အခန်း (၁၃-၁၄)

အခန်း (၁၃) ကြောင်မျိုးရင်းဝင်တိရစ္ဆာန်များ၏ အားနည်းချက်

တစ်ဝက်တစ်ပျက် ကိန်းဂဏန်းစနစ်တွင် ကောင်းကျိုးများစွာ ရှိပြီး ဥပမာအားဖြင့် သူ၏ ကိုယ်ပိုင် စွမ်းအားကို မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ သိရှိနားလည်စေနိုင်သည်။ ထိုသို့ တွေးကြည့်လိုက်လျှင် စွမ်းအားကြီးမားလာမည့် နည်းလမ်းသည် အတော်လေး ရိုးရှင်းသွားပြီး ခန္ဓာကိုယ်၏ စွမ်းရည် အသီးသီးကို မြှင့်တင်ပေးရင်း လက်တွေ့ တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်းကိုလည်း မြှင့်တင်ရမည် ဖြစ်သည်။ စွမ်းရည်များ မည်မျှပင် ကောင်းမွန်နေပါစေ တိုက်ပွဲတွင် အသုံးမချနိုင်ပါက အလဟဿသာ ဖြစ်သည်။

ထို့အပြင် သူသည် ဝမ်းပိစ်ကမ္ဘာသို့ ပို့ဆောင်ခံရခြင်း ဖြစ်ရာ အခြားကမ္ဘာများသို့လည်း သေချာပေါက် ပို့ဆောင်ခံရမည် ဖြစ်ကြောင်း ဆုရှောင် ခန့်မှန်းမိပြီး ထိုအချိန်ကျပါက စွမ်းအားကြီးမားလာမည့် အခွင့်အရေးများ အများအပြား ရှိလာမည် ဖြစ်သည်။

သူ၏ လက်ရှိ စွမ်းရည်များမှာ - ခွန်အား ၇ မှတ်၊ အမြန်နှုန်း ၇ မှတ်၊ သက်လုံ ၅ မှတ်၊ ဉာဏ်ရည် ၆ မှတ်၊ ဆွဲဆောင်မှု ၃ မှတ် ဖြစ်ပြီး ကံကောင်းခြင်းကမူ သနားစရာကောင်းလောက်အောင် ၁ မှတ်သာ ရှိသည်။ ခွန်အားနှင့် အမြန်နှုန်း စွမ်းရည်များအတွက် ရှင်းပြရန် မလိုအပ်ဘဲ ၎င်းတို့၏ အသုံးဝင်ပုံမှာ အလွန် ရှင်းလင်းကာ သူ၏ အနီးကပ် တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်းနှင့် သက်ဆိုင်နေသည်။ သက်လုံသည် သက်စောင့်စွမ်းအား၏ အားကောင်းမှုနှင့် ခံနိုင်ရည်အားကို ကိုယ်စားပြုပြီး ဉာဏ်ရည်မှာ မှော်ပညာ အမျိုးအစား ဖြစ်ကာ လက်ရှိအချိန်တွင် ၎င်း၏ အသုံးဝင်ပုံကို ရှင်းလင်းစွာ မသိရသေးပေ။

ဆွဲဆောင်မှုကမူ ပို၍ပင် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်စေပြီး ဆွဲဆောင်မှု တိုးလာခြင်းက သူ့ကို ပိုမို ချောမောလာစေမည်လား။ ဆုရှောင် ခေါင်းခါလိုက်ပြီး ဆွဲဆောင်မှု စွမ်းရည်သည် ထိုသို့ မဖြစ်နိုင်ဘဲ လူမှုဆက်ဆံရေး သို့မဟုတ် ဆင့်ခေါ်ခြင်း ဆိုင်ရာ စွမ်းရည်များကို တိုးတက်စေခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။ နောက်ဆုံး ကံကောင်းခြင်း စွမ်းရည်သည် အလွန် အရေးကြီးသော စွမ်းရည်တစ်ခု ဖြစ်နိုင်ပြီး အလွန် စွမ်းအားကြီးမားနိုင်သော်လည်း တိုးတက်ရန် ခက်ခဲမည် ဖြစ်သည်။

ဆုရှောင်သည် ဓားအသုံးပြုရာတွင် ကျွမ်းကျင်သဖြင့် သူ၏ အနာဂတ် ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်မှုသည် ခွန်အား၊ အမြန်နှုန်း စသည့် စွမ်းရည်များနှင့် သက်ဆိုင်နေနိုင်ပြီး လက်ရှိတွင် သူသည် ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်ရေး လမ်းကြောင်းကို မသတ်မှတ်ရသေးရာ ထိုသည်မှာ သူကြုံတွေ့ရသော ပထမဆုံး သွေဖီသွားသောကမ္ဘာ ဖြစ်၍ ထိုကဲ့သို့သော ပြဿနာများကို စဉ်းစားရန် စောလွန်းသေးသည်။

ဆုရှောင် စဉ်းစားခန်း ဝင်နေစဉ်မှာပင် အဝေးမှ တောအုပ်ထဲတွင် သစ်ကိုင်းများ ကျိုးပဲ့သံ ကျွတ်ခနဲ ကျွတ်ခနဲ ထွက်ပေါ်လာပြီး ဧရာမ သားရဲကြီးတစ်ကောင် ချည်းကပ်လာနေသည်။ ရောက်လာလေပြီ။ တဖြည်းဖြည်း ချည်းကပ်လာသည်မှာ ကိုလူးဘိုတောင်၏အရှင်သခင် ဖြစ်ပြီး ခန္ဓာကိုယ် အလွန် ကြီးမားသော ကျားကြီးတစ်ကောင် ဖြစ်သည်။

ထိုကျားကြီးသည် သာမန် ကျားများနှင့် ပုံပန်းသဏ္ဌာန် ဆင်တူသော်လည်း ခန္ဓာကိုယ် ကြီးမားလှကာ အမြင့် လေးမီတာကျော် ရှိပြီး ခန္ဓာကိုယ် အရှည်မှာ အနည်းဆုံး ခုနစ်မီတာ၊ ရှစ်မီတာခန့် ရှိကာ ကမ္ဘာပေါ်ရှိ ဆင်များထက်ပင် အနည်းငယ် ပိုမို ကြီးမားပြီး အိမ်တစ်လုံးစာခန့် အရွယ်အစား ရှိသည်။ ကျားကြီး၏ အဝါရင့်ရောင် အမွေးများမှာ အလွန် အိစက်ပြီး တောက်ပနေကာ တောက်ပသော နေရောင်အောက်တွင် အရောင်လက်နေသည်။

ဆုရှောင်သည် သစ်ပင်ကြီးပေါ်တွင် ပုန်းအောင်းလျက် အောက်ဘက်ရှိ ကျားကြီးကို စူးစိုက်ကြည့်နေပြီး အသက်ရှူသံကိုပင် တိတ်ဆိတ်အောင် ထိန်းထားသည်။ ထိုကဲ့သို့သော သားရဲကြီးများသည် သေးငယ်သော အသံများကိုပင် သတိပြုမိနိုင်သဖြင့် ဆုရှောင် အလွန် သတိထားနေရသည်။ ဆုရှောင် ဆင်ထားသော ထောင်ချောက်အနီးသို့ ရောက်သောအခါ ကျားကြီး၏ နှာခေါင်း လှုပ်ရှားသွားပြီး အန္တရာယ်ကို အနံ့ခံမိသကဲ့သို့ ထောင်ချောက်အနီးသို့ ချည်းကပ်ရန် တွန့်ဆုတ်နေသည်။

သို့သော် ထောင်ချောက်ပေါ်ရှိ အသီးခြောက်အချို့သည် ထိုကျားကြီးအတွက် အလွန် ဆွဲဆောင်မှု ရှိနေသည်။ ထိုအသီးခြောက်များသည် ဆုရှောင် မြို့တော်ရှိ ကုန်စုံဆိုင်မှ ဝယ်ယူလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပြီး မုထျန်ကျစ်ဟု ခေါ်သည်။ မုထျန်ကျစ်သည် ဝမ်းပိစ်ကမ္ဘာ၏ သီးသန့် အသီးခြောက် တစ်မျိုး ဖြစ်ပြီး လက်တွေ့ကမ္ဘာတွင်လည်း မုထျန်ကျစ်နှင့် အာနိသင် ဆင်တူသော အပင်တစ်မျိုး ရှိရာ ၎င်းမှာ ကြောင်ကြိုက်သည့်အပင်ပင် ဖြစ်သည်။

ကိုလူးဘိုတောင်၏အရှင်သခင်သည် ခန္ဓာကိုယ် ကြီးမားသော်လည်း ကြောင်မျိုးရင်းဝင် တိရစ္ဆာန်များ၏ ဗီဇကို မလွန်ဆန်နိုင်ဘဲ ကြောင်ကြိုက်သည့်အပင်နှင့် ဆင်တူသော မုထျန်ကျစ်ကို လုံးဝ ခုခံနိုင်စွမ်း မရှိပေ။ ကြောင်ကြိုက်သည့်အပင်သည် ကြောင်များအတွက် မူးယစ်ဆေးဟုပင် တင်စားခေါ်ဝေါ်ကြပြီး ကြောင်မျိုးရင်းဝင် တိရစ္ဆာန် အများစုအတွက် ပြင်းထန်သော ဆွဲဆောင်မှု ရှိကြောင်း သိထားသင့်သည်။

ကျားကြီး၏ သွားရည်ကျနေသော အကြည့်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူ၏ အစီအစဉ် အလွန် အောင်မြင်ကြောင်း ဆုရှောင် သိလိုက်သည်။ ကျားကြီးသည် ထောင်ချောက် ဝန်းကျင်တွင် လျှောက်သွားနေပြီး အလွန် သတိထားကာ သူစိမ်း အနံ့ကို ရနေသော်လည်း အန္တရာယ်ကိုတော့ မခံစားရပေ။ နောက်ဆုံးတွင် မုထျန်ကျစ်၏ ဆွဲဆောင်မှုကြောင့် ထိုကျားကြီးသည် ထောင်ချောက်၏ အလယ်ဗဟိုသို့ တဖြည်းဖြည်း ချည်းကပ်သွားလေသည်။ ကျားကြီးသည် အစပိုင်းတွင် သတိထား၍ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် လှမ်းပြီးနောက် ချက်ချင်း ရပ်တန့်သွားကာ ခေါင်းကို လှည့်၍ ပတ်ဝန်းကျင်ကို စူးစမ်း ကြည့်ရှုလေသည်။

သစ်ပင်ပေါ်မှ ဆုရှောင် မျက်ခုံးလှုပ်သွားပြီး ဝမ်းပိစ်ကမ္ဘာရှိ တိရစ္ဆာန်များ၏ ဉာဏ်ရည်သည် သာမန် သားရဲများထက် အများကြီး ပိုမြင့်မားကြောင်း စိတ်ထဲတွင် ချီးကျူးလိုက်မိသည်။ ကျားကြီး၏ အပြုအမူကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် အနည်းဆုံး အသက်ဆယ်နှစ်အရွယ် ကလေးတစ်ဦး၏ ဉာဏ်ရည် သို့မဟုတ် ထို့ထက်ပင် ပိုမို မြင့်မားနိုင်ကြောင်း သိသာလှသည်။ အချိန်များ တရွေ့ရွေ့ ကုန်ဆုံးသွားပြီး ကြာရှည်သော အားပြိုင်မှု စတင်လေရာ ထိုသည်မှာ သည်းခံနိုင်စွမ်းကို ယှဉ်ပြိုင်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

နောက်ဆုံးတွင် ကိုလူးဘိုတောင်၏အရှင်သခင်သည် မုထျန်ကျစ်၏ ဆွဲဆောင်မှုကို မခံနိုင်တော့ဘဲ ရှေ့သို့ ခုန်အုပ်သွားလေသည်။

"ဝုန်း..."

ဖုန်မှုန့်များ လွင့်စင်သွားပြီး ကိုလူးဘိုတောင်၏အရှင်သခင်သည် မြေကြီးပေါ်ရှိ မုထျန်ကျစ်အားလုံးကို တစ်လုတ်တည်း ဝါးမျိုလိုက်ပြီး စတင် ဝါးစားလေတော့သည်။ မုထျန်ကျစ်၏ အရသာမှာ မကောင်းမွန်လှဘဲ ခါးသက်ပြီး ဖန်သော်လည်း ကိုလူးဘိုတောင်၏အရှင်သခင်ကမူ အရသာခံကာ ဝါးစားနေလေသည်။

ခေတ္တမျှ ဝါးစားပြီးနောက် ကိုလူးဘိုတောင်၏အရှင်သခင်သည် တုံ့ပြန်မှုများ စတင်ဖြစ်ပေါ်လာပြီး မူလက ဝပ်နေသော အနေအထားမှ ခြေလေးချောင်း အပေါ်မြှောက်ကာ ကျောပြင်ကို မြက်ခင်းပေါ်တွင် ပွတ်တိုက်နေလေသည်။ ကိုလူးဘိုတောင်၏အရှင်သခင်သည် မြေပြင်ပေါ်တွင် လူးလှိမ့်နေလေတော့သည်။ အိမ်မွေးကြောင်များသည် ကြောင်ကြိုက်သည့်အပင် အများအပြားကို စားသုံးပြီးနောက် ထိုကဲ့သို့ တုံ့ပြန်မှုမျိုး ပြသတတ်ပြီး စိတ်ကယောင်ချောက်ချား ဖြစ်ကာ မြေပြင်ပေါ်တွင် အဆက်မပြတ် လူးလှိမ့်နေတတ်သည်။ ကိုလူးဘိုတောင်၏အရှင်သခင်သည် ရုပ်ဆင်းသဏ္ဌာန် ခန့်ညားသော်လည်း ထိုဗီဇကို မလွန်ဆန်နိုင်ဘဲ ပါးစပ်မှ အဆက်မပြတ် စီးကျနေသော သွားရည်များကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် ၎င်းသည် ယခုအချိန်တွင် စိတ်ကယောင်ချောက်ချား ဖြစ်နေကြောင်း သိသာလှသည်။

အချိန်အခါ သင့်ပြီဖြစ်ရာ ဆုရှောင်သည် လက်ထဲရှိ ယမ်းထောင်းသေနတ်ကို မြှောက်လိုက်ပြီး ထိုကျားကြီး၏ အောက်ရှိ မြေပြင်ကို ချိန်ရွယ်လိုက်သည်။ ဟုတ်ပါသည်၊ မြေပြင်ကို ချိန်ရွယ်ခြင်း ဖြစ်ပြီး သူ၏ လက်ထဲရှိ ယမ်းထောင်းသေနတ်ဖြင့် ကိုလူးဘိုတောင်၏အရှင်သခင်၏ မျက်လုံးကို တည့်တည့် ပစ်ခတ်လိုက်လျှင်ပင် ထိုကျားကြီးသည် ဒဏ်ရာရရုံသာ ရှိမည်ဖြစ်ပြီး သေဆုံးမည် မဟုတ်ပေ။ ထို့အပြင် သူ၏ သေနတ်ပစ်စွမ်းရည်ဖြင့် ကျားကြီး၏ မျက်လုံးကို ထိမှန်ရန် အာမမခံနိုင်ပေ။

ကျားကြီး၏ အောက်ရှိ မြေကြီးထဲတွင် ဆုရှောင်သည် ယမ်းများ အမြောက်အမြား မြှုပ်နှံထားပြီး ယမ်းများ၏ အပေါ်တွင် အခြားသော အရာအချို့ကိုလည်း ထည့်သွင်းထားရာ ထိုကျားကြီးကို ကောင်းကောင်းကြီး ဒုက္ခပေးနိုင်ပေမည်။ လက်ကို ဆန့်တန်းလိုက်ပြီး ယမ်းထောင်းသေနတ်၏ ခလုတ်ကို ဆွဲလိုက်သည်။

"ဒိုင်း..."

သေနတ်သံတစ်ချက် တောထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားပြီး တောအုပ်၏ ငြိမ်သက်မှုကို ဖြိုခွင်းလိုက်ကာ ငှက်အုပ်ကြီးကို လန့်ပျံသွားစေသည်။ ယမ်းများ ပေါက်ကွဲမှုကြောင့် ကျည်ဆန်တစ်တောင့်သည် သေနတ်ပြောင်းဝမှ ထွက်ပေါ်လာပြီး လေထဲတွင် လှိုင်းများကို တွန်းဖယ်ကာ မြေကြီးထဲသို့ လည်ပတ်၍ ဝင်ရောက်သွားလေရာ စိမ်းလန်းသော မြက်ပင်လေးတစ်ပင် ပြတ်တောက်သွားပြီး အရွက်ပိုင်းများ လွင့်စင်သွားသည်။ နီရဲနေသော ကျည်ဆန်သည် မြေပြင်ကို ဦးစွာ ဖောက်ထွင်းသွားပြီးနောက် မြေအောက်တွင် မြှုပ်နှံထားသော ယမ်းစည်များထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားကာ ဒီဂရီ ရာချီရှိသော အပူချိန်သည် ယမ်းများကို ချက်ချင်း မီးလောင်ကျွမ်းစေလေသည်။

ထိုရုတ်တရက် သေနတ်သံကြောင့် မြေပြင်ပေါ်တွင် လူးလှိမ့်နေသော ကိုလူးဘိုတောင်၏အရှင်သခင်၏ ခန္ဓာကိုယ် တုန်ခါသွားပြီး ချက်ချင်း ထပြေးရန် ကြိုးစားသော်လည်း နောက်ကျသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

"ဝုန်း..."

ကျယ်လောင်သော ပေါက်ကွဲသံကြီး တောထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားပြီး တစ်ကီလိုမီတာ ပတ်လည်ရှိ တိရစ္ဆာန်အားလုံး ကြောက်လန့်တကြား တုန်ရီသွားကာ အသံလာရာ အရပ်သို့ ကြည့်လိုက်ကြသည်။ မြေအောက်တွင် မြှုပ်နှံထားသော ယမ်းစည် ဆယ်ဂဏန်းခန့်သည် တစ်ခုပြီးတစ်ခု ပေါက်ကွဲသွားကာ ဆက်တိုက် ပေါက်ကွဲမှုများ ဖြစ်ပေါ်လာပြီး ပေါက်ကွဲသံကြီး တစ်ခုတည်းအဖြစ် ပေါင်းစပ်သွားလေသည်။

'ကိုလူးဘိုတောင်၏အရှင်သခင်' ရှိနေသော ထိုမြေနေရာမှ မြေကြီးများ လွင့်စင်သွားပြီး အရပ်လေးမျက်နှာသို့ ပန်းထွက်သွားကာ လွင့်စင်လာသော မြေကြီးများထဲတွင် သံမှိုအချို့ကိုပင် ခပ်ရေးရေး မြင်တွေ့ရရာ ၎င်းမှာ ပေါက်ကွဲမှု၏ သတ်ဖြတ်နိုင်စွမ်းကို တိုးမြှင့်ရန်အတွက် ဆုရှောင်က ယမ်းစည်များပေါ်တွင် တင်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။

တန်ချိန်အချို့ အလေးချိန်ရှိသော ဧရာမ သတ္တဝါကြီး 'ကိုလူးဘိုတောင်၏အရှင်သခင်'သည် အောက်ခြေမှ ပေါက်ကွဲမှု၏ တွန်းကန်အားကြောင့် သုံးမီတာခန့် အမြင့်သို့ လွင့်တက်သွားပြီး သံမှိုရာပေါင်းများစွာသည် ပေါက်ကွဲမှု၏ တွန်းကန်အားဖြင့် ၎င်း၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ နက်ရှိုင်းစွာ စိုက်ဝင်သွားလေသည်။

"ဝူး..."

နာကျင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သော ကျားဟိန်းသံကြီး ထွက်ပေါ်လာသော်လည်း အိပ်မက်ဆိုးသည် ထိုနေရာတွင် မဆုံးသေးပေ။ မီးတောက်များ ကောင်းကင်သို့ ထိုးတက်သွားပြီး လေထဲတွင် ရှိနေသော 'ကိုလူးဘိုတောင်၏အရှင်သခင်'ကို ဝါးမျိုသွားကာ အမွေးများ တူးခြစ်နေသော အနံ့တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ "ဖုန်း..." ခနဲအသံနှင့်အတူ ကိုလူးဘိုတောင်၏အရှင်သခင် မြေပြင်ပေါ်သို့ ကျရောက်သွားပြီး ယမ်းများ မီးလောင်ကျွမ်းပြီးနောက် ထွက်ပေါ်လာသော မီးခိုးငွေ့များသည် ထိုကျားကြီးကို ဖုံးလွှမ်းသွားကာ အတွင်းမှ တဖျစ်ဖျစ် မီးလောင်သံများ ထွက်ပေါ်နေသည်။

ဆုရှောင်သည် အဝေးရှိ သစ်ပင်ကြီးပေါ်တွင် ရပ်လျက် ထိုအရာအားလုံးကို အေးစက်စွာ စောင့်ကြည့်နေသော်လည်း မျက်နှာအမူအရာမှာ သိပ်မကောင်းလှပေ။ သနားကြင်နာစိတ်ဆိုသည်ကို သူ စွန့်လွှတ်လိုက်သည်မှာ ကြာလှပြီ ဖြစ်သည်။ သူ မျက်နှာပျက်ရခြင်း၏ အကြောင်းရင်းမှာ ထိုကျားကြီး သေဆုံးခြင်း မရှိသောကြောင့် ဖြစ်ပြီး အနည်းဆုံးတော့ ပြန်လည်ဝင်စားခြင်းသုခဘုံမှ သတိပေးချက် မထွက်ပေါ်လာသေးပေ။ အစီအစဉ်မှာ အလွန် ချောမွေ့စွာ အောင်မြင်ခဲ့သော်လည်း ဝမ်းပိစ်ကမ္ဘာရှိ သက်ရှိများ၏ စွမ်းအားကြီးမားမှုက လူကို ထိတ်လန့်စေသည်။

သစ်ပင်ပေါ်မှ ခုန်ဆင်းလိုက်ပြီး အပေါ်ပိုင်း ဗလာကျင်းထားသော ဆုရှောင်သည် ခါးကြားမှ နဂါးသတ်ဓားကို ဆွဲထုတ်လိုက်ကာ လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ဓားကို ကိုင်လျက် ထိုမီးခိုးငွေ့တန်းဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။ ဗုံးခွဲ၍ မသေပါက ဓားဖြင့် ခုတ်သတ်ရမည်ဖြစ်ကာ အောင်မြင်ရန် မျှော်လင့်ချက် အနည်းငယ် ရှိနေသရွေ့ သူ တိုက်ခိုက်ရဲသော သတ္တိရှိပြီး တိုက်ပွဲကို ဘယ်တော့မှ မကြောက်ရွံ့ပေ။

တစ်ဖက်တစ်လမ်းမှ ကြည့်မည်ဆိုပါက ဆုရှောင်သည် တိုက်ခိုက်ခြင်းကို အလွန် နှစ်သက်သူတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သေရေးရှင်ရေးရင်ဆိုင်ရသော တိုက်ပွဲများကသာ သူ၏ အမုန်းတရားများနှင့် အတိတ်က ကံဆိုးမှုများကို မေ့ပျောက်သွားစေပြီး ရန်သူကို သတ်ဖြတ်နိုင်သည်အထိ တိုက်ပွဲအတွင်း အပြည့်အဝ နစ်မြုပ်သွားစေနိုင်ပေသည်။

အခန်း (၁၄) တိုက်ပွဲ၏ အလှတရား

မီးခိုးငွေ့များသည် ကောင်းကင်သို့ ထိုးတက်သွားပြီး ယမ်းများ မီးလောင်ကျွမ်းရာမှ ထွက်ပေါ်လာသော အနံ့ဆိုးနှင့် အမွေးအမျှင်များ ကျွမ်းလောင်နေသော အနံ့တို့ ရောနှောကာ ထူးဆန်းသော အနံ့တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသဖြင့် ဆုရှောင်က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ မီးခိုးငွေ့များကြောင့် အမြင်အာရုံ ကွယ်နေသဖြင့် ထိုကျား၏ တိကျသော တည်နေရာကို မခန့်မှန်းနိုင်ပေ။

"ဂါး"

ဒေါသတကြီး ဟိန်းဟောက်သံက မီးခိုးငွေ့များထဲမှ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ထိုအသံကို ကြားလိုက်ရပြီးနောက် ဆုရှောင်၏ အာရုံစူးစိုက်မှုက အမြင့်ဆုံးသို့ ရောက်ရှိသွားသော်လည်း တစ်ကိုယ်လုံးရှိ ကြွက်သားများကိုမူ ပြေလျော့ထားလိုက်သည်။ ကြွက်သားများ တောင့်တင်းနေခြင်းက လှုပ်ရှားမှုများကို နှေးကွေးစေပြီး တိုက်ပွဲတွင် သေစေနိုင်သော ဟာကွက်များ ဖြစ်ပေါ်လာစေနိုင်သည်။ လက်ထဲရှိ ဓားကို အောက်သို့ သဘာဝကျကျ ချထားကာ ဓားသွားကို မြေပြင်သို့ ချိန်ရွယ်ထားလိုက်သည်။

ကျားက မပေါ်လာသေးဘဲ မီးခိုးငွေ့များထဲတွင် ပုန်းအောင်းနေသော်လည်း သူ့ကို မြင်တွေ့သွားပြီဖြစ်ကြောင်း ဆုရှောင် ခံစားမိနေသည်။ တောအုပ်ကြားမှ လေပြင်းတစ်ချက် တိုက်ခတ်လာကာ ထူထပ်သော မီးခိုးငွေ့များကို ဖြည်းညှင်းစွာ လွင့်စင်သွားစေသည်။ ထိုအချိန်မှာပင် ဧရာမပုံရိပ်တစ်ခုက မီးခိုးငွေ့အချို့နှင့်အတူ ပြေးထွက်လာရာ ထိုအကောင်မှာ ကျားပင် ဖြစ်သည်။

ဆုရှောင်၏ အမြင်အာရုံထဲတွင် ပေါ်လာသော ထိုကျားသည် မူလကကဲ့သို့ ခန့်ညားထည်ဝါခြင်း မရှိတော့ပေ။ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ အမွေးများစွာ မီးလောင်ကျွမ်းနေပြီး ကျွမ်းလောင်နေသော အမွေးများက အရေပြားပေါ်တွင် ကပ်နေကာ မီးပွားများပင် လင်းလက်နေသေးသည်။ ထိုဧရာမ ခန္ဓာကိုယ်သည်လည်း ဒဏ်ရာဗရပွဖြစ်နေပြီး သံမှိုအမြောက်အမြားက အသားထဲသို့ စိုက်ဝင်နေသည်။ အဆိုးရွားဆုံး ဒဏ်ရာမှာ ကျား၏ မျက်လုံးတစ်ဖက်ဖြစ်ပြီး ထိုမျက်လုံးတစ်ဝိုက်တွင် သံမှိုများ အပြည့်စိုက်ဝင်နေကာ မျက်လုံးအိမ်ထဲမှ အမည်းရောင်သွေးများ စီးကျနေသည်။

ကျား၏ ဒဏ်ရာများကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ဆုရှောင်၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်စွန်းများ ကွေးတက်သွားသည်။ ထိုကဲ့သို့သော ဒဏ်ရာမျိုးသည် မသေလျှင်ပင် တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်း အနည်းဆုံး ၉၀ ရာခိုင်နှုန်းခန့် ကျဆင်းသွားမည်ဖြစ်ရာ သူ၏ ထောင်ချောက်က အလွန် ထိရောက်မှုရှိပေသည်။ လူသားများသည် သဘာဝလောကတွင် အန္တရာယ်အရှိဆုံး သက်ရှိများဖြစ်ကြောင်း သေချာလှသည်။

ကျားက လေတိုးသံများနှင့်အတူ ဆုရှောင်ဆီသို့ ခုန်အုပ်လာပြီး ခြေလှမ်းအနည်းငယ်ဖြင့် ဆုရှောင်၏ရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာသည်။ ကျားကဲ့သို့သော ဧရာမသတ္တဝါနှင့် ယှဉ်လျှင် ဆုရှောင်သည် ၎င်း၏ ရှေ့ခြေထောက်လောက်ပင် အရပ်မမြင့်ပေ။ သို့သော် အဘယ်ကြောင့်မှန်းမသိ ဆုရှောင်၏ နှလုံးခုန်သံများ မြန်ဆန်လာပြီး ထိုမျှ ကြီးမားသော ပြိုင်ဘက်က သူ့ကို စိတ်လှုပ်ရှားစေသည်။

ကျား သူ့ဆီ မရောက်လာမီ ဆုရှောင်သည် မြေကြီးကို အားကုန်ကန်လိုက်ရာ သစ်ရွက်ခြောက်များ လွင့်စင်သွားသည်။ သူက ကျား၏ရှေ့သို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ်ဖြင့် ပြေးဝင်သွားကာ လက်ထဲရှိ ဓားဖြင့် ကျား၏ ရှေ့ခြေထောက်ကို ခုတ်ပိုင်းလိုက်သည်။

"ရွှပ်"

သွေးများ ပန်းထွက်သွားပြီး ကျား၏ ရှေ့ခြေထောက်တွင် ဓားဒဏ်ရာတစ်ချက် ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ နဂါးသတ်ဓားက အမှတ်ပေးမှု ၁၀ ရရှိသော လက်နက်ပီပီ ကျား၏ အရေပြားကို အလွယ်တကူ ထိုးဖောက်ပြီး ကြွက်သားများထဲသို့ နက်ရှိုင်းစွာ ဝင်ရောက်သွားသည်။ ကျားက နာကျင်စွာ ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။ ယခင် ပေါက်ကွဲမှု ဒဏ်ရာကြောင့် ၎င်း၏ လှုပ်ရှားမှုများ အနည်းငယ် နှေးကွေးနေကာ ဦးနှောက်မှာ ယခုထိ မူးဝေနေဆဲ ဖြစ်သည်။ ကျား ပြန်လည် တိုက်ခိုက်ရန် ပြင်လိုက်ချိန်တွင် ဆုရှောင်သည် ဘေးဘက်သို့ ခုန်ရှောင်သွားပြီး ကျား၏ ဘယ်ဘက်ခြမ်း၊ တစ်နည်းအားဖြင့် မျက်လုံးကွယ်နေသော နေရာသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။

ကြိတ်ဆုံကျောက်တုံး အရွယ်အစားခန့်ရှိသော ကျားလက်သည်း နှစ်ဖက်က ရှေ့သို့ အဆက်မပြတ် ကုတ်ခြစ်နေသည်။ ထွက်ပေါ်လာသော လက်သည်းများသည် သတ္တုအရောင်များ တောက်ပနေကာ အကယ်၍ ဆုရှောင်သာ အကုတ်ခံရပါက အသက်ပေးလိုက်ရနိုင်သည်မှာ သေချာလှသည်။ သို့သော် ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ကျားသည် သူ့ကို အနည်းငယ်မျှပင် မထိခိုက်နိုင်ခဲ့ပေ။ ထိုအခွင့်အရေးကို အသုံးချ၍ ဆုရှောင်သည် ရှေ့သို့ တိုးသွားပြီး ဓားရိုးကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ကာ ကျားလက်သည်းကို နောက်ထပ်တစ်ချက် ခုတ်ပိုင်းလိုက်ပြန်သည်။

ကျားလက်သည်းကို ခုတ်ပိုင်းရန် ရွေးချယ်ရခြင်းမှာ ဆုရှောင်အတွက် ရွေးချယ်စရာ မရှိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ကျား၏ အမြင့်မှာ အနည်းဆုံး လေးမီတာ ရှိရာ လည်ပင်း သို့မဟုတ် ခေါင်းစသည့် အရေးကြီး အစိတ်အပိုင်းများကို တိုက်ခိုက်ရန်မှာ အလွန် ခက်ခဲလှသည်။ ထိုကျားလက်သည်း နှစ်ဖက်၏ အန္တရာယ်ကြောင့် ဆုရှောင်သည် ကျား၏ အရေးကြီး အစိတ်အပိုင်းများကို မဆင်မခြင် သွားရောက် မတိုက်ခိုက်ရဲပေ။ သို့သော် ထိုသည်မှာလည်း ပြဿနာမရှိပေ။ ဘေးထွက်တာဝန်၏ အချိန်ကန့်သတ်ချက်မှာ နာရီအနည်းငယ် ကျန်ရှိနေသေးရာ ဆုရှောင်အတွက် အချိန်ရှိသေးသော်လည်း ကျားအတွက်မူ ထိုသို့ မဟုတ်ပေ။

ခေတ္တမျှ တိုက်ခိုက်ပြီးသည်နှင့် အနီးအနားရှိ မြေပြင်တွင် သွေးများ အများအပြား စွန်းထင်းနေပြီး မကြာမီ ကျားသည် သွေးထွက်လွန်သဖြင့် လဲကျသွားမည် ဖြစ်ကာ ထိုအချိန်ကျမှသာ သူ ကြိုက်သလို ခုတ်ပိုင်းနိုင်မည် ဖြစ်သည်။ ကျားကလည်း ထိုအချက်ကို သတိထားမိပုံရပြီး ဆုရှောင်ကို မျက်လုံးတစ်ဖက်တည်းဖြင့် နာကြည်းစွာ ကြည့်ရင်း နောက်ဆုတ်ရန် ပြင်နေသည်။

တိရစ္ဆာန်အများစုသည် အနောက်တွင် ကာကွယ်ပေးရမည့် သားငယ်များ ရှိမနေပါက အလွန်ဆိုးရွားသော အခြေအနေများနှင့် ကြုံတွေ့ရသောအခါ ထွက်ပြေးရန် ရွေးချယ်တတ်ကြသည်။ အန္တရာယ်ကို ရှောင်ရှားပြီး အကျိုးအမြတ်ကို ရှာဖွေခြင်းသည် လူသားများ၏ ဗီဇသာမက တိရစ္ဆာန်များလည်း အတူတူပင် ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် ထိုကျား၏ ဉာဏ်ရည်မှာ အလွန် မြင့်မားနေသေးသည်။ ကျားက ပြင်းပြင်းထန်ထန် အသက်ရှူနေပြီး လက်သည်းများသည် မြေကြီးထဲသို့ နက်ရှိုင်းစွာ စိုက်ဝင်နေကာ အချိန်မရွေး ထွက်ပြေးရန် ပြင်ဆင်နေသည်။ တိုက်ပွဲသည် ထိုအဆင့်အထိ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ရာ ဆုရှောင်က ကျားကို မည်သို့ ထွက်ပြေးခွင့် ပေးမည်နည်း။ သူသည် ထောင်ချောက်ဆင်ရန် အလွန် တန်ဖိုးရှိသော အချိန်များကို အသုံးပြုခဲ့ရသည်ပဲလေ။

ကျား နောက်ဆုတ်ရန် ပြင်လိုက်ချိန်မှာပင် ဆုရှောင်၏ လက်ထဲရှိ နဂါးသတ်ဓားက ဆက်တိုက် ခုတ်ပိုင်းလိုက်ရာ ကျား၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် သွေးသံရဲရဲ ဓားဒဏ်ရာအချို့ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ ကျား၏ သက်စောင့်စွမ်းအား ၈ ရာခိုင်နှုန်းသာ ကျန်ရှိတော့သည်ကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် မမျှော်လင့်ထားသော အခြေအနေများ မဖြစ်ပေါ်ပါက ကျား သေချာပေါက် သေဆုံးမည် ဖြစ်သည်။ ပြန်လည်ဝင်စားခြင်းသုခဘုံတွင် သက်စောင့်စွမ်းအား ၁၀ ရာခိုင်နှုန်းအောက် ကျဆင်းသွားပါက မည်သည့် သက်ရှိမဆို ရူးသွပ်သွားခြင်းမျိုး မရှိဘဲ အလွန် အားနည်းသွားမည် ဖြစ်သည်။ သတိလက်လွတ် ရူးသွပ်သွားခြင်းမျိုး မဆိုထားနှင့် ယခုအခါ ကျားသည် ပြေးရန်ပင် အဆင်မပြေတော့ဘဲ တိုက်ခိုက်မှုများမှာလည်း ပုံစံမကျတော့ကာ ထွက်ပြေးရန်သာ အာရုံစိုက်နေသည်။

ကျား ခြောက်ကြိမ်မြောက် ထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားချိန်တွင် ဆုရှောင်သည် လက်ထဲရှိ ဓားကို ကျား၏ နောက်ခြေထောက်ထဲသို့ ထိုးသွင်းလိုက်ပြီးနောက် ဓားရိုးကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ကာ အပြင်သို့ အားကုန် ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။ ဓားသွားက ကြွက်သားများကို ဖြတ်တောက်သွားသော အသံမှာ အလွန် ထူးခြားပြီး ဓားရိုးကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားသော ဆုရှောင်သည် ကြွက်သားများ ပြတ်တောက်သွားချိန်တွင် ဓားကိုယ်ထည်မှတစ်ဆင့် လာသော အနည်းငယ် တုန်ခါမှုကို ရှင်းလင်းစွာ ခံစားလိုက်ရသည်။ ကျားက နာကျင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး နောက်ခြေထောက်တွင် အလွန် နက်ရှိုင်းသော ဒဏ်ရာတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ သွေးများ ဒဏ်ရာကို မဖုံးလွှမ်းမီ ဆုရှောင်သည် ဒဏ်ရာအတွင်းမှ ပြတ်တောက်သွားသော အကြောတစ်ချောင်းကို မြင်လိုက်ရသည်။

အကြောပြတ်သွားပြီ ဖြစ်ရာ ကျားသည် ထွက်ပြေးရန် အခွင့်အရေး ဆုံးရှုံးသွားပြီ ဖြစ်ကြောင်း ကိုယ်စားပြုနေပြီး ၎င်းသည် ယနေ့ သေချာပေါက် သေရမည် ဖြစ်သည်။ ကျားကလည်း ထိုအချက်ကို သတိထားမိသွားပုံရပြီး ယခင် ပုံစံမှ ပြောင်းလဲကာ ဆုရှောင်ကို မျက်နှာမူ၍ ခြိမ်းခြောက်သော ဟိန်းဟောက်သံများကို အဆက်မပြတ် ပြုလုပ်နေသည်။ ဆုရှောင်သည် ကျား၏ ရှေ့တွင် ရပ်နေပြီး အပေါ်ပိုင်း ဗလာကျင်းထားသော ခန္ဓာကိုယ်တွင် ကျားသွေးများ အများအပြား စွန်းထင်းနေသည်။ ချောကျိကျိနှင့် နွေးထွေးနေသော သွေးများက ဆုရှောင်၏ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်မှုကို လှုံ့ဆော်ပေးလိုက်ပြီး ထိုအချိန်တွင် သူ့ကို အလွန် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အသွင် ဖြစ်စေသည်။ အိမ်တစ်လုံးစာခန့် အရွယ်အစားရှိသော ထိုသားရဲ၏ ရှေ့တွင် ရပ်လျက် ဆုရှောင်သည် ပြုံးနေပြီး အလွန် နွေးထွေးသော အပြုံးမျိုး ဖြစ်သည်။

'ကိုလူးဘိုတောင်၏အရှင်သခင်' သည် ကိုလူးဘိုတောင်တွင် နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြီးစိုးခဲ့ပြီး မည်သည့် သက်ရှိကိုမျှ ကြောက်ရွံ့ခဲ့ဖူးခြင်း မရှိပေ။ သို့သော် ထိုအချိန်တွင် ထိုသားရဲသည် ဆုရှောင်ကို အနည်းငယ် ကြောက်ရွံ့နေသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ပြုံးနေသော ထိုလူသားက ၎င်း၏ အသက်ကို နှုတ်ယူသွားနိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

"ဂါး"

ဒေါသနှင့် ကြောက်ရွံ့မှုများ ရောနှောနေသော ဟိန်းဟောက်သံတစ်ခုက ကိုလူးဘိုတောင် တစ်ခုလုံးကို ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။ ဆုရှောင်သည် ကျားဆီသို့ သွက်လက်စွာ ပြေးဝင်သွားပြီး တစ်ခါတစ်ရံတွင် နေရာယူမှုများကိုပါ ပြောင်းလဲနေသည်။ ကျားက ခန္ဓာကိုယ်ကို နှိမ့်ချလိုက်ပြီး ဆုရှောင်နှင့် အသေအကြေ တိုက်ခိုက်ရန် ပြင်ဆင်နေပုံ ရသည်။

ကျားလက်သည်း တစ်ဖက်က သွေးနံ့များနှင့်အတူ ဆုရှောင်၏ မျက်နှာဆီသို့ ဝင်ရောက်လာသည်။ ထိုလက်သည်းချက်မှာ မြန်ဆန်ပြီး ပြင်းထန်လှရာ ထိုကျားက အမြန်နှုန်းကို ဖုံးကွယ်ထားခဲ့ပြီး ထိုသေလုဆဲဆဲ အချိန်ကျမှသာ ထုတ်ဖော်ကာ ဆုရှောင်ကို အသေတိုက်ခိုက်ရန်ပြင်ဆင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ ထိုလက်သည်းချက်သာ အကုတ်ခံရပါက ဆုရှောင်အနေဖြင့် ကံကောင်း၍ မသေလျှင်ပင် ထွက်ပြေးရုံမှလွဲ၍ အခြားရွေးချယ်စရာ ရှိမည်မဟုတ်ပေ။

ဆုရှောင်သည် အသာစီး ရနေသကဲ့သို့ ထင်ရသော်လည်း အမှန်တကယ်တွင်မူ ထိုသို့ မဟုတ်ပေ။ သူနှင့် ကျား၏ စွမ်းအား ကွာဟချက်မှာ အလွန် ကြီးမားလှကာ ကျားကို ဆယ်ချက်ကျော်ခန့် ခုတ်ပိုင်းခဲ့သော်လည်း ကျား၏ ခေါင်းပေါ်ရှိ သွေးတန်းမှာ ၁ ရာခိုင်နှုန်းခန့်သာ လျော့ကျသွားပြီး လုံးဝ အရေးမပါလှပေ။ ထို ၁ ရာခိုင်နှုန်း ဆိုသည်မှာ ကျား အလျင်အမြန် သွေးထွက်လွန်နေခြင်းကိုပါ ထည့်တွက်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူသာ ကျား၏ လက်သည်းချက်ကို တည့်တည့် အကုတ်ခံရပါက တိုက်ပွဲ ပြီးဆုံးသွားနိုင်သည်။

လက်သည်းချက်က မျက်စိရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာပြီ ဖြစ်သော်လည်း ဆုရှောင်သည် ရှေ့သို့ ပြေးဝင်နေသည့် အဟုန်ကို ဆက်လက် ထိန်းသိမ်းထားပြီး ရှေ့သို့ တိုးဝင်သွားသည်။ ဆုရှောင် ကျားလက်သည်း အကုတ်ခံရတော့မည့် အချိန်တွင် သူ၏ ခြေထောက်နှစ်ဖက်ကို ကားလိုက်ပြီး ဒူးထောက်လျက် ခန္ဓာကိုယ် ကို နှိမ့်ချကာ ကိုယ်လုံးကို နောက်သို့ လှန်ချလိုက်သည်။ ပြင်းထန်သော သွေးနံ့များ ပါဝင်သည့် ကျားလက်သည်းက ဆုရှောင်၏ နှာခေါင်းထိပ်ကို ကပ်လျက် ဖြတ်သန်းသွားပြီး လေပြင်းများက သူ၏ ဆံပင်များကို လွင့်ပျံသွားစေသည်။ ဒူးခေါင်းများက မြေပြင်ပေါ်ရှိ သစ်ရွက်များကို တိုက်မိသွားပြီး ဆုရှောင်သည် ကျားလက်သည်းကို သီသီလေး ရှောင်တိမ်းနိုင်ခဲ့သည်။

မြေကြီးကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ထောက်ကာ ဆုရှောင်သည် ခုန်ထလိုက်သည်။ ယခုအခါ သူသည် ကျား၏ ခေါင်းအောက်တွင် တည့်တည့် ရောက်ရှိနေကာ ကျား၏ အားနည်းသော လည်ပင်းက ပေါ်လွင်နေသည်။ ဆုရှောင်သည် ဓားဖြင့် ခုတ်ပိုင်းလိုက်သည်။ သွေးများ ပန်းထွက်လာပြီး ဆုရှောင် တစ်ကိုယ်လုံး သွေးများဖြင့် စွန်းထင်းသွားသည်။

ဆုရှောင်နှင့် ကျားတို့ အသေအကြေ တိုက်ခိုက်နေချိန်တွင် အဝေးရှိ ခြုံပုတ်တစ်ခုထဲ၌ ပိန်ပါးသော ပုံရိပ်လေးတစ်ခု ပုန်းအောင်းနေပြီး ခန္ဓာကိုယ် အရွယ်အစားအရ ကလေးတစ်ယောက် ဖြစ်ပုံရသည်။

"အရမ်း အရမ်း သန်မာတာပဲ"

ခြုံပုတ်များ လှုပ်ရှားသွားပြီး ကလေး၏ ခေါင်းက ခြုံပုတ်ထဲမှ ပြူထွက်လာသည်။ သူ၏ ခေါင်းပေါ်ရှိ ကောက်ရိုးဦးထုပ်ပေါ်တွင် သစ်ရွက်စိမ်းအချို့ပင် တင်နေသေးသည်။

ကလေးလေးက ဘယ်သူလဲဆိုတာ ခန့်မှန်းကြည့်ကြလေ ဟီးဟီး အားလုံး ခန့်မှန်းမိကြလောက်ပြီ ထင်ပါတယ်