အခန်း (၁၉-၂၀)

အခန်း (၁၉) စိုက်ပျိုးမြေအတွက် လူအင်အားမလုံလောက်သောအခါ မည်သို့လုပ်ဆောင်ရမည်နည်း

"အရှင်... အရှင်က တကယ့်ကို အံ့မခန်းပါပဲလား..."

ညနေစောင်း နေဝင်ချိန်ရောက်နေပြီ ဖြစ်၏။ စုယောင် ညစာချက်ပြုတ်ရန် ပြင်ဆင်နေစဉ် ကျောက်လင်က စာမရီသမင်တစ်ကောင်ကို ခြံဝင်းအပြင်ဘက်သို့ ဆွဲခေါ်လာကာ လက်ထဲတွင်လည်း သမင်ချိုနှစ်ချောင်းကို ကိုင်ဆောင်ထားသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် သူမမှာ အလွန်တရာ အံ့အားသင့်သွားရသည်။

မနက်ပိုင်းကမှ စာမရီသမင်တစ်ကောင်ကို သတ်ဖြတ်ခဲ့ပြီး ယခု နောက်တစ်ကောင်ကို အရှင်ဖမ်းလာနိုင်သောကြောင့် မုဆိုးမိသားစုမှ ဆင်းသက်လာသော စုယောင်သည် ၎င်းတို့၏ ခွန်အားကို ကောင်းစွာ သဘောပေါက်ထား၏။

စုယောင်မှာ ကျောက်လင်အပေါ် စိတ်ကျနေခဲ့ပြီ ဖြစ်ရာ သူ နောက်ထပ် စာမရီသမင်တစ်ကောင်ကို ဖမ်းလာနိုင်သည်ကို မြင်သောအခါ သူ့အား ပို၍ပင် အထင်ကြီးလေးစားသွားရသည်။

အသံကြားသောအခါ ရှန်ချန်းရွှယ်လည်း မီးဖိုချောင်ထဲမှ ပြေးထွက်လာ၏။

"ခင်ပွန်း..."

ထိုအခိုက်တွင် ရှန်ချန်းရွှယ်၏ မျက်လုံးများက အရောင်လက်သွားပြီး ချီးကျူးစကား ဆိုချင်သော်လည်း မည်သို့ပြောရမည်ကိုပင် ရှာမတွေ့နိုင်အောင် ဖြစ်သွားရသည်။

နံနက်ပိုင်းက စုယောင်၏ ဆံပင်များ အမည်းရောင်သို့ ပြန်ပြောင်းသွားသည်ကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် ကျောက်လင်၌ ကျင့်ကြံခြင်းဆိုင်ရာ အထူးရုပ်ခန္ဓာတစ်ခု ရှိနေရမည်ဟု ရှန်ချန်းရွှယ် ခန့်မှန်းမိခဲ့၏။

ယခု ကျောက်လင်က တောရိုင်းသားရဲကြီးတစ်ကောင်ကို ဖမ်းဆီးကာ အိမ်သို့ ခေါ်ဆောင်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ကျောက်လင်သည် အလွန်အစွမ်းထက်ပြီး ကျင့်ကြံရန်အတွက် ကြီးမားသော အလားအလာများ ရှိနေကြောင်း သူမ ပို၍ သေချာသွားတော့သည်။

"ငါတို့ ကျောက်လင်ကို ယုံကြည်လို့ ရနိုင်လောက်တယ်..."

ရုတ်တရက် ရှန်ချန်းရွှယ်၏ ရင်ထဲတွင် ခံစားချက်များ လှိုက်တက်လာ၏။ ကျောက်လင်ကို သူမ ယုံကြည်နိုင်ပြီး သူမ၏ ဘဝတစ်သက်တာကို သူ့ထံ အပ်နှံနိုင်မည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

မဟာချင်စစ်တပ်က မဟာလီမင်းဆက်၏ နန်လီစီရင်စုကို သိမ်းပိုက်လိုက်ပြီးနောက် စီရင်စုဝန်ဖြစ်သူ သူမ၏ ဖခင်မှာ ရွေးချယ်စရာမရှိဘဲ ဆက်လက်တိုက်ပွဲဝင်ရင်း နောက်ဆုံးတွင် စစ်မြေပြင်၌ ကျဆုံးသွားခဲ့ရသည်။

ထိုအချိန်မှစ၍ ရှန်ချန်းရွှယ်မှာ တစ်နေရာမှ တစ်နေရာသို့ ပြေးလွှားပုန်းရှောင်ကာ ခြေဦးတည့်ရာ လှည့်လည်သွားလာခဲ့ရ၏။ လောကရှိ ဆိုးရွားမှု အားလုံးကို မြင်တွေ့ခဲ့ရပြီးနောက် လူတို့ကို ယုံကြည်ရန် ခဲယဉ်းသွားခဲ့သည်။

ကျောက်လင်နှင့် နှစ်ရက်ခန့် လိုက်ပါပြီးနောက် သူ့ထံမှ ငွေချေးကာ သူမကိုယ်သူမ ရွေးယူခြင်း၊ မိသားစုအတွက် တောင်ပေါ်သို့ အမဲလိုက်ထွက်ခြင်းတို့ကို မြင်တွေ့ရသောအခါ ရှန်ချန်းရွှယ်က ကျောက်လင်၏ စိတ်နေသဘောထားကို သဘာဝကျကျ ခံစားမိသွားပြီး သူမ၏ ဘဝကို အပ်နှံနိုင်မည့် ယောက်ျားတစ်ယောက် ဖြစ်ကြောင်း နားလည်သွားခဲ့၏။

"ဇနီးလေးတို့... မင်းတို့ သွားပြီး ဟင်းချက်ကြတော့... ကိုယ် ဒီအကောင်ကို အရင်သွားချည်လိုက်ဦးမယ်..."

ကျောက်လင်က သူ၏ ဇနီးနှစ်ယောက်ကိုကြည့်ကာ သဘောကျစွာ ပြုံးလိုက်သည်။

ချက်ချင်းပင် ကျောက်လင်က အိမ်နီးချင်းတစ်ဦးထံမှ ကြိုးတစ်ချောင်း သွားယူကာ စာမရီသမင်၏ ခေါင်းတွင် ကွင်းစွပ်လိုက်ပြီး အိမ်ရှေ့ရှိ သစ်ပင်ကြီးတစ်ပင်တွင် ချည်နှောင်လိုက်၏။

"ကျောက်လင်... မင်း တကယ်ကြီး စာမရီသမင်တစ်ကောင်ကို ဖမ်းလာနိုင်တာပဲ..."

ထိုအခိုက်တွင် ရှုံ့တကျွမ်း ပြေးလာပြီး ဧရာမ စာမရီသမင်ကြီးကို စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ကြည့်လိုက်သည်။

"ကျောက်လင်... ငါတို့ ဒီတောရိုင်းသားရဲကြီးကို သတ်မှာလား... မနက်ဖြန်မနက် အသား ကျင်းတစ်ရာလောက် ငါ့ကို ထပ်ရောင်းပေးလို့ ရမလား..."

ယောင်းဟွိုင်တောက် ပြေးလာပြီး စာမရီသမင်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူ၏ မျက်လုံးများက ငွေရောင်များဖြင့် တောက်ပသွား၏။ သူက တုံ့ဆိုင်းနေခြင်းမရှိဘဲ ချက်ချင်း ထုတ်မေးလိုက်သည်။

ယနေ့နံနက်က သူရရှိခဲ့သော စာမရီသမင်သား ကျင်းတစ်ရာက ယောင်းဟွိုင်တောက်အတွက် ကြီးမားသော ဝင်ငွေတစ်ခု ဖြစ်စေခဲ့ပုံရပြီး ယခုအခါ သူက အစွဲအလမ်း ကြီးနေပြီ ဖြစ်၏။

ထိုအခိုက်တွင်ပင်။

ကျောက်လင်က သူ၏ ကျောဘက်မှ ကွင်းတပ်ဓားကို ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး လေထဲသို့ ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။

"ဘယ်သူက သတ်မယ်လို့ ပြောလဲ..."

"ငါ ဒီစာမရီသမင်ကို လယ်ထွန်ဖို့နဲ့ လှည်းဆွဲဖို့ အသုံးပြုမှာ..."

"ဘယ်သူမဆို သတ်မယ်လို့ ထပ်ပြောရဲရင် သူ့ခေါင်းကို ဖြတ်ပစ်မယ်..."

ကျောက်လင်က အတော်လေး ပြတ်သားစွာ ကြေညာလိုက်ပြီး ထိုလူများ၏ ငွေရှာချင်နေသော အတွေးများကို ရပ်တန့်ပစ်လိုက်၏။

နောက်မှ ရောက်လာကြသော တျန်ဆုန့်၊ လီချန်၊ ဖန်ယွင်ရှန်၊ ကျားကျီချင်းနှင့် ဟန်ဟိုင်တို့ ငါးယောက်မှာ ခဏမျှ မှင်တက်သွားကြသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူတို့တွင်လည်း ယောင်းဟွိုင်တောက်နှင့် တူညီသော အတွေးမျိုး ရှိနေသောကြောင့် ဖြစ်၏။

ထိုလူငါးယောက်သည် နံနက်ပိုင်းက မင်ချွမ်မြို့သို့ စာမရီသမင်သားများ သွားပို့ခဲ့ရာ တစ်ဦးလျှင် ဝမ်ငါးရာ၊ ခြောက်ရာခန့်စီ အမြတ်အစွန်း ရရှိခဲ့ကြသည်။ သူတို့အားလုံးက ကျောက်လင်ထံမှ ဆက်လက်၍ အမြတ်ထုတ်ချင်နေကြဆဲ ဖြစ်သည်။

ယန်ချန်ယွီက တစ်လှမ်းချင်း လျှောက်လာရင်း မသက်မသာဟန်ဖြင့် ရပ်တန့်သွား၏။

"ကျောက်လင်... မင်းဆီမှာ လယ်ထွန်ဖို့ တောရိုင်းသားရဲ ရှိလာပြီဆိုတော့ တစ်ကိုယ်ကောင်းဆန်လို့ မရဘူးနော်... ငါတို့အားလုံးက ကျားရဲစစ်တပ်ကနေ လာကြတာပဲ... ညီအစ်ကိုတွေ သူတို့ရဲ့ စစ်တပ်ပိုင်မြေတွေကို ထွန်ယက်ဖို့ လိုလာရင် မင်း ဒီအကောင်ကို အားလုံးဆီ ငှားပေးရမယ်..."

သူရောက်လာသည်နှင့် ယန်ချန်ယွီက အကြံတစ်ခု ထုတ်လိုက်ပြီး တမင်သက်သက် အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် ပြောလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ ကျောက်လင်သာ သဘောတူလိုက်ပါက လူတိုင်းက စာမရီသမင်ကို တုံ့ဆိုင်းနေခြင်းမရှိဘဲ ငှားရမ်းနိုင်မည် ဖြစ်၏။

အကယ်၍ ကျောက်လင်က သဘောမတူလျှင်လည်း ၎င်းက ကျောက်လင်နှင့် အခြားသော နယ်ခြားစောင့်တပ်သားများအကြား အက်ကွဲကြောင်း ဖြစ်လာစေနိုင်ပေသည်။

"ယန်ချန်ယွီ... မင်း နောက်တစ်ခွန်း ထပ်ဟရဲရင် မင်းရဲ့ ဘယ်ဘက်လက်ကို ငါ ချိုးပစ်မယ်..."

ယန်ချန်ယွီ၏ ယုတ်မာသော ရည်ရွယ်ချက်များကို ကျောက်လင်က ချက်ချင်းပင် နားလည်လိုက်၏။ သူက ရှင်းပြရသည်ကို ပျင်းရိသောကြောင့် တိုက်ရိုက်ပင် ခြိမ်းခြောက်လိုက်တော့သည်။

ယန်ချန်ယွီက ဆက်လက်၍ ခေါင်းမာနေဆဲဖြစ်ရာ ကျောက်လင်က မည်သည့် ကရုဏာမျှ မပြတော့ဘဲ သူ့အား ရန်သူတစ်ဦးကဲ့သို့ သဘောထားလိုက်သည်။

အကယ်၍ သူက မျက်နှာပျက်ရမည်ကို ဂရုမစိုက်လျှင် ကျောက်လင်က သူ၏ ဆန္ဒကို ဖြည့်ဆည်းပေးမည်သာ ဖြစ်၏။

"မင်း..."

ယန်ချန်ယွီက ကျောက်လင်ကို ထပ်မံ ဆဲရေးတိုင်းထွာချင်သော်လည်း ကျောက်လင်က သူ့ထံသို့ တကယ်ကြီး လျှောက်လာနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ အလွန်ထိတ်လန့်သွားပြီး ချက်ချင်း နောက်ဆုတ်သွားကာ အသံပင် မထွက်ရဲတော့ချေ။

ယောင်းဟွိုင်တောက်နှင့် အခြားသော နယ်ခြားစောင့်တပ်သားများကလည်း ယန်ချန်ယွီသည် သူတို့ကို အသုံးချကာ ကျောက်လင်အား ဖိအားပေးရန် ကြိုးစားနေကြောင်း နားလည်သွားကြသည်။

ယောင်းဟွိုင်တောက်နှင့် အခြားသူများက ဤသို့သော ကိုယ်ကျင့်တရားအရ ခြိမ်းခြောက်မှုမျိုးကို ရွံရှာကြ၏။

ယန်ချန်ယွီ ကြောက်လန့်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ ကျောက်လင်က သူ့အား တကယ်ကြီး ထပ်မရိုက်တော့ပေ။ ထိုအခိုက်တွင် သူက အခြားသူများကို ကြည့်လိုက်သည်။

"ညီအစ်ကိုတို့... လူတိုင်းက ကိုယ်ပိုင် စစ်တပ်ပိုင်မြေတွေကို လက်ခံရရှိပြီးပြီလေ... အခုကစပြီး အားလုံးက မြေယာဖော်ထုတ်ဖို့ ပြင်ဆင်ရတော့မယ် မဟုတ်လား..."

ကျောက်လင်က ပြုံး၍ မေးလိုက်၏။

ယခု ဧပြီလသို့ ရောက်နေပြီဖြစ်ရာ နွေဦးရာသီက အပြည့်အဝ ပွင့်လန်းနေပြီး စိုက်ပျိုးရန်အတွက် အကောင်းဆုံး အချိန်ပင် ဖြစ်သည်။

"ဟုတ်တယ်..."

ယောင်းဟွိုင်တောက်နှင့် အခြားသူများက ပြန်ဖြေလိုက်ကြပြီး သူ ဘာကြောင့် ဤသို့ မေးရသနည်းဟု တွေးတောကာ ကျောက်လင်ကို စပ်စုချင်စိတ်ဖြင့် စိုက်ကြည့်နေကြ၏။

"ညီအစ်ကိုတို့... မင်းတို့နဲ့ မင်းတို့ရဲ့ ဇနီးတွေ ကိုယ့်ဘာသာ မြေမူသုံးဆယ်ကို သေချာ ထွန်ယက်နိုင်မယ်လို့ ထင်သလား..."

"မင်းတို့ ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် မြေတစ်မူကို တစ်နှစ်အတွက် စစ်တပ်ပိုင် အခွန်အဖြစ် ဆန်နှစ်ရှီ ထောက်ပံ့ပေးနိုင်မယ်လို့ ထင်သလား..."

ကျောက်လင်က ဖြည်းညင်းစွာ မေးလိုက်သည်။

ဤစကားများက ယောင်းဟွိုင်တောက်နှင့် အခြားသူများကို ချက်ချင်း တင်းမာသွားစေပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်သွားစေကာ ထိုအခါမှသာ ပြဿနာကို သဘောပေါက်သွားကြ၏။

မိသားစုတိုင်းက ဇနီးတစ်ဦးစီ အသစ်ရရှိထားကြပြီး အိမ်ထောင်စုတစ်ခုတွင် လုပ်နိုင်ကိုင်နိုင်သော လူနှစ်ယောက်သာ ရှိသည်။ လူနှစ်ယောက်က မြေ မူသုံးဆယ်ကို မည်သို့လုပ်၍ ထွန်ယက်နိုင်မည်နည်း။

စဉ်းစားသာ ကြည့်ပါလေ။ လူနှစ်ယောက်က မြေ မူသုံးဆယ်ကို ထွန်ယက်ပြီးနောက် အလွန်အမင်း မောပန်းနွမ်းနယ်သွားနိုင်ပေသည်။

နောက်ဆက်တွဲဖြစ်သော မျိုးစေ့ချခြင်း၊ ရေလောင်းခြင်း၊ ပေါင်းသင်ခြင်း၊ ပိုးမွှားနှိမ်နင်းခြင်းနှင့် ရိတ်သိမ်းခြင်းတို့ဆိုလျှင် ပြောစရာပင် မလိုတော့ပေ။

ယင်းကို တွေးကြည့်ရုံမျှဖြင့် မယုံနိုင်လောက်အောင် ဖိအားများနေပြီ ဖြစ်၏။

"ကျောက်လင်... မင်းဆီမှာ အကြံဉာဏ် တစ်ခုခုရှိလား..."

ရှုံ့တကျွမ်းက အဖြေကို စဉ်းစား၍ မရနိုင်ဘဲ သူက ခေါင်းစားခံရန်လည်း ပျင်းရိသောကြောင့် အကျင့်ပါနေသည့်အတိုင်း ကျောက်လင်ကို မေးလိုက်သည်။

ယောင်းဟွိုင်တောက်နှင့် အခြားသူများကလည်း ကျောက်လင်ကို စိုးရိမ်တကြီး ကြည့်လိုက်ကြပြီး သူ၏ အဖြေကို ကြားချင်နေကြ၏။

"တကယ်တော့ တော်တော်လေး ရိုးရှင်းပါတယ်... လူအင်အား တိုးလိုက်ရုံပဲ..."

"ဒီလူတွေကို ဘယ်ကရမလဲဆိုရင်..."

"ထင်းရှူးနက်ကျေးရွာက ရွာသားတွေကို အကူအညီတောင်းမလား ဒါမှမဟုတ် အပြင်ထွက်ပြီး ကူညီမယ့်သူ သွားရှာမလားပေါ့..."

"ဒါပေမဲ့ ထင်းရှူးနက်ကျေးရွာက ရွာသားတွေလည်း သိပ်အကူအညီပေးနိုင်မယ် မထင်ဘူး... သူတို့မှာလည်း ထွန်ယက်ဖို့ ကိုယ်ပိုင်လယ်တွေ ရှိနေတာပဲလေ..."

"ဒါဆိုရင် နည်းလမ်းတစ်ခုပဲ ကျန်တော့တယ်... အပြင်ကလူကို သွားရှာဖို့ပဲ..."

"အခု ငါမင်းတို့ကို မေးချင်တာက ဒီနေ့ မင်ချွမ်မြို့ကို သွားတုန်းက ဒုက္ခသည်စခန်း ဒါမှမဟုတ် ပွဲစားရုံတွေ တွေ့ခဲ့သေးလား..."

ကျောက်လင်က သိမ်မွေ့ကာ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော နည်းလမ်းဖြင့် ရှင်းပြလိုက်ပြီး လူတိုင်းကို သူတို့၏ အတွေးများ ပွင့်လင်းလာစေရန် ကူညီပေးလိုက်၏။

၎င်းကို ကြားသောအခါ လူတိုင်းက ဘာဖြစ်နေသည်ကို ချက်ချင်းပင် သဘောပေါက်သွားကြသည်။

ကျောက်လင်၏ ရည်ရွယ်ချက်က လယ်ထွန်ရာတွင် ကူညီရန်အတွက် ဒုက္ခသည်များနှင့် ကျွန်များကို ဝယ်ယူရန် ဖြစ်၏။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ မဟာချင်မင်းဆက်က ယခုမှသာ တည်ထောင်ခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး နယ်စပ်ပြည်နယ်များမှာလည်း အပြည့်အဝ မတည်ငြိမ်သေးပေ။ အိုးမဲ့အိမ်မဲ့ဖြစ်နေသူများ၊ ဒုက္ခသည်များနှင့် ကျွန်များစွာ ရှိနေပြီး သူတို့အားလုံးက အလုပ်သမားများပင် ဖြစ်ကြသည်။

ဤလူများကို တရားဝင် ပိုင်ဆိုင်ရန်အတွက် ပွဲစားရုံ သို့မဟုတ် ခရိုင်အစိုးရနှင့် အရောင်းအဝယ်ပြုလုပ်ကာ ဤဒုက္ခသည်များအတွက် လုပ်ငန်းစာချုပ်များ ရယူရမည်သာ ဖြစ်၏။

"ကျောက်လင်... မင်း အဲ့ဒီလို ပြောလိုက်တော့မှပဲ ငါ နားလည်သွားတော့တယ်..."

"ဒီနေ့ မင်ချွမ်မြို့မှာ ငါ ဒုက္ခသည်စခန်းတစ်ခု တကယ် တွေ့ခဲ့တယ်... ငါတို့ရဲ့ ဇနီးတွေကိုလည်း အရင်က အဲ့ဒီဒုက္ခသည်စခန်းကနေ ရွေးချယ်ခဲ့ကြတာလေ..."

"ငါ စုံစမ်းကြည့်တော့ အရွယ်ရောက်ပြီးသား ယောကျ်ားလေး ဒုက္ခသည်တစ်ယောက်ကို ငွေသုံးပြား ကျသင့်ပြီး အရွယ်ရောက်ပြီးသား မိန်းကလေး ဒုက္ခသည်တစ်ယောက်ကိုတော့ ငွေနှစ်ပြား ကျသင့်တယ်လို့ သိရတယ်..."

"ဒါပေါ့... အသက်အရွယ်၊ ရုပ်ရည်နဲ့ ခန္ဓာကိုယ် အနေအထားအပေါ် မူတည်ပြီး ဈေးနှုန်းက အတက်အကျ ရှိနိုင်ပေမဲ့ ယေဘုယျအားဖြင့် ဈေးကွာဟချက် သိပ်မရှိလှဘူး..."

ဤနေရာတွင် ယောင်းဟွိုင်တောက်က သူရရှိထားသော သတင်းအချက်အလက်များကို ထုတ်ဖော်ပြောပြလိုက်သည်။

၎င်းကို ကြားလိုက်ရသောအခါ လူတိုင်းက ထပ်မံ၍ အံ့သြတကြီး ရေရွတ်လိုက်ကြပြန်၏။

သူတို့ရရှိထားသော စွမ်းဆောင်ရည်ဆုကြေးငွေများမှာ အကုန်မခံမီတွင် အရွယ်ရောက်ပြီး ယောကျ်ားနှစ်ယောက်ကိုသာ ဝယ်ယူရန် လုံလောက်ပေသည်။ အရွယ်ရောက်ပြီး ယောကျ်ားနှစ်ယောက်က လယ်ထွန်ရာတွင် ကူညီပေးမည်ဆိုလျှင်တောင်မှ မြေ မူသုံးဆယ်ကို ထွန်ယက်ရန် ခက်ခဲနေဆဲ ဖြစ်၏။

လူတိုင်း၏ မျက်နှာပေါ်တွင် မသက်မသာဖြစ်နေသည့် အရိပ်အယောင်များ ချက်ချင်း ပေါ်လာတော့သည်။

ကျောက်လင်က ပြုံးလိုက်ပြီး တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်၏။

"ဒါကြောင့်... ငါတို့ ငွေရှာဖို့ နည်းလမ်းတစ်ခု ရှာရမယ်..."

အခန်း (၂၀) အမဲလိုက်အဖွဲ့ကို ဖွဲ့စည်းခြင်း

"ကျောက်လင်... အခုကစပြီး ငါတို့ မင်းနောက်ကို လိုက်မယ်... ပိုက်ဆံဘယ်လိုရှာရမလဲဆိုတာသာ မင်းပြော... ငါတို့ လုပ်မယ်..."

ရှုံ့တကျွမ်းက ကျောက်လင်ကို အပြည့်အဝ ယုံကြည်ပြီး ပြဿနာများအတွက် ခေါင်းစားမခံလိုသဖြင့် ယခုအခိုက်အတန့်တွင် ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ပြောလိုက်၏။

ယောင်းဟွိုင်တောက်၊ တျန်ဆုန့်၊ လီချန်၊ ဖန်ယွင်ရှန်၊ ကျားကျီချင်းနှင့် ဟန်ဟိုင်တို့ကလည်း ချက်ချင်းပင် တုံ့ပြန်လိုက်ကြသည်။

"ဟုတ်တယ် ကျောက်လင်... မင်းနောက်လိုက်ပြီး ငါတို့အားလုံး ပိုက်ဆံရှာကြမယ်..."

"အခုကစပြီး ကျောက်လင်... မင်းက ငါတို့ရဲ့ ခေါင်းဆောင်ပဲ..."

"ဟုတ်တယ် ကျောက်လင်... မင်းက ဉာဏ်ကောင်းတယ်... မင်းရဲ့ အကြံဉာဏ်ကောင်းတွေကို ပြောပြပါ... ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ငါကတော့ မင်းစကားကို နားထောင်မယ်..."

လူခြောက်ယောက်က ချက်ချင်းပင် ရင်ဘတ်ကိုပုတ်ကာ အာမခံလိုက်ကြ၏။

ဘေးတွင် ရပ်နေသော ယန်ချန်ယွီမှာ ချက်ချင်းပင် စိုးရိမ်တကြီး ဖြစ်သွားသည်။

"မင်းတို့ ဘာလုပ်နေကြတာလဲ... ဘာတွေ လုပ်နေကြတာလဲ..."

"ငါက အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လေ... ထင်းရှူးနက်ကျေးရွာမှာ မင်းတို့ ရှစ်ယောက်လုံး ငါ့အမိန့်ကို နာခံရမယ်..."

ယန်ချန်ယွီက ချက်ချင်းပင် အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်၏။

အကယ်၍ ကျောက်လင်သာ အမှန်တကယ် ခေါင်းဆောင် ဖြစ်လာပါက အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သည့် ယန်ချန်ယွီကို ကျောက်လင်က ဘေးဖယ်ထုတ်လိုက်သည်နှင့် အတူတူပင် ဖြစ်သွားပေမည်။ သို့ဖြစ်ရာ ယန်ချန်ယွီမှာ မည်သို့လျှင် မစိုးရိမ်ဘဲ နေနိုင်မည်နည်း။

လူတိုင်းက ယန်ချန်ယွီကို အရူးတစ်ယောက်ကဲ့သို့ စိုက်ကြည့်နေကြ၏။

သူက အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သည်မှာ မှန်သော်လည်း ဤနေရာက နယ်ခြားစောင့်တပ် ဖြစ်သည်။ ငြိမ်းချမ်းချိန်တွင် လူတိုင်းက လယ်သမားများသာဖြစ်ကြပြီး စစ်မက်ဖြစ်ပွားချိန်တွင်မူ လူတိုင်းနည်းတူ တပ်စုမှူး၏ အမိန့်ကိုသာ နာခံရမည် ဖြစ်၏။

ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပြောရလျှင် အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ဆိုသည်မှာ အနှစ်သာရအားဖြင့် တပ်စုမှူး ကျန်းဖုန်းအတွက် စကားလက်ဆင့်ကမ်းပေးရသော ပြောရေးဆိုခွင့်ရှိသူ တစ်ယောက်မျှသာ ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ ယန်ချန်ယွီတွင်သာ ပိုက်ဆံရှာနိုင်သည့် စွမ်းဆောင်ရည် အမှန်တကယ်ရှိနေပါက လူတိုင်းက သူ့အတွက် အလုပ်လုပ်ပေးကြမည်သာ ဖြစ်၏။

သို့သော် သူက ခေါင်းဆောင်ဖြစ်ကြောင်းကိုသာ အလေးပေးပြောဆိုနေပြီး လူတိုင်းအတွက် မည်သည့် အကျိုးအမြတ်ကိုမျှ မယူဆောင်ပေးနိုင်ပါက မည်သူက သူ့ကို လေးစားမည်နည်း။

ကျောက်လင်က ယန်ချန်ယွီကို မျက်စောင်းပင် မထိုးခဲ့ပေ။ သူက လက်ကိုမြှောက်ကာ တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်၏။

"ညီအစ်ကိုတို့... ငါ့မှာ သားရဲတွေကို အမဲလိုက်နိုင်တဲ့ စွမ်းရည်ရှိတာကို မင်းတို့ အားလုံးမြင်ပြီးကြပြီ..."

"အခု ငါက စာမရီသမင်တစ်ကောင်ကိုလည်း ဖမ်းမိထားတော့ နွားလှည်းတစ်စီး လုပ်လို့ရပြီ..."

"လာမယ့်ရက်တွေမှာ ငါက လူတိုင်းကို တောင်ပေါ်ခေါ်သွားပြီး အမဲလိုက်မယ်..."

"ငါတို့ သားကောင်တွေကို အမဲလိုက်မိသရွေ့ မင်ချွမ်မြို့ကို ပို့ကြမယ်... စဉ်းစားကြည့်ကြ... ငါတို့ ပိုက်ဆံတွေ အများကြီး မရနိုင်ဘူးလား..."

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ယောင်းဟွိုင်တောက်၊ တျန်ဆုန့်၊ လီချန်၊ ဖန်ယွင်ရှန်၊ ကျားကျီချင်း၊ ဟန်ဟိုင်နှင့် ရှုံ့တကျွမ်းတို့က ဝမ်းသာအားရ ခုန်ပေါက်သွားကြသည်။

"ကောင်းတယ်..."

"အမဲလိုက်တာကို ငါသဘောကျတယ်..."

"မင်ချွမ်မြို့မှာ အသားတစ်ကျင်းကို ၂၅ ဝမ်အထိ ရောင်းရတယ်... ငါတို့က တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်ကြီး တစ်ကောင်တည်းဆီကနေတောင် ငွေပြားအနည်းငယ် ရနိုင်ပြီး အဲ့ဒါက ဒုက္ခသည်တစ်ယောက်ရဲ့ ဈေးနှုန်းနဲ့ ညီမျှတယ်..."

လူအုပ်ကြီးက စိတ်လှုပ်ရှားစွာ အော်ဟစ်အောင်ပွဲခံလိုက်ကြ၏။ ယခုအခါတွင် သူတို့က ကျောက်လင်၏ ရည်ရွယ်ချက်များကို နားလည်သွားကြပြီ ဖြစ်သည်။

ပထမဦးစွာ သူတို့က ငွေရရန် အမဲလိုက်ကြမည်ဖြစ်ပြီး ထို့နောက် ဒုက္ခသည်များနှင့် ကျွန်များကို ဝယ်ယူကာ နောက်ဆုံးတွင် မြေယာစတင်ဖော်ထုတ်ကြမည် ဖြစ်၏။

"အဟက်... မင်းလိုလူက အဲ့လောက်တောင် သဘောကောင်းနေမှာလား ကျောက်လင်..."

ဘေးတွင် ရပ်နေသော ယန်ချန်ယွီက မနေနိုင်ဘဲ သရော်လိုက်ပြီး ကျောက်လင်မှာ ထိုမျှအထိ သဘောကောင်းနေနိုင်မည် မဟုတ်ကြောင်း အခိုင်အမာ ယုံကြည်ထားသည်။

သူက အမဲလိုက်နိုင်သည်ဆိုမှတော့ အဘယ်ကြောင့် တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်များကို တစ်ယောက်တည်း အမဲမလိုက်ဘဲ ငွေအားလုံးကို သိမ်းမထားရသနည်း။

အခြားသူများနှင့် ဝေမျှရန် လိုအပ်ပါသလား။

ကျောက်လင်က ယန်ချန်ယွီ၏ စကားကို ကြားသော်လည်း သူ့ကို လျစ်လျူရှုကာ ဆက်၍ ပြောလိုက်၏။

"ညီအစ်ကိုတို့... အမဲလိုက်လို့ရတဲ့ တိရစ္ဆာန်တွေဆီကနေ အကျိုးအမြတ်အားလုံးရဲ့ တစ်ဝက်ကို ငါယူမယ်... ကျန်တဲ့တစ်ဝက်ကိုတော့ မင်းတို့အားလုံး အညီအမျှ ခွဲယူကြ..."

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ယောင်းဟွိုင်တောက်၊ တျန်ဆုန့်၊ လီချန်၊ ဖန်ယွင်ရှန်၊ ကျားကျီချင်းနှင့် ဟန်ဟိုင်တို့အားလုံးက တွေဝေသွားသည့် အမူအရာများ ပြသလာကြသည်။

"ငါ သဘောတူတယ်..."

ရှုံ့တကျွမ်းတွင် ထိုမျှလောက် တွေးတောစရာများ မရှိချေ။ သူက ကျောက်လင်ကို အကြွင်းမဲ့ ယုံကြည်ထားသည်။

"တွေ့လား... ငါပြောသားပဲ... ကျောက်လင်က ဘယ်လိုလုပ် အဲ့လောက် သဘောကောင်းနေမှာလဲ..."

"သူက တစ်ဝက်ယူပြီး မင်းတို့ ခုနစ်ယောက်က ကျန်တဲ့တစ်ဝက်ကို ခွဲယူရမယ်တဲ့... သူက တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်တွေကို အမဲလိုက်ဖို့ မင်းတို့ရဲ့ ခွန်အားကို အသုံးချချင်ရုံသက်သက်ပဲ... ပြီးတော့ သူက အများစုကို ယူပြီး မင်းတို့ကို အစေခံတွေလို ဆက်ဆံနေတာ..."

ယန်ချန်ယွီက မနေနိုင်ဘဲ ထပ်၍ လှောင်ပြောင်လိုက်ပြန်သည်။

ယန်ချန်ယွီ၏ စကားကို ကြားသောအခါ ဟန်ဟိုင်က အမှန်ပင် ခုန်ထွက်လာခဲ့၏။

"ဟင့်အင်း... အဲ့ဒါက လက်ခံနိုင်စရာ မရှိဘူး... ကျောက်လင် မင်းက ဘယ်လိုလုပ် အကျိုးအမြတ်ရဲ့ တစ်ဝက်ကို ယူနိုင်မှာလဲ... ဒီလိုလုပ်... မင်းက ၃၀ ရာခိုင်နှုန်းကို ယူ... ပြီးတော့ ကျန်တဲ့ ၇၀ ရာခိုင်နှုန်းကို ငါတို့ ခုနစ်ယောက် အညီအမျှ ခွဲယူမယ်..."

ဟန်ဟိုင်က သူ၏ စည်းကမ်းချက်များကို ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာ ပြောဆိုလိုက်သည်။

ယောင်းဟွိုင်တောက်၊ တျန်ဆုန့်၊ လီချန်၊ ဖန်ယွင်ရှန်နှင့် ကျားကျီချင်းတို့က ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် အတူတကွ ဝင်ပြောလိုက်ကြ၏။

"ကောင်းပြီ... ငါ ကျောက်လင်ရဲ့ စည်းကမ်းချက်ကို သဘောတူတယ်..."

"ကျောက်လင်က ငါတို့ ပိုက်ဆံရှာနိုင်အောင် ကူညီပေးဖို့ ဆန္ဒရှိနေတာမို့ ဒါက အကျိုးသင့်အကြောင်းသင့်ရှိတဲ့ စည်းကမ်းချက်ပဲ..."

"ငါတို့ ဘယ်လောက်ပဲရရ ကျောက်လင်က ငါတို့နဲ့အတူ ပိုက်ဆံရှာပေးတာဆိုတော့ ငါက သူနဲ့အတူ တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်တွေကို အမဲလိုက်ဖို့ ဆန္ဒရှိတယ်..."

လူငါးယောက်၏ အတွေးက ရိုးရှင်းလှသည်။ အကယ်၍ ကျောက်လင်သာ သူတို့ကို တောင်ပေါ်သို့ ခေါ်ဆောင်ကာ အမဲမလိုက်ပါက သူတို့မှာ ငွေတစ်ပြားမျှပင် ရရှိမည် မဟုတ်ပေ။

ယခုအခါ ကျောက်လင်က သူ၏ ဝင်ငွေတစ်ဝက်ကို ဝေမျှပေးရန် ဆန္ဒရှိနေသည်ဖြစ်ရာ ဤသည်ကို ကြီးမားသော ကျေးဇူးတရားအဖြစ် သတ်မှတ်၍ ရနိုင်၏။

အရူးတစ်ယောက်သာလျှင် ငြင်းဆန်ပေလိမ့်မည်။

ဟန်ဟိုင်ကဲ့သို့ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် ရိုးအကာ စိတ်လိုက်မာန်ပါ လုပ်တတ်သည့် သဘာဝရှိသူသာလျှင် သူ၏ ဆန့်ကျင်မှုကို တိုက်ရိုက် ထုတ်ဖော်ပြောဆိုမည် ဖြစ်သည်။

ကျောက်လင်က ဤအဖြစ်အပျက်များအားလုံးကို တည်ငြိမ်စွာ စောင့်ကြည့်နေခဲ့၏။

ယခုအခိုက်အတန့်တွင် ကျောက်လင်က လူတိုင်း၏ စစ်မှန်သော သရုပ်မှန်ကို သိမြင်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

"ယောင်းဟွိုင်တောက်၊ တျန်ဆုန့်၊ လီချန်၊ ဖန်ယွင်ရှန်နဲ့ ကျားကျီချင်း... မင်းတို့ ငါးယောက်လုံး အရမ်းတော်တယ်..."

"ဝက်ဝံကြီး... ငါ့ကို အမြဲတမ်း ယုံကြည်ပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးပဲ..."

"ဟန်ဟိုင်... မင်းကလည်း ယန်ချန်ယွီနဲ့ အတူတူပဲ... ငါ့ရဲ့ အမဲလိုက်အဖွဲ့ထဲကို မင်း ဘယ်တော့မှ ဝင်ခွင့်ရတော့မှာ မဟုတ်ဘူး..."

ကျောက်လင်က တိုက်ရိုက်ပင် ဆုံးဖြတ်ချက်ချလိုက်၏။

ကျောက်လင်ကို အမှန်တကယ်ပင် စိတ်သဘောထား ကောင်းမွန်သည်ဟု ထင်နေသလား။ ဟန်ဟိုင်ကဲ့သို့ အလွန် သေးသိမ်လွန်းသူတစ်ယောက် ပိုက်ဆံရှာနိုင်ရန် သူက အဘယ်ကြောင့် ကူညီပေးရမည်နည်း။

"မင်း... မင်း... မင်း... ငါ... ငါ... ငါ..."

ဟန်ဟိုင်က ရွှေရောင်အခွင့်အရေးကြီးတစ်ခုကို လက်လွတ်ဆုံးရှုံးသွားပြီဖြစ်ကြောင်း ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားကာ အထိတ်တလန့်ဖြင့် ထစ်အစွာ ပြောလာ၏။

"ကျောက်လင်... မင်းက ငါ ယန်ချန်ယွီကို ဆန့်ကျင်ဖို့ ဆုံးဖြတ်ထားတာလား..."

ကျောက်လင်၏ စော်ကားသော စကားများကို ထပ်မံကြားလိုက်ရသောအခါ ယန်ချန်ယွီမှာ မျက်လုံးများ ပြူးထွက်မတတ် ဒေါသထွက်သွားခဲ့သည်။ သူက ဒေါသတကြီးဖြင့် မေးလိုက်၏။

ကျောက်လင်က ယန်ချန်ယွီကို ခေါင်းဆောင်အဖြစ် တစ်ခါမျှ မသတ်မှတ်ထားခဲ့သလို ယခုတွင်လည်း ယန်ချန်ယွီအား ဖယ်ရှားပစ်လိုကြောင်း လူသိရှင်ကြား ကြေညာလိုက်သည်ဖြစ်ရာ ဤသည်က ယန်ချန်ယွီကို လုံးဝ ဒေါသထွက်စေခဲ့သည်။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် ကျောက်လင်က ယန်ချန်ယွီကို အလေးအနက် လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သူ့အား ရူးသွပ်နေသော ခွေးအိုကြီးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ မြင်လိုက်ရသဖြင့် အနီးသို့ လျှောက်သွားလိုက်၏။

"ယန်ချန်ယွီ... မင်းက အခြေအနေကို တကယ် နားမလည်တာပဲ..."

"ဒီကမ္ဘာမှာ မင်းစကားရဲ့ ဩဇာတိက္ကမကို မင်းကိုယ်ပိုင် ခွန်အားနဲ့ပဲ ဆုံးဖြတ်တာ..."

"မင်းဘာသာ ပြောစမ်းပါဦး... မင်းရဲ့ ခွန်အားက ဘယ်လိုရှိလဲ... ဒီက ငါတို့ထဲက ဘယ်သူ့ကို မင်းက ဖိနှိပ်နိုင်လို့လဲ..."

"မင်းက အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ဖြစ်နေရုံနဲ့ အခြားသူတွေက မင်းကို ဦးညွှတ်လာလိမ့်မယ်လို့ တကယ် ထင်နေတာလား..."

"ငါ့ရှေ့မှာ မင်းမျက်နှာကို ထပ်မပြနဲ့တော့... မင်းမျက်နှာကို မြင်တာနဲ့တင် ငါ ထိုးချင်စိတ် ပေါက်လာလို့..."

ကျောက်လင်က လှောင်ပြောင်လိုက်၏။

ထိုစကားကို ကြားပြီးနောက် ယန်ချန်ယွီမှာ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်လာသည်အထိ ဒေါသထွက်သွားသော်လည်း အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် ပြန်လည်မချေပရဲချေ။

နှာခေါင်းတစ်ချက်ရှုံ့ကာ ယန်ချန်ယွီက လှည့်ထွက်သွားခဲ့သည်။

ဟန်ဟိုင်က သနားညှာတာမှု တောင်းခံရန် ရည်ရွယ်ကာ ရှက်ပြုံးလေးပြရင်း ကျောက်လင်အနီးသို့ လျှောက်သွားလိုက်၏။

"မင်း အခု သွားလို့ရပြီ..."

ကျောက်လင်က ခံစားချက်ကင်းမဲ့နေသော မျက်နှာနှင့် ရက်စက်သော အမူအရာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

ဟန်ဟိုင်က သူ၏ သေးသိမ်ကာ တွက်ကပ်တတ်သော သဘာဝကို ထုတ်ဖော်ပြသလိုက်ပြီဖြစ်ရာ ကျောက်လင်က ထိုသို့သောသူမျိုးနှင့် ဆက်လက် မပတ်သက်လိုတော့ပေ။ ဤလူဆိုးတစ်ယောက်ကြောင့် သူ၏ အမဲလိုက်အဖွဲ့ကို ကမောက်ကမ မဖြစ်စေချင်ချေ။

ယောင်းဟွိုင်တောက်၊ တျန်ဆုန့်၊ လီချန်၊ ဖန်ယွင်ရှန်၊ ကျားကျီချင်းနှင့် ရှုံ့တကျွမ်းတို့က ဟန်ဟိုင်အား ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်လိုက်ကြပြီး သူ ထွက်သွားနိုင်ပြီဖြစ်ကြောင်း အချက်ပြလိုက်၏။

ထိုအရာကို မြင်သောအခါ ဟန်ဟိုင်မှာ အကြောင်းပြချက်မရှိဘဲ ဒေါသထွက်သွားကာ နှာခေါင်းရှုံ့၍ ထွက်သွားခဲ့သည်။

ထို့နောက် ကျောက်လင်က လူခြောက်ယောက်ကို ကြည့်လိုက်၏။

"မနက်ဖြန်မနက်ကြရင် မင်းတို့အားလုံး ရိက္ခာနဲ့ ရေဘူးတွေ ယူပြီး အမဲလိုက်ဖို့ ငါနဲ့အတူ တောင်ပေါ် လိုက်ခဲ့ကြ..."

ကျောက်လင်က ပြုံးလိုက်သည်။

"ကောင်းပါပြီ..."

"အရမ်းကောင်းတယ်..."

"ငါ သေချာပေါက် ရောက်လာခဲ့မယ်..."

"မနက်ဖြန်ကစပြီး ငါတို့ ချမ်းသာတော့မယ်..."

လူခြောက်ယောက်က စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြန်ဖြေလိုက်ကြ၏။

ထိုအချိန်မှစ၍ ကျောက်လင် ဦးဆောင်သော အမဲလိုက်အဖွဲ့ကို တည်ထောင်နိုင်ခဲ့လေသည်။