အခန်း (၁၅-၁၆)

အခန်း (၁၅) မြေရှင်တစ်ဦး၏ အိပ်မက် - နောက်ထပ် မြေငါးဧက

ချင်းကျစ်အန်းက စက္ကူခေါက်ဆယ်ခုကို မြေပြင်ပေါ်သို့ ပစ်ချလိုက်ပြီး ကျောက်လင်အား ပြုံးယောင်သန်းလျက် ကြည့်လိုက်၏။

ကျောက်လင်က မည်သည့်အရာကိုမျှ သံသယမဝင်ဘဲ လျှောက်သွားကာ ခေါက်ထားသော စက္ကူတစ်ရွက်ကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ကောက်ယူလိုက်သည်။

ထို့နောက် စက္ကူခေါက် ပြန့်သွားသောအခါ စာလုံးတစ်လုံး ပေါ်လာ၏။

တစ်ဆယ်…

ဆိုလိုသည်မှာ ကျောက်လင်က မြေကွက်အမှတ်တစ်ဆယ်ကို ရရှိသွားခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

ချက်ချင်းပင် ကျောက်လင်၏ မျက်လုံးများက ကျဉ်းမြောင်းသွားပြီး ရင်ထဲတွင် သံသယများ ဖြစ်ပေါ်လာ၏။

ဤမျှ တိုက်ဆိုင်လွန်းနေသည်က မည်သို့ ဖြစ်နိုင်မည်နည်း။

မြေကွက်အမှတ်တစ်ဆယ်သည် သေချာပေါက် အဆိုးရွားဆုံး မြေရိုင်းကွက်ဖြစ်ပြီး ပထမဆုံး မဲနှိုက်ရသည့် ကျောက်လင်အနေဖြင့် ဆယ်ပုံတစ်ပုံ အခွင့်အရေးရှိသည့်ကြားမှ အမှတ်တစ်ဆယ်ကို ရရှိသွားခြင်းက အလွန်ပင် ထူးဆန်းနေသည်။

"ဂုဏ်ယူပါတယ် ကျောက်လင်... မြေကွက်အမှတ်တစ်ဆယ်က မင်းအတွက်ပဲ..."

ချင်းကျစ်အန်းက အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်ပြီးနောက် မြေပြင်ပေါ်ရှိ စက္ကူခေါက်အားလုံးကို ကောက်ယူကာ သူ၏ လက်စွပ်အင်္ကျီအတွင်းသို့ ထည့်လိုက်၏။

အနီးတွင် ရပ်နေသော ရှုံ့တကျွမ်းမှာ ဒေါသထွက်သွားသည်။

"ကျောက်လင်က ပထမဆုံး မဲနှိုက်တာကိုမှ အဆိုးဆုံး မြေကွက်ကို ရသွားတာ ဘယ်လိုလုပ် ဒီလောက်တောင် တိုက်ဆိုင်ရတာလဲ..."

"ကျောက်လင် မပူပါနဲ့... ငါ နောက်ထပ်နှိုက်ရမယ့် မြေကွက်နဲ့ မင်းကို လဲပေးမယ်..."

ရှုံ့တကျွမ်းက အလွန် ယမကျေမနပ်ဖြင့် အော်ပြောလိုက်၏။

ကျောက်လင်က တည်ငြိမ်သွားပြီး ရှုံ့တကျွမ်း၏ ပခုံးကို ပုတ်ပေးလိုက်သည်။

ဤအချိန်တွင် ကျောက်လင်က အရာအားလုံးကို တွေးတောမိသွားပြီဖြစ်၏။

မြေယာခွဲဝေပေးသည့် အရာရှိ ချင်းကျစ်အန်းသည် ကျန်းဖုန်း၏ ညွှန်ကြားချက်အရ အသုံးမကျဆုံး မြေကွက်ကို သူ့အား တမင်သက်သက် ချထားပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်နိုင်ချေ အလွန်များသည်။

ချင်းကျစ်အန်းက ကျောက်လင်ကို ပထမဆုံး တမင်သက်သက် မဲနှိုက်ခိုင်းခဲ့ပြီး ကျောက်လင် အမှတ်တစ်ဆယ်ကို မဲပေါက်စေရန်လည်း သေချာပေါက် ပြုလုပ်ထားခဲ့ရာ ဤစက္ကူခေါက် ဆယ်ခုတွင် တစ်ခုခု မှားယွင်းနေပြီ ဖြစ်ကြောင်း ဆိုလိုသည်။

ဆိုလိုသည်မှာ စက္ကူခေါက် ဆယ်ခုလုံးရှိ စာလုံးများက တစ်ဆယ် ဟူသော စာလုံးချည်းသာ ဖြစ်နေမည်မှာ သေချာသည်။

ကျောက်လင်တွင် ပြီးပြည့်စုံသောအဆင့် အမဲလိုက်ကျွမ်းကျင်မှုရှိပြီး ထက်မြက်သော မျက်လုံးများ ရှိ၏။ ချင်းကျစ်အန်းက စက္ကူခေါက် ကိုးခုကို လက်စွပ်အင်္ကျီထဲသို့ ထည့်လိုက်ပြီးနောက် သူ၏ လက်ချောင်းများက အောက်သို့ အနည်းငယ် ရွေ့သွားသည်ကို သူ မြင်တွေ့ခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။

‘လျှို့ဝှက်အကန့်တစ်ခု ရှိနေတာပဲ’

ကျောက်လင်က သဘောပေါက်သွား၏။

ရုတ်တရက် ကျောက်လင်က ပြေးသွားကာ ချင်းကျစ်အန်း၏ လက်စွပ်အင်္ကျီကို ညာလက်ဖြင့် ဆွဲကိုင်လိုက်ပြီး ပြုံးလိုက်သည်။

"မင်း ဘာလုပ်တာလဲ... ဘာလုပ်တာလဲ... မင်း မြေကွက်အမှတ်တစ်ဆယ်ကို ရသွားလို့ ငါ့အပေါ် ဒေါသလာပုံချရဲတာလား..."

ချင်းကျစ်အန်းသည် မည်သည့်အခါကမျှ မကျင့်ကြံဖူးသော နန်းတွင်းအရာရှိတစ်ဦးသာ ဖြစ်၏။ ကျောက်လင်၏ လက်က သူ၏ လက်သေးသေးလေးကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သောအခါ ကြီးမားလှသော အင်အားတစ်ခုက သူ့အား ချုပ်နှောင်ထားသည်ကို ချက်ချင်း ခံစားလိုက်ရပြီး သူ၏ လက်ကောက်ဝတ်အရိုးများမှာ အတော်လေး နာကျင်သွားသည်။

"အရာရှိမင်းချင်း... ခင်ဗျားနဲ့ သီးသန့် စကားနည်းနည်းလောက် ပြောလို့ရမလား..."

ကျောက်လင်က ပြုံး၍ ပြောလိုက်၏။

ထို့နောက် ကျောက်လင်က ချင်းကျစ်အန်းအား ငြင်းဆန်ခွင့် မပေးဘဲ ဆယ်မီတာခန့် အကွာသို့ ဆွဲခေါ်သွားသည်။

"အရာရှိမင်းချင်း... ခင်ဗျားရဲ့ လက်စွပ်အင်္ကျီထဲမှာ လျှို့ဝှက်အကန့်တစ်ခု ရှိနေတယ်ဆိုတာကို ကျွန်တော် ထုတ်မပြောပါဘူး..."

"ခင်ဗျား ကျွန်တော့်ကို အကွက်ဆင်ပြီး မြေကွက်အမှတ်တစ်ဆယ်ကို ရအောင် လုပ်ခဲ့တယ်... ဒါပေမဲ့ အဲ့တာကို ကျွန်တော် တကယ်ပဲ လက်ခံနိုင်ပါတယ်..."

"ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျား ကျွန်တော့်ကို လျော်ကြေးပေးရမယ်... မဟုတ်ရင်တော့ အခုချက်ချင်းပဲ ခင်ဗျားအကြောင်းကို ဖွင့်ချပြီး နယ်ခြားစောင့်တပ်ကို တိုင်ကြားလိုက်မယ်... အဲ့ဒီအခါကျရင် နယ်ခြားစောင့်တပ်ကို အနိုင်ကျင့်တဲ့ ဒေသခံအရာရှိဆိုတဲ့ နာမည်ဆိုးနဲ့ ခင်ဗျားရဲ့ ရာထူးကို ဆက်ထိန်းထားနိုင်မလားဆိုတာတော့ မသိဘူးပေါ့..."

ကျောက်လင်က အပြုံးဖြင့် ပြောလိုက်၏။

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ချင်းကျစ်အန်း၏ မျက်နှာတွင် ထိတ်လန့်သွားသော အမူအရာ ပေါ်လာသည်။ ကျောက်လင်က သူ၏ လုပ်ရပ်များကို သိမြင်နေလိမ့်မည်ဟု သူ တကယ်ပင် မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။

တကယ်တော့ ချင်းကျစ်အန်းသည် ကျန်းဖုန်း၏ ညွှန်ကြားချက်အရ ကျောက်လင်အား အဆိုးရွားဆုံး မြေရိုင်းကွက်ကို ခွဲဝေပေးရန် ပြုလုပ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။

ချင်းကျစ်အန်းက ကျောက်လင် မည်သည့် စက္ကူခေါက်ကို နှိုက်သည်ဖြစ်စေ အမှတ်တစ်ဆယ်သာ ဖြစ်နေစေရန် လှည့်ကွက်တစ်ခုကို အသုံးပြုခဲ့ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

"မလုပ်ပါနဲ့... ငါက အဆင့်နိမ့် မြေယာအရာရှိလေးတစ်ယောက်ပါ... နယ်ခြားစောင့်တပ်ရဲ့ ဒေါသကို ငါ ဘယ်လိုလုပ် ခံနိုင်မှာလဲ..."

"ပြောပါ... မင်း ဘယ်လို လျော်ကြေးမျိုးကို လိုချင်တာလဲ..."

အကယ်၍ ကျောက်လင်သာ သူ၏ လုပ်ရပ်များကို လူသိရှင်ကြား ဖွင့်ချလိုက်ပါက သူ၏ အလုပ်အကိုင်တွင် အနာဂတ်ရှိတော့မည် မဟုတ်ကြောင်း သိထားသဖြင့် ချင်းကျစ်အန်းက အလွယ်တကူပင် သဘောတူလိုက်၏။

"မြေကွက်အမှတ်တစ်ဆယ်ရဲ့ ပတ်လည်မှာ တောင်တန်းတွေ အများကြီးရှိတယ်... အဲ့ဒါတွေကို ကျွန်တော် မျက်စိကျနေတာ..."

"ပြောပြပါ... ဒီကျယ်ဝန်းတဲ့ နယ်မြေကို ကျွန်တော် ဘယ်လိုရနိုင်မလဲ..."

ကျောက်လင်က အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်သည်။

ဟုတ်ပေသည်။ မြေကွက်အမှတ်တစ်ဆယ်မှာ မြေရိုင်းကွက်ဖြစ်သော်လည်း ကျောက်လင်က ၎င်းကို တကယ်ပင် သဘောကျနေခြင်း ဖြစ်၏။

အကြောင်းမူကား မြေကွက်အမှတ်တစ်ဆယ်သည် အခြားသော နယ်ခြားစောင့်တပ်များ၏ စစ်တပ်ပိုင်မြေများနှင့် သီးခြားစီ ဖြစ်နေသောကြောင့် ကျောက်လင်အနေဖြင့် စနစ်၏ စွမ်းအားကို အသုံးပြုရန် များစွာ ပို၍ အဆင်ပြေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ကျန်းဖုန်းသည် အဆိုးရွားဆုံး မြေကွက်ဖြင့် ကျောက်လင်ကို ဒုက္ခပေးရန် ရည်ရွယ်ခဲ့သော်လည်း တိုက်ဆိုင်မှုသက်သက်ဖြင့် ၎င်းက ကျောက်လင်အတွက် အမှန်တကယ် အကျိုးရှိသွားလိမ့်မည်ဟု သူ လုံးဝ မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။

ယခုအခါ ကျောက်လင်က ချင်းကျစ်အန်း၏ ကြောက်ရွံ့မှုကို အခွင့်ကောင်းယူကာ အကျိုးအမြတ်များကို တိုက်ရိုက် ထပ်မံ တောင်းဆိုတော့မည် ဖြစ်၏။

"သြော်... မင်းမှာ ရည်မှန်းချက်တွေ တော်တော်ရှိတာပဲ..."

"မဟာချင်မင်းဆက် တည်ထောင်ခဲ့တာ တစ်နှစ်ပဲ ရှိသေးတယ်... ပြီးတော့ ဒီပိုင်ရှင်မဲ့ တောင်တန်းတွေနဲ့ မြေရိုင်းတွေက နန်းတော်ပိုင်တွေပဲ... ထင်းရှူးနက်ကျေးရွာက မြေယာတရားစီရင်ပိုင်ခွင့်ကို ယွီရွှေခရိုင်အစိုးရက စီမံခန့်ခွဲတာ... မင်းက တောင်တန်းနဲ့ သစ်တောမြေတွေကို ပိုပြီး လိုချင်တယ်ဆိုရင် ခရိုင်အစိုးရဆီမှာ မြေဂရန် ဒါမှမဟုတ် အငှားစာချုပ် ချုပ်ရလိမ့်မယ်..."

"ဒါပေါ့... မြေဂရန်တွေ ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းရတဲ့ အသေးစိတ် အချက်အလက်တွေက ငါတို့လို မြေယာအရာရှိတွေရဲ့ တာဝန်ပဲ..."

ချင်းကျစ်အန်းက တည်ငြိမ်စွာဖြင့် အတိုချုပ် ရှင်းပြလိုက်၏။

ကျောက်လင်က ချက်ချင်းပင် နားလည်သွားသည်။

မြေယာဖော်ထုတ်ရေးအမိန့်အရ နယ်ခြားစောင့်တပ်အဖြစ် ပြောင်းလဲခံရသော စစ်သားတိုင်းသည် နယ်ခြားစောင့်တပ်၏ ပိုင်ဆိုင်မှုဖြစ်လာမည့် စစ်တပ်ပိုင်မြေ ၃၀ မူကို ရရှိမည် ဖြစ်၏။

နယ်စပ်ကို ကာကွယ်နေသည့် စစ်သားများက မြေယာပိုလိုချင်ပါက ငွေကုန်ခံ၍ ဝယ်ယူရမည် ဖြစ်သည်။

ကျောက်လင်က မြေကွက်အမှတ်တစ်ဆယ်ရှိ မြေ ၃၀ မူကိုသာ ရရှိခဲ့သော်လည်း သူက မကျေနပ်ခဲ့ပေ။ ထိုမြေကွက်ပတ်လည်ရှိ ပိုမိုကြီးမားသော မြေရိုင်းများကိုပါ ဝယ်ယူကာ ကြီးမားသည့် ခြံကြီးတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲပစ်ချင်နေ၏။

ယခု ကူးပြောင်းလာသည့်အတွက် ကျောက်လင်က သဘာဝကျကျပင် မြေရှင်တစ်ဦးဖြစ်လာချင်ခဲ့ပြီး ဇနီးမယားများစွာဖြင့် အံ့သြဖွယ်ကောင်းသော ဘဝကို ဖြတ်သန်းချင်နေသည်။

"ကျွန်တော့်ကို ဈေးနှုန်းတစ်ခု ပြောပြပါ... ထင်းရှူးနက်ကျေးရွာက မြေရိုင်းတွေနဲ့ သစ်တောတွေကို ဝယ်မယ်ဆိုရင် မြေရိုင်း တစ်မူကို ဘယ်လောက် ကျသင့်မလဲ... ဒီတောင်တစ်တောင်လုံးဆိုရင်ရော ဘယ်လောက်ကျမလဲ..."

ကျောက်လင်က အလွန်စိတ်ဝင်တစားဖြင့် မေးလိုက်၏။

ချင်းကျစ်အန်း၏ ညာလက်မှာ အဆုပ်ကိုင်ခံထားရပြီး သူက ရုန်းထွက်၍ မရခဲ့ပေ။ ယခု ကျောက်လင်၏ မေးခွန်းကို ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင် သူက မဖြေဘဲ နေ၍ မရတော့ချေ။

"ထင်းရှူးနက်ကျေးရွာက တောင်တန်းတွေ ဝန်းရံထားပြီး ခေါင်တဲ့နေရာမှာရှိတာ... မြေယာတွေနဲ့ သစ်တောတွေက သိပ်တန်ဖိုးမရှိပါဘူး..."

"ငါ့ရဲ့ နှစ်ပေါင်းများစွာ အတွေ့အကြုံအရ ထင်းရှူးနက်ကျေးရွာမှာ မြေရိုင်းတစ်မူကို ငွေသုံးပြားနဲ့ ဝယ်လို့ရတယ်... တောင်တန်းတွေနဲ့ သစ်တောတွေဆိုရင်တော့ တောင်တစ်တောင်ကို ငွေဆယ်ပြားနဲ့ ဝယ်လို့ရတယ်..."

"မင်းက ငှားမယ်ဆိုရင်တော့ ဈေးနှုန်းရဲ့ ဆယ်ရာခိုင်နှုန်းလောက်ပဲ ကျသင့်မှာပါ..."

ချင်းကျစ်အန်းက သူသိထားသော အချက်အလက်များကို ထုတ်ဖော်ပြောပြလိုက်၏။

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ကျောက်လင်က ချင်းကျစ်အန်း၏ ညာလက်ကို လွှတ်ပေးလိုက်ပြီး သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ကောက်ကျစ်သော အပြုံးတစ်ခု ပျံ့နှံ့သွားသည်။

ယခုတော့ ကျောက်လင် နားလည်သွားပြီ ဖြစ်၏။

ယခုမှစ၍ ငွေရှာရန် အပြင်းအထန် ကြိုးစားမည်ဖြစ်ပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ မြေရိုင်းများနှင့် သစ်တောများအားလုံးကို ဝယ်ယူကာ မြေယာများကို ရူးသွပ်စွာ စုဆောင်းတော့မည် ဖြစ်သည်။

"အရာရှိမင်းချင်း... ကျွန်တော့်ကို ချောက်ချဖို့ ဘယ်သူက ခိုင်းခဲ့တာလဲဆိုတာ ကျွန်တော် မမေးတော့ပါဘူး..."

"ဒီနေ့ ဖြစ်ခဲ့တဲ့ကိစ္စအတွက် ခင်ဗျား တာဝန်ယူပေးရမယ်... မဟုတ်ရင်တော့ နောက်ဆက်တွဲ လက်စားချေမှုတွေကို ခင်ဗျား ခံနိုင်မှာမဟုတ်ဘူး..."

ကျောက်လင်က အနည်းငယ် ပြုံး၍ ပြောလိုက်၏။

ချင်းကျစ်အန်းက သူ၏ နှုတ်ခမ်းကို သပ်လိုက်သည်။ ယနေ့ကိစ္စက ကောင်းစွာ ပြီးဆုံးနိုင်မည်မဟုတ်ကြောင်း သူ သိထားပြီး ကျောက်လင်အား လျော်ကြေးအချို့ ပေးရန် လိုအပ်နေသည်မှာ အမှန်ပင် ဖြစ်၏။

ကျောက်လင်က ချင်းကျစ်အန်း၏ လက်မောင်းကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည့် အချိန်မှစ၍ ထိုအစွမ်းထက်သော ခွန်အားကြောင့် ကျောက်လင်က ဤကိစ္စကို နယ်ခြားစောင့်တပ်ထံ မတိုင်ကြားလျှင်တောင်မှ ကျောက်လင်၏ ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် တိုက်ခိုက်မှုကို သူ ခုခံနိုင်မည်မဟုတ်ကြောင်း ချင်းကျစ်အန်း နားလည်သွားသည်။

"မြေယာဖော်ထုတ်ရေးအမိန့် စည်းမျဉ်းတွေအရ မင်းတို့ နယ်ခြားစောင့်တပ်သား တစ်ယောက်ချင်းစီကို မြေ ၃၀ မူစီ ခွဲဝေပေးရမယ်..."

"ဒါပေမဲ့ ဒီ မြေ ၃၀ မူကို ငါတို့ မြေယာအရာရှိတွေက တိုင်းတာပြီး ခွဲဝေပေးရတာလေ..."

"ဒီလိုလုပ်ရင်ရော ဘယ်လိုလဲ... နောက်မှ ငါ မြေကွက်အမှတ်တစ်ဆယ်ကို သွားတိုင်းတဲ့အခါ မင်းအတွက် အပိုမြေနေရာလေး နည်းနည်း ထည့်တိုင်းပေးမယ်..."

"မင်းကို နောက်ထပ် မြေ ၅ မူ အပိုပေးမယ်ဆိုရင်ရော ဘယ်လိုလဲ..."

ချင်းကျစ်အန်းက ဟန်ဆောင်ပန်ဆောင် ပြုံး၍ ပြောလိုက်၏။

ဤသည်မှာ ဒေသခံအရာရှိများ၏ မရိုးသားသော နည်းဗျူဟာပင် ဖြစ်သည်။ ချင်းကျစ်အန်းက ဤမူဝါဒမှ ခွင့်ပြုထားသော အမှားအယွင်း ကွာဟချက်ကို အခွင့်ကောင်းယူကာ အခြားသူများထံမှ အကျိုးအမြတ်များကို ခြိမ်းခြောက်တောင်းခံပြီး သူ၏ ကိုယ်ပိုင်အိတ်ကပ်ထဲသို့ ထည့်နိုင်ပေသည်။

ကျောက်လင်က သဘာဝကျကျပင် နားလည်နေ၏။

"အရာရှိမင်းချင်းမှာ အမြင်ကျယ်တာပဲ..."

"ကောင်းပြီလေ... ဒီလောက်နဲ့ပဲ ကျေအေးလိုက်ကြတာပေါ့..."

ကျောက်လင်က ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ချင်းကျစ်အန်းက နောက်ဆုံးတွင် သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်နိုင်တော့၏။

အခန်း (၁၆) မြေယာအသင့်ဖြစ်ပြီဖြစ်ရာ ရေသွယ်ခြင်း စတင်ပြီ

ပရုတ်သစ်ပင်အောက်၌။

ရှုံ့တကျွမ်းနှင့် ဟန်ဟိုင်တို့သည်လည်း မဲနှိုက်လိုက်ကြ၏။

ဤတစ်ကြိမ်တွင် ချင်းကျစ်အန်းသည် မည်သည့် လှည့်ကွက်မှ မသုံးဘဲ အခြားစက္ကူခေါက်တစ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

ရှုံ့တကျွမ်းက မြေကွက်အမှတ် ၉ ကို ရရှိပြီး ဟန်ဟိုင်က မြေကွက်အမှတ် ၈ ကို ရရှိသွား၏။

ယန်ချန်ယွီနှင့် အခြားသူများသည် လင်ချွမ်မြို့မှ ပြန်မရောက်ကြသေးသဖြင့် ချင်းကျစ်အန်းက သူတို့ကို ဆက်မစောင့်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ထိုအခိုက်တွင် သူက ကျောက်လင်၊ ရှုံ့တကျွမ်းနှင့် ဟန်ဟိုင်တို့ကို ကြည့်လိုက်၏။

"မင်းတို့သုံးယောက်အတွက် မြေကွက်တွေ သွားတိုင်းတာပေးရအောင် လယ်ထဲကို အတူတူ သွားကြတာပေါ့..."

ချင်းကျစ်အန်းက တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

ထို့နောက် လူအားလုံးသည် လယ်ကွင်းထဲသို့ အတူတူ လျှောက်သွားကြ၏။

ပထမဆုံးအနေဖြင့် ကတော့ချွန်ပုံသဏ္ဌာန် တောင်တန်းတစ်ဝိုက်သို့ သွားကြပြီးနောက် မြေကွက်အမှတ် ၁၀ သို့ ရောက်ရှိသွားကြသည်။

"ရွှီမင်၊ ယောင်လင်... မင်းတို့နှစ်ယောက်လာပြီး မျဉ်းဆွဲကြ... ငါက မြေမှတ်ကျောက်တိုင်တွေ စိုက်မယ်... ဒီမြေ မူ ၃၀ ကို အရင် ခွဲလိုက်ကြရအောင်..."

မြေကွက်အမှတ် ၁၀ သို့ ရောက်သည်နှင့် ချင်းကျစ်အန်းက အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် အမိန့်ပေးကာ သူ၏ လက်အောက်ငယ်သား နှစ်ယောက်ကို အလုပ်စရန် ညွှန်ကြားလိုက်၏။

ကျောက်လင်သည် ချင်းကျစ်အန်းနောက်မှ တိတ်ဆိတ်စွာ လိုက်ပါသွားသည်။

ကျောက်လင်က ချင်းကျစ်အန်းနောက်မှ လိုက်သွားစဉ် ချင်းကျစ်အန်းသည် တစ်ကြိမ် တိုင်းတာတိုင်း ကြိုးကို ချမပေးမီ တမင်တကာ ခြေတစ်ဝက်ခန့် ကွာဟချက် ချန်ထားခဲ့သည်ကို သတိပြုမိလိုက်၏။

အခြားတစ်နည်းဆိုရသော် ၎င်းသည် တစ်ကျန်း အရှည်ရှိသော ကြိုးပျော့တစ်ချောင်း ဖြစ်သည်။ တစ်ကျန်း တိုင်းတာတိုင်း ကျောက်လင်သည် မြေ ချိတစ်ဝက်ခန့် အပိုရရှိမည် ဖြစ်၏။

သူတို့သည် မူ ၃၀ အနက်မှ ကျောက်လင်အား နောက်ထပ် မြေ ၅ မူကို လွယ်လွယ်ကူကူပင် အပို ပေးလိုက်ကြသည်။

ကျောက်လင်သည် လမ်းတစ်လျှောက်လုံး နှုတ်ဆိတ်နေခဲ့သော်လည်း သူ၏ နှုတ်ခမ်းပေါ်ရှိ ဝမ်းမြောက်မှုကိုတော့ ဖုံးကွယ်မထားနိုင်ခဲ့ပေ။

ချင်းကျစ်အန်းသည် အတော်လေး အလိုက်သိတတ်သူ ဖြစ်၏။ သူက မြေပေးမည်ဟု ပြောသည့်အခါ တကယ်ပေးခြင်း ဖြစ်သည်။

"ကျောက်လင်... မင်းရဲ့ စစ်တပ်ပိုင်မြေကို ကျောက်တိုင်တွေနဲ့ ဝိုင်းရံသတ်မှတ်ပြီးပြီ..."

"အခုချိန်ကစပြီး ဒီမြေက မင်းပိုင်သွားပြီ..."

"မြေယာဖော်ထုတ်ရေးအမိန့် စည်းမျဉ်းတွေအရ ပထမ ဆယ်နှစ်အတွက် မင်းပိုင်တဲ့ မြေ ၃၀ မူထဲကနေ တစ်နှစ်ကို တစ်မူအတွက် စစ်တပ်အခွန်အဖြစ် ဆန် နှစ်ရှီ ပေးသွင်းရမယ်..."

"အဲ့ဒါက နောက်ဆယ်နှစ်အတွက် မင်းက နှစ်စဉ် စစ်တပ်အခွန်အဖြစ် ဆန် ရှီ ၆၀ ပေးသွင်းရမယ်လို့ ဆိုလိုတာပဲ..."

ချင်းကျစ်အန်းက မြေမှတ်ကျောက်တိုင်များ စိုက်ထူအပြီးတွင် ပြုံး၍ ပြောလိုက်၏။

ဤအချက်ကို ကျောက်လင် သိထားပြီး ဖြစ်သည်။

တစ်ရှီသည် အလေးချိန် ကျင်းတစ်ရာနှင့် ညီမျှ၏။

မဟာချင်မင်းဆက်၏ စိုက်ပျိုးရေးစနစ်အရ တစ်မူလျှင် ၁၂၀ ကျင်း ထွက်ရှိခြင်းကပင် အလွန် မြင့်မားသည်ဟု ယူဆရသည်။

ကွမ်းနန်စီရင်စုသည် တောင်ဘက်တွင် တည်ရှိပြီး တစ်နှစ်လျှင် နှစ်သီးစားဖြစ်ရာ ဤမြေတစ်မူလျှင် အများဆုံး ၂၄၀ ကျင်းသာ ထွက်ရှိနိုင်၏။

၎င်းက ဆန် ၂၀၀ ကျင်းကို အခွန်အဖြစ် ပေးသွင်းရမည်ဖြစ်ပြီး မြေပိုင်ရှင်အတွက် အပိုဆန် ၄၀ ကျင်းသာ ကျန်ရှိမည်ဟု ဆိုလိုခြင်း ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ သဘာဝဘေးအန္တရာယ်တစ်ခုခု ကျရောက်လာပါက တစ်နှစ်ပတ်လုံး မည်သည့် သီးနှံမှ ရရှိမည် မဟုတ်ဘဲ မြေပိုင်ရှင်အတွက် မျှော်လင့်ချက် ကင်းမဲ့သွားစေမည် ဖြစ်၏။

ချင်းကျစ်အန်း၏ စကားကို ကြားသောအခါ ကျောက်လင်သည် သူဆိုလိုသည်ကို နားလည်လိုက်သည်။ ကျောက်လင်က မြေ ၃၅ မူကို ပိုင်ဆိုင်သော်လည်း ၃၀ မူအတွက်သာ စစ်တပ်အခွန်ဆန် ပေးသွင်းရန် လိုအပ်သည် မဟုတ်ပါလော။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အရာရှိချင်း..."

"ဒီမနက်က ကျွန်တော် သားရဲတစ်ကောင် အမဲလိုက်ရလာတယ်... အိမ်မှာ အသား ၁၀ ကျင်းလောက် ကျန်သေးတယ်... အရာရှိချင်း အရသာမြည်းကြည့်လို့ရအောင် နောက်မှ ကျွန်တော် ယူလာခဲ့ပါ့မယ်..."

ကျောက်လင်သည် ချင်းကျစ်အန်းအား သဘောမကျသော်လည်း အနာဂတ်တွင် ဤဒေသခံ အာဏာရှင်နှင့် ဆက်ဆံရေးကောင်းတစ်ခု ထိန်းသိမ်းထားခြင်းက သူ့အတွက် အရှုံးမရှိပေ။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ကျောက်လင်က မြေပိုင်ရှင်ကြီးတစ်ယောက် ဖြစ်လာရန် ရည်မှန်းထားပြီး မြေတိုင်းတာရန် ချင်းကျစ်အန်းအား မကြာခဏ ဖိတ်ခေါ်ရမည် ဖြစ်ရာ သူနှင့်ထိုက်တန်သော လေးစားမှုကို ပေးရမည် ဖြစ်၏။

"ပြဿနာမရှိပါဘူး... ကိစ္စမရှိပါဘူး..."

အသား ၁၀ ကျင်းက ကြေးပြား ရာဂဏန်းမျှ တန်ကြေးရှိသောကြောင့် ချင်းကျစ်အန်းက ဤစကားကို ကြားရသောအခါ သဘာဝကျစွာပင် ဝမ်းသာသွားသည်။

"အိုး... အရာရှိချင်း... ခင်ဗျား နောက်မြေကွက်တွေကို ဆက်တိုင်းတော့မယ်ဆိုရင် ဟို ရှုံ့တကျွမ်းဆိုတာက ကျွန်တော့် ညီအစ်ကိုလိုပါပဲ... သူ့မြေကွက်ကို တိုင်းတဲ့အခါ ကင်းလွတ်ခွင့်လေး ဘာလေး ပေးလိုက်ပါဦး..."

ထိုအခိုက်တွင် ကျောက်လင်က အဝေး၌ ရပ်နေသော ရှုံ့တကျွမ်းကို လက်ညှိုးထိုးပြကာ ပြုံး၍ ပြောလိုက်၏။

ဤစကားကို ကြားသောအခါ ချင်းကျစ်အန်းက ရိုးအအ ပြုံးဖြဲဖြဲလုပ်နေသေးသော ရှုံ့တကျွမ်းကို တစ်ချက်လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

"ရတာပေါ့ ကျောက်လင်... ငါတို့က ရင်းနှီးနေတာကြာပြီလို့တောင် ခံစားရတယ်... ရှေ့လျှောက်လည်း ဆက်သွယ်ကြတာပေါ့..."

ချင်းကျစ်အန်းက လိုလိုလားလားပင် သဘောတူလိုက်၏။

လာရာလမ်းတွင် ကျောက်လင်က တောင်ပေါ်၌ အလေးချိန် ၆၀၀ ကျင်းကျော်ရှိသော စာမရီသမင်တစ်ကောင်ကို အမဲလိုက်ခဲ့ကြောင်း ဟန်ဟိုင်ထံမှ ချင်းကျစ်အန်း သိရှိခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ကျောက်လင်သည် တိုက်ခိုက်ရေးတွင် အလွန် အစွမ်းထက်ကြောင်းကို သူ နားလည်ထား၏။

ချင်းကျစ်အန်းသည် ကျောက်လင်၏ အလားအလာကို မြင်တွေ့ခဲ့ရပြီး သဘာဝကျစွာပင် သူ့ကို အလွန်အမင်း မစော်ကားလိုဘဲ မိတ်ဆွေဖွဲ့ချင်နေသည်။

မြေယာသည် နန်းတော်နှင့် သက်ဆိုင်သော်လည်း လူတစ်ယောက်၏ အသက်ကမူ မိမိနှင့်သာ သက်ဆိုင်ပေသည်။ ချင်းကျစ်အန်းသည် လူများနှင့် ဆက်ဆံရာတွင် အတော်လေး ပြောင်းလွယ်ပြင်လွယ်ရှိလှ၏။

ထို့နောက် ချက်ချင်းပင် ချင်းကျစ်အန်းသည် သူ၏ လူနှစ်ယောက်နှင့်အတူ ထွက်ခွာသွားသည်။

ရှုံ့တကျွမ်းနှင့် ဟန်ဟိုင်တို့သည်လည်း သူတို့၏ စစ်တပ်ပိုင်မြေ ၃၀ မူကို အတည်ပြုရန် ကတော့ချွန်ပုံသဏ္ဌာန် တောင်တန်း၏ ဘယ်ဘက်ခြမ်းသို့ ထွက်သွားကြ၏။

ကျောက်လင်သည် သူ၏ မြေရိုင်းပေါ်တွင် ကျန်ရစ်ခဲ့ပြီးနောက် သူ၏ စစ်တပ်ပိုင်မြေကို မည်သို့ ဖော်ထုတ်ရမည်ကို ဆုံးဖြတ်ရန်နှင့် မြေပြင်အနေအထားကို လေ့လာရန် လှည့်လည် လမ်းလျှောက်နေသည်။

"စိုက်ပျိုးရေး လုပ်ချင်တယ်ဆိုရင် ပထမဆုံး ဖြေရှင်းရမှာက ရေအရင်းအမြစ်ပဲ..."

"ရေရအောင် တစ်နည်းနည်းနဲ့ လုပ်ရမယ်..."

ကူးပြောင်းလာသူတစ်ယောက်အနေဖြင့် ကျောက်လင်တွင် ဤအခြေခံ အသိတရားများ ရှိနေဆဲဖြစ်၏။

ရေမရှိဘဲ မည်သည့်အရာမှ ရှင်သန်ကြီးထွားနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

"မနက်က စာမရီသမင်တွေကို အမဲလိုက်ဖို့ သွားတုန်းက အဲ့ဒီတောင်ပေါ်က စမ်းချောင်းထဲက ရေကို သူတို့ သောက်နေကြတာ... ဆိုတော့ အဲ့ဒီကနေ သဘာဝစမ်းချောင်းကို ငါတို့ သွယ်တန်းလို့ရတယ်..."

ရုတ်တရက် ကျောက်လင်၏ ခေါင်းထဲတွင် အကြံတစ်ခု ရလာ၏။

ဤကတော့ချွန် ပုံသဏ္ဌာန် တောင်တန်းသည် ထိုတောင်တန်း၏ အခွဲတစ်ခု ဖြစ်နေသည်။ ဤတောင်စောင်းတစ်လျှောက် တူးမြောင်းတစ်ခု တူးပြီး ရေပိုက်အချို့ကို တစ်နည်းနည်းဖြင့် တပ်ဆင်လိုက်နိုင်သရွေ့ ထိုစမ်းချောင်းမှ ရေကို သဘာဝကျကျ သွယ်တန်းနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

"ရေပိုက်တွေ... ဟုတ်ပြီ... စနစ်ဈေးဆိုင်မှာ ရေပိုက်ဈေးနှုန်း သွားစစ်ကြည့်ရအောင်..."

ကျောက်လင်က အဖြေတစ်ခု ရှာတွေ့ခဲ့ပြီး ၎င်းကို အကောင်အထည်ဖော်ရန် ပြင်ဆင်နေသော်လည်း ကုန်ကျစရိတ်များကိုပါ တွက်ချက်ရန် လိုအပ်နေသည်။

[နံပါတ် ၁၆ ပလတ်စတစ်ရေပိုက် - တစ်ချောင်းလျှင် အမှတ် ၂၀]

[နံပါတ် ၃၅ ခေါက်တွန့်ရေပိုက် - တစ်ချောင်းလျှင် အမှတ် ၅၀]

[နံပါတ် ၂၆ သံပိုက် - တစ်ချောင်းလျှင် အမှတ် ၈၀]

ကျောက်လင်သည် ရေပိုက်အရွယ်အစား သုံးမျိုးကို သေချာစွာ စဉ်းစားသုံးသပ်လိုက်၏။

"မတူညီတဲ့ ပစ္စည်းတွေနဲ့ ပြုလုပ်ထားပြီး မတူညီတဲ့ ပုံစံရှိတဲ့ ဒီရေပိုက် သုံးမျိုးက မတူညီတဲ့ အခြေအနေတွေမှာ အသုံးပြုနိုင်မှာပဲ..."

ကျောက်လင်သည် ခဏတာ တွေးတောလိုက်ပြီးနောက် တိုးညင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့ အခု ရေသွယ်မြောင်းရဲ့ လမ်းကြောင်းကို အတည်ပြုဖို့ စမ်းချောင်းကို အရင်သွားစစ်ကြည့်မယ်... ပြီးမှ စနစ်ဈေးဆိုင်ကနေ ရေပိုက်တွေ ဝယ်တာပေါ့..."

တောင်ပေါ်စမ်းချောင်းကို ဤနေရာသို့ သယ်ဆောင်လာရန်အတွက် ရေပိုက် မည်မျှ ဝယ်ယူရမည်ကို မဆုံးဖြတ်မီ ရေသွယ်မြောင်း၏ လမ်းကြောင်းကို ဦးစွာ သတ်မှတ်ရမည်မှာ သေချာလှ၏။

ကျောက်လင်သည် ပတော့ချွန်ပုံသဏ္ဍာန်တောင်တန်းထဲသို့ ချက်ချင်း ပြေးဝင်သွားပြီးနောက် တောင်ကြောကို ကျော်တက်ကာ စာမရီသမင်ကို အမဲလိုက်ခဲ့သည့် စမ်းချောင်းဆီသို့ ပြေးသွားတော့သည်။

မိနစ်အနည်းငယ်အတွင်းမှာပင် ကျောက်လင်သည် ထိုနံနက်က စာမရီသမင်ကို အမဲလိုက်ခဲ့သည့် နေရာသို့ ရောက်ရှိသွား၏။

ဤစမ်းချောင်းသည် တစ်မီတာထက် ပိုနက်သော သဘာဝရေအိုင်တစ်ခုကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။

ဤရေအိုင်မှနေ၍ ရေပိုက်များကို တစ်စနှင့်တစ်စ ဆက်သွယ်လိုက်မည်ဆိုလျှင် တောင်စောင်းတစ်လျှောက် ကျောက်လင်၏ စစ်တပ်ပိုင်မြေအထိ သွယ်တန်းနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

"တောင်စောင်းတစ်လျှောက် ရေပိုက်တွေ သွယ်မယ်ဆိုရင် အနည်းဆုံး မီတာ ၅၀၀၀ လောက် ရှည်လိမ့်မယ်... ပိုက်တစ်ချောင်းက ၅ မီတာရှည်တော့ ပိုက် အချောင်း ၁၀၀၀ လိုအပ်မှာပေါ့..."

"နံပါတ် ၁၆ ပလတ်စတစ်ရေပိုက်တွေကိုချည်း သုံးမယ်ဆိုရင်တောင် စနစ်အမှတ် ၂၀၀၀၀ ကုန်ကျဦးမှာပဲ..."

"ဒါက ငွေပြား ၂၀ နဲ့ ညီမျှတယ်..."

"ဒါက မတန်ပါဘူးလေ..."

ရေသွယ်တန်းခြင်း၏ ကုန်ကျစရိတ် ဖိအားကို ခံစားလိုက်ရသဖြင့် ကျောက်လင်က ခေါင်းခါယမ်းလိုက်၏။

"တောင်ကို တိုက်ရိုက်ဖောက်ဖို့ နည်းလမ်းတစ်ခုခုသာ ရှိခဲ့မယ်ဆိုရင် ငါ့ရဲ့ စစ်တပ်ပိုင်မြေဆီကို ရေကို မျဉ်းဖြောင့်အတိုင်း သယ်ဆောင်နိုင်မှာပဲ... ဒါဆိုရင် စမ်းချောင်းရေကို အဲ့ဒီကို သွယ်ဖို့ ရေပိုက် အချောင်းအနည်းငယ်မျှသာ လိုအပ်တော့မှာ..."

ရုတ်တရက် ကျောက်လင်က တစ်ခုခုကို တီးတိုး ရေရွတ်လိုက်သည်။

တောင်ကို မည်သို့ ဖောက်ရမည်နည်း။

လိုဏ်ခေါင်းကို လက်ဖြင့် တူးခဲ့ကြသလော။

"ဟုတ်ပြီ... ငါ့မှာ စနစ်နေရာလွတ် ရှိတယ်လေ... အဲ့ဒါက ပစ္စည်းတွေကို သိမ်းဆည်းနိုင်တယ်..."

"လိုဏ်ခေါင်းတွေတူးဖို့ အဲ့ဒါကို သုံးလို့ရမလား မသိဘူး..."

ကျောက်လင်၏ မျက်လုံးများက အရောင်လက်သွားပြီး သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ရူးသွပ်ဖွယ် အစီအစဉ်တစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာ၏။

ချက်ချင်းပင် ကျောက်လင်သည် ရေအိုင်အောက်ဘက် ငါးမီတာခန့်ရှိသော နေရာသို့ လျှောက်သွားပြီး တောင်စောင်းပေါ်ရှိ မြေကြီးကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ကျောက်လင်သည် သူ၏ စိတ်ထဲမှတစ်ဆင့် အမိန့်များကို ဆက်တိုက် ထုတ်ပြန်လိုက်၏။

"မြေကြီးတွေကို သိမ်းဆည်းလိုက်..."

"မြေကြီးတွေကို သိမ်းဆည်းလိုက်..."

ထင်ထားသည့်အတိုင်းပင် ကျောက်လင်၏ လက်များက မြေကြီးကို ထိလိုက်ပြီး သူ၏ စိတ်ထဲမှ စနစ်ကို အမိန့်ပေးလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် မြေကြီး တစ်ကုဗမီတာခန့်သည် စနစ်နေရာလွတ်ထဲသို့ သိမ်းဆည်းခံလိုက်ရတော့သည်။