အခန်း ၂၂

လည်ချောင်းကွဲမတတ် အော်ဟလိုက်စမ်း

ဒါပဲလား။

သုံးချက်တည်းနဲ့ အပြတ်သတ်နိုင်တာလား။

အမှန်အတိုင်းပြောရလျှင် ဝမ်ထောင်ကိုယ်တိုင်ပင် အနည်းငယ် အံ့သြသွားသည်။

မိမိ၏ခွန်အား တိုးလာခြင်း၊ အတွေ့အကြုံ ကြွယ်ဝလာခြင်းနှင့် လက်နက်များ ပိုမိုကောင်းမွန်လာခြင်းတို့ကြောင့် ဖြစ်သည်။ ရန်သူက အားနည်းလွန်းခြင်းမဟုတ်ဘဲ သူကသာ အားသန်လွန်းနေခြင်းကြောင့်ပင်။

ပစ္စည်းကောက်ရန် အချိန်မရှိသေးသဖြင့် သူသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို အမြန်အကဲခတ်လိုက်သော်လည်း အခြားဇမ်ဘီကို မတွေ့ရပေ။

"နောက်တစ်ကောင်က ဘယ်မှာလဲ။"

ဝမ်ထောင် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ ဤအခန်းထဲတွင် ဇမ်ဘီနှစ်ကောင်ရှိကြောင်း သူ အသေအချာ ကြားခဲ့ရသည် မဟုတ်ပါလား။

ဇမ်ဘီများသည် အချင်းချင်း ပြန်မတိုက်ခိုက်ကြပေ။ အနည်းဆုံးတော့ ဝမ်ထောင် ထိုသို့မတွေ့ဖူးသေးပေ။ ထို့ကြောင့် ထိုဇမ်ဘီမှာ အပြင်သို့ ခုန်ချမသွားခဲ့လျှင် အိမ်ထဲ၌သာ ရှိနေရပေမည်။

ဝမ်ထောင်သည် အလျင်စလို ရှာဖွေခြင်းမပြုသေးပေ။

ခုနက သုံးချက်မှာ ရိုးရှင်းသည်ဟု ထင်ရသော်လည်း တစ်ချက်ချင်းစီကို အားကုန်လွှဲရိုက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သဖြင့် ခွန်အားအတော်လေး ကုန်ခမ်းသွားသည်။ လောလောဆယ် အန္တရာယ်မရှိသေးသဖြင့် အသက်ကို ခဏမျှ ဝအောင်ရှူလိုက်၏။

စက္ကန့်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက် ဝမ်ထောင်သည် ရေချိုးခန်းဆီသို့ သတိထားကာ လျှောက်သွားလိုက်သည်။

ဤအိမ်၏ အခန်းဖွဲ့စည်းပုံမှာ ဝမ်ထောင်၏အိမ်နှင့် အတူတူပင်ဖြစ်သည်။ အိပ်ခန်းနှစ်ခန်း၊ ဧည့်ခန်းတစ်ခန်းနှင့် ရေချိုးခန်းတစ်ခန်း ပါဝင်သည်။ အိပ်ခန်းတံခါးနှစ်ခုလုံးမှာ ပွင့်နေသော်လည်း ရေချိုးခန်းတံခါးမှာ ပိတ်နေသည်။

ရေချိုးခန်းထဲတွင် တစ်စုံတစ်ခု ရှိနေနိုင်သည်ဟု ဝမ်ထောင် ခံစားလိုက်ရလေသည်။ သူသည် ရေချိုးခန်းတံခါးဝသို့ ဂရုတစိုက် လျှောက်သွားပြီးနောက် တံခါးကို ရုတ်တရက် ကန်ဖွင့်လိုက်သည်။

ဘုန်း...။

"ဟင်.. ဘာမှမရှိဘူးလား။"

အတွင်း၌ ဘာမှမရှိသည်ကို မြင်ရသောအခါ ဝမ်ထောင် အံ့သြသွားသည်။ ရေချိုးခန်းနှင့် မီးဖိုချောင်တို့တွင် ဘာမှမရှိကြောင်း အတည်ပြုပြီးနောက် အိပ်ခန်းနှစ်ခန်းဆီသို့ ကြည့်လိုက်သည်။ အထဲတွင်လည်း ဇမ်ဘီကို မတွေ့ရပေ။

"ထူးဆန်းလိုက်တာ။"

သူသည် တံခါးများနှင့် ပြတင်းပေါက်များကို ထပ်မံစစ်ဆေးကြည့်သည်။ အားလုံးမှာ မြဲမြံစွာ ပိတ်ထားဆဲ ဖြစ်သည်။ အပြင်သို့ ထွက်သွားသည့် လက္ခဏာလည်း မတွေ့ရသလို၊ အခန်းထဲတွင် သွေးစွန်းမှု သို့မဟုတ် ရုန်းရင်းဆန်ခတ်ဖြစ်ထားသည့် အမှတ်အသားများလည်း မရှိပေ။

"ငါ ခုနက နားကြားမှားတာလား။"

ဝမ်ထောင်သည် မိမိကိုယ်ကိုယ် ခဏမျှ သံသယဝင်သွားသော်လည်း ထိုသံသယကို ချက်ချင်း ဖယ်ရှားလိုက်သည်။ သူသည် မိမိကိုယ်ကိုယ် ယုံကြည်မှုရှိသူတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ ဇမ်ဘီနှစ်ကောင်ဟု ကြားခဲ့လျှင် နှစ်ကောင် ရှိကိုရှိရမည်။

သူ နားကြားမှားရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။

"မင်း တကယ် ဘယ်မှာ ပုန်းနေတာလဲဆိုတာ ကြည့်ကြသေးတာပေါ့။"

ဝမ်ထောင် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူကာ ဒုတိယအိပ်ခန်းထဲသို့ ဝင်လိုက်သည်။ ခုတင်တစ်ခုမှလွဲ၍ အဝတ်စဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော ရိုးရှင်းသည့် ဗီရိုတစ်ခုသာ ရှိသည်။ ထိုဗီရိုမှာ ဇစ်ပွင့်နေသဖြင့် ဇမ်ဘီတစ်ကောင် ပုန်းနေရန်မှာ မဖြစ်နိုင်ပေ။

သူသည် လက်နက်ကို မြဲမြံစွာ ဆုပ်ကိုင်ကာ ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ဝပ်၍ ကြည့်လိုက်သည်။

ခုတင်အောက်တွင်လည်း ဘာမှမရှိပေ။

ဒုတိယအိပ်ခန်းတွင် ဘာမှမရှိကြောင်း အတည်ပြုပြီးနောက် အဓိကအိပ်ခန်းဆီသို့ သွားလိုက်သည်။

သို့သော် ထိုခုတင်အောက်တွင်လည်း ဘာမှမရှိပေ။

ထို့နောက် ဝမ်ထောင်သည် မတ်တပ်ရပ်ကာ အိပ်ခန်းရှိ နံရံကပ်ဗီရိုကြီးကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ ဤအိပ်ခန်းမှာ ဒုတိယအိပ်ခန်းထက် များစွာကျယ်ဝန်းပြီး နံရံတွင် တံခါးချပ် ဆယ်ချပ်ကျော်ပါသော နံရံကပ်ဗီရိုကြီး တစ်ခုရှိသည်။

တစ်အိမ်လုံးတွင် ဤဗီရိုကြီးတစ်ခုသာ ရှာဖွေရန် ကျန်တော့သည်။ အကယ်၍ ဇမ်ဘီမှာ ပြတင်းပေါက်ဖွင့်ကာ ခုန်ချပြီး ပြန်ပိတ်ခဲ့ခြင်း မဟုတ်လျှင်၊ သို့မဟုတ် အပိုင်းပိုင်းခုတ်ထစ်ခံရပြီး ရေမြောင်းထဲ မျှောချခံရခြင်း မဟုတ်လျှင်၊ သို့မဟုတ် အခြားဇမ်ဘီ၏ စားခြင်းကို ခံလိုက်ရသည် မဟုတ်လျှင်...

၎င်းသည် ဤဗီရိုထဲတွင်သာ ရှိရပေမည်ဟု ဝမ်ထောင် ယူဆလိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့ ဒီဗီရိုအကန့်တွေက အဲ့လောက်မကြီးဘူးလေ။ အထဲမှာ အကန့်တွေလည်း ရှိဦးမှာ။ ဇမ်ဘီက တကယ်ပဲ အထဲကို ဝင်ပုန်းပြီး တံခါးပြန်ပိတ်ထားတာလား။ အဲ့လောက်တောင် ဉာဏ်ကောင်းနေတာလား။"

ဝမ်ထောင် အနည်းငယ် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေသည်။ သူသည် ညာလက်ဖြင့် လက်နက်ကို အသင့်ပြင်ထားကာ ဘယ်လက်ဖြင့် ပထမဆုံး ဗီရိုတံခါးကို ဆွဲဖွင့်လိုက်သည်။

"ဂါး—"

"အောင်မလေး။"

ဝမ်ထောင် ဗီရိုတံခါးကို ဖွင့်လိုက်သည်နှင့် အထဲတွင် ခွေပုန်းနေသော ကိုယ်လုံးသေးသေးနှင့် ဇမ်ဘီမမှာ ရုတ်တရက် ခုန်ထွက်လာသည်။

ဝမ်ထောင် ထိတ်လန့်သွားကာ မသိစိတ်ဖြင့် တူကို လွှဲရိုက်လိုက်သော်လည်း လွဲချော်သွားသည်။

၎င်း၏ အရှိန်ပြင်းလှသော အားဖြင့် ဝမ်ထောင်မှာ ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ပက်လက်လန် လဲကျသွားရကာ လက်နက်မှာလည်း လွတ်ထွက်သွားတော့သည်။

【-၅】

【၁၃၀/၁၃၅】

ဇမ်ဘီသည် ၎င်း၏ခြေလက်လေးဖက်ဖြင့် ဝမ်ထောင်ကို ဖိထားရာ သူသည် ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ပက်လက်အနေအထားဖြင့် လှုပ်၍မရအောင် ဖြစ်နေသည်။

ထို့နောက် ဇမ်ဘီသည် ပုပ်စော်နံလှသော ပါးစပ်ကြီးကို ဖြဲကာ ဝမ်ထောင်၏ လည်ပင်းကို ကိုက်ရန် ပြင်တော့သည်။

"ဖယ်စမ်း။"

ဤဇမ်ဘီမနှင့် အနီးကပ် တွေ့ဆုံရတော့မည်ကို မြင်သောအခါ ဝမ်ထောင်၏ နဖူးမှ အကြောများမှာ ဖောင်းတက်လာပြီး လက်မောင်းကြွက်သားများမှာလည်း ရုတ်တရက် ထွားကျိုင်းလာသည်။ သူသည် ဇမ်ဘီ၏ခွန်အားကို အတင်းရုန်းကန်ကာ ညာလက်ဖြင့် ပြင်းထန်သော လက်သီးချက်ကို ထိုးနှက်လိုက်သည်။

"နင့်ရဲ့ ပါးစပ်က အတော်နံတာပဲ။"

"ဘုန်း..."

လက်သီးချက်မှာ ဇမ်ဘီ၏ မျက်နှာတည့်တည့်သို့ ထိမှန်သွားရာ ၎င်း၏ခေါင်းမှာ စောင်းသွားသည်။

【-၂၃】

【၄၆၇/၅၀၀】

ဇမ်ဘီမှာ ထိုလက်သီးချက်ကြောင့် ကြောင်အ သွားဟန်ရှိပြီး ဝမ်ထောင်ကို ဖိထားသည့် အားမှာလည်း အတော်လေး လျော့သွားသည်။

ဝမ်ထောင်သည် ထိုအခွင့်အရေးကို အသုံးချကာ ညာခြေဖြင့် ဇမ်ဘီ၏ ရင်ဘတ်ကို တအားကုန် ကန်ထုတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ခြေလက်များကို အစွမ်းကုန်သုံးကာ ၎င်းကို တံခါးဆီသို့ အားကုန် တွန်းထုတ်လိုက်တော့သည်။

ဘုန်း..

ဇမ်ဘီမှာ ဝမ်ထောင်၏ တွန်းထုတ်မှုကြောင့် တံခါးဘောင်နှင့် အားပြင်းစွာ ရိုက်မိသွားသည်။

【-၄】

【၄၆၃/၅၀၀】

ဤရိုက်မိမှုကြောင့် ထိခိုက်မှု သိပ်မရှိသော်လည်း ဝမ်ထောင်မှာ ဇမ်ဘီ၏လက်ထဲမှ နောက်ဆုံးတော့ လွတ်မြောက်သွားပြီ ဖြစ်သည်။

သူသည် လက်နက်ကိုပင် ပြန်မကောက်သေးဘဲ အိပ်ခန်းတံခါးဝသို့ အမြန်သွားလိုက်သည်။ ထို့နောက် ကြမ်းပြင်ပေါ်မှ ထရန် ကြိုးစားနေသော ဇမ်ဘီကို ခြေထောက်ဖြင့် အားကုန် ထပ်ကန်လိုက်ပြန်သည်။

ဘုန်း—

ဤကန်ချက်ကြောင့် ဇမ်ဘီမှာ အိပ်ခန်းထဲမှ ဧည့်ခန်းအထိ လွင့်ထွက်သွားကာ ထမင်းစားပွဲကုလားထိုင် နှစ်လုံးကိုပါ ရိုက်မိသွားတော့သည်။

ဝမ်ထောင်သည် အခွင့်အရေးကို လက်မလွှတ်ဘဲ ဇမ်ဘီအနီးသို့ ခုန်တက်လိုက်ရာ သူ၏ဆံပင်မှာ မျက်နှာကြက်နှင့်ပင် ထိလုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။ ထို့နောက် ၎င်း၏အပေါ်သို့ အားကုန် ခုန်ချနင်းလိုက်သည်။

ဂျွတ်...

သူ၏ တောင်တက်ဖိနပ်နှစ်ဖက်မှာ ဇမ်ဘီ၏ ဒူးခေါင်းနှစ်ဖက်ပေါ်သို့ တည့်တည့်ကျသွားပြီး အရိုးကျိုးသံမှာ ကျယ်လောင်စွာ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ဇမ်ဘီ၏ ဒူးခေါင်းများမှာ ချက်ချင်းပင် ကြေမွသွားတော့သည်။

ထရန် ပြင်နေသော ဇမ်ဘီမှာ ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ပြန်လည် လဲကျသွားရပြန်သည်။

【-၈၆】

【၃၇၇/၅၀၀】

ဝမ်ထောင်သည် မူလက ခေါင်းကို နင်းရန် ကြံရွယ်ထားသော်လည်း ဇမ်ဘီ၏ ဦးခေါင်းခွံမှာ မည်မျှ မာကျောမည်ကို သူ မသေချာပေ။

အကယ်၍ ခေါင်းက အလွန်မာနေပါက သူ ကိုယ်တိုင် ခြေခေါက်လဲသွားနိုင်သဖြင့် အန္တရာယ်ရှိနိုင်သည်။

ထို့ကြောင့် ဝမ်ထောင်သည် နောက်ဆုံးစက္ကန့်တွင် စိတ်ပြောင်းကာ ၎င်း၏ ခြေထောက်များကိုသာ တိုက်ရိုက် နင်းချိုးလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

၎င်းမှာ အမှန်တကယ်ပင် ထိရောက်လှသည်။ ဇမ်ဘီ၏ သွေးတန်းမှာ အတော်လေး လျော့ကျသွားသည်။

အဓိကအချက်မှာ ထိုဇမ်ဘီမှာ မတ်တပ်ပြန်ထနိုင်ပုံ မရတော့ခြင်းပင်။

၎င်းတို့တွင် နာကျင်မှု အာရုံမရှိပေ။ သာမန်လူတစ်ဦးအတွက် လက်ခြေကျိုးခြင်းမှာ ပြင်းထန်သော ဒဏ်ရာဖြစ်သော်လည်း ဇမ်ဘီအတွက်မူ ၎င်းမှာ အသက်အန္တရာယ် မရှိပေ။

သို့သော် ဝမ်ထောင်သည် ဤသို့လုပ်ခြင်းဖြင့် ၎င်းကို သေစေရန် မရည်ရွယ်ခဲ့ပေ။ ၎င်း၏ လှုပ်ရှားမှုကို ကန့်သတ်နိုင်ရန်သာ မျှော်လင့်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ယခုတော့ အမှန်တကယ်ပင် အလုပ်ဖြစ်သွားပြီ ဖြစ်သည်။ ဇမ်ဘီများတွင် လူသားတို့၏ အခြေခံဗီဇများ ကျန်ရှိနေသေးသဖြင့် ဒူးခေါင်းများ ကြေမွသွားပြီးနောက်တွင်တော့ မတ်တပ်ပြန်ရပ်ရန် မဖြစ်နိုင်တော့ပေ။

ဤရလဒ်ကြောင့် ဝမ်ထောင် အနည်းငယ် စိတ်လှုပ်ရှားသွားသည်။ အကြောင်းမှာ နောင်တွင် ဇမ်ဘီများကို သတ်ရာ၌ အင်္ဂါအစိတ်အပိုင်းများကို အရင်ဆုံး ဖြတ်တောက်ခြင်းမှာ ကောင်းမွန်သော နည်းလမ်းတစ်ခု ဖြစ်လာနိုင်သောကြောင့်ပင်။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ဇမ်ဘီ၏ လက်ခြေများမှာ ဦးခေါင်းကဲ့သို့ မမာကျောပေ။ လည်ပင်းမှာ အားနည်းချက်ဖြစ်သော်လည်း သာမန်လူတစ်ဦးအနေဖြင့် တည့်တည့်မှန်ရန် ခက်ခဲလှသည်။

ထို့ကြောင့် ရှင်သန်သူများသာ ဉာဏ်ရှိပါက ဇမ်ဘီ၏ ခြေထောက်များကို အရင်ဖြတ်တောက်ကာ ၎င်း၏လှုပ်ရှားမှုကို ကန့်သတ်ပြီးမှ အပြတ်သတ်လျှင် ပို၍လွယ်ကူပေလိမ့်မည်။

အတွေးများ ဝင်လာသော်လည်း ဝမ်ထောင်၏ လှုပ်ရှားမှုများမှာ ရပ်တန့်မသွားပေ။ ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် လဲနေသော ဇမ်ဘီမှာ သူပြုသမျှ ခံရမည့် အနေအထားသို့ ရောက်နေပြီ ဖြစ်သည်။ ဝမ်ထောင်က အားမနာတော့ဘဲ ၎င်း၏ လက်မောင်းများကိုပါ နောက်ထပ် နှစ်ချက် ဆင့်နင်းလိုက်ရာ ၎င်း၏လက်များမှာ ပုံပျက်သွားတော့သည်။

【-၃၄】

【-၃၂】

【၃၁၁/၅၀၀】

ခြေလက်အားလုံး ကျိုးပဲ့နေသော်လည်း သူ့ကို သွားဖြဲပြနေဆဲ ဖြစ်သော ဇမ်ဘီကို ကြည့်ကာ ဝမ်ထောင်၏ မျက်နှာဖုံးအောက်တွင် ရက်စက်သော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

ခုနက သူ အတော်လေး လန့်သွားခဲ့သည် မဟုတ်ပါလား။

၎င်းအတွက် သူ လက်စားချေရပေမည်။

ထို့ပြင် ဤရှားပါးသော အခွင့်အရေးကို အသုံးချကာ သူ၏ တိုက်ခိုက်မှု စွမ်းရည်များကိုလည်း စမ်းသပ်လိုသည်။

"ဂရား.."

ဇမ်ဘီမမှာ သူမ၏ ကံကြမ္မာကို သိသွားဟန်ရှိပြီး ရုတ်တရက် ဒေါသတကြီး ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။

ဝမ်ထောင်သည် သူ၏ လက်ဆစ်များကို ချိုးလိုက်ကာ ရက်စက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"အော်လိုက်စမ်းပါဦး။ နင် လည်ချောင်းကွဲမတတ် အော်ဟစ်နေရင်တောင် ဘာမှ ထူးလာမှာ မဟုတ်ဘူး။"

………..