အခန်း (၁၀၄၅-၁၀၄၆)
Vol. 100 Ch. 1045-1046
အခန်း ၁၀၄၅ မိုက်မဲသော ဆုံးဖြတ်ချက်
"ဒီကောင်က ရှေ့ကတစ်ယောက်လိုပဲ သတ်ရခက်နေမယ်ဆိုရင်တော့ အခက်တွေ့ပြီ။ ငါ နားမလည်နိုင်တာက ဒါဟာ ဘယ်လိုစွမ်းအားမျိုးလဲ ဆိုတာပဲ။ သူ့သားဆီကနေသာ ဒီလျှို့ဝှက်ချက်ကို သိခွင့်ရမယ်ဆိုရင် ဘယ်လောက်ကောင်းမလဲ"
ဧကရာဇ်မုန့်သည် စစ်တလင်းအတွင်းမှ တုလျန်ကို ကြည့်ရင်း တိုးတိတ်စွာ ရေရွတ်နေမိသည်။ သူသည် နှစ်ပေါင်းများစွာ အတွေ့အကြုံရှိသော ဧကရာဇ်တစ်ပါး ဖြစ်သော်လည်း ဧကရာဇ်တု အသုံးပြုနေသည့် ဤထူးဆန်းသော ပညာရပ်၏ အနက်အဓိပ္ပာယ်ကိုမူ သဘောမပေါက်နိုင်သေးချေ။
"ဘာဖြစ်သွားတာလဲ... သွေးတွေ ထွက်နေပါလား။ ဘိုးဘေးမုန့်... ခင်ဗျား ဓားထိသွားတာလား" ဧကရာဇ်တုက ကျိရှန်း၏ ကိုယ်ကို ဓားဖြင့် အစင်းရာပေးပြီးနောက် လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။
"မင်းလို လူငယ်လေးက ငါ့ကို ဒီလောက်အထိ စိန်ခေါ်ရဲတယ်ပေါ့။ မင်း ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ယုံကြည်မှု လွန်ကဲနေပြီ"
ကျိရှန်၏ နှုတ်မှ ထွက်ပေါ်လာသော အသံမှာ ဩရှရှနှင့် လေးလံလှသည်။ သူ၏ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ စွမ်းအင် အရှိန်အဝါများမှာလည်း တဖြည်းဖြည်း ပြောင်းလဲလာတော့သည်။
"ဟား... အဲဒါ ငါတို့ ဘိုးဘေးပဲ။ ကြည့်စမ်း... ဘယ်လောက် အစွမ်းထက်လဲ။ သူ့ရဲ့ စွမ်းအင် အရှိန်အဝါကို ခံစားမိရုံနဲ့တင် ငါ့မှာ ကြက်သီးတောင် ထမိတယ်။ ငါတို့ ဘိုးဘေးကတော့ ဒီပွဲကို အပြတ်အသတ် နိုင်မှာ သေချာတယ်"
မင်းသား မုန့်ချန်းသည် ကျိရှန်းမှာ မိမိတို့၏ ဘိုးဘေးမှန်း သိသွားသောအခါ အားရပါးရ အော်ဟစ်အားပေးနေတော့သည်။ သို့သော် သူ၏ ညီဖြစ်သူ မုန့်ဟူလင်ကမူ အဓိပ္ပာယ်ပါသော အပြုံးဖြင့် လှည့်ကြည့်လိုက်၏။
"အစ်ကို... အစ်ကို တစ်ခုခုကို မေ့နေလား"
"ဘာကို မေ့ရမှာလဲ" မုန့်ချန်းက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ မေးသည်။
"ပထမဆုံး စမ်းသပ်ပွဲတုန်းက ကျိရှန်ကို အစ်ကို ဘယ်လိုဆက်ဆံခဲ့လဲဆိုတာလေ။ အခုတော့ သူဟာ ငါတို့ ဘိုးဘေးမှန်း ပေါ်သွားပြီဆိုတော့... အစ်ကိုဟာ ဘိုးဘေးကို စော်ကားခဲ့တာ၊ လှောင်ပြောင်ခဲ့တာ၊ နောက်ပြီး ဘိုးဘေးရဲ့ အရည်အချင်းကို ကိုယ့်အရည်အချင်းလိုလိုနဲ့ နာမည်ကောင်းယူခဲ့တာတွေ အကုန်ပေါ်ကုန်ပြီ မဟုတ်လား"
မုန့်ချန်း၏ မျက်နှာမှာ ဖြူလျော်သွားတော့သည်။ "ဒါ... ဒါကတော့ သူ စိတ်ထဲ ထားမှာ မဟုတ်ပါဘူး။ သူ ဘာမှလည်း ပြန်မပြောခဲ့ဘူးပဲ။ နောက်ပြီး သူက ငါတို့ ဘိုးဘေးမှန်းလည်း ငါမှ မသိတာ"
"သူက မျိုးဆက်သစ်တွေရဲ့ အကျင့်စာရိတ္တကို စမ်းသပ်နေတာလည်း ဖြစ်နိုင်တာပဲ။ တကယ်လို့ အဲဒီလိုဆိုရင်တော့ ပွဲပြီးတာနဲ့ အစ်ကို့ကို သေချာပေါက် အပြစ်ပေးလိမ့်မယ်။ အစ်ကို့လည်ပင်းကိုသာ အသင့်ပြင်ထားပေတော့" မုန့်ဟူလင်က သူ၏ အစ်ကိုကို ထပ်မံ ခြောက်လှန့်လိုက်သည်။
စစ်တလင်းအတွင်း၌မူ ကျိရှန်သည် ထပ်မံ ဒဏ်ရာရရှိသွားပြန်သည်။ ယခင်က နောက်ကျောတွင် ဒဏ်ရာရခဲ့သော်လည်း ယခုမူ သူ၏ ညာဘက်ခြေထောက်တွင် နက်ရှိုင်းသော ဓားဒဏ်ရာကြီးတစ်ခု ရသွားခဲ့သည်။ ကျိရှန်၏ တုံ့ပြန်မှု မြန်ဆန်၍သာ ခြေထောက်ပြတ်မထွက်သွားခြင်း ဖြစ်သည်။
"အု..."
ကျိရှန်း၏ ပခုံးတွင် ဓားဖြင့် ထိုးစိုက်ခြင်း ခံလိုက်ရပြန်သဖြင့် နာကျင်စွာ ညည်းညူသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူသည် နောက်သို့ လွင့်ထွက်သွားပြီး ပခုံးရှိ အပေါက်ကြီးမှ သွေးများ တောက်တောက်ကျနေလေသည်။ အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ ဧကရာဇ်တုမှာ ဖုန်တစ်စပင် မထိဘဲ အေးဆေးစွာ ရပ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။
"ငါ ဒီအတိုင်း ကြည့်မနေနိုင်တော့ဘူး"
လုံချန်းသည် နေရာမှ ဝုန်းခနဲ ထရပ်လိုက်သည်။ သူ၏ သူငယ်ချင်း ဒဏ်ရာရနေသည်ကို မြင်ရသည်မှာ မိမိကိုယ်တိုင် ခံစားနေရသကဲ့သို့ပင်။ သူ၏ စိတ်အာရုံထဲတွင်လည်း မှောင်မိုက်သော အတွေးများက လွှမ်းမိုးလာတော့သည်။
"မလုပ်နဲ့၊ နင် ဘာမှ မလုပ်နိုင်ဘူး။ ဘာလုပ်ဖို့ စဉ်းစားနေတာလဲ" ရွှင်းက လုံချန်း၏ ရှေ့တွင် ပေါ်လာပြီး တားဆီးလိုက်သည်။
"ဒါဆို ငါ့ကို ဘာလုပ်ရမလဲ ပြောပြလေ။ အဲဒီ မိစ္ဆာဝိညာဉ်ကို ကျိရှန်ကိုယ်ထဲက ထွက်သွားအောင် လုပ်ရမယ်။ အဲဒါမှ ကျိရှန်က အရှုံးပေးနိုင်မှာ။ အဲဒီ ဝိညာဉ်ကတော့ ကျိရှန်ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဂရုစိုက်မှာ မဟုတ်ဘူး။ သူ အရှုံးပေးမှာလည်း မဟုတ်ဘူး။ ကျိရှန် နောက်ဆုံးအချိန်အထိ ဒဏ်ရာတွေ ရနေတော့မှာပဲ။ အဲဒါကို ငါ ဒီအတိုင်း ထိုင်မကြည့်နိုင်ဘူး"
"ကျိရှန်ကို မသတ်ဘဲနဲ့ အဲဒီ ဝိညာဉ်ကို ထုတ်ဖို့ နည်းလမ်း မရှိဘူးလို့ ငါ ပြောပြီးပြီလေ။ နင်က အဲဒီဝိညာဉ်ကို ယဉ်ယဉ်ကျေးကျေး တောင်းပန်ရင် သူက ထွက်သွားမယ် ထင်နေတာလား။ နင် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အန္တရာယ်ထဲ မပစ်ချစမ်းနဲ့" ရွှင်းက ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။
လုံချန်းကမူ မဲ့ပြုံးတစ်ခု ပြုံးလိုက်ရင်း ဆိုသည်။ "နင်ပြောတာ မှန်တယ်။ သူ သူ့အလိုလို ထွက်သွားအောင် ငါ တောင်းပန်လို့ မရဘူး။ ဒါပေမဲ့ ငါ့မှာ တခြားနည်းလမ်း ရှိတယ်... မြားတစ်စင်းတည်းနဲ့ ငှက်နှစ်ကောင် ပစ်ဖို့ပေါ့"
သူသည် မှောင်မိုက်လာသော ကောင်းကင်ယံကို ကြည့်လိုက်သည်။ ညဦးပိုင်း ရောက်လာပြီ ဖြစ်သဖြင့် သူ၏ အမှောင် နိယာမကို အသုံးပြုနိုင်ပြီ မဟုတ်လော။ သူသည် ဘေးတွင် ရှိနေသော ကျိချင်း၏ ပါးပြင်ကို အသာအယာ ထိတွေ့လိုက်၏။
"ကျိချင်း... ငါ အခု မိုက်မဲတဲ့ အလုပ်တစ်ခု လုပ်တော့မယ်။ နင့်ကို အန္တရာယ်ထဲ မထည့်ချင်ဘူး။ အဲဒါကြောင့် နင် အခု ကမ္ဘာတုထဲကို ခဏ ပြန်သွားပါ"
လုံချန်းသည် သူမကို အဆောင် တစ်ရွက် ပေးလိုက်သည်။ "ဒီအဆောင်ကို သိမ်းထားပါ။ ရက်ပေါင်း ၃၀ အတွင်း ငါ နင့်ကို ပြန်မခေါ်ဘူးဆိုရင် နင်တို့အားလုံး အဲဒီကမ္ဘာထဲကနေ ထွက်ဖို့ ဒါကို သုံးပါ။ အဲဒီအခါကျရင် အပြင်လောကရဲ့ ဘေးကင်းတဲ့ တစ်နေရာရာမှာပဲ နေကြပါ"
"ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သေမယ့်လမ်းကို သွားနေတာလား လုံချန်း" ကျိချင်းက စိုးရိမ်တကြီး မေးသည်။
"ဟားဟား... ငါ ဘာလို့ သေရမှာလဲ။ ဒါက ကြိုတင်ကာကွယ်တဲ့ အနေနဲ့ ပေးထားတာပါ။ ငါ မသေပါဘူး... စိတ်မပူနဲ့"
စကားပင် မဆုံးသေးခင်မှာပင် ကျိချင်းသည် ကမ္ဘာတုထဲသို့ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့လေပြီ။ လုံချန်းသည် တစ်ယောက်တည်း ကျန်ရစ်ခဲ့ကာ စစ်တလင်းအတွင်းသို့ စူးစိုက်ကြည့်နေတော့သည်။
အခန်း ၁၀၄၆ လှုပ်ရှားမှု စတင်ခြင်း
"ဟူး... နောက်ဆုံးတော့ နင်က ဘယ်သူ့စကားကိုမှ နားမထောင်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီပေါ့လေ" ရွှင်းက မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် သက်ပြင်းချကာ မေးလိုက်သည်။
"ဟားဟား... ငါ ဒီအချိန်အထိ သူများစကားကို နားထောင်ပြီး ပါးနပ်အောင် နေခဲ့တာပဲ။ ဒီနေ့တော့ ငါ့စိတ်ထဲက မိုက်မဲတယ်လို့ ထင်တဲ့အလုပ်ကို လုပ်ခွင့်ပေးစမ်းပါ။ ငါ့ရဲ့ နှလုံးသားက ပိုမှန်လား၊ ငါ့ရဲ့ ဦးနှောက်က ပိုမှန်လားဆိုတာ ဒီနေ့တော့ အဖြေရှာကြည့်ရတာပေါ့"
လုံချန်းက ပျင်းရိပျင်းတွဲပင် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ သူ၏ မျက်ဝန်းအစုံမှာ အမှောင်ထုကဲ့သို့ နက်မှောင်သွားပြီး အမှောင် နိယာမကို စတင်အသုံးပြုလိုက်တော့သည်။ သူသည် အရိပ်တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး မည်သူမျှ မမြင်နိုင်အောင် ကိုယ်ယောင်ဖျောက်ကာ စစ်တလင်းအတွင်းသို့ ပျံသန်းသွားလေ၏။
သူသည် တိုက်ပွဲဖြစ်ပွားနေသည့် နေရာသို့ မသွားဘဲ ကြယ်တာရာ အင်ပါယာ၏ စင်မြင့်ဆီသို့ ဦးတည်သွားသည်။ သူ၏ အရိပ်အသွင်ပြောင်းခြင်း ပညာမှာ အထွတ်အထိပ် အမှောင် နိယာမ ဖြစ်သည့်အပြင် ယခုအခါ သူသည် ကောင်းကင်ဘုံ အဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်ရာ မည်သည့် ဧကရာဇ်မျှ သူ၏ တည်ရှိမှုကို သတိမထားမိကြချေ။
လုံချန်းသည် ဧကရာဇ်မုန့်၏ နောက် ဆယ်မီတာခန့်တွင် အသာအယာ ဆင်းသက်လိုက်သည်။ သူ၏ မျက်နှာမှာ မှောင်မိုက်နေပြီး မျက်ဝန်းတို့မှာ မိစ္ဆာတစ်ဦးပမာ ဖြစ်နေ၏။ သူသည် လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ဟောင်းနွမ်းနေသော်လည်း ထူးခြားစွာ တောက်ပနေသည့် အချိန်ဓားမှာ ပေါ်ထွက်လာသည်။ ထိုဓား ပေါ်လာသည်နှင့် လုံချန်း၏ မှောင်မိုက်သော အရှိန်အဝါမှာ အဆပေါင်းများစွာ တိုးပွားသွားတော့သည်။
"ဟင်"
ပြင်းထန်လှသော အရှိန်အဝါကြောင့် ဧကရာဇ်မုန့်သည် တစ်စုံတစ်ခု ထူးခြားနေသည်ကို သတိပြုမိသွားကာ ဝုန်းခနဲ ထရပ်လိုက်သည်။ သူသည် မည်သူ့ကိုမျှ မမြင်ရသော်လည်း ဘေးအန္တရာယ် တစ်ခုမှာ မိမိ၏ နံဘေးတွင် ရှိနေကြောင်း သိလိုက်၏။
"သေစမ်း"
ဧကရာဇ်မုန့်က အရှိန်အဝါ ခံစားမိသည့်ဘက်သို့ ဓားဖြင့် ခုတ်ပိုင်းလိုက်သော်လည်း လုံချန်းမှာ ထိုနေရာတွင် မရှိတော့ချေ။ လုံချန်းသည် ဟင်းလင်းပြင်ကို ဖြတ်ကျော်ကာ ဧကရာဇ်၏ နောက်ကျောသို့ ရောက်ရှိသွားပြီး သူ၏ ဓားအား ဧကရာဇ်မုန့်၏ လည်ပင်းတွင် ကပ်လိုက်လေတော့သည်။
"ဧကရာဇ်မုန့်... ခင်ဗျား ကျွန်တော့်ကို ရှာနေတယ်လို့ ကြားတယ်။ ဒါကြောင့် ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင် ခင်ဗျားဆီ လာခဲ့တာပေါ့။ ဪ... နောက်တစ်ခု ပြောချင်တာက မလှုပ်နဲ့နော်။ ကျွန်တော့်လက်က ခင်ဗျားရဲ့ ဦးနှောက်ထက် ပိုမြန်တယ်။ တစ်ခုခု ကြံစည်ဖို့ စဉ်းစားနေတုန်းမှာပဲ ခင်ဗျားရဲ့ ခေါင်းက မြေကြီးပေါ် ရောက်နေလိမ့်မယ်"
လုံချန်း ကိုယ်ယောင်ဖျောက်ရာမှ ပေါ်လာသည်နှင့် လူအုပ်ကြီးမှာ အံ့အားသင့်သွားကြသည်။
"ဒါ... ဒါ သူတော်စင် သတ်ဖြတ်သူရဲ့ အမွေခံပဲ"
မင်းသား မုန့်ချန်းမှာ ကြောက်လန့်တကြား နောက်ဆုတ်သွားသည်။ မုန့်ဟူလင်မှာလည်း အံ့အားသင့်နေ၏။ မိမိတို့ အပူတပြင်း ရှာဖွေနေသည့် ရန်သူသည် မိမိတို့၏ ဖခင်ကို ဓားစာခံအဖြစ် ဖမ်းဆီးထားသည် မဟုတ်လော။ အိမ်ရှေ့မင်းသားကမူ ဓားကို ဆွဲထုတ်လိုက်ရင်း ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။ "ငါ့အဖေကို အခုချက်ချင်း လွှတ်စမ်း။ မဟုတ်ရင် မင်းကို သတ်ပစ်မယ်"
"ငါက ဘာလို့ လွှတ်ပေးရမှာလဲ။ မင်းက တကယ်ပဲ အေးဆေးနေတာလား။ ငါက သူ့လည်ပင်းကို ဓားနဲ့ ထောက်ထားတာက လွှတ်ပေးဖို့ မဟုတ်ဘူးလေ။ အိမ်ရှေ့မင်းသားက သိပ်ပြီး မပါးနပ်လှဘူးပဲ" လုံချန်းက လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။
"မင်း... သေချင်နေတာလား" အိမ်ရှေ့မင်းသားက မျက်နှာတစ်ခုလုံး နီမြန်းကာ အော်ဟစ်သည်။
"ငါ သေချင်တာထက် မင်းက မင်းအဖေကို သေစေချင်နေတာ ထင်တယ်။ မင်းအဖေကို ချက်ချင်းသတ်နိုင်တဲ့သူကို မင်းက စော်ကားနေတာကိုး။ ငါ ပြောပြီးသားပဲ... မင်းက သိပ်မပါးနပ်ဘူးလို့"
ဧကရာဇ်မုန့်ကမူ တွေးတောနေမိသည်။ 'ဒီကောင်က ငါ့ကို သတ်ဖို့ လာတာ မဟုတ်ဘူး။ သတ်ချင်ရင် ငါ သေနေတာ ကြာလှပြီ။ သူ ဘာလိုချင်နေတာလဲ'
ဤရုတ်ရုတ်သဲသဲ အခြေအနေကြောင့် ကျိရှန်းနှင့် ဧကရာဇ်တုတို့၏ တိုက်ပွဲမှာလည်း ရပ်တန့်သွားသည်။ ဗိုလ်ချုပ်ဝူကီက ရှေ့သို့ တက်လာကာ မေးမြန်းလိုက်သည်။ "မင်းက ဘယ်သူမို့လို့ ကမ္ဘာ့ပြိုင်ပွဲကို ဒီလို နှောင့်ယှက်ရဲတာလဲ"
"ပါးစပ်ပိတ်ထားစမ်း။ ကိုယ့်အလုပ်ကိုယ်လုပ်။ ကျွန်တော့်အလုပ်ထဲ ဝင်မရှုပ်နဲ့။ မဟုတ်ရင် ခင်ဗျားပါ နောက်တစ်ယောက် ဖြစ်သွားမယ်" လုံချန်းက မကြောက်မရွံ့ဘဲ ပြန်လည် တုံ့ပြန်လိုက်လေတော့သည်။