အခန်း ၃၇၈
Vol. 38 Ch. 378
အခန်း (၃၇၈) သစ်ရွက်ပုလွေသံ တစ်ချက်ကြောင့် တစ်မြို့လုံး တုန်လှုပ်သွားခြင်း
ညမှောင်ရီပျိုးစပြုလာပြီဖြစ်ပြီး သားရဲရာချီမြို့တော်သည် ဆူညံသံများဖြင့် သက်ဝင်လှုပ်ရှားနေ၏။
မိုင်ထောင်ချီကုန်သွယ်ရေးအဖွဲ့ အတွင်း၌ အကြီးအကဲများသည် ဝိုင်းဝန်းထိုင်လျက် လက်ရှိအခြေအနေကို ဆန်းစစ်နေကြသည်။
သူတို့မှာ အကြီးအကဲဟူသော ဘွဲ့နာမည်ကို ခံယူထားကြသော်လည်း ဦးဆောင်နေရာတွင် ထိုင်နေသည့် ညိုးနွမ်းအိုမင်းကာ သေအံ့ဆဲဆဲ အဘိုးအိုတစ်ဦးမှလွဲ၍ ကျန်ရှိသူများမှာ သိသိသာသာ နုပျိုလွန်းလှပြီး အကြီးအကဲများနှင့် လုံးဝမတူကြပေ။
“ဒုတိယအစ်ကို... ဒီအာလူးပူပူကို ဘယ်ဂိုဏ်းဆီ လက်လွှဲပေးလိုက်ရမလဲ”
အသက် (၁၇) နှစ် သို့မဟုတ် (၁၈) နှစ်အရွယ် လူငယ်တစ်ဦးက စတင်ပြောဆိုလိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။
ဒုတိယအစ်ကိုဟု ခေါ်ဝေါ်ခြင်းခံရသူမှာ အသက် (၂၀) ကျော်ရုံသာရှိသေးသော်လည်း သူ့အရွယ် သာမန်အမျိုးသားများနှင့်ယှဉ်လျှင် ပို၍တည်ငြိမ်ရင့်ကျက်သည့် အရှိန်အဝါရှိနေ၏။
“မြို့တော်ဝန်အိမ်တော်ကို ပေးလိုက်ပါ။ ဒါပေမဲ့ လူအများရှေ့မှာပဲ ပေးရမယ်။ မဟုတ်ရင်တော့ အလကားသက်သက် ပေးလိုက်သလို ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်”
ပြောပြီးနောက် ဒုတိယအစ်ကိုသည် အတွေးထဲ ပြန်လည်နစ်မြုပ်သွားသည်။
“ဟွတ်... ဟွတ်...”
ထိပ်ဆုံးခုံမှ အဘိုးအိုက ခပ်ဖွဖွချောင်းဆိုးလိုက်၏။
“ငါသိသလောက်တော့ နောက်ထပ် ခုနစ်ရက်နေရင် မြို့တော်ဝန်ရဲ့ မွေးနေ့ရောက်ပြီ။ အဲ့ဒီအချိန်ကျမှ ငါတို့ မိုင်ထောင်ချီကုန်သွယ်ရေးအဖွဲ့ကနေ ဒီရတနာကို လက်ဆောင်ဆက်သရင်ရော ဘယ်လိုလဲ”
“မွေးစားအဖေ၊ တကယ့်ကို အမြော်အမြင်ရှိတာပဲ”
ဒုတိယအစ်ကို၏ မျက်ခုံးများမှာ ထိုစကားကြောင့် ချက်ချင်းပြေလျော့သွားသည်။ အိမ်တွင် လူကြီးတစ်ယောက်ရှိခြင်းဟာ ရတနာတစ်ပါးရှိသည်နှင့် အတူတူပင်ဟူသော စကားမှာ လွန်စွာမှန်လေ၏။
ဤရတနာကြောင့်ပင် သူတို့ကုန်သွယ်ရေးအဖွဲ့မှာ အထိနာခဲ့ရသည်။ ယခင်မျိုးဆက်ထဲမှ လူအနည်းငယ်သာ ကျန်ရှိတော့ပြီး သူတို့အဖေပင်လျှင် အသက်ရှူနိုင်ရုံမျှသာ ကျန်တော့သည်။ ယခုအခါ အဖွဲ့အစည်းတွင် စစ်မှန် ကံကြမ္မာအဆင့်နှင့် တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်းရှိသည့် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးမှ မကျန်တော့ပေ။
အပြင်လူများအမြင်တွင် သူတို့ကုန်သွယ်ရေးအဖွဲ့သည် မည်သူမဆို အလွယ်တကူ ကိုက်ဖြတ်နိုင်သည့် အဆီတစ်ဝင်းဝင်းနှင့် အသားတုံးကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်နေလေ၏။
“ဟွတ်... ဟွတ်...”
အဘိုးအို ထပ်မံချောင်းဆိုးကာ ဖြည်းညင်းစွာပြောသည်။
“ငါအစိုးရိမ်ဆုံးကတော့ အမှောင်ထဲမှာ ပုန်းနေတဲ့သူတွေက ငါတို့ကို အဲ့ဒီလိုအခွင့်အရေးမျိုး ပေးမှာမဟုတ်ဘူးဆိုတာပဲ။ ငါတို့ လောဘကပဲ ဒီနေ့ကပ်ဘေးကို မျိုးစေ့ချခဲ့တာ။ အကယ်၍ ကိစ္စတွေက ကုစားလို့မရတဲ့အထိ ရောက်သွားရင် မင်းတို့တစ်ယောက်ချင်းစီ ကိုယ့်အသက်ကိုယ်လုပြီး ထွက်ပြေးကြပေတော့”
ဒုတိယအစ်ကိုက အလျင်အမြန်ပင် ပြောလိုက်သည်။
“အဖေ၊ အဲ့ဒီအဆင့်ထိ မရောက်သေးပါဘူး။ ကျွန်တော်တို့ စည်းစည်းလုံးလုံးရှိနေသရွေ့ ဒီအခက်အခဲတွေကို ကျော်လွှားနိုင်ပါတယ်။ ကျွန်တော်တို့ ဒီသားရဲရာချီမြို့တော်ကို စရောက်တုန်းက တာအိုတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် တစ်ယောက်တောင် မရှိခဲ့ဘူး။ ဆယ်နှစ်ကျော်အတွင်းမှာ ဒီအခြေခံအုတ်မြစ်ကို တည်ဆောက်နိုင်ခဲ့တာပဲ မဟုတ်လား”
“ဟူး...”
အဘိုးအို ပြင်းပြင်းထန်ထန် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
“ငါအိုပြီ... အိုလွန်းနေပြီ။ အရင်တုန်းကလို ရည်မှန်းချက်တွေ ငါ့မှာ မရှိတော့ဘူး”
သူ့သက်ပြင်းသံ ဆုံးသွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သစ်ရွက်ပုလွေသံ တစ်ခု အခန်းထဲသို့ လွင့်ပျံ့လာလေ၏။
ရှိနေသူများအားလုံးမှာ မှင်တက်သွားကြသည်။
ပထမတွင် သူတို့ လန့်သွားကြသော်လည်း နောက်ပိုင်းတွင် မယုံကြည်နိုင်သည့် မျက်နှာများ ဖြစ်သွားကြ၏။
ဒုတိယအစ်ကိုကမေးလိုက်သည်။ “မင်းတို့အားလုံး အဲ့ဒီပုလွေသံကို ကြားလိုက်ကြလား”
“ကြားလိုက်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ သစ်ရွက်ပုလွေသံက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီနေရာမှာ ပေါ်လာနိုင်တာလဲ”
အသက် (၁၈) (၁၉) အရွယ် လူငယ်က ဆိုသည်။
“ညီလေးကိုး၊ ငါနဲ့လိုက်ခဲ့။ သေချာနားထောင်ရအောင်”
“ဟု... ဟုတ်ကဲ့”
ကိုးယောက်မြောက်ညီလေးသည် စိတ်လှုပ်ရှားမှုများဖြင့် ဒုတိယအစ်ကိုနောက်မှ လိုက်၍ အခန်းပြင်သို့ ဖြည်းညင်းစွာ ထွက်လာခဲ့သည်။
ဤပုလွေသံသည် မိုင်ထောင်ချီကုန်သွယ်ရေးအဖွဲ့မှ ကျင့်ကြံသူများကိုသာ လှုပ်ခတ်စေခဲ့သည်မဟုတ်ပေ။
၎င်းသည် သားရဲရာချီမြို့တော်အတွင်းရှိ အင်အားကြီးဂိုဏ်းအသီးသီးမှ ခေါင်းဆောင်များကိုလည်း တုန်လှုပ်သွားစေခဲ့၏။
မြို့တော်ဝန်အိမ်တော်အတွင်း၌ ဝတ်စုံနက်ဝတ်ဆင်ထားပြီး နဖူးပေါ်တွင် ဘုရင် ဟူသော စာလုံး မှိန်ပျပျ တောက်ပနေသည့် ကျားနတ်ဆိုးတစ်ကောင်က ရုတ်တရက် မတ်တပ်ရပ်လိုက်သည်။
“ဘယ်သူက သစ်ရွက်ပုလွေမှုတ်နေတာလဲ”
သူ့စကားကြောင့် အကြံပေးအဖြစ် ဝတ်ဆင်ထားသော လူသားကျင့်ကြံသူတစ်ဦး အလျင်အမြန်ဝင်လာပြီး ဦးညွှတ်လိုက်သည်။
“အရှင်၊ ဒီအသံက အိမ်တော်ထဲကလာတာ မဟုတ်ပါဘူး။ အပြင်ကနေ လာနေတာပါ”
“ဟင်”
မြို့တော်ဝန်၏ မျက်နှာတွင် သံသယများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားသည်။ သားရဲရာချီမြို့တော်တွင် ညမထွက်ရအမိန့် မရှိသော်လည်း လူအများရှေ့တွင် မိမိ၏အစွမ်းကို ထိုသို့ ဗြောင်ကျကျ ထုတ်ဖော်ပြမည့်သူ မရှိပေ။
သူ အသံလာရာလမ်းကြောင်းကို ရှာဖွေရန် သူ၏ နတ်ဘုရားအာရုံကို ချက်ချင်းပင် လွှတ်လိုက်ရာ တွေ့လိုက်ရသည့်အရာမှာ သူ့ကို စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်သွားစေခဲ့၏။
သူ၏ နတ်ဘုရားအာရုံမှာ အသံစတင်ရာနေရာသို့ ချဉ်းကပ်သွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ကြီးမားသော စစ်တုရင်ခုံကြီးတစ်ခုကို မြင်လိုက်ရသည်။
ထိုစစ်တုရင်ခုံမှာ ၎င်းကိုယ်၌ကပင် ကမ္ဘာတစ်ခုသဖွယ် ဖြစ်နေလေ၏။ စစ်မှန်ကံကြမ္မာအဆင့်ကျင့်ကြံသူဖြစ်သည့် သူကိုယ်တိုင်ပင် ထိုထဲသို့ ဝင်သွားပါက အသာစီးရမည်ဟု မသေချာပေ။
“ကျွမ်းကျင်သူတစ်ယောက် သားရဲရာချီမြို့တော်ထဲကို ဝင်လာပြီ။ အဲ့ဒီပစ္စည်းအတွက် လာတာလားတော့ ငါမသိဘူး။ မိုင်ထောင်ချီကုန်သွယ်ရေးအဖွဲ့အစည်းကို သေချာစောင့်ကြည့်ဖို့ လူလွှတ်လိုက်။ ဘယ်လိုအခြေအနေမျိုးမှာမဆို ရတနာက တခြားသူတွေလက်ထဲ မရောက်စေနဲ့”
“ဟုတ်ကဲ့”
ငယ်သားက ဦးညွှတ်လိုက်ကာ ခန်းမထဲမှ အလျင်အမြန် ထွက်ခွာသွားသည်။
မြို့တော်ရှိ ဂိုဏ်းအသီးသီးမှ ခေါင်းဆောင်များသည်လည်း ထိုပုလွေသံကို ကြားပြီးနောက် တူညီသော ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ချလိုက်ကြလေ၏။
ထိုကြောက်မက်ဖွယ် စစ်တုရင်ခုံအကြောင်းကို တွေးမိရင်း သူတို့သည် နောက်ထပ် ကြိုတင်ကာကွယ်မှုတစ်ခုကိုလည်း ပြုလုပ်ခဲ့ကြသည်။ သားရဲရာချီမြို့တော်ရှိ မတည်ငြိမ်မှုများကို သူတို့နောက်ကွယ်မှ အင်အားစုများထံ အကြောင်းကြားကာ ဝမ်တောက်မြို့တော်မှ ကျွမ်းကျင်သူများကို တောင်းဆိုခဲ့ကြသည်။
တည်းခိုခန်းရှိ ကောင်းကင်ခန်းမ၌
ချန်ကျင်းကျင်းမှာ ပြတင်းပေါက်နားတွင် ရပ်လျက် သစ်ရွက်ပုလွေကို ခပ်ဖွဖွမှုတ်နေခဲ့၏။ သာယာနာပျော်ဖွယ် တေးသံကြောင့် ဘေးနားရှိ ပိုင်ကျင်းမှာ မိန်းမောသွားရသည်။
တေးတစ်ပုဒ်ဆုံးပြီးနောက် ပိုင်ကျင်းက လက်ခုပ်တီးလိုက်မိလေ၏။
“စီနီယာအစ်မ၊ တကယ်ကို သာယာတာပဲ။ ဒါပေမဲ့ မောင်လေး၊ ညီမလေးတွေက ဒီတေးသွားကို မေ့မသွားလောက်ဘူးလား”
ချန်ကျင်းကျင်းက ရယ်မောလိုက်သည်။
“မေ့မှာ မဟုတ်ပါဘူး။ ဒါငယ်ငယ်က ကတိပဲလေ။ အကယ်၍ သူတို့ မေ့ရဲရင်တော့ သူတို့ကို နာနာလေး ဆုံးမပေးရမှာပေါ့”
ပိုင်ကျင်း ပြုံးစိစိဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။
“စီနီယာအစ်မနဲ့ မောင်နှမတွေက တကယ်ကို ရင်းနှီးတာပဲ။ ကျွန်မမှာတော့ မောင်နှမ မရှိတာ နှမြောဖို့ကောင်းတယ်”
“နင့်မှာ ငါတို့ရှိတာပဲ မဟုတ်လား”
ချန်ကျင်းကျင်းက ရှေ့သို့တိုးကာ ပိုင်ကျင်း၏ ဆံပင်ကို ပွတ်သပ်ပေးလိုက်ပြီး နှစ်ယောက်သား စားပွဲတွင်ထိုင်ကာ လက်ဖက်ရည် သောက်လိုက်ကြသည်။
မိုင်ထောင်ချီကုန်သွယ်ရေးအဖွဲ့၏ လျှို့ဝှက်ခန်းမ အပြင်ဘက်ရှိ ဝင်းအတွင်း၌
ဒုတိယအစ်ကိုနှင့် ကိုးယောက်မြောက်ညီလေးတို့သည် တေးသွားဆုံးသွားပြီးနောက် ကြာမြင့်စွာ မှင်တက်ရပ်နေခဲ့ကြ၏။
“ဒုတိယအစ်ကို၊ ဒါက အရင်တုန်းက စီနီယာအစ်မကြီး ငါတို့ကို သင်ပေးခဲ့တဲ့ တေးသွားနဲ့ တူနေတယ်”
ကြည်လင်သော မိန်းကလေးအသံတစ်သံက သူတို့၏ မှင်တက်မှုကို ဖြတ်တောက်ကာ လက်တွေ့ကမ္ဘာသို့ ပြန်လည်ခေါ်ဆောင်လာသည်။
“ညီမလေးရှစ်၊ မင်းပြောတာ မှန်တယ်။ ဒါ တကယ်ပဲ စီနီယာအစ်မကြီး သင်ပေးခဲ့တဲ့ တေးသွားပဲ။ ဒါပေမဲ့ သူက ဝမ်တောက်ကျောင်းတော်မှာ ကျင့်ကြံနေတာ မဟုတ်လား။ ငါကြားတာတော့ အဲ့ဒီလို မြင့်မြတ်နယ်မြေမှာ အတွင်းဂိုဏ်းထဲ မဝင်ရမချင်း တောင်ပေါ်ကနေ ဆင်းလို့မရဘူးတဲ့။ ဆယ်နှစ်ကျော်ပဲ ရှိသေးတာ စီနီယာအစ်မကြီး တောင်ပေါ်က ဆင်းလာနိုင်ပြီလား”
ရှစ်ယောက်မြောက်ညီမလေးက ပြန်ပြောလိုက်သည်။
“စုံစမ်းကြည့်ရင် သိရမှာပဲ မဟုတ်လား”
ဒုတိယအစ်ကိုက ခေါင်းညိတ်ပြသည်။ “ဒါပဲ ငါတို့ လုပ်နိုင်တာပဲလေ။”
ကိုးယောက်မြောက်ညီလေး၏ မျက်လုံးများ တောက်ပလာလေ၏။
“ဒုတိယအစ်ကို၊ အကယ်၍ စီနီယာအစ်မကြီးသာ ရောက်လာရင် ငါတို့ ရတနာကို လက်လွှဲပေးစရာ မလိုတော့ဘူးပေါ့။ သူရှိနေရင် ဘယ်သူက ငါတို့ကို အနိုင်ကျင့်ရဲမှာလဲ”
“တိတ်စမ်း”
ဒုတိယအစ်ကိုက သူ့ကို စူးစူးဝါးဝါး စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။
“ညီလေးကိုး၊ ဒါ ငါတို့ကိစ္စပဲ။ စီနီယာအစ်မကြီးကို ဒီထဲ ဆွဲမထည့်နိုင်ဘူး။ အကယ်၍ သူ တကယ်ရောက်လာရင်တောင် ဒီကိစ္စကို သူ့ရှေ့မှာ မဟမိစေနဲ့”
“နားလည်ပါပြီ”
ထိုသို့ ပြောလိုက်သော်လည်း ကိုးယောက်မြောက်ညီလေး၏ စိတ်ထဲတွင် ကိုယ်ပိုင် အစီအစဉ်လေးများ ရှိနေသည့်ပုံပင်။
နောက်တစ်နေ့ အရုဏ်တက်ချိန်တွင် မြို့တော်ရှိ မရေမတွက်နိုင်သော လူများမှာ ပုလွေသံလာရာကို လိုက်လံရှာဖွေကြသည်။
မကြာမီ ထိုအသံသည် ထပ်မံထွက်ပေါ်လာပြီး သစ်ရွက်ပုလွေကို မှုတ်နေသူမှာ လူသားမိန်းကလေးငယ်တစ်ဦး ဖြစ်ကြောင်း မျိုးနွယ်စုပေါင်းစုံမှ ကျင့်ကြံသူများ တွေ့ရှိသွားကြသည်။
မကြာမီပင် ပုလွေမှုတ်သူသည် ရှစ်မျက်နှာတည်းခိုခန်းတွင် တည်းခိုနေကြောင်း သတင်းမှာ သားရဲရာချီမျိုးနွယ်စု မြို့တော်တစ်ခုလုံး ပျံ့နှံ့သွားလေတော့၏။
ထိုသတင်းကို ရရှိသောအခါ ဂိုဏ်းအသီးသီးမှာ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားကြသည်။ ထိုမိန်းကလေးသည် မည်သည့်အရာကိုမျှ ဖုံးကွယ်ရန် မကြိုးစားဘဲ ပုလွေကိုသာ ပုံမှန်အတိုင်း မှုတ်နေခြင်းပင်။
သူမသည် မိုင်ထောင်ချီကုန်သွယ်ရေးအဖွဲ့နှင့် တကယ်ပဲ ပတ်သက်မှု မရှိလေသလော။
ကုန်သွယ်ရေးအဖွဲ့အတွင်း၌ ဒုတိယအစ်ကိုနှင့် ကျန်သူများသည် ရှစ်မျက်နှာတည်းခိုခန်းရှိ စီနီယာအစ်မကြီးထံသို့ မည်သို့ ချဉ်းကပ်ရမည်ကို ထပ်မံဆွေးနွေးနေခဲ့ကြသည်။
အကြံကုန်အောင် စဉ်းစားပြီးနောက် သူတို့သည် ရှစ်ယောက်မြောက်ညီမလေးအား ရုပ်ဖျက်၍ ရှစ်မျက်နှာတည်းခိုခန်းသို့ လွှတ်ရန် တညီတညွတ်တည်း သဘောတူလိုက်ကြတော့၏။