အခန်း - ၆

- အခန်း ၆၀၂ ကို ရှာဖွေခြင်း

ဝမ်ထောင်သည် ဝေါ်ကီတော်ကီများကို အသုံးမပြုဖူးသော်လည်း ၎င်းတို့မှာ အဖိုးတန်ပစ္စည်းများ ဖြစ်ကြောင်း သိသည်။

အင်တာနက်နှင့် ဖုန်းလိုင်းများ မရှိတော့သဖြင့် လက်ကိုင်ဖုန်းများမှာ အသုံးမဝင်တော့ပေ။ သို့သော် ဝေါ်ကီတော်ကီများမှာမူ စနစ်ချင်း မတူသဖြင့် တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး ဆက်သွယ်နိုင်ကောင်း ဆက်သွယ်နိုင်လိမ့်မည်။

ဤအခန်းရှင်မှာ ရေဒီယိုဝါသနာအိုး ဖြစ်ဟန်တူသည်။ ဤနေရာတွင် ပုံစံအမျိုးမျိုးရှိသော ဝေါ်ကီတော်ကီ လေးလုံးနှင့် ၎င်းတို့၏ ဘူးများကို တွေ့ရသည်။ ဝေါ်ကီတော်ကီများအပြင် ရေဒီယို နှစ်လုံးလည်း ရှိသေးရာ တစ်လုံးမှာ အသေးဖြစ်ပြီး နောက်တစ်လုံးမှာ အကြီးဖြစ်သည်။ အသေးမှာ ဘက်ထရီသုံးရပြီး အကြီးမှာမူ လက်ဖြင့် လှည့်၍ အားသွင်းနိုင်သော အမျိုးအစား ဖြစ်သည်။

ဝမ်ထောင် ခဏမျှ စမ်းကြည့်သော်လည်း ဝေါ်ကီတော်ကီနှင့် ရေဒီယိုများမှ တစီစီ အသံများသာ ထွက်နေပြီး အသုံးဝင်သော သတင်းအချက်အလက် တစ်ခုမျှ မကြားရပေ။

သူ အနည်းငယ် စိတ်ပျက်သွားသော်လည်း အလောတကြီးတော့ မဖြစ်မိပေ။ ၎င်းတို့ကို အိမ်သို့ ယူသွားပြီးမှ ဖြည်းဖြည်းချင်း စမ်းသပ်ကြည့်ရမည် ။

အခန်းထဲတွင် အတန်ကြာ ထပ်မံရှာဖွေပြီးနောက် အသုံးဝင်နိုင်မည်ဟု ထင်ရသော အရာအားလုံးကို ဝမ်ထောင် သိမ်းဆည်းလိုက်၏။

ဤနေရာတွင် ခရီးဆောင်သေတ္တာ နှစ်လုံးရှိရာ ၎င်းတို့ကို အပြည့်ထည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ကုတင်ခင်းတစ်ခုကို ယူကာ ကျန်ရှိသော ပစ္စည်းများကို ထုပ်ပိုးလိုက်ပြန်သည်။ အသုံးဝင်သည်ဖြစ်စေ၊ မဝင်သည်ဖြစ်စေ သူ အကုန်ယူသွားရမည်။

ဘာမျှ မကျန်တော့ကြောင်း သေချာမှသာ ပစ္စည်းများကို သိမ်းဆည်းကာ ၆၀၂ တံခါးကို ပြန်ပိတ်ပြီး သော့ကိုပါ ယူခဲ့လိုက်သည်။

သူ ၆၀၂ တံခါးကို သော့ခတ်လိုက်စဉ်မှာပင် ဘေးခန်းဖြစ်သော ၆၀၁ အတွင်းမှ "ဒုတ် ဒုတ် ဒုတ်" ဟူသော တံခါးရိုက်သံနှင့်အတူ ဟိန်းဟောက်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

ဝမ်ထောင် ချက်ချင်း သတိကပ်လိုက်၏။

"ဒီအခန်းထဲမှာလည်း ဇမ်ဘီတွေ ရှိနေတာပဲ..."

သူသည် ပစ္စည်းများကို ချထားပြီး ၆၀၁ တံခါးနားသို့ သွားကြည့်လိုက်သည်။ တံခါးမှာ သေချာ ပိတ်ထားသဖြင့် လောလောဆယ်တော့ စိတ်အေးရသည်။

ဝမ်ထောင် မှတ်မိသလောက်ဆိုလျှင် ၆၀၁ တွင် လူလတ်ပိုင်းလင်မယား နေထိုင်ကြသည်။ သူတို့မှာ အလုပ်ခွင်ချင်း နီးသဖြင့် အလုပ်ကို အမြဲ အတူတူ သွားလေ့ရှိကြသည်။

"ဒါဆိုရင် အတွင်းမှာ ဇမ်ဘီ နှစ်ကောင် ရှိနေနိုင်တာပေါ့..."

ဝမ်ထောင်၏ မျက်လုံးများ ဝင်းလက်သွားသည်။ ဇမ်ဘီ တစ်ကောင်တည်းဆိုလျှင် သူ ရင်ဆိုင်နိုင်သော်လည်း နှစ်ကောင်ဆိုလျှင်တော့ အခြေအနေက တစ်မျိုး ဖြစ်သွားနိုင်သည်။ သို့သော် တံခါးကို ဖွင့်ရန် နည်းလမ်းမရှိသေးသဖြင့် စိုးရိမ်ရန် စောလွန်းသေးသည်။

"သော့ဖွင့်တဲ့ ကိရိယာ ဒါမှမဟုတ် တံခါးဖျက်တဲ့ ကိရိယာတွေ ရှာရမယ်။ အားနဲ့ ဖျက်ဖို့ကတော့... ဖြစ်နိုင်ပေမဲ့ အသံတွေ အများကြီး ထွက်လာလိမ့်မယ်..."

ယခုအခါ အပြင်ဘက်တွင် ဇမ်ဘီများ နေရာအနှံ့ ရှိနေသည်။ လမ်းလျှောက်လမ်းမှာ လောလောဆယ် ရှင်းလင်းနေသော်လည်း အသံအကျယ်ကြီး မထွက်အောင် ဂရုစိုက်ရမည်ဟု ဝမ်ထောင် ခံစားမိသည်။ သို့မဟုတ်ပါက ဇမ်ဘီများ တိုက်ရှေ့တွင် စုပြုံရောက်လာလျှင် သူ အပြင်ထွက်နိုင်တော့မည် မဟုတ်ပေ။

ဝမ်ထောင်သည် လက်တစ်ဖက်စီတွင် ၂၄ လက်မ ခရီးဆောင်သေတ္တာ တစ်လုံးစီကို ဆွဲကာ၊ ကျောတွင် ထုပ်ပိုးထားသော အထုပ်ကြီးကို လွယ်ပြီး၊ လည်ပင်းတွင်လည်း အထုပ်တစ်ထုပ်ကို ဆွဲလျက် ငါးထပ်သို့ ဆင်းလာခဲ့သည်။

အိမ်သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ ဝမ်ထောင်သည် ပစ္စည်းများကို နေရာချလိုက်သည်။ အခြားပစ္စည်းများကို ထားလိုက်ဦး၊ စားစရာများမှာပင် လဝက်စာခန့် ရှိ၏။ သူ၏ မူလရိက္ခာနှင့် ပေါင်းလိုက်လျှင် ရက်ပေါင်း ၂၀ ခန့် တောင့်ခံထားနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ သူ၏ စွမ်းရည်ကိုသာ မတွေ့ရှိခဲ့လျှင် ဝမ်ထောင်သည် ဤစားစရာများဖြင့် ကယ်ဆယ်ရေးကိုသာ ထိုင်စောင့်နေမည် ဖြစ်သည်။ သို့သော် ယခုမူ သူ ဘာလုပ်နိုင်သည်ကို သိသွားပြီ ဖြစ်ရာ အသေခံရန် ထိုင်စောင့်နေမည် မဟုတ်တော့ပေ။

"ဒီနေ့အတွက်တော့ ဒီလောက်ပဲ။ မနက်ဖြန်မှ တခြားအခန်းတွေကို ထပ်စစ်မယ်။ အခုတော့... ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဆုချရမယ်"

စားစရာများ ရှိလာသဖြင့် ဝမ်ထောင် စိတ်အားတက်သွားသည်။ သူသည် မကြာမီ ပုပ်သိုးသွားနိုင်သော အရာများကို ထုတ်ယူကာ စားပွဲကြီးတစ်ပွဲ ပြင်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

သူက ဟင်းချက်ရာတွင် သိပ်ပြီး ဇီဇာမကြောင်ပေ။ အသားနှင့် ဟင်းသီးဟင်းရွက်များကို ဆေးကြောပြီးနောက် ဟော့ပေါ့အနှစ်များဖြင့် အိုးတစ်လုံးတည်း ထည့်ကာ ပြုတ်လိုက်သည်။

"မွှေးလိုက်တာ"

စိတ်ကြောင့်လားတော့ မသိသော်လည်း ဝမ်ထောင်သည် ဤဟင်းအိုးမှာ သူ အရင်က ချက်ဖူးသမျှထက် ပိုမွှေးနေသည်ဟု ခံစားရသည်။

သူသည် ထမင်းတစ်ပန်းကန် အပြည့်ထည့်ကာ စားရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် တံခါးခေါက်သံကို ထပ်ကြားရပြန်သည်။

"ဒေါက်... ဒေါက်... ဒေါက်..."

ဤတစ်ကြိမ် တံခါးခေါက်သံမှာ လောနေသော်လည်း အသံက အလွန်တိုးသည်။

ဝမ်ထောင်သည် ချက်ချင်းပင် ကိုယ်တိုင်လုပ် လှံတိုကို ဆွဲကိုင်ကာ မှန်ပြောင်းမှ ကြည့်လိုက်သည်။

ဆံပင်ကို အမြင့် စည်းထားသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးသည် သူ၏ တံခါးဘက်ကို စိုးရိမ်တကြီး ကြည့်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။

"သူပါလား..."

အပြင်ဘက်တွင် ရှိနေသူမှာ အခြားသူမဟုတ်ဘဲ ဝမ်ထောင်၏ ဘေးခန်းမှ တင်ယွီချင် ဖြစ်သည်။ ဒါရိုက်တာ ကျောက်ယွမ်က စောင့်ရှောက်ပေးရန် အကူအညီတောင်းခဲ့သည့် မရီးပင် ဖြစ်သည်။

ဝမ်ထောင် တံခါးကို တိုက်ရိုက်မဖွင့်ဘဲ အရင်ဆုံး တံခါးဂျိတ် (Chain) ကို ချိတ်လိုက်သည်။ ကမ္ဘာပျက်ကပ် ကာလဖြစ်သဖြင့် အစစအရာရာ သတိထားရမည် မဟုတ်ပါလား။

အပြင်ဘက်တွင် တင်ယွီချင်သည် လမ်းလျှောက်လမ်းနှင့် ဝမ်ထောင်၏ တံခါးကို ဟိုကြည့်ဒီကြည့်ဖြင့် အလွန် စိုးရိမ်နေပုံရသည်။ အောက်ထပ်မှ အသံတစ်ခုခု ကြားရသည်နှင့် ချက်ချင်း ပြန်ပြေးဝင်နိုင်ရန် သူမ၏ အခန်းတံခါးကိုလည်း ဟထားခဲ့သည်။

ဖြစ်နိုင်လျှင် သူမ အပြင်မထွက်ချင်ပေ။

ဤသို့ အပြင်ထွက်လာနိုင်ရန် နာရီပေါင်းများစွာ စိတ်ဆုံးဖြတ်ခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူမတွင် နည်းလမ်းမရှိတော့ပေ၊

စားစရာများ ပြတ်လပ်နေသည်မှာ ကြာပြီ ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ နည်းလမ်းမရှာလျှင် ဇမ်ဘီကြောင့် မသေခင်မှာပင် ငတ်ပြတ်၍ သေသွားနိုင်ပေသည်။

ထို့ပြင် သူမကို အပြင်ထွက်လာရန် တွန်းအားပေးခဲ့သည့် နောက်ထပ်အချက်တစ်ခုမှာ ဝမ်ထောင် လှေကားခွင်ရှိ ဇမ်ဘီကို သတ်လိုက်သည်ကို သူမ ကိုယ်တိုင် မြင်လိုက်ရခြင်းကြောင့်ပင် ။

တိုက်ပွဲအသေးစိတ်ကို မမြင်ရသော်လည်း ဇမ်ဘီ သေသွားပြီဖြစ်ကြောင်း သူမ သိသည်။ ဝမ်ထောင် ဤမျှ သန်မာလိမ့်မည်ဟု သူမ မထင်ထားခဲ့ပေ။ သူမ၏ ခင်ပွန်းနှင့် အဆက်အသွယ် ရစဉ်က ဇမ်ဘီများမှာ မည်မျှ ကြောက်စရာကောင်းကြောင်း၊ သေနတ်နှင့်ပင် အနိုင်ရရန် မလွယ်ကူကြောင်း ပြောပြဖူးသည်။

သို့သော် ဝမ်ထောင်က လက်နက်တစ်ခုတည်းဖြင့် ဇမ်ဘီကို သတ်နိုင်ခဲ့၏။ ၎င်းမှာ အမှန်တကယ်ပင် အံ့သြစရာ ကောင်းလှသည်။

ထိုစဉ်က တင်ယွီချင်သည် အပြင်သို့ ပြေးထွက်သွားချင်စိတ် ပေါက်ခဲ့သော်လည်း ဝမ်ထောင် ကူးစက်ခံထားရမည်ကို ကြောက်သဖြင့် စောင့်ကြည့်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ယခုမူ ဝမ်ထောင်သည် အပေါ်ထပ်မှ ပစ္စည်းများစွာကို သယ်ဆောင်လာနိုင်သည်ကို တွေ့ရသဖြင့် သူသည် ကျန်းမာရေး ကောင်းမွန်နေကြောင်း သူမ သိလိုက်ရသည်။

ယခုအခါ ဗိုက်ဆာနေသည့် ဒဏ်နှင့် ဘေးခန်းမှ လွင့်ပျံလာသော ဟင်းနံ့ကြောင့် သူမ မအောင့်နိုင်တော့ပေ။

ငတ်မွတ်နေသူများသာ သိနိုင်သည်မှာ ဆာလောင်ခြင်းသည် မည်သည့်အရာထက်မဆို ပို၍ ကြောက်စရာကောင်းလှသည်။ ငတ်မွတ်နေသည့် လူတစ်ယောက်သည် စားစရာ တစ်နပ်အတွက် မည်သည့်အရာကိုမဆို လုပ်ဆောင်ရဲကြသည်...

ဂျောက်~

အခန်း ၅၀၁ ၏ တံခါး ပွင့်လာသည်။ ဝမ်ထောင်၏ မျက်နှာ ပေါ်လာသည်။

"မရီး... ဘာကိစ္စ ရှိလို့လဲ"

သူ့မျက်နှာကို မြင်သောအခါ တင်ယွီချင် ကြောင်သွားရသည်။ ကလေးခများမြင်လျှင်ပင် ငိုသွားနိုင်သော ဝမ်ထောင်၏ မျက်နှာမှ ကြောက်စရာ အမာရွတ်ကြီးမှာ ဘယ်ရောက်သွားသနည်း။

သူမ အံ့သြသွားသော်လည်း အသံနှင့် အရပ်အမောင်းအရ ဝမ်ထောင်မှန်း သေချာပါသည်။ တင်ယွီချင်သည် သူမ၏ နားနောက်သို့ ဆံပင်ကို သပ်ရင်း တိုးညင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။

"ဟို... ဝမ်လေး... ဝမ်ထောင်၊ အိမ်နီးချင်းချင်းစာနာပြီး မရီးကို စားစရာလေး နည်းနည်းလောက် ချေးပေးလို့ ရမလား..."

………..