အခန်း (၂၇-၂၈)

အခန်း (၂၇) လက်ဆင့်မကမ်းသော လျှို့ဝှက်ချက်

ဆယ်နာရီကျော်ကြာ နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက်အိပ်မောကျပြီးနောက် ဆုရှောင်သည် ဗိုက်ဆာလွန်းသဖြင့် နိုးလာခဲ့သည်။ အစာအိမ်အတွင်းမှ ပူလောင်လာသော ဝေဒနာသာ မပြင်းထန်ပါက သူ ဆက်အိပ်ချင်နေသေးသည်။ ဟာလာဟင်းလင်းဖြစ်နေသော သီးသန့်အခန်းထဲမှ မထွက်ခွာမီ ဆုရှောင် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသည်။ ဤနေရာသည် အလွန်ရိုးရှင်းလွန်းလှပြီး အိပ်ရာတစ်လုံးမျှပင် မရှိပေ။ သုခဒင်္ဂါးအနည်းငယ် အကုန်ခံ၍ ပြင်ဆင်မွမ်းမံရန် လိုအပ်ပုံရသည်။ ပြန်လည်ဝင်စားခြင်းသုခဘုံသည် သီးသန့်နေရာကို ချဲ့ထွင်ပေးသည့် လုပ်ဆောင်ချက်ကိုသာ ထောက်ပံ့ပေးပြီး ပရိဘောဂများကို လဲလှယ်ပေးခြင်းမရှိသဖြင့် ဆုရှောင်ကိုယ်တိုင် ဝယ်ယူရမည်ဖြစ်သည်။

"တကယ် အလုပ်ရှုပ်တာပဲ။ ဒီနေ့ ဒီကိစ္စတွေကို အမြန်ဆုံး ရှင်းပစ်ရမယ်”

အလုပ်သမားတစ်ဦး ဖွင့်လှစ်ထားသော စားသောက်ဆိုင်တစ်ဆိုင်ကို ရှာဖွေပြီးနောက် ဆုရှောင်သည် သုခဒင်္ဂါး ၃ ပြားဖြင့် ဗိုက်ဝအောင် စားသောက်လိုက်သည်။ အစားအသောက်အရသာမှာ မဆိုးလှပေ။ ထို့အပြင် အလုပ်သမားဆိုင်ရှင်မှာလည်း အလွန်ဖော်ရွေပျူငှာလှသည်။ ထိုဖော်ရွေသော အမူအရာကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် ပြန်လည်ဝင်စားခြင်းသုခဘုံအတွင်း၌ အလုပ်သမားများ၏ ရှင်သန်ရပ်တည်ရေးသည်လည်း မလွယ်ကူကြောင်း သိမြင်နိုင်သည်။

အစာစားပြီးနောက် ဆုရှောင်သည် လမ်းဘေးတစ်ဖက်တစ်ချက်ရှိ ဈေးဆိုင်များတွင် လိုက်လံရှာဖွေနေသည်။ နေ့စဉ်သုံးပရိဘောဂများ ဝယ်ယူရန် မခက်ခဲပေ။ ယခင်က အလုပ်သမားတစ်ဦးသည် ဖိသိပ်ထားသောဆေးတောင့် တစ်မျိုးကို တီထွင်ခဲ့ဖူးသည်။ ပရိဘောဂအမျိုးမျိုး၏ အရွယ်အစားကို လက်ချောင်းအရွယ်အစားခန့်အထိ ဖိသိပ်ထားနိုင်သဖြင့် သယ်ဆောင်ရ အလွန်လွယ်ကူသည်။ သုခဒင်္ဂါး ၂၀၀ ပေးချေပြီးနောက် ဆုရှောင်သည် နေ့စဉ်သုံးပရိဘောဂများကို ဝယ်ယူလိုက်သည်။

စားသောက်နေထိုင်ရေးပြဿနာ ပြေလည်သွားပြီးနောက် ဆုရှောင်သည် ပြန်လည်ဝင်စားခြင်းသုခဘုံ၏ ဗဟိုဧရိယာသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် သွားရောက်ကာ စမ်းသပ်လေ့ကျင့်ရာကွင်းရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

သူသည် ပြန်လည်ဝင်စားခြင်းသုခဘုံအတွင်း၌ နောက်ထပ် နှစ်ရက် နေထိုင်ခွင့် ရှိသေးသည်။ ဤနှစ်ရက်အတွင်း ရုတ်တရက် သန်မာလာသော ခန္ဓာကိုယ်နှင့် အသားကျအောင် ပြုလုပ်ရမည်ဖြစ်သည်။

[ စမ်းသပ်လေ့ကျင့်ရာကွင်းမှ မုဆိုးအား ကြိုဆိုပါသည်။ မုဒ်ကို ရွေးချယ်ပါ။ ]

[ အထောက်အကူပြုမုဒ် / လက်တွေ့တိုက်ခိုက်ရေးမုဒ် ]

ဆုရှောင် ခေတ္တမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် အထောက်အကူပြုမုဒ်ကို ရွေးချယ်လိုက်သည်။

[ အထောက်အကူပြုမုဒ်ကို ရွေးချယ်ပြီးပါပြီ။ ဆင့်ခေါ်မည့် ပုံရိပ်ယောင်အဆင့်ကို ရွေးချယ်ပါ။ ]

ဆုရှောင်၏ မျက်စိရှေ့တွင် ရွေးချယ်စရာ သုံးခု ပေါ်လာသည်။ ၎င်းတို့မှာ အဆင့်နိမ့်ပုံရိပ်ယောင်၊ အလယ်အလတ်ပုံရိပ်ယောင်နှင့် အဆင့်မြင့်ပုံရိပ်ယောင်တို့ ဖြစ်ကြသည်။ ရွေးချယ်စရာ သုံးခုစလုံး၏ အောက်တွင် ဈေးနှုန်းများကို ဖော်ပြထားသည်။ အဆင့်နိမ့်ပုံရိပ်ယောင်အတွက် တစ်နာရီလျှင် သုခဒင်္ဂါး ၁၀၀၊ အလယ်အလတ်ပုံရိပ်ယောင်အတွက် တစ်နာရီလျှင် သုခဒင်္ဂါး ၁၀၀၀ နှင့် အဆင့်မြင့်ပုံရိပ်ယောင်အတွက် တစ်နာရီလျှင် သုခဒင်္ဂါး ၁၀၀၀၀ ဖြစ်သည်။

ဆုရှောင် အနည်းငယ် တုံ့ဆိုင်းနေပြီးနောက် အလယ်အလတ်ပုံရိပ်ယောင်ကို ရွေးချယ်လိုက်သည်။

ယခင်က ပြန်လည်ဝင်စားခြင်းသုခဘုံအတွင်း၌ အချိန်ကြာမြင့်စွာ လေ့လာခဲ့စဉ်က စာချုပ်ချုပ်ဆိုသူများ ရောင်းချသော လက်နက်ကိရိယာ အများစုမှာ အဖြူရောင်အဆင့်များသာဖြစ်ပြီး အကဲဖြတ်ရမှတ်မှာလည်း အလွန်နိမ့်ကျသည်ကို တွေ့ရှိခဲ့ရသည်။ သူ တစ်ခုတည်းသော မြင်တွေ့ခဲ့ရသည့် အစိမ်းရောင်အဆင့် သေနတ်တစ်လက်မှာ သုခဒင်္ဂါး ၄၀၀၀ တောင် ဈေးပေါက်နေပြီး စာချုပ်ချုပ်ဆိုသူ အများအပြား၏ ဝိုင်းဝန်းစိတ်ဝင်စားခြင်းကို ခံနေရသည်။ ထိုအစိမ်းရောင်လက်နက်၏ စွမ်းရည်မှာမူ ဆုရှောင် ခါးကြားရှိ နဂါးသတ်ဓားကို လုံးဝ မမီပေ။

စာချုပ်ချုပ်ဆိုသူများ ရောင်းချသော ပစ္စည်းများတွင် ပစ္စည်းကောင်းများ ပါရှိနိုင်သော်လည်း လွယ်ကူစွာ မတွေ့နိုင်ဘဲ ကံတရားအပေါ် အနည်းငယ် မူတည်နေသည်။ လက်နက်ဝယ်ယူခြင်းထက်စာလျှင် ဆုရှောင်သည် ကိုယ်ပိုင်စွမ်းအားကို မြှင့်တင်ရန် ပိုမိုလိုလားသည်။ အတွင်းပိုင်းစွမ်းအား ကြီးမားခြင်းသည်သာ အစစ်အမှန် ကြီးမားခြင်းဖြစ်သည်။

ဆုရှောင် သုခဒင်္ဂါး ၁၀၀၀ ပေးချေကာ တစ်နာရီစာ အလယ်အလတ်ပုံရိပ်ယောင်ကို ဆင့်ခေါ်လိုက်ပြီးနောက် သူ၏မျက်စိရှေ့တွင် နို့နှစ်ရောင် အလင်းတန်းတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်။ အလင်းတန်း လွင့်စင်သွားသောအခါ ချွန်ထက်သော ဓားတစ်လက်ကို ကိုင်ဆောင်ထားပြီး အဖြူရောင် လေ့ကျင့်ရေးဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသော လူလတ်ပိုင်းအမျိုးသားတစ်ဦး ပေါ်လာသည်။ ဘေးပတ်ဝန်းကျင် ရှုခင်းများလည်း ပြောင်းလဲသွားပြီး ဓားရေးလေ့ကျင့်ရာ ခန်းမကြီးတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။

[ ဝမ်းပိစ်ကမ္ဘာမှ ကိုရှီရို၏ ပုံရိပ်ယောင်ကို ဆင့်ခေါ်ပြီးပါပြီ။ ]

ပြန်လည်ဝင်စားခြင်းသုခဘုံ၏ သတိပေးချက်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ဆုရှောင် ရင်ထဲတွင် တိတ်တဆိတ် ဝမ်းသာသွားသည်။ ကိုရှီရို၏ စွမ်းအား မည်မျှရှိသည်ကို သူ မသိသော်လည်း သင်ကြားပြသမှုစွမ်းရည်ကို ဆိုရလျှင်မူ ကိုရှီရိုသည် အလွန်အမင်း တော်ကြောင်း သေချာသည်။ ဇိုရိုသည် မျက်မြင်သက်သေပင် ဖြစ်သည်။ ကိုရှီရိုသည် ဇိုရိုအား မည်သည့် ဓားကွက်ကိုမျှ သင်ကြားပေးခဲ့ခြင်း မရှိသော်လည်း ဇိုရို ခွန်အားကြီးသူတစ်ယောက် ဖြစ်လာစေရန်အတွက် အခြေခံအုတ်မြစ်ကို ချပေးခဲ့သည်။

"မင်္ဂလာပါ၊ ငါက ကိုရှီရိုပါ။ အချိန်သိပ်မရှိဘူးဆိုတော့ အခုပဲ စလိုက်ကြရအောင်”

ကိုရှီရို ပေါ်လာပြီးနောက် အမူအရာမှာ သဘာဝကျလှသည်။ ဤသည်မှာ ကိုရှီရိုအစစ်မဟုတ်ဘဲ ပုံရိပ်ယောင်မျှသာ ဖြစ်သည်။ ကိုရှီရိုသည် ဆုရှောင် ခါးကြားရှိ နဂါးသတ်ဓားကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ငါ့လက်နက်နဲ့ ဆင်တူတဲ့ လက်နက်ပဲလား။ ဒါဆို ကိစ္စက ရှင်းသွားပြီ။ ငါ့ဆီကို အားကုန်ထုတ်ပြီး ခုတ်ချလိုက်စမ်း”

ဆုရှောင်သည် စကားပိုမပြောတော့ပေ။ တစ်နာရီလျှင် သုခဒင်္ဂါး ၁၀၀၀ ဟူသော ဆင့်ခေါ်ခက သူ့ကို အလွန်နှမြောစေသဖြင့် ကိုရှီရိုဆီသို့ ဓားဖြင့် တန်း၍ ခုတ်ပိုင်းလိုက်သည်။ ဆုရှောင်၏ လက်ရှိစွမ်းရည်နှင့်ဆိုလျှင် ဤဓားချက်သည် အလွန်မြန်ဆန် ပြင်းထန်ရုံသာမက ဓားသွားလာရာ လမ်းကြောင်းမှာလည်း အလွန်ထူးဆန်းလှပြီး ကိုရှီရို၏ ဦးခေါင်းကို ဦးတည်နေသည်။

သို့သော် ဆုရှောင်ကို အံ့ဩမှင်တက်သွားစေသည့် ကိစ္စရပ်တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ ကိုရှီရိုသည် လက်နက်ကိုပင် ဆွဲမထုတ်ဘဲ ဓားအိမ်ဖြင့် ကာကွယ်လိုက်ရုံမျှဖြင့် ဓားအိမ်၏ ထောင့်ချိုးကို ပြောင်းလဲပစ်လိုက်သည်။ ဆုရှောင်သည် လက်ထဲရှိ ဓားမှာ ထိန်းချုပ်၍မရဘဲ ဘေးသို့ သွေဖီသွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ အားသုံးလွန်းသွားသဖြင့် သူကိုယ်တိုင်လည်း ဘေးသို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် ယိမ်းယိုင်သွားရသည်။

မိမိ၏ တိုက်ခိုက်မှု ဤမျှလွယ်ကူစွာ ချေဖျက်ခံလိုက်ရသဖြင့် ဆုရှောင် အနည်းငယ် မကျေမချမ်း ဖြစ်သွားသော်လည်း မတတ်နိုင်ပေ။ သူ နေထိုင်ရာ လက်တွေ့ကမ္ဘာနှင့် ကိုရှီရို နေထိုင်ရာ ဝမ်းပိစ်ကမ္ဘာတို့သည် ကိုယ်ခံပညာအဆင့်အတန်း လုံးဝ တူညီခြင်း မရှိပေ။ လက်တွေ့ကမ္ဘာတွင် သူ အပင်ပန်းခံ လေ့ကျင့်ခဲ့သော ဓားပညာသည် ကိုရှီရို၏ မျက်လုံးထဲတွင် အရေးမပါလှချေ။ လက်တွေ့ကမ္ဘာတွင် မြင့်မားသော ဓားပညာများ ရှိနိုင်သော်လည်း နည်းပညာများ လျင်မြန်စွာ တိုးတက်လာမှုကြောင့် ထိုဓားပညာများသည် အသုံးမဝင်တော့ဘဲ တစ်ခုပြီးတစ်ခု တိမ်ကောပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ရသည်။

"ရပြီ။ မင်းရဲ့ ဓားပညာအပေါ် နားလည်သဘောပေါက်မှုက ငါထင်ထားတာထက် ပိုနိမ့်ကျနေတယ်”

ကိုရှီရို ပြောသော ဓားပညာဆိုသည်မှာ အမှန်တကယ်တော့ ဓားပညာပင် ဖြစ်သည်။ အခေါ်အဝေါ်သာ ကွဲပြားပြီး တစ်သဘောတည်းပင် ဖြစ်သည်။ ဆုရှောင်၏ ရင်ထဲတွင် ရှုံးနိမ့်သွားသော ခံစားချက်များ ပြည့်နှက်သွားသည်။ သူ အပင်ပန်းခံ လေ့ကျင့်ခဲ့သော ဓားပညာသည် သူတစ်ပါးအမြင်တွင် အရေးမပါလှသည့်အပြင် သူ့အနေဖြင့်လည်း ပြန်လည်ချေပရန် အခွင့်အရေး မရှိပေ။ ကိုရှီရိုနှင့် ယှဉ်လိုက်ပါက အမှန်တကယ်ပင် ထိုသို့ ဖြစ်နေသည်။

သူတစ်ပါးကို မမီခြင်းသည် ရှက်စရာ မဟုတ်ပေ။ ရင်ပေါင်တန်းနိုင်အောင် ကြိုးစားလိုက်လျှင် ရသည်။ သူတစ်ပါးကို မမီဘဲနှင့် ခေါင်းမာနေခြင်းသည်သာ အရှက်ရဆုံးကိစ္စ ဖြစ်သည်။

"ကျွန်တော် ဘာလုပ်ဖို့ လိုလဲ၊ အခြေခံကစပြီး ပြန်လေ့ကျင့်ရမလား”

ဆုရှောင်သည် ဓားဖြင့် အချက်အနည်းငယ် ရမ်းသမ်း ခုတ်ပိုင်းလိုက်ရာ လေထဲတွင် အဖြူရောင်မျဉ်းကြောင်းအချို့ ဖြတ်သန်းသွားသည်။

"မဟုတ်ဘူး၊ မင်းရဲ့ အခြေခံက အရမ်းကောင်းတယ်။ လူအများစုထက် အများကြီး သာလွန်တယ်။ ခုတ်ပိုင်းတယ်ဆိုတဲ့ ရိုးရှင်းပြီး ပင်ပန်းတဲ့ လှုပ်ရှားမှုကို နှစ်ပေါင်းများစွာ အချိန်ပေးပြီး လေ့ကျင့်ချင်တဲ့သူ အလွန်ရှားပါးတယ်လေ။ ငါ့ကို မေးခွန်းတစ်ခု ဖြေပါ၊ မင်း လက်ထဲက လက်နက်ကို ဘယ်လို မြင်လဲ”

ကိုရှီရိုသည် အဖြူရောင် လေ့ကျင့်ရေးဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ကာ မြေကြီးပေါ်တွင် တင်ပျဉ်ခွေ ထိုင်လျက် ဆုရှောင်ကို ပြုံး၍ ကြည့်နေသည်။ နှာခေါင်းပေါ်ရှိ မျက်မှန်နှင့် ပေါင်းစပ်လိုက်သောအခါ ကိုရှီရိုသည် အလွန် နူးညံ့သိမ်မွေ့သော ခံစားချက်မျိုးကို ပေးစွမ်းနေသည်။

"လက်ထဲက လက်နက်ကို ဘယ်လို မြင်လဲ ဟုတ်လား။ အင်း... လူသတ်တဲ့ ကိရိယာပေါ့”

ဆုရှောင်၏ အဖြေကြောင့် ကိုရှီရို ခေါင်းကို အဆက်မပြတ် ခါရမ်းလိုက်သည်။

"မင်းက ဒီလို အယူအဆမျိုးကိုပဲ အမြဲတမ်း လက်ကိုင်ထားမယ်ဆိုရင် အနှစ်တစ်ရာ လေ့ကျင့်ရင်တောင်မှ မင်းက 'တုတ်ဝှေ့ယမ်း' နေတာပဲ ဖြစ်လိမ့်မယ်။ ဓားပညာလို့ လုံးဝ ခေါ်လို့မရဘူး”

ဆုရှောင်သည် လက်ထဲရှိ နဂါးသတ်ဓားကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီး စကားတစ်ခွန်းမျှ မပြောတော့ပေ။

"မင်း လက်ထဲက လက်နက်ကို ခေါင်းထဲမှာ ပုံဖော်မကြည့်နဲ့၊ သူ့ကို ခံစားသိရှိကြည့်စမ်း။ သူ့ရဲ့ ထက်မြက်မှု၊ ကိုင်တွယ်ရတဲ့ အထိအတွေ့နဲ့ သူ့ရဲ့ ထူးခြားတဲ့ အငွေ့အသက်ကို ခံစားကြည့်။ အဲဒီအချက်ကိုတောင် မလုပ်နိုင်ဘူးဆိုရင်တော့ ငါ မင်းကို ဘာမှ သင်ပေးလို့ မရဘူး”

ကိုရှီရို၏ စကားကြောင့် ဆုရှောင်၏ မျက်နှာ မည်းမှောင်သွားသည်။ သူသည် ကိုရှီရိုကို ဆင့်ခေါ်ရန် သုခဒင်္ဂါး ၁၀၀၀ အကုန်ခံထားရသော်လည်း ထိုသူက သူ့ဘာသာသူ ခံစားကြည့်ရန် ပြောနေသည်။ ဆုရှောင်သည် ပြန်လည်ဝင်စားခြင်းသုခဘုံနှင့် ချက်ချင်း ဆက်သွယ်ကာ လေ့ကျင့်မှုကို ခေတ္တရပ်နားထားလိုကြောင်းနှင့် လက်ထဲရှိ ဓားကို ခံစားသိရှိပြီးမှ လေ့ကျင့်မှုကို ဆက်လက်ပြုလုပ်လိုကြောင်း တောင်းဆိုလိုက်သည်။

သို့သော် ဝမ်းနည်းစရာမှာ လေ့ကျင့်နေစဉ်အတွင်း ခေတ္တရပ်နား၍မရကြောင်း ပြန်လည်ဝင်စားခြင်းသုခဘုံက သတိပေးလာသည်။ သူ ယခုချက်ချင်း စမ်းသပ်လေ့ကျင့်ရာကွင်းမှ ထွက်ခွာသွား၍ ရသော်လည်း အသုံးပြုထားသော သုခဒင်္ဂါးများကို ပြန်လည်ရရှိမည်မဟုတ်သည့်အပြင် ကိုရှီရိုလည်း ပျောက်ကွယ်သွားမည် ဖြစ်သည်။

မတတ်နိုင်သည့်အဆုံး ဆုရှောင်သည်လည်း မြေကြီးပေါ်တွင် တင်ပျဉ်ခွေ ထိုင်ချလိုက်ပြီး နဂါးသတ်ဓားကို ဒူးခေါင်းပေါ်တင်ကာ စတင် ခံစားသိရှိရန် ကြိုးစားလေတော့သည်။

ကိုရှီရိုကို အလကား ဆင့်ခေါ်ထားရခြင်း မဟုတ်ပေ။ ဆုရှောင် လက်ထဲရှိ လက်နက်ကို ခံစားသိရှိနေစဉ် ကိုရှီရိုသည် ဘေးမှနေ၍ အသေးစိတ် ညွှန်ကြားပြသပေးနေပြီး သူ၏ အတွေ့အကြုံ ဗဟုသုတအချို့ကို ဆုရှောင်အား လက်ဆင့်ကမ်းပေးနေသည်။ ဤအတွေ့အကြုံများကို ကိုရှီရိုသည် ဇိုရိုကဲ့သို့သော သူ သဘောကျသည့် တပည့်များကိုသာ လက်ဆင့်ကမ်းလေ့ရှိသည်။ ယခုအခါ ကိုရှီရိုသည် ဆုရှောင် ဆင့်ခေါ်ထားသော ပုံရိပ်ယောင် ဖြစ်နေသဖြင့် ဤအဖိုးတန်သော အသိပညာများကို ဆုရှောင်အား မည်သည့်အရာမျှ ဖုံးကွယ်ထားခြင်းမရှိဘဲ လက်ဆင့်ကမ်းပေးနေခြင်း ဖြစ်သည်။

အချိန်များ တစ်မိနစ်ပြီးတစ်မိနစ် ကုန်ဆုံးသွားရာ နာရီဝက် ကြာပြီးနောက် ဆုရှောင်သည် ဒူးပေါ်ရှိ နဂါးသတ်ဓားကို ဝိုးတဝါး ခံစားသိရှိလာသည်။ မသိစိတ်၏ စေ့ဆော်မှုဖြင့် နဂါးသတ်ဓားကို ကောက်ယူကာ ဓားတစ်ချက် ခုတ်ပိုင်းလိုက်ရာ လေထုထဲတွင် စူးရှသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

ဘေးနားရှိ ကိုရှီရိုက ကျေနပ်စွာ ခေါင်းညိတ်ပြပြီး ဆုရှောင်အား ဆက်လက် လမ်းညွှန်ပြသပေးနေသည်။ တစ်နာရီ ကြာပြီးနောက် ကိုရှီရိုသည် လေထုထဲတွင် လွင့်စင်ပျောက်ကွယ်သွားသော်လည်း ဆုရှောင်သည် မြေကြီးပေါ်တွင် တင်ပျဉ်ခွေ ထိုင်လျက် ရံဖန်ရံခါ ဓားတစ်ချက် ခုတ်ပိုင်းနေဆဲပင် ဖြစ်သည်။ သူ၏စိတ်ထဲတွင် တံခါးတစ်ချပ် တဖြည်းဖြည်း ပွင့်လာသကဲ့သို့ ခံစားနေရသည်။ ယခင်က သူ လေ့ကျင့်ခဲ့သော ဓားပညာမှာ တုတ်ဝှေ့ယမ်းနေခြင်းနှင့် တူညီပြီး အခြေခံ ဓားဝှေ့ယမ်းသည့် ကိုယ်နေဟန်ထားကို တတ်မြောက်ထားခြင်းမှလွဲ၍ များစွာ အသုံးမဝင်ပေ။

ဓားထုတ်ခြင်း၊ ဓားသိမ်းခြင်းတို့ဖြင့် ဆုရှောင်သည် သူ၏ ကိုယ်ပိုင်ကမ္ဘာလေးထဲတွင် နစ်မြောနေပြီး ကိုရှီရို ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကိုပင် လုံးဝ သတိမထားမိပေ။ ခုတ်ပိုင်းသည့် လှုပ်ရှားမှု တစ်ခုတည်းကို သုံးနှစ်တိုင်တိုင် ဇွဲရှိရှိ လေ့ကျင့်နိုင်ခြင်းကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် ဆုရှောင်သည် ဓားပညာအပေါ် မည်မျှ ရူးသွပ်ကြောင်း သိနိုင်သည်။ စိတ်တစ်ခုတည်းကို စူးစိုက်ထားပါက နတ်ဘုရားများနှင့်ပင် ဆက်သွယ်နိုင်သည်ဆိုသော စကားအတိုင်း ဆုရှောင်၏ သုံးနှစ်တာ ကြိုးစားပမ်းစား လေ့ကျင့်မှုသည် ကိုရှီရို၏ လမ်းညွှန်မှုကို ရရှိပြီးနောက် တဖြည်းဖြည်း အဆင့်အတန်း မြင့်မားလာလေတော့သည်။

အခန်း (၂၈) အဝါရောင်သဲများ

ဆုရှောင်သည် ဓားကို ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး လက်ကို ဖြောင့်တန်းနေအောင် ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။ လက်နက်သည် ခန္ဓာကိုယ်၏ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခု ဖြစ်လာသည့် အဆင့်ထိ မရောက်သေးသော်လည်း ယခုအချိန်တွင် သူ၏ လက်ထဲရှိ လက်နက်အပေါ် ခံစားချက်မှာ ယခင်နှင့် မတူတော့ပေ။ ထိုအဆင့်သို့ ရောက်ရှိရန်မှာ တစ်ရက်၊ တစ်ညတည်းနှင့် လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ပေ။

အချိန်တစ်နာရီလေးအတွင်း သုခဒင်္ဂါး ၁၀၀၀ အကုန်ကျခံလိုက်ရသော်လည်း ဤသုခဒင်္ဂါး ၁၀၀၀ သည် တန်သည်ဟု ဆုရှောင် ယူဆသည်။ ကိုရှီရိုသည် သူ့အား မည်သည့် ဓားကွက်ကိုမျှ သင်ကြားမပေးခဲ့သော်လည်း သူ့အတွက် တံခါးအသစ်တစ်ချပ်ကို ဖွင့်လှစ်ပေးခဲ့သည်။

"ကိုရှီရိုကို နောက်တစ်ကြိမ် ဆင့်ခေါ်မယ်”

ယခုအခါ ဆုရှောင်၏ အခြေအနေမှာ အလွန်ကောင်းမွန်နေသဖြင့် ကိုရှီရိုကို ထပ်မံ ဆင့်ခေါ်လိုက်သည်။

[ သတ်မှတ်ထားသော ပုံရိပ်ယောင်ကို ဆင့်ခေါ်၍ မရပါ။ ]

[ တီ... မုဆိုး၏ လုပ်ပိုင်ခွင့်ကို အသက်သွင်းလိုက်ပါပြီ။ ဆင့်ခေါ်မည့် အချိန်ကာလကို ရွေးချယ်ပါ။ ]

ဆုရှောင်၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်စွန်းများ ကွေးညွတ်သွားသည်။ သူ၏ မုဆိုးအဆင့်အတန်းက အနည်းငယ်တော့ အသုံးဝင်သေးပုံရသည်။

"သုံးနာရီ”

[ ကိုရှီရို၏ ပုံရိပ်ယောင်ကို ဆင့်ခေါ်နေပါသည်... ဆင့်ခေါ်မှု ပြီးစီးပါပြီ။ ]

ကိုရှီရို ထပ်မံ ပေါ်လာပြန်သည်။ ကိုရှီရို ပေါ်လာပြီးနောက် ဆုရှောင်ကို ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မိတ်ဆက်ခြင်း မပြုတော့ပေ။ ကိုရှီရိုက သူ့ကို မှတ်မိနေသကဲ့သို့ ရှိသဖြင့် ဆုရှောင် အနည်းငယ် အံ့ဩသွားသည်။

"ဒါဆိုရင် ပြီးခဲ့တဲ့အကြိမ်က လေ့ကျင့်မှုကို ဆက်လုပ်ကြမယ်။ မင်း လက်ထဲက လက်နက်ကို အခြေခံအားဖြင့် ခံစားသိရှိသွားပြီပဲ”

ကိုရှီရို၏ စကားကြောင့် ပြန်လည်ဝင်စားခြင်းသုခဘုံသည် အဘယ့်ကြောင့် တူညီသော ပုံရိပ်ယောင် တစ်ခုတည်းကို ဆင့်ခေါ်ခွင့် မပေးရကြောင်း ဆုရှောင် နားလည်သွားသည်။ တူညီသော ပုံရိပ်ယောင် ပေါ်လာပြီးနောက် ပြီးခဲ့သည့်အကြိမ်က မှတ်ဉာဏ်များကို ဆက်လက် မှတ်သားထားမည် ဖြစ်ရာ ဤအချက်သည် ဆုရှောင်အတွက် သေချာပေါက် ကောင်းမွန်သော ကိစ္စဖြစ်သည်။

"အခု မင်းက ငါနဲ့ ယှဉ်ပြိုင်ဖို့ အရည်အချင်း ပြည့်မီသွားပြီ၊ လာခဲ့”

ကိုရှီရိုသည် ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် လက်နက်ကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။ ထိုဓားကို ဆုရှောင် မှတ်မိသည်။ ဓားမြတ် ၂၁ လက် စာရင်းဝင် ဝါဒို အီချီမွန်ဂျီ ပင် ဖြစ်သည်။

ဆုရှောင်သည် နေရာမှ ထလိုက်ပြီး ဓားကိုကိုင်လျက် ကိုရှီရိုထံသို့ ပြေးဝင်သွားသည်။ ယခု အချိန်က တန်ဖိုးရှိလှသဖြင့် သန်မာလာစေရန် သူသည် အချိန်တိုင်း စက္ကန့်တိုင်းကို အမိအရ ဆုပ်ကိုင်ထားရမည် ဖြစ်သည်။

လက်နက်ချင်း ထိခတ်မိသော အသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ကိုရှီရိုကဲ့သို့သော သိုင်းပညာရှင်တစ်ဦးနှင့် ယှဉ်ပြိုင်တိုက်ခိုက်ရခြင်းသည် အလွန်အဖိုးတန်သော အတွေ့အကြုံဖြစ်ကြောင်း ယုံမှားသံသယဖြစ်ဖွယ် မရှိပေ။ ပြန်လည်ဝင်စားခြင်းသုခဘုံသာ မရှိပါက ဆုရှောင်သည် ဤကဲ့သို့သော အခွင့်အရေးမျိုး ရရှိနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

ယှဉ်ပြိုင်တိုက်ခိုက်နေစဉ် ဆုရှောင်သည် ကိုရှီရို၏ လှုပ်ရှားမှုတိုင်းကို သတိထားကြည့်ရှုနေပြီး ကြောင်ပုဇွန်စားကျွပ်ကျွပ်ဝါးသကဲ့သို့ ဓားပညာနည်းစနစ်များကို လျင်မြန်စွာ စုပ်ယူသင်ယူနေသည်။ တစ်နာရီ ဆက်တိုက် ယှဉ်ပြိုင်ပြီးနောက် ချွေးများက ဆုရှောင်၏ အဝတ်အစားများကို ရွှဲနစ်သွားစေပြီး တစ်ကိုယ်လုံးမှ အပူငွေ့များ အူထွက်နေသည်။

"အခု စပြီး နားမယ်၊ မင်း သတိထားရမယ့် အချက် နည်းနည်း ရှိတယ်..."

နားနေစဉ်အတွင်း ကိုရှီရိုသည် ဆုရှောင်၏ အစောပိုင်းက လိုအပ်ချက်များကို စတင် ထောက်ပြ လမ်းညွှန်ပေးသည်။ ယခုအချိန်တွင် ကိုရှီရိုသည် ပုံရိပ်ယောင် ဖြစ်နေသဖြင့် ဆုရှောင်အား မည်သည့်အရာမျှ ဖုံးကွယ်ထားခြင်းမရှိဘဲ သင်ကြားပြသပေးနေသည်။ သုံးနာရီ အချိန်သည် လျင်မြန်စွာ ကုန်ဆုံးသွားပြီး ဆုရှောင်မှာ ဆက်လက် သင်ယူလိုစိတ်များ ပြည့်နှက်နေဆဲပင်။

"အချိန်စေ့သွားပြီ၊ နောက်မှ ပြန်တွေ့ကြတာပေါ့”

ကိုရှီရိုသည် တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ ဆုရှောင်သည် ကိုရှီရိုကို ထပ်မံ ဆင့်ခေါ်ချင်သေးသော်လည်း သုခဒင်္ဂါး ၄၀၂၇ ပြားသာ ကျန်တော့သည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ခေတ္တ လက်လျှော့လိုက်ရသည်။

ဆုရှောင်သည် အသက်ပြင်းပြင်း တစ်ချက် ရှူသွင်းလိုက်သည်။ ယခင်က အရာအားလုံးကို ရိုက်ချိုးနိုင်စွမ်းရှိသည်ဟု ထင်မှတ်ရသော ခံစားချက် ပျောက်ကွယ်သွားပြီ ဖြစ်သည်။ ၎င်းမှာ စွမ်းရည်များ လျင်မြန်စွာ မြင့်တက်လာခြင်း၏ နောက်ဆက်တွဲ ဆိုးကျိုးဖြစ်သည်။ လက်တစ်ဖက်ကို ဆုပ်လိုက်ရာ အရိုးဆစ်များမှ ဖြောက်ခနဲ အသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ရုတ်တရက် တိုးပွားလာသော စွမ်းရည်များနှင့် သူ အတော်လေး အသားကျနေပြီ ဖြစ်ရာ ယခုအခါ နောက်ဆုံးအဆင့်ကို ပြီးမြောက်ရန်သာ လိုအပ်တော့သည်။

"သုခဘုံ၊ လက်တွေ့တိုက်ခိုက်ရေးမုဒ်ကို စတင်လိုက်”

[ လက်တွေ့တိုက်ခိုက်ရေးမုဒ်သည် တစ်မိနစ်လျှင် သုခဒင်္ဂါး ၁၀ ပြား ကုန်ကျမည် ဖြစ်သည်။ ပေးချေမည် / မပေးချေပါ။ ]

"ပေးချေမယ်”

[ လက်တွေ့တိုက်ခိုက်ရေးမုဒ်ကို စတင်လိုက်ပါပြီ။ စက်ရုပ်များသည် စက္ကန့် ၃၀ အကြာတွင် ပေါ်လာမည်ဖြစ်ရာ ကြိုတင် ပြင်ဆင်ထားပါ။ ]

ဘေးပတ်ဝန်းကျင် ရှုခင်းများ စတင် ပြောင်းလဲသွားပြီး မူလက ဓားရေးလေ့ကျင့်ရာ ခန်းမကြီးမှ သဲကန္တာရကြီး တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။ ဓားရေးလေ့ကျင့်ရာ ခန်းမကြီးသည် ကိုရှီရို ပေါ်လာပြီးနောက် အလိုအလျောက် ဖြစ်ပေါ်လာသော ရှုခင်းဖြစ်ပြီး ယခု ရှုခင်းမှာမူ လက်တွေ့တိုက်ခိုက်ရေးမုဒ်၏ ရှုခင်းဖြစ်သည်။ ဆုရှောင် 'တိုက်ပွဲတွင် ကျဆုံး' သွားသည်အထိ လက်တွေ့တိုက်ခိုက်ရေးမုဒ်က ပြီးဆုံးမည် မဟုတ်ပေ။

သေချာသည်မှာ စမ်းသပ်လေ့ကျင့်ရာကွင်းအတွင်း သေဆုံးခြင်းသည် အမှန်တကယ် သေဆုံးခြင်း မဟုတ်ပေ။ လေပြင်းများက သဲဝါများကို လွင့်ပျံစေပြီး ပတ်ဝန်းကျင် တစ်ခုလုံး မှုန်ဝါးနေသည်။ သဲများထဲမှ ငွေရောင် သံလုံးတစ်လုံး ပေါ်ထွက်လာသည်။ ယင်းမှာ သံလုံးတစ်လုံး လုံးဝ မဟုတ်ဘဲ စက်ရုပ်တစ်ရုပ်၏ ခေါင်းဖြစ်သည်။ သံမဏိဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော စက်ရုပ်များသည် သဲများထဲမှ တစ်ရုပ်ပြီးတစ်ရုပ် တိုးထွက်လာကြပြီး အနီရောင် အီလက်ထရောနစ်မျက်လုံး ဆယ်စုံကျော်က ဆုရှောင်ကို စိုက်ကြည့်နေကြသည်။

စက်ရုပ်များ ပိုမို များပြားလာပြီး မကြာမီ ရာဂဏန်းအထိ တိုးလာကာ ဆုရှောင်ကို အထပ်ထပ် ဝိုင်းရံထားလိုက်ကြသည်။

[ အချိန်စေ့ပါပြီ၊ လက်တွေ့တိုက်ခိုက်ရေးလေ့ကျင့်မှု စတင်ပါပြီ။ ]

"ချလောက်... ချလောက်..." စည်းချက်ကျသော သတ္တုချင်း ထိခတ်သံများ ထွက်ပေါ်လာပြီး ထိုစက်ရုပ်များသည် အရပ်လေးမျက်နှာမှ ဆုရှောင်ဆီသို့ လျင်မြန်စွာ ဝိုင်းရံလာကြသည်။

ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ပြည့်နှက်နေသော စက်ရုပ်များကြောင့် ဆုရှောင် မပေါ့ဆရဲဘဲ အသက်ရှူနှုန်းကို အမြန်ဆုံး ချိန်ညှိလိုက်သည်။ ရေတွက်၍မရနိုင်အောင် များပြားလှသော လက်နက်များသည် အရပ်လေးမျက်နှာမှ ဝင်ရောက်လာပြီး ဆုရှောင်ကို အထပ်ထပ် ဝိုင်းရံထားလိုက်သည်။ ငွေရောင် ဓားအလင်းတန်း အချို့ လက်ခနဲ ဖြတ်သန်းသွားပြီး စက်ရုပ် အမြောက်အမြား တစ်စစီ ကွဲကြေသွားကြသည်။ ဆုရှောင်သည် ယခင်ကနှင့် မတူတော့ပေ။ ယခုအခါ သူသည် ခန္ဓာကိုယ် ကြံ့ခိုင်မှုရော၊ ဓားပညာမှာပါ အလွန်အမင်း တိုးတက်နေပြီ ဖြစ်သည်။ သတ္တုများ ကွဲကြေကာ သဲဝါများ လွင့်စင်လျက် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော သွေးထွက်သံယို တိုက်ပွဲကြီး စတင်လေပြီ။

ဆယ်မိနစ် ကြာပြီးနောက် ဆုရှောင်သည် စမ်းသပ်လေ့ကျင့်ရာကွင်း တံခါးဝသို့ ပို့ဆောင်ခံလိုက်ရသည်။

ပေါ်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ဆုရှောင်သည် မိမိ၏ ဦးခေါင်းကို စမ်းသပ်ကြည့်လိုက်ပြီး ဦးခေါင်း အကောင်းပကတိ ရှိနေကြောင်း သေချာအောင် လုပ်လိုက်သည်။ စောစောက စက်ရုပ်များ၏ ဝိုင်းဝန်းတိုက်ခိုက်မှုအောက်တွင် သူ၏ ဦးခေါင်း ရိုက်ခွဲခံလိုက်ရသည် မဟုတ်ပါလော။

"တကယ်ကို အစစ်အတိုင်းပဲ”

ဆုရှောင်သည် မျက်နှာတွင် အပြုံးများဖြင့် စမ်းသပ်လေ့ကျင့်ရာကွင်းမှ ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။ သုခဒင်္ဂါး ၄၀၀၀ ကျော် ကုန်ကျခဲ့သော်လည်း သူသည် လက်ရှိ ခန္ဓာကိုယ်နှင့် အသားကျသွားပြီ ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် ရရှိလိုက်သည်များမှာ ဤမျှတင် မကပေ။ သူ၏ ဓားပညာကျွမ်းကျင်မှုမှာလည်း တိုးတက်လာခဲ့သည်။

စွမ်းရည် (၂)

ဓားပညာကျွမ်းကျင်မှု။ ။ LV.2 (အလိုအလျောက် စွမ်းရည်)

စွမ်းရည် အကျိုးသက်ရောက်မှု။ ။ အနီးကပ် တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်း ၁၂ ရာခိုင်နှုန်း တိုးလာမည်ဖြစ်ပြီး ဓားအမျိုးအစား လက်နက်များကို အသုံးပြုရာတွင် ပိုမို ကျွမ်းကျင်လာမည်။

ဓားပညာကျွမ်းကျင်မှု တစ်ဆင့် တက်သွားသည်။ ဆုရှောင် သိထားသလောက် ဓားပညာကျွမ်းကျင်မှုကို မြှင့်တင်ရန် အလွန် ခက်ခဲပြီး ဝိညာဉ်ခရစ်စတယ်(အသေး) တစ်ခုနှင့် သုခဒင်္ဂါး ၁၀၀၀ လိုအပ်သည်။

သူ၏ နိယာမဖျက်ဆီးသူ၏အရိပ် စွမ်းရည်များကို အဆင့်မြှင့်တင်လိုပါက ကိုယ်တိုင် လေ့ကျင့်ခြင်းအပြင် ဝိညာဉ်ခရစ်စတယ်နှင့် သုခဒင်္ဂါးများကို အသုံးပြု၍လည်း မြှင့်တင်နိုင်သည်။ ယခုအခါ ဆုရှောင်သည် ဝိညာဉ်ခရစ်စတယ်၏ တန်ဖိုးကို နားလည်သွားပြီဖြစ်သည်။ သူသည် အထက်တန်းစား သက်ရှိတစ်ကောင်ကို ကံကောင်းထောက်မစွာ သတ်ဖြတ်နိုင်ခဲ့၍သာ ဝိညာဉ်ခရစ်စတယ်(အသေး) တစ်ခုကို ရရှိခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

သူသည် ပြန်လည်ဝင်စားခြင်းသုခဘုံ၏ ဈေးကွက်တွင် ဝိညာဉ်ခရစ်စတယ်ကို လိုက်လံရှာဖွေခဲ့ဖူးသော်လည်း ရောင်းချသူ လုံးဝ မရှိပေ။ ရောင်းချရန် ဆိုသည်ထက် စာချုပ်ချုပ်ဆိုသူ အများစုသည် ဝိညာဉ်ခရစ်စတယ် ဆိုသည်မှာ မည်သည့်အရာဖြစ်ကြောင်းကိုပင် မသိရှိကြပေ။ ထို့ကြောင့် သူ၏ လက်ထဲရှိ ဤဝိညာဉ်ခရစ်စတယ်(အသေး)လေးမှာ အလွန်တရာ အဖိုးတန်လှပေသည်။

သီးသန့်အခန်းသို့ ပြန်ရောက်သောအခါ ဆုရှောင်သည် သုခဒင်္ဂါး ၁၀၀ အကုန်ခံကာ သီးသန့်အခန်းအတွင်း၌ အိပ်ခန်း၊ ရေချိုးခန်း စသည့် အခန်းများကို တိုးချဲ့ဆောက်လုပ်လိုက်ပြီး ဝယ်ယူလာသော ပရိဘောဂများကို သေသပ်စွာ နေရာချထားလိုက်သည်။ သေသေချာချာ ပြင်ဆင်ပြီးနောက် ဆုရှောင်၏ သီးသန့်အခန်းသည် တစ်မုဟုတ်ချင်း ပြောင်းလဲသွားပြီး ကျယ်ဝန်းလာရုံသာမက အလွန်တရာ ခမ်းနားသွားလေသည်။ သုခဒင်္ဂါး ၄၀ ပြားဖြင့် ဝယ်ယူထားသော နူးညံ့သည့် ကုတင်ကြီးပေါ်တွင် ထိုင်ရင်း ဆုရှောင်သည် အတွေးနက်နေမိသည်။

ယခု သူ၏ လက်ထဲတွင် ဝိညာဉ်ခရစ်စတယ်(အသေး) တစ်ခု ရှိနေရာ ရွေးချယ်စရာ နှစ်ခု ရှိသည်။ ရှိပြီးသား စွမ်းရည်များကို အဆင့်မြှင့်တင်မည်လား၊ သို့မဟုတ် စွမ်းရည်အသစ်ကို ဖွင့်မည်လား။ လက်ရှိ အခြေအနေအရ ကြည့်လျှင် ဆုရှောင်တွင် သံမဏိပြာအရိပ် စွမ်းရည်နှင့် ဓားပညာကျွမ်းကျင်မှု မှလွဲ၍ တိုက်ခိုက်ရေး စွမ်းရည် သိပ်မရှိလှပေ။ သို့သော် သူ၏ အဓိက ရည်မှန်းချက်မှာ ဓားပညာကို အဓိက တိုက်ခိုက်ရေးအဖြစ် အသုံးပြုပြီး အခြားစွမ်းရည်များကို အထောက်အကူပြုအဖြစ် အသုံးပြုရန် ဖြစ်သည်။

ဤသည်မှာ အလားအလာ အလွန်ကောင်းမွန်သော လမ်းကြောင်းတစ်ခု ဖြစ်ပြီး သွေဖီသွားသောကမ္ဘာ အများအပြားတွင် ဤကဲ့သို့သော ခွန်အားကြီးသူများ ရှိကြသည်။ ဝမ်းပိစ်ကမ္ဘာမှ ကမ္ဘာ့နံပါတ်တစ် ဓားသမားကြီး မိဟော့ခ်(သိမ်းငှက်မျက်လုံး) သည် ဓားပညာဖြင့်သာ တိုက်ခိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဝမ်းပိစ်ကမ္ဘာတွင် ဓားပညာဟု ခေါ်ဆိုကြသော်လည်း မိဟော့ခ် အသုံးပြုသည်မှာ ဓားသာ ဖြစ်သည်။ မိဟော့ခ် သာမက ဆံပင်နီတို့သည်လည်း ထိုနည်းလည်းကောင်းပင် ဖြစ်သည်။ ၎င်းကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် စွမ်းရည် တစ်မျိုးတည်းကိုသာ အထူးပြု လေ့ကျင့်ခြင်းသည် အလွန် အလားအလာကောင်းကြောင်း သိနိုင်သည်။ ဆုရှောင်သည် သံမဏိပြာအရိပ်ကို အသုံးပြုရာတွင် အသားမကျသေးသဖြင့် စွမ်းရည်သစ် ရယူရန် မလောသေးပေ။ ဤသို့ တွေးကြည့်ပါက သံမဏိပြာအရိပ်နှင့် ဓားပညာကျွမ်းကျင်မှုထဲမှ စွမ်းရည်တစ်ခုကို ရွေးချယ်မြှင့်တင်ရမည် ဖြစ်သည်။

အချိန်အတော်ကြာ တုံ့ဆိုင်းနေပြီးနောက် ဆုရှောင်သည် နောက်ဆုံးတွင် ဓားပညာကျွမ်းကျင်မှုကို မြှင့်တင်ရန် ရွေးချယ်လိုက်သည်။ ဤသည်က သူ၏ စွမ်းအားကို ပိုမို သိသာထင်ရှားစွာ တိုးတက်စေမည် ဖြစ်သည်။

[ ဝိညာဉ်ခရစ်စတယ်(အသေး) နှင့် သုခဒင်္ဂါး ၁၀၀၀ ကို အသုံးပြုပြီး ဓားပညာကျွမ်းကျင်မှုကို အဆင့်မြှင့်တင်ပြီးပါပြီ။ ]

ဆုရှောင် စက္ကန့်အနည်းငယ်ခန့် အလွန်အံ့အားသင့်စွာ ဖြစ်သွားပြီးနောက် ဦးနှောက်ထဲတွင် အသိပညာအချို့ တိုးလာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ ယင်းမှာ ဓားပညာနှင့် ပတ်သက်သော အသိပညာများ ဖြစ်သည်။ ဓားပညာကျွမ်းကျင်မှုကို ထပ်မံ စစ်ဆေးကြည့်လိုက်သည်။

စွမ်းရည် (၂)

ဓားပညာကျွမ်းကျင်မှု။ ။ LV.3 (အလိုအလျောက် စွမ်းရည်)

စွမ်းရည် အကျိုးသက်ရောက်မှု။ ။ အနီးကပ် တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်း ၁၄ ရာခိုင်နှုန်း တိုးလာမည်ဖြစ်ပြီး ဓားအမျိုးအစား လက်နက်များကို အသုံးပြုရာတွင် ပိုမို ကျွမ်းကျင်လာမည်။

ဝိညာဉ်ခရစ်စတယ်ကို အသုံးပြု၍ စွမ်းရည်မြှင့်တင်ရာတွင် မည်သည့် ခက်ခဲမှုမျှ မရှိဘဲ အသားကျရန်ပင် မလိုအပ်ဘဲ တတ်မြောက်သွားခြင်း ဖြစ်သည်။ ဝိညာဉ်ခရစ်စတယ် အဘယ်ကြောင့် ဤမျှ ရှားပါးရကြောင်း အံ့ဩစရာ မရှိတော့ပေ။ ဤမျှ လောကနိယာမကို ဆန့်ကျင်နိုင်သော ပစ္စည်းကို ဆုရှောင် အနေဖြင့် အစိမ်းရောင် ရတနာသေတ္တာထဲမှ ရရှိခဲ့ခြင်းမှာ ကံကောင်းလွန်းလှသည်ဟု ဆိုရမည်။ အမှန်တကယ်တော့ ကံကောင်းရုံသက်သက် မဟုတ်ပေ။ အိပ်မက်ဆိုး အဆင့်ရှိသော ကမ္ဘာတွင် ဆုရှောင် ရန်သူကို သတ်ဖြတ်ခြင်းမှ ရရှိသော အကျိုးအမြတ်သည် အလွန်အမင်း တိုးတက်လာခြင်း ဖြစ်သည်။ ဤကဲ့သို့သော ကိစ္စမျိုးသည် နောင်တွင် အလွန် ရှားပါးစွာသာ ကြုံတွေ့ရနိုင်ပေသည်။