အခန်း - ၂

- မရီးကို ကောင်းကောင်းစောင့်ရှောက်ပေးပါ

ဝမ်ထောင်၏ မိဘများမှာ သူငယ်စဉ်ကပင် မတော်တဆမှုတစ်ခုဖြင့် ဆုံးပါးသွားခဲ့ကြသည်။ သူ့ကို ဖိုးဖိုးဖွားဖွားများက ပြုစုပျိုးထောင်ခဲ့သော်လည်း လွန်ခဲ့သော နှစ်အနည်းငယ်အတွင်းမှာပင် သူတို့ပါ ထပ်မံကွယ်လွန်သွားခဲ့ကြသည်။ အခြားဆွေမျိုးသားချင်းများနှင့်လည်း အဆက်အသွယ် မရှိသလောက်ပင်...

ထို့ကြောင့် ကမ္ဘာပျက်ကပ် ဆိုက်ရောက်လာသော်လည်း ဝမ်ထောင်တွင် သံယောဇဉ်တွယ်စရာ များများစားစား မရှိပေ။

သို့သော် သူ့တွင် သူငယ်ချင်းအနည်းငယ်တော့ ရှိသေးရာ သူတို့ တစ်စုံတစ်ရာ ဖြစ်သွားမည်ကို ဝမ်ထောင် မလိုလားပေ။

သူ၏ လူမှုကွန်ရက်အပလီကေးရှင်းကို ဖွင့်လိုက်သောအခါ မက်ဆေ့ဂျ် ၉၉+ ကျော် ချက်ချင်း တက်လာသည်။ သို့သော် ထိုမက်ဆေ့ဂျ်များကြောင့် သူ၏ ရင်ထဲ မကောင်းဖြစ်သွားရသည်။

သူ အလုပ်လုပ်သော ရုပ်ရှင်အဖွဲ့၏ Group Chat ထဲရှိ စာများအရ လွန်ခဲ့သော နှစ်ရက်က ရုပ်ရှင်နှင့် ရုပ်သံမြို့တော်သို့ သွားခဲ့သူအားလုံးနီးပါး ဘေးဒုက္ခနှင့် ကြုံတွေ့ခဲ့ရကြောင်း သိရသည်။ သူ အလုပ်မသွားခဲ့ခြင်းကပင် ကံကောင်းထောက်မ၍ အသက်ဘေးမှ လွတ်မြောက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ယခုအခါ Group ထဲတွင် မည်သူမျှ စကားမပြောကြတော့ပေ။ နောက်ဆုံးမက်ဆေ့ဂျ်မှာ မနေ့က မနက်ပိုင်းက ဖြစ်ပြီး အမျိုးသမီးသရုပ်ဆောင်တစ်ဦးက သူမ၏ အခန်းအပြင်ဘက်တွင် မိစ္ဆာကောင်တစ်ကောင် ရှိနေသဖြင့် အလွန်ကြောက်နေကြောင်း ပို့ထားခြင်း ဖြစ်သည်။ ထို့နောက်တွင်တော့... ဘာသံမျှ မကြားရတော့ပေ။

ဝမ်ထောင်ကို အံ့သြသွားစေသည့်အချက်မှာ တစ်ဖက်ခန်းမှ ဒါရိုက်တာ ကျောက်က သူ့ထံသို့ ဖုန်းများစွာ ခေါ်ထားပြီး မက်ဆေ့ဂျ်များစွာလည်း ပို့ထားခြင်း ဖြစ်သည်။

ဧပြီ ၄ ရက်၊ မနက် ၁၁:၃၄ နာရီ

"ဝမ်လေး၊ မင်း ရိုက်ကူးရေး မလာဘူးလို့ ကြားတယ်၊ အိမ်မှာပဲလား။ ရှိရင် ပြန်ဖြေဦး၊ အရေးကြီးလို့"

ဧပြီ ၄ ရက်၊ ည ၁၀:၀၈ နာရီ

"ညီလေး၊ ငါ ရုပ်ရှင်မြို့တော်မှာပဲ ပိတ်မိနေတယ်၊ လောလောဆယ်တော့ ပုန်းနေရတုန်းပဲ။ မင်း ဇမ်ဘီ မဖြစ်သေးဘူး မဟုတ်လား။ အပြင်မှာ အရမ်းကြောက်ဖို့ကောင်းတယ်၊ သတိထားဦး"

"ဪ... မင်းမရီးလည်း အိမ်မှာပဲရှိတယ်၊ ဒါပေမဲ့ အိမ်မှာ စားစရာ သိပ်မရှိဘူး။ မင်း အဆင်ပြေရင် မရီးကို တစ်ချက်လောက် ကြည့်ပေးပါဦး။ ငါ ကျောက်ယွမ် မင်းရဲ့ ကျေးဇူးကို နောင်ကျရင် အကျေအေး ပြန်ဆပ်ပါ့မယ်"

ဧပြီ ၅ ရက်၊ ညနေ ၆:၄၉ နာရီ

"ညီလေး၊ ငါ သိပ်မခံနိုင်တော့ဘူး ထင်တယ်။ ငါ မသေခင် တစ်ခုပဲ တောင်းဆိုချင်တယ်၊ မရီးကို စောင့်ရှောက်ပေးနိုင်မလား။ သူမ တစ်ယောက်တည်း ကြောက်နေလိမ့်မယ်၊ စားစရာလည်း မလောက်ဘူး။ ကယ်ဆယ်ရေးလာတဲ့အထိ သူမ ခံနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး..."

ဧပြီ ၅ ရက်၊ ည ၉:၁၃ နာရီ

"ညီလေး၊ ညီကောင်းလေးရာ! ဘာလို့ စာမပြန်တာလဲ။ မင်း သေသွားပြီလား မသိဘူး၊ အား... ငါ ရူးတော့မှာပဲ"

ဒါက နောက်ဆုံးမက်ဆေ့ဂျ် ဖြစ်သည်။ ထိုအချိန်က အစ်ကိုကြီးကျောက် စိတ်ဓာတ်ကျဆင်းနေသည်မှာ ထင်ရှား၏။

ဝမ်ထောင်က ပြန်စာ ရိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

"အစ်ကိုကြီးကျောက်၊ ကျွန်တော် ရှိပါတယ်။ စိတ်မပူပါနဲ့၊ မရီးကို ကျွန်တော် တတ်နိုင်သမျှ ကြည့်ပေးပါ့မယ်"

သူ အပြည့်အဝ ကတိမပေးဘဲ တတ်နိုင်သမျှဟုသာ ပြောလိုက်သည်။ တတ်နိုင်သမျှ ဆိုသည်မှာ မိမိကိုယ်တိုင် အဆင်ပြေမှသာ ကူညီမည်ဟု ဆိုလိုခြင်းပင်... အဆုံးတွင်တော့ မိမိအသက်က ပိုအရေးကြီးသည် မဟုတ်ပါလား။

သူ စာပို့လိုက်သော်လည်း အတော်ကြာသည်အထိ ဘာစာမျှ ပြန်မလာပေ။ ဒါရိုက်တာကျောက်မှာ အမှန်တကယ်ပင် ကံဆိုးမိုးမှောင်ကျသွားပြီ ဖြစ်ဟန်တူသည်။

ဝမ်ထောင် သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး အင်တာနက်ပေါ်ရှိ သတင်းများကို အမြန်စုစည်းကြည့်လိုက်၏။

နာရီဝက်ခန့်အကြာတွင် လက်ရှိအခြေအနေကို သူ အကြမ်းဖျင်း နားလည်သွားသည်။

သူ ဓာတ်လိုက်သွားသည့် ဧပြီ ၄ ရက် မနက်ပိုင်းတွင် ဇမ်ဘီကပ်ဘေးက ကြိုတင်အကြောင်းကြားချက်မရှိဘဲ ပေါက်ကွဲထွက်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ အင်တာနက်ပေါ်တွင် သတင်းများ ပျံ့နှံ့လာချိန်၌ အခြေအနေမှာ အလွန်ဆိုးရွားနေပြီ ဖြစ်သည်။

ဇမ်ဘီများနှင့် ပတ်သက်သော အချက်အလက်များစွာလည်း ရှိနေသည်။

ထိုဇမ်ဘီများသည် အဆစ်အမြစ်များ တောင့်တင်းနေပြီး သိပ်မမြန်ပေ၊ ဖျတ်လတ်မှု မရှိသလို အမြင်အာရုံလည်း အလွန်ညံ့ဖျင်းသည်။ ဦးခေါင်းက သူတို့၏ အားနည်းချက် ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူတို့က မမောမပန်းနိုင်ဘဲ ခွန်အားအလွန်ကြီးကြသည်၊

အလင်းရောင်ကို တုံ့ပြန်တတ်ပြီး အကြားအာရုံ အလွန်စူးရှသည်... ဇမ်ဘီ ကိုက်မိခြင်း သို့မဟုတ် ကုတ်မိခြင်း ခံရသူတိုင်း ကူးစက်ခံရမည် ဖြစ်ပြီး ဇမ်ဘီအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားမည် ဖြစ်သည်! သို့သော် အများအားဖြင့် ကိုက်ခံရသူမှာ ဇမ်ဘီအဖြစ် မပြောင်းလဲမီမှာပင် အစားခံလိုက်ရလေ့ရှိသည်။

အစိုးရက ချက်ချင်းပင် စစ်တပ်လွှတ်၍ နှိမ်နင်းခဲ့သည်။ သံချပ်ကာတပ်ဖွဲ့များ ရှေ့တွင် ဇမ်ဘီများမှာ အလွယ်တကူ ချေမှုန်းခံခဲ့ရသည်။ သို့သော် ထိုစစ်သားများသည်လည်း ရုတ်တရက် ဇမ်ဘီများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကြသည်။

ပြင်ပရန်သူက မကြောက်စရာသော်လည်း အတွင်းပိုင်း ပြိုလဲမှုက ပို၍ ကြောက်စရာကောင်းသည်။

အစိုးရ၏ ခုခံမှု... ကျရှုံးခဲ့ပြီ။

ဤနေရာတွင် အရာအားလုံး ပရမ်းပတာ ဖြစ်ကုန်ပြီး လူများစွာ သေဆုံးခဲ့ကြသည်။ ကမ္ဘာပေါ်တွင် ဇမ်ဘီ မည်မျှရှိသည်ကို မည်သူမျှ မသိသော်လည်း ထိုအရေအတွက်မှာ ကြောက်ခမန်းလိလိ ဖြစ်မည်မှာ သေချာသည်။

ဝမ်ထောင် အခြား Group များကို စစ်ဆေးကြည့်ရာ အချို့မှာ လှုပ်ရှားနေတုန်းပင် ရှိသေးသည်။

လူအချို့က ဒေါသထွက်နေကြသော်လည်း အများစုကတော့ စားစရာ ပြတ်လပ်နေပြီဖြစ်သဖြင့် အစိုးရ ကယ်ဆယ်ရေး မည်သည့်အချိန်တွင် လာမည်နည်းဟု မေးနေကြ၏။

ထိုစာများကို မြင်သောအခါ ဝမ်ထောင် မီးဖိုချောင်သို့ အမြန်သွား၍ သူ၏ ရိက္ခာကို စစ်ဆေးလိုက်ရာ မျက်နှာ ပျက်သွားသည်။

သူ့တွင် စားစရာ သိပ်မရှိတော့ပေ၊ အလွန်ဆုံး သုံးလေးရက်စာသာ ရှိသည်။ သူက အိမ်တွင် ထမင်းချက်စားလေ့ မရှိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ပြီးခဲ့သောလက ဝယ်ထားသည့် ဆန် ၁၀ ပေါင်ခန့်အနက် ထက်ဝက်ခန့်သာ ကျန်တော့သည်။

သို့သော် ဆီပုံးအသစ်ကတော့ အပြည့်ရှိနေသဖြင့် သုံးလခန့် ခံမည်ဖြစ်သည်။

ထိုစဉ်မှာပင် Group အားလုံးတွင် အစိုးရ၏ ကြေညာချက်တစ်ခု တပြိုင်နက် တက်လာသည်—

【အစိုးရ ထုတ်ပြန်ချက် - ရှင်သန်ကျန်ရစ်သူအားလုံး ဘေးကင်းရာတွင်သာ နေထိုင်ကြရန်နှင့် အပြင်မထွက်ကြရန် တောင်းဆိုအပ်ပါသည်။ အစိုးရက ကယ်ဆယ်ရေးအတွက် လူအင်အား အမြောက်အမြား ပြင်ဆင်နေပါသည်။ ရှင်သန်သူများ အခြေစိုက်စခန်းကြီးများကိုလည်း စတင်တည်ထောင်ထားပြီးဖြစ်ရာ အားလုံးကို ထိုစခန်းများသို့ တဖြည်းဖြည်း ရွှေ့ပြောင်းပေးပါမည်။ ထို့အပြင် ရိက္ခာပြတ်လပ်နေသူများအတွက် ဇမ်ဘီနည်းပါးသော နေရာများတွင် ရိက္ခာထုပ်များ လေထီးဖြင့် ချပေးပါမည်။ ရိက္ခာ အလွန်အမင်း ပြတ်လပ်နေပါက စွန့်စား၍ သွားရောက်ယူဆောင်နိုင်ပါသည်။ ဟွမ်ဖုန်းမြို့ရှိ ရှင်သန်သူများ အခြေစိုက်စခန်းကြီးမှာ ဟုန်းရှီခရိုင်၊ နံပါတ် ၃၂ ဖူချန်းလမ်းတွင် တည်ရှိသည်။ အခြားသော ရှင်သန်သူများ အခြေစိုက်စခန်းငယ်များ၏ တည်နေရာများမှာ...】

ထိုစာ၏ အဆုံးတွင် အလွန်လုံခြုံပုံရသော တံတိုင်းမြင့်ကြီးများပါသည့် အခြေစိုက်စခန်း ဓာတ်ပုံတစ်ပုံ ပါဝင်သည်။

ထိုစာကို မြင်သောအခါ လူများစွာ စိတ်လှုပ်ရှားသွားကြသည်။

"ကယ်ဆယ်ရေးလာတော့မယ်! တောင့်ခံထားကြဦး ညီအစ်ကိုတို့"

"ဝူးဝူးဝူး... နောက်ဆုံးတော့ ကယ်ဆယ်ရေးကို စောင့်ရကျိုးနပ်ပြီ ၊ ကျွန်တော် အခြေစိုက်စခန်းကို သွားချင်တယ်..."

"တော်သေးတာပေါ့၊ အိမ်မှာ ဆန်နည်းနည်း ကျန်သေးလို့ နောက်ထပ် ရက်နည်းနည်းတော့ ခံဦးမယ်။"

"ညီအစ်ကိုတို့... ကျွန်တော့်အိမ်မှာ စားစရာ မရှိတော့ဘူး ၊ အပေါ်မှာ အသက် ၈၀ အရွယ် အမေအိုကြီးရှိသလို အောက်မှာလည်း ၃ နှစ်အရွယ် ကလေးရှိတယ်၊ စားစရာမရှိရင် ကျွန်တော်တို့ မရှင်သန်နိုင်တော့ဘူး ၊ ညီအစ်ကိုတို့ စားစရာလေး ခေတ္တချေးပေးလို့ ရမလား၊ နောင်ကျရင် အဆပေါင်း ရာချီပြီး ပြန်ဆပ်ပါ့မယ်"

"ဟေ့လူ... လေထီးနဲ့ချပေးမယ့် ရိက္ခာကိုပဲ စောင့်လိုက်ပါ။ ဒီစားစရာက ကျွန်တော်နဲ့ ကျွန်တော့်မိန်းမအတွက်ပဲ ရှိတာ။ ပြီးတော့ ကျွန်တော်တို့က တိုက်ချင်းလည်း ဝေးတယ်"

"ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် အပြင်မထွက်ရဲဘူး ၊ ခင်ဗျားပဲ လာပို့ပေးပါ၊ ကျွန်တော် အိမ်မှာ စောင့်နေပါ့မယ်"

"ဖယ်စမ်းပါ ဗျာ! မင်းကတော့ အပြင်ထွက်ပြီး ရိက္ခာမယူရဲဘူး၊ ငါ့ကိုကျ လာပို့ခိုင်းနေတယ်၊ Block လိုက်ပြီ"

ဝမ်ထောင် ခေါင်းခါလိုက်သည်၊ လောကကြီးတွင် လူအမျိုးမျိုး ရှိနေသည်မှာ အမှန်ပင်။

ထို့ပြင် ဤသည်မှာ သူနေထိုင်သော ဟက်ပီးနက်စ် လူနေရပ်ကွက်၏ Group ဖြစ်သည်။

ဟန်ဆောင်ကောင်းနေသော ထိုလူမှာ ရှေ့တိုက်မှ ဖြစ်ပုံရပြီး ရုပ်ရှင်မြို့တော်တွင် အလုပ်လုပ်သူ ဖြစ်သည်။ ဝမ်ထောင် သူ့ကို တွေ့ဖူး၏။ သူမှတ်မိသလောက်ဆိုလျှင် ထိုလူမှာ လူပျိုကြီးဖြစ်သည်၊ အဘွားအိုနှင့် ကလေးက မည်သည့်နေရာမှ ရောက်လာသနည်း။

ဝမ်ထောင် အခြား Group များကို ကြည့်လိုက်သည်။ အခြေစိုက်စခန်းရောက်လျှင် ပြန်ဆုံကြရန် ပြောနေကြသည်။

အခြေစိုက်စခန်းက မည်သို့ရှိမည်ကို မည်သူမျှ မသိသဖြင့် မရင်းနှီးသောနေရာတွင် တစ်ယောက်တည်းထက် သိကျွမ်းသူချင်း စုနေသည်က ပိုကောင်းသည် မဟုတ်ပါလား။

ဝမ်ထောင်က သဘောတူကြောင်း "လက်ခံရရှိပါသည်" ဟု စာပို့လိုက်သည်။ သို့သော် မက်ဆေ့ဂျ်ဘေးတွင် အနီရောင် အာမေဍိတ်လက္ခဏာ ပေါ်လာသည်။

"ဟမ်... အင်တာနက် မရှိတော့ဘူးလား။ ဖုန်းလိုင်းပါ မရှိတော့ဘူး"

ဝမ်ထောင်၏ မျက်နှာ ပျက်သွားသည်။

အောက်ထပ်မှ ဆဲဆိုသံအချို့ကိုလည်း သဲ့သဲ့ကြားလိုက်ရသည်။

"ဒါက ခေတ္တခဏပဲ ဖြစ်ပါစေလို့ မျှော်လင့်ရတာပဲ..."

ဆက်သွယ်ရေး ပြတ်တောက်သွားပြီ ဖြစ်ရာ မကြာမီ ရေနှင့် မီးပါ ပြတ်တောက်သွားနိုင်သည်ဟု သူ တွေးမိသည်။

ဝမ်ထောင် အိမ်ရှိ အိုးခွက်များအားလုံးတွင် ရေများကို အမြန်ဖြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ရိုးရှင်းသော နေ့လယ်စာကို ချက်စားလိုက်သည်။ ရိက္ခာရှားပါးသဖြင့် သူ အလွန်အကျွံ မစားရဲပေ။

………..