အခန်း (၈၆၁-၈၆၂)

အခန်း (၈၆၁) - မင်းက အတတ်ပညာကို နားမလည်ဘူး၊ ၇၂ မျိုးသော ပြောင်းလဲခြင်းအတတ်၊ သိုင်းလမ်းစဉ် နတ်ဘုရားအဆင့်၊ အစီအစဉ်လွဲချော်ခြင်းနှင့် ရွှေရောင်ပုံရိပ်

ဝုန်း... ဝုန်း...

အဆုံးမဲ့သော ပင်လယ်ပြင်ကြီး၏ အထက်တွင် ခန့်ညားထည်ဝါလှသော တိုက်ပွဲကြီးတစ်ခု ဖြစ်ပွားနေသည်။

တာအိုသူငယ်လေး၏ အမည်ရင်းမှာ ကျောက်ကျင်ရွှမ်း ဖြစ်သည်။ သူသည် ကျောက်စိမ်းခေါင်းတလားပိုင်ရှင်ထံမှ ရရှိထားသော ကျင့်စဉ်များနှင့် တန်ခိုးတော်များကို နှစ်ပေါင်း ၆၀၀ တိုင်အောင် ကျင့်ကြံလာခဲ့သူ ဖြစ်သဖြင့် သူ၏ အတတ်ပညာများမှာ အလွန်ပင် နက်နဲဆန်းကြယ်လှသည်။

လီယန်ချူကမူ သူ၏အတွင်းကမ္ဘာ ကို ရုပ်ခန္ဓာနှင့် ပေါင်းစပ်ထားသဖြင့် တောင်ကြီးများကိုပင် မတင်နိုင်စွမ်းရှိပြီး လက်ထဲတွင်လည်း ကျန့်ကျောင်းဓားနှင့် ရှစ်ခွင်မှန်ဟူသော သတ်ဖြတ်နိုင်စွမ်းရှိသည့် အနှိုင်းမဲ့ရတနာနှစ်ပါးကို ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။ မည်မျှပင် ဆန်းကြယ်သော အတတ်ပညာဖြစ်ပါစေ လီယန်ချူကမူ အကြမ်းစားခွန်အားဖြင့်သာ အားလုံးကို ချေမှုန်းပစ်နေသည်။

ဒုန်း...

လီယန်ချူ၏ ကန်ချက်တစ်ချက်က တာအိုသူငယ်လေး၏ ရင်ဘတ်တည့်တည့်သို့ ကျရောက်သွားပြီး သူငယ်လေးမှာ ပြင်းထန်စွာ လွင့်စဉ်သွားတော့သည်။ သူ၏ ကိုယ်ပေါ်ရှိ အကာအကွယ် အလင်းတန်းများမှာလည်း အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ပျက်စီးသွားရသည်။

"ဒီကောင်က ရုပ်ခန္ဓာတင် သန်မာတာ မဟုတ်ဘူး၊ သိုင်းလမ်းစဉ်ကိုပါ ဒီအဆင့်ထိ ရောက်အောင် ကျင့်ထားတာလား... သူက မြို့တော်က အဲဒီ သိုင်းနတ်ဘုရား ရဲ့ အမွေအနှစ်ကို ရထားတာများလား"

တာအိုသူငယ်လေး၏ စိတ်ထဲတွင် ထိတ်လန့်သွားသည်။ မည်သူမဆို မြို့တော်ရှိ 'နိုင်ငံတော်စောင့် သိုင်းနတ်ဘုရား' နှင့် ပတ်သက်သည်ဆိုလျှင် အလွန်ပင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသည်။ ၎င်းအပြင် ဤလူငယ်တာအိုဆရာ၏ လက်ထဲတွင် အစွမ်းထက်လက်နက်များ ရှိနေသေးသည်။

တာအိုသူငယ်လေးအနေဖြင့် ဝန်ခံရမည်ဆိုလျှင် ဤပင်လယ်ပြင်ထက်တွင် ရေဓာတ်စွမ်းအားများ ကြွယ်ဝနေသော်လည်း မိမိ၏ ဤခန္ဓာကိုယ်ခွဲဖြင့် ဤလူငယ်ကို နှိမ်နင်းရန် မလွယ်ကူကြောင်း သိလိုက်ရသည်။

"တောက်... ဒီခန္ဓာကိုယ်ကို ဖန်တီးဖို့ မလွယ်ကူတာ၊ ဖျက်ဆီးခံလိုက်ရရင် နှမြောစရာကြီး။ တစ်ဖက်ကလည်း ခန္ဓာကိုယ် ပျက်စီးသွားရင် အင်အားပြန်ပြည့်ဖို့ အနည်းဆုံး တစ်လ၊ နှစ်လလောက် အချိန်ယူရဦးမယ်"

တာအိုသူငယ်လေး၏ မျက်နှာမှာ လေးလံနေသည်။ ကောင်းကင်ယံရှိ ရှစ်ခွင်မှန်၏ အလင်းတန်းမှာ မိုင်ပေါင်းများစွာကို လွှမ်းခြုံထားပြီး တိုက်ရိုက် မတိုက်ခိုက်သေးသော်လည်း သူ၏ လှုပ်ရှားမှုများကို ကန့်သတ်ထားသည်။ ထိုမှန်သာ မရှိလျှင် သူသည် သက်တံအလင်းတန်းအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ထွက်ပြေးပြီးသား ဖြစ်လိမ့်မည်။

သူငယ်လေး၏ နောက်ကျောမှ မြွေဖြူကြီးမှာလည်း ပျက်စီးသွားပြီဖြစ်သလို အကာအကွယ်ပစ္စည်းများမှာလည်း ဒဏ်ရာဗရပွနှင့် နောက်ထပ် အချက်အနည်းငယ် ထပ်ထိလျှင် လုံးဝ အသုံးမရတော့မည့် အခြေအနေ ဖြစ်နေသည်။

"ငါ ကျင့်ကြံလာတာ နှစ်ပေါင်း ၆၀၀ ရှိပြီ၊ မင်းလို ရိုင်းစိုင်းတဲ့လူမျိုး တစ်ခါမှ မတွေ့ဖူးဘူး"

တာအိုသူငယ်လေးက နာကျင်ခံခက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"အခု တွေ့ပြီလေ၊ မင်းရဲ့ ကိုယ်ပေါ်မှာ ရာဇဝတ်မှုတွေနဲ့ အမုန်းတရားတွေ ပြည့်နေတာ... မင်းက သေသင့်တဲ့လူပဲ"

လီယန်ချူက အေးစက်စွာ တုံ့ပြန်သည်။

တာအိုသူငယ်လေးက လေသံကို မြှင့်လိုက်ပြီး

"ငါ အခုကစပြီး နောင်တရပါပြီ၊ လူသားတွေကို ကာကွယ်ပြီး မင်းနဲ့အတူ တရားမျှတတဲ့ လမ်းစဉ်ကို လျှောက်လှမ်းပါ့မယ်"

ဟု အော်ပြောလိုက်သည်။

ဤကဲ့သို့ မျက်နှာပြောင်တိုက်တတ်သော မြေခွေးအိုကြီး ဖြစ်သဖြင့်လည်း နှစ်ပေါင်း ၆၀၀ တိုင်အောင် အသက်ရှင်ပြီး တတိယအဆင့် ထိပ်ဆုံးအထိ တက်လှမ်းနိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

လီယန်ချူ ခဏတာ မှင်တက်သွားပြီး

"လူသားတွေကို ကာကွယ်မယ် ဟုတ်လား၊ လေကြီးလိုက်တာ... ငါကတော့ အဲဒီလို စိတ်ကူးမျိုး မရှိဘူး"

တာအိုသူငယ်လေး - "...................."

ဤလူငယ်မှာ မိမိ၏ စကားကို လုံးဝ ဂရုမစိုက်လိမ့်မည်ဟု သူ မထင်ထားခဲ့ပေ။

ဝုန်း...

နောက်ထပ် လက်သီးချက်တစ်ချက် ကျရောက်လာပြန်သည်။ ပင်လယ်လှိုင်းလုံးကြီးများမှာ အမှုန့်ခြေခံလိုက်ရပြီး ကောင်းကင်ယံမှ မိုးရေများအဖြစ် ပြန်လည်ကျဆင်းလာသည်။

တာအိုသူငယ်လေးမှာ ရေစိုရွှဲနေသော ကြွက်စုတ်လေးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပြီး ပါးစပ်ကို ဖြဲကာ ရယ်မောရင်း ပြောလိုက်သည်။

"မင်းက မကောင်းမှုကို မုန်းတီးပြီး သတ်ဖြတ်လိုစိတ် ပြင်းထန်တာပဲ၊ ငါ တကယ်ကို လေးစားသွားပြီ။ နောက်ဆို မင်းနဲ့အတူ မိစ္ဆာတွေကို လိုက်သတ်ပေးမယ် ဘယ်လိုလဲ"

"ငါ့အသက်ကို ချန်ထားပေးမယ်ဆိုရင် ဒီလောကမှာ မိစ္ဆာတွေ အများကြီး လျော့နည်းသွားလိမ့်မယ်၊ ဒါက ကုသိုလ်ထူးတာ မဟုတ်ဘူးလား"

သူသည် လီယန်ချူ၏ တိုက်ခိုက်မှုကြောင့် ဒဏ်ရာအပြင်းအထန် ရနေသော်လည်း မိုးရေစိုပြီး သနားစဖွယ် ဖြစ်နေခြင်းမှာ လီယန်ချူကို အထင်သေးစေရန် တမင်ဟန်ဆောင်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ ၎င်းအပြင် သူ၏ အဆိုပြုချက်မှာ လူ့သဘာဝကို စမ်းသပ်နေခြင်းလည်း ဖြစ်သည်။

ကျင့်ကြံသူကြီး အများစုမှာ လောကကြီးကို ကာကွယ်ရန်ဟူသော အကြောင်းပြချက်ဖြင့် အစွမ်းထက်သော မိစ္ဆာများကို လက်အောက်ခံအဖြစ် သိမ်းသွင်းလေ့ ရှိကြသည်။ ဒဏ္ဍာရီပုံပြင်များတွင်လည်း မိစ္ဆာများစွာမှာ လူသတ်ခဲ့သော်လည်း အရှင်သခင်တစ်ဦးဦးအောက်သို့ ဝင်ရောက်သွားလျှင် ရာထူးဂုဏ်ရှိန်များဖြင့် လူသားတို့၏ လေးစားမှုကို ခံရသည်မှာ မဆန်းတော့ပေ။

လီယန်ချူသည် မိစ္ဆာများကို မုန်းတီးသူဖြစ်ကြောင်း သူ သိသဖြင့် ထိုအချက်ကို အသုံးချရန် ကြိုးစားခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် လီယန်ချူကမူ ဂရုမစိုက်သည့်အပြင် ပို၍ ဒေါသထွက်သွားဟန်ဖြင့်

"ငါနဲ့အတူ မိစ္ဆာလိုက်သတ်မယ် ဟုတ်လား သွားသေလိုက်လေ မေယိုးရယ်"

တာအိုသူငယ်လေး - "...................."

ဤအဆင့်ရောက်နေသော ကျင့်ကြံသူများအတွက် အနိုင်မတိုက်နိုင်လျှင် ပူးပေါင်းခြင်းမှာ ထုံးစံပင် ဖြစ်သည်။ သို့သော် ဤလူငယ်မှာမူ စကားကို လုံးဝ နားမထောင်ပေ။

"မင်းရဲ့ ခွန်အားကိုပဲ ယုံကြည်ပြီး မောက်မာမနေနဲ့၊ ဒီလို စိတ်နေစိတ်ထားမျိုးနဲ့ဆိုရင် မင်းရဲ့ လမ်းက သိပ်မရှည်ဘဲ သေလိမ့်မယ်... ငါ ပြောတာကို သေချာစဉ်းစားပါ"

သူငယ်လေးက လေသံမာမာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

လီယန်ချူက လှောင်ပြုံးပြုံးရင်း

"အမေကို သွားကန်တော့လိုက်ဦး "

လီယန်ချူသည် ယဉ်ကျေးသော စကားလုံးများကို လုံးဝ အသုံးမပြုဘဲ ဆဲဆိုလိုက်သဖြင့် သိက္ခာကို အလေးထားသော နှစ်ပေါင်း ၆၀၀ ကျော် ကျင့်ကြံသူကြီးမှာ ဒေါသပေါက်ကွဲသွားတော့သည်။

ဝုန်း...

သူငယ်လေးက လက်ဝါးဖြင့် ရိုက်ချလိုက်ရာ ပေတစ်ရာခန့် မြင့်သော ပင်လယ်ရေများမှာ လက်ဝါးကြီးတစ်ဖက်အဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ပြေးဝင်သွားသည်။ လီယန်ချူက လက်သီးကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ပြီး တစ်ချက်တည်း ထိုးနှက်လိုက်သည်။

လီယန်ချူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ အကြောများနှင့် အင်္ဂါရပ်များမှာ ကြယ်တာရာများ၊ တောင်တန်းများနှင့် မြစ်ချောင်းများကဲ့သို့ ကိုယ်ပိုင်ကမ္ဘာတစ်ခုအဖြစ် တည်ရှိနေသည်။ သူငယ်လေးက လောကကြီး၏ စွမ်းအားကို ငှားသုံးသော်လည်း လီယန်ချူကမူ မိမိကိုယ်တိုင်၏ စွမ်းအားဖြင့်သာ တုံ့ပြန်သည်။

အမှန်တကယ်တော့ မည်သည့်နည်းလမ်းက ပိုကောင်းသည်ဟု အငြင်းပွားနေကြသော်လည်း လက်တွေ့တွင်မူ အနိုင်တိုက်နိုင်သူကသာ အမှန်တရား ဖြစ်သည်။

ချိုးရွှေဓားမှာ ကောင်းကင်ယံမှ အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ပြန်လည်ရောက်ရှိလာပြီး သူငယ်လေး၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ခုတ်ပိုင်းလိုက်ပြန်သည်။ သူငယ်လေး၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ကွဲထွက်သွားသော်လည်း အားလုံးမှာ အသွင်အပြင်များသာ ဖြစ်ပြီး သူ၏ ကိုယ်မှ ဆံပင်တစ်မျှင်သာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

သူငယ်လေး၏ တိုက်ခိုက်မှုနည်းဗျူဟာများမှာ ကျောင်းတော်ဖွင့်၍ သင်ကြားရလောက်အောင်ပင် ဆန်းကြယ်လှသော်လည်း လီယန်ချူကမူ လက်သီးတစ်ချက်၊ ဓားတစ်ချက်ဖြင့်သာ ရိုးရှင်းစွာ တိုက်ခိုက်နေသည်။

"တာအိုဂိုဏ်းဝင် ဖြစ်ပြီးတော့ အတတ်ပညာကို မကျင့်ဘဲ ရုပ်ခန္ဓာကိုပဲ ကျင့်နေတဲ့ကောင်..."

တာအိုသူငယ်လေးက ဆဲဆိုရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း စကားပင် မဆုံးသေးမီ.....

လီယန်ချူက လက်ညှိုးဖြင့် ညွှန်လိုက်ရာ ပင်လယ်ပြင်ထက်တွင် ကြီးမားလှသော မီးနဂါးကြီးတစ်ကောင် ပေါ်ထွက်လာသည်။ နဂါး၏ အကြေးခွံများ၊ ဦးချိုများနှင့် အရှိန်အဝါများမှာ အစစ်အမှန်အတိုင်း ထင်ရှားနေပြီး အလွန်ပင် ခန့်ညားလှသည်။

တာအိုသူငယ်လေး - "...................."

မီးနဂါးအတတ်

ပုံမှန်အားဖြင့် ဤအတတ်မှာ အလွန် အစွမ်းထက်လှသည် မဟုတ်သော်လည်း လီယန်ချူ ထုတ်ဖော်လိုက်သော နဂါးကြီးမှာ အလွန်ပင် ကြီးမားလှသည့်အပြင် အသုံးပြုထားသော မီးမှာလည်း သာမန်မီးမဟုတ်ဘဲ သုံးရောင်ခြယ်မီးတောက် ဖြစ်နေသည်။

သူငယ်လေးမှာ အကြိမ်ကြိမ် ရှောင်ကွင်းပြီးနောက်မှသာ ထိုနဂါးကြီး၏ ရန်မှ လွတ်မြောက်သွားသည်။ သူသည် လေဆင်နှာမောင်းတစ်ခုကို ဖန်တီးကာ မီးနဂါးကို တိုက်ခိုက်လိုက်ရာ ပင်လယ်ပြင်တစ်ခုလုံးတွင် ရေနွေးငွေ့များ ဖုံးလွှမ်းသွားပြီး ပေါက်ကွဲမှုများ ဖြစ်ပေါ်လာတော့သည်။

လီယန်ချူက လက်ညှိုးဖြင့် ထပ်မံ ညွှန်ပြလိုက်ရာ တာအိုသူငယ်လေးမှာ တစ်ခဏတာ ငြိမ်သက်သွားသည်။

ကိုယ်ချုပ်နှောင်အတတ်

သူငယ်လေးက ပါးစပ်ကို တွန့်လိုက်ပြီး အရှိန်ဖြင့် ရှောင်ထွက်လိုက်သည်။

ဒိန်း...

လီယန်ချူ၏ လက်ဝါးစွမ်းအားများ ပျံ့နှံ့သွားသော်လည်း သူငယ်လေးမှာ ပေခြောက်ဆယ်ခန့်သာ လွတ်မြောက်နိုင်ခဲ့ပြီး ပြန်လည်ပေါ်လာသည်။

သို့သော် သူ၏ ရှေ့တွင် လီယန်ချူ၏ ပုံရိပ် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

"ဟမ်"

သူငယ်လေးက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်လိုက်ရာ ကြီးမားသော လင်းယုန်ကြီးတစ်ကောင် အရှိန်ဖြင့် ဆင်းသက်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ၎င်းမှာ ရွှေရောင်လက်သည်းများဖြင့် ကျောက်တုံးများကိုပင် မှုန့်ခြေနိုင်စွမ်း ရှိသည်။

သူငယ်လေးက ရှောင်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း လင်းယုန်ကြီး၏ ဖမ်းဆီးခြင်းကို ခံလိုက်ရပြီး လက်သည်းဖြင့် ညှစ်လိုက်သောအခါ သွေးတစ်ချက် အန်သွားရသည်။ သူငယ်လေးက တန်ခိုးတော်ကို အသုံးပြုကာ လွတ်အောင် ရုန်းလိုက်ပြီး ခုနစ်သွယ်ဓား ဖြင့် လင်းယုန်ကို ခုတ်ပိုင်းရန် ကြိုးစားသည်။

သို့သော် လင်းယုန်ကြီးမှာ မီးခိုးငွေ့အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ၎င်း၏ နေရာတွင် ကြီးမားလှသော လူဝံကြီးတစ်ကောင် ပေါ်လာသည်။ ထိုလူဝံကြီးမှာ တောင်ကြီးတစ်လုံးကဲ့သို့ ကြီးမားပြီး တစ်ကိုယ်လုံး ဖြူဖွေးနေကာ မျက်လုံးများမှာ ရွှေရောင်တောက်ပနေသည်။ ၎င်းမှာ အစစ်အမှန် မိစ္ဆာနတ်ဘုရား တစ်ပါး၏ အရှိန်အဝါပင် ဖြစ်သည်။

ဟိန်း...

လူဝံကြီး၏ ဟိန်းဟောက်သံကြောင့် မိုင်ပေါင်းများစွာ တုန်ခါသွားသည်။ ဤသည်မှာ လီယန်ချူ၏ ၇၂ မျိုးသော ပြောင်းလဲခြင်းအတတ် ဖြစ်ပြီး အော်မေတောင်မှ မျောက်အိုကြီးကို စံထား၍ ပြောင်းလဲထားခြင်း ဖြစ်သည်။ အရှိန်အဝါမှာ မျောက်အိုကြီးနှင့် ၈၀ ရာခိုင်နှုန်းခန့် တူညီနေသဖြင့် တာအိုသူငယ်လေးမှာ တုန်လှုပ်သွားရသည်။

"မင်းက မိစ္ဆာဖြစ်နေတာလား၊ ဘာလို့ ငါနဲ့ လာပတ်သက်နေတာလဲ"

သူငယ်လေးက အော်ဟစ်လိုက်သည်။ လီယန်ချူ၏ မူလကိုယ်မှာ မိစ္ဆာဟု သူ ထင်သွားခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် ခဏချင်းမှာပင် ၎င်းမှာ ပြောင်းလဲခြင်းအတတ်မှန်း သူ ရိပ်မိသွားသည်။

လူဝံကြီး၏ လက်သီးချက်ကြောင့် တာအိုသူငယ်လေးမှာ ပင်လယ်ထဲသို့ ကျဆင်းသွားသည်။ သူသည် ရေလျှိုးအတတ်ဖြင့် ထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားသော်လည်း လူဝံကြီးမှာ ရေထဲသို့ ဆင်းလာပြီး ပေတစ်ဆယ်ကျော် ရှည်သော လျှပ်စစ်ငါး အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြန်သည်။

ဖြောင်း...

ပြင်းထန်သော လျှပ်စစ်ဓာတ်များကြောင့် တာအိုသူငယ်လေးမှာ ဆံပင်များ ထောင်ထလာပြီး မျက်နှာတစ်ခုလုံး မည်းသွားကာ "မိုက်မဲတဲ့ကောင်၊ သောက်ကျင့်မကောင်းတဲ့ကောင်" ဟု ဆဲဆိုရင်း ရေပေါ်သို့ ပြန်တက်လာသည်။

ထိုအချိန်တွင် ကောင်းကင်မှ အဖြူရောင်အလင်းတန်းတစ်ခု ကျဆင်းလာသည်။ သူငယ်လေးက ၎င်းမှာ ကျန့်ကျောင်းဓားမှန်း သိသဖြင့် ခန္ဓာကိုယ်ကို ခွဲထုတ်ကာ ရှောင်တိမ်းရန် ကြိုးစားသည်။ သို့သော် ကောင်းကင်မှ နောက်ထပ် နဂါးဟိန်းသံတစ်ချက် ထွက်ပေါ်လာပြီး အဖြူရောင်အလင်းတန်း တစ်ခု ထပ်ကျလာပြန်သည်။

၎င်းမှာ အစစ်အမှန် ကျန့်ကျောင်းဓား ဖြစ်သည်။ လီယန်ချူက အရှိန်အလွန် မြန်လှသဖြင့် သူငယ်လေးမှာ ဒဏ်ရာကို တခြားနေရာသို့ မလွှဲပြောင်းနိုင်ဘဲ လက်တစ်ဖက် ပြတ်ကျသွားတော့သည်။

"အား..."

သူငယ်လေးမှာ နာကျင်စွာ အော်ဟစ်ရင်း နောက်သို့ ဆုတ်သွားသည်။ လီယန်ချူကမူ မိမိ၏ မူလပုံရိပ်ကို ပြန်ဖော်လိုက်သည်။ ခုနက သူသည် ကျန့်ကျောင်းဓားအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ရန်သူကို လှည့်စားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

တာအိုသူငယ်လေးမှာ ခုနက လီယန်ချူကို အတတ်ပညာ မတတ်ဟု ဆဲဆိုခဲ့သော်လည်း ယခုအခါ လီယန်ချူ၏ အတတ်ပညာများမှာ မိမိထက်ပင် ပို၍ ဆန်းကြယ်နေကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်။

"လာစမ်း"

သူငယ်လေးက အော်ဟစ်ကာ ပြတ်သွားသော လက်မောင်းကို ပြန်ခေါ်ရန် ကြိုးစားသည်။ သို့သော် လီယန်ချူက ထိုလက်မောင်းကို လှမ်းဖမ်းလိုက်ပြီး လက်သီးဖြင့် ထိုးနှက်ကာ အမှုန့်ခြေပစ်လိုက်သည်။

"လာဦးလေ၊ နောက်တစ်ခါ ထပ်ခေါ်ကြည့်စမ်း"

လီယန်ချူက အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

တာအိုသူငယ်လေး - "...................."

သူက လက်ဝါးဖြင့် ရေလှိုင်းကြီးများကို ထိုးတက်စေကာ ကောင်းကင်ရှိ ရှစ်ခွင်မှန်ကို တိုက်ခိုက်လိုက်သည်။ လီယန်ချူကလည်း အခွင့်အရေးကို အသုံးချ၍ ရန်သူကို အပြတ်သတ်ရန် ပြေးဝင်သွားသည်။

သို့သော် ထိုအချိန်တွင် မထင်မှတ်ထားသော အရာတစ်ခု ဖြစ်ပျက်သွားသည်။ တာအိုသူငယ်လေး၏ ကိုယ်ပေါ်မှ ရွှေရောင်အလင်းတန်း သုံးခု ထွက်ပေါ်လာပြီး သူ၏ တန်ခိုးတော်များ အားလုံး ရပ်တန့်သွားကာ အောက်သို့ အရှိန်ဖြင့် ပြုတ်ကျသွားတော့သည်။

လီယန်ချူ - "..."

ထိုရွှေရောင်အလင်းမှာ ယခင်က မျှော်စင်အောက်မှ ရရှိထားသော ရွှေရောင်အပိုင်းအစများမှ ထွက်ပေါ်လာခြင်း ဖြစ်သည်။

"တောက်... အဲဒီအပိုင်းအစတွေမှာ ပြဿနာ ရှိနေတာပဲ"

တာအိုသူငယ်လေး၏ စိတ်ထဲတွင် လေးလံသွားသည်။ ၎င်းအပြင် သူ၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် နေမင်းစစ်မှန်သော မီးတောက် များ တောက်လောင်လာပြီး သူ့ကို ဝါးမြိုနေတော့သည်။

လီယန်ချူက ခဏတာ မှင်တက်သွားသော်လည်း "အစီအစဉ် လွဲချော်သွားတာလား" ဟု တွေးရင်း ချက်ချင်းပင် အခွင့်အရေးကို အရယူကာ ပြေးဝင်သွားသည်။

သူငယ်လေး ဒုက္ခရောက်နေချိန်တွင် အပြတ်ရှင်းရန် လီယန်ချူက လက်သီးဖြင့် အားကုန် ထိုးနှက်လိုက်ရာ သူငယ်လေး၏ ရင်ဘတ်မှာ ချိုင့်ဝင်သွားတော့သည်။

ဒေါင်...

သူငယ်လေး၏ အကာအကွယ်ပစ္စည်းများ အားလုံး ပျက်စီးသွားသည်။ သူသည် ကျန်ရှိသော အင်အားဖြင့် ထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားသော်လည်း နတ်မိစ္ဆာချုပ်နှောင်ကြိုး ဖြင့် အဖမ်းခံလိုက်ရသည်။

ရွှေရောင်အလင်းကြောင့် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ခွဲခြင်း အတတ်ပညာများ အားလုံး ပျက်ပြယ်သွားပြီး အင်အားလည်း ဆုတ်ယုတ်သွားသည်။ သူငယ်လေးက လီယန်ချူ၏ သတ်ဖြတ်လိုစိတ်ကို သိသဖြင့် အလျင်အမြန် ပြောလိုက်သည်။

"ငါ့မှာရှိတဲ့ နတ်ဘုရားအဆင့် ကျင့်စဉ်တွေကို မင်းကို ပေးမယ်၊ မင်းကို မြေပြင်နတ်ဘုရားအဆင့် ရောက်အောင် ကူညီပေးမယ့် အခွင့်အရေးကြီးလည်း ရှိသေးတယ်၊ ငါ့ကို လွှတ်ပေးပါ"

သူသည် ကျောက်စိမ်းခေါင်းတလား ပိုင်ရှင်၏ လှည့်ကွက်ထဲသို့ ကျရောက်သွားခြင်း ဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။ ရွှေရောင်အပိုင်းအစများထဲမှ အတတ်ပညာများမှာ အစစ်ဖြစ်သော်လည်း ၎င်းတို့တွင် တိုက်ပွဲ၏ အရေးကြီးသော အချိန်တွင် အတတ်ပညာကို ပိတ်ဆို့ထားမည့် လှည့်ကွက်များ ပါဝင်နေသည်။

လီယန်ချူကမူ မည်သည့်စကားမှ မပြောဘဲ သူငယ်လေး၏ ဦးခေါင်းကို ဖမ်းညှစ်ကာ အမှုန့်ခြေပစ်လိုက်သည်။ သွေးများနှင့် ဦးနှောက်များမှာ အရပ်မျက်နှာအနှံ့ ပျံ့နှံ့သွားပြီး တာအိုသူငယ်လေးမှာ သေဆုံးသွားတော့သည်။

သို့သော် လီယန်ချူက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ အလောင်းထဲတွင် ဝိညာဉ် မရှိသလို၊ လောကကြီး၏ စွမ်းအားများ ပြန်လည် ပျံ့နှံ့သွားခြင်းမျိုးလည်း မရှိပေ။

"ဒါက ခန္ဓာကိုယ်ခွဲတစ်ခုပဲလား"

လီယန်ချူက စိတ်အာရုံဖြင့် မိုင်ပေါင်းများစွာကို ရှာဖွေသော်လည်း မည်သည့်သဲလွန်စမှ မတွေ့ရပေ။ သူသည် အလောင်းပေါ်တွင် ရှာဖွေရာ ရွှေရောင်အပိုင်းအစ သုံးခုနှင့် ရွှေရောင်မီးစတစ်ခုကိုသာ တွေ့ရသည်။

"ဒီကောင်က ငါ့ကို လိမ်သွားတာပဲ၊ ဘာမှလည်း မရှိဘဲနဲ့"

လီယန်ချူက ဆဲဆိုရင်း ကောင်းကင်ရှိ ခုနစ်သွယ်ဓား ကို ကြည့်လိုက်သည်။ ထိုဓားများမှာ အလွန် အစွမ်းထက်လှသဖြင့် လီယန်ချူက ၎င်းတို့ပေါ်ရှိ တားမြစ်ချက်များကို ဖယ်ရှားကာ သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။ ထို့နောက် အလောင်းပေါ်ရှိ ခါးပတ်မှာ ထူးခြားနေသဖြင့် စစ်ဆေးကြည့်ရာ ၎င်းမှာ ပစ္စည်းသိုလှောင်သည့် ကိရိယာ ဖြစ်နေကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်။ သို့သော် ၎င်းတွင် အစွမ်းထက်သော တားမြစ်ချက်များ ရှိနေသဖြင့် အတင်းအဓမ္မ ဖွင့်လျှင် ပျက်စီးသွားနိုင်သောကြောင့် နောက်မှ အေးအေးဆေးဆေး ရှာဖွေရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

သူသည် ရွှေရောင်အပိုင်းအစများကို စစ်ဆေးကြည့်ရာ "ဒီကောင့်ရဲ့ တန်ခိုးတွေ ရပ်သွားတာ ဒီပစ္စည်းတွေကြောင့်များလား" ဟု တွေးမိသည်။ ထိုသို့သော ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦးအနေဖြင့် အတတ်ပညာ လွဲချော်ရန်မှာ မဖြစ်နိုင်သလောက် ဖြစ်သဖြင့် တစ်စုံတစ်ဦး၏ အောက်လမ်းနည်းဖြင့် အဖမ်းခံရခြင်းသာ ဖြစ်ရမည်။

ထိုအပိုင်းအစများကို စစ်ဆေးကြည့်သော်လည်း မည်သည့် ပြဿနာမှ မတွေ့ရသော်လည်း ၎င်းတို့ကို ပစ္စည်းသိုလှောင်သည့် အိတ်ထဲသို့ ထည့်၍ မရကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်။

လီယန်ချူသည် ကျင့်စဉ် ကို လည်ပတ်လိုက်သောအခါ အပိုင်းအစများနှင့် မီးစတို့မှာ တုန်ခါလာပြီး ရွှေရောင်ချည်မျှင်များ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ခဏချင်းမှာပင် ထိုချည်မျှင်များ စုစည်းသွားပြီး ဝါးတားတား လူပုံရိပ်တစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်။ ထိုပုံရိပ် ပေါ်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ စွမ်းအားများ အားလုံး ရပ်တန့်သွားပြီး နတ်ဘုရားတစ်ပါး ဆင်းသက်လာသည့်အလား ခံစားလိုက်ရသည်။

ထိုပုံရိပ်သည် လီယန်ချူကို စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် လီယန်ချူ၏ မျက်နှာကို မြင်သောအခါ အနည်းငယ် မှင်တက်သွားဟန် ရှိသည်။ ထို့နောက် လက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ အပိုင်းအစများပေါ်ရှိ အောက်လမ်းအတတ်များ အားလုံး ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

"အဲဒီလူရဲ့ နာမည်က ကျောက်ကျင်ရွှမ်း တဲ့။ သူက လူပေါင်း တစ်သိန်းကို ယဇ်ပူဇော်ဖို့ ကြံစည်နေတာ။ အခုတော့ သူ့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ခွဲ ပျက်စီးသွားပြီဆိုတော့ အနည်းဆုံး တစ်လ၊ နှစ်လလောက်တော့ အနားယူရလိမ့်မယ်။ မင်း သူ့ကို ရှာတွေ့နိုင်ရင် ဒီဘေးဒုက္ခကို ဖြေရှင်းနိုင်လိမ့်မယ်"

ဟု ထိုပုံရိပ်က အေးဆေးစွာ ပြောလိုက်သည်။

လီယန်ချူက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ထိုလူ၏ စကားကို ယုံရမလားဟု တွေးနေမိသည်။ ထိုပုံရိပ်က လီယန်ချူ၏ သံသယကို မြင်သောအခါ ရယ်မောရင်း

"မယုံရင်လည်း ထားလိုက်တော့၊ ဒီကျင့်စဥ်တွေနဲ့ မီးကို ကျင့်ချင်ရင် ကျင့်၊ မကျင့်ချင်လည်း နေတော့"

ဟု ခပ်ပြတ်ပြတ် ပြောကာ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

လီယန်ချူ - "...................."

ထိုလူ၏ စကားပြောပုံမှာ တစ်မျိုးကြီး ဖြစ်နေသည့်အပြင် မိမိကို သိနေသည့်အလား ခံစားရသည်။ သို့သော် မည်မျှပင် စဉ်းစားစေကာမူ ထိုလူ၏ အရှိန်အဝါနှင့် အသံမှာ မိမိသိသော မည်သူနှင့်မျှ မတူပေ။ သို့သော် ထိုခံစားချက်မှာ ပုံရိပ် ပျောက်ကွယ်သွားလေ ပို၍ ပြင်းထန်လာလေ ဖြစ်နေတော့သည်။

အခန်း (၈၆၂) - ကျင့်ကြံခြင်းစွမ်းအားစု၊ ဓားအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲခြင်း၊ ထူးဆန်းသော လက်ဆောင်

ကျင့်ကြံမှု အဆင့်အတန်းမှာ ခန့်မှန်းရခက်လောက်အောင် နက်နဲလှသော၊ ကလေးငယ်တစ်ဦး၏ ရုပ်သွင်ရှိပြီး နှစ်ပေါင်းများစွာ အသက်ရှင်နေထိုင်ခဲ့သည့် တတိယအဆင့် ကျွမ်းကျင်သူကြီး ကျောက်ကျင်ရွှမ်းသည်ပင် ထိုလျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော သော့ခတ်နဂါးမျှော်စင်အောက်ရှိ ကျောက်စိမ်းခေါင်းတလားထံမှ ရရှိသည့် ရွှေရောင်အပိုင်းအစများ၏ လှည့်ကွက်ထဲတွင် သေဆုံးသွားခဲ့ရသည်။ ဤပြိုင်ဘက်မှာ လီယန်ချူအတွက် အလွန်ပင် စိတ်ဝင်စားစရာ ကောင်းလှသည်။

"ရွှေရောင်အပိုင်းအစတွေ..." လီယန်ချူက ရေရွတ်လိုက်ရင်း မှော်လွန်းပျံ ကို ထုတ်ယူကာ အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ကောင်းကင်ယံသို့ ပျံသန်းသွားတော့သည်။

ထိုရွှေရောင်အပိုင်းအစများကို တာအိုသူငယ်လေးက ကျောက်စိမ်းခေါင်းတလားအတွင်းမှ ရရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်ရမည်။ ထိုရွှေရောင်ပုံရိပ်မှာမူ ကျောက်စိမ်းခေါင်းတလား၏ ပိုင်ရှင်ဖြစ်ရန် ၈၀ ရာခိုင်နှုန်းခန့် သေချာနေသည်။ ခန့်မှန်းရခက်သော တာအိုသူငယ်လေးထက်စာလျှင် ထိုခေါင်းတလားပိုင်ရှင်က ပို၍ပင် လှည့်ကွက်များလှသော မြေခွေးအိုကြီး ဖြစ်နေပုံရသည်။

မှော်လွန်းပျံကို စီးနင်းခြင်းမှာ မြေလျှိုးမိုးပျံခြင်းထက်ပင် ပို၍ မြန်ဆန်လှသည်။ လီယန်ချူသည် ခဏချင်းမှာပင် ကျင်းကွမ်းဘုရားကျောင်းရှိ သော့ခတ်နဂါးမျှော်စင်ရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာသည်။ လွန်းပျံအတွင်းမှ စိမ်းပြာရောင် ဝတ်စုံဖြင့် ခန့်ညားသော လူငယ်တာအိုဆရာတစ်ဦး ဆင်းသက်လာသည်။

လီယန်ချူသည် သော့ခတ်နဂါးမျှော်စင်ရှေ့တွင် ခဏတာ စဉ်းစားလိုက်ပြီးနောက် သူ၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် သန့်စင်သော မိုးကြိုးမီးလျှံများ၏ အရှိန်အဝါများ ပေါ်ထွက်လာသည်။ ရှေးဟောင်းဆန်ပြီး မြင့်မြတ်လှသော နတ်ဘုရားဝတ်စုံ မှာ သူ၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် ဖုံးလွှမ်းသွားပြီး သူ၏ ပုံစံမှာ နတ်ပြည်မှ နတ်မင်းတစ်ပါး ဆင်းသက်လာသည့်အလား ခန့်ညားထည်ဝါပြီး မျက်ခုံးများအကြားတွင်လည်း ရဲရင့်သော အရှိန်အဝါများ ပြည့်နှက်နေသည်။

လီယန်ချူသည် ကုသိုလ်အမှတ် ၇ သိန်းတန် အစီရင်ဝတ်စုံကို ထုတ်ဖော်ကာ မိမိ၏ ရုပ်ခန္ဓာကို ကာကွယ်လိုက်သည်။ သူ၏ စိတ်အာရုံကိုလည်း အလင်းတန်းများဖြင့် အကာအကွယ်ပေးထားပြီးနောက် ရုပ်ခန္ဓာရော ဝိညာဉ်ပါ အစွမ်းထက်ရတနာများဖြင့် ကာကွယ်ထားပြီးမှ သော့ခတ်နဂါးမျှော်စင်အောက်သို့ ဆင်းသက်သွားတော့သည်။

ယခင်က စိတ်အာရုံဖြင့်သာ ရောက်ရှိခဲ့ခြင်းနှင့် မတူဘဲ ယခုတစ်ခေါက်တွင်မူ ရုပ်ခန္ဓာဖြင့် ရောက်ရှိလာခြင်း ဖြစ်သည်။ မျှော်စင်အတွင်းရှိ ကျင့်ကြံခြင်းစွမ်းအားစု များမှာ အလွန်ပင် အစွမ်းထက်လှသော်လည်း လီယန်ချူကိုမူ ဒုက္ခမပေးနိုင်ပေ။ အထူးသဖြင့် နတ်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားချိန်တွင် ပို၍ပင် ဘေးကင်းနေသည်။

လီယန်ချူသည် မျှော်စင်အောက်ခြေသို့ ရောက်သောအခါ ယခင်က မြင်တွေ့ခဲ့ရသည့်အတိုင်းပင် သန့်ရှင်းသပ်ရပ်နေပြီး စိုထိုင်းဆ လုံးဝမရှိသည်ကို တွေ့ရသည်။ သို့သော် ထိုနေရာရှိ ကျောက်စိမ်းခေါင်းတလားမှာ ပျောက်ကွယ်နေပြီ ဖြစ်သည်။ ၎င်းအပြင် ခေါင်းတလားကို ဝန်းရံထားသော ကျောက်ရုပ်ထု လေးခုမှာလည်း အတူတူ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

လီယန်ချူက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ကာ "ခေါင်းတလားပိုင်ရှင်က ထွက်ပြေးသွားပြီပဲ" ဟု တွေးလိုက်သည်။ သူသည် ထိုနေရာတစ်ဝိုက်ကို သေချာစွာ ရှာဖွေသော်လည်း မည်သည့် ထူးခြားမှုမှ မတွေ့ရဘဲ ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေသည်။

"ရွှေရောင်အပိုင်းအစ သုံးခုနဲ့ နေမင်းစစ်မှန်တဲ့ မီးစ... ဒါတွေက ဟိုကျောက်ရုပ်လေးခုရဲ့ အမွေအနှစ်တွေလား"

ဟု လီယန်ချူက စိတ်ထဲမှ ရေရွတ်မိသည်။

လောလောဆယ်တွင် အားလုံးမှာ ခန့်မှန်းချက်သာ ဖြစ်နေပြီး ထိုရွှေရောင်အပိုင်းအစများကို ရွှမ်းကျီမီးတောက် ဖြင့် တိုက်ရိုက်မီးရှို့ပစ်ရန်ပင် စိတ်ကူးမိသည်။ သို့သော် ခဏချင်းမှာပင် ထိုစိတ်ကို ဖျောက်ပစ်လိုက်သည်။ ခေါင်းတလားပိုင်ရှင်သည် တာအိုသူငယ်လေးကို လှည့်စားသတ်ဖြတ်ခဲ့သော်လည်း သူသည် မည်သည့်ဘက်တော်သားဖြစ်သည်ကို မသိရသေးပေ။ မိစ္ဆာဂိုဏ်းဝင်တစ်ဦးက တခြားတစ်ဦးကို လှည့်စားသတ်ဖြတ်ခြင်းလည်း ဖြစ်နိုင်ပေသည်။

လီယန်ချူသည် မျှော်စင်အောက်ခြေတွင် ခဏတာ စဉ်းစားနေစဉ် ထိုပုံရိပ်ပြောခဲ့သော တာအိုသူငယ်လေး ကျောက်ကျင်ရွှမ်းသည် လူပေါင်းတစ်သိန်းကို ယဇ်ပူဇော်ရန် ကြံစည်နေပြီး ယခုတစ်ခေါက်မှာ ခန္ဓာကိုယ်ခွဲသာ အသတ်ခံရခြင်းဖြစ်ကြောင်း ပြန်လည်သတိရလိုက်သည်။

"လူပေါင်းတစ်သိန်းလား..." လီယန်ချူက ရေရွတ်လိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင် ဂူအတွင်းရှိ ထူထပ်လှသော စွမ်းအားများမှာ တဖြည်းဖြည်း စုစည်းလာတော့သည်။ လီယန်ချူက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး ၎င်းမှာ ခေါင်းတလားပိုင်ရှင်၏ လက်ချက်လား သို့မဟုတ် ခေါင်းတလား ထွက်ခွာသွားခြင်းကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသည့် သဘာဝအပြောင်းအလဲလားဟု တွေးနေမိသည်။

မကြာမီမှာပင် ထိုစွမ်းအားများမှာ ၃ ပေခန့်ရှည်သော ရှေးဟောင်းဓားတစ်လက်အဖြစ် စုစည်းသွားပြီး လီယန်ချူ၏ ရှေ့တွင် ငြိမ်သက်စွာ ပျံဝဲနေသည်။ လီယန်ချူသည် စိတ်အာရုံဖြင့် မစစ်ဆေးဘဲပင် ထိုဓားအတွင်းမှ ပြင်းထန်လှသော စွမ်းအားများကို ခံစားနေရသည်။ ၎င်းမှာ ဂူတစ်ခုလုံးရှိ စွမ်းအားများကို တစ်နေရာတည်းတွင် စုစည်းထားခြင်း ဖြစ်သည်။

လီယန်ချူသည် ကုသိုလ်အမှတ် ၇ သိန်းတန် နတ်ဝတ်စုံ၊ စိတ်ကြည်လင် ကျောက်စိမ်းဆွဲပြား၊ ရှင်းဟွမ်အလံတော် ဟူသော နတ်ဘုရားရတနာများစွာ ရှိနေသဖြင့် အလွန်ပင် စိတ်အေးလက်အေး ရှိနေသည်။ သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင်မူ စူးစမ်းလိုစိတ်များ ပြည့်နှက်နေသည်။

"ဒီရှေးဟောင်းဓားက ရုပ်ခန္ဓာရှိတဲ့အရာ မဟုတ်ဘူးပဲ"

ဟု လီယန်ချူက တွေးလိုက်သည်။

ဓားမှာ နောက်ထပ် မည်သည့်လှုပ်ရှားမှုမှ မပြုလုပ်ဘဲ လီယန်ချူ၏ ရှေ့တွင်သာ ဆက်လက် ပျံဝဲနေသည်။ ထိုအချိန်တွင် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လျှို့ဝှက်နယ်မြေမှာ စတင်ပြိုကွဲလာပြီး ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။ ထိုနယ်မြေကို ထိန်းထားသည့် စွမ်းအားများ ကုန်ဆုံးသွားသည့်အလားပင်။

လီယန်ချူသည် လက်ဝှေ့ယမ်းကာ ထိုဓားကို ပစ္စည်းသိုလှောင်အိတ် ထဲသို့ ထည့်လိုက်ပြီးနောက် အပေါ်သို့ ပျံတက်ခဲ့သည်။ သူ မျှော်စင်အောက်ခြေမှ ထွက်ခွာလာပြီးနောက် ထိုလျှို့ဝှက်နယ်မြေမှာ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး စိတ်အာရုံဖြင့် ကြည့်လျှင် သာမန်မြေကြီးကိုသာ တွေ့ရတော့သည်။

လီယန်ချူက စိတ်ထဲမှ ညွှန်ကြားလိုက်ရာ အိတ်ထဲမှ ထိုရှေးဟောင်းဓား ပြန်လည်ထွက်ပေါ်လာသည်။ ဓားအတွင်းမှ အလွန်ပင် ကြမ်းတမ်းလှသော စွမ်းအားများ ကိန်းအောင်းနေသည်။ ၎င်းမှာ သာမန်ကျင့်ကြံခြင်းစွမ်းအား ထက်ပင် ပို၍ ပြင်းထန်လှသော သတ်ဖြတ်ခြင်းဓား တစ်လက် ဖြစ်သည်။

ယခင်က တောင်နှင့်ပင်လယ် လျှို့ဝှက်နယ်မြေတွင် ကြုံတွေ့ခဲ့ရသော ခြင်္သေ့မင်းသား၏ ဓားအတွင်းမှ စွမ်းအားများမှာ ဤဓားနှင့် ယှဉ်လျှင် ကလေးကစားစရာမျှသာ ဖြစ်နေသည်။ အကယ်၍ ဤဓားအတွင်းမှ စွမ်းအားများကို ထုတ်လွှတ်လိုက်မည်ဆိုပါက ကျင်းကွမ်းဘုရားကျောင်း တစ်ခုလုံးမှာ ခဏချင်းအတွင်း အပျက်အစီးပုံ ဖြစ်သွားနိုင်သည်။

လီယန်ချူသည် ထိုဓားကို ပြန်လည်သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီး ဘုရားကျောင်းအတွင်းရှိ တရားဟောနေသော ဝူရှဲ့ရဟန်း ထံသို့ သွားရောက်ကာ ထိုအကြောင်းများကို ပြောပြလိုက်သည်။ ဝူရှဲ့ရဟန်း၏ ညှိုးငယ်သော မျက်နှာမှာ ပို၍ပင် ညှိုးငယ်သွားပြီးနောက်

"ငါ့အမြင်အရတော့ အဲဒီခေါင်းတလားပိုင်ရှင်က လွတ်မြောက်သွားပေမဲ့ ဘုရားကျောင်းက ရဟန်းတွေကို ဘာမှမလုပ်ခဲ့ဘူးဆိုတော့ သူက တရားမျှတတဲ့ဘက်က ဖြစ်နိုင်တယ်။ မဟုတ်ရင် ဟိုမိစ္ဆာကျွမ်းကျင်သူကို သတ်နိုင်တဲ့သူက ငါတို့ ဘုရားကျောင်းတစ်ခုလုံးကို ခဏချင်း ရှင်းပစ်နိုင်တာပဲ"

ဟု အေးဆေးစွာ ပြောလိုက်သည်။

လီယန်ချူလည်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ဝူရှဲ့ရဟန်း ပြောသည်မှာ ကျိုးကြောင်းဆီလျော်လှသည်။ ထိုခေါင်းတလားပိုင်ရှင်မှာ မြေပြင်နတ်ဘုရားတစ်ပါး ဖြစ်ရန် လီယန်ချူက ပြင်းပြင်းထန်ထန် သံသယရှိနေသည်။ သို့သော် သူသည် အပြည့်အဝ နတ်ဘုရား ဖြစ်၊ မဖြစ်ကိုမူ မသိရသေးပေ။ ယခုအခါ ခေါင်းတလား ပျောက်ကွယ်သွားသဖြင့် နတ်ဆေးပင်ဖြစ်သော ဟိုဘက်ကမ်းပန်း မှာလည်း သဲလွန်စ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

လီယန်ချူသည် ကျင်းကွမ်းဘုရားကျောင်းတွင် အချိန်အကြာကြီး မနေတော့ဘဲ မှော်လွန်းပျံကို စီးနင်းကာ ဝေမြို့ သို့ တိုက်ရိုက် ပျံသန်းပြန်လာခဲ့သည်။

အဘယ်ကြောင့်လဲ မသိသော်လည်း ဝေမြို့သို့ ပြန်ရောက်သည့်အခါတွင် လီယန်ချူ၏ စိတ်များမှာ ပေါ့ပါးသွားရသည်။ ဘုရားကျောင်းထဲတွင် နတ်ဆရာကြီးရှိပြီး ထိုက်ဖင်တည်းခိုခန်း ထဲတွင်လည်း ဆိုင်ရှင်မ ရှိနေသဖြင့် ဤကဲ့သို့ နေထိုင်ရသည်မှာ မဆိုးလှပေ။

ထိုရွှေရောင်အပိုင်းအစ သုံးခုကို သူ ယူမလာချင်သော်လည်း ဆိုင်ရှင်မ သည် နက်နဲလှသော ကျင့်စဉ်များကိုပင် ပြင်ဆင်နိုင်စွမ်း ရှိသဖြင့် အပိုင်းအစများတွင် ပြဿနာရှိပါက သူမ ရှာတွေ့နိုင်လိမ့်မည်ဟု တွေးကာ ယူလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဆိုင်ရှင်မ သည် တည်းခိုခန်းအတွင်းရှိနေပြီး လက်နက်ဖန်တီးခြင်း အတတ်ကို စတင်သဘောကျလာချိန်မှစ၍ သူမသည် ထိုအလုပ်ကို အလွန်ပင် စွဲလန်းနေသည်။ ယနေ့တွင် သူမသည် လီယန်ချူ ယခင်က ပြောပြဖူးသော အနက်ရောင်ခြေအိတ်ရှည် ကို အသစ်ဖန်တီးထားသည်။

လီယန်ချူ ပြန်ရောက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ ဆိုင်ရှင်မ ၏ မျက်လုံးများမှာ တောက်ပသွားပြီး သူမ၏ အောင်မြင်မှုကို ဝေမျှရန် လှမ်းလာသည်။ သူမက အနက်ရောင်ခြေအိတ်ရှည်ကို ဖန်တီးနိုင်ခဲ့ကြောင်း ပြောသောအခါ စိတ်ရှုပ်ထွေးနေသော လီယန်ချူပင် မှင်တက်သွားရသည်။

"တကယ်ပဲ လုပ်လိုက်တာလား..."

သူသည် ရိုးရိုးလေးသာ ပြောပြခဲ့ခြင်းဖြစ်သော်လည်း ဆိုင်ရှင်မက ထိုအရာကို အလေးအနက်ထား၍ ဖန်တီးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူမ၏ လှပသော မျက်နှာလေးတွင် "ငါ့ကို မြန်မြန်ချီးကျူးပါ" ဟူသော အမူအရာက အထင်အရှား ရှိနေသည်။

"ရှေးယခင်ကနေ အခုအထိ ပထမဆုံးသော လက်နက်ဖန်တီးသူ မဟာဆရာကြီးကတော့ မင်းပဲ ဖြစ်ရမယ်"

ဟု လီယန်ချူက ပြုံးပြီး ပြောလိုက်သည်။

ဆိုင်ရှင်မက ညို့ဓာတ်ပါလှသော အသံဖြင့်

"စကားပြောတာက အရမ်း တောင့်တင်းနေတာပဲ"

ဟု ပြုံးရင်း ပြောလိုက်သည်။

"တောင့်တင်းနေလို့လား"

"ဟုတ်တယ်၊ အရမ်း တောင့်တင်းနေတာ"

ထို့နောက် ဆိုင်ရှင်မ၏ ဖြူစင်လှပသော မျက်နှာလေးမှာ နီမြန်းသွားပြီး လီယန်ချူကို မျက်စောင်းလေး ထိုးလိုက်သည်။

လီယန်ချူက ပြုံးရင်း "မလောပါနဲ့၊ ညကျရင် စမ်းသပ်ကြည့်လို့ ရတာပဲ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ဆိုင်ရှင်မက ခြေဆောင့်လိုက်ပြီး

"ရှင် မစွမ်းနိုင်မှာပဲ ကြောက်တယ်" ဟု ဆွဲဆောင်မှုအပြည့်ဖြင့် ပြန်ပြောလိုက်သည်။

သူမမှာ တကယ်ပင် ညို့ဓာတ်ပြင်းလှသော အလှနတ်သမီးတစ်ပါးကဲ့သို့ပင်။ သူမ၏ လှုပ်ရှားမှုတိုင်းမှာ ဆွဲဆောင်မှု ရှိလှပြီး ပြည့်ဖြိုးလှပသော ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်မှာလည်း အသက်ရှူမှားလောက်အောင် လှပလှသည်။

လီယန်ချူသည် ကျန်းနန်ခရိုင်မှ အကြောင်းအရာများကို ဆိုင်ရှင်မ အား ပြောပြရင်း တည်းခိုခန်း၏ နောက်ဖေးခြံထဲသို့ အတူတူ လျှောက်လှမ်းသွားကြသည်။ ယခုအခါ လီယန်ချူမှာ လက်ဖက်တောင်တစ်လုံးနှင့် လုပ်ငန်းပေါင်းများစွာ ပိုင်ဆိုင်ထားသဖြင့် အလွန်ပင် ချမ်းသာနေပြီ ဖြစ်သည်။ ဤအဆင့်သို့ ရောက်သည့်အခါ ငွေကြေးမှာ မလိုအပ်တော့သော်လည်း ကျင့်ကြံခြင်းလမ်းစဉ်သို့ ရောက်မှသာ ငွေရေးကြေးရေးအရ အပြည့်အဝ လွတ်လပ်ခွင့် ရရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဆိုင်ရှင်မ သည် ရွှေရောင်အပိုင်းအစ သုံးခုကို ယူကာ သေချာစွာ ကြည့်ရှုပြီးနောက်

"ဒါတွေမှာ တစ်ယောက်ယောက်က အောက်လမ်းနည်းနဲ့ ပြုစားထားတာလား" ဟု တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။

လီယန်ချူ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သူသည် ထိုလှည့်ကွက်များကို ကြိုတင်ဖယ်ရှားထားသော်လည်း ဆိုင်ရှင်မ ကမူ မြင်တွေ့နေဆဲ ဖြစ်သည်။ သူမ၏ လှပသော မျက်လုံးများက အပိုင်းအစများကို ကြည့်ကာ

"ဒီထဲမှာပါတဲ့ တန်ခိုးတော်တွေကတော့ ပြဿနာမရှိပါဘူး။ ဒီနတ်ဘုရားအတတ်က ရှင်ကျင့်နေတဲ့ တောင်မခြင်းအတတ် ထက်တောင် ပိုပြီး အစွမ်းထက်သေးတယ်။ ရှင်နဲ့လည်း ပိုကိုက်ညီတယ်၊ ဒါက ရုပ်ခန္ဓာချင်း တိုက်ခိုက်တဲ့အခါမှာ ကောင်းကင်ကို ထောက်ပံ့နိုင်တဲ့ အရှိန်အဝါမျိုး ရှိတာ"

ဟု ပြုံးရင်း ပြောလိုက်သည်။

ဆိုင်ရှင်မ စကားကြောင့် လီယန်ချူ စိတ်အေးသွားရပြီး

"ဒါဆို ဒီထဲက တန်ခိုးတော်တွေက ပြဿနာမရှိဘူးပေါ့" ဟု မေးလိုက်သည်။

ဆိုင်ရှင်မက ခေါင်းညိတ်ကာ

"ဒီအပိုင်းအစတွေက စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းတယ်၊ ဒါတွေက သတ္တုမဟုတ်ဘဲ အစွမ်းကုန် စုစည်းထားတဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းအားတွေပဲ။ ကျင့်ကြံလိုက်ရင် သန့်စင်တဲ့ ရတနာတွေထက် မနိမ့်ကျဘူး"

ဟု ရှင်းပြသည်။

လီယန်ချူက မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။ ဤကဲ့သို့ ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု သူ မထင်ထားခဲ့ပေ။ ထို့နောက် သူသည် ထိုရှေးဟောင်းဓားကို ထုတ်ပြလိုက်ရာ ဆိုင်ရှင်မက ခေတ္တကြည့်ရှုပြီးနောက်

"ဒါက သဘာဝအတိုင်း ဖြစ်ပေါ်လာတဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းစွမ်းအားစု ပဲ၊ တကယ့် ပစ္စည်းကောင်းပဲ။ သာမန်စွမ်းအားတွေထက် ပိုသန့်စင်တယ်။ ရှင့်ရဲ့ သုံးရောင်ခြယ်မီးတောက်နဲ့ ကျင့်ကြံလိုက်ရင် အတွင်းစွမ်းအားတွေကို ပိုမိုကြီးထွားစေပြီး သတ်ဖြတ်နိုင်စွမ်းကိုလည်း တိုးစေလိမ့်မယ်"

ဟု ပြောလိုက်သည်။

လီယန်ချူ အံ့ဩသွားသည်။ ဤအရာမှာ အန္တရာယ်ရှိသော ပစ္စည်းဟု သူ ထင်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

"ဒါက ခေါင်းတလားပိုင်ရှင်က ငါ့ကို တမင်ပေးခဲ့တာလား မသိဘူး"

ဆိုင်ရှင်မက ခေါင်းညိတ်ပြီး

"ဒီလို သန့်စင်တဲ့ စွမ်းအားစုကို ရှာဖို့ ခက်ခဲပါတယ်။ ဒါကို ဓားပုံစံအဖြစ် စုစည်းထားတာမျိုး တစ်ခါမှ မကြားဖူးဘူး။ အဲဒီလူက ရှင့်ရဲ့ ကျင့်စဉ်မှာ လိုအပ်နေတာကို သိလို့ တမင်ပေးခဲ့တာ ဖြစ်နိုင်တယ်"

ဟု ဆိုသည်။

လီယန်ချူက

"အကြောင်းပြချက်မရှိဘဲ လက်ဆောင်ပေးတာက စိတ်ထဲ တစ်မျိုးကြီးပဲ။ နောက်ပြီး သူ့ရဲ့ လေသံက ငါ့ရဲ့ လူဟောင်းတစ်ယောက်လို ခံစားနေရတယ်"

ဟု ပြောလိုက်သည်။

ဆိုင်ရှင်မက ပြုံးရင်း

"ဘာလို့ အများကြီး တွေးနေတာလဲ၊ စားနိုင်ရင် စားလိုက်ပေါ့။ တကယ်လို့ ပြဿနာရှိရင်လည်း အားလုံးကို ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်ရုံပဲလေ"

လီယန်ချူက ရယ်မောလိုက်ကာ

"မင်းပြောတာ တကယ်မှန်တယ်" ဟု ဆိုသည်။

မှန်ပေသည်။ စွမ်းအားကိုယ်တိုင်က ပြဿနာမရှိသရွေ့ မိမိ၏ ကိုယ်ထဲသို့ ပေါင်းစပ်လိုက်ရုံသာ ရှိသည်။ ၎င်းအပြင် သူသည် ခေါင်းတလားပိုင်ရှင် တစ်ယောက်တည်းဆီမှ လက်ဆောင်ရထားခြင်း မဟုတ်ဘဲ သူ၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် အစွမ်းထက်သော ရတနာများနှင့် လှည့်ကွက်များစွာ ရှိနေသဖြင့် ခေါင်းတလားပိုင်ရှင်တွင် ပြဿနာရှိခဲ့လျှင်ပင် သူ့ကို လွယ်လွယ်နှင့် အနိုင်ယူနိုင်လိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။

လီယန်ချူသည် ရွှေရောင်အပိုင်းအစများမှ တန်ခိုးတော်များကို စစ်ဆေးကြည့်ရာ

မဟာနဂါးဟိန်းသံ ဝိညာဉ်ကို တုန်ခါစေသော အသံလှိုင်းဖြင့် တိုက်ခိုက်သည့် အတတ်။

ကျင်းဟုန် လှံ၊ ဓား စသည်ဖြင့် ကြိုက်သည့်လက်နက်နှင့် အသုံးပြုနိုင်သော သတ်ဖြတ်ခြင်းအတတ်။ တစ်ချက်တည်းဖြင့် အရှိန်အလွန်မြန်ပြီး သတ်ဖြတ်လိုစိတ် အပြည့်ပါဝင်သော အတတ်။

တောင်သယ်ပင်လယ်ကူးအတတ် ၇၂ မျိုးသော ပြောင်းလဲခြင်းအတတ်နှင့် အဆင့်တူသော နတ်ဘုရားအတတ်ဖြစ်ပြီး အနှိုင်းမဲ့ ခွန်အားကို ရရှိစေသည်။

ဤအတတ်သုံးမျိုးသာ ရှိလျှင် သူ၏ ရုပ်ခန္ဓာမှာ အလွန်ပင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အဆင့်သို့ ရောက်ရှိသွားလိမ့်မည်။ နောက်ဆုံးတစ်ခုဖြစ်သော နေမင်းစစ်မှန်သော မီးတောက် မှာမူ သူ၏ ဝိညာဉ်ကို ပိုမိုသန့်စင်စေရန် အထောက်အကူပြုလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။

လီယန်ချူသည် ခဏချင်းအတွင်း ထိုအတတ်များကို မည်သို့ ကျင့်ကြံရမည်ကို စဉ်းစားပြီးနောက် တာအိုသူငယ်လေး၏ ခါးပတ်ကို ထုတ်ယူကာ ပြုံးရင်း ပြောလိုက်သည်။

"တခြားဟာတွေက ထားပါဦး၊ ဒါက တားမြစ်ချက်တွေက အရမ်း နက်နဲလို့ ငါ အတင်းမဖွင့်ဘဲ ယူလာခဲ့တာ"

ဆိုင်ရှင်မ၏ လှပသော မျက်နှာလေးတွင် ဝမ်းသာရိပ်များ ပေါ်လာသည်။ သူမသည် မိမိ၏ အမျိုးသားက အိမ်သို့ ပစ္စည်းများ ယူလာသည်ကို မြင်လျှင် အလွန်ပင် ပျော်ရွှင်တတ်သူ ဖြစ်သည်။ သူမအတွက် ပစ္စည်း၏ တန်ဖိုးထက် အိမ်သို့ ယူလာပေးသည့် စိတ်ဓာတ်က ပို၍ အရေးကြီးသည်။ သူမ၏ စိတ်မှာ ဈေးဝယ်ပြီး ပါဆယ်ထုတ်ကို ဖွင့်ကြည့်ရသကဲ့သို့ ပျော်ရွှင်နေသည်။

"ဒီလိုအလုပ်မျိုးက ကျွမ်းကျင်တဲ့လူပဲ လုပ်သင့်တာ"

ဟု ဆိုင်ရှင်မက အလိုလိုက်ခံချင်ဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်ပြီး ခါးပတ်ကို ယူကာ လက်ချောင်းလေးဖြင့် တစ်ချက်ပွတ်လိုက်ရာ တားမြစ်ချက်များမှာ ခဏချင်း ပျက်စီးသွားတော့သည်။

လီယန်ချူက ဆိုင်ရှင်မကို ကြည့်ကာ

"ဒါက လက်နက်ဖန်တီးတဲ့ အတတ်လား ဒါမှမဟုတ် ခိုးတဲ့ အတတ်လား" ဟု တွေးနေမိသည်။

သူမသာ ခိုးမည်ဆိုလျှင် တခြားလူ၏ ပစ္စည်းသိုလှောင်အိတ်ထဲမှ ပစ္စည်းများကို တိုက်ရိုက် ယူနိုင်လိမ့်မည် မဟုတ်ပါလား။

ဆိုင်ရှင်မက အိတ်ထဲမှ ပစ္စည်းများကို ထုတ်လိုက်ရာ မြေပြင်ပေါ်တွင် ပစ္စည်းများ ပုံကျလာသည်။

"တာအိုငွေစေ့၊ ပင်လယ်အောက်မှ ဝိညာဉ်ကျောက်၊ နှစ်တစ်သောင်းသက်တမ်းရှိ ဂျင်ဆင်း၊ ဒါက အသားမှို ပဲ..."

ဆိုင်ရှင်မက တစ်ခုချင်းစီကို ကြည့်ကာ ပျော်ရွှင်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။

"ရှင်လဒီတစ်ခေါက်တော့ သူဌေးကြီးတစ်ယောက်နဲ့ တိုးခဲ့တာပဲ"

လီယန်ချူလည်း ပြုံးလိုက်သည်။ ထိုပစ္စည်းများထဲတွင် အလွန်ရှားပါးသော နတ်ဆေးပင်များနှင့် ရတနာများစွာ ပါဝင်နေသည်။

ဆိုင်ရှင်မက ပစ္စည်းများကို ကြည့်ပြီးနောက် ရုတ်တရက် မေးလိုက်သည်။

"နဂါးမျှော်စင်က ရွှေရောင်ပုံရိပ်က အဲဒီသူငယ်လေးက ခန္ဓာကိုယ်ခွဲတစ်ခုပဲလို့ ပြောခဲ့တယ် မဟုတ်လား"

လီယန်ချူက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ဆိုင်ရှင်မ က အဘယ်ကြောင့် ဤအကြောင်းကို ပြောသည်ကို သူ မသိပေ။

ဆိုင်ရှင်မက အလေးအနက်ထား၍

"ဒီလူက တကယ် ချမ်းသာတာပဲ။ နောက်တစ်ခါ တွေ့ရင် သူ့ကို လုံးဝ မလွတ်စေနဲ့၊ အပြတ်သတ်ပြီး ပစ္စည်းတွေကို ယူခဲ့ရမယ်"

ဟု ပြောလိုက်သည်။

လီယန်ချူ - "...................."

"အရှင်ဘုရား... ကျွန်တော်က တာအိုကျင့်ကြံသူပါ၊ ဒီစကားက တိုက်ရိုက်ကြီး ဖြစ်မနေဘူးလား။ တရားမျှတမှုအတွက် လုပ်ဆောင်တာကို ပစ္စည်းလုတာနဲ့ ဘယ်လိုလုပ် ပတ်သက်နိုင်မှာလဲ"

လီယန်ချူသည် ထိုပစ္စည်းများမှတစ်ဆင့် တာအိုသူငယ်လေး၏ သဲလွန်စကို ရှာဖွေသော်လည်း မအောင်မြင်ပေ။ ထိုခန္ဓာကိုယ်ခွဲမှာ ကိုယ်ပိုင်တည်ရှိမှုမျိုး ဖြစ်နေသဖြင့် သေဆုံးသွားသောအခါ အားလုံးမှာ ပျောက်ကွယ်သွားခြင်း ဖြစ်ရမည်။

လီယန်ချူသည် အတတ်ပညာ သုံးမျိုးကို တစ်ခေါက်ကြည့်ရုံဖြင့် သင်ယူပြီးမြောက်သွားသည်။ သူ၏ ပါရမီမှာ အလွန်ပင် ထူးချွန်လှသည်။ မည်သည့်အတတ်ကိုမဆို တစ်ခါကြည့်ရုံဖြင့် တတ်မြောက်သွားသော ဤစွမ်းရည်မှာ အနှိုင်းမဲ့လှသော်လည်း လီယန်ချူအတွက်မူ ရိုးအီနေပြီ ဖြစ်သည်။

ချင်းယွန်းကျောင်းတော်တွင် ကျင့်ကြံသူ နှစ်ဦးသာ ရှိပြီး တစ်ဦးမှာ သူ၊ နောက်တစ်ဦးမှာ နတ်ဆရာကြီးဖြစ်သည်။ သူသည် နတ်ဆရာကြီး ရှေ့တွင် သွား၍ ကြွားဝါ၍ မရပေ။ ၎င်းအပြင် နတ်ဆရာကြီး မှာ ယခုအခါ ဝေမြို့တွင် နာရေးကိစ္စများနှင့် မိစ္ဆာနှိမ်နင်းခြင်းများကိုသာ စိတ်ပါလက်ပါ လုပ်ဆောင်နေသဖြင့် လောကီဂုဏ်ဒြပ်များကို စိတ်ကုန်နေဟန် ရှိသည်။

တာအိုသူငယ်လေးကို ရှာမတွေ့သဖြင့် လီယန်ချူသည် နောက်ထပ် အရေးကြီးသော ကိစ္စတစ်ခုဖြစ်သည့် "ငရဲပြည်၏ ကျူးကျော်မှု" ကို ပြန်လည်စဉ်းစားမိသည်။ ယခင်က ကျိုဖုန်းတောင်အနက်ပိုင်းတွင် ငရဲမြစ်ရေများ ထွက်ပေါ်လာခြင်းကို မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်။ ထိုစဉ်က ချောင်စန်းဝတ် ကောင်မလေး၏ တားဆီးမှုကြောင့် ဘေးအန္တရာယ် မဖြစ်ခဲ့သော်လည်း ယခုတစ်ခေါက်တွင်မူ မြို့တော်အတွင်း၌ပင် တိုက်ရိုက် ဖြစ်ပွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဤကိစ္စကို မဖြေရှင်းနိုင်သရွေ့ လီယန်ချူ၏ စိတ်ထဲတွင် မြို့တော်ကြီး ရေလွှမ်းသွားမည့် ပုံရိပ်ကိုသာ မြင်ယောင်နေမိသဖြင့် စိတ်အေးလက်အေး နေနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

"နှမြောစရာပဲ၊ အဝေးကြီးကို ခဏချင်း ပျံသန်းနိုင်တဲ့ အတတ်မျိုး မရှိသေးဘူး။ မှော်လွန်းပျံက မြန်ပေမဲ့ ပစ္စည်းကို အားကိုးနေရတာဆိုတော့ စိတ်တိုင်းမကျသေးဘူး"

ဟု လီယန်ချူက သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

ဆိုင်ရှင်မက သူ ကျိုဖုန်းတောင်သို့ သွားမည်ကို သိသဖြင့်

"ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အရမ်းကြီး ဖိအားမပေးပါနဲ့၊ တချို့အရာတွေက ကံကြမ္မာပဲ၊ ပြောင်းလဲဖို့ ခက်တယ်" ဟု စိတ်မကောင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။

လီယန်ချူက ခေါင်းညိတ်ကာ

"စိတ်ချပါ၊ ငါ့မှာ အစီအစဉ် ရှိပါတယ်" ဟု ဆိုသည်။

ကျင့်ကြံခြင်းမှာ လွတ်လပ်မှုအတွက် ဖြစ်သော်လည်း မလုပ်သင့်သည်ကို လုပ်မိလျှင် စိတ်မဖြောင့်နိုင်ပေ။

ဆိုင်ရှင်မက ညို့ဓာတ်ပါလှသော အပြုံးဖြင့်

"ငါ အနက်ရောင်ခြေအိတ်ရှည် ဝတ်ပြမယ်၊ ရှင်ကြည့်ပြီး ဘာတွေ ပြင်ဖို့ လိုသေးလဲ ပြောပေးဦးမလား"

ဟု လေသံပြောင်းကာ ပြောလိုက်သည်။

လီယန်ချူ ခဏတာ မှင်တက်သွားပြီးနောက် ပြုံးကာ "ကောင်းပြီလေ" ဟု ပြန်ပြောလိုက်သည်။ ကျင့်ကြံခြင်းလောကတွင် အနက်ရောင်ခြေအိတ်ရှည် ရှိလိမ့်မည်ဟု မည်သူ ထင်ထားမည်နည်း။

သူသည် ဆိုင်ရှင်မ ဖန်တီးထားသော ပစ္စည်းမှာ မူရင်းနှင့် တူလိမ့်မည် မဟုတ်ဟု ထင်ထားသော်လည်း လက်တွေ့တွင်မူ သူ မြင်ဖူးသမျှ အနက်ရောင်ခြေအိတ်ရှည်များနှင့် အတူတူပင် ဖြစ်နေသည့်အပြင် ဆိုင်ရှင်မ ဝတ်ဆင်ထားချိန်တွင် ပို၍ပင် ဆွဲဆောင်မှု ရှိနေတော့သည်။

လီယန်ချူသည် ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ခြေပစ်လက်ပစ် ထိုင်နေစဉ် ဆိုင်ရှင်မ မှာ ထိုခြေအိတ်ရှည်ကို ဝတ်ဆင်ကာ သူ၏ ရှေ့တွင် ဖြည်းညင်းစွာ ဒူးထောက်လိုက်သည်။

"သခင်လေး... ကျွန်မကို ကောင်းကောင်း ပြုစုခွင့်ပေးပါ၊ ကျွန်မကို မညှာပါနဲ့"

ဟု သူမက ညို့ဓာတ်ပါလှသော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

သူမ မော့ကြည့်လိုက်သောအခါ သူမ၏ လှပသော မျက်လုံးများမှာ နတ်သမီးလေးတစ်ပါးကဲ့သို့ပင် ဆွဲဆောင်မှု ရှိလှသဖြင့် လီယန်ချူ၏ အသက်ရှူသံမှာ ခေတ္တမျှ ရပ်တန့်သွားရသည်။

ယခုတစ်ခေါက်တွင် သူတို့နှစ်ဦးမှာ စုံတွဲကျင့်စဉ် ကို မလုပ်ကြဘဲ ဆိုင်ရှင်မ က သူ၏ ရှေ့တွင် ဒူးထောက်ကာ တခြားနည်းလမ်းဖြင့် ပြုစုနေခြင်း ဖြစ်သည်။ ဤမြင်ကွင်းမှာ လီယန်ချူအတွက် အလွန်ပင် စိတ်ကျေနပ်စရာ ကောင်းလှသည်။

ထိုကဲ့သို့သော နေ့ရက်များမှာ တကယ်ပင် သာယာလှပေသည်။