အခန်း (၇-၈)

အခန်း (၇) ထောက်ခံစာ

မွန်းတည့်နေသည် ကောင်းကင်ယံတွင် တောက်ပနေပြီး အပူဓာတ်များကို ဖြန့်ဖြူးပေးနေသည်။ အပူချိန်မှာ ၃၀ ဒီဂရီစင်တီဂရိတ်ခန့် ရှိသဖြင့် လမ်းမထက်တွင် လူသူကင်းမဲ့လုနီးပါး ဖြစ်နေသည်။

ဆုရှောင်သည် ပူပြင်းသော နေရောင်အောက်တွင် လျှောက်လှမ်းနေပြီး သူ့အနီးမှ ဖြတ်သွားသော လမ်းသွားလမ်းလာတိုင်းသည် သူ့ကို ရွံရှာသော အကြည့်များဖြင့် ကြည့်ကာ မျက်မှောင်ကြုတ်သွားကြသည်။

မြင်းလှည်းကို ဆုရှောင် ရှင်းလင်းပစ်လိုက်ပြီ ဖြစ်ပြီး မြင်းအိုကိုလည်း ဈေးပေါပေါဖြင့် ရောင်းချလိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။

လက်ထဲမှ စက္ကူပိုက်ဆံများကို ရေတွက်ပြီးနောက် ဆုရှောင် သက်ပြင်းတစ်ချက်ချလိုက်မိသည်။ ထိုအရာသည် ဘယ်လီ ဟုခေါ်သော ငွေကြေး ဖြစ်သည်။ မြင်းကို ရောင်းချလိုက်သဖြင့် ဘယ်လီ တစ်သိန်း ရရှိခဲ့သော်လည်း နားထောင်လို့ ကောင်းရုံသာ ရှိပြီး အမှန်တကယ် ဝယ်ယူနိုင်စွမ်းမှာ အလွန် နည်းပါးလှပေသည်။

ဘယ်လီ တစ်သိန်း၏ တန်ဖိုးကို အထင်မကြီးသင့်ပေ။ ၎င်း၏ ဝယ်ယူနိုင်စွမ်းမှာ ထင်ထားသည်ထက် အများကြီး နည်းပါးလှသည်။

ဆုရှောင် စမ်းသပ်ကြည့်ပြီး ဖြစ်သည်။ သာမန် အဝတ်အစား တစ်စုံ ဝယ်ယူရန် ဘယ်လီ ရှစ်ထောင်ခန့် ကုန်ကျမည် ဖြစ်ပြီး ထမင်းတစ်နပ် အဝစားရန် ဘယ်လီ ကိုးရာခန့် ကုန်ကျမည် ဖြစ်သည်။

ပတ်ဝန်းကျင်ကို လှည့်ပတ်ကြည့်ရှုပြီးနောက် လူသူကင်းမဲ့ကြောင်း သေချာသွားသောအခါ ဆုရှောင်သည် နေအိမ်တစ်လုံးရှေ့သို့ ဖြည်းညှင်းစွာ လျှောက်သွားလိုက်သည်။

အလွယ်တကူ ရွေးချယ်လိုက်ခြင်း မဟုတ်ဘဲ ထိုနေအိမ်ကို သူ စောင့်ကြည့်နေသည်မှာ အတော်လေး ကြာပြီ ဖြစ်သည်။

နေအိမ်မှာ သိပ်ပြီး သန့်ရှင်းသပ်ရပ်မှု မရှိသော်လည်း နံရံများပေါ်တွင် နွယ်ပင်များ ပေါက်ရောက်နေခြင်း မရှိပေ။ ဆိုလိုသည်မှာ နေအိမ်တွင် လူနေထိုင်ပြီး အတွင်းရှိ ပစ္စည်းများလည်း စုံလင်မည် ဖြစ်သည်။

တံခါးလက်ကိုင်ဖုပေါ်ရှိ ဖုန်မှုန့်ပါးပါးလေးများကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် အိမ်ရှင်သည် အိမ်သို့ မကြာခဏ ပြန်မလာဘဲ ရံဖန်ရံခါမှသာ ပြန်လာတတ်ကြောင်း သိသာလှသည်။ ထိုနေရာသည် သူ့အတွက် အကောင်းဆုံးသော ယာယီ ခိုလှုံရာ နေရာပင် ဖြစ်သည်။

တည်းခိုခန်းများ သို့မဟုတ် အရက်ဆိုင်များသို့ သွားရောက် မတည်းခိုရခြင်း၏ အကြောင်းရင်းမှာ ထိုနေရာများသည် လူတန်းစားပေါင်းစုံ စုဝေးရာ နေရာများ ဖြစ်သဖြင့် မလိုအပ်သော ပြဿနာများ အလွယ်တကူ ဖြစ်ပေါ်လာနိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

သူ ဝမ်းပိစ်ကမ္ဘာသို့ လာရောက်ရခြင်းမှာ တာဝန်ထမ်းဆောင်ရန် ဖြစ်ပြီး ယခုအခါ တာဝန် အချိန်ကန့်သတ်ချက်မှာ ၆၈ နာရီသာ ကျန်ရှိတော့သည်။ တာဝန်အတွက် မလိုအပ်ပါက သူသည် အခြားသူများနှင့် အလွန်အကျွံ ထိတွေ့ဆက်ဆံမည် မဟုတ်ပေ။

နောက်ကြောင်း မသိရသော သူများနှင့် အလွန်အကျွံ ထိတွေ့ဆက်ဆံခြင်းသည် ပြဿနာများကို ဖိတ်ခေါ်ခြင်း ဖြစ်ပြီး မသိမြင်နိုင်သော အန္တရာယ်များကိုပါ ရင်ဆိုင်ရနိုင်သည်။

ပတ်ဝန်းကျင်တွင် လူမရှိကြောင်း ထပ်မံ အတည်ပြုပြီးနောက် ဆုရှောင်သည် ရိုးရှင်းသော သော့ဖွင့်ကိရိယာအချို့ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

"ကလစ်... ကလစ်... ဂျောက်..."

တံခါးမှာ အလွယ်တကူပင် ပွင့်သွားလေသည်။ ဆုရှောင်သည် သော့ဖွင့်နည်းများကို သင်ယူထားဖူးရာ ဝမ်းပိစ်ကမ္ဘာရှိ ထိုကဲ့သို့သော သာမန် သော့အမျိုးအစားများသည် သူ့အတွက် ကလေးကစားစရာတစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။

မိမိအိမ်သို့ ဝင်ရောက်လာသကဲ့သို့ ဆုရှောင်သည် အိမ်ထဲသို့ ဝင်သွားပြီးနောက် တံခါးကို သေချာစွာ ပြန်ပိတ်လိုက်သည်။

နေအိမ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားသောအခါ သူ တွေးထားသည့်အတိုင်းပင် အိမ်ထဲတွင် မည်သူမျှ မရှိပေ။

စတုရန်းမီတာ ရာဂဏန်းခန့် ကျယ်ဝန်းသော ထိုနေအိမ်၏ နံရံပေါ်တွင် ဓာတ်ပုံတစ်ပုံ ချိတ်ဆွဲထားသည်။ ဓာတ်ပုံထဲတွင် အမျိုးသား တစ်ဦး၊ အမျိုးသမီး တစ်ဦးနှင့် ကလေးမလေး တစ်ဦးတို့ ပါဝင်သည်။ အိမ်ရှင်မ၏ ရိုးသားဖြူစင်သော အပြုံးကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် ထိုမိသားစုလေးသည် အလွန် ပျော်ရွှင်သော မိသားစုလေး ဖြစ်ကြောင်း သိသာလှသည်။

ဆုရှောင်သည် အဝတ်အစားများကို အလျင်အမြန် ချွတ်ချလိုက်ပြီး ရေချိုးခန်းဆီသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် လျှောက်သွားလိုက်သည်။ သူ၏ သည်းခံနိုင်စွမ်းမှာ အလွန်ကောင်းမွန်သော်လည်း ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှ ဆိုးရွားလှသော အပုပ်နံ့များကြောင့် သူကိုယ်တိုင်ပင် အန်ချင်လာသည်။

ရေကြည်အေးလေးများ ခေါင်းပေါ်မှ စီးကျလာပြီး ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ အညစ်အကြေးများနှင့် အပုပ်နံ့များကို ဆေးကြောပစ်လိုက်သည်။ အဝတ်အစားသစ် တစ်စုံကို လဲလှယ်ဝတ်ဆင်ပြီးနောက် ဆုရှောင်တစ်ကိုယ်လုံး လန်းဆန်းသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

ဆိုဖာပေါ်တွင် ထိုင်လိုက်ပြီးနောက် ဆုရှောင်၏ လက်ထဲတွင် အဖြူရောင် ရတနာသေတ္တာ တစ်လုံး ရုတ်တရက် ပေါ်လာသည်။

[ ရတနာသေတ္တာ (အဖြူ) ကို ဖွင့်မည် / မဖွင့်ပါ ]

ဖွင့်မည် ကို ရွေးချယ်လိုက်ရာ လက်ထဲရှိ ရတနာသေတ္တာ သည် အသံမထွက်ဘဲ ပွင့်သွားသည်။ မည်သည့် အလင်းရောင်မျှ ဖြာထွက်လာခြင်း မရှိသလို အသံတစ်ချက်မျှပင် ထွက်မလာပေ။

[ သင်သည် ရတနာသေတ္တာ (အဖြူ) ကို ဖွင့်လိုက်ပြီး အောက်ပါ ပစ္စည်းများကို ရရှိပါသည်။ ]

[ ဘယ်လီ ငါးသိန်း (ထိုကမ္ဘာအတွင်းတွင်သာ အသုံးပြုနိုင်သည်။) ]

[ မြို့တံခါးစောင့်တပ်ဖွဲ့ ခေါင်းဆောင် ရိုဝန်၏ ထောက်ခံစာ။ ]

[ သုခဒင်္ဂါး ၁၀၀ ပြား။ ]

ပစ္စည်း သုံးခုသာ ရရှိခဲ့သဖြင့် အများကြီး မဟုတ်သော်လည်း မဆိုးလှပေ။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ ထိုအရာက အဖြူရောင် ရတနာသေတ္တာ သာ ဖြစ်သည်။ ပြန်လည်ဝင်စားခြင်းသုခဘုံ၏ ပစ္စည်းအဆင့်အတန်း သတ်မှတ်ချက်အရ အဖြူရောင် ရတနာသေတ္တာ သည် အနိမ့်ဆုံးအဆင့် သေတ္တာသာ ဖြစ်သည်။

ပထမဆုံး အနေဖြင့် ဘယ်လီ များကို အရင် သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။ ယခုအချိန်တွင် ထိုအရာများကို အသုံးမပြုရသေးပေ။ ထို့နောက် ဆုရှောင်သည် ထိုစာအိတ်ကို ကောက်ယူလိုက်သည်။

[ မြို့တံခါးစောင့်တပ်ဖွဲ့ ခေါင်းဆောင် ရိုဝန်၏ ထောက်ခံစာ ]

အရည်အသွေး - အဖြူရောင်။

အမျိုးအစား - အသက်သွင်းရမည့် ပစ္စည်း။

အမှတ်ပေးမှု - ၅။ (ပစ္စည်းများ၏ အမှတ်ပေးမှုသည် လက်နက်ကိရိယာများ၏ အမှတ်ပေးမှုနှင့် အတူတူပင် ဖြစ်သည်။ ၁ မှ ၁၀ အထိ ဖြစ်ပြီး အမှတ်ပေးမှု မြင့်မားလေ ပစ္စည်း၏ တန်ဖိုး ပိုကြီးလေ ဖြစ်သည်။)

အကျဉ်းချုပ် - ထိုအရာသည် အလွန် လှိုက်လှဲစွာ ရေးသားထားသော ထောက်ခံစာ တစ်စောင် ဖြစ်သည်။ ခေါင်းဆောင် ရိုဝန် သည် သူ၏ လုပ်ပိုင်ခွင့် အာဏာကို အလွဲသုံးစားလုပ်ကာ လေရဟတ်ရွာ မှ လူမိုက်တစ်ဦးကို သက်တော်စောင့်တပ်ဖွဲ့ဝင် တစ်ဦး ဖြစ်လာစေရန် ထောက်ခံပေးထားခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုစာကို အသုံးပြု၍ မည်သူမဆို သက်တော်စောင့်တပ်ဖွဲ့ဝင် တစ်ဦး ဖြစ်လာနိုင်သည်။ အဓိက လိုအပ်ချက်မှာ သင်သည် အမျိုးသား တစ်ဦး ဖြစ်ရမည် ဖြစ်ပြီး လက်ထဲတွင် ဘယ်လီ လုံလောက်စွာ ရှိရမည် ဖြစ်သည်။

လက်ထဲရှိ ထောက်ခံစာ၏ အကျဉ်းချုပ်ကို ဖတ်ပြီးနောက် ဆုရှောင်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ဝမ်းသာသော အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာသည်။ ထိုအရာက သူ အလိုချင်ဆုံးသော ပစ္စည်းပင် ဖြစ်သည်။

ဘုရင်ကို သွားရောက် လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်ရန် မဖြစ်နိုင်သဖြင့် အနည်းဆုံးတော့ ထိုသူနှင့် တွေ့ဆုံနိုင်မှ ဖြစ်မည်။ အိပ်မက်ဆိုးအဆင့်ရှိသော တာဝန်ကို ခွန်အားသက်သက်ဖြင့် ဖြေရှင်း၍ မရနိုင်ပေ။

ဆုရှောင်သည် ပစ္စည်းများ အားလုံးကို သိုလှောင်ရုံ ထဲသို့ ထည့်သွင်းလိုက်ပြီး နေအိမ်ထဲမှ တန်းတန်းမတ်မတ် ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။

ပထမဆုံး အနေဖြင့် စားသောက်ဆိုင် တစ်ဆိုင်တွင် ဗိုက်အဝ စားသောက်လိုက်ပြီးနောက် လမ်းမများပေါ်တွင် ကင်းလှည့်နေသော သက်တော်စောင့်များကို စတင် ရှာဖွေလေတော့သည်။

သက်တော်စောင့်တပ်ဖွဲ့ ဆိုသည်မှာ လမ်းမများပေါ်တွင် ကင်းလှည့်ခြင်း၊ ခါးပိုက်နှိုက်များကို အရေးယူခြင်း အစရှိသော အလုပ်များကို လုပ်ဆောင်ရပြီး လုပ်ပိုင်ခွင့် အာဏာ သိပ်မကြီးမားသော်လည်း ဂိုအာတိုင်းပြည်၏ အစိုးရ လက်အောက်ခံ အဖွဲ့အစည်း တစ်ခုတော့ ဖြစ်သည်။

သက်တော်စောင့် အချို့၏ နောက်သို့ လိုက်ပါသွားပြီးနောက် သက်တော်စောင့်တပ်ဖွဲ့ ၏ ဌာနချုပ်ကို ဆုရှောင် လျင်မြန်စွာ ရှာတွေ့သွားသည်။ ၎င်းမှာ နှစ်ထပ် ရုံးခန်း အဆောက်အအုံ တစ်ခု ဖြစ်ပြီး တံခါးဝတွင် သက်တော်စောင့် နှစ်ဦး ပျင်းရိစွာ ရပ်နေကြသည်။

ဆုရှောင်၏ လက်ထဲတွင် ထောက်ခံစာ ရှိနေသဖြင့် ရှေ့သို့ တန်းတန်းမတ်မတ် လျှောက်သွားလိုက်သည်။

"ရပ်စမ်း... ဒီနေရာက သက်တော်စောင့်တပ်ဖွဲ့ပဲ၊ မဆင်မခြင် ဝင်လာလို့ မရဘူး"

လူငယ် သက်တော်စောင့် တစ်ဦးသည် ရိုင်းစိုင်းစွာ ပြောလိုက်ပြီး ဆုရှောင်၏ သာမန် ပြည်သူ ဝတ်စုံကို မြင်လိုက်ရသောအခါ အသံမှာ အနည်းငယ် မောက်မာသွားသည်။

"ကျွန်တော်က သက်တော်စောင့်အသစ်ပါ..."

ဆုရှောင်သည် မိမိ၏ နာမည်ရင်းကို ပြောရန် ဟန်ပြင်လိုက်သော်လည်း 'ဆုရှောင်' ဟူသော နာမည်မှာ ဝမ်းပိစ်ကမ္ဘာနှင့် သိပ်ပြီး မလိုက်ဖက်ကြောင်း ချက်ချင်း သတိပြုမိသွားသဖြင့် ဦးနှောက်ကို အလျင်အမြန် အလုပ်ပေးလိုက်ပြီး ဆက်ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်တော်က သက်တော်စောင့်အသစ်... ပိုင်ယဲ့ပါ"

လူငယ် သက်တော်စောင့်မှာ ကြောင်သွားပြီး ဆုရှောင်ကို အထက်အောက် အကဲခတ် ကြည့်လိုက်သည်။

"ပိုင်ယဲ့ ဟုတ်လား၊ လူသစ်ရှိတယ်လို့ ငါ မကြားမိပါဘူး၊ မင်းကများ ခိုးဝင်..."

"ရိစ်... အရင်က ခေါင်းဆောင် ပြောထားတဲ့ ကိစ္စကို မှတ်မိသေးလား၊ အများကြီး စပ်စုမနေနဲ့၊ ပိုင်ယဲ့... မင်း ငါ့နောက်လိုက်ခဲ့"

ဘေးနားရှိ အသက် အနည်းငယ် ပိုကြီးသော သက်တော်စောင့်က လူငယ် သက်တော်စောင့်ကို မျက်စောင်းတစ်ချက် ထိုးလိုက်ပြီးနောက် ဆုရှောင်ကို ခေါ်ကာ အနောက်ဘက်ရှိ သက်တော်စောင့်တပ်ဖွဲ့ ရုံးခန်းထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားလေသည်။

လူငယ် သက်တော်စောင့်မှာ ဆုရှောင်ကို ဒေါသတကြီး မျက်စောင်းထိုးလိုက်ပြီး တစ်စုံတစ်ခုကို ပွစိပွစိ ရေရွတ်နေသည်။ ထိုကဲ့သို့ အရေးမပါသော ဇာတ်ကောင်မျိုးကို ဆုရှောင် လုံးဝ ဂရုမစိုက်ပေ။

အသက်ကြီးသော သက်တော်စောင့် နောက်သို့ လိုက်ပါသွားပြီးနောက် ရုံးခန်းတစ်ခု၏ ရှေ့သို့ ရောက်ရှိသွားသည်။

"အဟွတ်... အဟွတ်..."

အသက်ကြီးသော သက်တော်စောင့်သည် ခန္ဓာကိုယ်ကို မတ်မတ်ထားလိုက်ပြီး အဝတ်အစားများကို သေသပ်အောင် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။ တံခါးခေါက်ရန် ဟန်ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် အခန်းထဲမှ အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

အသက်ကြီးသော သက်တော်စောင့်သည် လက်ကို ပြန်ချလိုက်ပြီး ဘေးနားတွင် ငြိမ်သက်စွာ ရပ်နေလိုက်သည်။ ထိုအချိန်တွင် တံခါးသွားခေါက်ခြင်းမှာ လုံးဝ မသင့်တော်လှပေ။ သူ၏ အထက်လူကြီး စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်သွားနိုင်သည်။

အသက်ကြီးသော သက်တော်စောင့်သည် ဆုရှောင်ကို အားနာစွာ ပြုံးပြလိုက်သည်။ ဆုရှောင်သည် 'အထက်လူကြီး' ၏ အထူး အရေးတယူ ပြုလုပ်ခြင်း ခံရသူ ဖြစ်သဖြင့် သူ့အနေဖြင့် ဆုရှောင်ကို မစော်ကားရဲပေ။

ဆုရှောင်နှင့် အသက်ကြီးသော သက်တော်စောင့်တို့သည် ဘေးဘက်သို့ လျှောက်သွားလိုက်ကြသည်။ ဆုရှောင်သည် အင်္ကျီအိတ်ကပ်ထဲမှ ဆေးလိပ်ဘူးကို ထုတ်ကာ အသက်ကြီးသော သက်တော်စောင့်အား ဆေးလိပ်တစ်လိပ် ကမ်းပေးလိုက်သည်။

"ဖျစ်..."

ဆေးလိပ်မီး ညှိလိုက်ပြီးနောက် သူတို့နှစ်ဦးသည် စင်္ကြံလမ်းထဲတွင် စကားစမြည် ပြောဆိုနေကြသည်။ ဆေးလိပ်တစ်လိပ်မျှသာ ဖြစ်သော်လည်း ခိုင်မာမှု မရှိသော 'ခင်မင်မှု' တစ်ခုကိုတော့ တည်ဆောက်နိုင်ခဲ့ပေသည်။

"မင်းက တကယ်ကံကောင်းတာပဲ၊ 'အထက်လူကြီး' ရဲ့ ဂရုစိုက်မှုကို ခံရတယ်၊ စိတ်ချပါ... မင်း သက်တော်စောင့်တပ်ဖွဲ့ထဲ ဝင်ဖို့ ကြိုတင် အကြောင်းကြားထားပြီးသားမို့လို့ ဘာပြဿနာမှ မရှိဘူး၊ ဒါနဲ့... ငါ့နာမည်က ဟန့်ခ်ပါ၊ နောက်ဆိုရင် ငါတို့က လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တွေ ဖြစ်သွားပြီပေါ့"

ဆုရှောင်သည် နှိမ့်ချစွာ ပြုံးပြလိုက်သော်လည်း မျက်လုံးများထဲရှိ ခံစားချက်များကမူ လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားခြင်း မရှိပေ။

"ကျွန်တော့်နာမည် ပိုင်ယဲ့ပါ၊ ကူညီစောင့်ရှောက်ပေးပါဦးဗျာ"

ဆုရှောင် စကားပြောနေစဉ်မှာပင် လက်ထဲတွင် ကျန်ရှိနေသေးသော ဆေးလိပ်ဘူးကို ဟန့်ခ် ၏ အပေါ်အင်္ကျီ အိတ်ကပ်ထဲသို့ ထည့်ပေးလိုက်သည်။ ရှေ့ရှိ ထိုသက်တော်စောင့်အား အသုံးချ၍ ရမရ ဆိုသည်ကို သူ စဉ်းစားနေပြီ ဖြစ်သည်။ ယခုအချိန်တွင် မြို့တော်၏ အခြေအနေကို သူ လုံးဝ မသိရှိသေးရာ ထိုလူသည် သူ့အတွက် အလွန် အသုံးဝင်ပေလိမ့်မည်။

ဟန့်ခ် ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ အပြုံးများ ပိုမို တောက်ပသွားသည်။

ဟန့်ခ်သည် အတန်ကြာ စောင့်ဆိုင်းပြီးမှ တံခါးကို ခေါက်လိုက်သည်။

"ဘယ်သူလဲ... ဝင်လာခဲ့"

ရုံးခန်းထဲမှ ကြမ်းရှသော အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

အခန်း (၈) နဂါးသတ်ဓား

ဟန့်ခ်သည် ဖော်လံဖားသော အပြုံးဖြင့် ရုံးခန်းတံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်သည်။

"ခေါင်းဆောင်... ကျွန်တော်ပါ၊ ဟန့်ခ်ပါ"

ဆုရှောင်သည်လည်း သူ၏အနောက်မှ ကပ်လျက်ပါလာကာ ရုံးခန်းထဲသို့ ဝင်သွားလိုက်သည်။

"ဟန့်ခ်လား... ငါ့ကို လာမနှောင့်ယှက်တာ တော်သေးတာပေါ့၊ ပြောစမ်း... ဘာကိစ္စလဲ"

ရုံးခန်းထဲတွင် အပေါ်ပိုင်း ဗလာကျင်းထားသော လူထွားကြီးတစ်ဦး ထိုင်နေသည်။ ပြောင်လက်နေသော ခေါင်းနှင့် သူ၏ခက်ထန်ကြမ်းကြုတ်သော အရှိန်အဝါတို့ကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် ထိုလူထွားကြီးမှာ အားနည်းသူတစ်ယောက် လုံးဝ မဟုတ်ကြောင်း သိသာလှသည်။

"သူက လူသစ် ပိုင်ယဲ့ပါ၊ 'ဟိုလူ' ထောက်ခံပေးလိုက်တဲ့သူလေ၊ ဒါက ထောက်ခံစာပါ"

လူထွားကြီးသည် ဆုရှောင်ကို စွေကြည့်လိုက်ပြီး ထောက်ခံစာကို ယူကာ အကြမ်းဖျင်း ဖတ်ရှုပြီးနောက် ဆွဲဖြဲပစ်လိုက်သည်။

"အရင်တုန်းက သဘောတူထားတဲ့ ဈေးက ဘယ်လီ နှစ်သိန်းပါ၊ ဒါပေမဲ့ ဒီရက်ပိုင်း အရေးကြီးကိစ္စတွေ ဖြစ်လာနိုင်တော့ အခြေအနေက တင်းကျပ်နေတယ်၊ ဒါကြောင့် အနည်းဆုံး ဘယ်လီ လေးသိန်းတော့ ရမှဖြစ်မယ်"

ဆုရှောင်၏မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးတစ်ပွင့် ရှိနေဆဲပင်။ လက်ရှိအချိန်၌ သူသည် အားနည်းနေသေးသဖြင့် သူ၏စစ်မှန်သော ခံစားချက်များကို ယာယီ ဖုံးကွယ်ထားရပေမည်။

"ဒီလူထွားကြီးကို သေနတ်နဲ့ တစ်ချက်တည်း ပစ်သတ်လိုက်ပြီး ဘယ်လီ ဘယ်လောက်လဲဆိုတာ သေချာပြန်မေးပစ်လိုက်ရမလား" ဟု သူ၏စိတ်ထဲတွင် တဖွားဖွား ပေါ်ပေါက်နေမိသည်။ သို့သော် ဆုရှောင်သည် ဘယ်လီ လေးသိန်းကို ထုတ်ယူကာ လူထွားကြီး၏ရှေ့သို့ ကမ်းပေးလိုက်ပြီး စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောပေ။

ဆုရှောင်၏ပြတ်သားသော လုပ်ရပ်ကြောင့် လူထွားကြီး မျက်ခုံးပင့်သွားသည်။

"'ဟိုဘက်' က လူပီသပါပေတယ်၊ တကယ့်ကို လက်ဖွာတဲ့ကောင်ပဲ... နောက်ဆိုရင် မင်းလည်း သက်တော်စောင့်တပ်ဖွဲ့ဝင် တစ်ယောက် ဖြစ်သွားပြီ၊ ငါ့ကို ခေါင်းဆောင်လို့ပဲဖြစ်ဖြစ် အရာရှိမင်းလို့ပဲဖြစ်ဖြစ် ခေါ်လို့ရတယ်"

ဆုရှောင် ပြုံးနေဆဲဖြစ်သော်လည်း သူ၏အပြုံးသည် ထူးဆန်းသော ခံစားချက်တစ်ခုကို ပေးစွမ်းနေသည်။

"ဟုတ်ကဲ့ပါ... ခေါင်းဆောင်"

သက်တော်စောင့်တပ်ဖွဲ့ထဲသို့ ဝင်ရောက်ခြင်း အောင်မြင်သွားခဲ့ပြီဖြစ်ရာ ဘုရင်ကို လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်ရန် တာဝန်အတွက် ကြီးမားသော ခြေလှမ်းတစ်လှမ်း လှမ်းနိုင်ခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

ဘေးနားရှိ ဟန့်ခ်သည် ခေါင်းငုံ့ကာ မြေပြင်ကိုသာ စိုက်ကြည့်နေပြီး မြေကြီးပေါ်တွင် စိတ်ဝင်စားစရာတစ်ခုခု ရှိနေသကဲ့သို့ ဟန်ဆောင်နေသည်။ တကယ်တော့ ထိုသို့ မဟုတ်ပေ။ ဟန့်ခ်သည် အထက်လူကြီး လာဘ်စားနေသည်ကို သူ မမြင်တွေ့ခဲ့ရကြောင်း သဘောထား ပြသနေခြင်းသာဖြစ်သည်။

ထိုကိစ္စကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် ဝမ်းပိစ်ကမ္ဘာ၏ အခြေအနေသည် မည်မျှ ရှုပ်ထွေးနေကြောင်း သိသာလှသည်။ ငွေရှိပါက ထိုထက် ပိုမို မြင့်မားသော ရာထူးများကိုပင် ဝယ်ယူနိုင်မည်ဖြစ်ရာ ဆုရှောင်အတွက်တော့ ထိုအရာက သတင်းကောင်းတစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။ ဘယ်လီများသည် သူ့အတွက် အရေးမကြီးပေ။ ယခု သူ အလိုအပ်ဆုံးအရာမှာ အချိန်ဖြစ်သည်။ ဘယ်လီဖြင့် ဖြေရှင်း၍ရသော ပြဿနာများသည် ပြဿနာမဟုတ်ပေ။

[ သတိပေးချက် - မုဆိုးသည် သက်တော်စောင့်တပ်ဖွဲ့ အင်အားစုသို့ ဝင်ရောက်သွားသဖြင့် ဇာတ်လမ်း အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ကမ္ဘာ့အရင်းအမြစ် ၂.၁ ရာခိုင်နှုန်းကို ရရှိပါသည်။ ]

ရုံးခန်းထဲမှ ထွက်လာပြီးနောက် ဆုရှောင်သည် သက်တော်စောင့်တပ်ဖွဲ့၏ ပုံမှန် လက်နက်ကိရိယာများဖြစ်သော ဝတ်စုံတစ်စုံနှင့် မီးခတ်သေနတ်တစ်လက်ကို ထုတ်ယူရရှိခဲ့သည်။

သိုလှောင်ရုံထဲတွင် ဆုရှောင်သည် လက်ထဲရှိ ဟောင်းနွမ်းနေသော မီးခတ်သေနတ်ကို ကြည့်ကာ ဘာပြောရမည်မသိဘဲ ဟန့်ခ်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

"ဟန့်ခ်... လက်နက်တစ်ခုလောက် ပြောင်းပေးလို့ရမလား"

ဟန့်ခ်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အခက်အခဲ ဖြစ်နေသော အမူအရာ ပေါ်လာသည်။

"အဲဒါကလေ... အကုန်လုံးက သတ်မှတ်ထားတဲ့ ပစ္စည်းတွေမို့လို့... ငါလည်း..."

သူ၏တွန့်ဆုတ်နေသော လေသံကြောင့် ရှေ့ရှိ ထိုကောင်သည် သူ့ထံမှ လာဘ်တောင်းနေကြောင်း ဆုရှောင် ချက်ချင်း နားလည်လိုက်သည်။ ဆုရှောင်သည် ဘယ်လီ သုံးသောင်းကို ဟန့်ခ်၏ အိတ်ကပ်ထဲသို့ တိတ်တဆိတ် ထည့်ပေးလိုက်ရာ ဟန့်ခ်၏ မျက်နှာအမူအရာ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားပြီး ပြုံးရွှင်သွားတော့သည်။

"အားလုံးက လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တွေပဲလေ၊ အခက်အခဲရှိရင် တိုင်ပင်လို့ရပါတယ်၊ လက်နက်ကို မင်းဘာသာ ရွေးလိုက်... ဒါပေမဲ့ တစ်ခုပဲ ရွေးလို့ရမယ်နော်၊ ဒါက ဘယ်သူမှ ပြောင်းလဲလို့မရတဲ့ စည်းကမ်းပဲ"

ဆုရှောင်သည် လက်ထဲရှိ မီးခတ်သေနတ်ကို ချထားခဲ့ပြီး သိုလှောင်ရုံထဲတွင် လိုက်လံရှာဖွေလေတော့သည်။ ထိုနေရာတွင် လက်နက်အမျိုးအစား စုံလင်စွာ ရှိပြီး မကြာမီမှာပင် ဓားတစ်လက်ပေါ်သို့ သူ၏အကြည့်များ ရောက်ရှိသွားသည်။

ဓားအရှည်မှာ တစ်မီတာကျော်ခန့် ရှိပြီး ဓားသွားအကျယ်မှာ သုံးစင်တီမီတာခန့် ရှိသည်။ ဓားကိုယ်ထည်၏ အကွေးအကောက်မှာ အနည်းငယ်သာ ရှိပြီး ဆုရှောင်၏ မူလဓားလောက် မကောင်းမွန်သော်လည်း အတော်လေး ကောင်းမွန်သော လက်နက်တစ်ခုဖြစ်သည်။

"ဒါပဲ ယူတော့မယ်"

ဆုရှောင်သည် ဓားကို ကောက်ယူကာ ဓားအိမ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။ ဓားကို သူ ထိကိုင်လိုက်သည်နှင့် တပြိုင်နက် ပြန်လည်ဝင်စားခြင်းသုခဘုံမှ သတိပေးချက် ချက်ချင်း ပေါ်လာသည်။

"ဟေ့... ဟေ့... တခြားလက်နက်တွေ မင်း ယူလို့ရတယ်၊ ဒီဓားကတော့ မရဘူး"

ဟန့်ခ်၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ အပြုံးများ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ဘယ်လီ သုံးသောင်းကို လုံးဝ မယူထားခဲ့သကဲ့သို့ အေးစက်သွားသည်။

"မင်း ဘာပြောလိုက်တာလဲ"

ဆုရှောင်သည် ဓားကို ကိုင်ထားလျက် ဟန့်ခ်ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ မျက်လုံးများထဲတွင် အေးစက်ခက်ထန်သော အရိပ်အယောင်များ ဖြတ်ပြေးသွားသည်။ အမြဲတမ်း သည်းခံနေခြင်းသည် အခြားသူများကို မိမိအား အနိုင်ကျင့်ရန် အခွင့်အရေး ပေးသကဲ့သို့သာ ဖြစ်စေမည်။

ဆုရှောင်၏ အကြည့်ကို သတိထားမိလိုက်သောအခါ ဟန့်ခ် လန့်ဖျပ်သွားပြီး ရင်ထဲတွင် အေးစိမ့်သွားသည်။

"ဒီကောင် လူသတ်ဖူးတယ်၊ ပြီးတော့ တစ်ယောက်တည်းတောင် မဟုတ်ဘူး"

ဟန့်ခ် စိတ်ထဲတွင် ဗျာများနေပြီး ဆုရှောင်နှင့် ချက်ချင်း ရန်ဖြစ်ရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း ဆုရှောင်၏လက်ထဲရှိ ဓားကြောင့် အတော်လေး လန့်သွားသည်။

"ဟန့်ခ်... ဒီကိစ္စတွေကို သိပ်ပြီး ဂရုမစိုက်ပါနဲ့၊ ငါတို့က 'သူငယ်ချင်း' တွေပဲ မဟုတ်ဘူးလား"

ဆုရှောင်၏ လက်ထဲရှိ ဓားရိုးသည် ဟန့်ခ်၏ ရင်ဘတ်ဆီသို့ ချိန်ရွယ်ထားသည်။

ပိုက်ဆံယူပြီး ပါးစပ်ပိတ်နေမလား၊ သို့မဟုတ် ဆုရှောင်က သူ့ကို ဒီနေရာမှာတင် သတ်ပစ်လိုက်ရမလား ဆိုသည့် ရွေးချယ်စရာနှစ်ခုသာ ရှိသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထိုဓားသည် သူ့တာဝန် ပြီးမြောက်ရေးအတွက် များစွာ အထောက်အကူ ဖြစ်စေသောကြောင့်ဖြစ်သည်။

ထို့အပြင် လက်ထဲရောက်နေပြီးသား ပစ္စည်းကို ခြိမ်းခြောက်ခံရုံလေးဖြင့် ဆုရှောင် လုံးဝ လက်လျှော့မည် မဟုတ်ပေ။ အကယ်၍ ဟန့်ခ်ကို သူ သတ်ပစ်လိုက်လျှင်တောင် လူထွားကြီးကို လုံလောက်သော ငွေကြေး ပေးလိုက်ပါက ထိုသူသည် မသိချင်ယောင်ဆောင်နေမည်ဟု ဆုရှောင် ယုံကြည်ထားသည်။

"ဒီကိစ္စ မင်းနဲ့ငါပဲ သိတာ... ဒီဓားကတော့ သူငယ်ချင်းတစ်ယောက် တိုးလာတယ်လို့ပဲ သဘောထားလိုက်တော့မယ်"

ဟန့်ခ်သည် ဆုရှောင်၏ ပခုံးကို ရင်းနှီးစွာ ပုတ်လိုက်သည်။ သူ အလျှော့ပေးလိုက်ပြီ ဖြစ်ရာ သိုလှောင်ရုံထဲရှိ တင်းမာနေသော အခြေအနေများ ပျောက်ကွယ်သွားလေသည်။

"ငါ မြို့တော်ကို ဒီနေ့မှ ရောက်တာဆိုတော့ သိစရာလေးတွေ နည်းနည်း ရှိတယ်၊ အဲဒီတော့ မင်းလို သူငယ်ချင်းမျိုးကို ငါ ပေါင်းကို ပေါင်းရမှာပဲ"

ဆုရှောင် စိတ်ထဲမှ သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်မိသည်။ သာမန် သက်တော်စောင့်တစ်ယောက်ကိုပင် ထိုမျှ ခက်ခဲစွာ ရင်ဆိုင်နေရရာ ဘုရင်၏အနီးသို့ ရောက်ရှိသွားသောအခါ မည်ကဲ့သို့သော ရန်သူမျိုးနှင့် ရင်ဆိုင်ရမည်နည်း။

ထိုကဲ့သို့သော စိန်ခေါ်မှုများပြည့်နှက်နေသည့် ခံစားချက်က ဆုရှောင်၏နှလုံးခုန်သံကို တဖြည်းဖြည်း မြန်ဆန်လာစေပြီး ကိုယ်တွင်းမှ သွေးများ ပူနွေးလာစေသည်။ ထိုခံစားချက်မျိုးကို သူ စတင် နှစ်သက်လာပြီဖြစ်သည်။ သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲရှိ တိုက်ခိုက်လိုစိတ်များ တဖြည်းဖြည်း နိုးထလာသည်။

ဆုရှောင် ထိုမျှ ပြတ်ပြတ်သားသား လုပ်ဆောင်ရခြင်းမှာလည်း အကြောင်းရင်း ရှိသည်။ ဓားကို သူ ထိကိုင်လိုက်ချိန်တွင် ပြန်လည်ဝင်စားခြင်းသုခဘုံမှ သတိပေးချက် ထွက်ပေါ်လာသောကြောင့်ဖြစ်သည်။

[ နဂါးသတ်ဓားကို ရရှိပါသည်။ ]

နဂါးသတ်ဓား (အဖြူရောင် - ရှားပါး)

ထွက်ရှိရာအရပ် - ဝမ်းပိစ်ကမ္ဘာ၊ သံမဏိမီးဖို ပန်းပဲရုံ

ကြာရှည်ခံနိုင်စွမ်း - ၃၅/၄၀-၅ (ထိုလက်နက်သည် အလွန် ပြင်းထန်စွာ ပျက်စီးခဲ့ဖူးသဖြင့် ကြာရှည်ခံနိုင်စွမ်း ၅ မှတ် လျော့ကျနေသည်။)

တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်း - ၅ မှ ၁၆ (ခုတ်ပိုင်းမှု အားပြင်းထန်မှုအပေါ် မူတည်၍ တွက်ချက်သည်။)

အသုံးပြုရန် လိုအပ်ချက် - ခွန်အား ၂ မှတ် ရှိပါက အသုံးပြုနိုင်ပြီး ခွန်အား ၅ မှတ် ကျော်လွန်ပါက ပိုမို သွက်လက်စွာ အသုံးပြုနိုင်သည်။

အမှတ်ပေးမှု - ၁၀ (မှတ်ချက် - အဖြူရောင် လက်နက်ကိရိယာများ၏ အမှတ်ပေးမှုသည် ၁ မှ ၁၀ အထိ ဖြစ်သည်။ အမှတ် ၁၀ ရရှိသော အဖြူရောင် လက်နက်ကိရိယာများကို 'ရှားပါး' ဟု သတ်မှတ်ပြီး အထူးစွမ်းရည်များ ပါဝင်မည်ဖြစ်သည်။)

အထူးစွမ်းရည် - နဂါး၏အရှိန်အဝါ။ ထိုလက်နက်ကို ကိုင်ဆောင်ထားစဉ် ရန်သူအား တုန်လှုပ်ခြောက်ခြားစေသော အာနိသင်ကို ဖြစ်ပေါ်စေမည်။ (တုန်လှုပ်ခြောက်ခြားစေသော အာနိသင် ဆိုသည်မှာ ရန်သူ၏တိုက်ခိုက်လိုစိတ်ကို လျော့ကျစေခြင်းဖြစ်သည်။)

အကျဉ်းချုပ် - ထိုဓားသည် နဂါးသတ်ဓားသမား ရျူးမ ငယ်ရွယ်စဉ်က ကိုင်ဆောင်ခဲ့သော ဓားဖြစ်သည်။ သို့သော် ပြင်းထန်စွာ ပျက်စီးခဲ့ဖူးသဖြင့် ပြန်လည်ပြုပြင်ပြီးနောက် အရည်အသွေး ကျဆင်းသွားခဲ့သည်။ နောက်ပိုင်းတွင် ရျူးမသည် ရှူးဆွီး ဓားနက်ကို ရရှိခဲ့သဖြင့် ထိုလက်နက်ကို အိပ်ခန်းထဲတွင်သာ သိမ်းဆည်းထားခဲ့သည်။ ရျူးမ သေဆုံးသွားသောအခါ ထိုလက်နက်သည် ပြင်ပသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။

ဈေးနှုန်း - သုခဒင်္ဂါး ၁၁၀၀ (ထိုပစ္စည်းသည် စည်းမျဉ်းဝင် ပစ္စည်းဖြစ်သဖြင့် ဝမ်းပိစ်ကမ္ဘာ ပြင်ပသို့ ယူဆောင်သွားခွင့် ရှိသည်။)

......

ရျူးမ ဆိုသည်မှာ နာမည်ကြီး ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦး ဖြစ်ပြီး ဝမ်းပိစ်ကမ္ဘာ၏ စွမ်းအားကြီးမားသူတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ ယခုလက်ရှိ ကမ္ဘာ့အကောင်းဆုံး ဓားသမား ဖြစ်သည့် မီဟော့ခ်ပင်လျှင် သူ့ထက် သာလွန်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

ထိုကဲ့သို့သော စွမ်းအားကြီးမားသူ ငယ်စဉ်က ကိုင်ဆောင်ခဲ့သော ဓားသည် မည်သို့ အားနည်းနိုင်မည်နည်း။ ဆုရှောင် သံသယဖြစ်မိသည်မှာ ထိုနဂါးသတ်ဓားသာ မပျက်စီးခဲ့ပါက အစိမ်းရောင် သို့မဟုတ် အပြာရောင် အဆင့်ရှိသော လက်နက်တစ်ခုဖြစ်နိုင်ကြောင်းပင်။

ထို့ကြောင့်လည်း ဆုရှောင်သည် ဟန့်ခ်နှင့် ရန်သူဖြစ်ရမည်ကိုပင် ဂရုမစိုက်ဘဲ ထိုဓားကို ရယူခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် သူတို့နှစ်ဦး ရန်သူ မဖြစ်ခဲ့ဘဲ ထို အတုအယောင် 'ခင်မင်မှု' လေးသည် အချိန်အတန်ကြာ ဆက်လက် တည်ရှိနေဦးမည်ဖြစ်သည်။

"မင်း ကံကောင်းသွားတယ်၊ ဒီဓားက ပင်လယ်ဓားပြ တစ်စုဆီကနေ သိမ်းဆည်းရမိခဲ့တာ၊ ဒီဓားက ရတနာ တစ်ပါးမှန်း ငါကလွဲရင် တခြား ဘယ်သူမှ မသိဘူး၊ ငါသာ ဓားမသုံးတတ်ရင်ရယ်၊ ပြီးတော့ သိုလှောင်ရုံမှာ ဒုတိယ လက်နက်တစ်ခု ထပ်ရွေးခွင့်မရှိဘူး ဆိုတဲ့ တင်းကျပ်တဲ့ စည်းမျဉ်းသာ မရှိရင် ဒီဓားကို ငါ ယူသွားတာ ကြာပြီ"

ဆုရှောင် ပြုံးလိုက်ပြီး ဘာမှ ပြန်မပြောဘဲ နဂါးသတ်ဓားကို ခါးကြားတွင် ထိုးလိုက်သည်။ ဓားတစ်လက် ရှိနေပြီဖြစ်ရာ သူ၏ တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်းမှာ အဆမတန် မြင့်တက်သွားပြီ ဖြစ်ပြီး စိတ်ထဲတွင်လည်း ပိုမို လုံခြုံသွားသလို ခံစားရသည်။

"သွားမယ်... နောက်နှစ်ရက်နေရင် အရေးကြီးကိစ္စ ရှိတယ်၊ အဲဒီအခါကျရင် ငါတို့ အားနေလို့ မရဘူး"

ဟန့်ခ် သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်ပြီး တစ်ခုခုကို စိုးရိမ်နေပုံ ရသည်။

"ဘာကိစ္စလဲ... ငါလည်း ကြိုတင် ပြင်ဆင်ထားလို့ ရအောင် နည်းနည်းလောက် ပြောပြပါလား"

"နောက်လဝက်နေရင် ကမ္ဘာ့အထက်တန်းလွှာ တော်ဝင်နဂါးများ ဂိုအာတိုင်းပြည်ကို လာရောက် စစ်ဆေးမယ့် နေ့ပဲ၊ ဒါကြောင့် သန်ဘက်ခါကျရင် အမှိုက်စွန့်ပစ်ရာနေရာကို ငါတို့ 'ရှင်းလင်း' ရမယ်"

[Footnote: "ရျူးမ (Ryuma)" နှင့် "မီဟော့ခ် (Mihawk / Hawkeye)" တို့မှာ One Piece ဇာတ်လမ်းတွဲမှ ဓားပညာတွင် အလွန်ထူးချွန်သော နာမည်ကျော် ဇာတ်ကောင်များ ဖြစ်ကြပါသည်။ ရျူးမ သည် ရှေးယခင်က "နဂါးသတ်ဓားသမား" ဟု ကျော်ကြားခဲ့သော ဆာမူရိုင်း တစ်ဦးဖြစ်ပြီး၊ မီဟော့ခ် မှာမူ ကမ္ဘာ့အကောင်းဆုံး ဓားသမား အဖြစ် သတ်မှတ်ခံထားရသူ ဖြစ်ပါသည်။]