အခန်း - ၉

- မရီးက ကူညီချင်နေသည်

အခန်းထဲတွင် လဲလျောင်းနေသည်မှာ ခန္ဓာကိုယ် ထက်ဝက်ခန့် ပျောက်ဆုံးနေသော ဇမ်ဘီအထီးကောင်ဖြစ်သည်။

သူသည် ကြံ့ခိုင်တောင့်တင်းသည့် ဗလရှိပြီး အားအင်ရှိနေသေးပုံရသော်လည်း ခြေလက်များ မရှိတော့ပေ။ သူသည် မတ်တတ်မရပ်နိုင်သလို၊ ရှောင်တိမ်းနိုင်စွမ်းလည်း မရှိသဖြင့် ဝမ်ထောင်က အလွယ်တကူပင် ဦးခေါင်းကို ထိုးခွဲ၍ အသေသတ်လိုက်နိုင်သည်။

ဝမ်ထောင်သည် ဤဇမ်ဘီမ၏ ခွန်အားမှာ လမ်းလျှောက်လမ်းရှိ ဇမ်ဘီထက် နိမ့်ကျသည်ဟု ခံစားရ၏။ သူ "ခုန်ခုတ်ချက်" ကိုပင် အသုံးမပြုဘဲ သတ်နိုင်ခဲ့သည်။ သူ ဒဏ်ရာအနည်းငယ် ရသွားခြင်းမှာ နေရာအနေအထားကြောင့်သာ ဖြစ်သည်။

သို့သော် "ခုန်ခုတ်ချက်" မှာ အလွန်အစွမ်းထက်သော်လည်း အသုံးပြုသည်လက်နက်ကို များစွာ ထိခိုက်စေသည်။ ၎င်းကို အသုံးမပြုဘဲ ဇမ်ဘီမကို သတ်ခဲ့သဖြင့် သူ၏ ကိုယ်တိုင်လုပ် လှံတိုမှာ အနည်းငယ် အသုံးဝင်သေးသော်လည်း ဤဇမ်ဘီအထီးကို သတ်ပြီးနောက်တွင်မူ မီးဖိုချောင်သုံးဓားမှာ လုံးဝ ပျက်စီးသွားပြီး ဒလိမ့်တုံးမှာလည်း အက်ကွဲကြောင်းများ ပေါ်လာကာ ကျိုးပဲ့တော့မည့် အခြေအနေသို့ ရောက်သွားသည်။

ခေတ္တမျှ အနားယူပြီးနောက် ဝမ်ထောင် အိမ်တစ်အိမ်လုံးကို စစ်ဆေးလိုက်သည်။ ရေချိုးခန်းနှင့် မီးဖိုချောင်တို့ကို စစ်ဆေးပြီး အန္တရာယ်မရှိကြောင်း သေချာသောအခါ ၃၀၁ ၏ ရှေ့တံခါးကို သော့ခတ်ကာ ရရှိလာသော ပစ္စည်းများကို စတင်စစ်ဆေးတော့သည်။

ပထမဦးစွာ ဇမ်ဘီအထီး ဖြစ်သည်။ ၎င်းကို သတ်ပြီးနောက် ဝမ်ထောင်သည် သွေးအမြင့်ဆုံး ကန့်သတ်ချက် ၅ မှတ် ထပ်မံ ရရှိခဲ့ပြီး သူ၏ သွေးတန်းမှာ 【၁၁၅/၁၂၀】 ဖြစ်သွားသည်။

ထို့နောက် ၎င်းထံမှ ထွက်လာသော အထုပ်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

【ရရှိသောပစ္စည်း: ဂီယာ (Gear) *၁】

【ဂီယာ: ပစ္စည်းပြုလုပ်ရန် ကုန်ကြမ်း】

၎င်းမှာ ဘိလိယက်ဘောလုံးခန့် အချင်းရှိသော ဂီယာတစ်ခု ဖြစ်သည်။ ဇမ်ဘီမထံမှ သံအပိုင်းအစ ရရှိပြီး ဇမ်ဘီအထီးထံမှ ဂီယာ ရရှိခြင်းဖြစ်သည်။ ထို့ပြင် နှစ်ခုလုံး၏ ဖော်ပြချက်မှာ 'ပစ္စည်းပြုလုပ်ရန် ကုန်ကြမ်း' ဟုသာ ဆိုထား၏။

'ပစ္စည်းပြုလုပ်ရန် ကုန်ကြမ်း' ဆိုသည့် အသုံးအနှုန်းမှာ အလွန်ကျယ်ပြန့်သည်။ ထို့ပြင် သံအပိုင်းအစနှင့် ဂီယာတို့မှာ နေ့စဉ်လူနေမှုဘဝတွင် အလွယ်တကူ တွေ့နိုင်သော အရာများ ဖြစ်၏။

ဝမ်ထောင်အနေဖြင့် ဇမ်ဘီထံမှ ရသော ပစ္စည်းနှင့် သာမန်ပစ္စည်းတို့ မည်သို့ ကွာခြားသည်ကို မသိသေးသော်လည်း အသုံးဝင်ပုံကို မသိရသေးသရွေ့ သူ သေချာ သိမ်းဆည်းထားမည် ဖြစ်သည်။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ဇမ်ဘီထံမှ ရသော ပစ္စည်းများကို ဟင်းလင်းပြင်ကျောပိုးအိတ်ထဲ ထည့်နိုင်သဖြင့် သိုလှောင်ရသည်မှာ အလွန် အဆင်ပြေလှသည်။

ဂီယာကို သိမ်းပြီးနောက် ဇမ်ဘီအလောင်းကို ရှာဖွေသော်လည်း အသုံးဝင်မည့်အရာ ဘာမျှ မတွေ့ရပေ။

နောက်ဆုံးတွင် အခန်း ၃၀၁ တစ်ခုလုံးကို မွှေနှောက်ရှာဖွေတော့သည်။ ရှာဖွေနေစဉ်အတွင်း ဝမ်ထောင်သည် တွေ့ရှိရသည့် သဲလွန်စများနှင့် သူ၏ တွေးတောချက်များအရ ဤနေရာတွင် ဘာဖြစ်ခဲ့သည်ကို ခန့်မှန်းကြည့်လိုက်၏။

ကမ္ဘာပျက်ကပ် စတင်ချိန်တွင် အမျိုးသမီးမှာ ဇမ်ဘီအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး အမျိုးသားမှာ လူသားအဖြစ် ကျန်ရှိနေခဲ့ဟန်တူသည်။ အမျိုးသားမှာ ခွန်အားရှိသူ ဖြစ်နိုင်ပြီး အမျိုးသမီး၏ တိုက်ခိုက်မှုကို ပြန်လည်ခုခံရင်း ဇမ်ဘီမ၏ သွေးအမှတ်အချို့ကို လျော့ကျစေခဲ့သည်။

သို့သော် သူကိုယ်တိုင်လည်း ဒဏ်ရာရရှိခဲ့ပြီး ကိုယ်ခန္ဓာ ထက်ဝက်ခန့်ကို ဇမ်ဘီမက စားသောက်ခြင်းခံလိုက်ရသည်။ ဇမ်ဘီဗိုင်းရပ်စ် ကူးစက်ခံရပြီးနောက် လူတစ်ဦးချင်းစီ၏ ပြောင်းလဲချိန်မှာ ၁ မိနစ်မှ ၂၄ နာရီအထိ ကွာခြားနိုင်သည်။ ဤအမျိုးသားမှာ အသက်ရှင်လိုစိတ် ပြင်းထန်သဖြင့် အတော်ကြာ တောင့်ခံထားနိုင်ခဲ့ပုံရပြီး ဗိုင်းရပ်စ်ကြောင့် ခွန်အားအနည်းငယ် တိုးလာချိန်တွင် သူ၏ ဒဏ်ရာပြင်းထန်သော ခန္ဓာကိုယ်ကို အိပ်ခန်းထဲသို့ ဆွဲခေါ်သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။

သို့သော် အဆုံးတွင် သူလည်း ဗိုင်းရပ်စ်ကို မတွန်းလှန်နိုင်ဘဲ ဇမ်ဘီ ဖြစ်သွားခဲ့ရ၏။

သူ ဇမ်ဘီဖြစ်သွားပြီးနောက်တွင်မူ ဇမ်ဘီမက သူ့ကို စိတ်မဝင်စားတော့ပေ။ ထို့ကြောင့် ဝမ်ထောင် ရောက်လာချိန်တွင် အခန်းထဲ၌ တိတ်ဆိတ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

'ကမ္ဘာပျက်ကပ်ဆိုတာ...'

သူ ရင်ထဲတွင် သက်ပြင်းချလိုက်မိသော်လည်း ပစ္စည်းရှာဖွေနေသည့် လက်များမှာ ရပ်မသွားပေ။ လူနှစ်ယောက် နေထိုင်သည့် အခန်းဖြစ်သဖြင့် ပစ္စည်းများမှာ အလွန်များပြားပြီး ရှုပ်ပွနေသည်။

အထူးသဖြင့် အမျိုးသမီး၏ အဝတ်အစားများ၊ အလှကုန်ပစ္စည်းများ၊ အရုပ်များ၊ အိတ်များနှင့် အသုံးအဆောင်များမှာ ဝမ်ထောင်ကို အချိန်အတော်ကြာ ရှာဖွေစေခဲ့သည်။ အမျိုးသား၏ ပစ္စည်းများမှာမူ ရိုးရှင်းပါသည်။ ဖိနပ်များနှင့် လျှပ်စစ်ပစ္စည်းအချို့မှလွဲ၍ အခြား အထွေအထွေပစ္စည်း အလွန်နည်းသည်။

သို့သော် ဝမ်ထောင် အလိုအပ်ဆုံးအရာမှာ စားစရာ ဖြစ်သည်။ သူတို့တွင် စားစရာ သိပ်မရှိဘဲ တစ်ရက်၊ နှစ်ရက်စာခန့်သာ ရှိပြီး ၎င်းတို့မှာလည်း ညှိုးနွမ်းနေသည့် ဟင်းသီးဟင်းရွက်နှင့် သစ်သီးများသာ ဖြစ်သည်။ တစ်ဖက်တွင်မူ အမျိုးသမီး၏ အခန်းထဲ၌ မဖောက်ရသေးသော မုန့်ထုပ်များစွာ ရှိနေသည်။ ၎င်းတို့မှာ ဗိုက်မပြည့်စေသော်လည်း ဈေးမနည်းသော မုန့်များ ဖြစ်သည်။

'ဟမ်'

ဝမ်ထောင် မီးဖိုချောင်တွင် သေချာ ဖြတ်တောက်ထားသော သံပိုက် သုံးလုံးကို တွေ့လိုက်ရသည်။ တစ်လုံးမှာ တစ်မီတာ ရှည်ပြီး ကျန်နှစ်လုံးမှာ မီတာဝက်စီ ရှည်သည်။

'ပစ္စည်းကောင်းပဲ'

ဝမ်ထောင်သည် အက်ကွဲနေသော ဒလိမ့်တုံးနေရာတွင် ဘာအစားထိုးရမလဲဟု တွေးနေစဉ် ဤသံပိုက်များက အချိန်ကိုက် ရောက်လာခြင်း ဖြစ်သည်။ ထို့ပြင် သံပိုက်များကို ချွန်လိုက်ပါက မီးဖိုချောင်သုံးဓားနေရာတွင်ပင် အစားထိုးနိုင်သည်။ သူ့အိမ်တွင် သွေးကျောက် ရှိသဖြင့် ပြန်ရောက်လျှင် ဖြည်းဖြည်းချင်း သွေးယူရမည်။

'ဟုတ်ပြီ၊ ဒါကိုလည်း ယူရမယ်'

ဝမ်ထောင် မီးဖိုချောင်မှ ဂတ်စ်အိုးကို ဆွဲထုတ်လာခဲ့သည်။ အခန်း ၆၀၂ ရှိ ဂတ်စ်အိုးမှာ ကုန်ခါနီးဖြစ်သဖြင့် သူ မယူခဲ့သော်လည်း ၃၀၁ ရှိ ဂတ်စ်အိုးမှာ အပြည့်နီးပါး ရှိနေသဖြင့် အိမ်သို့ သယ်သွားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်၏။

တစ်နာရီအကြာတွင် ဝမ်ထောင်သည် ၅၀၁ ဆီသို့ အပြင်းနှင်လာသည်။ ကျောတွင် သံပိုက်များ ထိုးထွက်နေသော အထုပ်ကြီးကို လွယ်ထားပြီး လက်နှစ်ဖက်တွင်လည်း ခရီးဆောင်သေတ္တာ တစ်လုံးစီ ဆွဲထားသည်။

ပစ္စည်းများကို တံခါးဝတွင် ချထားပြီးနောက် ၃၀၁ သို့ ပြန်သွားကာ ဂတ်စ်အိုးကို သွားယူသည်။ သို့သော် ၃၀၁ တံခါးကို မပိတ်မီ သူ တစ်ခုခု စဉ်းစားလိုက်ပြီး အထဲသို့ ပြန်ဝင်သွားသည်။ ရွံရှာမှုကို အောင့်အည်းကာ ဇမ်ဘီအလောင်း နှစ်ခုကို အပြင်သို့ ဆွဲထုတ်လာပြီး ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် အောက်သို့ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ပစ်ချလိုက်သည်။ လမ်းလျှောက်လမ်းမှ ဇမ်ဘီအလောင်းကိုလည်း သွားယူကာ တစ်ပါတည်း ပစ်ချလိုက်သည်။

တောင်ဘက် ပြတင်းပေါက်မှာ ရပ်ကွက်ဝင်းထဲသို့ မျက်နှာမူထားသဖြင့် ဇမ်ဘီများကို ဆွဲဆောင်မိမည် စိုးသောကြောင့် သူသည် လမ်းမဘက်ရှိ မြောက်ဘက်ပြတင်းပေါက်မှ ပစ်ချခြင်း ဖြစ်သည်။

ဗုန်း၊ ဗုန်း၊ ဗုန်း—

လေးလံသော အရာသုံးခု မြေပြင်ပေါ်သို့ ကျသွားသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ရှူး—

ဂါး—

သည်းထိတ်ရင်ဖိုစရာ ထူးဆန်းသော ဟိန်းဟောက်သံများ လမ်းမပေါ်မှ ချက်ချင်း ထွက်ပေါ်လာသည်။ အရုပ်ဆိုး အကျည်းတန်သော ဇမ်ဘီများစွာသည် အရိပ်ထဲမှ ထွက်လာကြပြီး အသံလာရာသို့ လှည့်သွားကြ၏။

'ငါ ထင်တဲ့အတိုင်းပဲ၊ လမ်းမပေါ်မှာ ဇမ်ဘီတွေ အပြည့်ပဲ'

ဝမ်ထောင်၏ ရင်ထဲတွင် အေးစိမ့်သွားသည်။ အရေအတွက်အရဆိုလျှင် ၃၀ မှ ၅၀ ကြား ရှိနိုင်ပြီး ဆိုင်ခန်းများထဲတွင်လည်း ရှိနေဦးမည် မဟုတ်ပါလား။ ဘာမှမသိဘဲ အပြင်ထွက်မိပါက ပြေးစရာ မြေပင် ရှိလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။

လမ်းတစ်ဖက်တွင် ကုန်စုံဆိုင်တစ်ခု ရှိသည်။ အခွင့်အရေးရလျှင် သွားရောက် ရှာဖွေရန် ဝမ်ထောင် စဉ်းစားခဲ့ဖူးသော်လည်း ယခုမူ ထိုအတွေးကို ချက်ချင်း ဖျောက်ပစ်လိုက်သည်။

သူ အသက်ရှင်ချင်သေးသည် မဟုတ်ပါလား။

ဂတ်စ်အိုးကို အခန်း ၅၀၁ သို့ သယ်လာပြီးနောက် တံခါးဖွင့်ရန် ပြင်လိုက်စဉ် ဘေးခန်း ၅၀၂ ၏ တံခါးမှာ အနည်းငယ် ပွင့်လာသည်။ တင်ယွီချင်သည် ဝမ်ထောင်၏ ဘေးပတ်ပတ်လည်ရှိ အထုပ်အပိုးများကို မြင်ပြီး ထိတ်လန့်အံ့သြနေသည်။

အမှန်တကယ်တော့ ဝမ်ထောင် အိမ်က ထွက်သွားကတည်းက သူမ သတိထား စောင့်ကြည့်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ အောက်ထပ်မှ ဆူညံသံအချို့ကိုလည်း သူမ ကြားခဲ့ရသည်။ ဘာဖြစ်ခဲ့သည်ကို သူမ မသိသော်လည်း ဝမ်ထောင် ထွက်သွားစဉ်က ဒလိမ့်တုံးနှင့် ဓားကိုသာ ကိုင်သွားပြီး ပြန်လာချိန်တွင်မူ ရိက္ခာများစွာ သယ်လာသည်ကို သူမ မြင်လိုက်ရလေ၏။

အထူးသဖြင့် အထုပ်ကြီးထဲမှ ထွက်နေသော ဆန်အိတ်လေးကို မြင်ရသောအခါ ဝမ်ထောင်သာ သူမကို ထိုဆန်များ ပေးမည်ဆိုလျှင် သူမ အစိမ်းလိုက်ပင် ဝါးစားမိလိမ့်မည်ဟု ခံစားရသည်။

ဝမ်ထောင် တံခါးဖွင့်၍ ဝင်တော့မည်ကို မြင်သောအခါ သူမ သွားကြိတ်ကာ တံခါးကို အကျယ်ကြီး ဖွင့်လိုက်သည်။

ဂျောက်~

ဝမ်ထောင် အသံကြားသဖြင့် သူမဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ သူ မျက်မှန် တပ်ထားသဖြင့် တင်ယွီချင်သည် သူ၏ မျက်လုံးများကို ရှင်းလင်းစွာ မမြင်ရပေ။

"ဟို... ဝမ်လေး၊ မင်း တကယ် တော်တာပဲ၊ ဒီနေ့ ရိက္ခာတွေ အများကြီး ရလာတာပဲနော်.. မင်း သယ်ရတာ အတော် ပင်ပန်းနေမှာပဲ... မရီး... မရီး ကူသယ်ပေးပါ့မယ်..."

ပြောပြီးနောက် တင်ယွီချင်သည် ရှက်ကိုးရှက်ကန်းဖြင့် သူမ၏ ခြေထောက်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်မိသည်—

သို့သော် သူမ ခြေချောင်းလေးတွေကိုတောင် သူမ မမြင်ရပါ။

ဝမ်ထောင် ဘာပြောရမှန်း မသိ ဖြစ်သွားသည်။ ဤမျှများပြားသော ပစ္စည်းများကို သယ်ရသည်မှာ ခက်ခဲသည်မှာ အမှန်ပင်၊ သို့သော် သူက တံခါးဝသို့ ရောက်နေပြီ မဟုတ်ပါလား။

နောက်ဆုံး နှစ်လှမ်းလောက်လေးကို ကူညီဖို့ တကယ် လိုအပ်နေလို့လား။ စောစောက သူမ ဘယ်ရောက်နေသနည်း။

သို့သော် တင်ယွီချင်၏ ဖြူဖျော့သော မျက်နှာလေးတွင် ရှက်သွေးဖြန်းလာသည်ကို မြင်လိုက်ရပြီး သူမ၏ သွေးတန်းမှာလည်း 【၁၅/၁၀၀】 သာ ရှိတော့သည်ကို သတိပြုမိလိုက်သဖြင့် ဝမ်ထောင် ခဏစဉ်းစားကာ ပြောလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီလေ ။ ဒါဆို မရီးကိုပဲ အားကိုးရတော့မယ်။"

............