အခန်း ၃၇၉
Vol. 38 Ch. 379
အခန်း (၃၇၉) မိတ်ဟောင်းဆွေဟောင်းများနှင့် ပြန်လည်ဆုံစည်းခြင်း၊ သို့သော် အရာအားလုံးက ပြောင်းလဲသွားချေပြီ
“လေးစားရတဲ့ ဧည့်သည်တော်၊ ရှင် တီးမှုတ်လိုက်တဲ့ တေးသံက သုံးရက်တိုင်တိုင် မမေ့နိုင်စရာ ကောင်းလှပါတယ်။ ဒါကို ဝယ်ယူချင်တဲ့ ဧည့်သည်တစ်ယောက်ရှိနေလို့ ရောင်းဖို့များ စိတ်ကူးရှိပါသလား”
ရှစ်မျက်နှာတည်းခိုခန်း၏ ပထမထပ်ခန်းမတွင် မြေခွေးနတ်ဆိုး ပိုင်ရှင်မက ပြုံးရွှင်စွာ ချန်ကျင်းကျင်းကို မေးမြန်းလိုက်သည်။
“ဒီတေးသွားက ရောင်းဖို့ မဟုတ်ဘူး”
ချန်ကျင်းကျင်း တုံ့ဆိုင်းခြင်းမရှိဘဲ ငြင်းပယ်လိုက်ပြီးနောက် ထပ်လောင်းပြောဆိုလိုက်၏။
“ဒါပေမဲ့ နောက်မှ တစ်စုံတစ်ယောက်က ဒီတေးသွားရဲ့ အမည်ကို မှန်အောင်ပြောနိုင်ရင် အဲ့ဒီအမည်ကို စာနဲ့ရေးပြီး ငါ့ဆီ ယူလာပေးပါ။ ဒါက မင်းအတွက် ဆုလာဘ်ပဲ”
ပြောပြောဆိုဆိုဖြင့် သူမ၏ သိုလှောင်လက်စွပ်အတွင်းမှ ဆေးပုလင်းတစ်လုံးကို ထုတ်ယူကာ စားပွဲပေါ်သို့ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပစ်တင်ပေးလိုက်သည်။
“ဒီလိုမျိုးကြီးတော့ ကျွန်မ ဘယ်လိုလုပ် လက်ခံနိုင်ပါ့မလဲ”
နှုတ်ကသာ ထိုသို့ဆိုသော်လည်း မြေခွေးနတ်ဆိုး ပိုင်ရှင်မမှာ ဆေးပုလင်းကို သူမ၏ အင်္ကျီလက်အင်္ကျီထဲသို့ ကျွမ်းကျင်စွာ ထိုးထည့်လိုက်လေ၏။
“အရှင်... ကျွန်မ ရဲတင်းမှုကို ခွင့်လွှတ်ပေးပါ။ ဒါပေမဲ့ ဒီတေးသွားကို ဘာလို့ ဆက်တိုက် တီးမှုတ်နေရတာလဲ။ စပ်စုချင်လို့တော့ မဟုတ်ပါဘူး။ အခု တစ်မြို့လုံးက ကျင့်ကြံသူတွေက ဒီတည်းခိုခန်းကို စောင့်ကြည့်နေကြလို့ပါ။ လူမိုက်တွေက ရှင်တို့ရဲ့ အေးချမ်းမှုကို လာနှောင့်ယှက်မှာ စိုးလို့ ကျွန်မက”
“ဟမ့်”
ချန်ကျင်းကျင်း နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။
“မင်း သိသွားလည်း ကိစ္စမရှိပါဘူး။ ငါ ဒီကို လူလာရှာတာ။ အမှောင်ထဲမှာ ပုန်းနေတဲ့သူတွေက ငါ့လူတွေကို ထိရဲမယ်ဆိုရင် ဒီသားရဲရာချီမြို့တော်တစ်ခုလုံးကို အပျက်အစီးပုံ ဖြစ်သွားအောင် လုပ်ပစ်ဖို့ ဝန်လေးမှာ မဟုတ်ဘူး”
ထောင်လွှားလိုက်လေခြင်း။
သူမ၏ စကားများသည် မောက်မာလွန်းလှသည်။ တည်းခိုခန်းအတွင်းရှိ မျိုးနွယ်စုများမှ ကျင့်ကြံသူများမှာ ဤမိန်းကလေးငယ်အား သင်ခန်းစာပေးရန်အတွက် မတ်တပ်ပင် ထရပ်လုနီးပါး ဖြစ်သွားကြ၏။
သို့သော်လည်း မနေ့ညက ဖြစ်ရပ်များကို ပြန်လည်သတိရသွားပြီးနောက် ထိုစိတ်ဆန္ဒကို အတင်းအကျပ် ပြန်လည်နှိမ်နှင်းလိုက်ကြရသည်။
“ဆွေမျိုးတွေကို ရှာဖို့သက်သက်အတွက် ဒီလောက်အထိလိုလို့လား”
မြေခွေးနတ်ဆိုး ပိုင်ရှင်မမှာ မှင်တက်သွားသည်။ လူတစ်ယောက်ကို ရှာရန်အတွက် ဤမျှလောက်သော အစွမ်းအစကို ထုတ်ဖော်ပြသလိမ့်မည်ဟု သူမ တစ်ခါမျှ မတွေးခဲ့ဖူးပေ။
ဤမျှ အစွမ်းထက်နေလျှင် မြို့တော်ဝန်အိမ်တော်ကိုသာ အကူအညီတောင်းလိုက်ရုံနှင့် မပြီးဘူးလား။
“မမေးသင့်တာကို မမေးနဲ့”
ချန်ကျင်းကျင်း လှည့်ထွက်သွားခဲ့ရာ ကျန်ရှိနေသော ကျင့်ကြံသူများမှာ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်ကာ ကျန်ရစ်ခဲ့တော့သည်။
သူတို့သည် ပိုင်ရှင်မထံသို့ အလျင်အမြန် တိုးဝှေ့လာကြ၏။
“အမကြီး၊ အဲ့ဒီအရှင်က ပေးလိုက်တဲ့ ဆုလာဘ်က ဘာလဲဆိုတာ ကျွန်တော်တို့ကို ပြပါဦး”
သူတို့၏ အသံများမှာ ဝိုင်းဝန်း ထောက်ခံမှုဖြင့် ကျယ်လောင်လာသည်။
“ဟုတ်တယ်၊ ကျွန်တော်တို့လို လူပြိန်းတွေကိုလည်း ဗဟုသုတအဖြစ် ပြပါဦး”
မြေခွေးနတ်ဆိုး ပိုင်ရှင်မသည် သူတို့ရည်ရွယ်ချက်ကို သိနေ၏။ ၎င်းမှာ လက်ဆောင်မှတစ်ဆင့် ထိုမိန်းကလေး၏ အစွမ်းအစကို တိုင်းတာရန်ပင်။
သူမက အသာအယာ ပြုံးလိုက်သည်။
“ကောင်းပြီလေ။ ဒါပေမဲ့ မနာလိုတော့ မဖြစ်ကြနဲ့ဦး”
သူမသည် ပုလင်းကို ဖြည်းညင်းစွာ ဖွင့်လိုက်သည်။ အတွင်း၌ ဆေးလုံး တစ်ဒါဇင်ကျော်ရှိပြီး တစ်လုံးချင်းစီမှာ အဆင့်မြင့်ဆေးလုံးများ ဖြစ်ကြ၏။
“ဟင်…”
သူမ အသက်ရှူမှားသွားသည်။ အတွင်း၌ စစ်မှန်ကံကြမ္မာအဆင့်သို့ ချိုးဖျက်ဝင်ရောက်နိုင်သည့် ရွှေကံကြမ္မာဆေးလုံးများပင် ပါရှိနေခဲ့သည်။ ဤသည်မှာ သူမ၏ တည်းခိုခန်းကို နှစ်ပေါင်း တစ်ရာဖွင့်လှစ်ခြင်းနှင့် ညီမျှသော ချမ်းသာကြွယ်ဝမှုပင်။
သူမက ပုလင်းကို အမြန်ပြန်ပိတ်ကာ သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။ သူ စိတ်ထဲတွင် အတွေးတစ်ခုသာ ရှိတော့လေ၏။ ကံကောင်းခြင်းပင်။
သူမ၏ လှုပ်ရှားမှုမှာ မြန်ဆန်သော်လည်း ကျင့်ကြံသူ အချို့၏ ထက်မြက်သော မျက်လုံးများမှ လွတ်မြောက်သွားခြင်း မရှိပေ။
အချိန်များမှာ တစ်စက္ကန့်ချင်းစီ ကုန်ဆုံးသွားသည်။
တည်းခိုခန်းအတွင်း၌ ချန်ကျင်းကျင်းသည် အေးအေးလူလူ လက်ဖက်ရည် သောက်နေသည်။
အောက်ထပ် တည်းခိုခန်းတွင်မူ ဧည့်သည်များမှာ တစ်ယောက်ဝင် တစ်ယောက်ထွက်ဖြင့် ရှိနေကြ၏။ အချို့မှာ ထိုနတ်သမီးနှင့် တွေ့ဆုံရန်အတွက် တေးသွားအမည်များကို အမျိုးမျိုး လျှောက်ရေးကာ ကံစမ်းနေကြသည်။
သဘာဝကျစွာပင် မည်သူမျှ မအောင်မြင်ကြချေ။
နေဝင်ရီတရော အချိန်တွင် အဝတ်အစား နွမ်းနွမ်းပါးပါးနှင့် တောင်ဝှေးကို အားပြုထားရသော အဘွားအိုတစ်ဦး ဖြည်းညင်းစွာ ဝင်လာသည်။
သူမသည် ကောင်တာသို့ လျှောက်သွားကာ ဆိုလိုက်သည်။
“ဆိုင်ရှင်၊ မနေ့ညက တေးသွားရဲ့ အမည်ကို ရေးနိုင်တဲ့သူဟာ သခင်မလေးနဲ့ တွေ့ခွင့်ရမယ်လို့ ကြားလို့ပါ”
ပိုင်ရှင်မမှာ သာမန်ကာလျှံကာ အဘွားအိုကို ကြည့်ပြီး အနည်းငယ် အထင်အမြင်သေးသွား၏။
သို့သော် သူမက အပြင်ပန်းတွင် ထုတ်မပြဘဲ မေးလိုက်သည်။
“အဘွား၊ အဘွားရဲ့ မိသားစုထဲမှာ နတ်ဘုရားဂိုဏ်းတွေကို ဝင်သွားတဲ့ လူငယ်တွေ ရှိလို့လား”
“မရှိပါဘူး”
သူမ၏ အသံမှာ အက်ကွဲနေသည်။ “ကျွန်မရဲ့ အစ်မကြီးက ငယ်ငယ်တုန်းက နတ်ဘုရားဂိုဏ်းတစ်ခုထဲကို ဝင်သွားခဲ့တာ။ ကျွန်မတို့ လမ်းခွဲခဲ့ကြတာ နှစ်ပေါင်းတစ်ရာတောင် ရှိပြီ။ မနေ့ညက ရင်းနှီးတဲ့ တေးသံကို ကြားလိုက်ရလို့ သူများလားဆိုတာ လာကြည့်တာပါ”
နားထောင်နေသူများက သူမ စကားများထဲတွင် ထူးဆန်းမှု မရှိဟု ထင်ကြ၏။ အကြောင်းမှာ ကျင့်ကြံသူများနှင့် သာမန်လူသားများသည် လုံးဝ ကွဲပြားခြားနားသောကြောင့်ပင်။
အသက် (၁၇) (၁၈) အရွယ် လူငယ်တစ်ဦးသည်ပင် ရာစုနှစ်ပေါင်းများစွာ ကျင့်ကြံခဲ့သည့် ရှေးဟောင်းမွန်းစတားအိုကြီး တစ်ဦး ဖြစ်နိုင်သည်မဟုတ်ပါလား။
“ဒါဆိုလည်း တေးသွားရဲ့ အမည်ကို ရေးကြည့်ပါဦး”
ပိုင်ရှင်မကလည်း ဂရုမစိုက်တော့ပေ။ သူမက ဆုလာဘ် ရပြီးသား ဖြစ်သည်။ ဤမိန်းမ အောင်မြင်သည်ဖြစ်စေ၊ မအောင်မြင်သည်ဖြစ်စေ သူမအတွက် မထူးခြားတော့ပေ။
သူမ စာရွက်နှင့် စုတ်တံကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။
အဘွားအိုသည် လက်ခံယူကာ စာလုံးလေးလုံးကို ရေးလိုက်၏။
‘ကျောင်းငယ်မှညတေး’
“ဒီအမည်ပဲလား”
ပိုင်ရှင်မက သံသယဖြင့် မေးသည်။
အဘွားအိုက ပြုံးပြသည်။
“ကျွန်မနဲ့ ကျွန်မအစ်မ ငယ်ငယ်တုန်းက လှည့်လည်သွားလာခဲ့စဉ်က ကျောင်းတော်ငယ်လေးတစ်ခုမှာ ဒီတေးကို စပ်ခဲ့ကြတာပါ။ အဲ့ဒါကြောင့် ဒီလို အမည်ပေးခဲ့တာပေါ့”
“ခဏစောင့်ပါဦး။ ကျွန်မ အခုချက်ချင်း ပြန်လာခဲ့ပါ့မယ်”
ပိုင်ရှင်မသည် စာရွက်ကိုယူ၍ အပေါ်ထပ်သို့ တက်သွားလေ၏။
“ကျောင်းငယ်မှညတေး”
အခန်းထဲတွင် ချန်ကျင်းကျင်းသည် ရင်းနှီးသော အမည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ နှုတ်ခမ်းများ အသာအယာ ကွေးညွတ်သွားလေ၏။
“သူ့ကို အပေါ် ခေါ်လာခဲ့ပါ”
“ဟုတ်ကဲ့ပါ”
ထိုအဘွားအိုသည် တကယ်တမ်း အပေါ်ထပ်မှ သခင်မလေး၏ ညီမ ဖြစ်နေလိမ့်မည်ဟု ပိုင်ရှင်မ တစ်ခါမျှ မတွေးခဲ့ပေ။ ထိုအဘွားအိုသည် နှစ်ပေါင်းများစွာအတွင်း မည်သို့သော ဒုက္ခများကို ခံစားခဲ့ရသည်ကိုလည်း သူမ မသိနိုင်ပေ။
ယခု သူမ၏ အစ်မကြီး ပြန်ရောက်လာပြီဖြစ်ရာ ယခင်က သူမအား ကြမ်းတမ်းစွာ ဆက်ဆံခဲ့သူများမှာ ဒုက္ခရောက်ကြတော့မည်မှာ သေချာနေ၏။
ခဏအကြာတွင် တည်းခိုခန်းအတွင်းရှိ ကျင့်ကြံသူများ၏ စောင့်ကြည့်မှုအောက်၌ အဘွားအိုသည် ပိုင်ရှင်မနှင့်အတူ အပေါ်သို့ တက်သွားလေသည်။
ရလဒ်က လူတိုင်းကို မှင်တက်သွားစေခဲ့ပြီး ထိုသတင်းမှာ သားရဲရာချီမြို့တော်အတွင်းရှိ အဓိက အင်အားစုအားလုံးထံသို့ အလျင်အမြန် ပျံ့နှံ့သွားတော့သည်။
မြို့တော်ဝန်အိမ်တော်တွင် မြို့တော်ဝန်သည် သတင်းကို ရရှိသောအခါ မှင်တက်သွားသည်။
‘တကယ်ပဲ ဆွေမျိုးရှာနေတဲ့ ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦး ဖြစ်နေခဲ့တာကိုး’
သူ လန့်သွားရသည်မှာ အလကားပင်။ သူက ဘေးနားရှိ အကြံပေးကို ချက်ချင်း အမိန့်ပေးလိုက်သည်။
“တည်းခိုခန်း ဘေးပတ်ပတ်လည်က သူလျှိုအားလုံးကို ရုပ်သိမ်းလိုက်။ သူ့ကို စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်အောင် မလုပ်မိစေနဲ့”
“ဟုတ်ကဲ့”
အခြားသော အင်အားစုများအားလုံးကလည်း အလားတူ အမိန့်များကို ထုတ်ပြန်ခဲ့ကြသည်။
တည်းခိုခန်းအတွင်း၌ ချန်ကျင်းကျင်းမှာ အဘွားအိုကို ပထမဆုံး ကြည့်လိုက်သောအခါ အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားလေ၏။ သို့သော် မကြာမီမှာပင် သူမ၏ နတ်ဘုရားအာရုံက ရုပ်ဖျက်ထားမှုကို ထိုးဖောက်မြင်သွားပြီး သူမ မှတ်မိနေသော မျက်နှာလေးနှင့် ဆင်တူသည့် နုပျိုသော မျက်နှာလေးကို တွေ့လိုက်ရသည်။
“အစ်မကြီး”
အဘွားအို၏ အသံမှာ ယခင်ကကဲ့သို့ အက်ကွဲခြင်း မရှိတော့ဘဲ ဝမ်းသာအားရသံများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။
“ညီမလေးရှစ်”
ချန်ကျင်းကျင်း ရှေ့သို့တိုးကာ သူမကို တင်းကျပ်စွာ ပွေ့ဖက်လိုက်လေ၏။
သူတို့ဘေးတွင် ပိုင်ကျင်းက မည်သူမျှ စုံစမ်းထောက်လှမ်း၍ မရစေရန် အစီအရင် တစ်ခုကို အေးအေးလူလူပင် တည်ဆောက်လိုက်သည်။
“ညီမလေးရှစ်၊ နင်ဘာလို့ ဒီလို ဝတ်စားထားရတာလဲ”
ချန်ကျင်းကျင်း ဇဝေဇဝါဖြင့် မေးလိုက်သည်။
ယန်ပိုင်မေ့က ဖြည်းဖြင်းစွာ ပြန်ဖြေသည်။
“ဒါက ပြောရရင် အရှည်ကြီးပဲ။ အခု ကျွန်မတို့ရဲ့ မိုင်ထောင်ချီကုန်သွယ်ရေးအဖွဲ့ကို အင်အားစု အများကြီးက စောင့်ကြည့်နေကြတယ်။ ဒုတိယအစ်ကိုတို့ ထွက်လာလို့ မရဘူး၊ အဲ့ဒါကြောင့် ကျွန်မကပဲ ဒီလိုနည်းနဲ့ အစ်မကြီးကို လာတွေ့ရတာ”
“မိုင်ထောင်ချီကုန်သွယ်ရေးအဖွဲ့”
ချန်ကျင်းကျင်းသည် ထိုအမည်ကို ကြားသောအခါ အံ့အားသင့်သွားပြီးမှ အသာအယာ ပြုံးလိုက်ကာ ရေရွတ်လိုက်သည်။
“တကယ်ပဲ ကံကြမ္မာက ဆန်းကြယ်လှပါလား”
ယန်ပိုင်မေ့ သူမကို သံသယဖြင့် ကြည့်လိုက်၏။
“အစ်မကြီးလည်း မိုင်ထောင်ချီကုန်သွယ်ရေးအဖွဲ့ရဲ့ ရတနာအတွက် လာတာလား”
“မဟုတ်ပါဘူး”
ချန်ကျင်းကျင်း ပြုံးပြရင်း မြို့အပြင်ဘက်တွင် အဖွဲ့မှ လူများနှင့် တွေ့ဆုံခဲ့ပုံကို ပြောပြလိုက်၏။
“အစ်မကြီးက အဖွဲ့ကလူတွေကိုတောင် ကယ်ခဲ့တာပဲကိုး”
ယန်ပိုင်မေ့က ရေရွတ်လိုက်သည်။
“ခုနက နင်ပြောတာ ဒုတိယအစ်ကိုတို့ ငါ့ကို လာတွေ့လို့ မရဘူးဆိုတာ... နင်တို့ ဘယ်လို ပြဿနာတွေနဲ့ ရင်ဆိုင်နေရတာလဲ ငါ့ကိုပြောပြ”
သူမ၏ မောင်နှမများ အန္တရာယ်ရှိနေသည်ဟူသော အတွေးကြောင့် ချန်ကျင်းကျင်းမှာ စိတ်မရှည်နိုင်အောင် ဖြစ်သွားပြီး ထိုလူယုတ်မာများကို သင်ခန်းစာ ကောင်းကောင်း ပေးချင်နေတော့၏။
“အစ်မကြီး...”
ယန်ပိုင်မေ့က တွန့်ဆုတ်နေသည်။ ဒုတိယအစ်ကို၏ တင်းကျပ်သော သတိပေးချက်ကို သူမ မှတ်မိနေသည်။ အစ်မကြီးကို ဤကိစ္စထဲ ဆွဲမထည့်ရန်နှင့် မြို့ထဲမှ အမြန်ဆုံးထွက်သွားခိုင်းရန်ပင်။
သို့သော် သူမ၏ အစ်မကြီးနှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင်လိုက်ရသောအခါ သူမသည် အစ်မကြီး၏ စောင့်ရှောက်မှုအောက်မှ ကလေးတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ပြန်လည် ခံစားလိုက်ရ၏။ ယခင်တုန်းက ဘဝက မည်မျှပင် ခါးသီးပါစေ။ အစ်မကြီး ရှိနေလျှင် အခက်အခဲများက ခံနိုင်ရည်မရှိလောက်အောင် မဖြစ်ခဲ့ပေ။
ချန်ကျင်းကျင်း သူမ၏ တွန့်ဆုတ်မှုကို မြင်လိုက်ရ၏။ သူမ အသံကို တမင်တကာ မာလိုက်ပြီး မေးလိုက်သည်။
“ညီမလေးရှစ်၊ နင် ငါ့ကို အစ်မကြီးလို့ မထင်တော့ဘူးလား။ လျှို့ဝှက်ချက်တွေ ထားရဲတယ်ပေါ့လေ”
“မဟုတ်ပါဘူး၊ အဲ့ဒီလို မဟုတ်ပါဘူး”
ယန်ပိုင်မေ့က သွားကို တင်းတင်းစေ့ကာ ပြောလိုက်သည်။
“ဒီလို ဖြစ်ခဲ့တာပါ...”
အစ်မကြီးနှင့် ပဉ္စမမြောက်အစ်ကိုတို့နှင့် လမ်းခွဲခဲ့ပြီးနောက် သူတို့သည် လုံခြုံရေးအဖွဲ့တစ်ခုနှင့် လိုက်ပါလာပြီး သားရဲမျိုးနွယ်တို့စုဝေးရာမြို့တော်တွင် အခြေချခဲ့ကြသည်။
ပထမတော့ သူတို့သည် အင်မော်တယ်နတ်ဘုရားများ ဖြစ်လာရန် အိပ်မက်မက်ခဲ့ကြသော်လည်း ကျင့်ကြံခြင်းလမ်းစဉ်မှာ မလွယ်ကူကြောင်း သိရှိခဲ့ကြ၏။ ချမ်းသာကြွယ်ဝမှု၊ နယ်မြေ၊ ကျင့်စဉ်နှင့် အပေါင်းအဖော် အားလုံးမှာ မရှိမဖြစ် လိုအပ်သည်။
မွေးစားဖခင်က လုံခြုံရေးအလုပ်နှင့် ကျင့်ကြံခြင်းကို ပေါင်းစပ်ရန် အဆိုပြုခဲ့သည်။
ထိုအကြံဉာဏ်ကို အတည်ပြုပြီးနောက် ကုန်သွယ်ရေးအဖွဲ့အစည်းတစ်ခု တည်ထောင်ရန် သူတို့ ဆုံးဖြတ်ခဲ့ကြသည်။
ဆယ်နှစ်ကျော် ကြိုးစားခဲ့ပြီးနောက် အဖွဲ့မှာ မြို့တော်အတွင်း နာမည် အနည်းငယ် ရလာခဲ့ပြီး မြို့တော်ဝန်အိမ်တော်နှင့်ပင် အဆက်အသွယ် ရလာခဲ့လေ၏။
တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင်ပင် မွေးစားဖခင်သည် စစ်မှန်ကံကြမ္မာအဆင့်သို့ ချိုးဖျက် ရောက်ရှိသွားခဲ့ရာ အဖွဲ့မှာ ပို၍ ကြီးပွားတိုးတက်လာခဲ့သည်။
မောင်နှမ အချို့သည်လည်း တာအိုတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့်သို့ ရောက်ရှိခဲ့ကြပြီး မြို့တော်အတွင်း ပါရမီရှင်များအဖြစ် သတ်မှတ်ခြင်း ခံခဲ့ရသည်။
မွေးစားဖခင်သည် အပြင်မှ စစ်မှန်ကံကြမ္မာအဆင့်ရှိသည့် ခြေသလုံးအိမ်တိုင် ကျင့်ကြံသူအချို့ကိုပါ အဖွဲ့သို့ ဖိတ်ခေါ်ခဲ့ရာ အဖွဲ့မှာ ပို၍ အင်အားတောင့်တင်းလာခဲ့သည်။
အားလုံးက တစ်နေ့မှာ အစ်မကြီးနှင့် ခမ်းခမ်းနားနား ပြန်လည်ဆုံစည်းနိုင်ရန် အိပ်မက်မက်ခဲ့ကြ၏။ သို့သော် လွန်ခဲ့သော တစ်လတွင် အရာအားလုံး ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။
အဖွဲ့သည် သိုးသားရေစာလိပ် တစ်ခုကို မတော်တဆ ရရှိခဲ့၏။ ထိုအရာက စစ်မှန်ကံကြမ္မာအဆင့်ရှိသည့် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး၏ စွမ်းအင်များကို စုပ်ယူပစ်ခဲ့ရာ ထိုသူမှာ အခွံသာ ကျန်တော့သည်။ မွေးစားဖခင်ပင် အသက်တစ်ဝက်သာ ကျန်တော့သည့် အခြေအနေသို့ ရောက်သွားခဲ့သည်။
သူတို့က ထိုကိစ္စကို ဖုံးကွယ်ရန် ကြိုးစားခဲ့ကြသော်လည်း မည်မျှခိုင်ခံ့သည့်တံတိုင်းပင်ဖြစ်စေ လေကို မတားနိုင်ပေ။ မကြာမီ တစ်မြို့လုံး ထိုအကြောင်းကို သိသွားကြသည်။
မိုင်ထောင်ချီကုန်သွယ်ရေးအဖွဲ့မှာ အားလုံး၏ ပစ်မှတ် ဖြစ်လာခဲ့ပြီး အားလုံးမှာလည်း စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် လွတ်မြောက်ရာလမ်းကို အသည်းအသန် ရှာဖွေနေကြရသည်။
ပိုင်မေ့၏ ပြောပြချက်ကို ကြားပြီးနောက် ချန်ကျင်းကျင်း နှုတ်ခမ်းဖျားတွင် အေးစက်သော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့၏။
“ညီမလေးရှစ်၊ မစိုးရိမ်ပါနဲ့။ ငါ ဒီမှာရှိနေသရွေ့ ဘယ်သူမှ နင်တို့ရဲ့ ဆံပင်တစ်ချည်ကိုတောင် မထိစေရဘူး”