွက်ခွာ၍ မရနိုင်ဖြစ်နေသည်ကို သူငယ်လေးက လျှို့ဝှက်နယ်မြေထဲတွင် သိရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

အမှန်စင်စစ် ထိုသွေးဆေးလုံးများနှင့် ဝိညာဉ်ဆေးလုံးများသည် သူကိုယ်တိုင် မြေပြင်နတ်ဘုရား အဆင့်သို့ တက်လှမ်းရန် ဖော်စပ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သော်လည်း "ဟိုဘက်ကမ်းပန်း" က ပို၍ အာမခံချက် ရှိသဖြင့် ယခုလို လုပ်ဆောင်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဆေးလုံးနှစ်လုံးမှာ မြက်ပင်လေးပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသည်နှင့် မြက်ပင်လေးမှ အားကောင်းသော အရှိန်အဝါတစ်ခု ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး ပန်းငုံလေးတစ်ခု စတင်ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ ၎င်းမှာ အလွန်ထူးဆန်းလှပြီး မကြာမီ ရင့်မှည့်တော့မည့် ပုံပေါ်နေသည်။

"နောက်ထပ် သတ္တဝါ တစ်သိန်း ကိုသာ ယဇ်ပူဇော်နိုင်ရင် ဒီပန်းက သေချာပေါက် ရင့်မှည့်လိမ့်မယ်။ ဒီကျောက်ရုပ် လေးခုထဲမှာ အမွေအနှစ် တစ်ခုစီ ရှိတယ်။ အားလုံးကို မင်းကို ပေးလိုက်မယ်။ လူသားမျိုးနွယ်ကို သစ္စာမဖောက်ပါနဲ့"

ဟု ခေါင်းတလားထဲမှ ပြောပြီးနောက် ငြိမ်သက်သွားတော့သည်။

"ဆရာသခင်ရဲ့ ဆုံးမစကားကို နာခံပါ့မယ်"

ဟု သူငယ်လေးက ရိုသေစွာ ပြောလိုက်သည်။

ထို့နောက် နဂါးခေါင်းနှင့် လူကိုယ်ထည်ရှိသော ကျောက်ရုပ်မှာ ဖြည်းဖြည်းချင်း ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ရွှေရောင် အစအနတစ်ခုသည် သူငယ်လေး၏ လက်ထဲသို့ ပျံဝင်လာသည်။ ၎င်းမှာ "မဟာနဂါးဟိန်းသံ"ဟူသော တန်ခိုးတော် ဖြစ်ပြီး အသံဖြင့် ဝိညာဉ်ကို တုန်လှုပ်စေနိုင်သည်။

သူငယ်လေးမှာ ရင်ခုန်သွားသည်။ ထို့နောက် "ပါရှ" ကျောက်ရုပ်မှာလည်း ပျက်စီးသွားပြီး နောက်ထပ် ရွှေရောင် အစအနတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ ၎င်းမှာ "တောင်ထမ်း၍ ပင်လယ်ဖြတ်ခြင်း" ဟူသော အနှိုင်းမဲ့ ခွန်အားပေးသည့် နတ်ဘုရားအတတ် ဖြစ်သည်။

လှံကိုင်ထားသော ကျောက်ရုပ် ပျက်စီးသွားသောအခါ "ကျင်းဟုန်" ဟူသော ထိပ်တန်း တိုက်ခိုက်ရေး တန်ခိုးတော် ရရှိခဲ့သည်။

နောက်ဆုံးတွင် ရဟန်းအိုကြီး၏ ရုပ်တု ပျက်စီးသွားပြီး "နေမင်းစစ်မှန်သော မီးတောက်" ကို ရရှိခဲ့သည်။

ဤတန်ခိုးတော် လေးမျိုးလုံးမှာ အလွန်ရှေးကျသော အမွေအနှစ်များဖြစ်ပြီး တစ်ခုချင်းစီမှာပင် တတိယအဆင့် ကျွမ်းကျင်သူများ လုယက်ကြမည့် အရာများ ဖြစ်သည်။ သူငယ်လေးမှာ တစ်ပြိုင်နက်တည်း လေးခုလုံး ရရှိလိုက်သဖြင့် အလွန်ပင် စိတ်လှုပ်ရှားသွားတော့သည်။

သူသည် ထပ်မံ ဦးတိုက်လိုက်ပြီးနောက် အပေါ်သို့ ပြန်လည် တက်လှမ်းလာခဲ့သည်။ နောက်ထပ် သတ္တဝါ တစ်သိန်းကိုသာ ယဇ်ပူဇော်ပြီး နတ်ဘုရားခန္ဓာနှင့် ဤတန်ခိုးတော် လေးမျိုးကို ပေါင်းစပ်လိုက်လျှင် သူသည် ကမ္ဘာပေါ်တွင် အတားအဆီးမဲ့ ဖြစ်သွားပေလိမ့်မည်။

"လူသားမျိုးနွယ်အတွက် အသက်ဆက်ပေးခြင်း"

ဆိုသည်မှာ ထိုအဘိုးကြီးလို အတွေးအခေါ် ဟောင်းနွမ်းနေသူများသာ ယုံကြည်မည့် အရာမျိုး ဖြစ်သည်။

သူသည် သတ္တဝါ တစ်သိန်းကို တုန်းလင် ခရိုင်မှာတင် ရှာဖွေရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ယခင်က ကျိုကုန်း အရာရှိကို ယဇ်ပူဇော်ခိုင်းစဉ်က လောကတစ်ခုလုံး တုန်လှုပ်သွားခဲ့သော်လည်း ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ ဘေးဒုက္ခ ဆိုက်ရောက်လာလျှင်ပင် သူသည် အလွယ်တကူ နှိမ်နင်းနိုင်လိမ့်မည်ဟု ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ယုံကြည်နေသည်။

နဂါးချုပ်လှောင်မျှော်စင် အပြင်ဘက်သို့ ရောက်သောအခါ သူငယ်လေးသည် အစီရင်အလံများကို သိမ်းဆည်း၍ ထွက်ခွာရန် ပြင်လိုက်သည်။ သို့သော် ရုတ်တရက် သူ၏ ခြေလှမ်းများ ရပ်တန့်သွားသည်။ မျှော်စင်ထိပ်တွင် ချိတ်ဆွဲထားသော ရှေးဟောင်းဓားမှာ ပျောက်ကွယ်နေပြီ ဖြစ်သည်။

သူ၏ ရှေ့တွင်မူ ခန့်ညားထည်ဝါပြီး ချောမောလှပသော လူငယ် တာအိုဆရာတစ်ဦး ရှိနေသည်။ ထိုရှေးဟောင်းဓားမှာ ထိုလူငယ်၏ ဘေးတွင် လှပစွာ ပျံဝဲနေသည်။ လူငယ်မှာ အပြာရောင် တာအိုဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး သစ်သားဆံထိုး တစ်ခုကို စိုက်ထားကာ ခါးတွင် ရိုးရှင်းသော ဓားတစ်လက်ကို ချိတ်ဆွဲထားသည်။

ကျောက်ကျင်ရွှမ်၏ ရင်ထဲတွင် လေးလံသွားသည်။ ဤသူမှာ ဓား၏ ပိုင်ရှင်ပင် ဖြစ်ရမည်။ သူသည် တစ်ဖက်လူ၏ အာရုံခံမှုကို ဂရုတစိုက် ရှောင်ရှားခဲ့သော်လည်း ယခုကဲ့သို့ မိသွားလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။

လီယန်ချူသည် သူ၏ မျက်လုံးထဲတွင် တန်ခိုးစွမ်းအားများကို ထည့်သွင်းလိုက်သည်။ သူ၏ ဝိညာဥ်မျက်စိ အောက်တွင် နှုတ်ခမ်းနီ၊ သွားဖြူနှင့် ထိုသူငယ်လေး၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် မြင့်မြတ်သောအလင်းများ ရှိနေသယောင် ထင်ရသော်လည်း၊ သူ၏ အစွမ်းထက်လှသော မြင်ကွင်းအောက်တွင်မူ ထိုအလင်းများ၏ အောက်ခြေ၌ ပြင်းထန်လှသော လူသတ်ငွေ့များနှင့် နာကျည်းမှု များ ပြည့်နှက်နေသည်ကို တွေ့မြင်လိုက်ရသည်။

ထိုနာကျည်းမှုများသည် အလွန်ထူထပ်လှသဖြင့် ကိုယ်ပိုင် အရှိန်အဝါတစ်ခုသဖွယ် ဖြစ်နေတော့သည်။

ဤသူမှာ သူငယ်လေး မဟုတ်ဘဲ မိစ္ဆာလမ်းစဉ်၏ အရှင်သခင်ကြီး တစ်ဦးသာ ဖြစ်နေတော့သည်။

အခန်း (၈၆၀) - နည်းပညာမြင့် တာအိုဆရာ၊ တတိယအဆင့်၏ အစွမ်း၊ အရောင်းအဝယ်၊ ခုနစ်သွယ်ဓားနှင့် မြွေဖြူကြီး

လူနှစ်ဦးမှာ တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး အလှမ်းကွာဝေးသော နေရာမှ ရင်ဆိုင်နေကြသည်။

လီယန်ချူသည် လက်ချောင်းလေးများကို အသာအယာ လှုပ်ရှားလိုက်ရာ ချိုးရွှေဓားမှာ ဓားအလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ပြေးထွက်သွားတော့သည်။

ချွန်း...

နဂါးဟိန်းသံတစ်ချက် ထွက်ပေါ်လာ၏။ တစ်စုံတစ်ယောက်က ထိန်းကျောင်းမောင်းနှင်နေသော ချိုးရွှေဓားနှင့် အလိုအလျောက် တိုက်ခိုက်နေသော ချိုးရွှေဓားမှာ လုံးဝကို ကွာခြားလှသည်။

ဓားအလင်းမှာ လျှပ်စီးအလား လက်ခနဲ ဖြစ်သွားပြီး တာအိုသူငယ်လေး၏ မျက်ခုံးအလယ် တည့်တည့်သို့ ရောက်ရှိသွားသည်။ နှစ်ပေါင်း ၆၀၀ ကျော် ကျင့်ကြံလာခဲ့သည့် ဤမိစ္ဆာလမ်းစဉ် အရှင်သခင်ကြီးပင်လျှင် ပြင်းထန်လှသော သတ်ဖြတ်လိုသည့် အငွေ့အသက်များ မိမိကို ပစ်မှတ်ထားနေသည်ကို ခံစားလိုက်ရသဖြင့် တုန်လှုပ်သွားရသည်။

ထက်မြက်လှချည်လား

သူ၏လက်ထဲမှ ခရမ်းရောင်အလင်းတန်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး မရှောင်သာမတိမ်းသာသည့် အချိန်အတွင်းမှာပင် ချိုးရွှေဓားကို ခုခံလိုက်သည်။

ဒေါင်...

ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးအကြားတွင် ခေါင်းလောင်းကြီးကို ထိုးနှက်လိုက်သည့်အလား အသံကြီး ဟိန်းထွက်သွား၏။ တာအိုသူငယ်လေးမှာ နောက်သို့ လွင့်စဉ်သွားပြီး လက်ချောင်းများမှ သွေးများ တစိမ့်စိမ့် ကျလာတော့သည်။

သူသည် မိမိ၏ လက်ချောင်းကို ကြည့်ရင်း အံ့အားသင့်နေမိသည်။ မိမိကို ဒဏ်ရာရအောင် လုပ်နိုင်သူနှင့် မတွေ့ရသည်မှာ မည်မျှပင် ကြာခဲ့ပြီနည်း။ ခုနက သူအသုံးပြုလိုက်သည်မှာ ရုပ်ခန္ဓာကို ဖျက်ဆီးနိုင်စွမ်းရှိသော လက်ညှိုးဖြစ်သော်လည်း ဤလူငယ်တာအိုဆရာ၏ ဓားတစ်ချက်အောက်မှာတင် ပျက်စီးသွားလိမ့်မည်ဟု သူ မထင်ထားခဲ့ပေ။

တာအိုသူငယ်လေးက လေသံအေးအေးဖြင့်

"ခဏနေပါဦး၊ ငါက ဒီနေရာကို မှားယွင်းရောက်ရှိလာတာပါ၊ အသက်နဲ့လဲပြီး တိုက်ခိုက်နေဖို့ လိုလို့လား" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ခဏတာ ရင်ဆိုင်လိုက်ရုံနှင့် တစ်ဖက်လူမှာ သာမန်မဟုတ်ကြောင်း သူ သိလိုက်သည်။ လောကကြီးကို ကျောခိုင်းပြီး ပုန်းအောင်းနေတတ်သော ရှေးဟောင်းပုဂ္ဂိုလ်ကြီးများနှင့် မတူဘဲ ဤသူငယ်လေးမှာ မည်သည့်မာန်မာနမှ မရှိပေ။ သူသည် နှစ်ပေါင်း ၆၀၀ ကျော် ကျင့်ကြံခဲ့ပြီး မြေပြင်နတ်ဘုရားအဆင့်သို့ တက်လှမ်းရန် ခြေတစ်လှမ်းသာ လိုတော့သည့် အခြေအနေဖြစ်ရာ ဤကဲ့သို့ အရေးကြီးသော အချိန်တွင် မည်သည့်အရာကိုမဆို ဆွေးနွေးညှိနှိုင်းရန် အသင့်ရှိနေသည်။

သို့သော် သူ၏စကားပင် မဆုံးသေးမီ လီယန်ချူ၏ လက်သီးချက်က ကျရောက်လာသည်။ သွေးချီအင်အားမှာ သက်တံအလား တောက်ပနေပြီး လက်သီးလေဟုန်က ဟင်းလင်းပြင်ကို ချက်ချင်း ဆုတ်ဖြဲပစ်လိုက်သည်။ တာအိုသူငယ်လေး၏ ပုံရိပ်မှာ ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ပေတစ်ရာခန့်အကွာတွင် ပြန်လည်ပေါ်လာကာ ခရမ်းရောင်အလင်းတန်းတစ်ခုကို ထပ်မံ ထုတ်လွှတ်လိုက်ပြန်သည်။

သို့သော် ထိုအလင်းတန်းမှာ လီယန်ချူ၏ လက်သီးချက်အောက်တွင် တစ်ဖန် ပျက်စီးသွားရပြန်သည်။ မည်သည့် အပိုအလုပ်မှ မပါဘဲ ရိုးရှင်းသော်လည်း အနှိုင်းမဲ့သော ခွန်အားများ ပါဝင်နေသည့်အပြင် သိုင်းလမ်းစဉ်၏ သတ်ဖြတ်လိုသော စိတ်ဆန္ဒများလည်း ပြည့်နှက်နေသည်။

တာအိုသူငယ်လေး၏ ရှေ့တွင် မြေကြီးထဲမှ နွယ်ပင်များစွာ ရုတ်တရက် ထိုးထွက်လာသည်။ ထိုနွယ်ပင်များမှာ အလွန်ခိုင်ခံ့လှသဖြင့် အဆင့်မြင့် မှော်ဓားများဖြင့်ပင် ဖြတ်တောက်ရန် ခဲယဉ်းလှသည်။ ထိုနွယ်ပင်များသည် လီယန်ချူထံသို့ ရူးသွပ်စွာ ပြေးဝင်သွားကြသည်။

ဝုန်း... ဝုန်း...

လီယန်ချူသည် လက်သီးဖြင့် ထိုနွယ်ပင်များကို အမှုန့်ခြေပစ်လိုက်သည်။ နွယ်ပင်များမှာ အဆုံးမဲ့သော သက်စောင့်အားများဖြင့် တစ်ခုပြီးတစ်ခု ပြန်လည်ထွက်ပေါ်လာသော်လည်း လီယန်ချူက မရပ်မနား ထိုးနှက်နေဆဲပင်။ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ခွန်အားများသည် နွယ်ပင်များမှတစ်ဆင့် တာအိုသူငယ်လေးထံသို့ စီးဆင်းသွားသဖြင့် သူငယ်လေးမှာ မနေနိုင်ဘဲ နောက်သို့ တစ်လှမ်း ဆုတ်လိုက်ရသည်။

"သိုင်းလမ်းစဉ်က လူသားနတ်ဘုရား ဖြစ်လာမယ့် လူရိုင်းတစ်ယောက်ပဲ၊ ဒါကြောင့်လည်း ဒီလောက် ရိုင်းစိုင်းနေတာကိုး"

တာအိုသူငယ်လေးမှာ ဒေါသထွက်သွားသည်။ ဤလူငယ်တာအိုဆရာမှာ စတွေ့ကတည်းက စကားတစ်လုံးမှ မပြောဘဲ တိုက်ခိုက်နေသဖြင့် အလွန်ပင် မိုက်မဲလှသည်ဟု သူ ခံစားရသည်။ တစ်ဖက်လူ၏ ခွန်အားမှာလည်း ရုပ်ခန္ဓာသက်သက်ကိုသာ အသုံးပြုနေပုံရသဖြင့် သာမန်သိုင်းပညာရှင်များနှင့် အနည်းငယ် ကွဲပြားနေကြောင်း သူ သတိထားမိသည်။

ဝုန်း...

နွယ်ပင်များကြားမှ လီယန်ချူ၏ ပုံရိပ်မှာ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ထွက်ပေါ်လာပြီး သူ၏လက်ချောင်းများကို ချိတ်သဏ္ဌာန် ကွေးကာ တာအိုသူငယ်လေး၏ လည်ပင်းကို လှမ်းဖမ်းလိုက်သည်။

ရှပ်...

တာအိုသူငယ်လေး၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် စိမ်းပြာရောင်အလင်းတန်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ အလွန်ပါးလွှာသော်လည်း မည်သည့်အတတ်နှင့်မျှ မဖျက်ဆီးနိုင်သော အငွေ့အသက်များ ပါဝင်နေသည်။ ၎င်းမှာ အလွန်အစွမ်းထက်သော မှော်ရတနာတစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။

ယခင်က သူငယ်လေးသည် တောင်ပိုင်းဒေသသို့ ဆေးသွားရှာစဉ် တတိယအဆင့်ရှိသော မိစ္ဆာဘုရင်တစ်ပါးနှင့် တိုက်ခိုက်ခဲ့ဖူးသည်။ ထိုမိစ္ဆာဘုရင်၏ အနှိုင်းမဲ့သော ခွန်အားဖြင့် ထိုးနှက်ချက်များသည်ပင် ဤမှော်ရတနာကို တစ်စုံတစ်ရာ မထိခိုက်စေနိုင်ဘဲ မိစ္ဆာဘုရင်သာလျှင် သူငယ်လေး၏ အတတ်ဖြင့် အသတ်ခံခဲ့ရသည်။

ဒိန်း...

လီယန်ချူ၏ လက်သီးချက် ကျရောက်သွားသောအခါ စိမ်းပြာရောင်အလင်းမှာ ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွားသည်။ တောင်ကြီးတစ်လုံး ကျရောက်လာသည့်အလား ပြင်းထန်သော ခွန်အားကြောင့် တာအိုသူငယ်လေး၏ မျက်နှာမှာ ဖြူလျော့သွားပြီး ပါးစပ်ထောင့်မှ သွေးတစ်စ ထွက်လာတော့သည်။

သူသည် ဟိုဘက်ကမ်းပန်း ကို ရရှိရန် အသက်နှင့်ရင်း၍ ကြိုးစားနေသူ ဖြစ်သည်။ တတိယအဆင့် ထိပ်ဆုံးသို့ ရောက်ရှိနေပြီး နှစ်ပေါင်း ၆၀၀ ကျော် နေထိုင်လာသူ ဖြစ်သဖြင့် သူ တတ်မြောက်ထားသော တန်ခိုးတော်များနှင့် ပိုင်ဆိုင်ထားသော မှော်ရတနာများမှာ မနည်းလှပေ။ သို့သော် ယနေ့တွင် မိမိထက် အသက်ငယ်သော လူငယ်လေးတစ်ဦး၏ လက်ချက်ဖြင့် သွေးအန်ရလိမ့်မည်ဟု သူ မထင်ထားခဲ့ပေ။

သူသည် ခန္ဓာကိုယ်ကို လှုပ်ရှားလိုက်ကာ အခိုးအငွေ့တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲပြီး ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ သစ်သားစွမ်းအားဖြင့် ကိုယ်ယောင်ဖျောက်ခြင်း ပင် ဖြစ်သည်။

လောကကြီးထဲတွင် သူ၏ အရှိန်အဝါများ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး သူ ထွက်ပြေးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ရှေးဟောင်းသစ်ပင်ကြီးတစ်ပင်ပေါ်မှ သစ်ရွက်လေးများမှာ အနည်းငယ် တုန်ခါသွားပြီးနောက် ထိုတုန်ခါမှုမှာ အောက်ဘက်သို့ ကူးစက်သွားသည်။

"ဘယ်ကရောက်လာတဲ့ လူရိုင်းလဲ၊ မြို့တော်က လူနဲ့များ ပတ်သက်နေတာလား"

တာအိုသူငယ်လေး၏ စိတ်ထဲတွင် လေးလံသွားသည်။ ဤလူမှာ တိုက်ခိုက်လိုက်သည်နှင့် ကောင်းကင်ပြိုမတတ် အစွမ်းထက်လှပြီး ရိုးရှင်းသော တိုက်ခိုက်မှုတိုင်းတွင် ပြင်းထန်လှသော သတ်ဖြတ်လိုသည့် စွမ်းအားများ ကိန်းအောင်းနေသဖြင့် နှစ်ပေါင်း ၆၀၀ ကျော် ကျင့်ကြံလာသော သူပင်လျှင် အကြီးအကျယ် အံ့အားသင့်ရသည်။ ထို့ပြင် တစ်ဖက်လူ၏ အရှိန်အဝါမှာ အသက် ၂၀ ကျော်ဝန်းကျင်သာ ရှိသေးကြောင်း သူ မြင်နေရသည်။

ထိုအချိန်တွင် ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး၏ အာရုံခံစားမှု ကို ရရှိထားသော သူငယ်လေးမှာ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ မိမိ၏အနားသို့ အရှိန်အဝါတစ်ခု လိုက်ပါလာသည်ကို သူ ခံစားလိုက်ရသည်။

"သူကလည်း သစ်သားစွမ်းအားနဲ့ ကိုယ်ယောင်ဖျောက်တတ်တာလား"

သူငယ်လေးမှာ ထိတ်လန့်သွားသည်။ သူ အသုံးပြုနေသည်မှာ ရှေးဟောင်းအမွေအနှစ်မှ ရရှိထားသော စစ်မှန်သည့် ကိုယ်ယောင်ဖျောက်အတတ် ဖြစ်သော်လည်း တစ်ဖက်လူ၏ အရှိန်မှာ သူနှင့် တန်းတူဖြစ်နေသည်။ သူငယ်လေးမှာ ကိုယ်ပေါ်မှ အလင်းများ လက်ခနဲ ဖြစ်သွားပြီး မြေအောက်သို့ ငုပ်လျှိုးရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။

ဒုန်း...

သို့သော် မြေအောက်မှာ သံမဏိကဲ့သို့ မာကျောနေသဖြင့် မည်သည့်နေရာကိုမျှ ငုပ်လျှိုး၍ မရနိုင်တော့ပေ။

"မြေကြီးကို သံမဏိဖြစ်စေတဲ့ အတတ် လား"

သူငယ်လေးမှာ ပို၍ အံ့အားသင့်သွားသည်။ ထို့ကြောင့် လီယန်ချူနှင့် ထပ်မံ မရင်ဆိုင်လိုတော့ဘဲ သက်တံအလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ကောင်းကင်ယံသို့ ပျံတက်သွားတော့သည်။ ဤအတတ်မှာ တိမ်စီးခြင်းထက် ပို၍ မြန်ဆန်လှသည်။

လီယန်ချူသည် တိမ်စီးခြင်းအတတ်ကို အသုံးမပြုဘဲ ခါးမှ ကျန့်ကျောင်းဓား ကို အသာအယာ ပုတ်လိုက်သည်။

ရှပ်...

ဓားအိမ်ထဲမှ အဖြူရောင်အလင်းတန်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး ကောင်းကင်ယံရှိ တိမ်တိုက်များကို အမှုန့်ခြေကာ ပြင်းထန်သော သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များနှင့်အတူ တာအိုသူငယ်လေး၏ လည်ပင်းသို့ ဝဲပျံသွားတော့သည်။

သူငယ်လေးမှာ အကြီးအကျယ် ထိတ်လန့်သွားပြီး အာရုံခံစားမှုများက အန္တရာယ်ရှိကြောင်း အဆက်မပြတ် သတိပေးနေသည်။ တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် သူသည် သေဘေးနှင့် ရင်ဆိုင်လိုက်ရ၏။ တာအိုသူငယ်လေး၏ ဦးခေါင်းနှင့် ကိုယ်မှာ ရုတ်တရက် တခြားစီ ဖြစ်သွားသည်။ သို့သော် ၎င်းမှာ ကျန့်ကျောင်းဓားဖြင့် အဖြတ်ခံရခြင်း မဟုတ်ဘဲ သူ၏ ဦးခေါင်းခွာခြင်းအတတ် ကို အသုံးပြုလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ရှေးဟောင်းပုံပြင်များထဲမှ ရှန်ကုန်းပေါင် အသုံးပြုသကဲ့သို့ ထိုအတတ်ကို ယခုအချိန်တွင် ကျန့်ကျောင်းဓားကို ခုခံရန် အသုံးပြုလိုက်ခြင်းပင်။ ဤကဲ့သို့ တန်ခိုးတော်ကို ပါးနပ်စွာ အသုံးပြုပုံမှာ လီယန်ချူကိုပင် အံ့အားသင့်သွားစေသည်။

နောက်ထပ် အဖြူရောင်အလင်းတစ်ခု ကောင်းကင်သို့ ထိုးတက်သွားပြန်သည်။ လီယန်ချူသည် ယခင်က မသိမ်းဆည်းရသေးသော ချိုးရွှေဓားထဲသို့ ပြင်းထန်သော စွမ်းအားများကို ထည့်သွင်းလိုက်ရာ ဓားမှာ ကောင်းကင်ယံသို့ ပျံတက်သွားပြီး တာအိုသူငယ်လေး၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ပိုင်းဖြတ်ရန် ကြိုးစားသည်။ ဓားမှာ ရင်ဘတ်ကို ထိုးဖောက်သွားသော်လည်း သူငယ်လေး၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ဆံပင်တစ်မျှင်သာ ကျန်ရစ်တော့သည်။

ယခုအခါ သူငယ်လေး၏ ဦးခေါင်းရော၊ ခန္ဓာကိုယ်ပါ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ လီယန်ချူသည် ချိုးရွှေဓားကို ပြန်သိမ်းလိုက်ကာ ကျန့်ကျောင်းဓား ကို လက်တွင်ကိုင်ရင်း မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

"အတတ်ပညာတွေတော့ အတော်စုံသားပဲ"

သူသည် စိတ်အာရုံကို ချက်ချင်း လွှတ်တင်လိုက်ရာ မိုင်ပေါင်း ရာချီသော နေရာအနှံ့သို့ ပြန့်နှံ့သွားသည်။ ဤမျှ ကျယ်ပြန့်သော စိတ်အာရုံမျိုးကို ပိုင်ဆိုင်ထားခြင်းမှာ သူ၏ ထူးခြားသော ကံကြမ္မာများကြောင့်သာ ဖြစ်သည်။ စိတ်အာရုံထဲတွင် တာအိုသူငယ်လေး၏ ပုံရိပ်ကို တွေ့ရှိလိုက်ရသဖြင့် လီယန်ချူသည် လွန်းပျံ ကို ထုတ်ယူကာ အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် လိုက်လံ ဖမ်းဆီးတော့သည်။

တာအိုသူငယ်လေးသည် ကောင်းကင်ယံတွင် သက်တံအလင်းတန်းအဖြစ် ထွက်ပြေးနေရင်း ရင်ထဲတွင် တုန်လှုပ်နေမိသည်။

"ဘယ်လောက် ကောက်ကျစ်တဲ့ တာအိုဆရာလဲ၊ အဲဒီဓားက အရှိန်အဝါကြီးနေပေမဲ့ တကယ်တော့ မျက်လှည့်ပြတာပဲ၊ ခါးက ဓားတိုကမှ တကယ့် အသက်ကို နှုတ်မယ့် လက်နက်ပဲ"

"ငါ့အသက်တောင် ပါသွားတော့မလို့"

သူငယ်လေးမှာ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ ဤတာအိုဆရာသာ မြေပြင်နတ်ဘုရား အဆင့်သို့ ရောက်သွားလျှင် သာမန်သိုင်းပညာရှင်များထက် ပို၍ ရင်ဆိုင်ရခက်ပေလိမ့်မည်။ သူ၏ စိတ်ထဲတွင် သတ်ဖြတ်လိုသော ဆန္ဒများ ပြင်းထန်လာသည်။ ဤကဲ့သို့သော ပါရမီရှင်ကို အမြစ်မပြတ်စေလျှင် နောင်တွင် ကြီးမားသော ဘေးဒုက္ခ ဖြစ်လာပေလိမ့်မည်။

"ထားလိုက်ပါဦး၊ အရင်ဆုံး သတ္တဝါ သုံးသိန်းကို ယဇ်ပူဇော်ပြီး ဟိုဘက်ကမ်းပန်းကို ရင့်မှည့်အောင် လုပ်ဖို့က ပိုအရေးကြီးတယ်၊ ဒီလူကိုတော့ နောက်မှ သတ်လည်း မနောက်ကျပါဘူး"

သူငယ်လေးက စဉ်းစားနေရင်း အရှိန်ကို ပိုမြှင့်လိုက်သည်။ သို့သော် ရုတ်တရက် ပြင်းထန်သော အရှိန်အဝါတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရပြီး လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ ရွှေရောင်အလင်းတန်းတစ်ခု ပျံသန်းလာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ၎င်းမှာ လွန်းပျံတစ်ခု၏ ပုံသဏ္ဌာန် ဖြစ်နေသည်။

"မှော်လွန်းပျံလား"

သူငယ်လေးမှာ ထိတ်လန့်သွားသည်။ ဤလွန်းပျံမှာ ကောင်းကင်ရော မြေကြီးပါ မကျန် သွားလာနိုင်ပြီး အရှိန်အလွန်မြန်သော ထိပ်တန်း အသုံးအဆောင် ဖြစ်ကြောင်း သူ သိသည်။

"ငလူးကောင်"

သူငယ်လေးက ဟိန်းဟောက်လိုက်ကာ လက်ညှိုးဖြင့် ညွှန်လိုက်ရာ ဟင်းလင်းပြင်ထဲတွင် တောင်တန်းများစွာ ရုတ်တရက် ပေါ်ပေါက်လာသည်။ ထိုတောင်တန်းများကို တိုက်မိသောအခါ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အသံကြီးများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ဝုန်း... ဝုန်း...

လီယန်ချူမှာ လွန်းပျံထဲတွင် ရှိနေသဖြင့် မည်သည့်အတတ်ကမျှ မထိခိုက်နိုင်သော်လည်း ဤတောင်ကြီးများက လမ်းကို ပိတ်ဆို့ထားသဖြင့် အရှိန်နှေးသွားရသည်။ ထိုအချိန်အတွင်းမှာပင် တာအိုသူငယ်လေးမှာ သက်တံအလင်းအဖြစ် ထွက်ပြေးသွားပြန်သည်။

လီယန်ချူကလည်း ရွှေရောင်အလင်းအဖြစ် နောက်မှ ထပ်ကြပ်မကွာ လိုက်လံဖမ်းဆီးသည်။ ကောင်းကင်ယံတွင် စိမ်းပြာရောင်နှင့် ရွှေရောင် အလင်းတန်းနှစ်ခုမှာ တစ်ခုနှင့်တစ်ခု အပြိုင် လိုက်လံနေကြသည်။ မိုင်ပေါင်း ရာချီသော ခရီးကို ဖြတ်ကျော်လာခဲ့ပြီးနောက် သူငယ်လေးသည် လက်ညှိုးဖြင့် ထပ်မံ ညွှန်ပြလိုက်ပြန်ရာ အဆုံးမဲ့သော တောင်တန်းကြီးများ ဟင်းလင်းပြင်တွင် ထပ်မံ ပေါ်ပေါက်လာပြန်သည်။

လီယန်ချူသည် လွန်းပျံကို ပါးနပ်စွာ မောင်းနှင်ရင်း ထိုတောင်တန်းများကို ရှောင်ကွင်းကာ လိုက်လံခဲ့သည်။ သူတို့နှစ်ဦးမှာ ပင်လယ်ပြင်အထိ ရောက်ရှိသွားကြသည်။ လီယန်ချူသည် လွန်းပျံ၏ အရှိန်ဖြင့် အကွာအဝေးကို လျှော့ချနိုင်ခဲ့သည်။ ဤတာအိုသူငယ်လေးမှာ မိစ္ဆာအငွေ့အသက်များ ပြည့်နှက်နေသော်လည်း အတတ်ပညာများကို အသုံးပြုပုံမှာ အလွန်ပင် ပါးနပ်လှသည်။ အထူးသဖြင့် ထွက်ပြေးသည့် အတတ်တွင် အလွန်ကျွမ်းကျင်လှသည်။

လီယန်ချူသည် လွန်းပျံကို သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။

ချွန်း...

ကျန့်ကျောင်းဓားမှာ အဖြူရောင်အလင်းတန်းအဖြစ် ဓားအိမ်ထဲမှ ထွက်ပေါ်လာပြီး ခဏချင်းမှာပင် သူငယ်လေး၏ နောက်ကျောသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။ တစ်ဖက်လူ၏ ဦးခေါင်းခွာခြင်းအတတ်ကို ကြိုတင်ကာကွယ်ရန်အတွက် ဤတစ်ကြိမ်တွင် ဦးခေါင်းကို တိုက်ရိုက် အမှုန့်ခြေရန် ပစ်မှတ်ထားလိုက်သည်။

သို့သော် ခဏချင်းမှာပင် သူငယ်လေးမှာ ပုံရိပ်ပေါင်း တစ်ဒါဇင်ကျော် ခွဲထွက်သွားသည်။ ပုံရိပ်တစ်ခုမှာ အပိုင်းပိုင်း ပြတ်သွားသော်လည်း ကျန်သည့်ပုံရိပ်များမှာ မထိခိုက်ပေ။ တာအိုသူငယ်လေး၏ မျက်နှာမှာ ပြာနှမ်းသွားပြီး

"ပင်လယ်ပြင်အထိ လိုက်သတ်နေတာလား၊ ငါက မင်းကို ကြောက်နေတယ် ထင်နေလား" ဟု အော်ဟစ်လိုက်သည်။

သူငယ်လေးသည် လက်ချောင်းဖြင့် အသာအယာ တောက်လိုက်ရာ ပျံသန်းနေသော ဓား ၇ လက် ထွက်ပေါ်လာပြီး သူ၏ အနားတွင် ဝန်းရံနေကြသည်။ ၎င်းမှာ ခုနစ်သွယ် အမွေအနှစ်ဓား ဖြစ်သည်။

ထိုဓား ၇ လက်မှာ အဆိပ်ရှိသော သတ္တဝါ ၇ မျိုး၏ အမည်များကို မှည့်ခေါ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။

(ရွှေဖားပြုပ်၊ ရေဖားပြုပ်၊ ကောင်းကင်ကြက်ဖ၊ နေယုန်၊ ပန်းကန်းခြေများ၊ လိပ်နက်နှင့် မြွေစိမ်း)

ဓားအစုအဝေးမှာ သူငယ်လေး၏ လက်ထဲတွင် တောက်ပသော အလင်းများ ထွက်ပေါ်လာပြီး ဓားအစီရင်တစ်ခုကို တည်ဆောက်ကာ လီယန်ချူကို တိုက်ခိုက်တော့သည်။ ဓား ၇ လက်လုံးမှာ သာမန်မဟုတ်ဘဲ တစ်လက်ချင်းစီမှာပင် ချိုးရွှေဓားနှင့် တန်းတူရှိသော်လည်း ဓားအစီရင် ဖြစ်သွားသောအခါ ပို၍ အစွမ်းထက်လာသည်။

လီယန်ချူသည် မျက်နှာသေဖြင့် ကျန့်ကျောင်းဓားကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။

ရှပ်...

ကောင်းကင်ယံတွင် လမင်းအလား ဝိုင်းစက်သော ဓားအလင်းတန်းတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာပြီး အရာအားလုံးကို တိုက်ခိုက်လိုက်သည်။

ဒုန်း... ဒုန်း...

ပြင်းထန်သော အရှိန်အဝါများ အရပ်မျက်နှာအနှံ့ ပျံ့နှံ့သွားသည်။ လီယန်ချူ၏ ကျန့်ကျောင်းဓားမှာ အလွန်ထက်မြက်လှသော်လည်း တာအိုသူငယ်လေး၏ ဓားအစီရင်ကြောင့် အသာစီးရရန် ခဲယဉ်းနေသည်။

"မှော်လက်နက်ကို အားကိုးပြီး ငါ့ကို လိုက်သတ်နေတာလား၊ မင်း တကယ်ပဲ အသက်မလိုချင်တော့ဘူး ထင်တယ်"

သူငယ်လေးက ဟိန်းဟောက်လိုက်ရာ သူ၏ နောက်ကျောမှ ကြီးမားလှသော မြွေဖြူကြီးတစ်ကောင် ထွက်ပေါ်လာသည်။ ထိုမြွေကြီးမှာ အလွန်ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းပြီး လီယန်ချူကို အေးစက်စွာ စိုက်ကြည့်နေသည်။ မြွေဖြူကြီးမှာ ပါးစပ်ကို ဟလိုက်ပြီး တောက်ပသော အဖြူရောင် အငွေ့တန်းကြီးတစ်ခုကို လီယန်ချူထံသို့ မှုတ်ထုတ်လိုက်သည်။

ထိုအငွေ့တန်းမှာ ဟင်းလင်းပြင်ကို ဖြတ်ကျော်လာသဖြင့် အလွန်အစွမ်းထက်လှသော်လည်း လီယန်ချူမှာမူ တုန်လှုပ်ခြင်းမရှိဘဲ ခံယူလိုက်သည်။ သူငယ်လေးမှာ မျက်နှာပျက်သွားပြီး "မဖြစ်နိုင်ဘူး" ဟု ရေရွတ်လိုက်မိသည်။

လီယန်ချူ၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် စစ်မှန်သော ယန်မီးတောက်နှင့် လျှပ်စီးအရှိန်အဝါများ ခဏတာ လက်ခနဲ ဖြစ်သွားသည်ကို သူ တွေ့လိုက်ရသည်။

"ဒီလူမှာ မှော်ရတနာ ဘယ်လောက်တောင် ရှိနေတာလဲ"

သိုင်းလမ်းစဉ် ကျင့်ကြံသူများ၏ သတ်ဖြတ်နိုင်စွမ်းကို သူ သိသဖြင့် ဤလူငယ်၏ အနားသို့ အကပ်မခံဘဲ အကွာအဝေးတစ်ခုမှသာ တိုက်ခိုက်ရန် သူ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ဓား ၇ လက်ဖြင့် လီယန်ချူကို ထိန်းထားရင်း သူသည် နောက်သို့ ဆုတ်ခွာလိုက်သည်။

ပေတစ်ရာကျော် ရှည်လျားသော မြွေဖြူကြီးမှာ ဟိန်းဟောက်ကာ အငွေ့တန်းများကို အဆက်မပြတ် မှုတ်ထုတ်နေသော်လည်း လီယန်ချူ၏ ကိုယ်ပေါ်ရှိ ကုသိုလ်မှတ် ၇ သိန်းတန် အဆောင်အကာအကွယ်ကြောင့် မည်သည့်ဒဏ်ရာမှ မရရှိပေ။

လီယန်ချူက ဓားကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ကောင်းကင်ယံတွင် မိုးကြိုးပစ်လိုက်သည့်အလား အသံကြီး ထွက်ပေါ်လာပြီး ဓားလေဟုန်က ဓား ၇ လက်ကို နောက်သို့ ဆုတ်သွားစေသည်။ ထို့နောက် လီယန်ချူသည် ရင်ဘတ်ထဲမှ ရှစ်ခွင်မှန် ကို ထုတ်ယူကာ မြှင့်တင်လိုက်သည်။

တာအိုသူငယ်လေးမှာ စိတ်ထဲတွင် အန္တရာယ်ကို ကြိုတင်ခံစားလိုက်ရသဖြင့် ရှစ်ခွင်မှန်ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ ဤမှန်မှာ ဝိညာဉ်ကို ဖျက်ဆီးနိုင်စွမ်း ရှိသည်။ အဖြူရောင်အလင်းတန်း တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသောအခါ သူငယ်လေးမှာ အသည်းအသန် ရှောင်ကွင်းလိုက်သော်လည်း မြွေဖြူကြီးမှာမူ ထိုအလင်းနှင့် တိုက်ရိုက်တိုးကာ မှိန်ဖျော့သွားရသည်။

သူငယ်လေး၏ မျက်နှာမှာလည်း ဖြူလျော့သွားသည်။

"တောက်... အဆင့်မြင့်လက်နက် တစ်ခုတင်မကဘူး၊ ဝိညာဉ်ကို သတ်တဲ့ မှော်ရတနာပါ ရှိနေတာလား"

သူငယ်လေးနှင့် မြွေဖြူကြီးမှာ စိတ်ချင်းဆက်နွယ်နေသဖြင့် မြွေဖြူကြီး ဒဏ်ရာရသောအခါ သူလည်း ထိခိုက်ရသည်။ လီယန်ချူသည် ရှစ်ခွင်မှန်ကို လွှတ်တင်လိုက်ရာ မှန်မှာ ကြီးမားလာပြီး မိုင်ပေါင်းများစွာကို အလင်းဖြင့် လွှမ်းခြုံထားလိုက်သည်။ မြွေဖြူကြီးမှာ ပြေးစရာ မြေမရှိတော့ဘဲ ထပ်မံ ထွက်ပေါ်လာသော အဖြူရောင်အလင်းကြောင့် ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွားပြီး နာကျင်စွာ အော်ဟစ်တော့သည်။

"လေလာစေ"

သူငယ်လေးမှာ ဒဏ်ရာရနေသော်လည်း ဟိန်းဟောက်လိုက်ရာ ကြီးမားသော ရေဆင်နှာမောင်းကြီးတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာပြီး ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကို ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။ သူသည် ဤပင်လယ်ပြင်၏ ရေဓာတ်ကို အသုံးပြု၍ လီယန်ချူကို သတ်ဖြတ်ရန် ကြံစည်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

သိုင်းပညာရှင်များသည် ရုပ်ခန္ဓာကိုသာ အားကိုးကြသော်လည်း သူကမူ လောကကြီး၏ စွမ်းအားကို ငှားရမ်းအသုံးပြုနိုင်သဖြင့် ပို၍ အစွမ်းထက်လှသည်။ ဤရေဆင်နှာမောင်းအတွင်း၌ လီယန်ချူမှာ လမ်းပျောက်သွားပေလိမ့်မည်။

သို့သော် လီယန်ချူက ဓားကို တစ်ချက်သာ ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။ ဓားအလင်းမှာ ကောင်းကင်ယံ ပေတစ်ရာကျော်အထိ ဖြတ်သန်းသွားပြီး ရေဆင်နှာမောင်းကို အပိုင်းနှစ်ပိုင်း ပိုင်းဖြတ်လိုက်သည်။ လောကကြီး၏ အရှိန်အဝါကိုပင် ဤဓားက ဖြတ်တောက်နိုင်နေပြီ ဖြစ်သည်။

တာအိုသူငယ်လေးမှာ နှစ်ပေါင်းရာချီသော အတွေ့အကြုံရှိသည့်အတိုင်း "ပြန်ထစေ" ဟု ထပ်မံ ဟိန်းဟောက်လိုက်ရာ ရေဆင်နှာမောင်းမှာ ယခင်ထက် ပို၍ ကြီးမားစွာ ပြန်လည် ထွက်ပေါ်လာပြန်သည်။ သူငယ်လေးမှာ ဤမျှ ကြီးမားသော အတတ်ကို အသုံးပြုနေသော်လည်း အားအင်ကုန်ခမ်းခြင်း မရှိသည်မှာ ဤပင်လယ်ပြင်၏ အကျိုးကျေးဇူးပင် ဖြစ်သည်။

လီယန်ချူသည် အချိန်မဖြုန်းလိုတော့ဘဲ "ရေခွဲအဆောင်" နှင့် "လေငြိမ်ပုတီး" တို့ကို ထုတ်သုံးလိုက်သည်။ ရေဆင်နှာမောင်းမှာ ထိုမှော်ရတနာနှစ်ခုနှင့် တွေ့သောအခါ တဖြည်းဖြည်း နှေးကွေးသွားပြီး ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

တာအိုသူငယ်လေး - "...................."

"ဒီကောင်မှာ မှော်ရတနာ ဘယ်လောက်တောင် ရှိနေတာလဲဟ"

လီယန်ချူသည် နေရာတွင် ပျောက်ကွယ်သွားပြီးနောက် သူငယ်လေး၏ ရှေ့တွင် ပြန်လည် ပေါ်လာကာ ဓားဖြင့် ပြင်းထန်စွာ ခုတ်ချလိုက်သည်။ သူငယ်လေးမှာ အနားအကပ်မခံရဲဘဲ ချက်ချင်း ထွက်ပြေးသွားပြန်သည်။

ဤတစ်ကြိမ် တိုက်ခိုက်မှုတွင် နှစ်ဦးလုံးမှာ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး မနှိမ်နင်းနိုင်ဘဲ ဖြစ်နေသည်။

သူငယ်လေးသည် လီယန်ချူက မိမိကို စူးစမ်းစွာ ကြည့်နေသည်ကို တွေ့သောအခါ စကားပြောရန် အခွင့်အရေး ရသွားသည်။

"ကျင်းကွမ်းဘုရားကျောင်းကို တစ်ခါဝင်ရုံနဲ့ ဒီလောက်အထိ အသက်နဲ့ရင်းပြီး တိုက်နေဖို့ လိုလို့လား၊ မင်း ဘာလိုချင်လဲ ပြော၊ ငါတို့ ညှိနှိုင်းလို့ ရပါတယ်"

အလွန် သိက္ခာကျလှသည်။ ဤမျှ အဆင့်မြင့်သော ကျင့်ကြံသူများမှာ တွေ့သည်နှင့် တိုက်ခိုက်လေ့ မရှိကြဘဲ အကျိုးစီးပွားအတွက်သာ ကြည့်ကြသည်။

လီယန်ချူက အေးစက်စွာဖြင့်

"ငါ့ကို စိတ်လှုပ်ရှားစေမယ့် အရာတစ်ခု ပေးနိုင်ရင်တော့ မင်းကို လွှတ်ပေးဖို့ စဉ်းစားပေးမယ်"

ဟု ပြောလိုက်သည်။

"ဒီ ခုနစ်သွယ်ဓားအစီရင်ကို မင်းကို ပေးမယ်၊ ဒါဆိုရင် ဒီနေ့ကိစ္စကို အဆုံးသတ်လို့ ရမလား"

လီယန်ချူက ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"ငါက ဓား ကိုပဲ သုံးတာ၊ ဟိုဓား တွေကို သုံးရတာ မကျွမ်းကျင်ဘူး"

တာအိုသူငယ်လေး - "...................."

"လူလိမ်။ ခုနကတင် ငါ့ကို ဓား နဲ့ လိုက်သတ်နေတာ မဟုတ်လား"

ဟု သူ စိတ်ထဲက ကျိန်ဆဲနေသော်လည်း အခြေအနေအရ စိတ်ရှည်စွာဖြင့် ဆက်ပြောရသည်။

"ငါ့မှာ နှစ်တစ်ထောင် သျှားစောင်း ရှိတယ်၊ ဒါက ဝိညာဉ်ကို ပြုစုပျိုးထောင်ပေးနိုင်တယ်၊ ဒါနဲ့ ဒီကိစ္စကို ဖြတ်လို့ ရမလား"

လီယန်ချူက

"ငါက နဂါးသွေးမြက်တို့၊ ဖီးနစ်အဆီအနှစ်တို့ကိုတောင် သုံးဖူးတာ၊ မင်းရဲ့ ဟာက သိပ်ပြီး စိတ်မပါလှဘူး" ဟု ဆိုသည်။

သူငယ်လေးမှာ တုန်လှုပ်သွားသည်။ ထိုအရာများမှာ လောကတွင် အကောင်းဆုံးသော ရတနာများ မဟုတ်ပါလော။

"ငါ့မှာ ကျင်းဟုန် ဆိုတဲ့ တန်ခိုးတော် ရှိတယ်၊ ဒါက ရှေးဟောင်းအမွေအနှစ်ပဲ၊ အဲဒါကို ပေးရင်ကော"

"မကြားဖူးဘူး"

"ငါ့မှာ နေမင်းစစ်မှန်သော မီးတောက် ရှိတယ်၊ မိစ္ဆာတွေကို သတ်ဖို့ အကောင်းဆုံးပဲ"

ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် လီယန်ချူ၏ လက်ပေါ်ရှိ "သုံးရောင်ခြယ်မီးတောက်" ကို မြင်သောအခါ သူ ဆွံ့အသွားရပြန်သည်။

"နက်ရှိုင်းတဲ့ ပင်လယ်ရေခဲလား"

"မရဘူး"

"ငွေပုတီးလား"

လီယန်ချူသည် ရုတ်တရက် ရှေ့သို့ တစ်လှမ်းတိုးကာ လက်သီးဖြင့် ပြင်းထန်စွာ ထိုးနှက်လိုက်သည်။ သူငယ်လေးမှာ ညှိနှိုင်းနေရင်း လီယန်ချူက ရုတ်တရက် တိုက်ခိုက်လိမ့်မည်ဟု မထင်ထားသဖြင့် ရှောင်ချိန်မရဘဲ လွင့်စဉ်သွားကာ သွေးအန်တော့သည်။

"ကောက်ကျစ်တဲ့ကောင်"

သူငယ်လေးက အော်ဟစ်လိုက်သော်လည်း လီယန်ချူ၏ လက်သီးချက်များက ထပ်ဆင့်ကျရောက်လာသည်။ သိုင်းနယ်မြေကို ခန္ဓာကိုယ်နှင့် ပေါင်းစပ်ပြီးနောက် လီယန်ချူ၏ လက်သီးမှာ အလွန်ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသည်။

တာအိုသူငယ်လေး၏ ကိုယ်ပေါ်မှ အကာအကွယ်မှာ သုံးချက်မြောက် လက်သီးချက်တွင် ပျက်စီးသွားရသည်။ လီယန်ချူသည် သူငယ်လေး၏ ခန္ဓာကိုယ် မည်မျှ ကြံ့ခိုင်ကြောင်း သိလိုက်ရသော်လည်း ထပ်မံ စကားမပြောတော့ဘဲ ရွှမ်းကျီမီးတောက်များဖြင့် တိုက်ခိုက်လိုက်သည်။

သူငယ်လေးမှာ အနားအကပ်ခံလိုက်ရသဖြင့် မိမိ၏ စွမ်းအားကို အပြည့်အဝ မထုတ်နိုင်ဘဲ ထွက်ပြေးသွားရပြန်သည်။ သူသည် လီယန်ချူ၏ လက်ပေါ်ရှိ မီးတောက်ကို မြင်သောအခါ အကြီးအကျယ် ထိတ်လန့်သွားရသည်။

"ဒါ... ရွှမ်းကျိမီးတောက် လား "

သူသည် နာကျင်စွာဖြင့် ဟိန်းဟောက်လိုက်တော့သည်။

"မင်း တကယ်ပဲ ငါ့အသက်ကို ယူချင်နေတာလား"