အခန်း (၁၉-၂၀)

အခန်း (၁၉) မတိုင်မီည

ဟောင်းနွမ်းနေသော ဂိုဒေါင်တစ်ခု အတွင်း၌ ခရီးဂ် နှင့် ဂျင် တို့သည် အနည်းငယ် စိတ်မရှည်စွာဖြင့် စောင့်ဆိုင်းနေကြသည်။

"ဂလောက်"

အချိန်ကြာမြင့်စွာ ပိတ်ထားခဲ့သော ဂိုဒေါင်တံခါးကြီးသည် ပွတ်တိုက်သံ အကျယ်ကြီး ထွက်ပေါ်လာကာ ပွင့်သွားသည်။

ခရီးဂ် နှင့် ဂျင် တို့ တစ်ပြိုင်နက်တည်း သတိထားလိုက်ကြသည်။ သူတို့နှစ်ဦးစလုံးသည် ဓားသွားပေါ်တွင် သွေးလျက်ကာ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်း ပြုနေရသော ပင်လယ်ဓားပြများ ဖြစ်ကြသည်။ ဆုရှောင် သည် ဂိုဒေါင်တံခါးဝတွင် ရပ်နေပြီး ချက်ချင်း ဝင်မသွားပေ။

"ဒီမှာ ငါ့ကို စောင့်နေ"

ပြောပြီးနောက် ဆုရှောင် သည် ဂိုဒေါင်အတွင်းသို့ ဝင်သွားသည်။ အနောက်မှ ဟန့်ခ် ၏ ပါးစပ်မှာ ပွင့်ဟသွားသော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် အသံမထွက်တော့ဘဲ ဂိုဒေါင်အပြင်ဘက်တွင်သာ စောင့်ကြပ်နေလိုက်ရသည်။ ဂိုဒေါင်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လိုက်သည်နှင့် အစီအစဉ်တကျ မရှိဘဲ ထားသိုထားသော သစ်သားသေတ္တာ အချို့ကို မြင်တွေ့ရပြီး မြေပြင်ပေါ်တွင်လည်း ဖုန်မှုန့်များ ပြည့်နှက်နေသည်။ ကြည့်ရသည်မှာ ထိုဂိုဒေါင်ကို စွန့်ပစ်ထားသည်မှာ ကြာမြင့်နေပြီ ဖြစ်ပုံရသည်။

"အရမ်း နှေးတာပဲ။ ဒါက ဂိုအာ တိုင်းပြည် ရဲ့ သဘောထားလား"

ခရီးဂ် က အရင်ဆုံး စကားစပြောလိုက်ပြီး သူ၏ လေသံမှာ အနည်းငယ် ရိုင်းစိုင်းနေသည်။

ဆုရှောင် က ခပ်ဖွဖွ ရယ်မောလိုက်ပြီး သူ့ရှေ့မှ ခရီးဂ် ကို အကဲခတ်ကြည့်လိုက်သည်။ အရပ်မြင့်မားသော ခန္ဓာကိုယ်နှင့် မျက်နှာကို ခေါင်းစွပ် အတွင်း ဖုံးကွယ်ထားသည်။ မီတာအနည်းငယ်ခန့် ကွာဝေးနေသော်လည်း ဆုရှောင် သည် ထူးဆန်းသော အနံ့တစ်မျိုးကို ရလိုက်သည်။ ထိုအရာမှာ ပြင်းထန်သော အဆိပ်တစ်မျိုး၏ အနံ့ဖြစ်သည်။ ဆုရှောင် သည် တစ်ခါတစ်ရံ ဓားပေါ်တွင် အဆိပ်သုတ်လိမ်းလေ့ရှိသဖြင့် ထိုအနံ့ကို ရင်းနှီးနေသည်။

"ဒီကိစ္စကို မင်းတို့ကို လွှဲပေးမယ်။ ကိစ္စပြီးသွားရင် တိုင်းပြည်က မင်းတို့ကို မှူးမတ်ရာထူး ပေးလိမ့်မယ်"

ဆုရှောင် သည် အဓိက အကြောင်းအရာကိုသာ ပြောလိုက်သည်။ ထိုပင်လယ်ဓားပြများနှင့် စကားအများကြီး မပြောချင်ပေ။

"ဒီလောက်ပဲလား။ အဖွဲ့သုံးဖွဲ့ ပြိုင်ရမယ် ဆိုတာကရော..."

ခရီးဂ် ၏ စကား တစ်ဝက်တစ်ပျက်တွင်ပင် ဆုရှောင် က ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။

"မဟုတ်ဘူး... ကျန်တဲ့ နှစ်ဖွဲ့က အမှိုက်ကောင်တွေချည်းပဲ။ ငါ့မှာ ဆုံးဖြတ်ပိုင်ခွင့် ရှိတယ်။ မင်းက သဘောတူလား၊ မတူဘူးလား ဆိုတာပဲ ဖြေရမယ်"

စကား တစ်ဝက်တစ်ပျက်တွင် ဖြတ်ပြောခံလိုက်ရသဖြင့် ခရီးဂ် အနည်းငယ် မကျေမနပ် ဖြစ်သွားသော်လည်း ယခုအချိန်တွင် ဂိုအာ တိုင်းပြည် ၏ မြို့တော် အတွင်း၌ ရောက်ရှိနေသဖြင့် ထိုပင်လယ်ဓားပြသည် သိပ်ပြီး မမောက်မာရဲပေ။ ဆုရှောင် သည် ခရီးဂ် နှင့် တွေ့ဆုံရန် တစ်ယောက်တည်း လာခဲ့ခြင်း မဟုတ်ပေ။ ဂိုဒေါင် အနီးတစ်ဝိုက်တွင် သက်တော်စောင့် ရာဂဏန်းခန့် ကင်းပုန်းဝပ်နေကြသည်။ ခရီးဂ် အနည်းငယ် တွေဝေသွားသည်။ ဆုရှောင် ကို သိပ်မယုံကြည်သကဲ့သို့ ဂိုအာ တိုင်းပြည် ကိုလည်း မယုံကြည်ခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။

"ဘာလုပ်ရမယ် ဆိုတာကို အရင် ရှင်းပြပါဦး"

အမှိုက်စွန့်ပစ်ရာနေရာ ကို မီးရှို့မည့် ကိစ္စကို မြို့တော် အတွင်းရှိ လူများမှလွဲ၍ မြို့ပြင်မှ လူများ လုံးဝ မသိရှိကြပေ။ ခရီးဂ် သည် ပြင်ပမှ လှည့်လည်သွားလာနေသော အဖွဲ့အစည်း ဖြစ်သဖြင့် အသေးစိတ် အခြေအနေများကို မသိရှိပေ။ ထိုလူများသည် မှူးမတ်ရာထူးကို မက်မော၍သာ ရောက်ရှိလာကြခြင်း ဖြစ်သည်။

"မနက်ဖြန် ညနေ ခြောက်နာရီမှာ အမှိုက်စွန့်ပစ်ရာနေရာ ကို မီးရှို့ရမယ်။ အချိန်ကို အတိအကျ လုပ်ရမယ်..."

ဆုရှောင် က အသေးစိတ် အခြေအနေများကို စတင် ရှင်းပြရာ ခရီးဂ် နှင့် ဂျင် တို့၏ မျက်နှာမှာ ပိုမို လေးနက်လာသည်။

"အကုန်လုံးကို မီးရှို့ပစ်ရမယ် ဟုတ်လား။ ဒါက နည်းနည်းတော့ ခက်ခဲလိမ့်မယ်။ အမှိုက်စွန့်ပစ်ရာနေရာ ရဲ့ အကျယ်အဝန်းက သေးတာ မဟုတ်ဘူး"

"ယမ်းဘီလူး ဆိုတာ ရှိတယ်လို့ မင်း မသိဘူးလား"

ဆုရှောင် သည် ခရီးဂ် ကို စိုက်ကြည့်နေပြီး ထိုသူ စကားဖြတ်မည်ကို အချိန်မရွေး သတိထားနေသည်။ စေ့စပ်ဆွေးနွေးမှုမှာ အရေးအကြီးဆုံး အချိန်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

"နောက်နေတာလား။ အဲဒီလောက် များတဲ့ ယမ်းတွေကို မင်းတို့ ထောက်ပံ့ပေးမယ် ဆိုရင်တော့ တစ်မျိုးပေါ့။ မဟုတ်ရင်တော့ ငါ လက်မခံနိုင်ဘူး"

ခရီးဂ် ၏ တုံ့ပြန်မှုကို ဆုရှောင် စောစောကတည်းက ခန့်မှန်းထားပြီး ဖြစ်သည်။

"ဟုတ်လား။ ဒါဆိုလည်း နှမြောစရာပဲ"

ပြောပြီးသည်နှင့် ဆုရှောင် သည် လှည့်ထွက်ရန် ပြင်လိုက်သည်။ ခရီးဂ် နှင့် လုံးဝ ဈေးဆစ်မနေပေ။

"နေပါဦး"

ဂျင် က ဆုရှောင် ကို တားလိုက်ပြီးနောက် ခရီးဂ် ၏ နားနားသို့ ကပ်ကာ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

"ခေါင်းဆောင်... သင်္ဘောပေါ်က ယမ်းတွေကို အကုန် သယ်လာမယ် ဆိုရင် လုံလောက်နိုင်ပါတယ်"

ခရီးဂ် သည် ဆုရှောင် ကို ဒေါသတကြီး ကြည့်လိုက်သည်။ သင်္ဘောပေါ်တွင် ယမ်းများ လုံလောက်စွာ ရှိကြောင်း သူ သေချာပေါက် သိသည်။ သို့သော် နှမြောနေခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

"အမှိုက်စွန့်ပစ်ရာနေရာ ကို မီးရှို့လိုက်ရုံနဲ့ မှူးမတ်ရာထူး ရလိမ့်မယ်လို့ မင်း တကယ် ထင်နေတာလား။ ယမ်းတွေကို သေချာပေါက် မင်းတို့က ထောက်ပံ့ပေးရမှာ။ မဟုတ်ရင် ပြောစရာ မလိုတော့ဘူး"

နာရီဝက်ခန့် အကြာတွင် ဆုရှောင် သည် ဂိုဒေါင် အတွင်းမှ ထွက်လာခဲ့ပြီး နှမြောတသ ဖြစ်နေသော ခရီးဂ် နှင့် ဂျင် တို့ နှစ်ဦးသာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ ကြိုတင်ပေးချေမှု အနေဖြင့် ဆုရှောင် သည် အထောက်အထား လက်မှတ် တစ်စောင်ကို ထားရစ်ခဲ့သည်။ ယင်းမှာ တိုင်းပြည် ၏ မှူးမတ်ရာထူး ခန့်အပ်လွှာ ဖြစ်သည်။

ခရီးဂ် သာ ထိုစာရွက်ပေါ်တွင် လက်မှတ်ရေးထိုးပြီး တိုင်းပြည် သို့ တရားဝင် သွားရောက် မှတ်ပုံတင်ပါက ခရီးဂ် သည် မှူးမတ်တစ်ဦး ဖြစ်လာမည် ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် ထိုစာရွက်ကို တစ်ဖက်သတ် ဖျက်သိမ်း၍ မရပေ။ အပေါ်တွင် ကမ္ဘာ့အစိုးရ ၏ တံဆိပ်တုံး ရိုက်နှိပ်ထားသည်။ ပင်လယ်ဓားပြများ ဆိုသည်မှာ လှည့်စားရန် မလွယ်ကူပေ။ တကယ့် အစာအစစ် မချပေးပါက သူတို့သည် အသက်စွန့်မည် မဟုတ်ပေ။

"ပိုင်ယဲ့ သခင်... ကိစ္စတွေ အဆင်ပြေသွားပြီလား"

ဟန့်ခ် က စမ်းသပ်သဘောဖြင့် မေးလိုက်ရာ ဆုရှောင် ၏ ခြေလှမ်းများ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားသည်။

"မင်း တကယ် သိချင်လို့လား"

ဆုရှောင် ၏ အေးစက်သော အကြည့်ကြောင့် ဟန့်ခ် မသိစိတ်၏ စေ့ဆော်မှုဖြင့် နောက်သို့ ခြေလှမ်း အနည်းငယ် ဆုတ်သွားရသည်။

"မသိရဲပါဘူး"

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ဟန့်ခ် သည် အလွန် နောင်တရနေသည်။ လက်နက်ရွေးချယ်စဉ်က ဆုရှောင် ကို မသတ်ဖြတ်ခဲ့မိသည်ကို နောင်တရနေခြင်း ဖြစ်သည်။

"ဟန့်ခ်... မင်း လုပ်ပေးရမယ့် ကိစ္စတစ်ခု ရှိတယ်။ ဒီကိစ္စက 'အရမ်း အရေးကြီးတယ်' "

ပြောပြီးနောက် ဆုရှောင် သည် ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ကင်းပုန်းဝပ်နေသော သက်တော်စောင့်များကို ထွက်လာရန် အချက်ပြလိုက်ရာ သက်တော်စောင့် ရာဂဏန်းခန့် သူ၏ အနောက်တွင် စုရုံးရောက်ရှိလာပြီးနောက် လူအုပ်ကို ခေါ်ဆောင်ကာ သက်တော်စောင့် ဌာနချုပ်သို့ ပြန်လာခဲ့သည်။

——

ညဥ့်နက်ချိန်သို့ ရောက်ရှိလာသောအခါ ဆုရှောင် သည် သက်တော်စောင့် ဌာနချုပ်ရှိ ရုံးခန်းအတွင်း၌ တစ်ယောက်တည်း ထိုင်နေပြီး အခန်းတွင်း၌ မှောင်မည်းနေသည်။ ခရီးဂ် ပင်လယ်ဓားပြအဖွဲ့ ၏ ရုတ်တရက် ပေါ်ထွက်လာမှုသည် ဆုရှောင် ၏ အစီအစဉ်များကို မဖျက်ဆီးခဲ့ဘဲ သူ၏ အစီအစဉ်များကို ပိုမို ချောမွေ့စေခဲ့သည်။ တံတောင်ဆစ်ကို ရုံးစားပွဲပေါ် ထောက်ကာ ဆုရှောင် သည် နဖူးကို ခပ်ဖွဖွ ဖိနှိပ်ထားလိုက်သည်။

သူသည် ဉာဏ်ကောင်းသူ တစ်ဦး ဖြစ်သော်လည်း လက်ရှိ အစီအစဉ်သည် ပြီးပြည့်စုံခြင်း မရှိကြောင်းနှင့် အတွင်းတွင် မသိနိုင်သော ဟာကွက်များ ရှိနိုင်ကြောင်း သူ သိရှိထားသည်။ သို့သော် ထိုသည်မှာလည်း မတတ်သာ၍သာ ဖြစ်သည်။ ယခုအခါ သူ အလွန် အားနည်းနေသဖြင့် အကြံအစည်များဖြင့်သာ ရည်မှန်းချက်ကို အောင်မြင်အောင် လုပ်ဆောင်ရမည် ဖြစ်သည်။

ဆုရှောင် ၏ လုပ်ဟန်အရ ဆိုလျှင် သူသည် လက်ထဲမှ ဓားဖြင့်သာ ပြဿနာများကို ဖြေရှင်းရသည်ကို ပိုမို နှစ်သက်သည်။

"သိပ်မကြာတော့ပါဘူး... ဒီလို အန္တရာယ်များတဲ့ ကမ္ဘာကနေ ထွက်သွားရတော့မယ်"

သူ ဖြတ်သန်းရသော ပထမဆုံး ကမ္ဘာသည် ဝမ်းပိစ် ကဲ့သို့သော အန္တရာယ်များသည့် ကမ္ဘာ ဖြစ်သော်လည်း ပြန်လည်ဝင်စားခြင်းသုခဘုံ သည် သူ့ထက် အဆင့်ငါးဆင့်ခန့် မြင့်မားသော ထိုကမ္ဘာထဲသို့ သူ့ကို အမြဲတမ်း ပစ်ထည့်ထားမည် မဟုတ်ကြောင်း သူ ယုံကြည်သည်။ သူ ဝမ်းပိစ် ကမ္ဘာ သို့ ရောက်ရှိလာရခြင်းမှာ ပြန်လည်ဝင်စားခြင်းသုခဘုံ ၏ စမ်းသပ်မှု ဖြစ်နိုင်သည်။ သူ၏ မုဆိုး ရာထူးနှင့် ပတ်သက်သော စမ်းသပ်မှုပင် ဖြစ်လောက်သည်။

တစ်နည်းအားဖြင့် ပင်မတာဝန်ကို မပြီးမြောက်မီ သူသည် မုဆိုး တစ်ဦးဟု လုံးဝ မသတ်မှတ်နိုင်သေးဘဲ မုဆိုး ဟူသော အမည်နာမသာ ရှိပြီး လုပ်ပိုင်ခွင့်များ မရှိသေးခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။

ဆုရှောင် သည် ထိုညက ရုံးခန်းထဲတွင်သာ အိပ်စက်ခဲ့သည်။

နောက်တစ်နေ့ နံနက်စောစောတွင် ဆုရှောင် သည် စောစီးစွာ နိုးထလာပြီး ယနေ့ည စစ်ဆင်ရေးအတွက် စတင် ပြင်ဆင်တော့သည်။ ယနေ့သည် ပင်မတာဝန် အချိန်ကာလ၏ နောက်ဆုံးနေ့ ဖြစ်ပြီး ယနေ့ည ဆယ့်နှစ်နာရီသည် သူ၏ တာဝန် နောက်ဆုံး အချိန်ကန့်သတ်ချက် ဖြစ်သည်။ ယနေ့ညတွင် သူသည် ဂိုအာ တိုင်းပြည် ၏ ဘုရင် ကို လုပ်ကြံမည် ဖြစ်ပြီး အောင်မြင်ခြင်းနှင့် ကျရှုံးခြင်းမှာ ထိုအပေါ်တွင်သာ မူတည်တော့သည်။

တစ်နေ့လုံး ဆုရှောင် သည် အဆက်မပြတ် အလုပ်ရှုပ်နေခဲ့သည်။ ယခုအခါ သူသည် အမှိုက်စွန့်ပစ်ရာနေရာ ကို မီးရှို့မည့် အဓိက တာဝန်ခံ ဖြစ်သဖြင့် မည်သည့် ဌာနဆိုင်ရာနှင့် ရင်ဆိုင်ရသည်ဖြစ်စေ ထိုသူက သူ့ကို 'လမ်းဖယ်' ပေးမည် ဖြစ်သည်။

ထို လက်ဝဲဝန်ကြီး မှာမူ လုံးဝ အသုံးမကျတော့ပေ။ ဆုရှောင် ထိုသူကို တစ်ကြိမ် တွေ့ဖူးရာ ထိုအသက်မဲ့နေသော မျက်လုံးများက သူ့ကို ကျောချမ်းသွားစေခဲ့သည်။

ညနေ လေးနာရီအထိ အလုပ်ရှုပ်ပြီးနောက်မှသာ ဆုရှောင် သည် အရာအားလုံးကို ပြီးစီးခဲ့ပြီး သက်တော်စောင့် ဌာနချုပ်၏ ရုံးခန်းအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ကာ လူအားလုံး၏ မြင်ကွင်းမှ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။ ယခုအခါ သူသည် စောင့်ဆိုင်းရန်သာ လိုအပ်တော့သည်။ မြို့ပြင်ရှိ ပင်လယ်ဓားပြများက အမှိုက်စွန့်ပစ်ရာနေရာ ကို မီးရှို့မည့် အချိန်ကို စောင့်ဆိုင်းရန် ဖြစ်သည်။

ဂိုအာ တိုင်းပြည် မှ အမှိုက်စွန့်ပစ်ရာနေရာ ကို မီးရှို့ရခြင်း၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာ ရယ်စရာ ကောင်းလှသည်။ နောက်ထပ် ဆယ်ရက်ကျော် ကြာလျှင် ကမ္ဘာ့အထက်တန်းလွှာ များ ဖြစ်ကြသော တော်ဝင်နဂါးများ လာရောက် လည်ပတ်မည့် နေ့ရက် ဖြစ်သည်။ တော်ဝင်နဂါးများ မြို့ပြင်ရှိ ဧရာမ အမှိုက်ပုံကြီးကို မမြင်စေရန်အတွက် ဂိုအာ တိုင်းပြည် သည် အမှိုက်စွန့်ပစ်ရာနေရာ ကို အကုန်အစင် မီးရှို့ပစ်ရန် ရွေးချယ်ခဲ့ပြီး မြို့ပြင်ရှိ ဒုက္ခသည်များကိုပါ တစ်ပါတည်း မီးရှို့ရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့ကြသည်။

မြို့ပြင်ရှိ ဒုက္ခသည်များမှာ အနည်းဆုံး ထောင်ဂဏန်းခန့် ရှိသည်။ ထိုသည်မှာ ဝမ်းပိစ် ကမ္ဘာ ၏ အာဏာရှင်များ ဖြစ်ကြပြီး အထက်လူကြီးများ အမည်းစက်များကို မမြင်စေရန်အတွက် လူထောင်သောင်းချီကို မီးရှို့သတ်ဖြတ်နိုင်ကြသည်။

ညနေ ငါးနာရီတွင် ကောင်းကင်သည် တဖြည်းဖြည်း မှောင်မိုက်လာပြီး ညလေညှင်းများ တိုက်ခတ်နေသည်။ နောက်ထပ် တစ်နာရီ ကြာလျှင် အမှိုက်စွန့်ပစ်ရာနေရာ ကို မီးရှို့မည့် အချိန်သို့ ရောက်ရှိမည် ဖြစ်ပြီး မြို့တော် အတွင်း၌ အလွန် တိတ်ဆိတ်နေသည်။

မှောင်မည်းနေသော ရုံးခန်းအတွင်း၌ ဆုရှောင် တစ်ဦးတည်းသာ ရုံးစားပွဲ အနောက်တွင် ထိုင်နေပြီး သူ၏ လက်ထဲတွင် အစိမ်းရောင် ရတနာသေတ္တာ တစ်လုံး ရုတ်တရက် ပေါ်လာသည်။ ထိုရတနာသေတ္တာကို ကိုလူးဘိုတောင်၏အရှင်သခင် ကို သတ်ဖြတ်ပြီးနောက် ရရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သော်လည်း သူ မကြာသေးမီက အလွန် အလုပ်ရှုပ်နေသဖြင့် ဖွင့်ရန် အချိန်မရခဲ့ပေ။

ရတနာသေတ္တာ (အစိမ်း) သည် ဆုရှောင် ကို မျှော်လင့်ချက်များ ပြည့်နှက်စေပြီး ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသော မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာစေသည်။

[ ရတနာသေတ္တာ (အစိမ်း) ကို ဖွင့်မည် / မဖွင့်ပါ ]

ဖွင့်မည် ဟု ရွေးချယ်လိုက်ရာ ပစ္စည်းအချို့ ဆုရှောင် ၏ လက်ထဲတွင် ပေါ်လာသည်။

[ သင်သည် ရတနာသေတ္တာ (အစိမ်း) ကို ဖွင့်လိုက်ပါပြီ၊ အောက်ပါ ပစ္စည်းများကို ရရှိပါသည်။ ]

[ သုခဒင်္ဂါး ၁၀၀၀ ကို ရရှိပါသည်။ ]

[ ဝိညာဉ်ခရစ်စတယ် (အသေး) ကို ရရှိပါသည်။ ]

[ ကျားလက်သည်း ကို ရရှိပါသည်။ ]

......

လက်နက်ကိရိယာများ မရရှိခဲ့သော်လည်း ထိုသည်မှာ မျှော်လင့်ထားပြီးသား ကိစ္စဖြစ်သည်။ ဆုရှောင် သည် ရတနာသေတ္တာ အချို့ကို ဖွင့်ဖူးသဖြင့် ရတနာသေတ္တာ၏ စည်းမျဉ်းများကို အနည်းငယ် နားလည်နေပြီ ဖြစ်သည်။ ရတနာသေတ္တာကို ဖွင့်၍ ရရှိသော ပစ္စည်းများ၏ အဆင့်အတန်းမှာ ရတနာသေတ္တာ၏ အရောင်နှင့် သက်ဆိုင်ပြီး ယခု သူ သိရှိထားသော အရည်အသွေးမှာ အဖြူရောင်သာ ရှိသေးသည်။

ရတနာသေတ္တာထဲမှ ထွက်ပေါ်လာသော လက်နက်ကိရိယာ သို့မဟုတ် ပစ္စည်းများသည် ရတနာသေတ္တာ ကျလာသော လူ သို့မဟုတ် တိရစ္ဆာန်များနှင့် သက်ဆိုင်သည်။ ဥပမာအားဖြင့် ဆုရှောင် သည် ကျားတစ်ကောင်ကို သတ်ဖြတ်လိုက်ပါက ကျားထံမှ ရရှိသော ရတနာသေတ္တာထဲတွင် ဓားတစ်လက် သို့မဟုတ် ဒိုင်းတစ်ခုကို လုံးဝ ရရှိမည် မဟုတ်ပေ။

ကျားကို သတ်ဖြတ်ပါက အများဆုံး ဖြစ်နိုင်ခြေမှာ ကျားလက်သည်း သို့မဟုတ် ကျားရေကိုသာ ရရှိမည် ဖြစ်ပြီး လူကို သတ်ဖြတ်ရာတွင်လည်း ထိုနည်းလည်းကောင်းပင် ဖြစ်သည်။

မှောင်ခိုသမားကို သတ်ဖြတ်လိုက်သောအခါ ဆုရှောင် သည် မှောင်ခိုသမား ချန်ရစ်ခဲ့သော ထောက်ခံစာကို ရရှိခဲ့သည်။

အိုကာ ကို သတ်ဖြတ်လိုက်သောအခါ ဆုရှောင် သည် အိုကာ ဝတ်ဆင်ထားသော ဆွဲသီးကို ရရှိခဲ့သည်။

......

ဆုရှောင် သည် လက်ထဲမှ ပစ္စည်းများကို စစ်ဆေးကြည့်လိုက်သည်။ သုခဒင်္ဂါး များကို အမှတ်အသား ထဲသို့ သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။ သုခဒင်္ဂါး ဟု ခေါ်သော်လည်း ပုံသဏ္ဌာန် မရှိသော ငွေကြေးတစ်မျိုး ဖြစ်သည်။

[ ကျားလက်သည်း ] အရည်အသွေး။ ။ အစိမ်းရောင်။ အမျိုးအစား။ ။ ကုန်ကြမ်း။ အမှတ်။ ။ ၁၆။ (မှတ်ချက်။ အစိမ်းရောင် ကုန်ကြမ်းများ၏ အမှတ်မှာ ၁၀ မှ ၃၀ အထိ ဖြစ်ပြီး အမှတ်များလေလေ ပိုမို တန်ဖိုးကြီးလေလေ ဖြစ်သည်။) ဖော်ပြချက်။ ။ ထိပ်တန်းသတ္တဝါ၏ လက်သည်း ဖြစ်ပြီး ပြန်လည်ဝင်စားခြင်းသုခဘုံ အတွင်း၌ လက်နက်ကိရိယာများ ဖန်တီးရာတွင် သို့မဟုတ် အဆင့်မြှင့်တင်ရာတွင် အသုံးပြုနိုင်သည်။

[ ဝိညာဉ်ခရစ်စတယ် (အသေး) ] အရည်အသွေး။ ။ မရှိပါ။ အမျိုးအစား။ ။ ဖိသိပ်ထားသော ဝိညာဉ်အဆီအနှစ်။ အမှတ်။ ။ မရှိပါ။ ဖော်ပြချက်။ ။ ဝိညာဉ်ခရစ်စတယ်သည် ရှားပါးပစ္စည်း ဖြစ်ပြီး အသုံးပြုနိုင်သော နေရာများစွာ ရှိသည်... (လုပ်ပိုင်ခွင့် မလုံလောက်သဖြင့် အောက်ပါ အကြောင်းအရာများကို ဖတ်ရှု၍ မရနိုင်ပါ။)

......

လက်ထဲမှ ထို [ ဝိညာဉ်ခရစ်စတယ် ] ကို ကစားရင်း ဆုရှောင် သည် အသစ်ရရှိလာသော ပစ္စည်းနှစ်မျိုးနှင့် ပတ်သက်၍ လုံးဝ နားမလည်နိုင် ဖြစ်နေသည်။ သို့သော် လက်ထဲမှ ကြည်လင်တောက်ပနေပြီး လက်သန်းလက်သည်းခွံ အရွယ်အစားခန့်သာ ရှိသော [ ဝိညာဉ်ခရစ်စတယ် ] သည် သူ ရရှိဖူးသမျှ ပစ္စည်းများထဲတွင် တန်ဖိုး အကြီးမားဆုံး ဖြစ်နိုင်သည်ဟု သူ ခံစားနေရသည်။

အရာအားလုံးကို ပြန်လည်ဝင်စားခြင်းသုခဘုံ သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ သဘာဝအတိုင်း ရှင်းလင်းသွားမည် ဖြစ်ပြီး ယခု သူ၏ အဓိက ဦးစားပေးမှာ တာဝန်ကို ပြီးမြောက်ရန် ဖြစ်သည်။ အချိန်များသည် မသိမသာဖြင့် ညနေ ခြောက်နာရီသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ဆုရှောင် သည် ရုံးခန်းထဲမှ ထွက်ခွာလာပြီး ညအမှောင်ထဲတွင် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။ ယနေ့ည တာဝန် ပြီးမြောက်မည်လော၊ သို့မဟုတ် နန်းတော် ထဲတွင် သေဆုံးမည်လော ဆိုသည်သာ ရှိပြီး တတိယမြောက် အခြေအနေ လုံးဝ မရှိပေ။

[Footnote: ထိုအခန်းတွင် ဝမ်းပိစ် (One Piece) ဇာတ်လမ်းမှ "တော်ဝင်နဂါးများ (Celestial Dragons)" ကို ရည်ညွှန်းထားပါသည်။ တော်ဝင်နဂါးများသည် ကမ္ဘာ့အစိုးရကို တည်ထောင်ခဲ့သော မိသားစုများမှ ဆင်းသက်လာသူများဖြစ်ပြီး ကမ္ဘာပေါ်တွင် အမြင့်ဆုံးသော အခွင့်ထူးခံ လူတန်းစားအဖြစ် နေထိုင်ကြသည်။ သူတို့လာရောက်လည်ပတ်မည်ဆိုပါက တိုင်းပြည်များက အလွန်အမင်း ကြောက်ရွံ့ရိုသေစွာ ကြိုဆိုရလေ့ရှိသည်။]

အခန်း (၂၀) လှည့်စားမှုနှင့် အသက်ဝယ်ငွေ

"ဝုန်း... ဝုန်း... ဝုန်း..."

ဆက်တိုက်ဆိုသလို ပေါက်ကွဲသံများသည် မြို့ပြင်မှ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ခရီးဂ် ပင်လယ်ဓားပြအဖွဲ့ သည် အမှိုက်စွန့်ပစ်ရာနေရာ ကို မီးရှို့လိုက်ပြီ ဖြစ်ပြီး သူ၏ ပင်မတာဝန် အချိန်ကာလမှာလည်း နာရီအနည်းငယ်သာ ကျန်ရှိတော့သည်။ ဆက်တိုက် ပြင်ဆင်မှုများ ပြုလုပ်ပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် ရိတ်သိမ်းရမည့် အချိန်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ဆုရှောင် သည် ဖြည်းညှင်းစွာ ကျဆင်းလာသော ညအမှောင်ထဲတွင် ဖြတ်သန်းသွားလာရင်း မြို့တံခါးဆီသို့ စတင် ချဉ်းကပ်သွားသည်။

——

မြို့ပြင်ရှိ အမှိုက်စွန့်ပစ်ရာနေရာ တွင်။

ယခုအခါ ထိုနေရာရှိ ပေါက်ကွဲမှုများသည် တစ်ဆက်တည်း ဖြစ်သွားပြီး မီးတောက်များ ကောင်းကင်သို့ ထိုးတက်နေကာ လောင်ကျွမ်းနေသော အမှိုက်ပုံကြီးများ လေထဲသို့ လွင့်စင်နေသည်။ အမှိုက်စွန့်ပစ်ရာနေရာ တွင် အိပ်စက်နေကြသော ဒုက္ခသည်များသည် ထိုရုတ်တရက် ပေါက်ကွဲသံများကြောင့် လန့်နိုးသွားကြပြီး မီးတောက်များသည် အမှိုက်ပုံကြီးများပေါ်တွင် စတင် ပျံ့နှံ့လာသည်။

ထိုဒုက္ခသည်များ သတိဝင်လာပြီး နေအိမ်များမှ ထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားချိန်တွင် မီးတောက်များက လုံးဝ ကူးစက်လောင်ကျွမ်းနေပြီ ဖြစ်သည်။ သနားစဖွယ် အော်ဟစ်သံများနှင့် ပေါက်ကွဲသံများ ရောယှက်နေပြီး ငရဲပြည် ကဲ့သို့သော မြင်ကွင်းကို ဖော်ဆောင်နေသည်။ အကယ်၍ ငရဲပြည် တကယ် ရှိခဲ့လျှင် ယခု အမှိုက်စွန့်ပစ်ရာနေရာ သည် ငရဲပြည်ပင် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

ခရီးဂ် ပင်လယ်ဓားပြအဖွဲ့ မှ လူများသည် အမှိုက်စွန့်ပစ်ရာနေရာ သို့ တဖြည်းဖြည်း ကူးစက်လာသော မီးတောက်များကို ကြည့်ကာ မြို့တံခါးရှိရာသို့ အလျင်အမြန် ချဉ်းကပ်သွားကြသည်။ ယခင်က သူတို့သည် ဆုရှောင် နှင့် တိုင်ပင်ထားခဲ့ကြသည်။ အမှိုက်စွန့်ပစ်ရာနေရာ ကို မီးရှို့ပြီးသည်နှင့် တပြိုင်နက် မြို့တံခါးရှေ့သို့ ချက်ချင်း သွားရောက်ရမည် ဖြစ်ပြီး ဆုရှောင် က မြို့တံခါးကို ဖွင့်ပေးရန် လူလွှတ်ပေးမည် ဖြစ်သည်။

အသက်ကို သူတစ်ပါးလက်ထဲ အပ်ရမည့် ထိုကဲ့သို့သော လုပ်ရပ်ကို ခရီးဂ် သေချာပေါက် သဘောတူမည် မဟုတ်ပေ။ ထို့ကြောင့် တွေ့ဆုံပြီးနောက် ဆုရှောင် သည် သူ၏ 'လူယုံ' ဟန့်ခ် ကို ခရီးဂ် ပင်လယ်ဓားပြအဖွဲ့ နှင့် အတူတကွ လိုက်ပါရန် စေလွှတ်ခဲ့သည်။

ယခုအခါ ဟန့်ခ် သည် ပင်လယ်ဓားပြ ပုံစံ ရုပ်ဖျက်ထားပြီး ခရီးဂ် ၏ အနောက်တွင် လိုက်ပါလာသည်။

"မြန်မြန်... မီးတောက်တွေ မကြာခင် ကူးလာတော့မယ်။ အဲဒီအခါကျရင် ငါတို့ အန္တရာယ် ရှိလိမ့်မယ်"

ခရီးဂ် က အော်ဟစ်လိုက်ရာ သူ၏ အနောက်မှ လက်အောက်ငယ်သားများသည် ခြေလှမ်းများကို အလျင်အမြန် သွက်လိုက်ကြသည်။ သုံးမိနစ်ခန့် အကြာတွင် ခရီးဂ် ပင်လယ်ဓားပြအဖွဲ့ သည် မြို့တံခါး အပြင်ဘက်သို့ ရောက်ရှိလာသည်။ မြို့တံခါးရှေ့သို့ ရောက်သောအခါ ထိုပင်လယ်ဓားပြများ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးများ ပေါ်လာကြသည်။ ကိစ္စများကို သူတို့ ပြီးစီးအောင် လုပ်ဆောင်ခဲ့ပြီး ဖြစ်ရာ ယခု သူတို့ လိုအပ်သည်မှာ မြို့တွင်းသို့ ဝင်ရောက်ပြီး သာယာသော ဘဝကို ကြိုဆိုရန်သာ ဖြစ်သည်။

အထူးသဖြင့် ခရီးဂ် ကိုယ်တိုင်သည် မှူးမတ် ဖြစ်လာပြီးနောက် ရရှိမည့် ဘဝကို စိတ်ကူးယဉ်နေပြီ ဖြစ်သည်။ ခမ်းနားသော နေအိမ်များ၊ အရသာရှိသော အစားအစာများနှင့် ဝန်းရံနေမည့် အမျိုးသမီးများ။ ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ခရီးဂ် သည် ပင်လယ်ဓားပြ ဘဝကို အပြီးတိုင် စွန့်လွှတ်ရန်ပင် တွေးတောနေမိသည်။

"ဒေါက်... ဒေါက်... ဒေါက်..." ခရီးဂ် သည် မြို့တံခါးကို ခေါက်လိုက်သည်။

"တံခါးဖွင့်... ငါတို့က ခရီးဂ် ပင်လယ်ဓားပြအဖွဲ့ ကပဲ။ အမှိုက်စွန့်ပစ်ရာနေရာ ကို မီးရှို့ပြီးပြီ"

ခရီးဂ် တံခါးခေါက်ပြီးနောက် သေမင်းတမန် တိတ်ဆိတ်မှုကြီး ထွက်ပေါ်လာသည်။ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ညလေညှင်းက မီးတောက်များကို တိုက်ခတ်နေသည့် အသံမှလွဲ၍ မြို့တွင်း၌ လုံးဝ တိတ်ဆိတ်နေသည်။

"ဟေး... မြန်မြန် တံခါးဖွင့်စမ်း။ မီးတောက်တွေ ကူးလာတော့မယ်"

လုံးဝ တိတ်ဆိတ်နေဆဲ ဖြစ်သဖြင့် ခရီးဂ် ရင်ထဲတွင် အနည်းငယ် ထိတ်လန့်လာသည်။ အနောက်ဘက်တွင် အရာအားလုံးကို ဝါးမြိုမည့် မီးတောက်ကြီးများ ရှိနေပြီး အရှေ့ဘက်တွင် ခိုင်ခံ့သော မြို့တံခါးကြီး ရှိနေသည်။ သူတို့ ပိတ်မိနေပြီ ဖြစ်သည်။ သိပ်မကြာခင် အချိန်အတွင်း သူတို့အားလုံး မီးလောင်သေဆုံးကြရတော့မည်။

"ဘာဖြစ်တာလဲ။ ဘာလို့ တံခါးမဖွင့်တာလဲ"

ခရီးဂ် ၏ မျက်လုံးများသည် နီရဲလာပြီး ပေါ်လာပြီး ဒေါသထွက်နေသော သားရဲကောင် တစ်ကောင်ကဲ့သို့ လှည့်ကာ ဟန့်ခ် ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ ဟန့်ခ် ၏ နှုတ်ခမ်းများ အနည်းငယ် ဖြူရော်နေသည်။ သူသည် ဆုရှောင် ၏ စေခိုင်းချက်အရ မြို့ပြင်သို့ ရောက်ရှိလာခြင်း ဖြစ်ပြီး သာမန် သက်တော်စောင့် တစ်ဦးသာ ဖြစ်ရာ ဘုရင် မှ ကတိမတည်မည့် ကိစ္စကို လုံးဝ မသိရှိပေ။

"မ... မဖြစ်နိုင်ပါဘူး။ နေ... နေပါဦး။ ကျွန်တော် စမ်းကြည့်ပါရစေ"

ဟန့်ခ် သည် စကားကိုပင် ဖြောင့်အောင် မပြောနိုင်တော့ပေ။ တစ်စုံတစ်ခုကို သူ ဝိုးတဝါး ရိပ်မိနေပြီ ဖြစ်သည်။

"ဒေါက်... ဒေါက်... ဒေါက်... တံခါးဖွင့်။ ငါက သက်တော်စောင့်တပ်ဖွဲ့ က ဟန့်ခ် ပဲ။ ပိုင်ယဲ့... မင်း ထွက်ခဲ့စမ်း... ထွက်ခဲ့"

ဟန့်ခ် သည် စတင် အော်ဟစ်တော့သည်။ ခေါ်ဝေါ်မှု အနောက်မှ သခင် ဆိုသော စကားလုံးကိုပင် ဖြုတ်ပစ်လိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။

"ပိုင်ယဲ့... ငါ မင်းကို သတ်ပစ်မယ်"

သူသည် ဆုရှောင် ၏ လှည့်စားခြင်းကို ခံလိုက်ရကြောင်း ခရီးဂ် သဘောပေါက်သွားပြီ ဖြစ်သည်။ ယခုအခါ သူတို့သည် နယ်ရုပ်များ၊ ထိုးကျွေးခံများသာ ဖြစ်နေပြီ။ သွေးကြောများ ပြည့်နှက်နေသော ထိုမျက်လုံးများသည် ဟန့်ခ် ထံသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။

"သူ့ကို... မီးရှို့... သတ်လိုက်"

ခရီးဂ် သည် ထိုစကားကို တစ်လုံးချင်းစီ ပြောလိုက်ပြီးနောက် သူ၏ ဘေးနားရှိ လက်အောက်ငယ်သားများသည် ဟန့်ခ် ကို ချက်ချင်း ကြိုးတုပ်လိုက်ကြပြီး အားလုံး ဝိုင်းဝန်းကာ ဟန့်ခ် ကို မလှမ်းမကမ်းရှိ မီးပင်လယ်ထဲသို့ ပစ်ချလိုက်ကြသည်။

"အား... ငါနဲ့ ဘာမှ မဆိုင်ဘူး။ ပိုင်ယဲ့... မင်း သေယုတ် သေလိမ့်မယ်"

မီးတောက်များသည် ဟန့်ခ် ၏ အရေပြားကို စတင် 'နမ်းရှိုက်' လာကြပြီး စူးစူးဝါးဝါး အော်ဟစ်သံများသည် ဆယ်စက္ကန့်ကျော်ကြာ ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။ ခရီးဂ် ပင်လယ်ဓားပြအဖွဲ့ မျှော်လင့်ချက်မဲ့လုနီးပါး ဖြစ်နေချိန်တွင် ဩရှရှ အမျိုးသား အသံတစ်သံသည် မြို့ရိုးပေါ်မှ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ဟေး... အောက်က လူတွေ။ အသက်ရှင်ချင်လား"

မြို့တံခါးရှေ့ရှိ လူအားလုံး တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ခါသွားကြသည်။

"ဘယ်သူလဲ။ ထွက်ခဲ့စမ်း"

ခရီးဂ် သည် အသိစိတ် လွတ်လုနီးပါး ဖြစ်နေပြီး မီးရောင်ကို အားကိုး၍ မြို့ရိုး အပေါ်သို့ ကြည့်လိုက်ရာ ပိန်လှီသော လူလတ်ပိုင်း အမျိုးသား တစ်ဦးကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ ခရီးဂ် စကားပြောရန် ပြင်လိုက်ချိန်တွင် မြို့ရိုးပေါ်မှ ယမ်းစည်များ တစ်လုံးပြီး တစ်လုံး ကျဆင်းလာသည်။

မြေပြင်ပေါ်သို့ ကျရောက်လာသော ထိုယမ်းစည်များကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ခရီးဂ် တစ်ကိုယ်လုံး ကြက်သီးမွေးညှင်းများ ထသွားသည်။ အနောက်ဘက်တွင် မီးပင်လယ်ကြီး ရှိနေရာ ထိုသည်မှာ သူတို့ကို မီးရှို့သတ်ဖြတ်ရန် ကြံစည်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

"မြို့တံခါးကို ဖောက်ခွဲလိုက်... မင်းတို့မှာ မျှော်လင့်ချက် နည်းနည်း ရှိသေးတယ်"

ပြောပြီးနောက် မြို့ရိုးပေါ်ရှိ လူလတ်ပိုင်း အမျိုးသားသည် ကိုယ်ကို ပြန်ရုပ်သွားပြီး အမှောင်ထဲတွင် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

စက္ကန့်ပိုင်းမျှ တွေဝေပြီးနောက် ဂျင် သည် ယမ်းစည်များဆီသို့ ပထမဆုံး ပြေးသွားပြီး ထိုယမ်းစည်များကို မြို့တံခါးဝတွင် စီရီလိုက်သည်။ မြို့တံခါး အတွင်းဘက်မှ စိုးရိမ်တကြီး စကားပြောသံများ ထွက်ပေါ်လာရာ မြို့ပြင်မှ ကိစ္စရပ်များကို သိရှိသွားပုံ ရသည်။

ခရီးဂ် သည် ကိုယ်ပေါ်ရှိ အနက်ရောင် ဝတ်ရုံကို ဆွဲချွတ်လိုက်ရာ အဝါရောင် သံချပ်ကာ ပေါ်ထွက်လာသည်။ လက်ကို မြှောက်လိုက်ပြီး ပခုံးပေါ်ရှိ သေနတ်ပြောင်းဝကို ရှေ့သို့ ချိန်ရွယ်လိုက်ရာ ကျည်ဆန်တစ်တောင့်သည် ယမ်းစည်ဆီသို့ ထွက်ပေါ်သွားသည်။

"ဝုန်း"

ပေါက်ကွဲမှုမှ ဖြစ်ပေါ်လာသော တွန်းကန်အားကြောင့် ခရီးဂ် ပင်လယ်ဓားပြအဖွဲ့ မှ လူများ နောက်သို့ ဆက်တိုက် ဆုတ်သွားရသည်။ ကံဆိုးသော ပင်လယ်ဓားပြ အချို့မှာမူ ပေါက်ကွဲမှုကြောင့် လွင့်စင်လာသော အပိုင်းအစများ ထိမှန်ပြီး မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲကျသေဆုံးသွားကြသည်။

လူရာဂဏန်းရှိသော ပင်လယ်ဓားပြအဖွဲ့သည် ထိုပေါက်ကွဲမှုကြောင့် အနည်းဆုံး လူဆယ်ဂဏန်းခန့် ဆုံးရှုံးသွားခဲ့ရသည်။ သို့သော် ထိုသည်မှာ အလွန် တန်ဖိုးရှိလှသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် မြို့တံခါးကြီး ပွင့်ထွက်သွားပြီ ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။ ပွင့်ထွက်သွားသော မြို့တံခါး အနောက်တွင် အပိုင်းပိုင်း ပြတ်တောက်နေသော အလောင်း အချို့ ပြန့်ကျဲနေပြီး ၎င်းတို့အားလုံးမှာ တံခါးစောင့်တပ်ဖွဲ့ မှ သက်တော်စောင့်များ ဖြစ်ကြသည်။

ခရီးဂ် ပင်လယ်ဓားပြအဖွဲ့ သည် ပျက်စီးနေသော မြို့တံခါးကို နင်းဖြတ်ကာ မြို့တော် အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာကြသည်။ ထိုသည်မှာ ဒေါသထွက်နေသော ပင်လယ်ဓားပြ တစ်ဖွဲ့ ဖြစ်ရာ သူတို့သည် မြို့တော် အတွင်း၌ မီးရှို့၊ သတ်ဖြတ်၊ လုယက်ကြတော့မည် ဖြစ်သည်။

"ဟေး... မင်း ရပ်လိုက်စမ်း"

ခရီးဂ် သည် မှောင်မိုက်နေသော ထောင့်တစ်နေရာသို့ ကြည့်လိုက်ပြီး လက်ကို တန်းကာ ပခုံးပေါ်ရှိ သေနတ်ပြောင်းဝကို ရှေ့သို့ ချိန်ရွယ်လိုက်သည်။

"မပစ်နဲ့... ငါက မင်းတို့ကို ကယ်ခဲ့တာ"

စောစောက မြို့ရိုးပေါ်မှ လူလတ်ပိုင်း အမျိုးသားသည် အမှောင်ထဲမှ ထွက်လာပြီး မျက်လုံးထဲတွင် အနည်းငယ် ကြောက်ရွံ့မှုများ ပါဝင်နေသည်။

"ဘာလို့ ငါ့ကို ကယ်တာလဲ။ ငါ မင်းကို မသိပါဘူး"

ခရီးဂ် သည် လက်နက်ကို မချသေးပေ။

"ငါနဲ့ ပိုင်ယဲ့ နဲ့ ရန်ငြိုး ရှိတယ်။ ရန်သူရဲ့ ရန်သူဟာ ငါ့ရဲ့ မိတ်ဆွေပဲ"

ခရီးဂ် ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် ရက်စက်သော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

"ပိုင်ယဲ့ ဘယ်မှာလဲ"

"နန်းတော် ထဲမှာ... သူက ဘုရင် ရဲ့ ဆုချီးမြှင့်မှုကို ခံယူနေတယ်။ ကြားတာတော့ မှူးမတ်ရာထူး ချီးမြှင့်ခံရတယ်တဲ့"

ဆုချီးမြှင့်မှု၊ မှူးမတ်ရာထူး စသည့် စကားလုံးများသည် ခရီးဂ် ကို ဒေါသထွက်စေခဲ့သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထိုအရာများမှာ သူပိုင်ဆိုင်သင့်သော အရာများ ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။

"ဒိုင်း"

သေနတ်သံ ထွက်ပေါ်လာပြီး လူလတ်ပိုင်း အမျိုးသား၏ ရင်ဘတ် ဖောက်ထွင်းခံလိုက်ရကာ လက်သီးဆုပ်ခန့် ရှိသော သွေးပေါက်ကြီး တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ ခရီးဂ် သည် သူ့ကို ကယ်တင်ခဲ့သော ကျေးဇူးရှင်ကို ပစ်သတ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

"ခွေးကောင်... ငါ့ကို ယမ်းတွေ ပစ်ပေါက်ပြီး သေအောင် လုပ်ချင်တာလား"

ပြောပြီးနောက် ခရီးဂ် သည် လူအုပ်ကို ခေါ်ဆောင်ကာ နန်းတော် ရှိရာဘက်သို့ ပြေးသွားတော့သည်။ သူသည် ပိုင်ယဲ့ ကို သတ်ဖြတ်မည်၊ ဘုရင် ကို သတ်ဖြတ်မည်၊ ထို့အပြင် နန်းတော် ကို လုယက်ကာ ယနေ့ ဆုံးရှုံးမှုများကို အစားထိုးမည် ဖြစ်သည်။

လူလတ်ပိုင်း အမျိုးသားသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲကျနေပြီး ပါးစပ်ထောင့်မှ သွေးများ စီးကျကာ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အဆက်မပြတ် တဆတ်ဆတ် တုန်ရီနေသည်။ ထွက်ခွာသွားသော ခရီးဂ် ပင်လယ်ဓားပြအဖွဲ့ ကို ကြည့်ရင်း လူလတ်ပိုင်း အမျိုးသား၏ မျက်လုံးများ မှေးမှိန်လာသည်။

ထိုအချိန်တွင် ဆေးလိပ်ကိုက်ထားသော လူငယ်တစ်ဦး အမှောင်ထောင့်မှ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ပိုက်ဆံတွေကို... ငါ့ဇနီးနဲ့ သမီးကို... ပေးလိုက်ပါ။ မင်း ခိုင်းတဲ့အတိုင်း... ငါ လုပ်ပြီးပြီ"

ဆုရှောင် သည် လူလတ်ပိုင်း အမျိုးသား၏ ရှေ့တွင် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်လိုက်ပြီး ဆေးလိပ်ငွေ့ တစ်ချက် မှုတ်ထုတ်လိုက်သည်။

"ကောင်းကောင်း လုပ်နိုင်ခဲ့ပါတယ်... ပိုက်ဆံတွေ သူတို့ကို ပေးပြီးပါပြီ"

"သိပ်ကောင်းတာပဲ... ကျေးဇူး... ကျေးဇူးတင်ပါတယ်..."

ပြောပြီးနောက် လူလတ်ပိုင်း အမျိုးသား၏ မျက်လုံးများ လုံးဝ မှေးမှိန်သွားပြီး ခရီးဂ် ၏ သေနတ်ချက်အောက်တွင် သေဆုံးသွားခဲ့သည်။ ထိုလူလတ်ပိုင်း အမျိုးသားမှာ ဆုရှောင် အကျဉ်းထောင်ထဲမှ ကယ်တင်လာခဲ့သော သေဒဏ်ကျ အကျဉ်းသား တစ်ဦး ဖြစ်ပြီး စောစောက ကိစ္စမှာ အရောင်းအဝယ် တစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။

ဆုရှောင် က ငွေကြေး ပေးချေပြီး လူလတ်ပိုင်း အမျိုးသားက အသက်ကို ပေးဆပ်ရသည်။ တရားမျှတသလိုလိုနှင့် မတရားသော အရောင်းအဝယ် တစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။ ဝေးကွာသွားသော ခရီးဂ် ပင်လယ်ဓားပြအဖွဲ့ ကို ကြည့်ရင်း ဆုရှောင် သည် လက်ထဲမှ ဆေးလိပ်ကို ပစ်ချကာ ခြေထောက်ဖြင့် နင်းခြေလိုက်သည်။

"ခရီးဂ် ပင်လယ်ဓားပြအဖွဲ့ ... ငါ့ကို စိတ်မပျက်စေနဲ့နော်"

ဆုရှောင် သည် ညအမှောင်ထဲတွင် ပျောက်ကွယ်သွားပြီး နန်းတော် ရှိရာဘက်သို့ အလျင်အမြန် ထွက်ခွာသွားတော့သည်။

[Footnote: ထိုအခန်းတွင် ဝမ်းပိစ် (One Piece) ဇာတ်လမ်းမှ "ခရီးဂ် ပင်လယ်ဓားပြအဖွဲ့ (Krieg Pirates)" နှင့် သူတို့၏ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော လုပ်ရပ်များကို ဆက်လက်ဖော်ပြထားပါသည်။ အမှိုက်စွန့်ပစ်ရာနေရာ (Gray Terminal) ကို မီးရှို့ခြင်းသည် ဂိုအာတိုင်းပြည်၏ မင်းမျိုးမင်းနွယ်များက ကမ္ဘာ့အထက်တန်းလွှာ တော်ဝင်နဂါးများကို မျက်နှာလိုမျက်နှာရလုပ်ရန်အတွက် ကျူးလွန်ခဲ့သော လူမဆန်သည့်လုပ်ရပ်အဖြစ် ဝမ်းပိစ်ဇာတ်လမ်းတွင် ထင်ရှားပါသည်။]