အခန်း (၅-၆)

အခန်း (၅) သေနတ်

မီယာ သည် ခေါင်းညိတ်လိုက်သော်လည်း ချက်ချင်းပင် ခေါင်းပြန်ခါလိုက်သည်။ အမှိုက်စွန့်ပစ်ရာနေရာ တွင် အရှားပါးဆုံး အရာမှာ အစားအစာ ဖြစ်သည်။ အလုပ်မလုပ်ဘဲ အမှိုက်ကောက်ပြီး အသက်မွေးနေရသော ဒုက္ခသည် အများစုသည် အမြဲတမ်း ငတ်မွတ်ခေါင်းပါးမှုနှင့် ရင်ဆိုင်နေကြရသည်။ ဆုရှောင်သည် သူ ယူဆောင်လာသော အရေးပေါ်စားစရာ ဖိသိပ်ထားသော ဘီစကွတ် အချို့ကို အင်္ကျီရင်ဘတ်ထဲမှ ထုတ်ယူလိုက်သည်။ သူ လေ့လာကြည့်ရှုထားပြီး ဖြစ်သည်။ အမှိုက်စွန့်ပစ်ရာနေရာ ၏ အဝေးတွင် တောအုပ်တစ်ခု ရှိပြီး သူ့လက်ထဲတွင် သေနတ်လည်း ရှိနေသဖြင့် အစားအစာအတွက် စိတ်ပူနေစရာ မလိုပေ။

မီယာ သည် ထိုဖိသိပ်ထားသော ဘီစကွတ် ကို ကြောက်ရွံ့စွာဖြင့် လှမ်းယူလိုက်သည်။ ထိုကဲ့သို့သော အစားအစာမျိုးကို သူမ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးပေ။ ဆုရှောင်၏ လမ်းညွှန်မှုဖြင့် မီယာ သည် ဖိသိပ်ထားသော ဘီစကွတ် ကို အခွံခွာပြီး ညင်သာစွာ တစ်ကိုက် ကိုက်စားလိုက်သည်။

"စားလို့ကောင်းလိုက်တာ..." တစ်နေကုန် ဗိုက်ဆာနေသော မိန်းကလေးသည် အငမ်းမရ စားသောက်နေတော့သည်။

"မင်းနာမည် မီယာ မဟုတ်လား ငါ့ကို ဒီကနေ ခေါ်ထုတ်သွားပေး ဒါဆို ဒီ ဘီစကွတ် တွေ အကုန်လုံး မင်းအတွက်ပဲ” လက်ထဲရှိ ဖိသိပ်ထားသော ဘီစကွတ် ကို ကုန်အောင်စားပြီးနောက် မီယာ သည် ဆုရှောင်၏ လက်ထဲရှိ ဖိသိပ်ထားသော ဘီစကွတ် များကို စိုက်ကြည့်ကာ တံတွေးမြိုချလိုက်သည်။

"ရတယ် ဒါပေမဲ့ ရှင် ကျွန်မကို မနာကျင်စေရဘူးနော်” ဆုရှောင်က သူမကို စကားမပြန်ဘဲ ဟောင်းနွမ်းနေသော အိမ်ထဲမှ ထွက်သွားရာ အနည်းငယ် သက်သာလာပြီဖြစ်သော မီယာ သည်လည်း အနောက်မှ အမြန် လိုက်ပါသွားသည်။

"ရှင် ဘယ်သွားမလို့လဲ ရှင်က အမှိုက်စွန့်ပစ်ရာနေရာ က လူ မဟုတ်ဘူးမလား”

ဆုရှောင်၏ ခြေလှမ်းများ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားပြီး မျက်လုံးများထဲတွင် အေးစက်သော အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာသည်။ လက်ထဲမှ ဖိသိပ်ထားသော ဘီစကွတ် တစ်ခုကို မြေကြီးပေါ်သို့ ပစ်ချလိုက်ပြီးနောက် ခြေဖြင့် နင်းချေပစ်လိုက်သည်။

"ငါ့ကို ဒီကနေ ခေါ်ထုတ်သွားပေး ကျန်တာ ဘာမှ မမေးနဲ့”

အကယ်၍ မိန်းကလေး မီယာ သာ မူမမှန်သည့် ပုံစံမျိုး ပြသပါက ဆုရှောင်၏ တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားသော သေနတ်သည် မီယာ ၏ နဖူးကို ချိန်ရွယ်သွားမည်မှာ သေချာသည်။

မီယာ သည် ဆုရှောင်၏ လုပ်ရပ်ကြောင့် လန့်ဖျပ်သွားပြီး နောက်သို့ ခြေအနည်းငယ် ဆုတ်သွားသည်။

"ဟုတ်... ဟုတ်ကဲ့”

မီယာ သည် ဆက်မမေးရဲတော့ဘဲ ရှေ့မှ အမြန် လျှောက်သွားလေသည်။ "ငါ့ကို 'ဂိုအာ တိုင်းပြည်' ရဲ့ ဝင်ပေါက်ဆီ ခေါ်သွားပေး” ဆုရှောင်သည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို သတိထား၍ ကြည့်ရှုနေသည်။ တစ်ခါတစ်ရံတွင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အကြည့်များဖြင့် ဒုက္ခသည်များကို မြင်တွေ့ရတတ်သည်။ ထိုဒုက္ခသည်များသည် ဆုရှောင်၏ လက်ထဲရှိ သေနတ်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူတို့၏ လောဘတကြီး အကြည့်များကို ချက်ချင်း ပြန်ရုပ်သိမ်းသွားကြသည်။

anime ထဲမှ ရရှိထားသော အချက်အလက်များကို ပြန်လည် စဉ်းစားရင်း ဆုရှောင်သည် ရှေ့ဆက်မည့် အစီအစဉ်များကို စတင် တွေးတောနေသည်။ အမှိုက်စွန့်ပစ်ရာနေရာ ဆိုသည်မှာ တကယ်တော့ ကြီးမားသော အမှိုက်ပုံကြီး တစ်ခု ဖြစ်သည်။ ဂိုအာ တိုင်းပြည် သည် မြို့ပြင်တွင် အမှိုက် အမြောက်အမြားကို စွန့်ပစ်ခဲ့သောကြောင့် ယခုကဲ့သို့ ဖြစ်ပေါ်လာခြင်း ဖြစ်သည်။ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အကြည့်များဖြင့် ကြည့်နေကြသော ထိုဒုက္ခသည်များသည် မူလက ဂိုအာ တိုင်းပြည် ၏ ပြည်သူများသာ ဖြစ်ကြသည်။ ထိုလူများသည် ပြစ်မှုကြီးများ ကျူးလွန်ခဲ့သူများ သို့မဟုတ် မှူးမတ်များကို စော်ကားမိခဲ့သူများ ဖြစ်ကြပြီး ထိုနေရာသို့ နှင်ထုတ်ခံခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။ အမှိုက်များ ပုပ်သိုးဆွေးမြေ့သွားပြီးနောက် အဆိပ်သင့်စေသော မီးခိုးငွေ့များ ထွက်ပေါ်လာပြီး အမှိုက်စွန့်ပစ်ရာနေရာ တွင် ပျံ့နှံ့နေကာ ဒုက္ခသည်များ၏ အသက်ကို အမြဲတမ်း ခြိမ်းခြောက်နေသည်။ အထင်ရှားဆုံး သက်သေပြချက်မှာ ဆုရှောင်၏ သက်စောင့်စွမ်းအား သည် ၁၀၀ ရာခိုင်နှုန်း မှ ၉၈ ရာခိုင်နှုန်း သို့ ကျဆင်းသွားခြင်း ဖြစ်သည်။

အမှိုက်စွန့်ပစ်ရာနေရာ တွင် ဆရာဝန် မရှိ၊ အစားအစာ မရှိပေ။ ရာဇဝတ်မှုများနှင့် ရောဂါဘယများ နေရာအနှံ့ ပျံ့နှံ့နေပြီး ထိုနေရာသည် ဥပဒေမဲ့ နယ်မြေ ဖြစ်ကာ အရာအားလုံးကို ခွန်အားကြီးမားမှုဖြင့်သာ ဆုံးဖြတ်လေ့ ရှိသည်။ မီယာ ၏ လမ်းပြမှုဖြင့် ဆုရှောင်သည် အမှိုက်စွန့်ပစ်ရာနေရာ မှ လျင်မြန်စွာ ထွက်လာနိုင်ခဲ့ပြီး မြင့်မားသော တံတိုင်းကြီး တစ်ခုရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာသည်။ ကျောက်တုံးအမည်းများဖြင့် တည်ဆောက်ထားသော တံတိုင်းကြီး မားမားမတ်မတ် ရှိနေပြီး သေးငယ်သော မြို့တံခါး တစ်ခုသည် ဆုရှောင်၏ မျက်စိရှေ့တွင် ပေါ်လာသည်။

"ဒီအထိပဲ လိုက်ပို့လို့ ရမယ်။ 'ဂိုအာ တိုင်းပြည်' မှာ ဥပဒေ ရှိတယ်။ ဒုက္ခသည်တွေ မြို့ထဲ ဝင်ခွင့် မရှိဘူး မိသွားရင် သေဒဏ် ပေးခံရမယ်"

မီယာ သည် ဆုရှောင်ကို စကားပြောနေသော်လည်း မျက်လုံးများကမူ ဆုရှောင်၏ လက်ထဲရှိ ဖိသိပ်ထားသော ဘီစကွတ် များကိုသာ စိုက်ကြည့်နေသည်။ ဖိသိပ်ထားသော ဘီစကွတ် များကို မီယာ ထံသို့ ပစ်ပေးလိုက်ပြီးနောက် ဆုရှောင်သည် သူမကို ဆက်လက် ဂရုမစိုက်တော့ပေ။ မီယာ သည်လည်း ချက်ချင်း ပြေးထွက်သွားသည်။ သူမ ဆုရှောင်ကို လမ်းပြပေးခြင်းမှာ အစားအစာ၏ မြှူဆွယ်မှုကြောင့်သာ ဖြစ်ပြီး အခြား အကြောင်းပြချက် မရှိပေ။ ဂိုအာ တိုင်းပြည် ၏ မြို့တံခါးမှာ ပွင့်နေပြီး တံခါးနှစ်ဖက်စလုံးတွင် အစောင့်အချို့ ရပ်နေကြသည်။ ထိုသည်မှာ အမှိုက်များ စွန့်ပစ်ရာတွင် အဆင်ပြေစေရန် အသုံးပြုသော ဘေးတံခါး တစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။

ထိုအစောင့်များသည် ပျင်းရိနေပုံ ပေါက်သော်လည်း မျက်လုံးများထဲတွင် အေးစက်သော အရိပ်အယောင်များ ရံဖန်ရံခါ လက်ခနဲ ဖြစ်ပေါ်နေတတ်သည်။ ထိုအစောင့်များသည် မကြာခဏ လူသတ်ဖူးပုံ ရသည်။ မြို့ထဲသို့ ဝင်ရောက်ရန် ကြိုးစားသော ဒုက္ခသည်များကို သတ်ဖြတ်ဖူးခြင်း ဖြစ်လောက်သည်။ ဆုရှောင်သည် ဘေးတစ်ဖက်တွင် ပုန်းအောင်းနေပြီး မြို့ထဲသို့ ဝင်ရောက်ရန် အလျင်စလို မလုပ်သေးပေ။ သူ အခွင့်အရေး စောင့်နေသည်။ ထိုအစောင့်များနှင့် အတင်း ဝင်တိုက်ရန်မှာ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ပေ။ ဝမ်းပိစ် ကမ္ဘာ ရှိ ပြည်သူများ၏ ခန္ဓာကိုယ် ကြံ့ခိုင်မှုမှာ အလွန် ထူးဆန်းစွာ သန်မာကြသည်။ မိန်းကလေး မီယာ သည် သူ၏ ပြင်းထန်သော ထိုးနှက်မှုကို ခံရပြီးနောက် အချိန်တိုအတွင်းမှာပင် ပုံမှန် အခြေအနေသို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိသွားသည်ကို မြင်ရပြီးနောက် ဆုရှောင် သတိထားနေမိသည်။ ထိုအစောင့်များ၏ စွမ်းရည်အမှတ်များသည် အနည်းဆုံး ဆယ်မှတ်အထက် ရှိမည်ဟု ဆုရှောင် ခန့်မှန်းမိပြီး ထို့ထက်ပင် ပိုမို မြင့်မားနိုင်သေးသည်။

တစ်နာရီ၊ နှစ်နာရီ... သုံးနာရီ ကြာပြီးနောက် မွန်းလွဲပိုင်းသို့ ရောက်ရှိလာသည်။ အပူချိန် လျင်မြန်စွာ မြင့်တက်လာပြီး ပူပြင်းလာသည်။ ဆုရှောင် စောင့်ဆိုင်းနေသော အခွင့်အရေးသည် နောက်ဆုံးတွင် ပေါ်ပေါက်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ အမှိုက်များ အပြည့်တင်ဆောင်လာသော မြင်းလှည်းတစ်စီးသည် မြို့ထဲမှ ထွက်လာသည်။ ဆိုးရွားသော အပုပ်နံ့များ အဝေးသို့ ပျံ့နှံ့သွားရာ ထိုအစောင့်များသည် မြင်းလှည်းကို စစ်ဆေးရန် နေနေသာသာ မသိမသာ နောက်သို့ပင် ခြေလှမ်းအနည်းငယ် ဆုတ်သွားကြသည်။

"အစောင့်မင်းတို့... ပုံမှန် စစ်ဆေးဖို့ လိုသေးလား ခင်ဗျာ”

လှည်းဆရာသည် မြင်းလှည်းကို ရပ်လိုက်ပြီး အစောင့်များကို ကြောက်ရွံ့စွာ မေးလိုက်သည်။

"မြန်မြန် သွားစမ်းပါ နံစော်နေတာပဲ”

အစောင့်များက ရွံရှာစွာဖြင့် လက်ကာပြလိုက်ပြီး စစ်ဆေးမည့် အရိပ်အယောင် လုံးဝ မရှိပေ။ အဝေးမှ ဆုရှောင်သည် ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ မျက်ခုံးပင့်လိုက်ပြီး ထိုမြင်းလှည်း နောက်သို့ အလျင်အမြန် လိုက်ပါသွားသည်။

မြင်းလှည်းသည် အမှိုက်တောင်များ အကြားသို့ နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ဝင်ရောက်သွားပြီးနောက် ကွင်းပြင်တစ်ခုကို ရှာကာ အမှိုက်များကို စတင် စွန့်ပစ်တော့သည်။ စောစောက ကြောက်ရွံ့နေပုံ ပေါက်သော လှည်းဆရာ၏ ခါးကြားတွင် ရုတ်တရက် ဓားမြှောင်တစ်လက် ထွက်ပေါ်လာသည်။ အင်အားကြီးသူက အနိုင်ကျင့်ဗိုလ်ကျခြင်း သည်ပင် အမှိုက်စွန့်ပစ်ရာနေရာ ၏ စည်းမျဉ်း ဖြစ်သည်။ အပုပ်နံ့များ ပျောက်ကွယ်သွားစေရန် ဆေးလိပ်တစ်လိပ် မီးညှိလိုက်ပြီးနောက် လှည်းဆရာသည် ဂေါ်ပြားတစ်လက်ကို ယူကာ အညစ်အကြေးများ ပေကျံနေသော မြင်းလှည်းကို စတင် ရှင်းလင်းတော့သည်။ လှည်းဆရာ တစ်ကိုယ်လုံး ချွေးများ ရွှဲနစ်နေချိန်တွင် ဆုရှောင်သည် တောကြောင်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ အသံမထွက်ဘဲ လှည်းဆရာ၏ အနောက်သို့ ရောက်ရှိလာသည်။ ဆုရှောင်သည် လှည်းဆရာကို ရိုက်မေ့ရန် ပြင်လိုက်စဉ် သူ၏ ခြေထောက်သည် ဖန်ခွက်ကွဲ တစ်ဝက်ကို တက်နင်းမိသွားသည်။

"ဂွပ်" ခနဲ မြည်သံ ထွက်ပေါ်လာပြီး လှည်းဆရာ၏ ခန္ဓာကိုယ် တုန်ခါသွားသည်။ ဆုရှောင်လည်း လန့်သွားသည်။ ညစ်ပတ်ရှုပ်ပွနေသော အမှိုက်စွန့်ပစ်ရာနေရာ တွင် ခြေထောက်အောက်၌ အလွန် နက်ထူထပ်သော အမှိုက်များ ရှိနေပြီး နင်းလိုက်ပါက အလွန် ပျော့အိနေသဖြင့် ခြေအောက်တွင် မည်သည့်အရာများ ရှိနေသည်ကို လုံးဝ မသိနိုင်ပေ။ သို့သော် ယခုအချိန်တွင် မြှားသည် လေးကြိုးပေါ် ရောက်နေပြီဖြစ်ရာ မပစ်ဘဲ နေ၍ မရတော့ပေ။ ထို့ကြောင့် ဆုရှောင်သည် ရှေ့သို့ ခုန်အုပ်လိုက်သည်။

ထိုလှည်းဆရာသည်လည်း သဘောကောင်းသူ တစ်ယောက် မဟုတ်ပေ။ ချက်ချင်း လှည့်ကာ ခါးကြားမှ ဓားမြှောင်ကို ဆွဲထုတ်ပြီး ဆုရှောင်ဆီသို့ ထိုးချလိုက်သည်။ လှည်းဆရာ၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော မျက်နှာအမူအရာကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် ထိုသူသည် သူ၏ အသက်ကို လိုချင်နေကြောင်း ဆုရှောင် နားလည်လိုက်သည်။ ဆုရှောင်၏ အကြည့်များ အေးစက်လာသည်။ ထိုတာဝန်ထမ်းဆောင်ရသော ကမ္ဘာတွင် ထိုသူ မသေလျှင် ကိုယ်သေရမည်သာ ဖြစ်သည်။ ရန်သူအပေါ် သနားညှာတာခြင်းသည် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ရက်စက်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ လက်ထဲရှိ ယမ်းထောင်းသေနတ်ကို မြှောက်လိုက်ပြီး ဆုရှောင်သည် သေနတ်ပြောင်းဝကို လှည်းဆရာ၏ ခေါင်းဆီသို့ ချိန်ရွယ်လိုက်သည်။

သာမန်လူသာ သေနတ်ဖြင့် ချိန်ရွယ်ခံရပါက ချက်ချင်း ရပ်တန့်သွားမည် သို့မဟုတ် နောက်ဆုတ်သွားမည် ဖြစ်သည်။ သို့သော် ထိုလှည်းဆရာကမူ မတူညီပေ။ သူက ပို၍ပင် မြန်ဆန်စွာ ခုန်အုပ်လာသည်။ ဆုရှောင်သည် မျက်နှာအမူအရာ ပြောင်းလဲခြင်း မရှိဘဲ ခလုတ်ကို ဆွဲလိုက်သည်။ သေနတ်ကိုယ်ထည် အနောက်ဘက်ရှိ ခလုတ်မောင်းတံသည် မီးခတ်ကျောက် ကို ဝင်တိုက်လိုက်ရာ မီးပွင့်များ လွင့်စင်သွားသည်။ သေနတ်ပြောင်းဝ အတွင်းရှိ ယမ်းများ မီးလောင်ကျွမ်းသွားပြီး ကျဉ်းမြောင်းသော နေရာတစ်ခု အတွင်း၌ ယမ်းများစွာ လောင်ကျွမ်းမှုကြောင့် ပြင်းထန်သော တွန်းကန်အားကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်။ မီးရောင်နှင့် မီးခိုးငွေ့များ အပြင်သို့ လွင့်စင်လာမှုနှင့်အတူ သေနတ်ပြောင်းဝ အတွင်းရှိ ခဲကျည်ဆန်သည် ပြေးထွက်သွားလေသည်။

"ဒိုင်း”

မီးခိုးငွေ့များ ထွက်ပေါ်လာပြီး စူးရှသော ယမ်းနံ့များ ပျံ့နှံ့သွားသည်။ ခဲကျည်ဆန် တစ်တောင့်သည် လှည်းဆရာ၏ ခေါင်းထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားပြီး ရှေ့သို့ ပြေးဝင်လာသော လှည်းဆရာ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားသည်။ သူသည် နောက်သို့ နှစ်မီတာခန့် လွင့်စင်သွားပြီး ခန္ဓာကိုယ် နှစ်ချက်ခန့် တုန်ယင်သွားပြီးနောက် သေဆုံးသွားလေသည်။

[ သတိပေးချက် - သင်သည် မှောင်ခိုကုန်သည်ကို သတ်ဖြတ်လိုက်ပါသည်။ ] [ သင်၏ သတ်ဖြတ်ခြင်း ပါရမီ 'ဝိညာဉ်ဝါးမျိုသူ' အသက်ဝင်သွားပါပြီ။ မှော်စွမ်းအင် ၅ မှတ် အပြီးတိုင် တိုးလာပြီး လက်ရှိ မှော်စွမ်းအင် ၆၅ မှတ် ရှိပါသည်။ ] [ သင် 'ရတနာသေတ္တာ (အဖြူ)' တစ်ခု ရရှိပါသည်။ ] [ ထိုသည်မှာ သင်၏ ပထမဆုံးအကြိမ် ရန်သူကို သတ်ဖြတ်ခြင်း ဖြစ်သဖြင့် သိုလှောင်ရုံ နေရာလွတ် (၂ ကုဗမီတာ) ပွင့်သွားပါပြီ။ ပြန်လည်ဝင်စားခြင်းသုခဘုံ သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိပြီးနောက် သုခဒင်္ဂါးများကို အသုံးပြု၍ သိုလှောင်ရုံ နေရာလွတ်ကို တိုးချဲ့နိုင်ပါသည်။ ]

ပြန်လည်ဝင်စားခြင်းသုခဘုံ ၏ သတိပေးချက်များအရ ထိုလူသည် လှည်းဆရာ လုံးဝ မဟုတ်ဘဲ မှောင်ခိုကုန်သည် တစ်ဦး ဖြစ်ကြောင်း ဆုရှောင် သိလိုက်ရသည်။ လှည်းဆရာ ဟူသော အမည်ကို အသုံးပြုကာ အမှိုက်စွန့်ပစ်ရာနေရာ တွင် တစ်စုံတစ်ရာ အရောင်းအဝယ် ပြုလုပ်နေခြင်း ဖြစ်ပုံရသည်။ မှောင်ခိုကုန်သည် သေဆုံးသွားပြီးနောက် အလောင်း၏ အထက်တွင် သစ်သားသေတ္တာ တစ်လုံး လေထဲ၌ ဝဲပျံနေသည်။ သေတ္တာ တစ်ခုလုံးမှာ အဖြူရောင် ဖြစ်ပြီး လက်ဝါးအရွယ်အစားခန့်သာ ရှိသည်။

ဆုရှောင်သည် လေထဲတွင် ဝဲပျံနေသော သစ်သားသေတ္တာကို ကောက်ယူရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။ လက်ဝါးအရွယ်အစားခန့်သာ ရှိသော်လည်း အလေးချိန် အတော် စီးကြောင်း ခံစားလိုက်ရသည်။ [ ရတနာသေတ္တာ (အဖြူ) - ဖွင့်မည် / မဖွင့်ပါ။ ] ဆုရှောင်သည် ရတနာသေတ္တာ ကို ချက်ချင်း မဖွင့်သေးဘဲ ရတနာသေတ္တာ နှင့် ဟောင်းနွမ်းနေသော ယမ်းထောင်းသေနတ် ကို သိုလှောင်ရုံ ထဲသို့ ထည့်သွင်းလိုက်သည်။

စိတ်ဖြင့် အမိန့်ပေးလိုက်ရာ ဟောင်းနွမ်းနေသော ယမ်းထောင်းသေနတ် သည် လက်ထဲတွင် ပြန်လည် ထွက်ပေါ်လာသည်။ ဆုရှောင်သည် အသစ် ပေါ်လာသော သိုလှောင်ရုံ ကို အလွန် ကျေနပ်အားရမိသည်။ ထိုအရာသည် အလွန် အသုံးဝင်သော လုပ်ဆောင်ချက် တစ်ခု ဖြစ်သည်။ ထိုစွမ်းရည်ကို ကောင်းစွာ အသုံးပြုနိုင်ပါက သူ တာဝန် ပြီးမြောက်ရေးအတွက် အများကြီး အထောက်အကူ ဖြစ်စေမည် ဖြစ်သည်။ ထိုနေရာသည် လုံခြုံမှု မရှိသဖြင့် ဆုရှောင်သည် ရတနာသေတ္တာ (အဖြူ) ကို ဖွင့်ရန် မရွေးချယ်ခဲ့ပေ။ အကယ်၍ ရတနာသေတ္တာ ကို ဖွင့်လိုက်ပြီး ရွှေရောင် အလင်းတန်းများ ဖြာထွက်လာပါက သူ အန္တရာယ် ရှိသွားမည် ဖြစ်သည်။ ယခု ပထမဆုံး လုပ်ရမည့် အရာမှာ ဂိုအာ တိုင်းပြည် ၏ မြို့တော်ထဲသို့ ဝင်ရောက်ရန် ဖြစ်သည်။

ဆုရှောင်သည် အပေါ်အင်္ကျီကို ချွတ်လိုက်ပြီး ထိုမှောင်ခိုကုန်သည်၏ အဝတ်အစားများကို လဲဝတ်လိုက်သည်။ ခေတ္တမျှ တွေဝေပြီးနောက် ဆုရှောင်သည် မြေပြင်ပေါ်ရှိ ရေပုပ်အိုင်ထဲသို့ မှောက်ချလိုက်သည်။ ဆိုးရွားသော အပုပ်နံ့များ ထွက်ပေါ်လာပြီး သူ၏ အဝတ်အစားများနှင့် မျက်နှာပေါ်တွင် ရေပုပ်များ အမြောက်အမြား ပေကျံသွားရာ သူ၏ ရုပ်သွင်ပြင်ကို သဲကွဲစွာ မမြင်နိုင်တော့ပေ။ မြင်းလှည်း ရှေ့တွင် ထိုင်လျက် ဆုရှောင်သည် မြင်းများကို အနည်းငယ် အကျွမ်းတဝင် မရှိစွာဖြင့် ထိန်းကျောင်းကာ မြို့ထဲသို့ စတင် မောင်းနှင်သွားတော့သည်။ ထိုအချိန်တွင် သူ၏ လက်ထဲ၌ ဓားမြှောင်တစ်လက် ရှိနေသည်။ ထိုမှောင်ခိုကုန်သည်၏ လက်ထဲမှ ဓားမြှောင် ဖြစ်သည်။ သို့သော် ထိုဓားမြှောင်သည် သူ တွေးထားသည်နှင့် အနည်းငယ် ကွဲလွဲနေသည်။

အခန်း (၆) လက်တွေ့ကမ္ဘာ

ဟောင်းနွမ်းနေသော ယမ်းထောင်းသေနတ်ကို မရရှိခင်က ဆုရှောင်ထံသို့ သတိပေးချက်များစွာ ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။

သို့သော် သူရရှိထားသော ထိုဓားမြှောင်အတွက်မူ မည်သည့် သတိပေးချက်မျှ ထွက်ပေါ်လာခြင်း မရှိပေ။ တိကျသော အချက်အလက်များ မရှိသလို ရောင်းချ၍ ရ၊ မရ ဆိုသည်ကိုလည်း မဖော်ပြထားပေ။

ထိုအချက်က ယခင် ဟောင်းနွမ်းနေသော ယမ်းထောင်းသေနတ်ကို ရရှိခဲ့ခြင်းသည် ကံကောင်းမှုကြောင့် ဖြစ်နိုင်သလို ပြန်လည်ဝင်စားခြင်းသုခဘုံ၏ တမင်ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ စီစဉ်ပေးမှုလည်း ဖြစ်နိုင်ကြောင်း ဆုရှောင်ကို ခန့်မှန်းမိစေသည်။

ဆိုလိုသည်မှာ သူသည် လက်နက်ကိရိယာများကို ရယူနိုင်သော်လည်း အန္တရာယ်အချို့ကိုတော့ ရင်ဆိုင်ရမည်ဖြစ်သည်။ ထိုအရာသည် ပြန်လည်ဝင်စားခြင်းသုခဘုံ၏ စည်းမျဉ်းတစ်ခု ဖြစ်လောက်သည်။

သူ၏ လက်ထဲရှိ ဓားမြှောင်မှာမူ ထိုအကန့်အသတ်ထဲတွင် သေချာပေါက် မပါဝင်ပေ။ ဓားမြှောင်သည် အလွန် ထက်မြက်ပြီး သူ အသုံးပြုနိုင်သော်လည်း ဝမ်းပိစ်ကမ္ဘာ ပြင်ပသို့ ယူဆောင်သွားခွင့် မရှိသလို သုခဒင်္ဂါးအဖြစ်သို့လည်း ပြောင်းလဲ၍ မရနိုင်ပေ။

ထိုအချက်မှာ သဘာဝကျပေသည်။ အကယ်၍ အရာအားလုံးကို သုခဒင်္ဂါးအဖြစ် ပြောင်းလဲနိုင်မည် ဆိုပါက ပြန်လည်ဝင်စားခြင်းသုခဘုံ၏ ငွေကြေးစနစ်သည် ပြက်လုံးတစ်ခုသာ ဖြစ်သွားပေလိမ့်မည်။

သိပ်ပြီး စကားမနားထောင်သော မြင်းကို ထိန်းကျောင်းမောင်းနှင်လာရင်း ဆုရှောင်သည် မြို့တံခါးနှင့် တဖြည်းဖြည်း နီးကပ်လာသည်။ တံခါးစောင့်အချို့ကို သူ၏ မျက်စိရှေ့တွင် မြင်တွေ့နေရပြီ ဖြစ်သည်။

သခင်သစ် ပြောင်းသွားသဖြင့် ထိုမြင်းအိုသည် စကား သိပ်မနားထောင်ချင်ကြောင်း အထင်းသားပေါ်လွင်နေသဖြင့် ဆုရှောင်အတွက် အနည်းငယ် အခက်တွေ့နေသည်။ သူ တစ်ခါမှ မြင်းမမောင်းဖူးပေ။ သို့သော် တံခါးစောင့်များသည် မျက်စိရှေ့သို့ ရောက်နေပြီဖြစ်ရာ နောက်ဆုတ်ရန် အချိန်မရှိတော့ပေ။

မြင်းဇက်ကြိုးကို တစ်ချက်ဆွဲလိုက်ရာ မြင်းအိုသည် ပြင်းပြင်းထန်ထန် နှာတစ်ချက်မှုတ်လျက် နေရာတွင်ပင် ရပ်တန့်သွားသည်။

မြို့အထွက်တွင် စစ်ဆေးမှု ပေါ့လျော့သော်လည်း မြို့အဝင်တွင်တော့ လုံးဝ လွယ်ကူမည်မဟုတ်ကြောင်း ဆုရှောင် ခန့်မှန်းမိသဖြင့် စစ်ဆေးမှုခံယူရန် ကိုယ်တိုင် ရပ်တန့်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

တံခါးစောင့်အချို့ ရှေ့သို့ လျှောက်လာကြသည်။ ပျင်းရိနေပုံ ပေါက်သော်လည်း သူတို့၏ မျက်လုံးများမှာ လင်းယုန်ငှက်များကဲ့သို့ စူးရှထက်မြက်လှပေသည်။

"ဘာဖြစ်လာတာလဲ၊ ဒီနေ့ အစောကြီး မြို့ထဲ ပြန်ဝင်လာပါလား"

တံခါးစောင့်၏ ရင်းနှီးနေသော အမေးစကားကြောင့် ဆုရှောင် တစ်ကိုယ်လုံး ကြက်သီးများ ထသွားသည်။

ထိုတံခါးစောင့်များသည် မှောင်ခိုကုန်သည်၏ အကြောင်းကို ကောင်းစွာ သိရှိနေပုံရပြီး နှစ်ဖက်ကြားတွင် အကျိုးစီးပွား ဆက်နွှယ်မှုများပင် ရှိနေနိုင်သည်။ ကိစ္စက အနည်းငယ် ခက်ခဲသွားပြီ ဖြစ်သည်။

"အရာရှိမင်း... ဒီနေ့ မြို့ပြင်ထွက်ထွက်ချင်းပဲ တိုဘီရဲ့လူတွေဆီက အလုခံလိုက်ရတယ်၊ အော့"

ဆုရှောင်၏ အသံမှာ အလွန် တိုးညှင်းမပီမသဖြစ်နေပြီး အန်ချင်ဟန်ဆောင်သည့် အသံများကိုပါ တမင်တကာ ရောနှောထားသည်။ သူ၏ အသံသည် မှောင်ခိုကုန်သည်၏ အသံနှင့် မတူညီသဖြင့် ထိုကဲ့သို့ တမင် ဖုံးကွယ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

သူ၏ အဝတ်အစားများပေါ်မှ ဆိုးရွားသော ရေပုပ်နံ့များကြောင့် ထိုတံခါးစောင့်များသည် သံသယမဝင်တော့ဘဲ ဆုရှောင်နှင့် အနည်းငယ် ခွာ၍ပင် ရပ်လိုက်ကြသည်။

"ဘာ... တိုဘီ ဟုတ်လား၊ သူတို့ သေချင်နေကြတာလား၊ မင်းကိုတောင် လုရဲတယ်ပေါ့... မင်းရဲ့ အဆင့်အတန်းကို သူ မသိဘူးလား"

ဆုရှောင်၏ ရှေ့မှ တံခါးစောင့်သည် ဒေါသအနည်းငယ် ထွက်သွားပုံရသည်။ သို့သော် ဘေးနားရှိ အခြား တံခါးစောင့် တစ်ဦးက ဝင်ပြောလိုက်သည်။

"ခေါင်းဆောင်... တိုဘီဆိုတဲ့ကောင်က ဒီရက်ပိုင်း အင်အား တော်တော်ကြီးလာတယ်၊ ကျွန်တော့် သတင်းပေးတွေရဲ့ အဆိုအရ တိုဘီက ရော်ဂျာရဲ့ အင်အားစုကို ရှင်းပစ်လိုက်ပြီတဲ့၊ အခု အမှိုက်စွန့်ပစ်ရာနေရာမှာ ဘလူးဂျမ် ပင်လယ်ဓားပြအဖွဲ့ကလွဲရင် ဘယ်သူမှ တိုဘီ့ကို မယှဉ်နိုင်တော့ဘူး"

"ဒီတိုင်း လွှတ်ထားလိုက်ရမှာလား၊ ပိုက်ဆံတွေကရော ဘယ်လိုလုပ်မလဲ"

တံခါးစောင့်များသည် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်ကြသည်။ မျက်လုံးများထဲတွင် မကျေနပ်မှုများ အထင်းသား ပေါ်လွင်နေသော်လည်း အမှိုက်စွန့်ပစ်ရာနေရာတွင် ပုန်းအောင်းနေသော တိုဘီကိုတော့ သူတို့လည်း ဘာမှ မလုပ်နိုင်ကြပေ။

"မင်း... ထားလိုက်ပါတော့၊ နောက်တစ်ခါ ဒီလိုကိစ္စမျိုး ထပ်ဖြစ်ရင် မင်းလည်း ပြန်မလာနဲ့တော့၊ အမှိုက်စွန့်ပစ်ရာနေရာမှာပဲ တစ်သက်လုံး သွားနေလိုက်တော့"

ဆုရှောင်သည် ကြောက်ရွံ့နေသည့် ဟန်ဖြင့် ခေါင်းကို အဆက်မပြတ် ညိတ်ပြလိုက်သော်လည်း သူ၏ မျက်လုံးများမှာမူ အလွန် တည်ငြိမ်နေသည်။

အဆုံးအဖြတ်ပေးရမည့် အချိန်များတွင် ပို၍ တည်ငြိမ်နေရန် လိုအပ်သည်။ ရှုံးနိမ့်မှု အများစုသည် အောင်မြင်ခါနီးအချိန်တွင် မိမိကိုယ်မိမိ အထင်ကြီးလွန်းမှုများကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာတတ်သည်။

ဆုရှောင် မြင်းလှည်းကို မောင်းနှင်ထွက်ခွာမသွားမီ တံခါးစောင့် တစ်ဦးသည် လှည်းအောက်တွင် လူပုန်းနေခြင်း ရှိမရှိ ကိုယ်ကိုကိုင်း၍ သေချာ စစ်ဆေးလိုက်သေးသည်။ ထိုသည်မှာ ဒုက္ခသည်များ မြို့ထဲသို့ ခိုးဝင်ရာတွင် အသုံးပြုလေ့ရှိသော နည်းလမ်း ဖြစ်သည်။

ဆုရှောင်သည် လှည်းအောက်တွင် ပုန်းအောင်းရန် တစ်ခါမျှ မစဉ်းစားခဲ့ပေ။ လှည်းဆရာကို သတ်ဖြတ်ပြီး ထိုသူ၏ နေရာတွင် အစားထိုး ဝင်ရောက်ခြင်းသည် အန္တရာယ်များသော်လည်း တံခါးစောင့်များ သတိမထားမိနိုင်ဆုံးသော နေရာကို အမိအရ ဆုပ်ကိုင်နိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

အမှိုက်လှည်းသည် မြို့တံခါးကို ဖြတ်သန်းပြီးနောက် ရှေ့သို့ ဖြည်းညှင်းစွာ မောင်းနှင်သွားသည်။ သုံးမီတာ၊ ငါးမီတာ၊ ဆယ်မီတာ...

"ကားလို့စ်... ခဏနေဦး"

အနောက်ဘက်မှ တံခါးစောင့်၏ ခေါ်သံ ထွက်ပေါ်လာရာ ဆုရှောင်၏ မျက်ဝန်းများ ရုတ်တရက် ကျဉ်းမြောင်းသွားသော်လည်း ချက်ချင်းပင် ပုံမှန် အခြေအနေသို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိသွားသည်။

"မင်းရဲ့ တူကိစ္စ ငါ စီစဉ်ပြီးသွားပြီ ဒီနေ့ပဲ သက်တော်စောင့်တပ်ဖွဲ့မှာ သွားသတင်းပို့လိုက်တော့"

ထိုတံခါးစောင့်သည် လက်တစ်ဖက်ကို မြှောက်ကာ လက်မနှင့် လက်ခလယ်ကို ပွတ်ချေပြလိုက်သည်။ ယင်းက ငွေကြေးကို ရည်ညွှန်းခြင်း ဖြစ်ကြောင်း ပေါ်လွင်နေသည်။

ဆုရှောင်သည် ခေါင်းကို အမြန်ညိတ်ပြပြီး ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုရန် ဟန်ပြင်လိုက်သော်လည်း ပါးစပ်မှ အော့အန်သံများသာ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"မြန်မြန် သွားစမ်းပါ... နံစော်နေတာပဲ၊ ဒီလောက် အဝေးကြီးကနေတောင် အနံ့ရတယ်"

ထိုကဲ့သို့သော အခွင့်အရေးကောင်းကို ဆုရှောင် လုံးဝ လက်လွတ်မခံပေ။ ဘေးနားရှိ မြင်းကျာပွတ်ကို ယူကာ မြင်းအို၏ တင်ပါးကို အားပါးတရ ရိုက်ချလိုက်သည်။

"ဖြန်း..."

ကျယ်လောင်သော ရိုက်ခတ်သံ ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် မြင်းအိုသည် နာကျင်စွာ အော်မြည်ရင်း ခြေလှမ်းများ သိသိသာသာ မြန်ဆန်သွားလေသည်။

မြို့ထဲသို့ ခိုးဝင်ခြင်း အောင်မြင်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ဆုရှောင်သည် ဂိုအာတိုင်းပြည်၏ မြို့တော်ထဲသို့ ဘေးကင်းလုံခြုံစွာ ဝင်ရောက်နိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

သူ့ထံတွင် မြို့တော်ထဲသို့ ဝင်ရောက်နိုင်သည့် ပိုမို လုံခြုံသော နည်းလမ်းများ ရှိသော်လည်း အချိန်ပေးရမည် ဖြစ်ရာ ယခုအချိန်တွင် သူ့အတွက် အချိန် သိပ်မရှိတော့ပေ။

ထို့အပြင် ထိုတံခါးစောင့်များ၏ စကားများမှတစ်ဆင့် အသုံးဝင်သော သတင်းအချက်အလက်များစွာကို သူ ရရှိခဲ့သည်။

ပထမအချက်... ယခု အချိန်ကာလသည် မူရင်းဇာတ်လမ်းမှ ဇာတ်လိုက် မန်ကီ ဒီ လူးဖီး ပင်လယ်ပြင်သို့ မထွက်ခွာမီ အချိန်ကာလ ဖြစ်သည်။ ဆိုလိုသည်မှာ လူးဖီးသည် အလွန်ငယ်ရွယ်သေးသည့် အချိန်ဖြစ်သည် သို့မဟုတ် လုံးဝကို မမွေးဖွားသေးခြင်းလည်း ဖြစ်နိုင်သည်။

ထိုအချက်ကို အတည်ပြုနိုင်ခြင်းမှာ စောစောက တံခါးစောင့်များ ပြောသွားသော ဘလူးဂျမ် ပင်လယ်ဓားပြအဖွဲ့ ကြောင့် ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ ဆုရှောင်၏ အထင်သာ မမှားပါက ဘလူးဂျမ် ပင်လယ်ဓားပြအဖွဲ့ သည် မူရင်းဇာတ်လမ်းထဲတွင် ငယ်ရွယ်သော လူးဖီး၊ အေ့စ် တို့နှင့် အမှိုက်စွန့်ပစ်ရာနေရာ မီးလောင်နေစဉ် တိုက်ခိုက်ခဲ့သော ပင်လယ်ဓားပြအဖွဲ့ ပင် ဖြစ်သည်။

ထို ပင်လယ်ဓားပြအဖွဲ့ကို ဂိုအာတိုင်းပြည်၏ ဘုရင်က အသုံးချကာ အမှိုက်စွန့်ပစ်ရာနေရာကို မီးရှို့စေခဲ့ပြီးနောက် ပစ်ပယ်ထားခဲ့သဖြင့် မီးလောင်ပြင်ထဲတွင် သေဆုံးခဲ့ကြရသည်။

ဒုတိယအချက်... ထိုအရာမှာ မမျှော်လင့်ဘဲ ရရှိလိုက်သော အကျိုးအမြတ် ဖြစ်ပြီး ထိုအရာကပင် ဆုရှောင်၏ တာဝန် အောင်မြင်ရေးအတွက် သော့ချက် ဖြစ်လာနိုင်သည်။

စောစောက တံခါးစောင့် ပြောလိုက်သော စကားတစ်ခွန်းကြောင့် ဆုရှောင်၏ ရင်ထဲတွင် အလွန် ဝမ်းသာသွားသည်။ ထိုစကားမှာ 'မင်းရဲ့ တူကိစ္စ ငါ စီစဉ်ပြီးသွားပြီ ဒီနေ့ပဲ သက်တော်စောင့်တပ်ဖွဲ့မှာ သွားသတင်းပို့လိုက်တော့' ဆိုသည့် စကားပင် ဖြစ်သည်။

ကြည့်ရသည်မှာ ထိုသေဆုံးသွားသော မှောင်ခိုကုန်သည်နှင့် တံခါးစောင့်တို့သည် ငွေကြေးအသုံးပြုကာ သက်တော်စောင့်တပ်ဖွဲ့ တွင် နေရာတစ်နေရာ ဝယ်ယူရန် လျှို့ဝှက် အရောင်းအဝယ် ပြုလုပ်ထားခဲ့ပုံ ရသည်။

အကယ်၍ ဆုရှောင်သာ ထိုသူ၏ တူ အဖြစ် ဟန်ဆောင်ကာ သက်တော်စောင့်တပ်ဖွဲ့ ထဲသို့ ဝင်ရောက်နိုင်ခဲ့ပါက သူ လုပ်ကြံရမည့် ပစ်မှတ်နှင့် ပိုမို နီးကပ်သွားမည် ဖြစ်သည်။

ထိုနည်းလမ်းသည် အန္တရာယ်များသော်လည်း ပြန်လည်ဝင်စားခြင်းသုခဘုံ က သူ့အတွက် မည်သည့် နောက်ခံအဆင့်အတန်းမျှ စီစဉ်ပေးထားခြင်း မရှိသဖြင့် လက်ရှိအချိန်တွင် အကောင်းဆုံးသော နည်းလမ်း ဖြစ်သည်။

ဆုရှောင်သည် ဂိုအာတိုင်းပြည် မြို့တော်၏ လမ်းမများထက်တွင် မြင်းလှည်းကို မောင်းနှင်နေသည်။ အပြင်ဘက် အလွှာတွင် ရောက်ရှိနေသဖြင့် ထိုနေရာသည် သာမန် ပြည်သူများ၏ နေအိမ်များသာ ဖြစ်သည်။

ပြည်သူ့ရပ်ကွက် လမ်းမများသည် အတော်လေး သန့်ရှင်းသပ်ရပ်ပြီး လမ်းဘေး တစ်ဖက်တစ်ချက်စီတွင် ဈေးသည်များစွာ ရှိနေသည်။

သာမန် ပြည်သူ အများအပြားသည် လမ်းမထက်တွင် အေးအေးလူလူ ဖြတ်သန်းသွားလာနေကြသဖြင့် မြို့တော်ကြီးမှာ အလွန် စည်ကားသိုက်မြိုက်နေသည်။ သို့သော် အချို့သော ပြည်သူများ၏ မျက်နှာတွင်မူ သောကအရိပ်အယောင်များ လွှမ်းမိုးနေပြီး ကပျာကယာ သွားလာနေကြသည်ကို တွေ့ရသည်။

ထိုပြည်သူများနှင့် မြို့ရိုးအပြင်ဘက်ရှိ ဒုက္ခသည်များ၏ တစ်ခုတည်းသော ကွာခြားချက်မှာ ထိုပြည်သူများသည် ငတ်မွတ်ခေါင်းပါးမှုဒဏ်ကို မခံစားရသော်လည်း ဝမ်းရေးအတွက် ရုန်းကန်လှုပ်ရှားနေကြရခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

ဝမ်းပိစ်ကမ္ဘာသည် ကမောက်ကမဖြစ်နေသော ခေတ်ကာလကို ဖြတ်သန်းနေရပြီး စစ်မက်များနှင့် ပင်လယ်ဓားပြများ နေရာအနှံ့ သောင်းကျန်းနေသဖြင့် သာမန် ပြည်သူများ၏ ဘဝမှာ အတော်လေး ခက်ခဲကြမ်းတမ်းလှသည်။

ဆူညံနေသော လမ်းမများထက်တွင် ဖြတ်သန်းသွားလာရင်း ဆုရှောင်သည် ကမ္ဘာသစ်တစ်ခုသို့ ရောက်ရှိနေသကဲ့သို့ ခံစားနေရသည်။ ထိုနေရာသည် တာဝန်ထမ်းဆောင်ရမည့် ကမ္ဘာတစ်ခုဟု မထင်ရဘဲ အရာအားလုံး အသက်ဝင်နေသော လက်တွေ့ကမ္ဘာ တစ်ခုနှင့် ပိုတူနေသည်။ ထိုလူအားလုံးသည် အသိဉာဏ်မဲ့သော ဇာတ်ကောင်များ (NPCs) မဟုတ်ဘဲ သွေးနှင့်သားနှင့် တည်ဆောက်ထားသော လူသားစစ်စစ်များ ဖြစ်ကြသည်။

စောစောက တံခါးစောင့်များကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် သူတို့၏ သတိထားစောင့်ကြည့်မှုမှာ အလွန် မြင့်မားကြောင်း သိသာလှသည်။ အကယ်၍ ဆုရှောင်သာ ကြိုတင်ပြင်ဆင်မှု မရှိဘဲ ချက်ချင်း တုံ့ပြန်နိုင်စွမ်း မရှိခဲ့ပါက အစောကြီးကတည်းက လူမိသွားမည်မှာ သေချာသည်။

တာဝန်ထမ်းဆောင်ရမည့် ကမ္ဘာများတွင် မည်သူ့ကိုမျှ အထင်မသေးရန် ဆုရှောင် စိတ်ထဲတွင် သတိပေးလိုက်သည်။

သို့သော် ယခု ပထမဆုံး လုပ်ရမည့် အရာမှာ ကိုယ်လက်သန့်စင်ရန် နေရာတစ်ခု ရှာဖွေရမည် ဖြစ်ပြီး စောစောက ရရှိထားသော ရတနာသေတ္တာ (အဖြူ) ကိုလည်း ဖွင့်ဖောက်ရဦးမည် ဖြစ်သည်။ သူ့အနေဖြင့် အသုံးပြု၍ ရနိုင်သမျှ အရင်းအမြစ် အားလုံးကို အသုံးချရမည် ဖြစ်သည်။

အဆင့် (၁) သာ ရှိသေးသော ဆုရှောင်အတွက် အိပ်မက်ဆိုးအဆင့်ရှိသော ထိုကမ္ဘာတွင် ခြေလှမ်းတိုင်းသည် အလွန် ခက်ခဲကြမ်းတမ်းလှပေသည်။