အခန်း (၈၆၃-၈၆၄)

အခန်း (၈၆၃) - ကျိုဖုန်းတောင်၏ သတင်းထူးများ၊ မြူထုထဲမှ မြို့ဟောင်း၊ အဖြူအမဲ နတ်မင်းနှစ်ပါးနှင့် လိုလီမလေး

ကျိုဖုန်းတောင်...

ဤနေရာသည် တစ်နှစ်ပတ်လုံး တိမ်မြူများ ဖုံးလွှမ်းနေပြီး လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော အရောင်အသွေးများ ကိန်းအောင်းနေသည့် နေရာတစ်ခု ဖြစ်သည်။ ပြီးခဲ့သည့်တစ်ခေါက် ငရဲပြည်ကျူးကျော်မှုအတွင်း မြစ်ကြီးတစ်စင်း အရှိန်အဟုန်ဖြင့် စီးထွက်လာခဲ့ရာ တောင်ပေါ်ရှိ တောရိုင်းတိရစ္ဆာန် အများအပြား သေဆုံးခဲ့ရသည်။

သို့သော်လည်း ထိုကဲ့သို့ အန္တရာယ်ရှိနေသည့်တိုင် ဤနေရာသို့ လာရောက်စူးစမ်းကြသည့် ကျင့်ကြံသူများကိုမူ တားဆီးနိုင်ခြင်း မရှိခဲ့ပေ။ ယခုအချိန်သည် အားကြီးသူတို့ အပြိုင်လုကြသည့် ခေတ်ကာလဖြစ်ရာ ဖုံးကွယ်နေသော ကျင့်ကြံခြင်းအင်အားစု အများအပြားမှာ လောကထဲသို့ တစ်စတစ်စ ဝင်ရောက်လာကြပြီး တိမ်မြုပ်နေသော ကျင့်ကြံသူအချို့မှာလည်း လူအများ၏ အာရုံစိုက်မှုထဲသို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။

ထိုအထဲတွင် လူအများဆုံး အာရုံစိုက်ခြင်းခံရသည်မှာ အချို့သော ကျင့်ကြံခြင်းမျိုးနွယ်စုကြီးများ ဖြစ်သည်။ မူလက သာမန်မျိုးနွယ်စုငယ်လေးများသာ လောကထဲတွင် လှုပ်ရှားသွားလာခဲ့ကြသော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ အလွန်အင်အားကြီးမားသော အင်အားစုကြီးအချို့က ဟိတ်ဟန်အပြည့်ဖြင့် လောကအလယ်သို့ စတင်ခြေချလာကြပြီ ဖြစ်သည်။

ကျိုဖုန်းတောင်သည် ယခင်က လူသူအရောက်အပေါက် အလွန်နည်းပါးသော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ ကျင့်ကြံသူအများအပြားမှာ ဤနေရာ၌ ကံထူးမှုကို ရှာဖွေနေကြသည်။ ငရဲပြည်ကျူးကျော်မှုသည်ပင် ထိုကျင့်ကြံသူများ၏ စိတ်အားထက်သန်မှုကို မလျော့ပါးစေနိုင်ခဲ့ပေ။ မှန်ပါသည်၊ အဆင့်နိမ့်သော တစ်ကိုယ်တော်ကျင့်ကြံသူများမှာမူ ထိုမြူထုကိုပင် ဖြတ်ကျော်နိုင်ခြင်း မရှိကြချေ။ ကျိုဖုန်းတောင်ထဲတွင် လှုပ်ရှားနိုင်သူများမှာ အစွမ်းထက်သော တစ်ကိုယ်တော်ကျင့်ကြံသူများ သို့မဟုတ် အင်အားစုကြီးများမှ ကျွမ်းကျင်သူများသာ ဖြစ်သည်။

ယခင်က ရှီမျိုးနွယ်စု ဘိုးဘေးသည် သူ၏လူများကို ခေါ်ဆောင်ကာ ပြိုင်ဘက်များကို ရှင်းထုတ်ပြီး ကျိုဖုန်းတောင်၏ လျှို့ဝှက်ချက်များကို တစ်ဦးတည်း သိမ်းပိုက်ရန် ကြံစည်ခဲ့ဖူးသော်လည်း ယခုကဲ့သို့ အခြေအနေမျိုးတွင်မူ ထိုသို့လုပ်ဆောင်ရန် မဖြစ်နိုင်တော့ပေ။ လက်ရှိတွင် ဤနေရာ၌ အခြေချနေသော ကျင့်ကြံခြင်းမျိုးနွယ်စုကြီး သုံးခုရှိပြီး ၎င်းတို့မှာ ကျူးမျိုးနွယ်၊ ရှဲ့မျိုးနွယ်နှင့် လျန်မျိုးနွယ်တို့ ဖြစ်ကြသည်။

ဤမျိုးနွယ်စုများသည် များပြားလှသော အရင်းအမြစ်များကို ပိုင်ဆိုင်ထားကြပြီး သူတို့၏ ကျင့်စဉ်များမှာလည်း အလွန်ကြမ်းတမ်းရက်စက်ကာ ကျွမ်းကျင်သူ အများအပြားကို ဖုံးကွယ်ထားကြသည်။

သို့သော်လည်း ယခုတစ်ခေါက်တွင် ထိုမျိုးနွယ်စုကြီး သုံးခုမှာ တစ်ကိုယ်တော်ကျင့်ကြံသူများကို နှင်ထုတ်ခြင်း မပြုခဲ့ကြပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော်...

‌ေအာ်မေတောင်၏ သင်ခန်းစာမှာ အလွန်ပင် ခါးသီးလွန်းခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ချူမျိုးနွယ်ဘိုးဘေးနှင့် ကော်မျိုးနွယ်ဘိုးဘေးတို့ သေဆုံးသွားခဲ့ရပြီး မျိုးနွယ်စုနှစ်ခုလုံးမှ ကျွမ်းကျင်သူများမှာလည်း ‌ေအာ်မေတောင်၌ အသက်ပျောက်ခဲ့ကြရသည်။ ဤဖြစ်ရပ်မှာ ထိုမျိုးနွယ်စုကြီးများ၏ ရန်လိုသော အပြုအမူများကို သတိပေးတားဆီးလိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

ယခုအခါ ကျိုဖုန်းတောင်တွင် လူပြောအများဆုံး အကြောင်းအရာမှာ မြူထုထဲတွင် ပေါ်ပေါက်လာသော မြို့ဟောင်းကြီးတစ်မြို့အကြောင်း ဖြစ်သည်။ ထိုမြို့ကြီးမှာ ခန့်ညားထည်ဝါပြီး တည်ကြည်လှသည်။ အစပိုင်းတွင် ကျင့်ကြံသူအချို့က ၎င်းကို ပုံရိပ်‌ေယာင်ပြကွက်တစ်ခု ဟု ထင်ခဲ့ကြသော်လည်း အချို့မှာမူ မယုံကြည်ဘဲ မြို့ထဲသို့ တိုက်ရိုက်ဝင်ရောက်သွားခဲ့ကြသည်။ ထိုစဉ်က ကျင့်ကြံသူ ဆယ်ဂဏန်းခန့် အတူဝင်သွားခဲ့သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် တစ်ဦးတည်းသာ အသက်ရှင်လျက် ပြန်ထွက်လာနိုင်ခဲ့သည်။

ထိုသူသည် မြို့ထဲမှ အစွမ်းထက်သော နတ်ဘုရားလက်နက်တစ်ခုကို ရရှိခဲ့ပြီး ဒုတိယအဆင့် ကျင့်ကြံသူသာ ဖြစ်သော်လည်း အနောက်တိုင်းမှ တတိယအဆင့် ကျွမ်းကျင်သူကြီးတစ်ဦးကို ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရအောင် တိုက်ခိုက်နိုင်ခဲ့သဖြင့် တစ်ပွဲတည်းနှင့် နာမည်ကျော်သွားခဲ့သည်။ ဒုတိယအဆင့်နှင့် တတိယအဆင့်ကို ပြန်လည်အနိုင်ယူနိုင်ခြင်းမှာ သူ့ဘာသာသူ အုတ်အော်သောင်းနင်း ဖြစ်စေသည့် ကိစ္စဖြစ်သည်။

အထူးသဖြင့် ထိုသူမှာ ဂုဏ်သရေရှိလှသော လုံဟူရှန်း မှ တပည့်တစ်ဦး ဖြစ်နေခြင်းကြောင့် ပို၍ပင် စိတ်ဝင်စားစရာ ကောင်းနေခဲ့သည်။

ထို့ထက် ပို၍ အံ့အားသင့်စရာ ကောင်းသည်မှာ ထိုလူငယ်သည် သုံးရက်အကြာတွင် ကျိုဖုန်းတောင်၌ တရားဓမ္မကို သိမြင်သွားကာ တတိယအဆင့်သို့ တက်လှမ်းနိုင်ခဲ့ပြီး ယန်ဝိညာဉ် ကို စုစည်းနိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ၎င်းက ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး၏ ထူးခြားသော နိမိတ်များကိုပင် ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။ သူ၏ အမည်ကိုလည်း ကျိုဖုန်းတောင်အနီးရှိ ကျင့်ကြံသူအားလုံး သိသွားကြတော့သည်။

ကျိုးရွှန်ဖုန်း

အလွန်ပင် သာမန်ဆန်လှသော အမည်တစ်ခုပင်။ ထိုလူငယ်မှာ အရပ်ရှည်ပြီး ပိန်ပါးကာ ရုပ်ရည်မှာလည်း ထူးခြားမှုမရှိဘဲ သာမန်မျှသာ ဖြစ်သည်။

ဤသို့ ဟိတ်ဟန်အပြည့်ဖြင့် တတိယအဆင့်သို့ တက်လှမ်းခြင်းက လူအများ၏ အာရုံစိုက်မှုကို ရရှိခဲ့သည်။ ယခင်က သူ၏လက်ချက်ဖြင့် ဒဏ်ရာရခဲ့သော အနောက်တိုင်း တတိယအဆင့် ကျွမ်းကျင်သူမှာ ဤအခွင့်အရေးကို အသုံးချကာ တိုက်ခိုက်ခဲ့ပြီး အလယ်ပိုင်းဒေသမှ ဤလူငယ်ကျွမ်းကျင်သူ၏ ကျင့်ကြံခြင်းအခြေခံကို ဖျက်ဆီးရန် ကြံစည်ခဲ့သည်။

သို့သော်လည်း ကျင့်ကြံခြင်းမျိုးနွယ်စု သုံးခုထဲမှ ကျူးမျိုးနွယ်စု၏ လက်ရှိခေါင်းဆောင်က မထင်မှတ်ဘဲ ထိုကျိုးရွှန်ဖုန်းကို ကာကွယ်ပေးခဲ့သည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ကျူးမျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်က သတ်ဖြတ်လိုစိတ် မရှိသဖြင့် ထိုအနောက်တိုင်း ကျွမ်းကျင်သူမှာ ဝေးရာသို့ ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်သွားနိုင်ခဲ့သည်။

လုံဟူရှန်း၏ ပါရမီရှင်တပည့် ကျိုးရွှန်ဖုန်းသည် ဩဇာကြီးမားလှသော ကျူးမျိုးနွယ်စုနှင့် ဤမျှ နက်ရှိုင်းသော ဆက်ဆံရေးရှိလိမ့်မည်ဟု မည်သူမျှ မထင်ထားခဲ့ကြပေ။ သို့သော် သုံးရက်အကြာတွင်မူ...

ကျူးမျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်သည် အဘယ်ကြောင့်လဲမသိဘဲ ကျိုးရွှန်ဖုန်းနှင့် မျက်နှာပျက်သွားခဲ့ပြီး ထိုသူကို နောင်တွင် လုံးဝ ကာကွယ်ပေးတော့မည် မဟုတ်ကြောင်း ကြေညာလိုက်တော့သည်။

ထိုအချိန်တွင် ကျိုဖုန်းတောင်အတွင်း၌...

ကျိုဖုန်းတောင်၏ အခြေအနေများကို လှုပ်ခတ်စေခဲ့သော ကျိုးရွှန်ဖုန်းမှာ တစ်ကိုယ်တည်း တောင်ကြားတစ်ခုအတွင်း ပုန်းအောင်းနေရသည်။ သူသည် အဝတ်အစားများကို သာမန်လူတစ်ဦးကဲ့သို့ လဲလှယ်ဝတ်ဆင်ထားပြီး ခါးတွင် ဓားရှည်တစ်လက် ချိတ်ဆွဲထားသည်။ ကျိုးရွှန်ဖုန်း၏ ရင်ဘတ်မှ သွေးများ အဆက်မပြတ် စီးထွက်နေပြီး နာကျင်လွန်းသဖြင့် သူ၏ မျက်နှာမှာ ရှုံ့မဲ့နေရသည်။

သူသည် ဆေးလုံးတစ်လုံးကို ပါးစပ်ထဲသို့ ပစ်ထည့်လိုက်ရာ သွေးများ တဖြည်းဖြည်း တိတ်သွားသည်။

သို့သော်လည်း လုံဟူရှန်းမှ အသားနုတက်စေပြီး သွေးလည်ပတ်မှုကောင်းစေသည့် ဤဆေးစွမ်းကောင်းမှာ သူ၏ ရင်ဘတ်ဒဏ်ရာကို လုံးဝ ပျောက်ကင်းအောင် မစွမ်းဆောင်နိုင်ခဲ့ပေ။ ထိုဒဏ်ရာအတွင်း၌ အလွန်ထက်မြက်ပြီး ဖယ်ရှား၍မရသော စွမ်းအားတစ်ခု ရှိနေသဖြင့် ဒဏ်ရာမှာ အသားပြန်မဆက်နိုင်ဘဲ ဖြစ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

"ဒီလိုအချိန်ကျမှ တရားသိပြီး တတိယအဆင့်ကို တက်လှမ်းမိလိမ့်မယ်လို့ ဘယ်သူထင်မှာလဲ"

ကျိုးရွှန်ဖုန်းက တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။ သူသည် ကျောက်ဆောင်ကြီးတစ်ခုကို မှီထားပြီး တင်ပျဉ်ခွေကာ တရားမှတ်ခြင်းမျိုး မလုပ်သော်လည်း ကျင့်စဉ်ကို စတင်လှည့်ပတ်ကာ ရင်ဘတ်မှ ဒဏ်ရာအတွင်းရှိ စွမ်းအားများကို ချေဖျက်ရန် ကြိုးစားနေသည်။

ရုတ်တရက်

ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အရှိန်အဝါများ ပြောင်းလဲသွားပြီး ပုံရိပ်တစ်ခု ပေါ်လာသည်။ ကျိုးရွှန်ဖုန်း၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားသည်။ သူ၏ရှေ့တွင် အနက်ရောင် ဝတ်စုံဝတ်ထားသော အမျိုးသားတစ်ဦး ရပ်နေသည်။ ထိုအမျိုးသား၏ လက်ထဲတွင် နာရေးသုံး အလံတုတ် တစ်ချောင်း ကိုင်ထားပြီး ခေါင်းတွင် အမြင့်ထုပ်ကြီးတစ်လုံး ဆောင်းထားသည်။

ထိုဦးထုပ်ပေါ်တွင် စာလုံးကြီး လေးလုံး ရေးထားသည်

"လောကကြီး ငြိမ်းချမ်းပါစေ"

ဤပုံစံမှာ အရပ်သားများအကြား ပြောစမှတ်ပြုကြသော ငရဲပြည်မှ ဝိညာဉ်နှုတ်နတ်မင်း "အနက်ရောင် နတ်မင်း" နှင့် တစ်ထပ်တည်းပင် ဖြစ်သည်။ ဤပုံရိပ် ပေါ်လာသည်နှင့် ကျိုးရွှန်ဖုန်းမှာ ချက်ချင်း မျက်မှောင်ကြုတ်သွားတော့သည်။

"အကိုကြီးရာ... ဒီလောက်အထိ ဇွဲနပဲနဲ့ လိုက်နေဖို့ မလိုပါဘူးဗျာ"

ကျိုးရွှန်ဖုန်းက ခါးသက်သက် ပြုံးရင်း ပြောလိုက်သည်။

မျက်နှာချင်းဆိုင်မှ အနက်ရောင်ဝတ်စုံဝတ် အမျိုးသားမှာမူ သူ၏တစ်ကိုယ်လုံးကို ငရဲလေများက ဝန်းရံထားပြီး စကားတစ်လုံးမျှ မဆိုဘဲ ကျိုးရွှန်ဖုန်းကို စူးစိုက်ကြည့်နေသည်။ ထိုနေရာတွင် ရပ်နေရုံမျှဖြင့် တောင်ကြီးတစ်လုံးကဲ့သို့ ကြီးမားသော ဖိအားကို ပေးစွမ်းနေသည်။

ငရဲပြည်မှ ဝိညာဉ်နှုတ်နတ်မင်းနှင့် ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင် မည်သူက စိတ်မလှုပ်ရှားဘဲ နေနိုင်မည်နည်း။

ကျိုးရွှန်ဖုန်းသည် တစ်ဖက်လူက စကားမပြောသဖြင့် ကိုယ်ကို အသာအယာ လှုပ်ရှားလိုက်ပြီး ဝေးရာသို့ ခုန်ထွက်ရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။ သို့သော် မထင်မှတ်ဘဲ ကောင်းကင်ယံမှ တုတ်တစ်ချောင်းဖြင့် ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ချခြင်း ခံလိုက်ရသည်။

ရိုက်ချလိုက်သူမှာ အဖြူရောင် ဝတ်စုံဝတ်ထားသော အမျိုးသားတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ ထိုသူမှာလည်း ဖော်ပြ၍မရသော အေးစက်သည့် မျက်နှာထားရှိပြီး ဦးထုပ်ပေါ်တွင် စာလုံးကြီး လေးလုံး ရေးထားသည်မှာ

"တွေ့တာနဲ့ ကြွယ်ဝပါစေ"

၎င်းမှာ "အဖြူရောင် နတ်မင်း" ပင် ဖြစ်သည်။

ကျိုးရွှန်ဖုန်း၏ မျက်နှာမှာ ပို၍ပင် ညှိုးငယ်သွားသည်။ ခုနက ရိုက်ချက်မှာ သူ၏ ယန်ဝိညာဉ် ပေါ်သို့ တိုက်ရိုက်ကျရောက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ရာ ခေါင်းက မူးဝေသွားစေပြီး ရုပ်ခန္ဓာကို ရိုက်နှက်ခြင်းထက်ပင် ပို၍ ဒဏ်ရာ ပြင်းထန်လှသည်။

ကျိုးရွှန်ဖုန်းက အပြုံးတုဖြင့်

"အကိုကြီးတို့ရာ... ကျွန်တော်တို့က အေးဆေးနေကြတာပဲ၊ ဒီလောက်ထိ ဖိဖိစီးစီး လိုက်နေစရာ မလိုပါဘူး"

စကားနည်းလှသော အနက်ရောင်နတ်မင်းနှင့် မတူဘဲ အဖြူရောင်နတ်မင်းက အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"ပစ္စည်းကို ထုတ်ပေးစမ်း"

ထိုအသံမှာ အလွန်ပင် အေးစက်လွန်းလှရာ ကြားရသူ၏ သွေးများကိုပင် ခဲသွားစေနိုင်သည့်အလား ဖြစ်သည်။

ကျိုးရွှန်ဖုန်းက ဟန်ဆောင်ပြုံးလိုက်ရင်း

"ဘာပစ္စည်းလဲဗျ၊ ကျွန်တော် တကယ်မသိဘူး"

အဖြူရောင်နတ်မင်းမှာ ထပ်မပြောတော့ဘဲ လက်ထဲမှ တုတ်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ ရိုက်ချလိုက်တော့သည်။ ငရဲလေများ တဝုန်းဝုန်း တိုက်ခတ်လာသည်။

ဂျိန်း

တုတ်ဖြင့် ရိုက်ချလာသောအခါ ကျိုးရွှန်ဖုန်းမှာ လက်ချောင်းများဖြင့် အစီရင်ကို ဖော်လိုက်ပြီး လက်ဖဝါးမိုးကြိုး တစ်ချက်ကို တိုက်ရိုက် ပစ်လွှတ်လိုက်သည်။ မိုးကြိုးအတတ်မှာ လောက၏ သန့်စင်သော အပူရှိန် ဖြစ်ရာ အဖြူအမဲ နတ်မင်းနှစ်ပါးကဲ့သို့သော ငရဲဝိညာဉ်နတ်များမှာ ၎င်းကို အတော်ပင် ကြောက်ရွံ့ကြသည်။

လက်ဖဝါးမိုးကြိုးကြောင့် အဖြူရောင်နတ်မင်း၏ တုတ်မှာ ခေတ္တမျှ တန့်သွားသည်။ ကျိုးရွှန်ဖုန်းက ထွက်ပြေးရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း အနက်ရောင်နတ်မင်း၏ တုတ်က ထပ်မံ ရောက်ရှိလာပြန်သည်။ လူသန်ကြီး နှစ်ယောက်၏ တုတ်ဖြင့် ရှေ့နောက် ညှပ်ပိတ်တိုက်ခိုက်ခြင်းကို ခံလိုက်ရသဖြင့် ကျိုးရွှန်ဖုန်းမှာ အလွန်ပင် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေပြီး ခဏအကြာတွင် ယိုင်လဲသွားတော့သည်။

သူသည် ခါးမှ ဓားရှည်ကို ဆွဲထုတ်လိုက်ကာ

"သွားစမ်း"

ဓားရှည်မှာ လေထုကို ဖြတ်သန်းကာ အနက်ရောင်နတ်မင်းထံသို့ နဂါးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ အသက်ဝင်စွာ ပျံသန်းသွားသည်။ အနက်ရောင်နတ်မင်းမှာမူ ရှောင်တိမ်းခြင်း မပြုဘဲ တုတ်ဖြင့် ပြန်လည်ရိုက်ချလိုက်သည်။ ထိုတုတ်မှာ ဝိညာဉ်ကို ရိုက်နှက်နိုင်ရုံသာမက အလွန်ပင် ခိုင်မာလှသော အရာလည်း ဖြစ်သည်။

ဒေါင်

စကြဝဠာ တစ်ခုလုံးတွင် ခေါင်းလောင်းသံကြီး မြည်ဟီးသွားသည့်အလား အသံကြီး ထွက်ပေါ်လာပြီး အနက်ရောင်နတ်မင်း၏ တုတ်မှာ ထိုပျံလွှားဓားကို တိုက်ရိုက် ချိုးဖျက်ပစ်လိုက်သည်။ ကျိုးရွှန်ဖုန်းသည် လေကိုထိန်းချုပ်သည့် အတတ် ကို အသုံးပြုကာ ဝေးရာသို့ အမြန်ပြေးတော့သည်။ ယခုအခါ သူသည် တတိယအဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်ရာ လုံဟူရှန်းသို့ ပြန်ရောက်လျှင်ပင် အလွန်ထင်ရှားသည့် ဇာတ်ကောင်တစ်ဦး ဖြစ်လာပေလိမ့်မည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် နတ်ဆရာကြီး လေးဦးထဲမှ ကျောက်နတ်ဆရာကြီးသည်ပင် တတိယအဆင့် အစောပိုင်းသာ ရှိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း ကျိုးရွှန်ဖုန်းအတွက် ကျိုဖုန်းတောင်ရှိ အတွေ့အကြုံမှာမူ အလွန်ပင် ဆိုးရွားလှသည်။ ငရဲပြည်မှ ဝိညာဉ်နတ်နှစ်ပါး၏ လိုက်လံသတ်ဖြတ်မှုကို ခံနေရခြင်းမှာ သူ့ကို အလွန်ပင် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်စေသည်။ တတိယအဆင့်အထိ ရောက်နေပြီးမှ ဤကဲ့သို့ အခြေအနေမျိုး ကြုံနေရခြင်းမှာ တကယ်ပင် ရင်နာစရာ ကောင်းလှသည်။

"ဒါမှမဟုတ်... ကျူးမျိုးနွယ်စုရဲ့ စေ့စပ်ကြောင်းလမ်းမှုကို လက်ခံပြီး ကျူးချင်းယွီကိုပဲ လက်ထပ်လိုက်ရမလား"

ကျိုးရွှန်ဖုန်း၏ ဦးနှောက်ထဲတွင် အတွေးတစ်ခု လက်ခနဲ ပေါ်လာသည်။ ယခင်က ကျူးမျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်က သူ့ကို ကာကွယ်ပေးခဲ့ခြင်းမှာ တခြားကြောင့်မဟုတ်ဘဲ ကျူးမျိုးနွယ်စု၏ အချစ်ဆုံး ရတနာလေးဖြစ်သော ကျူးချင်းယွီက သူ့ကို သဘောကျသွားပြီး ကျူးမျိုးနွယ်စုထဲသို့ သားမက်အဖြစ် ဝင်ရောက်စေလိုခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူက လက်ထပ်ရန် ငြင်းဆန်ခဲ့သဖြင့် ကျူးမျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်မှာ ဒေါသထွက်ကာ သူ့ကို မောင်းထုတ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ထိုအတွေး ဝင်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ကျူးချင်းယွီ၏ ပေါင်နှစ်ရာကျော်ရှိသော ကိုယ်ခန္ဓာကြီးနှင့် ကြီးမားလှသော အရွယ်အစားကို မြင်ယောင်လာကာ ကျိုးရွှန်ဖုန်း၏ မျက်နှာမှာ ပို၍ပင် ဖြူဖျော့သွားတော့သည်။

"ဟူး... တော်ပါပြီ၊ ယောက်ျားကောင်း တစ်ယောက်အနေနဲ့ ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီးကြားမှာ နေထိုင်ပြီး တခြားလူအောက်မှာ ဘယ်လိုလုပ် အကြာကြီး နေနိုင်မှာလဲ၊ ကိုယ့်ဘာသာကိုယ်ပဲ အားကိုးရမယ်"

ဗုန်း

ကျိုးရွှန်ဖုန်း၏ ကိုယ်ပေါ်သို့ နောက်ထပ် တုတ်တစ်ချက် ကျရောက်လာပြန်သည်။ ကျိုးရွှန်ဖုန်းမှာ ယိုင်လဲသွားသော်လည်း လေထိန်းအတတ်ကို ပိုမို အရှိန်တင်လိုက်သည်။ အဖြူအမဲ နတ်မင်းနှစ်ပါးမှာမူ သူ့ကို ဝန်းရံရန် ပြင်ဆင်နေကြပြီ ဖြစ်သည်။ ကျိုးရွှန်ဖုန်းမှာ မြေပြင်မှ ကြွတက်ကာ ကောင်းကင်ယံသို့ ပျံတက်သွားတော့သည်။

ငရဲဝိညာဉ်နတ်များမှာလည်း ပျံသန်းနိုင်ကြရာ သူ၏နောက်မှ အမြန်လိုက်ပါလာကြသည်။ ထိုစဉ် သူတို့နှစ်ဦး၏ လက်ထဲမှ သံကြိုးများမှာ နဂါးနှစ်ကောင်ကဲ့သို့ ပြိုင်တူ ပျံထွက်လာပြီး ကျိုးရွှန်ဖုန်းကို ဖမ်းဆီးရန် ကြိုးစားတော့သည်။ ကျိုးရွှန်ဖုန်းမှာ တတိယအဆင့်သို့ ရောက်ခါစ ဖြစ်သဖြင့် လေပေါ်တွင် ပျံသန်းခြင်းကို သိပ်ပြီး မကျွမ်းကျင်သေးပေ။

ထိုသံကြိုးနှစ်ချောင်းကို ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင် သူမှာ အတော်ပင် လက်ပန်းကျနေသည်။ အဘယ်ကြောင့်လဲ မသိသော်လည်း ထိုငရဲနတ်နှစ်ပါးမှာ သူစတွေ့ချိန်ကထက် ပို၍ ပို၍ အစွမ်းထက်လာသကဲ့သို့ ခံစားနေရသည်။

"ဒါဆို အဖြူအမဲ နတ်မင်းတွေက ကျိုဖုန်းတောင်ထဲမှာ ကျင့်ကြံလို့ ရနေတာလား"

ဤအတွေးမှာ ကျိုးရွှန်ဖုန်း၏ ခေါင်းထဲတွင် တစ်ချက် လက်ခနဲ ပေါ်လာသည်။ အနက်ရောင် သံကြိုးနှစ်ချောင်းမှာ သူ့ကို ဖမ်းမိတော့မည့်အချိန်တွင် ကျိုးရွှန်ဖုန်းသည် သူ၏ ရင်ခွင်ထဲမှ ရှေးဟောင်း စာအုပ်ငယ်လေး တစ်အုပ်ကို အမြန်ထုတ်ယူလိုက်သည်။ ၎င်းကို ထုတ်ဖော်လိုက်သည်နှင့် ထူးခြားဆန်းကြယ်သော အရှိန်အဝါတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာကာ သံကြိုးနှစ်ချောင်းကို ဖိနှိပ်လိုက်သဖြင့် သူသည် ထိုအခွင့်အရေးကို အသုံးချကာ ဝေးရာသို့ ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်သွားနိုင်ခဲ့သည်။

အကယ်၍ သူသာ ကျိုဖုန်းတောင်မှ ထွက်ခွာပြီး လုံဟူရှန်းသို့ ထွက်ပြေးမည်ဆိုပါက ထိုငရဲနတ်နှစ်ပါးမှာ သူ့ကို ဘာမှလုပ်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။ လုံဟူရှန်းပေါ်တွင် တရားမှတ်နေကြသည့် ဆရာအိုကြီးများမှာ မိမိတို့၏ မျိုးဆက်ကို ဤကဲ့သို့ နှိပ်စက်ခံရခြင်းကို ကြည့်နေကြမည် မဟုတ်ပေ။ အင်း... ဖြစ်နိုင်တာကတော့ အဲဒီအတိုင်းပါပဲ။

သို့သော်လည်း ကျိုးရွှန်ဖုန်းမှာ ထိုမြို့ဟောင်းကြီးကို စိတ်စွဲလမ်းနေသဖြင့် လွယ်လွယ်နှင့် ထွက်မသွားလိုပေ။ သို့သော် ထိုရှေးဟောင်းစာအုပ်ကို အသုံးပြုကာ ဝိညာဉ်နတ်များ၏ ရှာဖွေမှုကို ထပ်မံရှောင်တိမ်းလိုက်ပြီး ကျိုဖုန်းတောင် အနက်ပိုင်းတွင် ဟိုပြေးဒီပြေးဖြင့် အလွန်ကျွမ်းကျင်စွာ လှုပ်ရှားလိုက်ရာ နောက်ဆုံးတွင် အဖြူအမဲ နတ်မင်းနှစ်ပါးကို မျက်ခြေဖြတ်နိုင်ခဲ့သည်။

ဝိညာဉ်နတ်များ၏ ရှာဖွေမှုကို ရှောင်တိမ်းပြီးနောက် ကျိုးရွှန်ဖုန်းမှာ တောအုပ်အတွင်း၌ တစ်ဖန် ပုန်းအောင်းနေရသည်။ ခုနက အမြန်ပြေးခဲ့ရသဖြင့် သူ၏ ခေါင်းပေါ်မှ ဝါးခပ်ဦးထုပ်ပင် ကျကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ ကျိုးရွှန်ဖုန်း၏ ရင်ဘတ်မှ ဒဏ်ရာမှာ ပိုမိုနာကျင်လာပြီး ထိုပြင်းထန်သော စွမ်းအားမှာ သူ့ကို အလွန်ပင် ဒုက္ခပေးနေသည်။

ရှေးဟောင်းစာအုပ်ကို အသုံးပြု၍ ဝိညာဉ်နတ်များ၏ စစ်ဆေးမှုကို လုံးဝ ပိတ်ဆို့လိုက်ပြီးနောက် ကျိုးရွှန်ဖုန်းသည် နောက်ထပ် ဆေးလုံးတစ်လုံးကို ထုတ်ယူကာ ခုနက ကုန်ဆုံးသွားသော စွမ်းအားများကို ပြန်လည်ဖြည့်တင်းလိုက်သည်။

"မဖြစ်သေးဘူး၊ ဘေးကင်းတဲ့ နေရာတစ်ခုရှာပြီး ဒဏ်ရာကို သေချာ ကုမှဖြစ်မယ်။ မဟုတ်ရင် ဒီဝိညာဉ်နတ်တွေကို ရှောင်နိုင်ပေမဲ့ အဲဒီ အဘွားသမီးတော် ကိုတော့ ရှောင်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး"

ကျိုးရွှန်ဖုန်းက ရေရွတ်လိုက်သည်။ ကျိုးရွှန်ဖုန်း ထိုသို့ တွေးလိုက်ရုံရှိသေး၊ လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ အဖြူအမဲ နတ်မင်းနှစ်ပါးမှာ လိုက်မလာတော့သော်လည်း သေးငယ်လှပသော ပုံရိပ်တစ်ခုမှာ ထိုနေရာတွင် ရပ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

၎င်းမှာ အလွန်ပင် စင်ကြယ်လှပသော မိန်းကလေးတစ်ဦး ဖြစ်ပြီး ခေါင်းတွင် ကလေးဆန်ဆန် ဆံပင်ဝိုင်း နှစ်ဖက် ထုံးထားသည်။ အသက် ၁၂ နှစ်၊ ၁၃ နှစ်ခန့်သာ ရှိပုံရပြီး ဝတ်ထားသော အဝတ်အစားများမှာလည်း အလွန်ပင် ချစ်စရာ ကောင်းလှသည်။ သူမ၏ မျက်နှာလေးမှာ အချိုးအစားကျပြီး ကလေးဆန်ဆန် ဖောင်းအိနေသည်။ ယခုအခါတွင်မူ သူမက လက်နှစ်ဖက်ကို ခါးထောက်ကာ ကျိုးရွှန်ဖုန်းကို စူးစိုက်ကြည့်နေပြီး ပုံစံမှာ အလွန်ပင် နို့နံ့မစင်သေးဘဲ ရက်စက်မည့်ပုံ ပေါက်နေသည်။

"ဟေ့ လူယုတ်မာ အခုချက်ချင်း အဲဒီပစ္စည်းကို ငါ့လက်ထဲ ထုတ်ပေးစမ်း "

မိန်းကလေးငယ်မှာ ကလေးသံလေးဖြင့် အကျယ်ကြီး အော်ပြောလိုက်သည်။ ကျိုးရွှန်ဖုန်း၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားသည်။ ငရဲဝိညာဉ်နတ်နှစ်ပါးနှင့် တွေ့ရသည်ထက် ဤမိန်းကလေးငယ်နှင့် တွေ့ရသည်ကို သူ ပို၍ ကြောက်ပုံရသည်။ ထိုဝိညာဉ်နတ်နှစ်ပါးမှာ စကားမပြောသဖြင့် သူက လှည့်ပတ်ပြောဆိုနိုင်သော်လည်း ဤ ကလေးမ မှာမူ စိတ်ကြီးလှသူ ဖြစ်သည်။

ကျိုးရွှန်ဖုန်းက တိုက်ရိုက်ပင် ပြောလိုက်သည်။

"ပိုက်ဆံလိုချင်ရင် မရှိဘူး၊ အသက်လိုချင်ရင်လည်း... မပေးဘူး"

ပြောပြီးသည်နှင့် သူသည် အပြင်သို့ အမြန်ခုန်ထွက်လိုက်ပြီး လေပေါ်သို့ ပျံတက်သွားတော့သည်။

မိန်းကလေးငယ်မှာ စိတ်တိုသွားပုံရပြီး ကျိုးရွှန်ဖုန်းကို စိုက်ကြည့်ကာ

သူမ၏ ဘယ်ညာလက်ထဲတွင် အလင်းတန်းများ လက်ခနဲ ပေါ်လာပြီး ၂ ပေခန့်ရှည်သော ရွှေရောင် တူငယ်လေး နှစ်ခု ပေါ်လာသည်။ ၎င်းတို့မှာ အလွန်ပင် သေးငယ်ချစ်စရာ ကောင်းလှသည်။ သူမက လက်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ ပစ်လိုက်ရာ ထိုတူများမှာ အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ပျံထွက်သွားပြီး လေပေါ်တွင် ရုတ်တရက် ကြီးမားလာကာ အလေးချိန်မှာ ပေါင်တစ်ထောင်ကျော်ရှိပုံရသည်။

ဝူး ဝူး ဝူး

ပြင်းထန်လှသော လေတိုးသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ကျိုးရွှန်ဖုန်း၏ မျက်နှာမှာ ပြာနှမ်းသွားသည်။ ယခင်ကလည်း ဤတူမှ ထွက်ပေါ်လာသော လေအား ကြောင့် ဒဏ်ရာရခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး ယခုအထိ မကျက်သေးပေ။ အကယ်၍ ဤတူနှင့် တိုက်ရိုက်အထုခံရပါက အသက်ရှင်နိုင်မည် မဟုတ်တော့ချေ။ ကျိုးရွှန်ဖုန်း၏ ရင်ခွင်ထဲမှ ရှေးဟောင်းစာအုပ်တွင် ထူးခြားသော စွမ်းရည်တစ်ခု ရှိပြီး ၎င်းမှာ တခြားလူ၏ သေကံကို သိနိုင်ခြင်း သို့မဟုတ် မိမိကိုယ်တိုင် ကြုံရမည့် သေဘေးကို သိနိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ချက်ချင်းပင် ကျိုးရွှန်ဖုန်းသည် မိမိကိုယ်မိမိ သေဘေးနှင့် ကြုံနေရပြီဖြစ်ကြောင်း ခံစားလိုက်ရသည်။ ဤထူးခြားသော စာအုပ်မှာ ငရဲဝိညာဉ်နတ်များကို ဖိနှိပ်နိုင်သော်လည်း ဤရွှေရောင်တူကြီးများအပေါ်တွင်မူ ထိုမျှ အစွမ်းမပြနိုင်ပေ။ သို့သော်လည်း ကျိုးရွှန်ဖုန်းမှာ အရေးကြီးသော အချိန်တွင် ထိုတူကြီးကို ရှောင်တိမ်းနိုင်ခဲ့သည်။ ၎င်းမှာ သေဘေးမှ သီသီလေး လွတ်မြောက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဗုန်း

ခဏချင်းမှာပင် တစ်တောင်လုံး တုန်ခါသွားတော့သည်။ ထိုတူကြီးမှာ တောင်ပေါ်သို့ ကျရောက်သွားရာ ကျောက်ဆောင်ကြီး တစ်ခုလုံးမှာ ဖုန်မှုန့်အဖြစ် ကြေမွသွားပြီး တောင်ကြီးပြိုကျကာ ကျောက်စိုင်ကျောက်ခဲများ လွင့်စင်လာသည်။

ကျိုးရွှန်ဖုန်းသည် ဘေးဘက်သို့ အမြန်ရှောင်ထွက်လိုက်သည်။ ခုနက ရှောင်နိုင်ခဲ့သည်မှာ ကံကောင်းခြင်းသာ ဖြစ်ပြီး အကယ်၍ သူမ၏ ဖမ်းဆီးခြင်းကို ခံရပါက အသက်ရှင်ရန် လမ်းမရှိပေ။ ယခုတစ်ခေါက်တွင် ကျိုးရွှန်ဖုန်းသည် အရှိန်ကို ပိုမြှင့်လိုက်သည်။

လက်နှစ်ဖက်ခါးထောက်ကာ နို့နံ့မစင်သေးဘဲ ရက်စက်မည့်ပုံ ပေါက်နေသည့် မိန်းကလေးငယ်မှာ ခြေတစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်ရုံဖြင့် ဟင်းလင်းပြင်ကို ဖြတ်ကျော်ကာ ကျိုးရွှန်ဖုန်းနောက်သို့ လိုက်လာသည်။ တူကြီးကို သူမက ခေါ်လိုက်ရာ သူမ၏ လက်ထဲသို့ ပြန်ရောက်လာပြီး ၂ ပေခန့်ရှိသော တူငယ်လေးအဖြစ် ပြန်ပြောင်းသွားသည်။

ကျိုးရွှန်ဖုန်းက ရှေ့မှ ပြေးပြီး မိန်းကလေးငယ်က နောက်မှ လိုက်နေသည်။ သူမသည် တူနှစ်ခုကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပစ်လိုက်ရုံဖြင့် တောင်များကို ဖြိုခွဲနိုင်သည့် အရှိန်အဝါများ ထွက်ပေါ်လာကာ မြေကြီးများပင် တုန်ခါနေရသည်။

မိန်းကလေးငယ်၏ ဖမ်းမိတော့မည့် အခြေအနေတွင် ကျိုးရွှန်ဖုန်းသည် သူ၏ရှေ့၌ ပုံရိပ်တစ်ခုကို ရုတ်တရက် မြင်လိုက်ရသည်။ ၎င်းမှာ ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက် တည်ကြည်ဖြောင့်မတ်သော လူငယ်တာအိုဆရာတစ်ဦး ဖြစ်ပြီး ခါးတွင် ရှေးဟောင်းဓားရှည်တစ်လက် ချိတ်ဆွဲထားသည်။ တစ်ကိုယ်လုံးမှာ ကျောက်စိမ်းကဲ့သို့ နူးညံ့ပြီး ခန့်ညားထည်ဝါလှသည်။

ထိုရွှေရောင်တူမှာ သူကဲ့သို့ တတိယအဆင့် ကျွမ်းကျင်သူပင် မခုခံနိုင်သောအရာ ဖြစ်ရာ ကျိုးရွှန်ဖုန်းက အမြန်အော်ပြောလိုက်သည်။

"မြန်မြန်ရှောင် ဒီရွှေရောင်တူကို သတိထား"

ကျိုးရွှန်ဖုန်းမှာ အသက်ရှူသံ ပြင်းထန်နေသော်လည်း ထိုလူငယ်တာအိုဆရာကို စေတနာအပြည့်ဖြင့် အကျယ်ကြီး သတိပေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

လီယန်ချူသည် ကျိုဖုန်းတောင်သို့ ရောက်ခါစဖြစ်ပြီး တစ်စုံတစ်ဦးက အော်ဟစ်နေသည်ကို ကြားသဖြင့် မော့ကြည့်လိုက်ရာ အရပ်ရှည်ပြီး ပိန်သော လူငယ်တစ်ဦးကို တွေ့လိုက်ရသည်။ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံနှင့် လီယန်ချူမှာ ရင်းနှီးနေသကဲ့သို့ ခံစားရပြီးနောက် ချက်ချင်း သတိရသွားသည်။

ဤသူမှာ သူ့ကို အဖွဲ့ဖွဲ့ရန် ဖိတ်ခေါ်ခဲ့ဖူးသော လုံဟူရှန်းမှ တပည့် မဟုတ်ပါလား။ ထိုစဉ်က သူ့ကိုသာမက လူအများအပြားကိုလည်း အဖွဲ့ဖွဲ့ရန် လိုက်လံ ဖိတ်ခေါ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ယခုအခါ သူ၏ အရှိန်အဝါမှာ တတိယအဆင့်သို့ ရောက်နေပြီ ဖြစ်ရာ ကျိုဖုန်းတောင်၏ မြေဆီလွှာမှာ ဤမျှအထိ လူကို ပြုစုပျိုးထောင်ပေးနိုင်သလောဟု တွေးမိလိုက်သည်။

ရွှေရောင်တူ ဘာတူလဲ

အတွေးများမှာ လီယန်ချူ၏ ဦးနှောက်ထဲတွင် လျှပ်စီးကဲ့သို့ လျင်မြန်စွာ ဖြတ်သန်းသွားသည်။ ကျိုးရွှန်ဖုန်း၏ နောက်ဘက်မှ ရွှေရောင်တူကြီးတစ်လုံးမှာ ပြင်းထန်စွာ ပျံဝဲလာပြီး လေထုထဲတွင် ကြီးမားလာကာ ပြင်းထန်သော လေတိုးသံများ ပါလာသည်။

လီယန်ချူကို သတိပေးလိုက်မိခြင်းကြောင့် ကျိုးရွှန်ဖုန်းမှာ ခဏတာ နှောင့်နှေးသွားခဲ့ပြီး ရွှေရောင်တူကြီး၏ မိတော့မည့် အခြေအနေသို့ ရောက်သွားသည်။

အသေအလဲ မဖြစ်လျှင်တောင် ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရတော့မည်ဖြစ်သည်။ ကျိုးရွှန်ဖုန်း၏ စိတ်ထဲတွင် "သွားပြီ" ဟု တွေးလိုက်မိသည်။ ခုနကသာ ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် ပြေးခဲ့လျှင် ကောင်းသား၊ သူများကို စေတနာနှင့် သတိပေးလိုက်မိကာမှ ကိုယ်တိုင် ဒဏ်ရာရရတော့မည်မှာ တကယ်ပင် ရှုံးလှပေသည်။

ထိုအချိန်တွင် ပြင်းထန်သော သတ်ဖြတ်နိုင်စွမ်းရှိသည့် ထိုရွှေရောင်တူကြီးကို လက်တစ်ဖက်က ရုတ်တရက် ဆီးတားလိုက်တော့သည်။

ဒေါင်

စကြဝဠာ တစ်ခုလုံးတွင် ခေါင်းလောင်းသံကြီး မြည်ဟီးသွားသည့်အလား အသံကြီး ထွက်ပေါ်လာပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော လေလှိုင်းများ ပတ်ဝန်းကျင်သို့ ပျံ့နှံ့သွားသည်။ ခဏချင်းမှာပင် ကျောက်စိုင်များ လွင့်စင်ကာ ဖုန်မှုန့်များ တလိပ်လိပ် တက်လာတော့သည်။

ကျိုးရွှန်ဖုန်းမှာ ယခုအခါ တတိယအဆင့် ကျွမ်းကျင်သူ ဖြစ်သော်လည်း ထိုလေလှိုင်းဒဏ်ကြောင့် ကိုယ်ဟန်ပျက်သွားရသည်။ သူ၏ ရင်ဘတ်မှ ဒဏ်ရာမှာလည်း ပြန်ပွင့်လာကာ သွေးတစ်လုတ်ကို အောင့်မထားနိုင်ဘဲ အန်ထုတ်လိုက်ရသည်။ သူသည် မျက်လုံးပြူးကာ မယုံနိုင်စရာ ကောင်းလှသော ဤခန့်ညားသည့် လူငယ်တာအိုဆရာကို ကြည့်နေမိသည်။

လက်တစ်ဖက်တည်းနှင့် ထိုရွှေရောင်တူကြီးကို တားဆီးနိုင်ခဲ့သည်လား

ကျိုးရွှန်ဖုန်းအတွက် နားမလည်နိုင်သည်မှာ ထိုသူက သူ့ကို အဘယ်ကြောင့် ကယ်တင်ရသနည်းဟူသော အချက်ဖြစ်သည်။ လီယန်ချူမှာမူ လက်တစ်ဖက်တည်းနှင့် ရွှေရောင်တူကို တားဆီးထားသည်။

ဆံပင်ဝိုင်း နှစ်ဖက်ထုံးထားပြီး နို့နံ့မစင်ဘဲ ရက်စက်မည့်ပုံ ပေါက်နေသော မိန်းကလေးငယ် ပျံသန်းရောက်ရှိလာသည်။ သူမက ရွှေရောင်တူကို အသာအယာ ခေါ်လိုက်ရာ လီယန်ချူ၏ လက်ထဲမှ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး သူမ၏ လက်ထဲသို့ ပြန်ရောက်သွားသည်။

"ကောင်းပြီလေ... အပေါင်းအဖော်တွေတောင် ခေါ်ထားတာပေါ့"

မိန်းကလေးငယ်က အော်ပြောလိုက်သည်။

တူနှစ်ခုမှာ သူမ၏ လက်ထဲတွင် လှုပ်ခါသွားပြီး အလွန်ကြီးမားလာကာ ရွှေရောင်အလင်းတန်းများ တဖျတ်ဖျတ် လက်လာပြီး အနှိုင်းမဲ့သော စွမ်းအားများ ရှိနေပုံရသည်။ လက်တွေ့တွင်လည်း ထိုသို့ပင် ဖြစ်သည်။ ကျိုးရွှန်ဖုန်းမှာ တတိယအဆင့် ကျွမ်းကျင်သူဖြစ်သော်လည်း ထိုတူကို မခုခံနိုင်ခြင်းက သက်သေပင် ဖြစ်သည်။ ငရဲဝိညာဉ်နတ်နှစ်ပါးသည်ပင် သူ့ကို မတားဆီးနိုင်ခဲ့သော်လည်း ဤမိန်းကလေးငယ်၏ တူကိုမူ သူ မခုခံနိုင်ခဲ့ပေ။

လီယန်ချူမှာ တည်ငြိမ်သော မျက်နှာထားရှိသည်။ သူသည် သူတပါး၏ ကံကြမ္မာထဲသို့ ဝင်ရောက်စွက်ဖက်လိုခြင်း မဟုတ်သော်လည်း ကျိုးရွှန်ဖုန်းနှင့် သိကျွမ်းနေခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။ ၎င်းအပြင် ကျိုးရွှန်ဖုန်းသည် စိုးရိမ်ရသည့် အချိန်တွင် သူ့ကို အကျယ်ကြီး သတိပေးခဲ့သေးသည်။ ထို့ကြောင့် အရေးကြီးသော အချိန်တွင် လီယန်ချူက လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ဝင်ရောက် တားဆီးပေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

သူ၏ အကြည့်များမှာ မိန်းကလေးငယ်၏ တူနှစ်ခုပေါ်သို့ ကျရောက်သွားကာ မနေနိုင်ဘဲ ရေရွတ်လိုက်မိသည်။

"တူကြီးက တကယ် ကြီးတာပဲ "

ဤမိန်းကလေးမှာ ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက် သေးငယ်လှပပြီး ချစ်စရာကောင်းသော လိုလီမလေး တစ်ဦး ဖြစ်သော်လည်း ဤကဲ့သို့ ရွှေရောင်တူကြီး တစ်စုံကို အသုံးပြုနေခြင်းမှာ အလွန်ပင် ဆန့်ကျင်ဘက် ဖြစ်နေသည်။ ဤဆန့်ကျင်ဘက် အလှတရားမှာ ကြည့်ရသည်မှာလည်း အတော်ပင် ချစ်စရာ ကောင်းလှသည်။ အထူးသဖြင့် ယခုကဲ့သို့ မျက်လုံးပြူးကာ သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေသည့် ပုံစံမှာ တကယ်ပင် "နို့နံ့မစင်ဘဲ ရက်စက်မည့်ပုံ" ပေါက်နေသည်။

ထိုမိန်းကလေးသည် လီယန်ချူက သူမကို မြင်သော်လည်း မကြောက်သည့်အပြင် သူမ၏ ဆံပင်ပုံစံနှင့် လက်ထဲမှ ရွှေရောင်တူကို အပေါ်အောက် လှည့်ပတ်ကြည့်ရှုကာ မျက်လုံးထဲတွင် အပြုံးများ ပါနေသည်ကို တွေ့ရသောအခါ စိတ်တိုသွားသည်။ သို့သော်လည်း လီယန်ချူ၏ ရုပ်ရည်ကို သေချာမြင်လိုက်ရသောအခါ သူမမှာ အံ့အားသင့်ကာ ရေရွတ်လိုက်မိသည်။

"ဟမ် လောကမှာ ဒီလောက်တောင် ကြည့်ကောင်းတဲ့ တာအိုဆရာ ရှိနေတာလား "

ကျင်းဟွာနန်းတော်၏ ပိုင်ရှင် ပြောခဲ့သော အချက်မှာ မမှားနိုင်ပေ။ ဤခန့်ညားသော မျက်နှာမှာ လူများကို လှည့်စားနိုင်စွမ်း ရှိပြီး အလွယ်တကူပင် အထင်ကြီးစေနိုင်သည်။

"ကလေး... ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ရက်စက်နေရတာလဲ တွေ့တာနဲ့ သတ်ဖို့ပဲ ကြံနေတာလား"

လီယန်ချူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ထူးခြားသော အလင်းတန်းများ လက်သွားပြီး မိန်းကလေးငယ်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် ရှုပ်ထွေးလှသော ကံကြမ္မာမြူထုများ ဖုံးလွှမ်းနေသဖြင့် ဘာမှမမြင်ရပေ။

"ကလေး" ဟူသော စကားလုံးကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် ထိုခန့်ညားသော မျက်နှာကြောင့် အနည်းငယ် ငြိမ်ကျသွားသော ဒေါသများမှာ ချက်ချင်း ပြန်လည် ပေါက်ကွဲလာတော့သည်။ သို့သော်လည်း ဤလူငယ်တာအိုဆရာအပေါ် အထင်ကြီးစိတ် ရှိနေသဖြင့် မိန်းကလေးမှာ မျက်နှာတည်ကာ အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"ဘယ်သူ့ကို ကလေးလို့ ခေါ်တာလဲ၊ ဒီက ကျောင်းတော်အရှင် ရို့လီ ကို စကားပြောတာ ယဉ်ယဉ်ကျေးကျေး ပြောစမ်း "

လီယန်ချူက အသာအယာ ပြုံးလိုက်သည်။ သူ၏ ကိုယ်ထဲမှ စိတ်ကြည်လင် ကျောက်စိမ်းဆွဲပြား ကို အသုံးပြုကာ တန်ခိုးတော်များကို အရှိန်မြှင့်ပြီး ထပ်မံ ကြည့်ရှုလိုက်သည်။ ဤလိုလီမလေး၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် စင်ကြယ်လှသော အရှိန်အဝါများသာ ရှိနေသဖြင့် သူမမှာ အပြစ်မဲ့သူများကို သတ်ဖြတ်နေသည့် လူဆိုးမျိုး မဟုတ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။

လီယန်ချူက ပြုံးရင်း "နာမည်လေးက လှသားပဲ" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင် ဝေးရာမှ သာယာနာပျော်ဖွယ်ရှိသော ပုလွေသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ ပုလွေသံမှာ စိတ်နှလုံးကို ကြည်လင်လန်းဆန်းစေသည်။ လီယန်ချူသည် စိတ်အာရုံကို ချက်ချင်း ဖြန့်ကြက်လိုက်သော်လည်း ထိုပုလွေသံမှာ မည်သည့်နေရာမှ ထွက်ပေါ်လာသည်ကို ရှာမတွေ့ပေ။

ထိုစဉ် နို့နံ့မစင်ဘဲ ရက်စက်မည့်ပုံ ပေါက်နေသည့် လိုလီမလေးမှာ မျက်မှောင်ကြုတ်သွားပြီး ခြေတစ်ချက် ဆောင့်လိုက်သည်။

"ဒီနေ့တော့ နင်တို့ နှစ်ယောက်လုံးကို လွှတ်ပေးလိုက်မယ်"

ပြောပြီးသည်နှင့် လိုလီမလေး၏ ပုံရိပ်မှာ ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။ ဗျူး ခနဲ တစ်ကိုယ်လုံး ပျောက်ကွယ်သွားခြင်း ဖြစ်သည်။ တခြားအရာများကို ထားပါဦး၊ ဤကိုယ်ဖော့ပညာကိုပင် လီယန်ချူမှာ အတော်ပင် အားကျသွားရသည်။

ထိုရက်စက်မည့် လိုလီမလေး ထွက်ခွာသွားသည်ကို မြင်မှသာ ကျိုးရွှန်ဖုန်းမှာ သက်ပြင်းချနိုင်တော့သည်။ သူသည် လီယန်ချူဘက်သို့ လှည့်ကာ ရိုသေစွာ ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်တော်က လုံဟူရှန်းရဲ့ လောကလှည့်လည်သူ ( ပါရမီရှင် ) ကျိုးရွှန်ဖုန်းပါ၊ အခုလို ကယ်တင်ပေးခဲ့တဲ့အတွက် ကျေးဇူးအထူးတင်ပါတယ် မိတ်ဆွေ "

လောကလှည့်လည်သူ... မင်းဘာသာမင်း ဘွဲ့ပေးထားတာလား... လီယန်ချူက ပြုံးကာ "ရပါတယ်၊ ငါက ချောင်ချောင် ပါ" ဟု ပြန်ပြောလိုက်သည်။

လီယန်ချူက စပ်စုလိုစိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"ကျိုးမိတ်ဆွေ... အဲဒီမိန်းကလေးက မင်းကို ဘာလို့ လိုက်သတ်နေတာလဲ"

ကျိုးရွှန်ဖုန်းက သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"မိတ်ဆွေလည်း ကျိုဖုန်းတောင်ကို ရောက်လာပြီဆိုတော့ မြို့ဟောင်းကြီးအကြောင်း ကြားဖူးမှာပေါ့။ ကျွန်တော်နဲ့ အဲဒီကလေးမ က မြို့ဟောင်းထဲမှာ ပစ္စည်းတစ်ခုကို လုရင်းနဲ့ ပြဿနာတက်ခဲ့တာပါ"

မြို့ဟောင်း... လီယန်ချူက မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။ ကျိုဖုန်းတောင်မှာ မြို့ဟောင်းကြီး တစ်မြို့ ရှိနေသည်လား။ သူ ဤနေရာကို အကြိမ်ပေါင်းများစွာ လာဖူးခဲ့သည်။

"မြို့ဟောင်းကြီးအကြောင်းက ဘယ်လိုလဲ"

"အဲဒီမြို့ဟောင်းက ကျိုဖုန်းတောင်ရဲ့ မြူထုတွေကြားထဲမှာ ပေါ်လာတာပါ။ အဲဒီထဲမှာ လျှို့ဝှက်ချက်တွေ အများကြီး ရှိသလို ငရဲဝိညာဉ်နတ်တွေလည်း ရှိတယ်။ လူတွေ ပြောနေကြတာကတော့ အဲဒီမြို့က ငရဲပြည်က လာတာဖြစ်နိုင်ပြီး အရင်က ဖြစ်ပျက်ခဲ့တဲ့ ငရဲပြည်ကျူးကျော်မှုနဲ့ ပတ်သက်နေတယ်လို့ ဆိုကြတယ်"

ဟု ကျိုးရွှန်ဖုန်းက ရှင်းပြသည်။

လီယန်ချူ ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် စိတ်ထဲ၌ လှုပ်ခတ်သွားသည်။

ငရဲပြည်မှ လာသော မြို့ဟောင်းကြီးလား

အခန်း (၈၆၄) - မြွေလှပျိုဖြူ၊ အရှေ့တောင်ပိုင်း လျန်ဝမ်စံအိမ်၊ အေးစက်စက် အဒေါ်လေးနှင့် မြို့ဟောင်းထဲသို့ ဝင်ရောက်ခြင်း

လီယန်ချူက မေးမြန်းလိုက်သည်။

"အဲဒီမြို့ဟောင်းက ဘယ်တုန်းက ပေါ်လာတာလဲ"

ကျိုးရွှန်ဖုန်းက ခေါင်းခါပြကာ

"အရင်က ကျွန်တော် ကျိုဖုန်းတောင်မှာ စူးစမ်းနေတုန်းက လျှို့ဝှက်နယ်မြေတစ်ခုထဲကို မှားဝင်သွားခဲ့ဖူးတယ်။ အဲဒီက ပြန်ထွက်လာတော့ လူတစ်စု မြို့ဟောင်းထဲ ဝင်သွားတာနဲ့ တိုးလို့ ကျွန်တော်လည်း ဘာမသိညာမသိ လိုက်ဝင်သွားခဲ့တာပဲ။ မြို့ဟောင်း ဘယ်အချိန်က ပေါ်လာသလဲဆိုတာတော့ သေချာမသိဘူး"

လီယန်ချူ၏ မျက်လုံးများ ဝင်းလက်သွားသည်။

"အရင်က မင်း ကျိုဖုန်းတောင်မှာ လျှို့ဝှက်နယ်မြေတစ်ခုထဲ ရောက်ခဲ့တယ် ဟုတ်လား။ ဘယ်လိုပုံစံမျိုးလဲ"

ကျိုးရွှန်ဖုန်းမှာ ခေတ္တမျှ ကြောင်သွားသည်။ ဤ "ချောင်ချောင်" မိတ်ဆွေက မြို့ဟောင်းထက် ထိုကိစ္စကို ပို၍ စိတ်ဝင်စားနေသည်မှာ အဘယ်ကြောင့်နည်းဟု တွေးမိသွား၏။ သို့သော်လည်း တစ်ဖက်လူက မိမိအသက်ကို ကယ်ထားသူဖြစ်သလို အပြောအဆိုမှာလည်း ဖြောင့်မတ်သည့် တရားရုံးတော်မှ လူတစ်ဦးဖြစ်သဖြင့် ကျိုးရွှန်ဖုန်းကပင် ရှင်းပြလိုက်သည်။

"အဲဒါက သဲကန္တာရကြီးတစ်ခုဗျ။ ကောင်းကင်မှာ နေက တောက်ပနေပြီး အထဲမှာ ကိုယ်အထက်ပိုင်းက လူ၊ ကိုယ်အောက်ပိုင်းက မြွေဖြစ်တဲ့ ထူးခြားတဲ့ မျိုးနွယ်စုတွေရှိသလို ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ အဆိပ်ကင်းမြီးကောက်တွေလည်း ရှိတယ်"

"မြွေလူသားတွေလား"

"ဟုတ်တယ်။"

ကျိုးရွှန်ဖုန်းက အမှတ်တရများကို ပြန်ပြောင်းသတိရဟန်ဖြင့်

"အဲဒီထဲက အမျိုးသမီးတွေက တကယ်လှတာဗျ။ ကျားမ အချိုးအစားက တစ်ဝက်စီလောက်ရှိမယ်"

လီယန်ချူက အသာအယာ ခေါင်းညိတ်ပြီး ရုတ်တရက် မေးလိုက်သည်။

"အရင်က ကျိုးမိတ်ဆွေက လှေငယ်လေးတစ်စင်း စီးပြီးမှ အဲဒီလျှို့ဝှက်နယ်မြေထဲ ရောက်သွားတာလား"

ကျိုးရွှန်ဖုန်းက မှင်သက်သွားပြီး ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"မဟုတ်ဘူးဗျ။ ကျွန်တော်က မြူထုထဲမှာ သရဲသတို့သမီး တို့လို အမှောင်ထုအရာတွေနဲ့ တွေ့နေတုန်း လျှို့ဝှက်နယ်မြေထဲကို တိုက်ရိုက် ဆွဲသွင်းခံလိုက်ရတာ။ နောက်ဆုံး ထွက်လာတော့လည်း ဘာမသိညာမသိပဲ"

စကားပြောရင်း သူက ရုတ်တရက် သတိဝင်လာဟန်ဖြင့်

"ဒါဆို ချောင်ချောင်မိတ်ဆွေကလည်း အရင်က ဒီကျိုဖုန်းတောင်ထဲမှာ ရှိနေခဲ့တာလား"

လီယန်ချူက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်။ အရင်က ဒီမှာ မြစ်ကြီးတစ်စင်း ရှိခဲ့တယ်။ ငရဲပြည်က မြစ်လို့ ထင်ရပြီး မြစ်ထဲမှာ လူသေတွေ အများကြီးရှိသလို အငွေ့အသက်တွေကလည်း ထူထပ်နေတာ။ ငါက လှေတစ်စင်းစီးပြီး ရှေးဦးကမ္ဘာတစ်ခုထဲကို ရောက်သွားခဲ့တာ"

ကျိုးရွှန်ဖုန်း၏ မျက်နှာတွင် အံ့အားသင့်မှုများ ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။ ဤချောင်ချောင်မိတ်ဆွေနှင့် ဤမျှအထိ ပတ်သက်မှုရှိလိမ့်မည်ဟု သူ မထင်ထားခဲ့ပေ။

"ဒီလိုဆိုရင်တော့ ကျိုဖုန်းတောင်ရဲ့ လျှို့ဝှက်နယ်မြေက တစ်ခုတည်း မဟုတ်ဘူးထင်တယ်။ လျှို့ဝှက်နယ်မြေ အများကြီးရဲ့ အဝင်ဝလို့တောင် ပြောလို့ရမယ်"

ကျိုးရွှန်ဖုန်းသည် လျှို့ဝှက်နယ်မြေများကို စူးစမ်းရသည်ကို အလွန်စိတ်ဝင်စားသူဖြစ်ပြီး ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦးဟုပင် ဆိုနိုင်သည်။ သူက ပြောရင်းဖြင့် ပို၍ စိတ်လှုပ်ရှားလာသည်။

"ပုံမှန်အားဖြင့် ဒီလိုနေရာမျိုးက ကံထူးမှုတွေ အများကြီးရှိတတ်တယ်။ ပြီးတော့ ဒါက သဘာဝအတိုင်း ဖြစ်ပေါ်လာတာလည်း မဟုတ်နိုင်ဘူး"

ခေတ္တရပ်ပြီး သူက ဆက်ပြောသည်။

"မြောက်ပိုင်း ဖုန်းကျင့်စီရင်စုက ဝေမြို့မှာလည်း ကျန်းထင်ရှန်း တို့ လင်ရွှီ တို့လို လျှို့ဝှက်နယ်မြေတွေ ပေါ်ခဲ့ဖူးတယ်။ အဲဒီနေရာဟာလည်း ကျိုဖုန်းတောင်နဲ့ ဆင်တူတဲ့ နေရာမျိုး ဖြစ်နိုင်တယ်လို့ ကျွန်တော် သံသယရှိတယ်"

ကျိုးရွှန်ဖုန်း၏ စကားကို ကြားသောအခါ လီယန်ချူ၏ မျက်လုံးများတွင် စဉ်းစားတွေးတောဟန်များ ပေါ်လာပြီး စိတ်ထဲမှ ရေရွတ်လိုက်သည်။

'အဲဒီတုန်းက ကမ္ဘာအများကြီးက ကောင်းပုရွာလိုပဲ အပိတ်ခံထားရတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် တခြားအကြောင်းပြချက် တစ်ခုခုရှိနေတာလား'

ကျိုးရွှန်ဖုန်းက ဆိုသည်။

"ချောင်မိတ်ဆွေရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းက ဒီလောက် မြင့်မားတာပဲ။ ကျွန်တော်တို့ အဖွဲ့ဖွဲ့ပြီး ဒီမြို့ဟောင်းကို စူးစမ်းကြရင် ဘယ်လိုလဲ"

လီယန်ချူက ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"ကျိုးမိတ်ဆွေရဲ့ စေတနာကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ငါက တစ်ယောက်တည်း သွားလာနေကျမို့ပါ"

ထိုအချိန်တွင် ကျိုးရွှန်ဖုန်း၏ မျက်လုံးများ ခေတ္တမျှ ဝေဝါးသွားပြီး ဤစကားကို ကြားဖူးသလိုလို ခံစားလိုက်ရသည်။ သို့သော် သူက စိတ်ထဲမထားဘဲ ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။

"အဖွဲ့ဖွဲ့တာပဲ၊ အမှန်အတိုင်း ပြောရရင် ကျွန်တော့်ညီလေးက ချီမန်ဒွန်ကျား အတတ်မှာ ကျွမ်းကျင်ပြီး သင်္ချိုင်းဟောင်းကြီးတွေ အများကြီး တူးခဲ့ဖူးတယ်။ ပြီးတော့ ဒီမြို့ဟောင်းထဲကိုလည်း တစ်ခါ ရောက်ဖူးထားတော့ အနည်းဆုံးတော့ လမ်းပြအဖြစ် လုပ်ပေးနိုင်ပါတယ်"

လီယန်ချူက ကျိုးရွှန်ဖုန်းကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။ အရင်တစ်ခေါက်ကလည်း သူ သင်္ချိုင်းတူးခဲ့သည့် အကြောင်းများကို ပြောပြခဲ့ဖူးသည်ကို သတိရသွားသည်။ ယခင်က သူ ငြင်းဆိုခဲ့သော်လည်း ယခုမူ လီယန်ချူက ခေတ္တမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ။ ယာယီအဖွဲ့ဖွဲ့ကြတာပေါ့။ အဆင်မပြေရင်တော့ လမ်းခွဲကြမယ်"

ကျိုးရွှန်ဖုန်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ဒါကတော့ သဘာဝပါပဲ။"

သူ့ရင်ထဲတွင် သက်ပြင်းချနိုင်သွားသည်။ ဤကဲ့သို့ နက်နဲလှသော ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦးနှင့် အဖွဲ့ဖွဲ့နိုင်ခြင်းက မြို့ဟောင်းကို စူးစမ်းရာတွင် ပို၍ အခွင့်အလမ်းများစေမည်ဖြစ်သည်။ အရင်က သူ တစ်ယောက်တည်း မသွားရဲသည့် နေရာများကို ယခု ကံစမ်းကြည့်နိုင်ပြီ ဖြစ်သည်။

၎င်းပြင် မိမိ၏ ကံကြမ္မာမှာလည်း အလွန်မြင့်မားပြီး ကံကောင်းတတ်သူဖြစ်ရာ ဘေးအန္တရာယ်တွေ့တိုင်း ကံကောင်းမှုအဖြစ် ပြောင်းလဲနိုင်စွမ်းရှိသည်။ နောက်ဆုံးတွင် ပစ္စည်းတစ်ခုခု ကောက်ရလျှင်ပင် ရှားပါးလှသော ရတနာဖြစ်နေတတ်သည်။ မိမိကိုယ်ပေါ်မှ ရှေးဟောင်းစာအုပ်ငယ်ကဲ့သို့ပင်။ ကျိုးရွှန်ဖုန်းမှာ မိမိ၏ ကံတရားအပေါ် အလွန်ယုံကြည်မှု ရှိနေသည်။

လီယန်ချူနှင့် သူသည် မြို့ဟောင်းရှေ့သို့ ရောက်လာကြသည်။ ထိုစဉ်မှာပင် လူတစ်စု မြို့ဟောင်းထဲသို့ ဝင်သွားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

၎င်းတို့မှာ သံချပ်ကာများ ဝတ်ဆင်ထားပြီး ကျောတွင် လေးရှည်များ လွယ်ထားသည့် မျက်လုံးစူးရှသော စစ်သည်တော်များ ဖြစ်ကြကာ အရေအတွက် ၆၀ သို့မဟုတ် ၇၀ ခန့် ရှိသည်။ ထိုလူများက မြင်းရထားတစ်စင်းကို ဝန်းရံထားကြပြီး မြင်းရထားမှာ ကျယ်ဝန်းကာ မြင့်မြတ်လှသော အရှိန်အဝါများ ရှိနေသည်။ သာမန်ပစ္စည်း မဟုတ်ဘဲ တစ်စုံတစ်ရာသော အစီရင်များ ရေးထိုးထားပုံရသည်။ ရထားကို ဆွဲနေသည်မှာလည်း သာမန်မြင်းမဟုတ်ဘဲ "ပီရှူး" နှင့် တူသော စွမ်းအားကြီးမားသည့် ထူးဆန်းသော သတ္တဝါတစ်ကောင် ဖြစ်သည်။

ထို့အပြင် အဖြူရောင်ဝတ်စုံဝတ်ထားသည့် တည်ငြိမ်သော အရှိန်အဝါရှိသည့် လူငယ်၊ လူရွယ် ၁၀ ဦးခန့်လည်း ပါဝင်သည်။ ဤလူအုပ်စုသည် ကျိုဖုန်းတောင် အနက်ပိုင်းရှိ မြူထုထဲတွင် ပေါ်လာသော်လည်း မြူထု၏ အစွဲအလမ်းများကို လုံးဝ ဂရုမစိုက်ကြပေ။ အော်မေတောင်၏ ဖြစ်ရပ်ကြောင့် ထိတ်လန့်သွားကြခြင်း ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်သော်လည်း ဤမျှ အင်အားကြီးသည့် အစုအဖွဲ့ပင်လျှင် ယခုတစ်ခေါက် မြို့ဟောင်းကို တစ်ဦးတည်း သိမ်းပိုက်ရန် မကြံစည်ကြတော့ပေ။

လူအုပ်ကြီးမှာ မြို့ဟောင်းအတွင်းသို့ တသီတတန်းကြီး ဝင်ရောက်သွားကြပြီး မြို့ဟောင်းကြီး၏ အမှောင်ထုအတွင်း ပျောက်ကွယ်သွားကြတော့သည်။

"ဒီလူတွေရဲ့ ဟိတ်ဟန်က မသေးဘူးပဲ" ဟု လီယန်ချူက ရေရွတ်လိုက်သည်။

ထိုလူများ၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် မလှုပ်မယှက်ဘဲနှင့်ပင် ရှိန်စရာကောင်းသော အရှိန်အဝါများ ရှိနေသည်။ ၎င်းမှာ ကျင့်ကြံသူများတွင် ရှိတတ်သော အရှိန်အဝါမျိုး မဟုတ်ဘဲ နန်းတွင်းအရာရှိကြီးများ၏ အရှိန်အဝါမျိုး ဖြစ်သည်။

ဘေးနားမှ ကျိုးရွှန်ဖုန်းက ရှင်းပြသည်။

"ဒါက လျန်ဝမ်စံအိမ် က လူတွေပဲ"

ဝမ်စံအိမ်... လီယန်ချူမှာ ခေတ္တမျှ ကြောင်သွားသည်။ ရှေ့တွင် သူက ပြဿနာမဖြစ်လိုသဖြင့် မြင်းရထားထဲမှ အရှင်သခင်ကို အာရုံခံကြည့်ခြင်း မပြုခဲ့ပေ။

ကျိုးရွှန်ဖုန်းက ဆက်ပြောသည်။

"ဟုတ်တယ်။ အရှေ့တောင်ပိုင်း လျန်ဝမ်စံအိမ်ပဲ။ သူတို့က ရှေးဟောင်း ကျင့်ကြံခြင်း မျိုးနွယ်စုကြီးလည်း ဖြစ်တယ်။ လျန်မျိုးနွယ်ဟာ အရှေ့တောင်ဘက်မှာ အခြေစိုက်ပြီး လက်အောက်မှာ ကျွမ်းကျင်သူတွေ အများကြီးရှိတယ်"

"သံချပ်ကာ ဝတ်ထားတဲ့သူတွေက လျန်မျိုးနွယ်ရဲ့ ကျင့်ကြံသူ စစ်သည်တွေပဲ။ သူတို့ဝတ်ထားတဲ့ သံချပ်ကာက မြူထုကို ကာကွယ်နိုင်ပြီး စိတ်ဝိညာဉ်ကို နတ်ဆိုးတွေ မနှောင့်ယှက်နိုင်အောင် စောင့်ရှောက်ပေးတယ်။ တစ်ယောက်နဲ့ တစ်ယောက် စွမ်းအင်တွေ ချိတ်ဆက်ထားတာ။ သေချာကြည့်ရင် သူတို့ရဲ့ အသက်ရှူသံတွေကအစ တူညီနေတယ်။ မှတ်တမ်းတွေထဲမှာ ပါတဲ့ ကျင့်ကြံသူတွေကို ရင်ဆိုင်ဖို့ အထူးလေ့ကျင့်ထားတဲ့ စစ်အစီရင် မျိုးပဲ"

ကျိုးရွှန်ဖုန်းမှာ ကျိုဖုန်းတောင်တွင် အချိန်အတန်ကြာ နေခဲ့သူဖြစ်ရာ ထိုအကြောင်းများကို အသေးစိတ် ပြောပြနေခြင်း ဖြစ်သည်။ ယခုအခါ ကမ္ဘာကြီးမှာ အပြိုင်အဆိုင် ခေတ်ကာလသို့ ရောက်နေပြီး ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး၏ အတားအဆီးများ လျော့ရဲလာသဖြင့် ပုန်းအောင်းနေသော မျိုးနွယ်စုကြီးများ ပေါ်ထွက်လာကြသလို ပါရမီရှင် လူငယ်များမှာလည်း ယန်ဝိညာဉ် အဆင့်သို့ တက်လှမ်းလာကြသည်။ နဂိုက ရှိနှင့်ပြီးသား ကျွမ်းကျင်သူကြီးများမှာလည်း ပို၍ အဆင့်မြင့်လာကြသည်။ ဤသည်မှာ အခွင့်အရေးများ ပြည့်နှက်နေသော ခေတ်ကာလပင်။

လီယန်ချူက မြို့ဟောင်းကြီးကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။ မြို့ဟောင်းကြီးမှာ အမြင့် ပေတစ်ရာကျော်ခန့် ရှိပြီး တစ်မြို့လုံးကို အနက်ရောင် ကျောက်တုံးကြီးများဖြင့် သွန်းလုပ်ထားကာ တစ်သားတည်း ဖြစ်နေသည်။ ၎င်းမှာ လက်သမားပညာဖြင့် တည်ဆောက်ထားခြင်း မဟုတ်ဘဲ အစွမ်းထက်သည့် ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးက တန်ခိုးဖြင့် ဖန်တီးထားခြင်းနှင့် ပိုတူသည်။ မြို့ရိုးပေါ်တွင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသည့် ခြေသည်းရာကြီးများ ရှိနေပြီး အချို့မှာ ပေပေါင်းများစွာ ရှည်လျားကာ စူးရှသော အရှိန်အဝါများ ကျန်ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။ ထိုစဉ်က မည်မျှ ပြင်းထန်သော တိုက်ပွဲများ ဖြစ်ပွားခဲ့သလဲဆိုသည်ကို ခန့်မှန်း၍ မရနိုင်ပေ။

ဤသည်မှာ တကယ့်ကို ခန့်ညားလှသော မြို့ဟောင်းကြီး ဖြစ်သည်။ လီယန်ချူက သူ၏ စိတ်အာရုံဖြင့် စမ်းသပ်ကြည့်ရာ မြို့ဟောင်းတွင် အာရုံခံခြင်းကို တားဆီးထားသည့် တားမြစ်ချက်များ ရှိနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ခဏမျှ ကြည့်ပြီးနောက် သူသည် ကျိုးရွှန်ဖုန်းနှင့်အတူ မြို့ထဲသို့ ခြေချလိုက်သည်။

ဤမြို့ဟောင်းသည် သာမန်မြို့များနှင့် မတူသည်မှာ ပို၍ ကြီးမားခြင်းသာ ရှိသည်။ လမ်းမကြီးများ တစ်ခုနှင့်တစ်ခု ချိတ်ဆက်နေပြီး လမ်းဘေးဝဲယာတွင်လည်း ဆိုင်ခန်းမျိုးစုံ ရှိသည်။ အရာအားလုံးမှာ လူသားမြို့တော်နှင့် အတူတူပင်ဖြစ်သော်လည်း အဆောက်အဦးအားလုံးမှာ ထိုအနက်ရောင်ကျောက်တုံးများဖြင့်သာ တည်ဆောက်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။

ကျိုးရွှန်ဖုန်းက ဘေးမှနေ၍ ပြောသည်။

"ဒီမြို့ထဲမှာ အံ့သြစရာကောင်းတဲ့ နေရာအချို့ရှိတယ်။ အရှေ့ဘက်မှာ ဆိုရင် ပစ္စည်းတွေ အရောင်းအဝယ်လုပ်လို့ရတဲ့ ကုန်စုံဆိုင် တစ်ဆိုင်ရှိတယ်"

လီယန်ချူ ကြောင်သွားသည်။

"အရောင်းအဝယ် လုပ်လို့ရတယ် မြို့ထဲမှာ လူရှင်တွေ ရှိနေသေးတာလား"

ကျိုးရွှန်ဖုန်းက ခေါင်းခါပြသည်။

"လူရှင်မဟုတ်ဘူးဗျ။ ငရဲပြည်က ဝိညာဉ်နတ်တွေ"

"တောင်ဘက်ကို ဆက်သွားရင်တော့ ဈေးတန်းတစ်ခုရှိတယ်။ မိုးချုပ်လာရင် အဲဒီမှာ ဈေးသည်တွေ အများကြီး ထွက်လာပြီး ဆိုင်ခင်းကြတယ်။ ရွှေ၊ ငွေတွေကို လက်မခံဘူး၊ ပစ္စည်းချင်း လဲလှယ်တာကိုပဲ လက်ခံတာ"

လီယန်ချူက "ကျင့်ကြံသူတွေ အချင်းချင်း အရောင်းအဝယ် လုပ်ကြတာလား" ဟု မေးလိုက်သည်။

ကျိုးရွှန်ဖုန်းက ထပ်မံခေါင်းခါပြန်သည်။

"မဟုတ်ဘူး။ အနည်းဆုံးတော့ ကျွန်တော်ကတော့ ကျင့်ကြံသူတွေကို မတွေ့ဖူးဘူး။ အကုန်လုံးက ငရဲပြည်က ဝိညာဉ်နတ်တွေချည်းပဲ"

သူက ဝဲယာကို ကြည့်လိုက်ပြီး အသံကို နှိမ့်ကာ

"ချောင်မိတ်ဆွေ... ခုနက အဖြူအမဲ နတ်မင်းနှစ်ပါး လိုက်လာတာမျိုး မတွေ့မိဘူးမလား"

အဖြူအမဲ နတ်မင်းနှစ်ပါး... လီယန်ချူက မျက်ခုံးပင့်လိုက်ပြီး

"ဒီမြို့ဟောင်းက တော်တော် စိတ်ဝင်စားစရာ ကောင်းတာပဲ။ ငါကတော့ ဒါကို ပျက်စီးနေတဲ့ မြို့သေကြီးလို့ ထင်ထားတာ၊ ငရဲနတ်တွေ ဒီလောက်တောင် ရှိနေလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားဘူး"

ရုတ်တရက်... ဘေးနားမှ အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ လှောင်ရယ်သံကို ကြားလိုက်ရသည်။

လီယန်ချူ လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ ခရမ်းရောင် အဝတ်အစား ဝတ်ဆင်ထားသည့် လူငယ်အမျိုးသမီးတစ်ဦးကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမ၏ ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်မှာ လှပတင့်တယ်ပြီး အသက်သိပ်မကြီးသေးသော်လည်း ကိုယ်ခန္ဓာ ဖွံ့ဖြိုးမှုမှာ အလွန်ကောင်းမွန်လှသည်။ လီယန်ချူက လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ ထိုမိန်းကလေးမှာ မကြောက်မရွံ့ဘဲ ပြန်လည်စိုက်ကြည့်နေသည်။ သိသာသည်မှာ သူမမှာ အလွန်ပင် ရဲတင်းသည့် မိန်းကလေး ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း လီယန်ချူ၏ ရုပ်ရည်ကို သေသေချာချာ မြင်လိုက်ရသောအခါ ထိုမိန်းကလေး၏ ပါးပြင်ပေါ်တွင် နီမြန်းသော အရောင်များ သန်းလာပြီး သူမ၏ အရည်လဲ့နေသော မျက်လုံးကြီးများတွင် အံ့သြရိပ်များ ဖြတ်ပြေးသွားသည်။

"ဟမ်... လောကကြီးမှာ ဒီလောက်တောင် ကြည့်ကောင်းတဲ့သူ ရှိနေတာလား"

သူမဘေးမှ သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် တာအိုဆရာမတစ်ဦးက တိုးတိုးလေး မာန်လိုက်သည်။

"ပြဿနာမရှာနဲ့ မြန်မြန်သွားရအောင်"

ထိုဆရာမမှာ အသက် ၃၅-၃၆ နှစ်ခန့် ရှိပြီဖြစ်သော်လည်း သိပ်ပြီး မလှပပေ။ သူမ၏ မျက်လုံးများမှာ ကြည့်ရသည်မှာ အတော်ပင် ခက်ထန်မည့်ပုံ ပေါက်နေပြီး ဝတ်စားဆင်ယင်မှုမှာ ရိုးရှင်းလှသည်။ ခေါင်းတွင် သစ်သားဆံထိုး တစ်ချောင်း ထိုးထားပြီး လက်ထဲတွင် ကျောက်စိမ်းရိုးတပ် ယပ်ခတ် ကို ကိုင်ထားသည်။

ခရမ်းရောင်ဝတ် မိန်းကလေးမှာ အကြည့်ကို ပြန်လည်ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး ဆရာမကို လျှာလေးထုတ်ပြကာ

"အဒေါ်လေး၊ သမီး သိပါတယ်။ သမီးက မကောင်းတဲ့ စိတ်နဲ့ လုပ်တာ မဟုတ်ပါဘူး"

ဟု ပြန်ပြောလိုက်သည်။

ထိုအမူအရာက ထိုမိန်းကလေးမှာ အလွန်ပင် ချစ်စရာကောင်းပြီး နောက်ပြောင်တတ်သူဖြစ်ကြောင်း ပေါ်လွင်စေသည်။

တာအိုဆရာမက မျက်နှာတည်ကာ

"မင်း အိမ်ကနေ ခိုးထွက်လာတာကို ငါက ဒီမြို့ဟောင်းထဲ ခေါ်လာပြီး အမြင်ကျယ်အောင် လုပ်ပေးတာပဲ တော်တော် ဟုတ်နေပြီ။ ပြဿနာရှာရင်တော့ ငါ မင်းကို အိမ်ပြန်ပို့လိုက်မယ်"

ဟု ပြောလိုက်သည်။

ခရမ်းရောင်ဝတ် မိန်းကလေးက အမြန် ကတိပေးသည်။

"ဒေါ်လေး၊ သမီး မလုပ်ပါဘူး။ သမီး ဒေါ်လေးကို အချစ်ဆုံးပဲ။ ဒေါ်လေး ပြောသမျှ အကုန်နားထောင်ပါ့မယ်"

တာအိုဆရာမက အေးစက်စက်နှင့်ပင် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး လီယန်ချူရှိရာဘက်သို့ ခေါင်းအသာအယာ ညိတ်ပြကာ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမလည်း ခေတ္တမျှ ကြောင်သွားပြီး စိတ်ထဲမှ တွေးမိလိုက်သည်။

'ဒီကလေးမ ခုနက ဘာလို့ ငြိမ်သွားသလဲဆိုတော့ ဟိုဘက်က လူငယ်က ကြည့်ကောင်းနေလို့ကိုး '

လီယန်ချူကလည်း ခေါင်းအသာအယာ ညိတ်ပြလိုက်သည်။ တစ်ဖက်လူက အကြောင်းပြချက် မရှိဘဲ တစ်ချက် ရယ်လိုက်ရုံနှင့် သူက လက်ပါမည့်သူ မဟုတ်ပေ။ သူက ထိုမျှအထိ အားနေသူ မဟုတ်။

သူက ကျိုးရွှန်ဖုန်းဘက် လှည့်ကာ

"ကျိုးမိတ်ဆွေ... ငါ့ကို အဲဒီဆိုင်ဆီ အရင်ခေါ်သွားပါဦး။ ငရဲနတ်တွေ ဈေးရောင်းတာ ငါ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးသေးလို့" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ကျိုးရွှန်ဖုန်းသည် အမျိုးသမီးနှစ်ဦးထံမှ အကြည့်ကို ပြန်လည်ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး "ကောင်းပြီ" ဟု ဆိုကာ ရှေ့မှ လမ်းပြလိုက်သည်။

မကြာခင်မှာပင် သူတို့နှစ်ဦးသည် ငရဲနတ်များ၏ ဆိုင်ရှေ့သို့ ရောက်လာကြသည်။ ကြည့်ရသည်မှာ သာမန် ကုန်စုံဆိုင် တစ်ဆိုင်နှင့် တူပြီး ကောင်တာတွင် လူငယ်တစ်ဦး ရပ်နေသည်။

သူသည် အသက် ၁၇-၁၈ နှစ်ခန့်သာ ရှိသော်လည်း အလွန်ပင် အားနည်းဖျော့တော့နေပုံရပြီး ကိုယ်ပေါ်တွင် အောက်ခြေ ဝန်ထမ်းဝတ်စုံကို ဝတ်ထားသည်။ ကြည့်ရသည်မှာ ဆိုင်အကူနှင့် မတူဘဲ ငရဲတမန် နှင့် ပိုတူနေသည်။

လီယန်ချူက မျက်ခုံးပင့်လိုက်ကာ

"ဒါက အစိုးရ တရားဝင်ဆိုင်များလား" ဟု စိတ်ထဲမှ တွေးမိလိုက်သည်။

ထိုလူငယ်သည် လီယန်ချူနှင့် ကျိုးရွှန်ဖုန်း ဝင်လာသည်ကို မြင်သောအခါ ကျိုးရွှန်ဖုန်းကို ကြည့်၍

"အကိုလေး ပြန်လာပြီပဲ။ ဒီတစ်ခါရော ဘာကောင်းတာတွေ လိုချင်လို့လဲ" ဟု နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

ကျိုးရွှန်ဖုန်းက ရယ်မောကာ

"ဒီတစ်ခါတော့ ပစ္စည်းဝယ်ဖို့ မဟုတ်ဘူး၊ သူငယ်ချင်းကို အမြင်ကျယ်အောင် ခေါ်လာတာ"

လူငယ်အကူက တောက်ပစွာ ပြုံးပြလိုက်သည်။ သူ၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် နတ်ဆိုးအငွေ့အသက် အနည်းငယ်မျှပင် မရှိပေ။

"ဒါက ကျွန်တော်တို့အတွက် ဂုဏ်ယူစရာပါပဲ။ တာအိုတပည့်တွေ ဒီဆိုင်ကို လာလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားဘူး။ ဆရာကြီး ဘာလိုချင်သလဲ၊ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းသာ ပြောပါ "

လီယန်ချူ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ ဤငရဲဆိုင်အကူမှာ သူ ထင်ထားသည်နှင့် လုံးဝ ကွဲပြားနေသည်။ မျက်နှာသေနှင့် လူသေတစ်ဦးကို တွေ့ရမည်ဟု ထင်ထားသော်လည်း ယခုမူ အလွန်ပင် ဖော်ရွေပျူငှာနေသည်။

သို့သော်လည်း လီယန်ချူက စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်မိသည်မှာ - ကျိုးရွှန်ဖုန်းမှာလည်း လုံဟူရှန်းမှ တပည့်ဖြစ်သော်လည်း ဤအကူက သူ၏ ကျင့်စဉ်အငွေ့အသက်ကို မခွဲခြားနိုင်ဘဲ ဝတ်စုံကို ကြည့်၍သာ ဆရာကြီးဟု ခေါ်နေခြင်းလား။

လီယန်ချူသည် ဤနေရာကို စိတ်ဝင်စားသွားကာ တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။

"ဒါက တကယ်တော့ ဘယ်လိုနေရာမျိုးလဲ"

လူငယ်အကူက ပြုံးကာ

"ဆရာကြီး မေးတာက ဒီဆိုင်အကြောင်းလား၊ ဒါမှမဟုတ် ဒီမြို့အကြောင်းလား"

လီယန်ချူ၏ ပါးစပ်မှာ အနည်းငယ် တွန့်သွားပြီး

"ဒီမြို့အကြောင်း မေးတာပေါ့"

လူငယ်အကူက အပြုံးမပျက်ဘဲ

"ဆရာကြီးက ဒီဆိုင်ရဲ့ နာမည်ကို မေးရင်တော့ ကျွန်တော် ပြောပြနိုင်ပါတယ်။ ဒီဆိုင်က 'ကျန်းစန်း ကုန်စုံဆိုင်' ပါ။ ဒါပေမဲ့ မြို့နာမည်ကို မေးရင်တော့ ကျွန်တော်လည်း မသိဘူး"

ကျန်းစန်း ကုန်စုံဆိုင်... လီယန်ချူက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ

"မြို့နာမည်ကို မင်း တကယ်မသိတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် မပြောချင်တာလား"

လူငယ်အကူက ခေါင်းခါပြသည်။

"ကျွန်တော် တကယ်မသိတာပါ"

လီယန်ချူသည် ဤငရဲနတ်များဆီမှ မြို့အကြောင်းကို အလွယ်တကူ သိရလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။ ဤအလွန် ဖော်ရွေလှသော လူငယ်လေး၏ အပြုံးတွင် အနည်းငယ် အေးစက်သည့် အငွေ့အသက်များ ရှိနေသော်လည်း ထိတ်လန့်စရာ မကောင်းပေ။ လီယန်ချူ၏ ဝိညာဥ်မျက်လုံးဖြင့် ကြည့်လိုက်လျှင် ဤလူငယ်၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် အငြိုးအတေး အငွေ့အသက်များ မရှိဘဲ ဖြောင့်မတ်သည့် အငွေ့အသက်များသာ ရှိနေသည်ကို တွေ့ရသည်။

လီယန်ချူက မေးလိုက်သည်။

"မင်း နာမည်က ကျန်းစန်းလား"

လူငယ်အကူက ရယ်မောကာ

"မဟုတ်ပါဘူး။ ကျန်းစန်းဆိုတာ ကျွန်တော်တို့ ဆိုင်ရှင်ရဲ့ နာမည်ပါ။ ကျွန်တော့် နာမည်က ရှန်ကွမ်းကျူရှီး ပါ"

လီယန်ချူ - "................"

ကျိုးရွှန်ဖုန်း - "................"

လီယန်ချူသည် ထိုလူငယ်ကို ကြည့်၍ အနည်းငယ် အံ့သြသွားသည်။ ဤလူငယ်၏ နာမည်က သာမန် အောက်ခြေဝန်ထမ်းတစ်ဦး၏ နာမည်နှင့် မတူလှပေ။ တစ်ဖက်လူတွင် မကောင်းသော စိတ်မရှိသဖြင့် လီယန်ချူကလည်း မဆင်မခြင် မလုပ်ဆောင်ပေ။

ခေတ္တမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် သူက ဆက်မေးသည်။

"မင်းဆိုင်က ဘာတွေ ရောင်းတာလဲ"

အလွန်အားနည်းပုံရသည့် ထိုလူငယ်မှာ ဤစကားကို ကြားသောအခါ စိတ်အားထက်သန်လာပုံရသည်။

"ကျွန်တော်တို့ ဆိုင်က ရောင်းတဲ့ ပစ္စည်းတွေက အရမ်းစုံတယ်။ အကျဉ်းချုပ် ပြောရရင်တော့ ဆရာကြီး ဘာလိုအပ်သလဲ၊ အဲဒါကို ရောင်းပေးမှာပါ"

လီယန်ချူက "လေလုံးက တော်တော်ကြီးတာပဲ" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

လူငယ်က ခေါင်းညိတ်ပြသည်။

"ဘယ်သူက မပြောဘူးလဲဗျာ။ ဒါပေမဲ့ ဆိုင်ရှင်က ကျွန်တော်တို့ကို ဒီလိုပဲ ပြောခိုင်းထားလို့ပါ။ အမှန်တော့ ဒါက လိမ်ညာကြော်ငြာတာ မဟုတ်ပါဘူး။ ဆရာကြီး တကယ်လိုချင်တဲ့ ပစ္စည်းရှိရင် ပြောသာပြောကြည့်ပါ"

လီယန်ချူမှာ ဤမျှအထိ ဖော်ရွေပြီး ပွင့်လင်းလှသော သရဲတစ်ကောင်နှင့် တွေ့ရသောအခါ ပြန်မေးစရာပင် ပျောက်သွားသည်။ ယခုတစ်ခေါက် ကျိုဖုန်းတောင်သို့ လာခြင်းမှာ ရတနာရှာရန် မဟုတ်ဘဲ ငရဲပြည် ကျူးကျော်မှုအကြောင်း သိလို၍ ဖြစ်သည်။

ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် လီယန်ချူက ရုတ်တရက် မေးလိုက်သည်။

"သတင်းတွေရော ရောင်းလား"

"ရောင်းတယ်"

ဝတ်စုံနှင့် နာမည်က လုံးဝ မလိုက်ဖက်လှသော လူငယ် ရှန်ကွမ်းကျူရှီးက

"သတင်း အမျိုးအစားပေါ် မူတည်ပြီး ဈေးနှုန်းက ကွဲပြားပါတယ်။ ဆရာကြီး ဘာမေးချင်လို့လဲ"

လီယန်ချူက တည်ငြိမ်စွာပင်

"ငရဲပြည် ကျူးကျော်မှု ဆိုတာ တကယ်တော့ ဘယ်လိုမျိုးလဲ"

ဘေးမှ ကျိုးရွှန်ဖုန်းမှာ ထိုစကားကို ကြားသောအခါ အံ့သြတုန်လှုပ်စွာဖြင့် မျက်လုံးပြူးသွားသည်။

ဆိုင်အကူ လူငယ်လေးမှာလည်း ခေတ္တမျှ ကြောင်သွားပြီး မှင်သက်သွားတော့သည်။ သို့သော်လည်း ခဏအကြာတွင် သူ၏ ဖော်ရွေသော အပြုံးကို ပြန်လည်ရရှိလာကာ

"ဆရာကြီး မေးလိုက်တဲ့ သတင်းက တကယ့်ကို အကြီးကြီးပဲ။ ငရဲပြည် ကျူးကျော်မှု ဆိုတာက ကိစ္စသေးသေးလေး မဟုတ်ဘူးလေ"

လီယန်ချူက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ

"မသိတာလား၊ မပြောနိုင်တာလား"

ရှန်ကွမ်းကျူရှီးက တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်နှင့်ပင်

"ဒီသတင်းကို သိချင်ရင်တော့... ပိုက်ဆံ ပိုပေးရမယ်"

လီယန်ချူ - "............"

ယခုအခါ သူသည် အလွန်ပင် ချမ်းသာကြွယ်ဝနေသူ ဖြစ်ရာ အရင်းအမြစ်များမှာ သူ၏အတွက် ပြဿနာ မဟုတ်ပေ။

"ဒီသတင်းက ဘာဈေးရှိလဲ"

ရှန်ကွမ်းကျူရှီးက ပြုံးကာ

"တတိယအဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်ရဲ့ ယန်ဝိညာဉ် တစ်ခု"

လီယန်ချူ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

"တခြားပစ္စည်းနဲ့ မရဘူးလား"

ရှန်ကွမ်းကျူရှီးက ပြုံး၍ပင်

"ဒါက ဆိုင်ရဲ့ စည်းကမ်းပါ။ ပစ္စည်းတစ်ခုမှာ ဈေးတစ်ခုပဲရှိတယ်၊ လဲလှယ်လို့ မရပါဘူး"

ဈေးကို စိတ်ကြိုက်သတ်မှတ်နေပြီးတော့ မင်းက ဆိုင်ရှင် မဟုတ်ဘူးလို့ ပြောသေးတယ်... လီယန်ချူက အေးစက်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။

"တတိယအဆင့် ကျွမ်းကျင်သူဆိုတာ ဂေါ်ဖီထုပ် မဟုတ်ဘူးလေ။ ယန်ဝိညာဉ် တစ်ခု ဟုတ်လား။ မင်း တကယ်ပဲ ပါးစပ်ကြီးတာပဲ"

ရှန်ကွမ်းကျူရှီးက တည်ကြည်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"ဒီဆိုင်က စီးပွားရေးပဲ လုပ်တာပါ၊ လူမသတ်ဘူး။ ဆရာကြီး ဒီသတင်းကို လိုချင်ရင်တော့ တတိယအဆင့် ကျွမ်းကျင်သူတစ်ယောက်ရဲ့ ယန်ဝိညာဉ်ကို ယူလာခဲ့ပါ"

လီယန်ချူ၏ မျက်နှာမှာ ပျက်ယွင်းသွားသည်။

"လူမသတ်ဘူး ဆိုပေမဲ့ ဒီလို စီးပွားရေးမျိုး လုပ်နေတဲ့ မင်းတို့ဆိုင်ကလည်း ဘယ်လောက်မှ မကောင်းနိုင်ပါဘူး"

တစ်ဖက်လူက မျက်နှာပျက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ ရှန်ကွမ်းကျူရှီးက အေးဆေးစွာပင်

"ဆရာကြီး သေချာစဉ်းစားပါဦး။ ဒီမြို့ဟောင်းထဲမှာ လက်ပါမိရင်တော့ ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ အရာတွေနဲ့ တွေ့ရမှာတင်မကဘူး၊ မြို့ထဲကနေ အတင်းအဓမ္မ နှင်ထုတ်ခံရလိမ့်မယ်။ အရှုံးကြီးလိမ့်မယ်နော်"

သို့သော်လည်း လီယန်ချူက လုံးဝ ဂရုမစိုက်ဘဲ အေးစက်စွာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။

"အဲဒါ ဘာဖြစ်လဲ၊ ငါက ဒီအတိုင်း လာကြည့်ရုံတင်ပဲလေ။ မင်းက ငါ့ကို ခြိမ်းခြောက်နေတာလား"

လီယန်ချူ၏ စကားဆုံးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက်...

တောင်ကြီးတစ်လုံးကဲ့သို့ ကြီးမားလှသော ဖိအားများ ပတ်ဝန်းကျင်သို့ ပျံ့နှံ့သွားတော့သည်။

ရှန်ကွမ်းကျူရှီး - "................"

သူ၏ ရင်ထဲတွင် ဒိန်းခနဲ ဖြစ်သွားပြီး အလွန်ပင် ထိတ်လန့်သွားသည်။

ဒါ ဘယ်ကရောက်လာတဲ့ အဖေကြီးလဲ

ယခင်က တည်ငြိမ်နေသော အမူအရာများမှာ ပျက်စီးသွားပြီး အမြန်ပင် ရှင်းပြလိုက်ရသည်။

"ဆရာကြီး ဘာမှ အထင်မလွဲပါနဲ့။ ခုနက ကျွန်တော် သေချာ မရှင်းပြမိလို့ပါ။ အဲဒီ ယန်ဝိညာဉ်က တရားသောသူ ဖြစ်စရာ မလိုပါဘူး၊ နတ်ဆိုးလမ်းစဉ်က လူတွေဆိုလည်း ရပါတယ်။ ဒါက ကောင်းကင်ဘုံကိုယ်စား အရေးယူတာဆိုတော့ တစ်ချက်ခုတ် နှစ်ချက်ပြတ် မဟုတ်ဘူးလား"

လီယန်ချူက ထိုစကားကို ကြားမှ အေးစက်စွာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။ သို့သော်လည်း သူ၏ ကိုယ်ပေါ်မှ တောင်ကြီးတစ်လုံးကဲ့သို့ ဖိအားများကို ပြန်လည်ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး ကျောက်စိမ်းကဲ့သို့ နူးညံ့ခန့်ညားသော တာအိုဆရာတစ်ဦးအဖြစ် ပြန်ပြောင်းသွားသည်။

"ဒါမှ လူစကားနဲ့ တူသေးတာ"

ဘေးမှ ကျိုးရွှန်ဖုန်းလည်း သက်ပြင်းချနိုင်တော့သည်။ ခုနက သူ၏ ပုခုံးပေါ်တွင် တောင်ကြီးတစ်လုံး တင်ထားသကဲ့သို့ ခံစားခဲ့ရသည်။ သူသည်လည်း တတိယအဆင့် ရောက်ခါစ ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦး ဖြစ်သော်လည်း သူ၏ဘေးမှ ဤချောင်မိတ်ဆွေနှင့် ဤမျှအထိ ကွာခြားလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။

သူတို့နှစ်ဦးသည် ကျန်းစန်း၏ ကုန်စုံဆိုင်ထဲမှ ခေတ္တ ဆုတ်ခွာလာခဲ့ကြသည်။ လီယန်ချူ ခုနက စမ်းသပ်ကြည့်ရာတွင် မြို့ထဲ၌ ကျင့်ကြံခြင်း စွမ်းအားများကို အသုံးပြု၍ ရနေသည်ကို တွေ့ရသဖြင့် ဤနေရာတွင် ထူးဆန်းသော စည်းမျဉ်းများ မရှိကြောင်း သိလိုက်ရသည်။

ကျိုးရွှန်ဖုန်းသည် လမ်းမပေါ်တွင် လျှောက်လှမ်းရင်း ဘေးဝဲယာမှ အနက်ရောင် ကျောက်တုံးများဖြင့် တည်ဆောက်ထားသော ဖိနှိပ်မှုရှိသည့် အိမ်များကို ကြည့်လိုက်သည်။

လီယန်ချူက "ဒီမြို့ဟောင်းက သာမန် သရဲမြို့တွေနဲ့ တော်တော် ကွဲပြားတာပဲ" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

ကျိုးရွှန်ဖုန်းက ခေါင်းညိတ်ပြသည်။

"ဟုတ်တယ်ဗျ။ ဒီမြို့ထဲမှာ အန္တရာယ်ရှိတဲ့ နေရာတွေ အများကြီးရှိသလို ရတနာတွေလည်း အများကြီး ရှိတယ်။ ချောင်မိတ်ဆွေ၊ ကျွန်တော် လိုက်ပြရမလား"

လီယန်ချူ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူ အားနေသည်ဖြစ်ရာ ဤကျိုဖုန်းတောင် မြူထုထဲတွင် ရုတ်တရက် ပေါ်လာသော မြို့ဟောင်းကြီးကို ပို၍ လေ့လာလိုစိတ် ရှိနေသည်။

သူသည် ကျိုးရွှန်ဖုန်းကို ဆိုင်ထဲတွင် ဘာတွေ အရောင်းအဝယ် လုပ်ခဲ့သလဲဟု မမေးမြန်းပေ။ ၎င်းမှာ ကျိုးရွှန်ဖုန်း၏ ပုဂ္ဂလိက ကိစ္စသာ ဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

သူတို့နှစ်ဦးသည် မြို့ဟောင်းကြီးအတွင်းတွင် အေးအေးလူလူ လျှောက်လှမ်းနေကြပြီး လီယန်ချူမှာမူ ဤနေရာကို လည်ပတ်ကြည့်ရှုရန် လာသူတစ်ဦးနှင့်ပင် တူနေတော့သည်။