အခန်း (၇-၈)

အခန်း (၇) သက်သေမရှိ

"ဒီလျှပ်စစ်တုတ်က ငါ့ကို အမှတ်ရှစ်ရာတောင် ကုန်စေခဲ့တာ... မင်းသေရတာ တန်ပါတယ်..."

မီတာတစ်ရာခန့် ပြေးပြီးနောက် ယွီကျောက်၏ ရုပ်အလောင်းအား ကိုက်ဖြဲနေသော တောဝံပုလွေနှစ်ကောင်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ကျောက်လင် ရပ်တန့်လိုက်၏။

ထို့နောက် ကျောက်လင်က သူကိုင်ထားသော ငွေအိတ်ကို ချက်ချင်း ကြည့်လိုက်သည်။

"ဒီအထဲမှာ ငွေဘယ်လောက်ပါမလဲ ကြည့်ရအောင်..."

ကျောက်လင်က အနည်းငယ် ဝမ်းသာသွား၏။

ငွေအိတ်ကို ဖွင့်လိုက်သောအခါ ငွေရှစ်ပြားကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ကျောက်လင် တစ်ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီးနောက် ငွေတစ်ပြားကိုထုတ်ကာ သူ၏ ကိုယ်ပိုင်ငွေအိတ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်ပြီး ကျန်သော ငွေခုနစ်ပြားကိုမူ လက်ထဲတွင် ကိုင်ထားလိုက်၏။

"ပိုင်ရှင်၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် ငွေခုနစ်ပြား ရှိနေသည်ကို စနစ်မှ ထောက်လှမ်းမိပါသည်... ၎င်းကို စနစ်အမှတ်များအဖြစ် ပြောင်းလဲလိုပါသလား..."

"လုပ်မယ်..."

အမှတ် - ၇၂၀၀

သူ၏ မူလလက်ကျန်မှာ အမှတ်တစ်ထောင်ဖြစ်ပြီး ဗို့အားမြင့် လျှပ်စစ်တုတ်အတွက် အမှတ်ရှစ်ရာ သုံးစွဲခဲ့သဖြင့် အမှတ်နှစ်ရာ ကျန်ရှိနေကာ ယခုအခါ နောက်ထပ် အမှတ်ခုနစ်ထောင် ထပ်မံရရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

"ဒီအမှတ် ၇၂၀၀ နဲ့ စနစ်ဈေးဆိုင်ထဲက ကောင်းတဲ့ ပစ္စည်းအများကြီးကို ဝယ်လို့ရပြီ..."

ကျောက်လင်က တီးတိုးရေရွတ်လိုက်၏။

ဤအချိန်ရောက်မှသာ ကိုယ့်ကိုကိုယ် ကာကွယ်နိုင်စွမ်း အနည်းငယ် ရှိလာပြီဟု ကျောက်လင် ခံစားလိုက်ရသည်။

"ဟေ့ကောင် တောဝံပုလွေတွေ... မင်းတို့ သေချင်နေတာလား..."

"အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်... အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ကို တောဝံပုလွေတွေ စားနေပြီ..."

ယန်ချန်ယွီနှင့် ယောင်းဟွိုင်တောက်တို့မှာ အတူရှိနေကြခြင်း ဖြစ်သည်။ သူတို့က ကျောက်လင်၏ အော်သံကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် အလျင်အမြန် ပြေးလာခဲ့ကြရာ ယွီကျောက်၏ အလောင်းကို ကိုက်ဖြဲနေသော တောဝံပုလွေနှစ်ကောင်ကို အချိန်မီ တွေ့လိုက်ရ၏။

သူတို့နှစ်ဦးစလုံးက ကွင်းပါ‌သောဓားများကို ကိုင်ဆောင်ထားကြပြီး တောဝံပုလွေနှစ်ကောင်ထံသို့ ခုတ်ပိုင်းချလိုက်ကြသည်။

ဤလူနှစ်ယောက်မှာလည်း စစ်တပ်ထဲဝင်လာသည်မှာ လအနည်းငယ်သာ ရှိသေးသဖြင့် ကျားယန်ကျင့်စဉ်ကို ကျင့်ကြံခဲ့သည်မှာ မကြာသေးဘဲ အခြေခံအဆင့်လောက်သာ ရှိလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း သူတို့နှစ်ဦးစလုံးသည် တိုက်ပွဲအကြိမ်ကြိမ် ဆင်နွှဲခဲ့ဖူးပြီး သေရေးရှင်ရေး တိုက်ပွဲများကို ဖြတ်သန်းခဲ့ဖူးသဖြင့် သူတို့၏ ကွင်းပါ‌သောဓားများမှာ ပြင်းထန်သော အင်အားများဖြင့် လွှဲယမ်းလာခြင်း ဖြစ်၏။

တောဝံပုလွေနှစ်ကောင်မှာ သွက်လက်လှသည်။ သူတို့က တစ်ချက် ခုန်ရှောင်လိုက်ရုံဖြင့် ထိုလူနှစ်ယောက်၏ တိုက်ခိုက်မှုအကွာအဝေးမှ လွတ်မြောက်သွားကြသည်။

"ငါတို့ ရောက်လာပြီ..."

လီချန်၊ ဖန်ယွင်ရှန်၊ ကျားကျီချင်းနှင့် ဟန်ဟိုင်တို့သည်လည်း အနီးအနားမှ ပြေးလာကြ၏။ ထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားနေသော တောဝံပုလွေနှစ်ကောင်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ထိုလေးယောက်က လက်နက်များကိုင်ဆောင်လျက် ချက်ချင်း ပြေးဝင်သွားကြသည်။

အခြေအနေကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ကျောက်လင်က ဗို့အားမြင့် လျှပ်စစ်တုတ်ကို စနစ်နေရာလွတ်ထဲသို့ ချက်ချင်း ပြန်လည်သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီး သူ၏ ကွင်းပါ‌သောဓားကို ဆုပ်ကိုင်ကာ တောဝံပုလွေများထံသို့ ပြေးဝင်သွား၏။

တောဝံပုလွေနှစ်ကောင်မှာ ဘယ်ညာ ပြေးလွှားရှောင်တိမ်းနေကြသည်။

နောက်ဆုံးတွင် ဝံပုလွေတစ်ကောင်မှာ လူခုနစ်ယောက်၏ ဝိုင်းဝန်းတိုက်ခိုက်မှုမှ မလွတ်မြောက်နိုင်တော့ဘဲ ဓားနှစ်ချက် အခုတ်ခံလိုက်ရကာ လဲကျသေဆုံးသွား၏။

အခြားဝံပုလွေတစ်ကောင်မှာမူ ဓားတစ်ချက် အခုတ်ခံလိုက်ရသော်လည်း ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်သွားခဲ့သည်။

"အူ..."

လွတ်မြောက်သွားသော တောဝံပုလွေက တောင်ကုန်းများထက်တွင် ရူးသွပ်စွာ အူဟစ်လိုက်၏။

"ဒုက္ခပဲ... အဲ့ဒီတောဝံပုလွေက သူ့အုပ်စုကို ခေါ်နေပြီ..."

ယန်ချန်ယွီက ချက်ချင်း သဘောပေါက်သွားကာ စိုးရိမ်တကြီး အော်ပြောလိုက်သည်။

"အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ရဲ့ အလောင်းကို သယ်... ငါတို့ ပြန်ကြမယ်..."

ယောင်းဟွိုင်တောက်က တည်ငြိမ်စွာ အော်ပြောလိုက်၏။

ယန်ချန်ယွီနှင့် ယောင်းဟွိုင်တောက်တို့က စုတ်ပြတ်သတ်နေသော ယွီကျောက်၏ အလောင်းကို မ,တင်လိုက်ပြီး ချက်ချင်း စတင်ပြေးလွှားကြတော့သည်။

"ဟိုမှာ တောင်ဆိတ်တစ်ကောင်လည်း ရှိသေးတယ်... အဲ့ဒါပါ ယူသွားရအောင်..."

ထိုအခိုက်တွင် ကျောက်လင်က အောက်ဘက် မလှမ်းမကမ်းရှိ နေရာတစ်ခုကို လက်ညှိုးထိုးကာ အော်ပြောလိုက်၏။

လီချန်၊ ဖန်ယွင်ရှန်၊ ကျားကျီချင်းနှင့် ဟန်ဟိုင်တို့သည်လည်း စောစောကပင် ထိုတောင်ဆိတ်ကို မြင်ခဲ့ကြသည်။ ကျောက်လင်၏ စကားကို ကြားသောအခါ သူတို့အားလုံး ပြေးသွားကြပြီး တောင်ဆိတ်၏ ခြေထောက်တစ်ဖက်စီကို ဆွဲကိုင်မ,တင်ကာ ပြေးကြတော့၏။

သို့ဖြင့် လူခုနစ်ယောက်မှာ တောအုပ်ထဲမှ အလျင်အမြန် ထွက်ခွာလာခဲ့ကြပြီး တောင်ပေါ်လမ်းဆီသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာကြသည်။

"အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်..."

"အဖွဲ့ခေါင်းဆောင် သေသွားပြီ..."

တျန်ဆုန့်နှင့် ရှုံ့တကျွမ်းတို့က ဇနီးသည်တစ်စုကို ဦးဆောင်ကာ တောဟင်းသီးဟင်းရွက်များ ခူးဆွတ်နေကြသည်။

ယွီကျောက်၏ အလောင်းကို ထမ်းကာ ပြန်လာကြသော သူတို့ခုနစ်ယောက်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူတို့နှစ်ဦးစလုံးမှာ အလွန်အံ့အားသင့်သွားကြ၏။

ထိုအခိုက်တွင် ယန်ချန်ယွီနှင့် ယောင်းဟွိုင်တောက်တို့က ကျောက်လင်ကို နားမလည်နိုင်သော အကြည့်များဖြင့် ကြည့်လိုက်ကြသည်။

"ဒါက ဘယ်လိုအကြည့်တွေလဲ..."

"အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်က တောင်ဆိတ်ကို တောဝံပုလွေနှစ်ကောင် တိုက်ခိုက်နေတာ မြင်တော့ ငါ့ကို သစ်ပင်နောက်မှာ ပုန်းနေခိုင်းခဲ့တာ... သူက တစ်ယောက်တည်း ပြေးဝင်သွားပြီးတော့ တောဝံပုလွေတွေရဲ့ ချုံခိုတိုက်ခိုက်တာကို ခံလိုက်ရတာပဲ..."

ကျောက်လင်က သူတို့အကြည့်များ၏ အဓိပ္ပာယ်ကို သဘာဝကျကျပင် နားလည်လိုက်သဖြင့် စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် အလျင်အမြန် ရှင်းပြလိုက်၏။

ယန်ချန်ယွီနှင့် ယောင်းဟွိုင်တောက်တို့မှာ တစ်ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်ကြပြီး ဆက်လက်၍ မေးခွန်းထုတ်ခြင်း မပြုတော့ပေ။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ လူတိုင်းက ကျောက်လင်၏ စွမ်းအားကို သိထားကြသည်။ အကယ်၍ ကျောက်လင်က ယွီကျောက်ကို အမှန်တကယ် ချုံခိုတိုက်ခိုက်ခဲ့လျှင်ပင် ယွီကျောက်ကို ထိခိုက်အောင် လုပ်နိုင်စွမ်း ရှိမည်မဟုတ်ပေ။

ထို့အပြင် ကျောက်လင်၏ ကွင်းပါ‌သောဓားတွင် မည်သည့် သွေးစွန်းကျန်ရစ်မှုမျှ မရှိခြင်းက ကျောက်လင်သည် ယွီကျောက်အား တိုက်ခိုက်ခဲ့ခြင်း မရှိကြောင်းကို အမှန်တကယ် ပြသနေ၏။

အရေးအကြီးဆုံးမှာ လူတိုင်းက ယွီကျောက်၏ ရုပ်အလောင်းပေါ်ရှိ ဒဏ်ရာများကို မြင်တွေ့ခဲ့ရပြီး ၎င်းတို့မှာ တောဝံပုလွေ အကိုက်ခံရခြင်းကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသည်မှာ သေချာလှကာ အခြားသော တိုက်ခိုက်ခံရသည့် လက္ခဏာများ မရှိခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

"ယွီကျောက်က ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လေ... ငါတို့ကိုးယောက်ရဲ့ အထက်လူကြီးပဲ... အခု သူသေသွားပြီဆိုတော့ သူ့အလောင်းကို မင်ချွမ်မြို့ဆီ ပြန်သယ်သွားပြီး တပ်စုမှူးကျန်းကို အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်အသစ် ရွေးခိုင်းရမှာပေါ့..."

ဤအချိန်တွင် ယန်ချန်ယွီက ဝင်ပြောလိုက်သည်။

"အဲ့ဒီလို လုပ်ရမှာပေါ့..."

ကျောက်လင်က ပထမဆုံး သဘောတူလိုက်၏။

"ကောင်းပြီ..."

အခြားသူများကလည်း သဘောတူလိုက်ကြသည်။

"ဝါး... ခင်ပွန်းရယ်... ရှင်က ဘယ်လိုလုပ် သေသွားရတာလဲ..."

ယွီကျောက် အသစ်ရွေးချယ်ထားသော ဇနီးသည်မှာ ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ရုတ်တရက် ရူးသွပ်သွားသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပြီး အော်ဟစ်ငိုယိုတော့၏။

သူမသည် ဒုက္ခသည်ဘဝမှ နိုင်ငံသားကောင်းတစ်ဦးအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲလာခါစသာ ရှိသေးပြီး ယွီကျောက်နောက်သို့ လိုက်ပါခြင်းဖြင့် နွေးနွေးထွေးထွေး စားသောက်အိပ်စက်နိုင်မည်ဟု ထင်မှတ်ထားခဲ့သော်လည်း နာရီဝက်ပင် မပြည့်မီအချိန်အတွင်း ယွီကျောက် သေဆုံးသွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ထိုအမျိုးသမီးမှာ သဘာဝကျကျပင် မျှော်လင့်ချက် ကင်းမဲ့သွားတော့၏။

မည်သူကမျှ သူမအား နှစ်သိမ့်ပေးရန် မကြိုးစားကြဘဲ သူမကိုသာ လွတ်လပ်စွာ ငိုကြွေးခွင့်ပြုထားလိုက်ကြသည်။

"မင်ချွမ်မြို့က ဒီကနေ ဆယ်လီလောက် ဝေးတယ်... ငါတို့ သွားကြတာ ကောင်းမယ်... တောဝံပုလွေအုပ်စုတွေက အငြိုးကြီးတတ်တယ်... ပြီးတော့ ဒီနေရာကလည်း မလုံခြုံဘူးလေ..."

ထိုအချိန်တွင် ယန်ချန်ယွီက တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်၏။

မည်သူကမျှ ကန့်ကွက်ခြင်းမရှိကြပေ။

ထို့ကြောင့် လူတိုင်းက အတူတကွ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ကြပြီး လူလေးယောက်က ယွီကျောက်၏ အလောင်းကို ထမ်းကာ ကျန်ငါးယောက်ကမူ တောင်ဆိတ်နှင့် တောဝံပုလွေကို သယ်ဆောင်လျက် အမြန်ဆုံး အမြန်နှုန်းဖြင့် ပြေးလွှားသွားကြတော့သည်။

တစ်နာရီ ကြာပြီးနောက်။

လူတိုင်းမှာ ကိုယ်ရေးရော စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာပါ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေကြပြီ ဖြစ်သော်လည်း သူတို့သည် မင်ချွမ်မြို့သို့ ရောက်ရှိနေကြပြီ ဖြစ်၏။

ထိုမြို့လေးမှာ စစ်ပွဲ၏ ဒဏ်ကို ခံခဲ့ရပြီး ယခင်က နန်ယွဲ့တိုင်းပြည်၏ စစ်တပ်များ ဖျက်ဆီးခြင်းခံခဲ့ရသဖြင့် အိမ်အများအပြားမှာ ပြိုပျက်နေကြသည်။

သို့သော်လည်း မဟာချင်စစ်တပ်မှ မင်ချွမ်မြို့ကို ပြန်လည်သိမ်းပိုက်ပြီးနောက် ထိုနေရာတွင် ထောက်ပံ့ရေးအခြေစိုက်စခန်းတစ်ခု တည်ထောင်လိုက်သောအခါ မြို့တွင် ကုန်သည်အမြောက်အမြား စုရုံးလာကြပြီး အိမ်အသစ်များစွာကိုလည်း တည်ဆောက်လာကြ၏။

"အားလုံးပဲ... ဒီမှာပဲ ဟင်းချက်ကြရအောင်... ငါ တပ်စုမှူးကျန်းကို သွားရှာလိုက်ဦးမယ်..."

ဤအချိန်တွင် ယန်ချန်ယွီက ယွီကျောက်၏ ရုပ်အလောင်းအား တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီး တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

လူတိုင်းသည် အချိန်အတော်ကြာ ခရီးနှင်လာခဲ့ကြသဖြင့် အမှန်တကယ်ပင် ဆာလောင်နေကြပြီ ဖြစ်၏။

ထို့ကြောင့် အဖွဲ့သားများမှာ ထိုနေရာတွင်ပင် ထင်းများ စုဆောင်းလိုက်ကြပြီး တစ်ယောက်စီ၏ ကျွမ်းကျင်မှုများကို ပြသကာ ဟင်းချက်ခြင်း၊ တောင်ဆိတ်အား အရေခွံဆုတ်ခြင်းတို့ဖြင့် အလုပ်များနေကြတော့သည်။

ထိုအချိန်တွင် ယန်ချန်ယွီမှာ လမ်းတစ်လျှောက် စုံစမ်းမေးမြန်းလာခဲ့ပြီး နောက်ဆုံးတွင် တပ်စုမှူးကျန်းဖုန်းကို ရှာတွေ့သွား၏။

"မင်း ဘာပြောလိုက်တာလဲ..."

"ယွီကျောက် သေသွားပြီ ဟုတ်လား..."

ယန်ချန်ယွီ၏ သတင်းပေးပို့ချက်ကို ကြားလိုက်ရသောအခါ တပ်စုမှူးကျန်းဖုန်းမှာ အတော်လေး အံ့အားသင့်သွားသည်။

"ငါ့ကို အသေးစိတ် ပြောပြစမ်း..."

တပ်စုမှူးကျန်းဖုန်းမှာ တစ်စုံတစ်ရာ ထူးဆန်းနေသည်ဟု ဗီဇအသိဖြင့် ခံစားလိုက်ရပြီး ပိုမိုသိရှိလိုနေ၏။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ကျောက်လင်အား သတ်ရန် အခွင့်အရေးရှာဖို့ ယွီကျောက်အား သူကိုယ်တိုင် ညွှန်ကြားထားခဲ့ကြောင်းကို တပ်စုမှူးကျန်းဖုန်းကိုယ်တိုင် အကောင်းဆုံး သိထားသည်။

သို့သော် တစ်နာရီသာ ကြာသေးချိန်တွင် ယွီကျောက် သေဆုံးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။

၎င်းမှာ အတော်လေးကို ထူးဆန်းနေသည်။

ထို့နောက် ယန်ချန်ယွီက ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှ အရာအားလုံးကို ပြန်လည်ပြောပြလိုက်၏။

တပ်စုမှူးကျန်းဖုန်းမှာ နားထောင်ပြီးနောက် တိတ်ဆိတ်သွားတော့သည်။

"ယွီကျောက် သေသွားပြီးနောက် သူ့ကိုယ်ပေါ်က ငွေတွေ ဘယ်ရောက်သွားလဲ..."

ရုတ်တရက် တပ်စုမှူးကျန်းဖုန်းက မေးလိုက်၏။

"သူ့ငွေအိတ် ပျောက်သွားတယ်..."

ယန်ချန်ယွီက အမှန်အတိုင်း ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"ယွီကျောက်က ကျောက်လင်နဲ့ အတူရှိနေခဲ့တာ... မသေခင်က သူဟာ ကျောက်လင်နဲ့ပဲ အတူရှိနေတာ... ငါ့ကို ပြောစမ်း... ကျောက်လင်က ယွီကျောက်ကို ချောက်ချခဲ့တာ ဖြစ်နိုင်လား..."

တပ်စုမှူးကျန်းဖုန်းက ယန်ချန်ယွီအား စူးရှသော မျက်လုံးများဖြင့် စိုက်ကြည့်လိုက်၏။

"တပ်စုမှူး... ကျွန်တော် ယွီကျောက်ရဲ့ အလောင်းကို သေသေချာချာ စစ်ဆေးခဲ့ပါတယ်... သူက တောဝံပုလွေတွေ အကိုက်ခံရလို့ သေသွားတာ သေချာပါတယ်... ပြီးတော့ ကျွန်တော် ဒီကိုလာတဲ့ လမ်းတစ်လျှောက်လုံး ကျောက်လင်ကို အကဲခတ်ခဲ့ပါတယ်... သူက သူ့အစွမ်းကို ဖုံးကွယ်မထားပါဘူး... သူက တပ်သားသစ်တစ်ယောက်လိုပါပဲ..."

"ကျောက်လင်က ယွီကျောက်ကို သတ်တယ်ဆိုတာက အရမ်းကို အားနည်းတဲ့ အကြောင်းပြချက်တစ်ခုပါ..."

ယန်ချန်ယွီက သူ၏ စိတ်ထဲရှိသည့်အတိုင်း ပြောလိုက်၏။

"ကောင်းပြီ... ယွီကျောက်လည်း သေသွားပြီပဲ... မင်းက ထင်းရှူးနက်ကျေးရွာရဲ့ အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်အဖြစ် တာဝန်ယူလိုက်တော့..."

"ယွီကျောက်ရဲ့ အလောင်းကို မြှုပ်ဖို့ နေရာတစ်ခုရှာလိုက်..."

တပ်စုမှူးကျန်းဖုန်းက ဂရုမစိုက်ဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် ကျောက်လင်က ယွီကျောက်အား သတ်ခဲ့ကြောင်း သက်သေရှာမတွေ့နိုင်သည်ကို တပ်စုမှူးကျန်းဖုန်းလည်း နားလည်လိုက်၏။

ကျောက်လင်သည်လည်း နယ်ခြားစောင့်တပ်တွင် ရှိနေသူဖြစ်သည်။ တပ်စုမှူးတစ်ဦးဖြစ်နေလျှင်တောင်မှ တပ်စုမှူးကျန်းဖုန်းတွင် ကျောက်လင်အား ထင်သလို ဖမ်းဆီးခွင့် မရှိပေ။

အရာအားလုံးက သက်သေအပေါ်တွင်သာ အခြေခံရမည်ဖြစ်သည်။

အခန်း (၈) ထင်းရှူးနက်ကျေးရွာသို့ ရောက်ရှိခြင်း

"သခင်ကြီး... ဒီသိုးရေနဲ့ ဝံပုလွေသားရေကို ကျွန်တော့်ဆီ ရောင်းပေးနိုင်မလား..."

ကျောက်လင်နှင့် အခြားသူများ မြေပြင်တွင် ဟင်းချက်နေစဉ် ကုန်သည်အဝတ်အစား ဝတ်ဆင်ထားသော အမျိုးသားတစ်ဦး လျှောက်လာပြီး ခေါင်းငုံ့ကာ ပြုံး၍ မေးလိုက်၏။

တောင်ဆိတ်နှင့် တောရိုင်းဝံပုလွေတို့ထံမှ ခွာယူထားသော သားရေများသည် နွေးထွေးသော အပြင်ဝတ်ရုံများ ချုပ်လုပ်ရန်အတွက် အလွန်ကောင်းမွန်သော ကုန်ကြမ်းများ ဖြစ်ကြသည်။

သခင်ကြီးဟူသော အသုံးအနှုန်းကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ကျောက်လင်က သူသည်လည်း စစ်သားတစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး ဤကုန်သည်များ၏ မျက်လုံးထဲတွင် သူသည် ပြစ်မှား၍မရသော တည်ရှိမှုတစ်ခုဖြစ်ကြောင်း သဘောပေါက်သွား၏။

ကျောက်လင်သာမက ယောင်းဟွိုင်တောက်၊ တျန်ဆုန့်နှင့် အခြားသူများလည်း ခေတ္တမျှ မှင်တက်သွားကြသည်။

"ညီအစ်ကိုတို့... ဒီသားရေနှစ်ချပ်ကို ထင်းရှူးနက်ကျေးရွာဆီ ယူသွားလည်း သိပ်အသုံးဝင်မှာ မဟုတ်ဘူး... ဒါကြောင့် ရောင်းလိုက်ရင် မကောင်းဘူးလား..."

ကျောက်လင်က ကျန်ရှိနေသော လူခုနစ်ယောက်ကို အကြံပြုလိုက်၏။

ကွမ်းနန်စီရင်စုသည် မဟာချင်မင်းဆက်၏ တောင်ဘက်နယ်စပ်တွင် တည်ရှိပြီး တစ်နှစ်လုံးတွင် တစ်လခန့်သာ အေးမြကာ အချိန်အများစုတွင် ရာသီဥတုက ပူပြင်းသည်။

ထို့ကြောင့် သားမွေးဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော အဝတ်အစားများကို အချိန်ကြာမြင့်စွာ ဝတ်ဆင်၍ မရနိုင်ပေ။

အဓိကအားဖြင့် ကျောက်လင်တွင် သူ၏ ကိုယ်ပိုင်အကြံအစည် ရှိနေခြင်းဖြစ်သည်။ သူက ဤတိရစ္ဆာန်သားရေများ၏ ဈေးကွက်ပေါက်ဈေးကို စုံစမ်းချင်နေ၏။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ စနစ်အမှတ်များကို ငွေဖြင့် လဲလှယ်ရန် လိုအပ်ပြီး ကျောက်လင်အနေဖြင့် စနစ်အမှတ်များကို အစဉ်မပြတ် တိုးမြှင့်ရန်နှင့် ကုန်ပစ္စည်းများ ပိုမိုဝယ်ယူနိုင်ရန် အနာဂတ်တွင် ငွေရှာမည့် နည်းလမ်းများကို သေချာပေါက် ရှာဖွေရမည် ဖြစ်သည်။

"ကောင်းပြီလေ..."

ရှုံ့တကျွမ်းက ပထမဆုံး သဘောတူလိုက်၏။

"ကောင်းပြီ..."

အခြားသူများကလည်း ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြသည်။

"ခင်ဗျား ငွေဘယ်လောက် ပေးနိုင်မလဲ..."

"ကျွန်တော်တို့ကို လိမ်လို့တော့ မရဘူးနော်... မဟုတ်ရင်တော့ ခင်ဗျား မင်ချွမ်မြို့မှာ ဆက်နေလို့ ရမှာမဟုတ်ဘူး..."

ကျောက်လင်က ကုန်သည်ကို ပြုံး၍ ကြည့်လိုက်၏။

ဤအချိန်တွင် ကျောက်လင်သည် ကုန်သည်က သူ့ကို မလိမ်ရဲစေရန် စစ်သားတစ်ယောက်ဟူသော သူ၏ အဆင့်အတန်းကို အသုံးပြု၍ ဖိအားအနည်းငယ် ပေးရန် ရည်ရွယ်ထားသည်။

"နားလည်ပါပြီ သခင်ကြီး... ကျွန်တော်က ဘယ်လိုလုပ် လိမ်ရဲမှာလဲ... သေချာပေါက် တန်ရာတန်ကြေး ပေးမှာပါ..."

"သခင်ကြီး... ကျွန်တော်တို့က ချင်ပေါင်စံအိမ်အတွက် ဝယ်ယူရေးကုန်သည်တွေပါ... ဒီမင်ချွမ်မြို့မှာလည်း ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ဆိုင်ရှိပါတယ်..."

"ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ဝယ်ဈေးတွေ အကုန်လုံးက ဆိုင်မှာ သတ်မှတ်ထားပြီးသားပါ... ဒီသိုးရေအတွက် ကြေးပြား ခုနစ်ရာ့ငါးဆယ် ပေးနိုင်ပြီး ဝံပုလွေသားရေကတော့ နည်းနည်းလျော့တယ်... ကြေးပြား ခုနစ်ရာပဲ ရပါမယ်..."

ထိုကုန်သည်က ပြုံး၍ ပြောလိုက်၏။

ကျောက်လင်က အနည်းငယ် အံ့သြသွားသည်။ ရိုးရိုးသားသား ပြောရလျှင် ဤဈေးနှုန်းက သူ မျှော်မှန်းထားသည်ထက် အနည်းငယ် ပိုများနေ၏။

စဉ်းစားကြည့်လေ ကျောက်လင် စစ်တပ်ထဲတွင် တစ်လကြာ တာဝန်ထမ်းဆောင်ခဲ့ပြီး သူ၏ စွမ်းဆောင်ရည်ဆုကြေးငွေက ငွေတစ်ပြားသာ ဖြစ်သည်။

ဤသားရေနှစ်ချပ်က ကြေးပြား တစ်ထောင့်လေးရာ့ငါးဆယ်ရမည်ဆိုလျှင် ကျောက်လင်၏ စွမ်းဆောင်ရည်ဆုကြေးငွေထက်ပင် ပိုများနေပေသည်။

ထို့အပြင် ကျောက်လင်က မူလခန္ဓာကိုယ်ပိုင်ရှင်၏ မှတ်ဉာဏ်များနှင့် ပေါင်းစပ်ပြီးနောက်တွင် ချင်ပေါင်စံအိမ်၌ အစွမ်းထက်သော နောက်ခံရှိကြောင်းကိုလည်း သိရှိခဲ့သည်။ မဟာချင်စစ်တပ် သွားလေရာသို့ ချင်ပေါင်စံအိမ်၏ ကုန်သည်ယာဉ်တန်းက နောက်မှ လိုက်ပါလာပြီး စစ်တပ်ထောက်ပံ့ရေးပစ္စည်းများနှင့် ပတ်သက်သည့် စီးပွားရေးကို အမြဲတမ်း လုပ်ဆောင်လေ့ရှိ၏။

ထိုအခိုက်တွင် ကျောက်လင်က အခြားသူများ၏ မျက်လုံးများကို အကဲခတ်ကြည့်လိုက်ရာ သူတို့လည်း အတန်ငယ် အံ့သြနေကြသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ထို့ကြောင့် ကျောက်လင်က သူတို့၏ သဘောထားကို ထပ်မမေးတော့ဘဲ ပြုံး၍ ပြောလိုက်၏။

"ကောင်းပြီ... ငွေပေးပြီး ဒီသားရေတွေကို ယူသွားလို့ရပြီ..."

ကုန်သည်ကလည်း လျင်မြန်လှသည်။ သူက ပိုက်ဆံအိတ်ထဲမှ ငွေတစ်ပြားနှင့် ငွေစအနည်းငယ်ကို ချက်ချင်း ထုတ်ပေးလိုက်၏။

ကျောက်လင်က ငွေကို ယူလိုက်ပြီး ကုန်သည်က တိရစ္ဆာန်သားရေနှစ်ချပ်ကို ယူဆောင်သွားသည်။

အခြားသူများအားလုံးက ကျောက်လင်၏ လက်ထဲရှိ ငွေများကို ကြည့်နေကြ၏။

"ညီအစ်ကိုတို့... ကျွန်တော်တို့အားလုံးက မြေယာဖော်ထုတ်ဖို့ ထင်းရှူးနက်ကျေးရွာကို သွားကြမှာဆိုတော့ အခုကစပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်ပဲ အားကိုးရတော့မယ်... ထင်းရှူးနက်ကျေးရွာမှာ အခြေချဖို့အတွက် မြေအိုးတွေနဲ့ ပေါက်တူးတွေ ဝယ်ဖို့ လိုတယ်မဟုတ်လား..."

"ထမင်းစားပြီးရင် ကျွန်တော်တို့ မင်ချွမ်မြို့ကို သွားပြီး နေ့စဉ်သုံးပစ္စည်းတချို့ ဝယ်ဖို့ ဒီငွေတစ်ပြားခွဲကို သုံးကြမယ်..."

ကျောက်လင်က သူတို့၏ မျက်လုံးထဲမှ အဓိပ္ပာယ်ကို နားလည်သောကြောင့် ဤအချိန်တွင် ကြိုတင်၍ ရှင်းပြလိုက်သည်။

ဤစကားကို ကြားသောအခါ လူတိုင်း၏ မျက်လုံးများက အရောင်လက်သွားကြ၏။ ဤအချက်က အလွန်ယုတ္တိရှိပေသည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေ ယွီကျောက် သေဆုံးသွားပြီးနောက် ကျန်ရှိနေသော လူကိုးယောက်က ဤငွေတစ်ပြားခွဲကို အညီအမျှ ခွဲဝေရန် ခက်ခဲလိမ့်မည် ဖြစ်သောကြောင့် လိုအပ်သည့် ပစ္စည်းတချို့ ဝယ်ယူလိုက်ခြင်းက ပို၍ ကောင်းမွန်သည်။

အဖွဲ့ခေါင်းဆောင် ပြန်လျှောက်လာ၏။

နယ်ခြားစောင့်တပ်မှ စစ်သားကိုးယောက်နှင့် သူတို့၏ ဇနီးများသည် အစားအသောက်ကို မြန်မြန်ဆန်ဆန် စားသောက်ပြီးနောက် မင်ချွမ်မြို့တွင်းသို့ အတူတကွ လျှောက်သွားကြသည်။

မင်ချွမ်မြို့တွင် သံအိုးတစ်လုံးလျှင် ကြေးပြား သုံးရာအထိ ပေးရ၏။

ထိုငွေတစ်ပြားခွဲဖြင့် သံအိုး ငါးလုံးသာ ဝယ်ယူ၍ ရနိုင်သည်။

ထို့ကြောင့် လူကိုးယောက်က ခေတ္တမျှ တိုင်ပင်ဆွေးနွေးပြီးနောက် ငွေတစ်ပြားကို အသုံးပြုကာ မြေအိုးဆယ်လုံး ဝယ်ယူလိုက်ကြသည်။ ထိုမြေအိုးများကို ထမင်းနှင့် ဟင်းချက်ရန်အတွက်လည်း အသုံးပြုနိုင်ပြီး နေ့စဉ်အသုံးပြုရန် လုံလောက်ပေသည်။

ကျန်ရှိနေသော ငွေစအပိုင်းအစတစ်ဝက်ကိုမူ ဆားကြမ်းအချို့ ဝယ်ယူရာတွင် အသုံးပြုခဲ့ပြီး မိသားစုကိုးစုက အညီအမျှ ခွဲဝေယူလိုက်ကြ၏။

"ပေါက်တူးတွေက တကယ်ကို ဈေးကြီးတာပဲ... တစ်လက်ကို ကြေးပြား သုံးရာတောင်... ငါတို့ရဲ့ စွမ်းဆောင်ရည်ဆုကြေးငွေတွေက သိပ်ခံမှာမဟုတ်ဘူး..."

ယောင်းဟွိုင်တောက်က သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

ဤလူကိုးယောက်ထဲတွင် တာဝန်ထမ်းဆောင်သည့် အချိန်အကြာဆုံးသူသည် တစ်နှစ်ပင် မပြည့်သေးဘဲ သူတို့ ရရှိထားသော စွမ်းဆောင်ရည်ဆုကြေးငွေ အများဆုံးပမာဏမှာ ငွေဆယ်ပြားခန့်သာ ဖြစ်သည်။

ယခုအချိန်သည် မဟာချင်မင်းဆက်ကို အသစ်တဖန် တည်ထောင်ထားချိန်ဖြစ်ပြီး နယ်စပ်စစ်ပွဲများ မငြိမ်းချမ်းသေးခြင်းနှင့် အစီအစဉ်တကျ မရှိခြင်းတို့ကြောင့် သံထည်ပစ္စည်းအမျိုးမျိုးမှာ ရှားပါးနေကာ ဈေးနှုန်းများကလည်း အလွန် မြင့်မားနေသည်။

စစ်တပ်ပိုင်မြေကို အတည်တကျ သတ်မှတ်ပြီးသည်နှင့် မြေယာဖော်ထုတ်ရန်၊ မျိုးစေ့များ ဝယ်ယူရန်နှင့် သဘာဝဘေးအန္တရာယ် အမျိုးမျိုးကို ရင်ဆိုင်ဖြေရှင်းရန် နည်းလမ်းများ ရှာဖွေရမည်ဖြစ်ပြီး အရာအားလုံးအတွက် ငွေလိုမည်ကို လူကိုးယောက်စလုံး ကောင်းစွာ သိရှိထားကြ၏။

ငွေဆယ်ပြားသည် စိတ်ကြိုက် သုံးစွဲလိုက်မည်ဆိုပါက လျင်မြန်စွာ ကုန်ဆုံးသွားမည် ဖြစ်သည်။

"ကဲ... အချိန်လည်း လင့်နေပြီ... မင်ချွမ်မြို့ကနေ ထင်းရှူးနက်ကျေးရွာအထိ ဆယ်လီလောက် သွားရဦးမှာ..."

"ညမမှောင်ခင် ထင်းရှူးနက်ကျေးရွာကို ရောက်အောင် သွားရမယ်..."

ဤအခိုက်တွင် အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်အသစ်က ဝင်ပြောလိုက်၏။

ထို့ကြောင့် မိသားစုကိုးစုက ထပ်မံ၍ လမ်းလျှောက်ခဲ့ကြသည်။

ကျောက်လင်၏ ဘေးတစ်ဖက်တစ်ချက်တွင် သူ၏ ဇနီးနှစ်ယောက်ဖြစ်သော စုယောင်နှင့် ရှန်ချန်းရွှယ်တို့က ရပ်နေကြ၏။ သူက လမ်းတစ်လျှောက်လုံး သူတို့ကို အကဲခတ်ကြည့်ရာ စုယောင်သည် မုဆိုးမိသားစု၏ အခြေခံရှိသူပီပီ ဤနယ်ခြားစောင့်တပ်မှ စစ်သားကိုးယောက်၏ ခြေလှမ်းများနှင့် အမြဲတမ်း အမီလိုက်နိုင်သည်ကို တွေ့ရှိခဲ့ရသည်။

သို့သော် ရှန်ချန်းရွှယ်ကမူ ကွာခြားသည်။ သူမကိုယ်တိုင်က ချောင်းအနည်းငယ် ဆိုးနေပြီး သွေးသားနှင့် ချီစွမ်းအင် လျော့နည်းနေပုံရ၏။ ဆယ်လီခန့် လမ်းလျှောက်ပြီးနောက် ရှန်ချန်းရွှယ်က အနည်းငယ် ပင်ပန်းနေပုံ ပေါ်သည်။

"ချစ်ဇနီးလေး... ကိုယ် မင်းကို ကုန်းပိုးသွားရမလား..."

ကျောက်လင်က ညင်သာစွာ ပြောလိုက်၏။

ရှန်ချန်းရွှယ်က ကျောက်လင်ကို အံ့အားသင့်စွာဖြင့် မျက်လုံးပြူး၍ ကြည့်လိုက်သည်။ ကျောက်လင်က ဤကဲ့သို့ စကားမျိုး ပြောလာလိမ့်မည်ဟု သူမ တကယ်ကို မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ဤကမ္ဘာပေါ်ရှိ အမျိုးသားများသည် အလွန်အမင်း ယောက်ျားကြီးဝါဒ ကိုင်စွဲသူများဖြစ်ကြပြီး အမျိုးသမီးများ၏ ဘဝများကို သိပ်ဂရုမစိုက်ကြပေ။ ဒုက္ခသည်တစ်ယောက်အနေဖြင့် ကျောက်လင်နှင့် လက်ထပ်ခဲ့ရသော ရှန်ချန်းရွှယ်ဆိုလျှင် ဆိုဖွယ်ရာပင် မရှိတော့။ ကျောက်လင်၏ မျက်လုံးထဲတွင် သူမသည် ကစားစရာတစ်ခုထက် မပိုဟု သူမ အမြဲတမ်း ထင်မြင်ထားခဲ့၏။

ထို့ကြောင့် ကျောက်လင်၏ စကားများက ရှန်ချန်းရွှယ်၏ ရင်ထဲတွင် လှိုင်းဂယက်တစ်ခုကို ထစေခဲ့သည်။

"ခင်ပွန်း... ကျွန်မ လမ်းလျှောက်နိုင်ပါသေးတယ်..."

ရှန်ချန်းရွှယ်က အတင်းပြုံး၍ ပြောလိုက်၏။ သူမက ကျောက်လင်ကို ကုန်းပိုးမခိုင်းချင်ပေ။ သူမက ကျောက်လင်ကို သူမအပေါ် အထင်သေးခွင့် မပေးနိုင်ချေ။

သူမ၏ တန်ဖိုးကို သူမ သက်သေပြရမည် ဖြစ်သည်။

ကျောက်လင်က ရှန်ချန်းရွှယ်ကို ဝယ်ယူရန် ငွေသုံးပြား အသုံးပြုခဲ့ရပြီး ယခုအခါ ရှန်ချန်းရွှယ်ကို ဆယ်လီအထိ ကုန်းပိုးသွားမည်ဆိုပါက အခြားသူများ၏ အမြင်တွင် ရှန်ချန်းရွှယ်သည် ငွေကုန်ကြေးကျများသော ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးတစ်ခု ဖြစ်သည်ဟုသာ ဆိုလိုပေလိမ့်မည်။

ရှန်ချန်းရွှယ်သည် အရာရှိမိသားစုမှ ဆင်းသက်လာသူဖြစ်သည်။ သူမ၏ မိသားစုအဆင့်အတန်းကို သူမ၏ ကိုယ်ပိုင်စွမ်းရည်များဖြင့်သာ ရယူရမည်ဖြစ်ကြောင်း ငယ်စဉ်ကတည်းက သူမ သိရှိထားခဲ့၏။

ထို့ကြောင့် ရှန်ချန်းရွှယ်၏ ခြေထောက်များ အလွန်အမင်း နာကျင်နေပြီး ကိုယ်ရောစိတ်ပါ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသော်လည်း သူမက ကျောက်လင်၏ ဘေးတွင် နေနိုင်စွမ်းရှိကြောင်း သက်သေပြရန်အတွက် သည်းခံရမည် ဖြစ်သည်။

"ကောင်းပြီ... မင်း ဆက်မလျှောက်နိုင်တော့ရင် အတင်းမလုပ်ပါနဲ့... ကိုယ့်ကို သေချာပေါက် ပြောနော်..."

၎င်းကို မြင်သောအခါ ကျောက်လင်က အတင်းအကျပ် မလုပ်တော့ဘဲ ရှန်ချန်းရွှယ်၏ ဆန္ဒအတိုင်းသာ လိုက်လျောပေးလိုက်၏။

မင်ချွမ်မြို့မှ ထင်းရှူးနက်ကျေးရွာဆီသို့ သွားရာ လမ်းတစ်လျှောက်လုံးသည် အဖုအထစ်များသော မြေသားလမ်းဖြစ်ပြီး တောင်တန်းများနှင့် သစ်တောများစွာ ဝန်းရံလျက်ရှိကာ ကောက်ကွေ့သော တောင်ပေါ်လမ်းများမှတစ်ဆင့် ဖြတ်သန်းသွားရသည်။

သုံးနာရီကြာ လမ်းလျှောက်ပြီးနောက် နေဝင်ချိန်တွင် မိသားစုကိုးစုသည် ထင်းရှူးနက်ကျေးရွာသို့ အဆုံး၌ ရောက်ရှိသွားကြ၏။

"ဒီရွာက တကယ့်ကို ခေါင်တာပဲ..."

"ကြည့်ရတာ ထင်းရှူးနက်ကျေးရွာမှာ မူလနေထိုင်သူ အိမ်ခြေနှစ်ဆယ်လောက်ပဲ ရှိတာလား..."

"အခုကစပြီး ငါတို့က ဒီလောက် ခေတ်နောက်ကျပြီး လူသူကင်းမဲ့တဲ့ ရွာမှာ အခြေချရတော့မှာလား..."

နေဝင်ဆည်းဆာအလင်းရောင်ဖြင့် ထင်းရှူးနက်ကျေးရွာကို အကဲခတ်ကြည့်ပြီးနောက် လူတိုင်း၏ မျက်နှာပေါ်တွင် စိတ်ပျက်နေသော အမူအရာများ ပေါ်လွင်လာကြသည်။

သို့သော် ကျောက်လင်ကမူ တည်ငြိမ်သော အမူအရာရှိနေ၏။

သူ၏ စနစ်နှင့် ခေတ်မီသော တွေးခေါ်မှုများရှိနေသဖြင့် မည်သို့သော ကျေးရွာမျိုးပင်ဖြစ်ပါစေ သူ ကြီးပွားတိုးတက်နိုင်မည်ဟု ကျောက်လင်က ယုံကြည်မှု အပြည့်ရှိနေသည်။

(ကြေးပြားကို ဝမ်လို့လည်းခေါ်ပါတယ်။ ဥပမာ- ကြေးပြားတစ်ပြား= တစ်ဝမ်)