အခန်း (၁၅၅-၁၅၆)

အခန်း (၁၅၅) အေးခဲနန်းဆောင်သို့ နှင်ထုတ်ခံရခြင်းနှင့် ဝိညာဉ်လွင့် အမှန်တရားပြော ဆေးလုံး

ကိုယ်လုပ်တော်အန်း၏ အမြင်အာရုံများက တစ်ခဏမျှ မှောင်မိုက်သွားလေ၏။

သူမသည် ခေါင်းလှည့်ကာ ကိုယ်လုပ်တော်ရှူ၏ အနည်းငယ် ကော့တက်နေသော နှုတ်ခမ်းများကို ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ မျက်လုံးများ ချက်ချင်းပင် ပြူးကျယ်သွားလေသည်။

ကိုယ်လုပ်တော်အန်းသည် ရုတ်တရက် မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများမှာ သွေးရောင်လွှမ်းနေ၏။

"အရှင်မင်းကြီး... သူမက သေချာပေါက် ကိုယ်ဝန်မရှိပါဘူး... ကျွန်တော်မျိုးမတို့ နန်းတွင်းသမားတော်ကို ထပ်မံခေါ်ယူလိုက်ပါလား..."

“ဘာတွေ ထပ်ပြောနေတာလဲ... သူတို့က နင့်ကို သတ်ဖို့ ကြိုးစားနေတာ သိသာကြီးကို…”

ယွင်ဟွားသည် ပြဇာတ်ကို ဆက်လက်ကြည့်ရှုနေလေ၏။

"ညီမတော်အန်း... ငါက အရှင်မင်းကြီးရဲ့ ကလေးကို ကိုယ်ဝန်မဆောင်ထားဘူးလို့ နင်က ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် သေချာနေရတာလဲ..."

ကိုယ်လုပ်တော်ရှူက ရုတ်တရက် မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး ကိုယ်လုပ်တော်အန်းထံသို့ တစ်လှမ်းချင်း ချဉ်းကပ်သွားကာ သူမ၏ မျက်လုံးများကို စူးစိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

သူမ ကိုယ်ဝန်မရနိုင်တော့ကြောင်း သိလိုက်ရခြင်းသည် သူမအတွက် သေချာပေါက် အရက်စက်ဆုံး ထိုးနှက်ချက်ပင် ဖြစ်၏။

သူမ၏ ပထမဆုံး သံသယရှိသူမှာ ကိုယ်လုပ်တော်အန်းဖြစ်သော်လည်း သူမတွင် သက်သေအထောက်အထား မရှိပေ။

ကိုယ်လုပ်တော်အန်းသည် ထိုမျက်လုံးများ၏ စိုက်ကြည့်ခြင်းကို ခံရသောအခါ သူမကျူးလွန်ခဲ့သမျှ အရာအားလုံးကို ဖောက်ထွင်းသိမြင်သွားသည့်အလား ကျောချမ်းသွားလေသည်။

“ငါ… ငါ.."

သူမ ထိုစဉ်က ပြင်ဆင်ခဲ့သောဆေးမှာ လုံးဝ အာနိသင်မပြဘဲ ကိုယ်လုပ်တော်ရှူက သူမ ကျုံးသွင်းခံရစေရန် တမင်သက်သက် ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ လုပ်ဆောင်ခဲ့ခြင်းများ ဖြစ်နိုင်မည်လား။

"ငါက ဘာဖြစ်လဲ..."

ကိုယ်လုပ်တော်ရှူက အေးစက်စွာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်၏။

"အရှင်မင်းကြီး... မယ်တော်ကြီး... ကိုယ်လုပ်တော်အန်းက မကောင်းတဲ့ ရည်ရွယ်ချက်တွေနဲ့ ကျွန်တော်မျိုးမနဲ့ မမွေးဖွားသေးတဲ့ ကလေးအပေါ် ယုတ်မာစွာ စွပ်စွဲနေပါတယ်... အရှင်မင်းကြီးအနေနဲ့ ကိုယ်လုပ်တော်အန်းကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် အပြစ်ပေးဖို့ တောင်းဆိုပါတယ်..."

ကိုယ်လုပ်တော်အန်းက "ဒုန်း" ဟူသော အသံနှင့်အတူ ဒူးထောက်ချလိုက်လေသည်။

သူမသည် ထိတ်လန့်တကြားဖြင့် အကြိမ်ကြိမ် ဦးညွှတ်ကာ

"အရှင်မင်းကြီး... နန်းတွင်းသမားတော်တွေကို ထပ်ခေါ်ပေးပါ... အထူးသဖြင့် သမားတော်ဝူကိုပါ... သမားတော်ဝူရဲ့ ဆေးပညာက အလွန်တော်ပါတယ်... ဒီကိစ္စမှာ သံသယဖြစ်စရာတစ်ခုခုတော့ သေချာပေါက် ရှိနေပါတယ်..."

"ကိုယ်လုပ်တော်ရှူရဲ့ ကျန်းမာရေး ထိခိုက်ထားလို့ ကိုယ်ဝန်မရနိုင်တော့ဘူးဆိုတာကို ကျွန်တော်မျိုးမ ကြားခဲ့ရပါတယ်..."

လူတိုင်းက ဤကြီးမားသော ပြဇာတ်ကြီးကို တိတ်ဆိတ်စွာ ကြည့်ရှုနေကြပြီး ကျန်ရှိနေသောသူများမှာ မည်သူ့ကို ယုံကြည်ရမည်ဆိုသည်ကို မသေချာတော့ပေ။

ဧကရာဇ်ဝမ်ရွှမ်းသည် အစားအသောက်ကို မြိန်ရေယှက်ရေ စားသောက်နေသော ယွင်ဟွားအား တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်လုံးများ အနည်းငယ် တောက်ပသွား၏။

ယွင်ဟွားက ခေါင်းလှည့်ကာ ဧကရာဇ်ဝမ်ရွှမ်းအား ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ မျက်ခွံများ ပြင်းထန်စွာ လှုပ်ခတ်သွားလေသည်။

"အမတ်ငယ်ယွင်... နက္ခတ်တာရာ လေ့လာရေးဌာနရဲ့ ဒုတိယညွှန်ကြားရေးမှူးအနေနဲ့ ငါကိုယ်တော်အတွက် ဗေဒင်တွက်ချက်ပေးပါ... ငါကိုယ်တော် အခု မင်းကိုပဲ ယုံကြည်တော့တယ်... ပြီးတော့ သူတို့ပြောနေတဲ့ စကားတွေထဲမှာ ဘယ်သူက အမှန်ပြောပြီး ဘယ်သူက လိမ်ပြောနေလဲဆိုတာကို ငါကိုယ်တော် ဆုံးဖြတ်နိုင်လိမ့်မယ်..."

*ကောင်မလေး... မင်းက တိတ်တိတ်လေး ဘေးကနေ ကြည့်နေချင်တာလား... အဲ့ဒီအကြောင်းကို တွေးတောင်မတွေးနဲ့..*

ကိုယ်လုပ်တော်ရှူနှင့် ကိုယ်လုပ်တော်အန်းတို့ နှစ်ဦးစလုံးမှာ ယွင်ဟွားအား အံ့အားသင့်စွာ ကြည့်လိုက်ကြသည်။

ယွင်ဟွားမှာ ကြက်သေသေသွားပြီး သူမ လက်ထဲရှိ မုန့်သည်လည်း သတိပေးချက်မရှိဘဲ မြေကြီးပေါ်သို့ လိမ့်ကျသွားလေ၏။

“မဟုတ်ဘူးလေ... ငါက ဘေးက ပွဲကြည့်နေတဲ့သူ သက်သက်ပါ... ဒီနေရာက သူ့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်အိမ်နောက်ဖေးလေ... သူကိုယ်တိုင် စုံစမ်းစစ်ဆေးမှု မလုပ်ဘဲနဲ့ ငါ့ကို ဘာလုပ်စေချင်နေတာလဲ..”

“ဘယ်လိုမှ မဖြစ်နိုင်ဘူး... ငါ လုပ်ရမယ့်အစား သေလိုက်တာကမှ ပိုကောင်းဦးမယ်..”

“ဟုတ်တယ် ပန်းကလေး... ဒီအဘိုးကြီး ဧကရာဇ်ကို အဆုံးထိ တိုက်ခိုက်ကြစို့... သူက ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ရွေးချယ်မှုတွေ အများကြီးလုပ်ပြီး မိန်းမတွေ အများကြီးကို နန်းတော်ထဲ ခေါ်လာရတာလဲ... သူကိုယ်တိုင်ပဲ ခေါင်းကိုက်ခံပါစေ..”

သေခြင်းရှင်ခြင်းစာအုပ်က ဒေါသတကြီးဖြင့် ပြန်လည်ချေပလိုက်ပြီး ၎င်း၏ ပန်းကလေးမှာ ငယ်ရွယ်လွန်းသေးသဖြင့် ဤမျှ ကြီးလေးသော တာဝန်ကို မထမ်းဆောင်နိုင်ကြောင်း ပြောဆိုလေသည်။

“ဟုတ်တယ် ဟုတ်တယ်... အရာအားလုံးက ငါ့ရဲ့ ဟွားဟွားလေး အပေါ်မှာပဲ မူတည်နေတယ်... သူ့ရဲ့ ထီးနန်းကို လုယူပြီး ဟွားဟွားလေးကို ဧကရီအဖြစ်တင်မြှောက်ကာ ကမ္ဘာကြီးကို တစ်ခုတည်းဖြစ်အောင် ပေါင်းစည်းပြီး ဘုရင်တွေ ဖြစ်လာအောင် လုပ်ကြမလား..”

ညီလာခံအတွင်းရှိ အမတ်များက သူတို့၏ တီးတိုးရေရွတ်နေသော အတွေးများကို ရိုးအီနေပြီဖြစ်သော်လည်း နန်းတွင်းဆောင်ရှိ ကိုယ်လုပ်တော်များမှာမူ အကြောက်လွန်ကာ တုန်ယင်နေကြပြီး ဧကရာဇ်ဝမ်ရွှမ်းကို မကြည့်ဘဲ မနေနိုင်အောင် ဖြစ်နေကြသည်။

ဧကရာဇ်ဝမ်ရွှမ်းသည် တည်ငြိမ်နေဆဲဖြစ်ကာ ဖြည်းညင်းစွာ ပြောလိုက်၏။

"အမတ်ငယ်ယွင်... ငါကိုယ်တော် လူတစ်ယောက်ကို ရွှေနဲ့လုပ်ထားတဲ့ ပန်းကန်နဲ့ တူတစ်စုံကို လုပ်ခိုင်းထားတယ်... အကယ်၍ မင်းက အမှန်တရားကို ရှာဖွေပေးနိုင်မယ်ဆိုရင် အဲ့ဒါနဲ့ ဆုချမယ်... မင်း ဘယ်လိုသဘောရလဲ..."

“ဟွန့်... ပန်းကန်နဲ့ တူတစ်စုံတဲ့လား... ငါ့ရဲ့ ပန်းကလေးက မတတ်နိုင်တဲ့အတိုင်းပဲ…”

သေခြင်းရှင်ခြင်းစာအုပ်က လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။ ၎င်း၏ ပန်းကလေးတွင် သူမ၏ နေရာလွတ်အတွင်း၌ ရွှေများအမြောက်အမြား ရှိနေသည်လေ။

“ဟုတ်တယ် ပန်းကလေး... ငါတို့ မလုပ်ဘူး..”

"အရှင်မင်းကြီး... ကျွန်တော်မျိုးမ အမိန့်နာခံပါ့မယ်..."

"အရှင်မင်းကြီး... စိတ်ချပါ... ဒီကိစ္စကို ကျွန်တော်မျိုးမ ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းပြီး အရှင်မင်းကြီးကို စိတ်ပျက်စေမှာ မဟုတ်ပါဘူး..."

ယွင်ဟွားက ပြုံးကာ အမိန့်ကို လက်ခံလိုက်ပြီး သေခြင်းရှင်ခြင်းစာအုပ်နှင့် တရားသူကြီး၏စုတ်တံကို ကြည့်ကာ ကူကယ်ရာမဲ့စွာဖြင့် သက်ပြင်းချလိုက်လေသည်။

ဧကရာဇ်ဝမ်ရွှမ်းသည် ယွင်ဟွား၏ စရိုက်လက္ခဏာကို အပြည့်အဝ သိရှိထား၏။ သူမသည် အခြားမည်သည့် ဆုလာဘ်ကိုမဆို သေချာပေါက် ငြင်းပယ်မည်ဖြစ်သော်လည်း ရွှေလေးများ သေးငယ်နေမည်ဆိုလျှင်တောင်မှ သူမက ဂရုစိုက်မည်မဟုတ်ပေ။

ကိုယ်လုပ်တော်ရှူနှင့် ကိုယ်လုပ်တော်အန်းတို့နှစ်ဦးသည် ယွင်ဟွား သူတို့ဆီသို့ လျှောက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ အချင်းချင်း အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်ကြပြီး သူတို့၏ ကျောရိုးတစ်လျှောက် စိမ့်တက်သွားလေသည်။

သူတို့နှစ်ဦးစလုံး၏ နဖူးများမှ ချွေးအေးများ စီးကျလာ၏။

"အို့.. ဘုရားရေ..."

ကိုယ်လုပ်တော်ရှူက ရုတ်တရက် သူမ၏ ဗိုက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး သူမ၏ မျက်နှာမှာ နာကျင်မှုကြောင့် ရှုံ့မဲ့သွားလေသည်။

"အရှင်မင်းကြီး... ကျွန်တော်မျိုးမ ဗိုက်ထဲက သိပ်နေလို့မကောင်းဘူး... ပြန်ပြီး အနားယူချင်ပါတယ်..."

ယွင်ဟွားသည် နန်းတွင်းသမားတော်တစ်ဦးအား ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဆွဲခေါ်လာခဲ့ပြီး ကိုယ်လုပ်တော်ရှူ၏ အရှေ့တွင် တိုက်ရိုက် ရင်ဆိုင်လိုက်လေသည်။

သူမက ရယ်မောကာ ပြောလိုက်၏။

"စိတ်မပူပါနဲ့... ဒီနေရာမှာ နန်းတွင်းသမားတော် ငါးယောက်တောင် ရှိပါတယ်... အပ်တစ်ချက်လောက် စိုက်လိုက်တာနဲ့ ချက်ချင်း ကခုန်နိုင်သွားမယ်လို့ ကျွန်တော်မျိုးမ အာမခံပါတယ်..."

ကိုယ်လုပ်တော်ရှူက ယွင်ဟွားအား ဒေါသတကြီးဖြင့် စိုက်ကြည့်လိုက်လေသည်။

သူမ၏ အင်္ကျီလက်များအတွင်း၌ ဖုံးကွယ်ထားသော လက်များကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားလျက်ရှိ၏။

“အဟက်... ငါ့ရဲ့ ပန်းကလေးကို စိုက်ကြည့်ရဲတယ်ပေါ့... နင်က တော်တော် သတ္တိကောင်းနေတာပဲ... သူမကို နှိမ်နင်းလိုက်ပြီး သူမရဲ့ အကြံအစည်တွေ အားလုံးကို သဲထဲရေသွန် ဖြစ်သွားအောင် လုပ်လိုက်…”

သေခြင်းရှင်ခြင်းစာအုပ်က အော်ဟစ်လိုက်ပြီး တရားသူကြီး၏စုတ်တံကလည်း တုံ့ပြန်သည့်အနေဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။

ထို့နောက် ချက်ချင်းပင် တရားသူကြီး၏စုတ်တံသည် ဆေးလုံးငယ်လေးတစ်လုံးကို ထုတ်ယူကာ ယွင်ဟွား၏ လက်ထဲသို့ ထည့်ပေးလိုက်သည်။

“ဒါက မုန့်ပို ပျင်းနေတုန်း လုပ်ထားတဲ့ ဆေးလုံးလေးပဲ... သူ့နာမည်က 'ဝိညာဉ်လွင့် အမှန်တရားပြော ဆေးလုံး' လို့ခေါ်တယ်... အကယ်၍ ဒါကို စားလိုက်တာနဲ့ ချက်ချင်း အမှန်တရားတွေကို ပြောပြလိမ့်မယ်..”

ယွင်ဟွား၏ မျက်လုံးများ အရောင်လက်သွားပြီး လူတိုင်းသည်လည်း ချက်ချင်းပင် မတ်မတ်ထိုင်လိုက်ကြသည်။

ဤမျှကောင်းမွန်သောအရာ ရှိနေမည်ဟု မယုံကြည်နိုင်အောင်ပင်။

ယွင်ဟွား၏ အကြည့်တို့သည် သူမ၏ ဗိုက်ပေါ်သို့ ကျရောက်သွားပြီးနောက် တခစ်ခစ် ရယ်မောလိုက်လေသည်။

ထိုကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ရယ်မောသံကြောင့် ကိုယ်လုပ်တော်ရှူမှာ မသိစိတ်မှပင် တံတွေးမြိုချမိသွား၏။

"ရော့...ဒါကို စားလိုက်ပါ..."

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ယွင်ဟွားက သူမ၏ ပါးကို ညှစ်ကာ ဆေးလုံးအား သူမ၏ ပါးစပ်ထဲသို့ အတင်းထည့်လိုက်လေသည်။

၎င်းမှာ ပါးစပ်ထဲတွင် အရည်ပျော်သွား၏။

ကိုယ်လုပ်တော်ရှူသည် အန်ချင်သော်လည်း အန်၍မရသဖြင့် အလွန် ထိတ်လန့်သွားလေသည်။

"နင်... ငါ့ဗိုက်ထဲက နဂါးသန္ဓေသားကို ထိခိုက်စေတဲ့ ဘာအရာကို ကျွေးလိုက်တာလဲ... ဒီကိစ္စအတွက် နင့်ရဲ့ အသက်ဘယ်နှစ်ချောင်းနဲ့ ပေးဆပ်ရမလဲဆိုတ သိရဲ့လား..."

ယွင်ဟွားက ပြုံးဖြီးဖြီးဖြင့် ပြောလိုက်၏။

"ဆရာကြီးရဲ့ ထုတ်ကုန်တစ်ခုဖြစ်တဲ့ ဝိညာဉ်လွင့် အမှန်တရားပြော ဆေးလုံးလေ..."

ကိုယ်လုပ်တော်ရှူသည် ချောင်းနှစ်ချက်ဟန့်လိုက်ပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများမှာ အံ့ဩမှုများပြည့်နှက်နေ၏။

"ဘာ အမှန်တရားပြောဆေးလုံးလဲ... ငါ တစ်ခါမှ မကြားဖူးဘူး..."

"မကြားဖူးရင်လည်း ခဏနေရင် သူ့ရဲ့ အစွမ်းကို မြင်ရမှာပေါ့..."

မုန့်ပို ဖော်စပ်ထားသော အရာမှာ သေချာပေါက် အလွန်ပျော်စရာကောင်းပေလိမ့်မည်။

ယွင်ဟွားက တစ်ခဏမျှ ရပ်တန့်လိုက်ပြီးနောက် တိုက်ရိုက်ပင် ပြောလိုက်လေသည်။

"ကိုယ်လုပ်တော်ရှူ... ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် ပြောပါဦး... နင့်မှာ ကိုယ်ဝန်ရှိသလား... မရှိဘူးလား..."

"အမတ်ငယ်ယွင်... နန်းတွင်းသမားတော် အတော်များများက ငါ့ရဲ့ သွေးကြောကို စမ်းသပ်ခဲ့ပေမယ့် ငါက ကိုယ်ဝန်တုဆေးလုံး သောက်ထားတယ်ဆိုတာကို ဘယ်သူမှ ရောဂါမရှာဖွေနိုင်ခဲ့ကြဘူး... သူတို့အားလုံးက အသုံးမကျတဲ့ လူတစ်စုဆိုတာ ရှင်းနေတာပဲ..."

ဤစကားများကို ပြောဆိုလိုက်သောအခါ လူတိုင်းက ကိုယ်လုပ်တော်ရှူအား အံ့အားသင့်စွာ ကြည့်လိုက်ကြသည်။

ကိုယ်လုပ်တော်ရှူမှာ ကြက်သေသေသွားပြီး ချက်ချင်းပင် မြေပြင်ပေါ်သို့ ဒူးထောက်ကျသွားလေသည်။

"အရှင်မင်းကြီး... ကျွန်တော်မျိုးမရဲ့ အဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့ စကားတွေကို နားမထောင်ပါနဲ့... အရှင်မင်းကြီးမှာ ကိုယ်ဝန်ရှိမရှိဆိုတာကို ကျွန်တော်မျိုးမက မသိဘူးလို့ ထင်နေတာလား... ကျွန်တော်မျိုးမရဲ့ ကိုယ်ပိုင်အစေခံကို အရှင်မင်းကြီးရဲ့ မျိုးစေ့ကို ခိုးယူခိုင်းပြီးပြီ... ပြီးတော့ ကိုယ်လုပ်တော်အန်းကို သတ်ဖို့လည်း ထောင်ချောက်ဆင်ထားပြီးပြီ..."

ကိုယ်လုပ်တော်ရှူက ထိတ်လန့်တကြားဖြင့် သူမ၏ ပါးစပ်ကို ပိတ်လိုက်ရာ သူမ၏ ကျောပြင်တစ်ခုလုံး ချွေးအေးများဖြင့် စိုရွှဲသွားလေ၏။

ကိုယ်လုပ်တော်အန်းသည် ချက်ချင်းပင် ခုန်ထလိုက်လေသည်။

“အရှင်မင်းကြီး... ကြည့်ပါ... ကျွန်တော်မျိုးမ လိမ်မပြောပါဘူး... သူမက ကျွန်တော်မျိုးမကို သတ်ဖို့အတွက် ကိုယ်ဝန်ရှိချင်ယောင် ဆောင်နေတာဆိုပြီး ဝန်ခံသွားပါပြီ..."

အိုး... ဘုရားရေ…။

အံ့ဩစရာကောင်းလှစွာပင် ထိုအရာက လျင်မြန်လွန်းလှပြီး ကိုယ်လုပ်တော်ရှူသည် မမျှော်လင့်ဘဲ ဝန်ခံလိုက်လေသည်။

“ဟားဟားဟား…”

ယွင်ဟွားသည်လည်း ဆေး၏ အာနိသင်များကြောင့် အံ့အားသင့်သွားလေ၏။

“ဝါး... မုန့်ပိုက တကယ့်ကို ကျွမ်းကျင်တာပဲ... သူမရဲ့ ဝိညာဉ်လွင့် အမှန်တရားပြော ဆေးလုံးက ကိုယ်လုပ်တော်ရှူကို သေမလောက်ကို ကြောက်သွားစေတာပဲ..”

“ရှောင်ပေပေ့... မုန့်ပိုက ဒါကို ဘယ်လို ဖော်စပ်ထားလဲဆိုတာကို နင် သိလား... ငါ အဲ့ကျွမ်းကျင်မှုကို တကယ်သင်ယူချင်တယ်... ဒါမှ နောက်ပိုင်း အမတ်တွေအားလုံးကို တစ်ယောက်တစ်လုံးစီ ကျွေးလို့ရမှာ... အဲ့ဒါက ပိုပြီးတော့ ပျော်စရာမကောင်းဘူးလား..”

“ငါ မသိဘူး... ဒီတစ်လုံးတောင် ငါ ခိုးပြီး ဖွက်ထားတာလေ... အခုတော့ ကုန်သွားပြီ..”

ယွင်ဟွားမှာ အနည်းငယ် စိတ်ပျက်သွားပြီး ဧကရာဇ်ဝမ်ရွှမ်းမှာလည်း အတော်လေး နှမြောသွားလေသည်။

ကိုယ်လုပ်တော်ရှူက ယွင်ဟွားအား ကြောက်ရွံ့စွာ ကြည့်လိုက်၏။ သူမသည် သူမ၏ အနက်ရှိုင်းဆုံး အတွေးများအားလုံးကို တကယ်ပင် ဖွင့်ဟပြောဆိုမိသွားလေပြီ။

သူမ၏ နှုတ်ခမ်းများမှာ ဖြူရော်နေပြီး သူမ လာမည့် နေ့ရက်များကို ကြိုတင် စိတ်ကူးကြည့်နိုင်နေပြီ ဖြစ်သည်။

သူမ၏ ကိုယ်ပိုင်အတွေးများကို မကြားနိုင်တော့သဖြင့် ကိုယ်လုပ်တော်မှာ တံတွေးကို ခဲယဉ်းစွာ မြိုချလိုက်လေသည်။

သူတို့က ကျိန်ဆိုလိုက်ကြ၏။

ယခုမှစ၍ အမတ်ငယ်ယွင်ကို မြင်တိုင်း သူမနှင့် ဝေးဝေးတွင် နေတော့မည်ဟု။

ဧကရာဇ်ဝမ်ရွှမ်းသည် ရှေ့သို့ လှမ်းလာကာ ကိုယ်လုပ်တော်ရှူအား ကန်ထုတ်လိုက်လေသည်။

“တောက်... သေချင်နေတာလား..."

သူမက ကိုယ်ဝန်ရှိချင်ယောင် ဆောင်ရုံသာမက သူ့ကို အဘိုးကြီးဟုပင် ခေါ်ရဲသေးသည်။ သူ့ကို အရက်သောက်ရန် အတင်းအကျပ်ခိုင်းပြီး အစေခံမလေးအား သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ညစ်ညမ်းစေခဲ့သည်။

ဤယုတ်မာသော မိန်းမသည် တော်ဝင်သွေးသားကို ရှုပ်ထွေးအောင် မလုပ်ခဲ့လျှင်တောင်မှ သူ့ရင်ထဲရှိ အမုန်းတရားများကို ငြိမ်းအေးစေရန် လုံလောက်မည် မဟုတ်ပေ။

"အစောင့်တို့... ကိုယ်လုပ်တော်ရှူကို အေးခဲနန်းဆောင်ထဲ ပစ်ထည့်လိုက်..."

ဖြေဆေးမသောက်ဘဲ ဆယ်လအကြာတွင် ပေါက်ကွဲပြီး သေဆုံးသွားလိမ့်မည်ဟု ရှောင်ရှူးရှူး ပြောခဲ့သည်ကို သူ မမေ့သေးပေ။

ကိုယ်လုပ်တော်ရှူက မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများမှာ အသက်ကင်းမဲ့ကာ ပြာနှမ်းနေ၏။

ကိုယ်လုပ်တော်အန်းမှာ အလွန် စိတ်လှုပ်ရှားသွားသဖြင့် သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် မျက်ရည်များ စီးကျလျက် သူ့အား ချက်ချင်း သွားရောက် နှုတ်ဆက်လေသည်။

"အရှင်မင်းကြီး..."

"ကျွန်တော်မျိုးမအတွက် တရားမျှတမှုကို ရှာဖွေပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အရှင်မင်းကြီး..."

ဧကရာဇ်ဝမ်ရွှမ်းသည် မျက်လုံးများကို မှေးကာ သူမအား စူးစိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

"မင်း ကျေးဇူးတင်ရမယ့်သူမှားနေပြီ... အမှန်တရားကို ဖော်ထုတ်ပေးခဲ့တာက အမတ်ငယ်ယွင်ပဲ..."

*နင်လည်း ဘာမှမကောင်းပါဘူး... ကိုယ်လုပ်တော်တွေကို အဆိပ်ခတ်ခဲ့တာပဲလေ..”

"အစောင့်တို့... ကိုယ်လုပ်တော်အန်းက ကိုယ်လုပ်တော်ရှူကို ကလေးမရနိုင်တော့တဲ့ ဆေးတစ်မျိုး တိုက်ခဲ့တယ်... သူတို့ နှစ်ယောက်လုံးကို အေးခဲနန်းဆောင်ဆီ ပို့လိုက်..."

သူတို့ အချင်းချင်းနှိပ်စက်ကြပါစေ။

အခန်း (၁၅၆) ကျွန်မကို ယုံကြည်လိုက်ပါ... အရှင့်ကို ကိုယ်ဝန်ရလာစေရပါမည်

"အရှင်မင်းကြီး..."

ကိုယ်လုပ်တော်အန်းမှာ အလွန်တရာ ထိတ်လန့်သွားလေသည်။

“ဟင်... ငါ ဘာမှတောင် မပြောရသေးဘူးလေ... ကိုယ်လုပ်တော်အန်းက ကိုယ်လုပ်တော်ရှူကို ဆေးခတ်ခဲ့တယ်ဆိုတာကို အရှင်မင်းကြီးက ဘယ်လိုလုပ် သိသွားရတာလဲ…”

ဧကရာဇ်ဝမ်ရွှမ်းမှာ ဆွံ့အသွား၏။

အထိန်းတော်ချောင်က ချက်ချင်းပင် ရှေ့သို့ တက်လာလေသည်။

"ကိုယ်လုပ်တော်အန်း... ဆင်ခြေပေးဖို့ မလောပါနှင့်... ကိုယ်လုပ်တော် လုပ်ခဲ့သမျှကို တော်ဝင်လျှို့ဝှက်အစောင့်တပ်က စုံစမ်းပြီးသွားပါပြီ... ဒါ့ကြောင့် အေးခဲနန်းဆောင်သို့သာ လိမ္မာပါးနပ်စွာ သွားရောက်နေထိုင်လိုက်ပါ..."

“ရှောင်ရှူးရှူး... စောစောက အစောင့်တွေ လာပြီး သတင်းပို့သွားတာများ ရှိလို့လား…”

ယွင်ဟွားက အမှတ်ရရန် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားနေလေသည်။

သေခြင်းရှင်ခြင်းစာအုပ်က သူ၏ခေါင်းကို ကုတ်လျက်

“သတိမထားမိပါဘူး…”

“ပေပေ့လည်း ပွဲကြည့်ကောင်းနေလို့ သတိမထားမိလိုက်ဘူး…”

“ကောင်းပြီလေ... ထားလိုက်ပါတော့…”

ယွင်ဟွားက ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် တွေးလိုက်၏။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူမ၏ ရွှေဖလားလေးကတော့ ထွက်ပြေးသွားမည် မဟုတ်ပေ။

ကိုယ်လုပ်တော်ရှူက အံကိုကြိတ်ကာ မြေပြင်မှ ထလာပြီးနောက် ကိုယ်လုပ်တော်အန်းဆီသို့ ပြေးသွားကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ဆွဲလှဲချလိုက်လေသည်။

ထို့နောက် သူမသည် ကိုယ်လုပ်တော်အန်း၏ အပေါ်မှ ခွထိုင်လိုက်ပြီး မျက်နှာကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ရိုက်ချလိုက်၏။

"နင်ပဲ..."

"ငါ့ကို ဆေးခတ်ခဲ့တာ နင်မှန်း ငါ သိသားပဲ..."

"နင့်ကို သတ်ပစ်မယ်..."

ချက်ချင်းပင် ထိုသူနှစ်ဦးသားက မြေပြင်ပေါ်တွင် လုံးထွေးသတ်ပုတ်နေကြရာ ယွင်ဟွား၏ မျက်လုံးများ အရောင်လက်သွားလေသည်။

“လက်ချည်းသက်သက် သတ်ပုတ်နေလို့ ဘာအကျိုးရှိမှာလဲ... လက်နက်သုံးရမယ်ဆိုတာ မသိကြဘူးလား…”

ယွင်ဟွားသည် လက်ယားနေပြီး အုတ်ခဲတစ်လုံးလောက် လှမ်းပေးချင်စိတ်များ ပြင်းပြနေ၏။

“အို... သူတို့ခေါင်းပေါ်က ဆံထိုးတွေကို ဘာလို့ ဆွဲမထုတ်ကြတာလဲ... တစ်ချက်ထိုးလိုက်တိုင်း အသားကို ဖောက်ဝင်သွားမှာပဲလေ…”

သေခြင်းရှင်ခြင်းစာအုပ်က ယွင်ဟွား၏ ကြမ်းတမ်းသော တိုက်ခိုက်မှုစတိုင်နှင့် ရင်းနှီးနေပြီဖြစ်ရာ ဤမျှနူးညံ့သော တိုက်ခိုက်မှုပုံစံက သူ့ကို ရူးသွပ်သွားစေလုနီးပါးပင်။

“သွားနဲ့ကိုက်ပြီး အသားစကို ဆွဲလိုက်လို့လည်း ရတယ်လေ…”

တရားသူကြီး၏စုတ်တံမှာ အလွန်စိတ်လှုပ်ရှားနေပြီး ထိုသူနှစ်ဦးထံသို့ ပျံသန်းသွားကာ အားပေးအားမြှောက် ပြုနေလေသည်။

လူတိုင်းမှာမူ…

မယ်တော်ကြီးကမူ ဤမိန်းမငယ်လေး ရှိနေခြင်းဖြင့် နန်းဆောင်တွင်း၌ အတော်လေး စိတ်ဝင်စားစရာ ကောင်းနေသည်ဟု တွေးကာ ပြုံးနေလေသည်။

ဧကရာဇ်ဝမ်ရွှမ်း၏ နဖူးမှ သွေးကြောများ ထောင်ထလာ၏။

"အစောင့်တို့... သူတို့နှစ်ယောက်စလုံးကို ဆွဲခေါ်သွားကြစမ်း..."

ယွင်ဟွားသည် အနည်းငယ် စိတ်ပျက်သွားလေသည်။

“ဟူး... ဘာလို့ အဲ့လောက်မြန်မြန် ဆွဲခေါ်သွားရတာလဲ... ငါ ကြည့်လို့တောင် မဝသေးဘူး…”

“ပန်းကလေး... အရှင်မင်းကြီးကို လာဘ်ထိုးပြီး သူတို့ ဆက်မသတ်နိုင်တော့တဲ့အထိ အချိန်ဆွဲထားခိုင်းလိုက်ပါလား…”

တရားသူကြီး၏စုတ်တံသည်လည်း ကြည့်၍ မဝသေးပေ။

“ပိုက်ဆံကုန်မယ့် ပွဲမျိုးကို ငါ မကြည့်ဘူး…”

ယွင်ဟွားက ပြတ်သားစွာ ငြင်းဆန်လိုက်သည်။

အစောင့်များသည် ထိုနှစ်ဦးကို လျင်မြန်စွာ ဆွဲခေါ်သွားကြသဖြင့် ဆောင်းရာသီ မက်မွန်ပန်းကြည့်ပွဲတော်မှာ ဤတွင်ပင် ပြီးဆုံးသွားလေသည်။

ကိုယ်ဝန်ဆောင်နေသော နန်းတွင်းအစေခံမလေးကိုမူ ဧကရာဇ်ဝမ်ရွှမ်းက လောလောဆယ် ဆက်လက်ထားရှိထားပြီး ကလေးမွေးဖွားပြီးနောက်မှ အခြားအစီအစဉ်များ ပြုလုပ်မည်ဖြစ်သည်။

ယွင်ဟွားသည် မူလက ယွင်အိမ်တော်သို့ ပြန်ရန် ရည်ရွယ်ထားသော်လည်း အေးခဲသောရာသီတွင် ဟော့ပေါ့စားသင့်သည်ဟု မယ်တော်ကြီးက ပြောလိုက်သောကြောင့် သူမသည် ချီလှမ်းထားသော ခြေလှမ်းများကို လွယ်ကူချောမွေ့စွာပင် နောက်သို့ ပြန်ဆုတ်လိုက်လေသည်။

“ပန်းကလေး... နင်... နင်က အရမ်းကို ခံယူချက်မရှိတာပဲ... ရွှေလေးတွေ ဒါမှမဟုတ် စားစရာလေးတွေအကြောင်း ပြောလိုက်တာနဲ့တင် နင့်ကို အလွယ်လေး သိမ်းသွင်းသွားနိုင်တယ်…”

သေခြင်းရှင်ခြင်းစာအုပ်က စိတ်ပျက်မှုများ ပြည့်နှက်နေ၏။

“စာအုပ်လေး... နင်က လူမှ မဟုတ်တာ... လူဖြစ်ရတဲ့ ပျော်ရွှင်မှုတွေကို နင် နားမလည်ပါဘူး... ရွှေလေးတွေက ငါ့နှလုံးသားကို ကုစားပေးနိုင်ပြီး အစားအစာတွေက ငါ့ဗိုက်ကို ပြည့်စေတယ်... ဒါက ဘဝကို ဖြတ်သန်းခံစားရတယ်ဆိုတဲ့ အဓိပ္ပာယ်ပဲ…”

သေခြင်းရှင်ခြင်းစာအုပ်……

တရားသူကြီး၏စုတ်တံက နှုတ်ခမ်းသပ်လိုက်ပြီးပြောလိုက်လေသည်။

“ဟွားဟွား... ငါလည်း လူ့ပြည်က ဘဝကို ဖြတ်သန်းခံစားကြည့်ချင်တယ်…”

“ငါ့ရဲ့ ချစ်စရာစုတ်တံလေး... ဒီကမ္ဘာက နင့်အတွက် မဟုတ်ဘူး... မှင်ကသာ နင့်အတွက် တစ်ခုတည်းသော အာဟာရပဲ…”

တရားသူကြီး၏စုတ်တံ.....

"တော်လောက်ပါပြီ... တော်လောက်ပါပြီ..."

ယွင်ဟွား၏ ပန်းကန်ထဲတွင် အစားအစာများ အပြည့်အမောက် ဖြစ်နေပြီး မယ်တော်ကြီးနှင့် တော်ဝင်ကြင်ယာတော်စုတို့က သူမအား ဟင်းများ ဆက်လက်ထည့်ပေးနေသည်ကို မြင်သောအခါ သူမက ကမန်းကတန်း တားဆီးလိုက်ရလေသည်။

သူမ၏ ဗိုက်သည် အောက်ခြေမရှိသော တွင်းနက်ကြီးတစ်ခုနှင့် တူသော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ ပြည့်အင့်နေပြီဖြစ်သည်။

"မင်းက... အရွယ်လေးနဲ့ မလိုက်အောင် တကယ်ပဲ အစားအသောက်ကြီးတာပဲ..."

ယနေ့တွင် အိမ်ရှေ့စံနှင့် အိမ်ရှေ့စံကြင်ယာတော်တို့သည် မယ်တော်ကြီးနှင့်အတူ ညစာစားသုံးနေကြခြင်းဖြစ်သည်။ သူ စားစရာ နှစ်လုတ်ခန့်မျှပင် မစားရသေးမီ မယ်တော်ကြီးက စားပွဲပေါ်ရှိ အစားအစာအားလုံးကို ခပ်ပေါက်ပေါက် မိန်းမငယ်လေး၏ ပန်းကန်ထဲသို့ ထည့်ပေးလိုက်လေပြီ။

ယွင်ဟွား၏ အပြုံးက တဖြည်းဖြည်း တောင့်တင်းသွား၏။

မယ်တော်ကြီးနှင့် တော်ဝင်ကြင်ယာတော်စုတို့က သူ့အား စွေကြည့်လိုက်ရာ အိမ်ရှေ့စံသည် သူပြောမည့် နောက်ဆုံးစကားလုံးနှစ်လုံးကို ပြန်မျိုချလိုက်ရလေသည်။

သူမသည် မပတ်သက်သင့်သော သူတစ်ယောက်ပင် ဖြစ်ပေသည်။

“ပန်းကလေး... အိမ်ရှေ့စံ နင့်ကို ခေါ်တဲ့ နောက်ဆုံးစကားလုံးနှစ်လုံးက ဝက်ပုတီးလုံးတဲ့…”

သေခြင်းရှင်ခြင်းစာအုပ်က အိမ်ရှေ့စံကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။

ကောင်းပြီလေ... သူ မှတ်ထားလိုက်ပြီ။

“ငါ သိပါတယ်... ဒါပေမဲ့ သူ ပြန်မျိုချသွားပြီလေ... သူ ထုတ်မပြောသရွေ့တော့ ငါ မသိချင်ယောင် ဆောင်ပေးလိုက်ပါ့မယ်..”

ယွင်ဟွားသည် တူကိုချလိုက်ပြီး သူမ၏ ဗိုက်အောက်ပိုင်းကို ပွတ်သပ်လိုက်လေသည်။

“ဒုက္ခပါပဲ... ဒီအတိုင်းသာ ဆက်သွားနေရင် ငါ ပိုပြီး စားနိုင်လာတော့မှာ မဟုတ်ဘူးလား…”

သေခြင်းရှင်ခြင်းစာအုပ်က အကြောင်းရင်းကို အကြမ်းဖျင်း ခန့်မှန်းလိုက်၏။

“ပန်းကလေး... နင်က အခုမှ ကျင့်စဉ်စတင်ကျင့်ကြံတာဆိုတော့ နင့်ရဲ့ ယင်စွမ်းအင်က မလုံလောက်သေးဘူး... သဘာဝအရတော့ လိုအပ်နေတဲ့ နေရာကို အစားအစာတွေနဲ့ ဖြည့်ဆည်းဖို့ လိုတာပေါ့…”

“ဟွားဟွား... ယင်စွမ်းအင်တွေကို မစုပ်ယူခင် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အရင်ဆုံး စဉ်းစားသင့်တယ်... ပြီးမှ တခြားသူတွေအကြောင်း စဉ်းစား..”

ဤအတိုင်းသာ ဆက်သွားနေပါက သူ၏ ပန်းကလေးအစွမ်းသည် မည်သည့်အချိန်တွင် နောက်တစ်ဆင့်သို့ တက်လှမ်းနိုင်မည်နည်း။

အချိန်အတော်ကြာသည့်တိုင်အောင် အစပြုအဆင့်တွင်သာ တစ်ဆို့နေဆဲဖြစ်သည်။

“သိပါပြီ…”

လူတိုင်းက ထိုသူတို့၏ စကားဝိုင်းကို နားထောင်နေစဉ် မယ်တော်ကြီးက အိမ်ရှေ့စံကြင်ယာတော်ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်လေသည်။

သူမ စိတ်ဓာတ်ကျနေပြီး အစားများများစားဝင်ဟန် မတူသည်ကို မြင်သောအခါ သူမ၏ လက်ကို နှစ်သိမ့်သည့်အနေဖြင့် ပုတ်ပေးလိုက်၏။

"ဖြစ်လာမယ့်ကိစ္စတွေက သဘာဝအတိုင်းပဲ ဖြစ်လာလိမ့်မယ်... အရမ်းကြီး စဉ်းစားမနေပါနှင့်..."

အိမ်ရှေ့စံကြင်ယာတော်နှင့် အိမ်ရှေ့စံတို့ လက်ထပ်ခဲ့သည်မှာ တစ်နှစ်ကျော်ရှိပြီဖြစ်သော်လည်း ယခုအချိန်အထိ သတင်းကောင်း မကြားရသေးပေ။

သူမက အိမ်ရှေ့စံကြင်ယာတော်အပေါ် မည်သည့်အခါမျှ ဖိအားမပေးခဲ့သော်လည်း ကြင်ယာတော်ကသာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် လမ်းပိတ်သွားအောင် တွေးတောနေခြင်း ဖြစ်သည်။

တုံလင်တော်ဝင်မိသားစုတွင် တရားဝင်ဇနီးသည်က သားအကြီးဆုံးကို မမွေးဖွားမီအချိန်ထိ ကိုယ်လုပ်တော်များအား တရားမဝင် သားသမီးမွေးဖွားခွင့် မပြုထားပေ။

သို့သော် သုံးနှစ်ကြာသည်အထိ ဇနီးသည်က ကလေးမရနိုင်ပါက ချွင်းချက်အနေဖြင့် ခွင့်ပြုထားလေသည်။

မယ်တော်ကြီးက တစ်ချက် လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

သူမသည် မြေးများ၏ ကိစ္စများနှင့် ပတ်သက်၍ အနှောင့်အယှက် ခံနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

တရားသူကြီး၏စုတ်တံက လူတိုင်း၏ မျက်နှာအမူအရာများကို အနီးကပ် စောင့်ကြည့်နေပြီး အိမ်ရှေ့စံကြင်ယာတော်၏ ပုံမှန်မဟုတ်သော အမူအရာကိုလည်း သတိထားမိလိုက်သည်။

“ဟွားဟွား... အိမ်ရှေ့စံကြင်ယာတော်က တစ်ခုခုကို စိတ်ပူနေပုံရတယ်..”

ယွင်ဟွားက မော့ကြည့်လိုက်ပြီး အကဲခတ်လိုက်လေသည်။

အိမ်ရှေ့စံကြင်ယာတော်၏ မျက်ခုံးများမှာ စိုးရိမ်မှုကြောင့် တွန့်ကွေးနေပြီး ယွင်ဟွား၏ စကားသံကို ကြားသောအခါ သူမက တင်းမာသွားလေသည်။

“ရှောင်ရှူးရှူး... ဘာဖြစ်ခဲ့တယ်ဆိုတာ နင် သိလား…”

ယွင်ဟွားက စားသောက်ပြီးသွားချိန်တွင် နောက်ထပ် အတင်းအဖျင်းများကို တူးဆွချင်လာလေသည်။

“ခဏနေဦး..”

သေခြင်းရှင်ခြင်းစာအုပ်က သူ၏ မူလပုံစံသို့ ပြောင်းလဲသွားပြီး ယွင်ဟွား၏ ခေါင်းပေါ်တွင် ထိုင်ကာ စာရွက်များကို စတင်လှန်လှောလေသည်။ တရားသူကြီး၏စုတ်တံသည်လည်း ခေါင်းလေးကို တိတ်တဆိတ် ထုတ်ကာ ချောင်းကြည့်နေ၏။

“အာ... မိန်းမတွေဆိုတာ..”

သေခြင်းရှင်ခြင်းစာအုပ်က သက်ပြင်းချလိုက်လေသည်။

“အိုး... ဘယ်လောက်တောင် သနားဖို့ကောင်းလိုက်လဲ…”

တရားသူကြီး၏စုတ်တံက ခေါင်းခါလိုက်သည်။

ယွင်ဟွား…

“နေပါဦး... နင်တို့နှစ်ကောင် ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ…”

အိမ်ရှေ့စံကြင်ယာတော်မှာ ပြဿနာကြုံနေရပြီဖြစ်ကြောင်း နားလည်လိုက်သဖြင့် အေးခဲသွားလေသည်။

အမှန်ပင် ဖြစ်ပုံရသည်။

*ငါ ပူးပေါင်းပါဝင်မှု အားနည်းလွန်းလို့ ကိုယ်ဝန်တောင် မရနိုင်ရတာ အားလုံး ငါ့အမှားတွေချည်းပါပဲ…*

သူမသည် ခါးသီးနာကျင်မှုများ ပြည့်နှက်နေသော မျက်နှာဖြင့် အိမ်ရှေ့စံကို ကြည့်လိုက်၏။

အိမ်ရှေ့စံသည် သူမ ဘာကို စိုးရိမ်နေသည်ဆိုသည်ကို သိရှိထားရာ စားပွဲအောက်တွင် သူမ၏ သွယ်လျသော လက်လေးကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားလိုက်လေသည်။

သေခြင်းရှင်ခြင်းစာအုပ်က

“ပန်းကလေး... ငါက မိန်းမတစ်ယောက်ဖြစ်ရတာ ဘယ်လောက်ခက်ခဲလဲဆိုတာကို ညည်းတွားနေတာပါ... ဘာလို့ လက်ထပ်ရမှာလဲ... ဘာလို့ ကလေးယူရမှာလဲ... အိမ်ရှေ့စံကြင်ယာတော်က လက်ထပ်ထားတာ တစ်နှစ်ပဲ ရှိသေးတယ်... လူတွေက သူ့ကို ဘာမှမလုပ်ဘဲ နေရာယူထားတဲ့ အမြုံမလို့ ပြောနေကြပြီလေ..”

အိမ်ရှေ့စံ၏ မျက်နှာအမူအရာက ချက်ချင်းပင် အလွန်တရာ မှိုင်းညှို့သွားလေသည်။

“ဟွားဟွား... အိမ်ရှေ့စံကြင်ယာတော်က ငယ်ငယ်ကတည်းက ကျန်းမာရေးချို့တဲ့လို့ ကိုယ်ဝန်ရဖို့ ခက်ခဲတာကြောင့် သူ သနားဖို့ကောင်းတယ်လို့ ပေပေ့က ပြောတာပါ... ဒါပေမဲ့ နန်းတွင်းသမားတော်တွေရဲ့ ကုသမှုအောက်မှာ ဒီနှစ်ထဲ ကိုယ်ဝန်ရလာနိုင်တယ်လေ... ဒါပေမဲ့ တစ်ယောက်ယောက်က သူ့ဆေးထဲမှာ မကောင်းကြံထားလို့ ကိစ္စတွေက ပိုပြီး ခက်ခဲသွားတာပါ..”

*ဘာ…*

လူတိုင်း အံ့သြသွားကြသော်လည်း လျင်မြန်စွာပင် ဟန်ပြန်ဆယ်လိုက်ကြပြီး သူတို့၏ မျက်နှာများတွင် အံ့သြသည့် လက္ခဏာ တစ်စုံတစ်ရာမျှ မပြသကြပေ။

အိမ်ရှေ့စံကြင်ယာတော်မှာ ယိမ်းယိုင်သွားပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများတွင် ဝမ်းနည်းမှုများ ပြည့်နှက်နေကာ မေ့လဲသွားလုနီးပါးပင် ဖြစ်သွားလေသည်။

“အင်း”

“ဒီနေ့ အတင်းအဖျင်းဇာတ်လမ်းတွေ အားလုံးက ဘာလို့ ကိုယ်ဝန်ကိစ္စတွေချည်း ဖြစ်နေရတာလဲ... ပြီးခဲ့တဲ့အကြိမ်က သားအဖနှစ်ယောက် ဖောက်ပြန်ခံရတယ်.. အခုတစ်ကြိမ်လည်း ကလေးကိစ္စနဲ့ ပတ်သက်ပြီး သားအဖနှစ်ယောက် ပါဝင်နေပြန်ပြီ…”

ယွင်ဟွားက စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် သူမ၏ ခေါင်းကို ကုတ်လိုက်လေသည်။

အိမ်ရှေ့စံက လူကောင်းတစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး အိမ်ရှေ့စံကြင်ယာတော်ကလည်း အတော်လေး သဘောကောင်းပုံရသည်။ သူမသည် လှပပြီး နူးညံ့သိမ်မွေ့ပေသည်။

ယွင်ဟွားသည် သူမ၏ နေရာကို ရွှေ့လိုက်ပြီး အိမ်ရှေ့စံအား တင်ပါးဖြင့် ဘေးသို့ တွန်းထုတ်လိုက်ကာ သူမ၏ ရင်ဘတ်ကို ပုတ်လိုက်လေသည်။

"အရှင်မင်းသား... ကျွန်မရဲ့ ဗေဒင်ဟောကိန်းက အရမ်းတိကျတဲ့အတွက် စိတ်ပူစရာ မလိုပါဘူး..."

"ကျွန်မကို ယုံကြည်လိုက်ပါ... ကိုယ်ဝန်အသေအချာ ရလာစေရပါမယ်..."