အခန်း (၁၃-၁၄)

အခန်း (၁၃) ဈေးကွာဟချက်မှ အမြတ်ထုတ်နိုင်မည့် အခွင့်အရေး... မင်းတို့ မလိုချင်ကြဘူးလား

"မင်း... မင်း... ကျောက်လင်... မင်းက ငါ့ကို စော်ကားရဲတယ်ပေါ့လေ..."

ယန်ချန်ယွီသည် ကျောက်လင်က ဤမျှ ရိုင်းစိုင်းကာ နယ်ခြားစောင့်တပ်သားများအားလုံးနှင့် ထင်းရှူးနက်ကျေးရွာမှ ရွာသားများရှေ့တွင် သူ့ကို ထွက်သွားရန် ပြောဝံ့လိမ့်မည်ဟု ဘယ်သောအခါမှ မထင်ထားခဲ့ချေ။

ဤသည်မှာ ဗြောင်ကျကျ အရှက်ခွဲခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

ယန်ချန်ယွီက အဖွဲ့ခေါင်းဆောင် တစ်ယောက်အနေဖြင့် သူသည် ကျောက်လင်၏ အထက်လူကြီး ဖြစ်သောကြောင့် သူ တစ်ခုခုပြောလိုက်လျှင် ကျောက်လင်က သူ့အား မျက်နှာသာပေးရမည်ဟု မူလက ထင်မှတ်ထားခဲ့၏။

ယခုအခါ ကျောက်လင်သည် မည်သည့် ညှာတာမှုမျှ မပြသဘဲ ဟန်ဆောင်ယဉ်ကျေးနေမှု အားလုံးကို လုံးဝ ဖြတ်တောက်လိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။

"မင်းရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကို မင်း ဂရုမစိုက်ဘူးဆိုရင် ငါက မင်းရဲ့ မျက်နှာကို ဖြတ်ရိုက်တာကို အပြစ်မတင်နဲ့နော်..."

"ငါ့အသားကိုယူပြီး မင်းရဲ့ ဖြောင့်မတ်တဲ့ လုပ်ရပ်အဖြစ် ဟန်ဆောင်ချင်နေတာ... မင်းက တော်တော်လေး အတင့်ရဲတာပဲ..."

ကျောက်လင်သည် ယန်ချန်ယွီ၏ ယုတ်မာသော ရည်ရွယ်ချက်များကို ဖုံးကွယ်ရန် မကြိုးစားတော့ဘဲ လှောင်ပြောင်လိုက်၏။

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ယန်ချန်ယွီ၏ မျက်ခုံးများက ဒေါသကြောင့် တုန်ခါသွားပြီး သူ၏ မျက်လုံးများမှာ ပြူးထွက်မတတ် ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

"တောက်... မင်းကို ပညာပေးရသေးတာပေါ့..."

အခြားနယ်ခြားစောင့်တပ်သားများထံမှ အထင်အမြင်သေးသော အကြည့်များကို ခံစားလိုက်ရပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ရွာသားများ၏ ရယ်မောသံများကို မြင်တွေ့လိုက်ရသောအခါ ယန်ချန်ယွီသည် ဆက်၍ သည်းမခံနိုင်တော့ချေ။ သူ၏ သွေးများ ဆူပွက်လာကာ လက်သီးကို ဆုပ်၍ ကျောက်လင်၏ ရင်ဘတ်ဆီသို့ ချက်ချင်း ထိုးချလိုက်၏။

ယန်ချန်ယွီသည် ကျားယန်ကျင့်စဉ်ကို လပေါင်းများစွာ လေ့ကျင့်ခဲ့ပြီး အခြေခံများကို ကျွမ်းကျင်ပိုင်နိုင်နေပြီ ဖြစ်သည်။ သူ၏ လက်နှစ်ဖက်ရှိ ခွန်အားမှာ ကျင်းတစ်ရာထက် ကျော်လွန်နေပြီ ဖြစ်၏။

ထို့အပြင် ယန်ချန်ယွီသည် အကြီးအသေး စစ်ပွဲပေါင်း ဒါဇင်နှင့်ချီ၍ ပါဝင်ဆင်နွှဲခဲ့ဖူးပြီး သူ၏ ကြမ်းကြုတ်မှုများမှာလည်း သွေးဆာနေပြီ ဖြစ်သည်။ ဤလက်သီးချက် ရောက်ရှိလာသောအခါ ထက်မြက်ပြီး ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော အရိပ်အယောင်များ ပါဝင်လာခဲ့၏။

"မင်းက ငါ့ကိုတောင် လက်ပါရဲတယ်ပေါ့လေ..."

ကျောက်လင်က မတုန်မလှုပ် ရပ်နေကာ သူ၏ ညာဘက်လက်ဖြင့် လက်သီးတစ်ချက် ထိုးချလိုက်သည်။

လက်သီးနှစ်ဖက် ရိုက်ခတ်သွား၏။

ကျိုးပဲ့သံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

အားလုံးကို အံ့ဩသွားစေသည့် အချက်မှာ ထိုအရိုးကျိုးသံသည် ယန်ချန်ယွီထံမှ ထွက်ပေါ်လာခြင်းပင် ဖြစ်၏။

"အား.."

ယန်ချန်ယွီ၏ ညာဘက်လက်အရိုးတစ်ခုလုံး အက်ကွဲသွားပြီး နာကျင်လွန်းသဖြင့် မြေပြင်ပေါ်တွင် လူးလှိမ့်နေခဲ့သည်။

ထင်ထားသည့်အတိုင်းပင် ယန်ချန်ယွီ၏ ညာဘက်လက်သည် ယခုအခါ အသုံးမဝင်တော့ချေ။

ယောင်းဟွိုင်တောက်၊ တျန်ဆုန့်၊ လီချန်၊ ဖန်ယွင်ရှန်၊ ကျားကျီချင်းနှင့် ဟန်ဟိုင်တို့သည် ယခုလေးတင် မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်ကို မယုံကြည်နိုင်ကြဘဲ ထိတ်လန့်နေသော အမူအရာများဖြင့် ကျောက်လင်အား စိုက်ကြည့်နေကြ၏။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ကျောက်လင်သည် ကျားရဲစစ်တပ်တွင် တစ်လသာ တာဝန်ထမ်းဆောင်ခဲ့ရပြီး ကျားယန်ကျင့်စဉ်အား ရရှိထားသော်လည်း လေ့ကျင့်ရန် အချိန်မရခဲ့ကြောင်းကို သူတို့ခြောက်ယောက်လုံး သိထားကြသည်။

ယန်ချန်ယွီသည် ကျားယန်ကျင့်စဉ်၏ အခြေခံများကို ကျွမ်းကျင်ပိုင်နိုင်နေပြီ ဖြစ်၏။

သူတို့နှစ်ဦး၏ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ခွန်အားမှာ ကြီးမားသော ကွာဟချက် ရှိရပေမည်။

ယခုအခါတွင်မူ အခြေအနေမှာ လုံးဝ ပြောင်းပြန်ဖြစ်သွားခဲ့ပြီ။

ကျောက်လင်သည် ယန်ချန်ယွီအား လွယ်ကူစွာ အနိုင်ယူနိုင်ခဲ့ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

"မင်း... မင်းက တကယ့်ခွန်အားကို ဖုံးကွယ်ထားခဲ့တာပဲ..."

ထိုအခိုက်တွင် ယန်ချန်ယွီက အလွန်အမင်း နာကျင်မှုကို အံကြိတ်ခံစားရင်း သူ၏ ဘယ်ဘက်လက်ညှိုးဖြင့် ကျောက်လင်ကို လက်ညှိုးထိုးကာ ဒေါသတကြီး အော်ပြောလိုက်၏။

"မင်း ငါ့ကို ထပ်ပြီး လက်ညှိုးထိုးမယ်ဆိုရင် မင်းရဲ့ ဘယ်ဘက်လက်ကိုပါ ငါ ချိုးပစ်မယ်ဆိုတာ ယုံလိုက်စမ်း..."

ကျောက်လင်က အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ယန်ချန်ယွီသည် သူ၏ ဘယ်ဘက်လက်ကို အလျင်အမြန် ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး ယောင်းဟွိုင်တောက်၏ အနောက်တွင် ဝင်ရပ်လိုက်၏။ သူသည် ကျောက်လင် ရုတ်တရက် တိုက်ခိုက်လာမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် ကျောက်လင်အား အမှန်တကယ်ပင် ကြောက်ရွံ့သွားခဲ့သည်။

သူ၏ ညာဘက်လက် အသုံးမဝင်ဖြစ်သွားသောအခါ ယန်ချန်ယွီ၏ ခွန်အားမှာ အတော်လေး လျော့ကျသွားပြီး ကျောက်လင်၏ ပြိုင်ဘက် မဖြစ်နိုင်တော့ချေ။ သူ ဘယ်လိုလုပ် မကြောက်ဘဲ နေမည်နည်း။

"ကောင်းပြီ ရွာသားတို့... ဒီစာမရီသမင်အသားက တစ်ကျင်းကို ဝမ်နှစ်ဆယ်ပါ... မင်းတို့ကို ငါ အများကြီး ဈေးလျှော့ပေးထားပြီးသားနော်..."

"ဝယ်ချင်တယ်ဆိုရင် ကြေးပြားတွေ ယူခဲ့ကြ..."

"ငွေမရှိဘူးဆိုရင်လည်း ငါတို့ တိုင်ပင်လို့ရပါတယ်... ငါ့အိမ်မှာ သစ်သားကုတင်တစ်လုံး လိုနေတယ်... စားပွဲ၊ ကုလားထိုင်နဲ့ ပန်းကန်လုံးတွေလည်း လိုတယ်... ပရိဘောဂ တစ်ခုခုဆိုရင် ငါ လက်ခံပါတယ်..."

"မင်းတို့ရဲ့ ပရိဘောဂတွေကို ယူလာပြီး စာမရီသမင်အသားနဲ့ လာလဲကြ..."

ကျောက်လင်သည် ယန်ချန်ယွီအား လျစ်လျူရှုထားပြီး ရွာသားများကိုသာ မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးတစ်ခုဖြင့် လိုက်ကြည့်လိုက်၏။

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ထင်းရှူးနက်ကျေးရွာမှ ရွာသားများမှာ ချက်ချင်းပင် မျက်နှာများ ဝင်းပသွားကြသည်။

ဤသည်မှာ ကောင်းမွန်သော အကြံဉာဏ်တစ်ခုပင် ဖြစ်၏။

စစ်ပွဲကြောင့် ထင်းရှူးနက်ကျေးရွာမှ ရွာသားအများအပြား ထွက်ပြေးခဲ့ကြပြီး သူတို့ချန်ထားခဲ့သော အိမ်များနှင့် အတွင်းရှိ ပရိဘောဂများကို ကျန်ရစ်ခဲ့သော ရွာသားများက ယူဆောင်သွားခဲ့ကြသည်။

ယခုအခါ ထိုပရိဘောဂများကို ကျောက်လင်၏ လက်ထဲရှိ စာမရီသမင်အသားများနှင့် လဲလှယ်ခြင်းမှာ အလွန်ကောင်းမွန်သော အပေးအယူတစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။

"ကောင်းပြီလေ..."

"ငါ အခုချက်ချင်း အိမ်ပြန်ပြီး ပရိဘောဂတွေ သွားသယ်လိုက်ဦးမယ်..."

ရွာသားအချို့က စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြောလိုက်ပြီး သူတို့၏ အိမ်များဆီသို့ ချက်ချင်း ပြေးသွားကြ၏။

သေချာပေါက်ပင် ရွာသားအချို့မှာ သူတို့နေရာတွင်သာ ကျန်ရစ်နေခဲ့ကြသည်။

"ကျောက်လင်... ငါ့ဆီမှာ ဝမ်နှစ်ဆယ်ရှိတယ်... အသားတစ်ကျင်းလောက်ပေးပါ..."

ရွာသားတစ်ယောက်က ယဉ်ကျေးစွာ ပြောလိုက်၏။

သို့သော် ကျောက်လင်တွင် ချိန်ခွင်မရှိချေ။

"ရွာသားတွေထဲက ဘယ်သူ့အိမ်မှာ ချိန်ခွင် ယရှိလဲ... ငါတို့ကို ခဏလောက် ယူသုံးလို့ ရမလား..."

"ငါ အလကား မသုံးပါဘူး... ဒီအသားတွေအကုန် ရောင်းရပြီးရင် သူ့ကို အသားတစ်ကျင်းပြန်ပေးပါ့မယ်..."

ကျောက်လင်က ချက်ချင်းပင် အော်ပြောလိုက်သည်။

တိုက်ဆိုင်စွာပင် ရွာသူကြီး လောဟုန်ဖေးက ထိုနေရာတွင် ရှိနေ၏။ ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ သူက လက်ကို ချက်ချင်း မြှောက်လိုက်သည်။

"ငါ့အိမ်မှာ ချိန်ခွင်ရှိတယ်... အခု သွားယူလိုက်ဦးမယ်..."

လောဟုန်ဖေးက အလျင်အမြန် လှမ်းပြောလိုက်၏။

ထို့နောက် လောဟုန်ဖေး၏ ဘေးတွင် ရပ်နေသော လူငယ်တစ်ယောက်ဖြစ်သည့် လောဟုန်ဖေး၏ သား လောဝမ်ခိုင်က အမြန်ပြေးထွက်သွားခဲ့သည်။

ခဏအကြာတွင် လောဝမ်ခိုင်သည် ချိန်ခွင်တစ်ခုကို ယူဆောင်လာခဲ့၏။

ကျောက်လင်သည် သူ၏ ကွင်းတပ်ဓားကို ချက်ချင်းဆွဲယူကာ စာမရီသမင်အသားများကို စတင်၍ ခုတ်ထစ် ဖြတ်တောက်လိုက်သည်။

ထို့နောက် ကျောက်လင်နှင့် ရှုံ့တကျွမ်းတို့သည် အသားများကို ဖြတ်တောက်ကာ ချိန်တွယ်ပြီး ငွေများကို ကောက်ခံလိုက်ကြ၏။

သူတို့သည် ရွာသားများထံမှ စုစုပေါင်း ဝမ်တစ်ထောင်ဖိုး ရောင်းချခဲ့ရသည်။

သူတို့သည် ဝမ်နှစ်ထောင်ခန့် တန်ဖိုးရှိသော အသားများကို အမျိုးမျိုးသော ပရိဘောဂများနှင့်လည်း လဲလှယ်ခဲ့ကြ၏။

ထိုနေရာတွင် နယ်ခြားစောင့်တပ်သား ခြောက်ဦးသာ ကျန်ရှိနေခဲ့သည်။

ယန်ချန်ယွီ၏ ညာဘက်လက်မှာ ကျိုးသွားခဲ့သည်။ သူသည် ဆက်၍ သည်းမခံနိုင်တော့ဘဲ ထွက်ပြေးသွားကာ သူ၏ လက်ကို ကုသရန် ဆရာဝန်ရှာရန်အတွက် ထင်းရှူးနက်ကျေးရွာရှိ တစ်ခုတည်းသော နွားလှည်းကိုယူ၍ မင်ချွမ်မြို့သို့ ထွက်သွားခဲ့၏။

စာမရီသမင်အသား ကျင်းငါးရာအောက်သာ ကျန်ရှိတော့သည်။

ထိုအခိုက်တွင် ကျောက်လင်သည် ယောင်းဟွိုင်တောက်၊ တျန်ဆုန့်၊ လီချန်၊ ဖန်ယွင်ရှန်၊ ကျားကျီချင်းနှင့် ဟန်ဟိုင်တို့ကို ကြည့်လိုက်၏။

"ညီအစ်ကို ခြောက်ယောက်... စာမရီသမင်အသားဖြစ်ဖြစ်၊ သမင်သားဖြစ်ဖြစ် နည်းနည်းလောက် မယူချင်ကြဘူးလား..."

ကျောက်လင်က ပြုံး၍ မေးလိုက်သည်။

"ငါတို့လည်း အမဲလိုက်ဖို့ တောင်ပေါ် တက်လို့ရပါတယ်..."

ယောင်းဟွိုင်တောက်က တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်၏။

ဤလူခြောက်ယောက်တွင် စွမ်းဆောင်ရည်ဆုကြေးငွေများ အမှန်တကယ် ရှိနေသေးပြီး တစ်ဦးလျှင် ငွေအနည်းငယ်ပြားစီ ပိုင်ဆိုင်ထားကြသော်လည်း စာမရီသမင်အသား ဝယ်ရန်အတွက် အသုံးပြုဖို့ ဝန်လေးနေကြသည်။ သူတို့သည် ထိုငွေများကို အနာဂတ် လိုအပ်ချက်များအတွက် စုဆောင်းထားလိုကြ၏။

ကျောက်လင်သည် လူခြောက်ယောက်အား အကဲခတ်ကြည့်လိုက်ရာ သူတို့အားလုံးတွင် တူညီသော အကြံအစည် ရှိနေကြောင်းကို သဘောပေါက်သွားသဖြင့် မရယ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။

"မင်းတို့ခြောက်ယောက်... ငါ့ဆီကနေ စာမရီသမင်အသားကို ဝယ်ပြီး မင်ချွမ်မြို့မှာ ပြန်ရောင်းမယ်ဆိုရင် ငွေရာနဲ့ချီပြီး အမြတ်ရနိုင်တယ်ဆိုတာကို တစ်ခါမှ မစဉ်းစားမိဘူးလား..."

ကျောက်လင်၏ စကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ သူတို့ခြောက်ယောက်လုံး ဘာတွေဖြစ်နေသလဲဆိုတာကို ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားကြ၏။

မှန်ပေသည်။ ကျောက်လင်ထံမှ ဝယ်ယူပါက အသားတစ်ကျင်းကို ဝမ်နှစ်ဆယ်ဖြင့်သာ ကျသင့်သော်လည်း မင်ချွမ်မြို့သို့ ယူသွား၍ ရောင်းချပါက အနည်းဆုံး နှစ်ဆယ့်ငါးဝမ် သို့မဟုတ် ထို့ထက်ပို၍ မြင့်မားသော ဈေးနှုန်းကိုပင် ရရှိနိုင်သည်။

ငါးဝမ် ဈေးကွာဟချက်ရှိသော ကုန်ပစ္စည်း ကျင်းတစ်ရာကို ဝယ်ယူပါက ဤခရီးစဉ်တွင် ဝမ်ငါးရာအမြတ်ရနိုင်သည်။

၎င်းသည် ငွေတစ်ပြား၏ ထက်ဝက်နှင့် ညီမျှပေသည်။

ချက်ချင်းပင် သူတို့ခြောက်ယောက်လုံး၏ အသက်ရှူနှုန်းများ မြန်ဆန်လာကြ၏။

"ကျောက်လင်... ဒီမှာ ငွေနှစ်ပြား... ငါ ကျင်းတစ်ရာ ဝယ်မယ်..."

ယောင်းဟွိုင်တောက်က ပထမဆုံး လှမ်းပြောလိုက်ပြီး ငွေနှစ်ပြားကို အသင့်ပေးကမ်းလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီလေ..."

ကျောက်လင်က ပြုံး၍ အော်ပြောလိုက်ပြီး သူ၏ ကွင်းတပ်ဓားကို ချက်ချင်းဆွဲယူကာ စာမရီသမင်အသားအား ခုတ်ပိုင်းလိုက်၏။

"ငါလည်း ကျင်းတစ်ရာယူမယ်..."

ထို့နောက် တျန်ဆုန့်သည် ငွေနှစ်ပြားကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး ဘာမှမပြောဘဲ ကျောက်လင်၏ အရှေ့သို့ တိုက်ရိုက် ပစ်ချပေးလိုက်သည်။

"ငါလည်း ကျင်းတစ်ရာလိုချင်တယ်..."

"ငါလည်း ယူမယ်..."

လီချန်၊ ဖန်ယွင်ရှန်နှင့် ကျားကျီချင်းတို့ အားလုံးကလည်း သူတို့၏ ငွေများကို အသင့် ထုတ်ယူလိုက်ကြ၏။

ဟန်ဟိုင်သည် စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် သူ၏ ပေါင်ကို ရိုက်ချလိုက်သည်။ သူသည် ငွေအိတ်ကို သူ၏ ဇနီးလက်ထဲသို့ ထည့်ထားခဲ့သဖြင့် ယခုအခါ ကြေးပြားတစ်ပြားပင် မထုတ်နိုင်တော့ချေ။ သူ အမှန်တကယ်ပင် စိတ်ဓာတ်ကျသွားခဲ့၏။

"ငါ့အတွက်လည်း နည်းနည်းလောက် ချန်ထားဦးနော်..."

ဟန်ဟိုင်က အိမ်ဆီသို့ အပြေးအလွှား ပြန်သွားခဲ့သည်။

မကြာမီတွင် ကျောက်လင်သည် စာမရီသမင်အသား အားလုံးကို ခုတ်ထစ်လိုက်ပြီး ယောင်းဟွိုင်တောက်နှင့် အခြားလေးယောက်အား ခွဲဝေပေးလိုက်၏။

သူတို့ငါးယောက်သည် ရွာသားများထံမှ ခြင်းတောင်းများကို ငှားရမ်းလိုက်ကြပြီးနောက် တစ်ယောက်လျှင် အသားကျင်းတစ်ရာစီ ထမ်းကာ မင်ချွမ်မြို့ဆီသို့ ဦးတည်သွားကြသည်။

ခရီးမှာ ဆယ်လီသာ ဝေးကွာပြီး ချီတက်တိုက်ခိုက်ရန် အလေ့အကျင့်ရှိသော ဤလူငါးယောက်အတွက်မူ အလွယ်တကူနှင့် အမြန်ရောက်ရှိနိုင်ပေသည်။

ငွေရှာလိုစိတ်က လူငါးယောက်၏ စိတ်အားထက်သန်မှုကို လောင်စာဖြည့်ပေးလိုက်ပြီး မည်သည့် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုကိုမျှ မခံစားကြရချေ။

ဟန်ဟိုင်က ငွေများယူကာ အပြေးအလွှား ရောက်လာသောအခါ စဉ်းတီတုံးပေါ်တွင် အသားတစ်တုံးမျှပင် မကျန်တော့သည်ကို မြင်လိုက်ရပြီး အလွန်အမင်း စိတ်ပျက်သွားကာ ငိုချင်စိတ်ပင် ပေါက်သွားခဲ့၏။

"ဟန်ဟိုင်... မင်းက အိမ်ထောင်ကျခါစပဲ ရှိသေးတာကို မင်းဇနီးရဲ့ ထိန်းချုပ်တာကို ခံနေရပြီပဲ... အဲ့တာကတော့ မဖြစ်ဘူးနော်..."

"နောက်တစ်ခါကျရင် မင်း ငွေကို ချက်ချင်း ထုတ်လာနိုင်ဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်..."

ဟန်ဟိုင်၏ ရှုံ့မဲ့နေသော မျက်နှာကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ကျောက်လင်က လှောင်ပြောင်သောစကားကို မပြောဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ချေ။

ဟန်ဟိုင်က သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ခေါင်းခါကာ လျှောက်သွားခဲ့သည်။

ထိုအခိုက်တွင် ကျောက်လင်သည် ရှုံ့တကျွမ်းကို စူးစိုက်ကြည့်လိုက်၏။

"ဝက်ဝံကြီး... ငါတို့ စုစုပေါင်း ငွေဆယ်ပြားနဲ့ ဝမ်တစ်ထောင် ရခဲ့တယ်... ငါတို့ ကြိုတင် သဘောတူထားတဲ့အတိုင်း အညီအမျှ ခွဲဝေကြမယ်လေ..."

"ငါ မင်းဆီကနေ ငွေသုံးပြား ချေးထားခဲ့တယ်... အခု ပြန်ဆပ်မယ်နော်..."

"ဒီငွေရှစ်ပြားနဲ့ ဝမ်ငါးရာကို သေချာ သိမ်းထားလိုက်..."

ကျောက်လင်က ပြုံး၍ ပြောလိုက်၏။

အခန်း (၁၄) မြေယာခွဲဝေပေးသည့်အရာရှိ ရောက်လာခြင်း၊ မင်း အရင်မဲနှိုက်ပါ

ယန်ချန်ယွီသည် ဆေးခန်းတစ်ခုကို ရှာတွေ့သွားပြီး ငွေနှစ်ပြား အကုန်ခံကာ ဒဏ်ရာကို ဆေးထည့်လိုက်၏။

ဆေးထည့်ပြီးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ယန်ချန်ယွီက မင်ချွမ်မြို့ရှိ စစ်တပ်ဝင်းအတွင်းသို့ ချက်ချင်း ထွက်သွားလေသည်။

ကျန်းဖုန်းသည် စစ်သားဆယ်ယောက်နှင့်အတူ ဤခြံဝင်းအတွင်း၌ အချိန်ကြာမြင့်စွာ တပ်စွဲထားခဲ့၏။ သူတို့၏ နေ့စဉ်လုပ်ငန်းစဉ်မှာ နယ်စပ်ကို ကင်းလှည့်ခြင်းနှင့် နန်ယွဲ့တိုင်းပြည် စစ်တပ်၏ လှုပ်ရှားမှုများကို အမြဲမပြတ် စောင့်ကြည့်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

သေချာသည်မှာ တပ်စုမှူးတစ်ယောက်အနေဖြင့် ကျန်းဖုန်းက နယ်စပ်သို့ ကိုယ်တိုင်သွားရန် မလိုအပ်ပေ။ သူ၏ လက်အောက်ခံ စစ်သားများထံမှ အစီရင်ခံစာများကိုသာ နားထောင်ရန် လိုအပ်လေသည်။

ယန်ချန်ယွီသည် ခြံဝင်းထဲသို့ ရောက်လာပြီး ကျန်းဖုန်းရှေ့တွင် ဝမ်းနည်းစွာ ရပ်နေလိုက်၏။

"မင်း ဘာဖြစ်လာတာလဲ..."

သူတို့သည် မနေ့ကမှ လမ်းခွဲခဲ့ကြပြီး ယခုလို နံနက်စောစောတွင် ပြန်လည် ဆုံတွေ့နေကြခြင်း ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် ယန်ချန်ယွီ၏ ညာဘက်လက်ကို သဲအိတ်တစ်လုံးကဲ့သို့ ပတ်စည်းထားရာ ကျန်းဖုန်းက တစ်ခုခု မှားယွင်းနေကြောင်း ချက်ချင်း သတိပြုမိသွား၏။

"တပ်စုမှူး... ကျောက်လင်က သူ့ရဲ့ တကယ့်စွမ်းအားကို ဖုံးကွယ်ထားခဲ့တာ..."

"ကျွန်တော်က အရင် စထိုးခဲ့ပေမဲ့ ကျောက်လင်က ပိုမြန်နေတယ်... ကျွန်တော်တို့ လက်သီးတွေ ထိခိုက်မိတဲ့အခါ ကျောက်လင်ရဲ့ လက်သီးက ဘာမှမဖြစ်ဘဲ ကျွန်တော့် အရိုးတွေပဲ ကျိုးသွားရတယ်..."

"ကျောက်လင်ရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်က အနည်းဆုံးတော့ ကြေးဝါအရေပြားနယ်ပယ် အလယ်အလတ်အဆင့်လောက်မှာ ရှိမယ်လို့ ကျွန်တော် ခန့်မှန်းရတယ်..."

ထို့နောက် ယန်ချန်ယွီက သူ၏ စိတ်ထဲရှိသည့်အတိုင်း ပြောပြလိုက်လေသည်။

ဤစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ တည်ငြိမ်စွာ ထိုင်နေသော ကျန်းဖုန်းက အံ့သြသွားသည့် အမူအရာဖြင့် ရုတ်တရက် မတ်တပ်ရပ်လိုက်၏။

ကျားရဲစစ်တပ်တွင်ရှိစဉ်က ကျန်းဖုန်းသည် ကျောက်လင်၏ တပ်စုမှူးဖြစ်ပြီး သူက ကျောက်လင်ကို အမြဲတမ်း အနီးကပ် စောင့်ကြည့်နေခဲ့သောကြောင့် ကျောက်လင်၏ စွမ်းအားနှင့် အရည်အချင်းများကို အလွန် ရှင်းလင်းစွာ သိထားခဲ့သည်။

'ကျားယန်ကျင့်စဉ်' ကိုပင် မကျင့်ကြံရသေးသော ကျောက်လင်က မည်မျှအထိ စွမ်းအားကြီးမားနိုင်မည်နည်း။

ယခုမူ ယန်ချန်ယွီက ကျောက်လင်၏ စွမ်းအားကို ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ ကြုံတွေ့ခဲ့ရပြီး သူသည် ကြေးဝါအရေပြားနယ်ပယ် အလယ်အလတ်အဆင့်အထက် စွမ်းအားကို အမှန်တကယ် ပိုင်ဆိုင်ထားကြောင်း အတည်ပြုလိုက်ရာ ကျန်းဖုန်း၏ မျှော်လင့်ထားမှုများကို များစွာ ကျော်လွန်သွားစေခဲ့၏။

"ယွီကျောက်က ကျောက်လင်ရဲ့ လက်ချက်နဲ့ သေသွားတာဆိုတာကို အခု ငါ သေချာသွားပြီ..."

"ကောင်းပြီ... ကျောက်လင်နဲ့ပတ်သက်ပြီး စိတ်ပူမနေနဲ့တော့... မင်းက သူ့ ပြိုင်ဘက် မဟုတ်ဘူး..."

"အခုကစပြီး မင်းက ကျောက်လင့်ကို စောင့်ကြည့်နေရမယ်... ကျောက်လင်က စစ်တပ်စည်းကမ်းတွေကို ချိုးဖောက်တာတွေ့ရင် ငါ့ဆီ လာပြော..."

ကျန်းဖုန်းက တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်ပြီး သူ၏ မျက်လုံးများက ဟိုဟိုဒီဒီ ရွေ့လျားနေကာ ကျောက်လင်ကို ဖြေရှင်းမည့် နည်းလမ်းကို စဉ်းစားနေ၏။

ယန်ချန်ယွီက စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ထွက်သွားလေသည်။

ကျန်းဖုန်းသည် ပြန်ထိုင်လိုက်ပြီး သူ၏ လက်ချောင်းများဖြင့် စားပွဲကို ခေါက်ကာ သေချာစွာ တွေးတောနေ၏။

"သခင်လေးကျောက်က ယွီရွှေခရိုင်က ချီလင်ကျောင်းတော်ကို သွားနှင့်ပြီ... သူ့ရဲ့ကျင့်ကြံခြင်း ပါရမီနဲ့ဆိုရင် မကြာခင်မှာ ဒုတိယအဆင့် သံမဏိအရိုးနယ်ပယ်ကို ထိုးဖောက်ကျော်လွန်နိုင်လိမ့်မယ်... နှစ်ဝက်မတိုင်ခင်မှာတင် တတိယအဆင့် ငွေရောင်ရိုးတွင်းခြင်ဆီနယ်ပယ်ကို ရောက်နိုင်လောက်တယ်လို့ ခန့်မှန်းရတယ်..."

"သခင်လေးကျောက်ဆီမှာ ခိုလှုံလိုက်ခြင်းအားဖြင့် ငါ ကျင့်ကြံခြင်း အရင်းအမြစ်တချို့ကို ရနိုင်တယ်..."

"ဒါပေမဲ့ သခင်လေးကျောက်က ကျောက်လင့်ကို ဖြေရှင်းဖို့ ငါ့ကို အမိန့်ပေးထားတာ... အခု ကျောက်လင် ပြသလိုက်တဲ့ စွမ်းအားက ငါ့ကိုတောင် ထိတ်လန့်သွားစေတယ်..."

"အခု ငါက ကျားယန်ကျင့်စဉ်ရဲ့ သာမန်အောင်မြင်မှုအဆင့်မှာပဲ ရှိသေးပြီး ငါ့စွမ်းအားက ကြေးဝါအရေပြားနယ်ပယ်ရဲ့ နောက်ဆုံးအဆင့်မှာပဲ ရှိတယ်လို့ ယူဆရတယ်... ဒါပေမဲ့ ကျောက်လင်က စွမ်းအားဘယ်လောက်တောင် ဖုံးကွယ်ထားလဲဆိုတာ ငါ မသိတဲ့အတွက် အခုချိန်မှာ ကျောက်လင်နဲ့ ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်ဖို့ မရဲဘူး..."

"ကျောက်လင်ရဲ့ တကယ့်စွမ်းအားကို အတည်ပြုဖို့ လူတချို့ လွှတ်ဖို့ လိုမယ်ထင်တယ်..."

ရုတ်တရက် ကျန်းဖုန်းက ဖြည်းညင်းစွာ ပြောလိုက်၏။

စကားပြောနေရင်းဖြင့် ကျန်းဖုန်းသည် အစီအစဉ်တစ်ခုကို စဉ်းစားမိသွားပြီး ကျောက်လင်၏ တကယ့်စွမ်းအားကို စမ်းသပ်ရန် မည်သူတို့ကို စေလွှတ်ရမည်ကို သိရှိသွားလေသည်။

"မြေယာခွဲဝေပေးတဲ့အရာရှိ ရောက်လာပြီ..."

မွန်းတည့်ချိန်လောက်တွင် ထင်းရှူးနက်ကျေးရွာမှ တစ်စုံတစ်ယောက်က အကျယ်ကြီး အော်ပြောလိုက်၏။

ကျောက်လင်၊ စုယောင်နှင့် ရှန်ချန်းရွှယ်တို့မှာ နေ့လယ်စာ စားပြီးကာစဖြစ်ကာ အခန်းကို ရှင်းလင်းနေကြသည်။

စာမရီသမင်သားနှင့် လဲလှယ်၍ ရလာသော ပရိဘောဂများက အခန်းသုံးခန်းလုံးတွင် အပြည့်ဖြစ်နေ၏။ ပရိဘောဂများသည် အနည်းငယ် ဟောင်းနွမ်းနေသော်လည်း အိမ်တစ်လုံး၏ ခံစားချက်ကို ပေးစွမ်းနိုင်သည်။

"မြေယာခွဲဝေပေးတဲ့ အရာရှိ ရောက်လာပြီဆိုတော့ စစ်တပ်ပိုင်မြေတွေကို မကြာခင် ခွဲဝေပေးတော့မှာပဲ..."

"ကိုယ်က မြေယာခွဲဝေပေးတဲ့ အရာရှိကို သွားကြိုလိုက်ဦးမယ်... မင်းတို့ မိန်းကလေးနှစ်ယောက်က အိမ်မှာပဲနေပြီး အိမ်ကို ရှင်းလင်းထားလိုက်ကြ..."

ကျောက်လင်က အနည်းငယ် ပြုံး၍ ပြောလိုက်၏။

"သွားပါ ယောက်ျား... အိမ်အလုပ်တွေကို ကျွန်မတို့ကိုသာ လွှဲထားလိုက်..."

"ယောက်ျားလည်း ပင်ပန်းနေပြီ... အိမ်ကကိစ္စတွေကို ကျွန်မတို့ပဲ ကြည့်လုပ်လိုက်ပါ့မယ်..."

စုယောင်နှင့် ရှန်ချန်းရွှယ်တို့က ပြုံး၍ ပြန်ဖြေလိုက်ကြသည်။

ကျောက်လင်နောက်သို့ လိုက်လာပြီးနောက် အမျိုးသမီးနှစ်ဦးမှာ နှစ်ရက်ဆက်တိုက် ဗိုက်ဝအောင် စားခဲ့ရ၏။ သူတို့၏ ယခင်က လေလွင့်နေခဲ့ရသော နေ့ရက်များနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် ကောင်းကင်ဘုံကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်။ အမျိုးသမီးနှစ်ဦးမှာ ကျေနပ်နေကြပြီး ကျောက်လင်နှင့်အတူ နေထိုင်ရန် ဆုံးဖြတ်ထားပြီးဖြစ်လေသည်။

ဤသည်မှာ အိမ်တစ်အိမ်၏ ရှိသင့်ရှိထိုက်သော ပုံစံပင်ဖြစ်သည်။

ကျောက်လင်သည် အိမ်ထဲမှ အောင်ပွဲခံသည့်ဟန်ဖြင့် ထွက်လာခဲ့ပြီး ထင်းရှူးနက်ကျေးရွာ၏ အလယ်ဗဟိုသို့ သွားလိုက်ရာ ထိုနေရာတွင် အရွက်အခက်များ ဝေဆာနေကာ အရိပ်အာဝါသ ကောင်းစွာပေးစွမ်းနိုင်သော ပရုတ်သစ်ပင်ကြီး တစ်ပင် ရှိလေသည်။

ထို့ကြောင့် ဤနေရာသည် ထင်းရှူးနက်ကျေးရွာရှိ ရွာသားများအတွက် စုဝေးရာနေရာ ဖြစ်လာခဲ့၏။ သူတို့က ထိုပရုတ်သစ်ပင်အောက်တွင် အစည်းအဝေးများ ကျင်းပကာ ဆွေးနွေးတိုင်ပင်၍ ဆုံးဖြတ်ချက်များ ချမှတ်လေ့ရှိကြသည်။

"ကျောက်လင်..."

ပရုတ်သစ်ပင်အောက်တွင် ရွာသားဆယ်ဂဏန်းလောက် စုရုံးနေကြ၏။ ကျောက်လင် လာသည်ကို မြင်သောအခါ သူတို့အားလုံးက နွေးထွေးစွာ နှုတ်ဆက်ကြလေသည်။

ထိုနေ့ နံနက်က ကျောက်လင်က စာမရီသမင်တစ်ကောင်ကို သတ်လိုက်ကတည်းက ရွာသားအားလုံးက သူ့ကို သိသွားကြပြီး သူ၏ စွမ်းအားကိုလည်း သိရှိသွားသောကြောင့် သူတို့အားလုံးက သူ့ကို များစွာ လေးစားနေကြခြင်း ဖြစ်သည်။

ကျောက်လင်က အသက်နှစ်ဆယ်သာ ရှိသေးသော်လည်း ဖြစ်သည်။

ဤသည်မှာ စွမ်းအားက ယူဆောင်လာပေးသော အပြောင်းအလဲပင် ဖြစ်၏။

ရှုံ့တကျွမ်းသည်လည်း ထိုနောက်မှ ချက်ချင်း ပြေးလာလေသည်။

ဟန်ဟိုင်မှာ စိတ်ဓာတ်ကျနေဆဲဖြစ်၏။ သူက ပရုတ်သစ်ပင်အောက်သို့ လျှောက်လာပြီး ကျောက်လင်နှင့် ရှုံ့တကျွမ်းတို့ကို မြင်သောအခါ အံကြိတ်ကာ နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းစေ့ထားသော်လည်း ထို့နောက် သက်ပြင်းချလိုက်လေသည်။

ရှင်းရှင်းပြောရလျှင် ထိုနေ့ နံနက်က ဟန်ဟိုင်၌ ပိုက်ဆံမပါသောကြောင့် စာမရီသမင်သားကို မဝယ်နိုင်ခဲ့ဘဲ အမြတ်မထွက်ခဲ့ပေ။ သူက နံနက်ခင်းတစ်ခုလုံး နောင်တရနေခဲ့၏။

အခြားသော နယ်ခြားစောင့်တပ်သားများမှာ စာမရီသမင်သားများကို မင်ချွမ်မြို့သို့ ယူသွားသောကြောင့် အမြန်ဆုံးနှုန်းဖြင့် သွားလျှင်ပင် အနည်းဆုံး နှစ်နာရီကြာဦးမည် ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် အခြားနယ်ခြားစောင့်တပ်သား ခြောက်ယောက်မှာ ထင်းရှူးနက်ကျေးရွာသို့ မပြန်လာကြသေးပေ။

မြေယာခွဲဝေပေးသည့် အရာရှိ ချင်းကျစ်အန်းသည် ရဲမက်နှစ်ယောက်နှင့်အတူ မြည်းလှည်းတစ်စီးကို စီးကာ ပရုတ်သစ်ပင်အနီးသို့ ရောက်လာ၏။

ကျောက်လင်က ချင်းကျစ်အန်းကို အကဲခတ်နေလေသည်။

သူသည် အသက်လေးဆယ်ကျော်အရွယ်ရှိပြီး မျက်နှာငယ်ငယ်၊ ပါးစပ်ချွန်ချွန်နှင့် အနည်းငယ် ပင့်တက်နေသော တြိဂံပုံ မျက်လုံးများ ရှိသည်။ သူ၏ မျက်လုံးများထဲသို့ ကြည့်လိုက်လျှင် အေးစက်မှုကို မြင်တွေ့နိုင်သည်။ သူ ပြုံးလိုက်သောအခါ ဟန်ဆောင်ကောင်းပြီး တွက်ကပ်တတ်ပုံပေါ်၏။

ချင်းကျစ်အန်း၏ မျက်နှာကို ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်လိုက်ရချိန်တွင် ကျောက်လင်က အနည်းငယ် မနှစ်မြို့မှုကို ခံစားလိုက်ရသည်ဟု ဆိုနိုင်ပေသည်။

"ထင်းရှူးနက်ကျေးရွာရဲ့ နယ်ခြားစောင့်တပ် အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်က ဘယ်သူလဲ..."

ချင်းကျစ်အန်းသည် မြည်းလှည်းပေါ်မှ ဆင်းဆင်းချင်း ရင်ကော့လိုက်ကာ ပတ်ဝန်းကျင်ကို မထီမဲ့မြင်ဟန်ဖြင့် ဝေ့ကြည့်ပြီးနောက် ခံစားချက်ကင်းမဲ့စွာ မေးလိုက်၏။

ကျောက်လင်နှင့် ရှုံ့တကျွမ်းတို့က ပြန်မဖြေကြပေ။

သို့သော် ဟန်ဟိုင်မှာ နာမည်ကောင်းရရန် စိတ်အားထက်သန်နေသောကြောင့် သူက ချက်ချင်း ရှေ့တိုးသွားကာ ခန္ဓာကိုယ်ကို အနည်းငယ် ကိုင်းညွှတ်လိုက်ပြီး ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

"မြေယာခွဲဝေပေးတဲ့ အရာရှိမင်း... ခေါင်းဆောင်ယန်က ဒဏ်ရာရသွားလို့ မင်ချွမ်မြို့ကို ဆေးကုဖို့ သွားပါတယ်..."

"တခြား နယ်ခြားစောင့်တပ်သားတွေလည်း မင်ချွမ်မြို့ကို ကိစ္စလေးရှိလို့ သွားကြပြီး မကြာခင် ပြန်လာကြပါလိမ့်မယ်..."

"ဒီမှာက ကျွန်တော်တို့ နယ်ခြားစောင့်တပ်သား သုံးယောက်ပဲ ကျန်ခဲ့ပါတယ်..."

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ချင်းကျစ်အန်း၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ချက်ချင်း မနှစ်မြို့ဖွယ် ဖြစ်သွားသော်လည်း သူက ဘာမှ ပြန်မပြောခဲ့ပေ။

"ဒီနှစ်ယောက်ကိုရော ဘယ်လိုခေါ်လဲ..."

ချင်းကျစ်အန်းက ကျောက်လင်နှင့် ရှုံ့တကျွမ်းတို့ကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်၏။

"ကျွန်တော်က ကျောက်လင်ပါ..."

ကျောက်လင်က တည်ငြိမ်စွာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"ကျွန်တော်က ရှုံ့တကျွမ်း..."

ရှုံ့တကျွမ်းက ဖြစ်သလိုပင် ပြန်ဖြေလိုက်၏။

သူတို့၏ အဖြေများကို ကြားပြီးနောက် ချင်းကျစ်အန်းသည် ကျောက်လင်ကို ခဏတာ စိုက်ကြည့်နေပြီး သူ၏ နှုတ်ခမ်းပေါ်တွင် ကောက်ကျစ်သော အပြုံးတစ်ခုက မသိမသာ ပေါ်လာလေသည်။

"ငါက လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်က မြေလာတိုင်းပြီးသွားပြီ... ထင်းရှူးနက်ကျေးရွာက စစ်တပ်ပိုင်မြေ ဆယ်ကွက်ကို ခွဲဝေပြီး ဒီငါးကြေးခွံမှတ်တမ်းစာအုပ်ပေါ်မှာ မှတ်သားထားတယ်..."

"အခု ငါ့လက်ထဲမှာ နံပါတ် တစ်ကနေ တစ်ဆယ်အထိ ရေးထားတဲ့ စက္ကူခေါက် ဆယ်ရွက် ရှိတယ်..."

"မင်းတို့ နယ်ခြားစောင့်တပ်သား သုံးယောက်က အရင် မဲနှိုက်ရမယ်... ဘယ်သူပဲဖြစ်ဖြစ် နံပါတ်တစ်ခုရတာနဲ့ စစ်တပ်ပိုင်မြေတစ်ကွက်ကို ရလိမ့်မယ်..."

ထိုအချိန်တွင် ချင်းကျစ်အန်းက သူ၏ လက်ထဲရှိ ငါးကြေးခွံမှတ်တမ်းစာအုပ်ကို ဖွင့်လိုက်ရာ ထင်းရှူးနက်ကျေးရွာ၏ မြေနေရာ ခွဲဝေမှု မြေပုံ ပါဝင်လေသည်။ မြေဆယ်ကွက်ကို အနီရောင်ဖြင့် ဝိုင်းထားပြီး နံပါတ်များ မှတ်သားထား၏။

ကျောက်လင်၊ ရှုံ့တကျွမ်းနှင့် ဟန်ဟိုင်တို့က ငါးကြေးခွံမှတ်တမ်းစာအုပ်ပေါ်ရှိ ခွဲဝေမှုမြေပုံကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ချက်ချင်း နားလည်သွားကြသည်။

ကတော့ချွန်ပုံသဏ္ဍာန် တောင်တစ်တောင်က ထင်းရှူးနက်ကျေးရွာ၏ လယ်ကွင်းများအတွင်းသို့ ဖြာထွက်နေ၏။ ကတော့ချွန် ပုံသဏ္ဍာန်တောင်၏ ညာဘက်တွင် လူနေအိမ်ခြေများ၊ စိုက်ပျိုးထားသော လယ်ကွင်းများနှင့် ထင်းရှူးနက်ကျေးရွာ၏ နောက်ဘက်ရှိ တောင်တို့ ရှိလေသည်။

ကတော့ချွန် ပုံသဏ္ဍာန်တောင်၏ ဘယ်ဘက်တွင်လည်း မြေရိုင်းတစ်ကွက် ရှိသည်။ မြေမျက်နှာပြင်က ပြန့်ပြူးသော်လည်း ပေါင်းပင်များ ထူထပ်စွာ ပေါက်ရောက်နေ၏။ ၎င်းကို အမှန်တကယ်ပင် မြေယာပြန်လည် ဖော်ထုတ်နိုင်ပြီး မြေသြဇာကောင်းသော မြေအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲနိုင်သည်။

မြေကွက်အမှတ် ဆယ်မှာ ကတော့ချွန် ပုံသဏ္ဍာန်တောင်၏ ဘယ်ဘက်တွင် ရှိပြီး ကျန်သော မြေကွက်ကိုးကွက်မှာမူ ကတော့ချွန် ပုံသဏ္ဍာန်တောင်၏ ညာဘက်တွင် ရှိကာ ထင်းရှူးနက်ကျေးရွာ ရွာသားများ၏ လယ်ကွင်းများနှင့် ကပ်လျက်ရှိလေသည်။

မြေပုံကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ကျောက်လင်က စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်သွား၏။ အခြားသော မြေကွက်ကိုးကွက်နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက ဤ မြေကွက်အမှတ်တစ်ဆယ်သည် ဝေးလံခေါင်ဖျားရုံသာမက မြေရှင်းလင်းရန် အားထုတ်မှုများစွာ လိုအပ်ပြီး ရေအရင်းအမြစ်ကိုပင် ကိုယ်တိုင်ရှာဖွေရမည် ဖြစ်သည်။

၎င်းက ရှင်းရှင်းလင်းလင်းပင် ကြီးမားလှသော ကွာခြားချက် ဖြစ်လေသည်။

"ကျောက်လင်... မင်း အရင်မဲနှိုက်..."

ရုတ်တရက် ချင်းကျစ်အန်းက ကျောက်လင်ကို အေးစက်သော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်ကာ အော်ပြောလိုက်၏။