အခန်း (၈၆၇-၈၆၈)

အခန်း (၈၆၇) - ဟင်းလင်းပြင်လမ်းစဉ်၊ လျှို့ဝှက်သည်းခြေ၊ ငရဲပြည်မှ သရဲကြီးများကို ဖမ်းဆီးခြင်း၊ ကျင့်ကြံသူ အမျိုးသမီးငယ်နှင့် ဘေးရန်ကင်းစင်စေသော အမွှေးတိုင်

လီယန်ချူနှင့် ကျိုးရွှန်ဖုန်းတို့သည် စံအိမ်ကြီး၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာသို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။ ထိုနေရာရှိ ရေကန်အလယ်မှ မဏ္ဍပ်ငယ်လေးအတွင်း၌ တရုတ်နန်းတွင်း အရာရှိဝတ်စုံ ဝတ်ဆင်ထားသော သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားတစ်ဦးနှင့် လှပချောမောသော မိန်းကလေးတစ်ဦးတို့သည် စစ်တုရင် ကစားနေကြသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

သူတို့နှစ်ဦးမှာ ဤလောကနှင့် အဆက်အသွယ် ပြတ်တောက်နေသကဲ့သို့ပင်။ အခုနက စံအိမ်အပြင်ဘက်၌ ထိုမျှပြင်းထန်သော တိုက်ပွဲများ ဖြစ်ပွားခဲ့သော်လည်း သူတို့မှာမူ အနည်းငယ်မျှပင် တုန်လှုပ်ခြင်းမရှိဘဲ တည်ငြိမ်နေကြသည်။

လီယန်ချူ၏ မျက်လုံးများအတွင်း မှော်အလင်းတန်းများ လင်းလက်သွားပြီး ဝိညာဉ်မျက်စိအတတ် ဖြင့် ကြည့်လိုက်သောအခါ... သူတို့နှစ်ဦး၏ ရှေ့တွင် ပါးလွှာသော အလင်းတားဆီးလွှာတစ်ခု ရှိနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ဤအတားအဆီးကပင် သူတို့အား ပတ်ဝန်းကျင်လောကနှင့် သီးခြားခွဲထုတ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။

ဤအတားအဆီးမှာ သာမန် "တားမြစ်ချက်ကျိန်စာ" မျိုးမဟုတ်ဘဲ အဆင့်အတန်း အလွန်မြင့်မားကာ ၎င်းအတွင်း၌ ပါဝင်သော စွမ်းအားမှာလည်း အလွန်ပင် ဆန်းကြယ်လှသည်။ လူတစ်ဦးအား ဤနေရာ၌ ရှိနေသလိုလို၊ မရှိသလိုလို ခံစားချက်မျိုးကို ပေးစွမ်းနေသည်။

"ဒါက ဟင်းလင်းပြင်လမ်းစဉ် နဲ့ ဆက်စပ်နေပုံရတယ်။ ပြီးတော့ ဒါက တကယ့်လူတွေမဟုတ်ဘဲ ပုံရိပ်ယောင် သက်သက်လည်း ဖြစ်နိုင်တယ်"

ဟု လီယန်ချူက စိတ်ထဲမှ မှတ်ချက်ချလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူ၏အကြည့်မှာ ထိုနေရာရှိ နတ်ဆေးပင်များပေါ်သို့ ကျရောက်သွားပြီး တိုးညှင်းသော အသံဖြင့်

"ဒါတွေက မင်းပြောတဲ့ ဆေးပင်တွေလား"

ဟု မေးလိုက်သည်။

ကျိုးရွှန်ဖုန်းက ခေါင်းငြိမ့်ပြကာ "ဟုတ်ပါတယ်၊ ဒီနေရာပါပဲ" ဟု ဖြေလိုက်သည်။

ရုတ်တရက် ကျိုးရွှန်ဖုန်း၏ မျက်လုံးများ ဝင်းလက်သွားသည်။ ယခင်က သူ ဤစံအိမ်သို့ ရောက်လာစဉ်က ဆေးပင်များစွာ ရှိသည်ကို မြင်ခဲ့သော်လည်း အသေအချာ မကြည့်ခဲ့ရပေ။ အဓိကမှာ မဏ္ဍပ်အတွင်းရှိ ထိုလူနှစ်ဦး၏ အရှိန်အဝါမှာ အလွန်ပင် ထိတ်လန့်ဖွယ်ကောင်းလှသဖြင့်... နှစ်ပေါင်းများစွာ လောကအနှံ့ ကျင်လည်ခဲ့သော ကျိုးရွှန်ဖုန်း၏ အတွေ့အကြုံအရ "မကောင်းသော အငွေ့အသက်" ရှိသည့်နေရာတွင် အတင်းအကျပ် မနေလိုသဖြင့် အမြန်ပြန်ထွက်သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ယခုမူ လီယန်ချူနှင့်အတူ ပါလာသဖြင့် မည်သူ့ကိုမျှ ကြောက်စရာမလိုတော့ဘဲ အသေအချာ လေ့လာကြည့်သောအခါ သူ့ကို အလွန်ပင် စိတ်လှုပ်ရှားသွားစေသည့် ရတနာတစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူ၏ အသက်ရှူသံများပင် ပြင်းထန်လာပြီး

"ကိုးပါးနေမင်းပန်း ဒီမှာ တကယ်ပဲ ကိုးပါးနေမင်းပန်း ရှိနေတာပဲ"

၎င်းမှာ မျိုးသုဉ်းလုနီးပါး ဖြစ်နေပြီဖြစ်သော နတ်ဆေးပင်ဖြစ်ပြီး ပြင်းထန်သော "ယန်" စွမ်းအား များ ကိန်းအောင်းနေသည်။ ထူးခြားသည်မှာ ဤဆေးပင်သည် ယောက်ျားပီသမှုကို အားကောင်းစေသော အရာများထဲတွင် အလွန်ပင် ရှားပါးလှသည်။ ဒဏ္ဍာရီအရ နန်းတွင်းမှ မိန်းမစိုးများပင် ဤဆေးပင်ကို စားသုံးပါက ယောက်ျားအင်္ဂါ ပြန်လည်ပေါက်ဖွားနိုင်သည်ဟု ဆိုကြသည်။

ထိုအရာကို မြင်သောအခါ ကျိုးရွှန်ဖုန်းမှာ မျက်လုံးများ အရောင်တောက်လာတော့သည်။

လီယန်ချူက "ဘာဖြစ်လို့လဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။

ကျိုးရွှန်ဖုန်းက ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးမှ အလေးအနက်ပုံစံဖြင့်

"ကျွန်တော့်မှာ သူငယ်ချင်းတစ်ယောက် ရှိတယ်။ သူက ဒီလိုဆေးပင်မျိုးကို အလွန်အမင်း လိုအပ်နေတာပါ။ ဒီပန်းလေးကို ကျွန်တော့်ကို ပေးလို့ရမလား။ ကျွန်တော် ဒီပန်းလေးတစ်ပွင့်ပဲ ယူပါ့မယ်"

ဟု ပြောလိုက်သည်။

ကျိုးရွှန်ဖုန်း၏ လေသံမှာ အလွန်ပင် အရေးတကြီး လိုအပ်နေပုံရပြီး သူ၏ စိတ်ခံစားချက်ကို အတတ်နိုင်ဆုံး ထိန်းချုပ်နေရသည်။

လီယန်ချူက

"ဒီ 'ကိုးပါးနေမင်းပန်း' က ယောက်ျားအားကိုပဲ ဖြည့်ပေးတာလေ၊ ကျင့်ကြံခြင်းနဲ့ နတ်ဘုရားဖြစ်ဖို့ လမ်းစဉ်မှာ သိပ်ပြီး အထောက်အကူ မပြုပါဘူး"

ဟု ဆိုလိုက်သည်။

(သူက ဒီပန်းကို သိနေတာလား...) ကျိုးရွှန်ဖုန်းမှာ ဆေးပင်အမည်ကို တမင်မပြောဘဲ ထိန်ချန်ထားသော်လည်း လီယန်ချူ သိနေသည်ကို တွေ့သောအခါ အံ့အားသင့်သွားသည်။ သူသည် သက်ပြင်းတစ်ချက်ချကာ ခေါင်းငြိမ့်လိုက်ပြီး

"ကျွန်တော့်သူငယ်ချင်းက ဆေးလုံးဖော်စပ်ဖို့အတွက် ဒါကို ဆေးညွှန်းအဖြစ် လိုအပ်နေလို့ပါ။ သူ့ကို ကူညီပေးတဲ့ သဘောပါပဲ"

ဟု ဆိုသည်။

လီယန်ချူက ကျိုးရွှန်ဖုန်းကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်သည်။

ကျိုးရွှန်ဖုန်းသည် ရှေ့သို့တိုးကာ "ကိုးပါးနေမင်းပန်း" ကို အလွယ်တကူပင် ခူးယူလိုက်သည်။ ထို့နောက် အဖိုးတန်ရတနာတစ်ခုကဲ့သို့ အလွန်ဂရုတစိုက်ဖြင့် ကျောက်စိမ်းသေတ္တာအတွင်း ထည့်ကာ ရင်ဘတ်ထဲသို့ သိမ်းလိုက်ပြီး

"ချောင်အစ်ကိုကြီး... ကျေးဇူးအများကြီးတင်ပါတယ်ဗျာ။ မဟုတ်ရင် ဒီစံအိမ်ကြီးက အရမ်းကြောက်စရာကောင်းတော့ ဒီပန်းကို ရဖို့က တကယ်မလွယ်ဘူး"

လီယန်ချူက အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်သည်။ ကျိုးရွှန်ဖုန်းကဲ့သို့ လူငယ်လေးတစ်ဦးတွင် ဤကဲ့သို့ ဖွင့်ပြောရခက်သော ဝေဒနာ ရှိနေလိမ့်မည်ဟု သူ ထင်မထားခဲ့ပေ။ သနားစရာကောင်းလိုက်လေခြင်း။

ကျိုးရွှန်ဖုန်းက ဆက်ပြောသည်

"ချောင်အစ်ကိုကြီး... ကျွန်တော် နောက်ပိုင်းတော့ ဒီမြို့ဟောင်းကြီးကို ဆက်ပြီး စူးစမ်းဖို့ မလိုက်နိုင်တော့ဘူး ထင်တယ်။ ဒီဆေးပင်ကို ကျွန်တော့်သူငယ်ချင်းဆီ အမြန်ဆုံး သွားပို့ပေးရဦးမယ်"

လီယန်ချူမှာ ခဏမျှ မှင်တက်သွားပြီး

"ဒီလောက်တောင် အရေးကြီးလို့လား"

ကျိုးရွှန်ဖုန်းက အလေးအနက်ထား၍

"သူတစ်ပါးရဲ့ ယုံကြည်မှုကို ရထားတာဆိုတော့ အကောင်းဆုံးဖြစ်အောင် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားရမှာပေါ့ဗျာ"

လီယန်ချူ : "................"

ကျိုးရွှန်ဖုန်း ထွက်သွားလေပြီ။ တိမ်တိုက်တစ်စကိုမျှ မယူဆောင်သွားဘဲ ကိုးပါးနေမင်းပန်း တစ်ပွင့်ကိုသာ ယူဆောင်သွားခဲ့သည်။

ယခင်က ဤမြို့ဟောင်းကြီးအတွင်း လျှောက်သွားစဉ်က ရှေးဟောင်းစာအုပ်ကို ရခဲ့စဉ်ကပင် ကျိုးရွှန်ဖုန်းမှာ ထွက်သွားရန် အလျင်မလိုခဲ့ပေ။ ငရဲပြည်မှ သရဲနတ်ဘုရား နှစ်ပါး၏ လိုက်လံသတ်ဖြတ်မှုကို ခံရစဉ်၊ ကြောက်စရာကောင်းသော ကလေးမလေး၏ လိုက်လံမှုကို ခံရစဉ်ကပင် သူသည် ရှေ့တန်း၌ ရဲရဲဝံ့ဝံ့ ရှိနေခဲ့ပြီး လျှို့ဝှက်ချက်များကို စူးစမ်းလိုစိတ် အလွန်ပြင်းပြခဲ့သူ ဖြစ်သည်။

ယခုအခါတွင်မူ တတိယအဆင့် ကျွမ်းကျင်သူကိုပင် အသာလေး သတ်နိုင်သော လူစွမ်းကောင်းကြီးနှင့် အတူရှိနေသဖြင့် မြို့ဟောင်းကို စူးစမ်းရန် ပို၍လွယ်ကူနေသော်လည်း သူသည် ထွက်ခွာရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။ ထိုအချက်ကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် ဤ ကိုးပါးနေမင်းပန်း မှာ သူ၏ဘဝအတွက် မည်မျှအရေးကြီးကြောင်း သိသာလှသည်။

ကျိုးရွှန်ဖုန်း ထွက်သွားစဉ်က ခြေလှမ်းများမှာ ယခင်ကထက် များစွာပင် သွက်လက်နေတော့သည်။

လီယန်ချူလည်း မအံ့သြဘဲ မနေနိုင်ပေ။ ဤယောက်ျားအားတိုးဆေးမှာ သူ့အတွက် ဘာမှအသုံးမဝင်သော်လည်း ကျိုးရွှန်ဖုန်းအတွက်မူ အခြားသော ရတနာများထက်ပင် ပို၍ အရေးကြီးနေပုံရသည်။

သူသည် စံအိမ်ဟောင်းအတွင်း ခေတ္တမျှ ထပ်မံစူးစမ်းသော်လည်း အဖိုးတန်သည့်အရာ တခြားမတွေ့တော့ပေ။ နောက်ဆုံးတွင် မဏ္ဍပ်ကို ထပ်မံဖြတ်ကျော်စဉ် စစ်တုရင်ကစားနေသည့် လူကြီးနှင့် မိန်းကလေးကို ထပ်မံကြည့်လိုက်မိသည်။

လီယန်ချူ၏ မျက်လုံးများတွင် စဉ်းစားခန်းများ ဝင်လာသည်။ သူ မြို့ထဲ၌ တွေ့ခဲ့သော "ကျန်းစန်း ကုန်စုံဆိုင် မှ အာကွမ်းကျူရှီး ဝတ်ထားသည်မှာ သရဲရဲမက် ဝတ်စုံ ဖြစ်သည်။ သို့သော် ဤလူကြီး ဝတ်ဆင်ထားသည်မှာ နန်းတွင်းအရာရှိ ဝတ်စုံ ဖြစ်နေသည်။

"အကယ်၍ ဒီမြို့က ငရဲပြည် က လာတာဆိုရင်၊ သူတို့နှစ်ယောက်လုံးက ငရဲတရားရုံး က လူတွေများလား"

ထိုသို့တွေးမိသောအခါ လီယန်ချူသည် ဤမြို့ဟောင်းကြီးအပေါ် ပို၍ပင် စိတ်ဝင်စားလာတော့သည်။ သရဲရဲမက်တစ်ဦးက မြို့ထဲ၌ ဆိုင်ဖွင့်ကာ လူသားတွေနဲ့ ကုန်သွယ်မှု လုပ်နေရအောင်၊ အရာရှိတစ်ဦးက လောကပြင်ပကဲ့သို့ နေရာမျိုးမှာ စစ်တုရင်ကစားနေရအောင်... အဲဒီမှာ ဘာတွေများ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သလဲ ဤမြို့ဟောင်းကြီးအတွင်း၌ ဖုံးကွယ်ထားသော လျှို့ဝှက်ချက်များမှာ အလွန်ပင် များပြားလှသည်။

လီယန်ချူသည် အကြည့်ကို လွှဲလိုက်ပြီးနောက် ပြန်လှည့်ထွက်လာခဲ့သည်။ သူသည် ကျန်းစန်းကုန်စုံဆိုင် သို့သွား၍ အာကွမ်းကျူရှီးနှင့် ကုန်သွယ်မှုပြုလုပ်ရင်း ငရဲပြည်မှ ကျူးကျော်မှုသတင်းများကို စုံစမ်းရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

သူ၏ နောက်ကျောပြင်သည် စံအိမ်ကြီးအပြင်သို့ ထွက်ခွာသွားချိန်တွင်... မဏ္ဍပ်အတွင်း၌ စစ်တုရင်ကစားနေသော အရာရှိနှင့် မိန်းကလေးတို့မှာ တပြိုင်နက်တည်း ခေါင်းကို လှည့်၍ ကြည့်လိုက်ကြလေတော့သည်။

ကျိုးရွှန်ဖုန်းသည် လီယန်ချူနှင့် ခွဲခွာပြီးနောက် မြို့အပြင်သို့ထွက်ကာ တိတ်ဆိတ်သော နေရာတစ်ခု ရှာရန် ကြံစည်နေသည်။ "ကိုးပါးနေမင်းပန်း" လက်ထဲရှိနေပြီဆိုမှတော့ တစ်လောကလုံး သူ့လက်ထဲရောက်နေသလိုပင်။ ကျင့်ကြံပြီး နတ်ဘုရားဖြစ်ဖို့ထက် ဒါက ပိုအရေးကြီးသည် မဟုတ်ပါလား။

ကျိုးရွှန်ဖုန်း စိတ်ရွှင်မြူးနေစဉ်မှာပင်...

လမ်းခုလတ်၌ အနက်ရောင်ဝတ်စုံနှင့် ဦးထုပ်အမြင့်ကြီး ဆောင်းထားသော အမျိုးသားတစ်ဦးကို ထပ်မံတွေ့လိုက်ရပြန်သည်။ ထိုသူ၏ ဦးထုပ်ပေါ်တွင် "လောကငြိမ်းချမ်းပါစေ" ဟူသော စာလုံးကြီး လေးလုံး ရေးထားသည်။ လက်ထဲတွင် သရဲခေါ်တုတ် နှင့် သံကြိုးများကို ကိုင်ဆောင်ထားသည်။

"................"

ကျိုးရွှန်ဖုန်း၏ နှုတ်ခမ်းများ တွန့်သွားပြီး အပြုံးများ ခဲသွားတော့သည်။

"အစ်ကိုကြီး... ဆုံလှချည်လား၊ ထမင်းစားပြီးပြီလားဗျ"

ဟေးဝူချန်း ( အနက်ရောင် သေမင်းတမန်) က အမူအရာမရှိဘဲ တည်ငြိမ်စွာပင်

"မင်းကို ဒီမှာ တမင်စောင့်နေတာ" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

ကျိုးရွှန်ဖုန်း ကြောင်သွားသည်

"ကျွန်တော့်ကို စောင့်နေတာ"

ထိုစဉ် အခြားပုံရိပ်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြန်သည်။ ထိုသူမှာ အဖြူရောင်ဝတ်စုံနှင့် ဖြစ်ပြီး ဦးထုပ်ပေါ်တွင် တွေ့ရသည်မှာ လာဘ်ရခြင်းဖြစ်သည်ဟူသော စာလုံးများ ပါရှိသည်။ ပိုင်ဝူချန်း ( အဖြူရောင် သေမင်းတမန်) ပင် ဖြစ်သည်။ ငရဲပြည်မှ သရဲနတ်ဘုရား နှစ်ပါးစလုံးက ကျိုးရွှန်ဖုန်းကို ဝန်းရံပိတ်ဆို့လိုက်ကြသည်။

ပိုင်ဝူချန်းက အေးစက်စွာ ပြုံးရင်း

"မင်း အဲဒီတာအိုဆရာ ဘေးမှာ ရှိနေတုန်းက မင်းကို ထိဖို့ မလွယ်ဘူး။ အခုတော့ မင်း တစ်ယောက်တည်းပဲဆိုတော့... ပစ္စည်းကို အမြန်ဆုံး ထုတ်ပေးလိုက်စမ်း"

ကျိုးရွှန်ဖုန်း သဘောပေါက်သွားသည်

"ခုနကတည်းက ခင်ဗျားတို့ ကျွန်တော့်နောက်ကို တောက်လျှောက် လိုက်နေတာကိုး"

ပိုင်ဝူချန်းက လှောင်ပြုံးပြုံးကာ

"ဒီမြို့ထဲမှာ ငါတို့ရဲ့ အာရုံကနေ မင်း လွတ်အောင် မပုန်းနိုင်ပါဘူး။ မင်းက ပြန်လာရဲသေးတယ်ပေါ့ အဲဒီတာအိုဆရာသာ မင်းဘေးမှာ မရှိရင် ခုနကတည်းက မင်းကို လူဖြစ်အောင် သင်ပေးပြီးပြီ "

သေမင်းတမန် နှစ်ပါးပင်လျှင် လီယန်ချူကို ကြောက်နေကြသည်ကိုး။ ကျိုးရွှန်ဖုန်းမှာ နောင်တရမိသွားသည်။ ချောင်အစ်ကိုကြီး ဘေးမှာပဲ ဆက်နေခဲ့သင့်သည်။ "ကိုးပါးနေမင်းပန်း" ကို ရလိုက်သဖြင့် အလွန်စိတ်လှုပ်ရှားသွားပြီး အမြန်စားသုံးချင်နေမိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ဤပြဿနာက သူ့ကို စိတ်အနှောင့်အယှက် ပေးနေသည်မှာ ကြာပြီ မဟုတ်ပါလား။

ကျိုးရွှန်ဖုန်းက အတင်းအပြုံးလုပ်ကာ

"အစ်ကိုတို့... ကျွန်တော်နဲ့ ကျွန်တော်တို့ ချောင်ချောင် ဆရာနဲ့က အလွန်ရင်းနှီးတာပါ။ ဒီမြို့က ကျဉ်းကျဉ်းလေးပါ၊ တကယ်လို့ တိုက်ပွဲဖြစ်လို့ သူ့ကို ခေါ်မိရင် ခင်ဗျားတို့အတွက် မကောင်းဘူးနော်"

ပိုင်ဝူချန်းက အေးစက်စွာ လှောင်လိုက်သည်

"ငါတို့က အဲဒီတာအိုဆရာနဲ့ ရန်မဖြစ်ချင်တာ မှန်ပေမဲ့ သူ့ကို ကြောက်နေတာ မဟုတ်ဘူး။ သူ့နာမည်ကို သုံးပြီး ငါတို့ကို လာမခြောက်နဲ့ ဒီမြို့ထဲမှာ အာရုံခံစားမှုတွေကို ပိတ်ဆို့ထားတဲ့ တားမြစ်ချက်တွေ ရှိတယ်ဆိုတာ မင်း မသိဘူးလား။ အရှိန်အဝါတွေကိုလည်း ကာကွယ်ထားပြီးသား စိတ်ချပါ၊ မင်း လုံးဝ မပြေးနိုင်တော့ပါဘူး"

ကျိုးရွှန်ဖုန်း သိပါသည်၊ ပိုင်ဝူချန်း ပြောသည်မှာ အမှန်ပင်။ ဤမြို့ဟောင်းအတွင်း၌ ဟေးပိုင်ဝူချန်း (သေမင်းတမန်နှစ်ပါး) ၏ စွမ်းအားမှာ အလွန်ပင် ထိတ်လန့်ဖွယ် ကောင်းလှသည်။ သူသည် ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် အကျယ်ကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"ချောင်အစ်ကိုကြီး ကယ်ပါဦး"

အရှိန်အဝါကို ပိတ်ထားနိုင်ပေမဲ့၊ အသံကိုတော့ မပိတ်နိုင်လောက်ပါဘူး။

ဟေးဝူချန်းက အေးစက်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်

"မင်းကို ဖမ်းဖို့ ငါတို့ အများကြီး ပြင်ဆင်ထားပြီးသားပါ"

ကျိုးရွှန်ဖုန်း၏ မျက်နှာ ပျက်သွားသည်။ ဤနေရာ၌ "သရဲတံတိုင်း" ကဲ့သို့သော အသံလုံ တားမြစ်ချက်တစ်ခု ရှိနေသည်ကို သူ သတိထားမိလိုက်သည်။

လီယန်ချူသည် မှတ်ဉာဏ်ထဲရှိ လမ်းကြောင်းအတိုင်း ကျိုးရွှန်ဖုန်း ခေါ်သွားခဲ့ဖူးသော ကုန်စုံဆိုင် သို့ ရောက်လာခဲ့သည်။ ပထမအကြိမ် ရောက်စဉ်က ထိုဆိုင်မှာ ပစ္စည်းစင်များ၊ စားပွဲများ၊ ကုလားထိုင်များဖြင့် သာမန်ဆိုင်တစ်ဆိုင်ကဲ့သို့ပင်။ သို့သော် ထိုဆိုင်နောက်ကွယ်၌ သရဲရဲမက်တစ်ဦးက ဆိုင်ဝန်ထမ်း လုပ်နေလိမ့်မည်ဟု မည်သူမျှ ထင်မည်မဟုတ်ပေ။ ထို့ပြင် ထိုရဲမက်မှာ အာကွမ်းကျူရှီး ဆိုသော ကဗျာဆန်သည့် အမည်ရှိနေပြန်သည်။

လီယန်ချူ ဆိုင်ထဲသို့ ဝင်လိုက်သော်လည်း မှင်တက်သွားရသည်။ ဆိုင်တစ်ခုလုံးမှာ ဗရပွ ဖြစ်နေပြီး ပစ္စည်းစင်များ၊ ပရိဘောဂများမှာ ပြိုလဲပျက်စီးနေသည်။ ထိုရဲမက်လေးကိုလည်း မတွေ့ရတော့ပေ။

"ဓားပြတိုက်ခံရတာလား" လီယန်ချူ၏ မျက်နှာ မှောင်ကျသွားသည်။ ဤမြို့ထဲရှိ အဆောက်အဦးများတွင် ပျက်စီးခြင်းမှ ကာကွယ်ထားသော တားမြစ်ချက်များ ရှိသည်။ ခုနက စံအိမ်ကြီးထဲ၌ တိုက်ပွဲဖြစ်စဉ်ကပင် ပစ္စည်းများ သိပ်မပျက်စီးခဲ့ပေ။ ယခုမူ ဤဆိုင်မှာ အမှန်တကယ်ပင် အဖျက်ဆီး ခံထားရခြင်း ဖြစ်သည်။

လီယန်ချူ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသည်။ တတိယအဆင့် ကျွမ်းကျင်သူ၏ ဝိညာဉ်ကို ဖမ်းဆီးလာပြီးမှ ကုန်သွယ်ဖို့ လာခဲ့သော်လည်း ဆိုင်က အဖျက်ဆီး ခံလိုက်ရသည်ကိုး။

"ဒီလို အဖျက်ဆီး ခံရမှန်းသိရင် ငါကိုယ်တိုင်ပဲ ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်ပါတယ်"

ဟု သူ တွေးလိုက်မိသည်။

သို့သော်လည်း စိတ်ကူးသက်သက်သာ ဖြစ်သည်။ ထိုရဲမက်လေးမှာ နာကျည်းချက် အာဃာတ မရှိသည့်အပြင် စနစ်တကျ စီးပွားရေးလုပ်နေသူ ဖြစ်ရာ အကြောင်းမဲ့ သွားဖျက်ဆီး၍ မရပေ။ ဤမြို့ထဲ၌ အာရုံခံစားမှုများ ပိတ်ထားသဖြင့် လီယန်ချူအနေဖြင့်လည်း မည်သည့်အသံမျှ မကြားခဲ့ရပေ။ သူ ဆိုင်ထဲ၌ လိုက်ရှာသော်လည်း ထူးခြားသည့်အရာ ဘာမှမတွေ့ရတော့ပေ။

သူ ပြန်ထွက်ရန် ပြင်စဉ်တွင်... ကြမ်းပြင်ပေါ်ရှိ သံပြားတစ်ခုကို သတိထားမိလိုက်သည်။ ထိုသံပြားမှာ အနက်ရောင်ဖြစ်ပြီး လက်ဝါးခန့် အရွယ်အစားရှိကာ စတုရန်းပုံစံ ဖြစ်သည်။ လီယန်ချူ ထိုသံပြားကို ကောက်ယူကြည့်သော်လည်း ထူးခြားသည့် စွမ်းအားမျိုး မတွေ့ရပေ။ သို့သော် ပျက်စီးနေသော ဆိုင်ထဲ၌ ဤသံပြားက အဆန်းဆုံးဖြစ်နေသဖြင့် သူ သိမ်းဆည်းထားလိုက်သည်။

ဆိုင်တစ်ဆိုင်တည်း အဖျက်ဆီးခံရခြင်းမှာ တိုက်ဆိုင်မှုဟု ယူဆနိုင်သော်လည်း... လီယန်ချူသည် ကျိုးရွှန်ဖုန်း ပြောခဲ့သည့် အခြားနေရာတစ်ခုသို့ ရောက်သွားသောအခါ ထိုနေရာမှာလည်း အဖျက်ဆီး ခံထားရသည်ကို တွေ့လိုက်ရပြန်သည်။

ကျိုးရွှန်ဖုန်း ပြောစကားအရ ဤဆိုင်မှ အမျိုးသမီးမှာ အလွန်ပင် ဆွဲဆောင်မှုရှိကာ တစ်ဖက်သားက သဘောကျလျှင် အတူတူ အိပ်စက်ရန်ပင် ဝန်မလေးသူ ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူမသည်လည်း အာကွမ်းကျူရှီးကဲ့သို့ပင် အဖိုးတန်ပစ္စည်းများကို အချင်းချင်း လဲလှယ်သော ကုန်သွယ်မှုမျိုးကိုသာ အဓိက လုပ်ဆောင်သူ ဖြစ်သည်။

"ဒါလည်း အဖျက်ဆီး ခံထားရပြန်ပြီလား"

လီယန်ချူ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ ပထမဆိုင်က ရဲမက် ပျောက်သွားသည်၊ ဒုတိယဆိုင်က အမျိုးသမီးလည်း ပျောက်သွားသည်။ သူသည် ကျိုးရွှန်ဖုန်း ပြောခဲ့သည့် ကျန်သော နေရာများကိုပါ လိုက်စစ်ကြည့်ရာ... အကုန်လုံးမှာ တစ်ခုမကျန် အဖျက်ဆီး ခံထားရသည်ကို တွေ့လိုက်ရတော့သည်။

"ဟင်"

ဤသည်မှာ တိုက်ဆိုင်မှု မဟုတ်တော့ပေ။

"ဒါ ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ"

လီယန်ချူသည် မူလက ဤမြို့ထဲ၌ ငရဲပြည်ကျူးကျော်မှု သတင်းများကိုသာ စုံစမ်းလိုခြင်း ဖြစ်သည်။ အမှန်တကယ်တော့ ရဲမက်လေး အာကွမ်းကျူရှီးထံမှ သတင်းကြီးကြီးမားမား ရလိမ့်မည်ဟု သူ မမျှော်လင့်ထားပေ။ ကျူးကျော်မှုဆိုသော ကိစ္စကြီးမှာ အဆင့်မြင့်ပုဂ္ဂိုလ်များသာ သိနိုင်သည့် ကိစ္စဖြစ်သည်ကိုး။ အာကွမ်းကျူရှီးမှာ နာမည်ကြီးသော်လည်း ရဲမက်ဝတ်စုံနှင့် ဆိုင်အလုပ်သမားမျှသာ ဖြစ်ရာ... လူ့လောက၌ ဟိုတယ်အလုပ်သမားတစ်ဦးကို သွားပြီး "နိုင်ငံတော်ရဲ့ နယ်စပ်စစ်ဆင်ရေး စီမံကိန်းကို သိလား" ဟု မေးလျှင် သိစရာ အကြောင်းမရှိသကဲ့သို့ပင်။

သို့သော်လည်း သူ စမ်းကြည့်ချင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ အခုတော့ ဆိုင်တွေ တစ်ခုပြီးတစ်ခု အဖျက်ဆီးခံရပြီး ရဲမက်တွေ ပျောက်ဆုံးကုန်ခြင်းက လီယန်ချူကို ပို၍ သတိထားမိစေသည်။ ဤသည်မှာ စိတ်တိုတတ်သော ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးက အခမဲ့ လိုချင်သဖြင့် ဆိုင်ဖျက်သွားခြင်းလား၊ သို့မဟုတ်... တစ်စုံတစ်ဦးက ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ လုပ်ဆောင်နေခြင်းလား။

လီယန်ချူသည် စဉ်းစားရင်းဖြင့် မြို့ထဲရှိ ကုန်စည်ဒိုင် ဆီသို့ အမြန်သွားလိုက်သည်။ ထိုနေရာမှာ ကုန်သွယ်မှုများ ပြုလုပ်ရာ နေရာဖြစ်သော်လည်း လူမျိုးစုံ ရောထွေးနေသည့် နေရာဖြစ်သည်။ ကျိုးရွှန်ဖုန်း ပြောစကားအရ ထိုနေရာတွင် ငရဲပြည်မှ သရဲနတ်ဘုရားများသာမက အစွမ်းထက်သော လေလွင့်သရဲများလည်း ရှိတတ်သည်။ ကုန်သွယ်သည့် ပစ္စည်းများမှာလည်း အမျိုးမျိုး အဖုံဖုံဖြစ်ရာ မိမိ၏ မျက်စိလျှင်လျှင် လျှင်သလို ပစ္စည်းကောင်းများ ရနိုင်သည့် နေရာဖြစ်သည်။

မြို့ဟောင်း၏ အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ... လူတစ်စုမှာ အလွန်ပင် ဟိတ်ဟန်ကြီးမားစွာ သွားလာနေကြသည်။ လေးသည်တော် အစောင့်အကြပ် ခြောက်ဆယ်၊ ခုနစ်ဆယ်ခန့်မှာ ကျောတွင် လေးများကို လွယ်ထားကြပြီး သူတို့၏ အကြည့်များမှာ ထက်မြက်ကာ ကိုယ်နေဟန်ထားမှာလည်း တည်ငြိမ်လှသည်။ အလယ်မှ မြင်းရထားကို ဆွဲနေသော သတ္တဝါမှာ "ဖိရှု" ( ရတနာများကို စုပ်ယူနိုင်သော ဒဏ္ဍာရီလာသတ္တဝါ) သွေးပါသော ထူးခြားသည့် သားရဲကြီး ဖြစ်သည်။

ထိုစဉ် လေးသည်တော်များက မြှားများကို ဆင်လိုက်ကြပြီး

ရှုး ရှုး ရှုး

"ဝုန်း"

အလွန်အစွမ်းထက်သော "ငတ်မွတ်နေသည့် သရဲ" တစ်ကောင်မှာ မြှားချက်များကြောင့် ဒဏ်ရာဗရပွ ဖြစ်နေလေပြီ။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် ထူးဆန်းသော မြှားများစွာ စိုက်ဝင်နေသည်။ အနီးကပ်ကြည့်ပါက ထိုမြှားများပေါ်တွင် ငရဲပြည်မှ သရဲကြီးများကို နှိမ်နင်းနိုင်သော အထူး "ကျိန်စာအဆောင်" များ ပါရှိနေသည်ကို တွေ့ရမည် ဖြစ်သည်။

မြေပြင်ပေါ်တွင်လည်း အခြားသော သရဲကြီးတစ်ကောင်မှာ မြှားချက်ပေါင်းများစွာကြောင့် အသက်ငင်နေလေပြီ။ လျန်ဝမ် စံအိမ်တော်မှ အစောင့်အကြပ်များ၏ မြှားပစ်အတတ်မှာ သာမန်အတတ်မဟုတ်ဘဲ ထိုအထူးကျိန်စာများနှင့် ပေါင်းစပ်လိုက်သောအခါ အလွန်ပြင်းထန်သော စွမ်းအားများ ထွက်ပေါ်လာခြင်း ဖြစ်သည်။

ခွန်အားကြီးမားလှသော သရဲကြီးများပင် လျန်ဝမ်စံအိမ်တော်၏ လက်ထဲ၌ မခုခံနိုင်တော့ပေ။ "ငတ်မွတ်သော သရဲ" မှာ ထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားသော်လည်း အစောင့်အကြပ်များ၏ မြှားချက်များက မိုးရွာသကဲ့သို့ ကျရောက်လာသဖြင့် သူ၏ ခြေထောက်များမှာ မြေပြင်တွင် မြှားဖြင့် အောက်သို့ စိုက်ကပ်ခံလိုက်ရပြီး တစ်ကိုယ်လုံး ဆူးပင်တစ်ပင်ကဲ့သို့ မြှားများ စိုက်ဝင်သွားတော့သည်။ ထိုအဆောင်များက သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ "ယင်" စွမ်းအားများကို ချုပ်တည်းထားလိုက်သည်။

ခဏချင်းအတွင်းမှာပင် ဤမြို့ထဲ၌ အစွမ်းထက်သော သရဲကြီး နှစ်ကောင်မှာ အဖမ်းခံလိုက်ရသည်။ ထို့နောက် အရပ်မြင့်မြင့်၊ ခန့်ခန့်ညားညားနှင့် အစောင့်အကြပ် နှစ်ဦး ထွက်လာပြီး လက်ထဲတွင် ကြိုးများကို ကိုင်ထားကြသည်။

ရှုး ရှုး

သူတို့ လက်ညှိုးညွှန်လိုက်သည်နှင့် ကြိုးများမှာ အလိုအလျောက် ပျံသန်းသွားပြီး သရဲကြီး နှစ်ကောင်ကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် တုပ်နှောင်လိုက်တော့သည်။ သုံးမီတာခန့် မြင့်သော သရဲကြီးများမှာ ထိုလျှော်ကြိုးဖြင့် အချည်ခံလိုက်ရသည်နှင့် ခန္ဓာကိုယ်များမှာ ကျုံ့ဝင်သွားပြီး သာမန်လူအရွယ်အစားခန့်သာ ကျန်တော့သည်။ လုံးဝ မလှုပ်နိုင်တော့ပေ။

အသေအချာ ကြည့်လိုက်ပါက ထိုအစောင့်အကြပ်များ၏ လက်ထဲ၌ လျှာအရှည်ကြီးနှင့် သရဲ၊ ခေါင်းမပါသော သရဲ စသည့် ငရဲပြည်မှ သရဲကြီး ခုနစ်ကောင်၊ ရှစ်ကောင်ခန့်မှာ အဖမ်းခံထားရပြီး ဖြစ်သည်။ လျန်ဝမ်စံအိမ်တော်မှ လူများသည်... ဤမြို့ဟောင်းကြီးအတွင်းသို့ ငရဲပြည်မှ သရဲကြီးများကို ဖမ်းဆီးရန်အတွက် တမင်လာခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။

အခြားသော စံအိမ်ဟောင်းကြီး တစ်ခုအတွင်း၌မူ...

ကျင့်ကြံသူ အမျိုးသားတစ်ဦးနှင့် အမျိုးသမီးတစ်ဦးတို့မှာ ထောင်ပေါင်းများစွာသော သရဲရဲမက်များ၏ ဝိုင်းရံပိတ်ဆို့ခြင်းကို ခံထားရသည်။ ထိုသရဲများမှာ တစ်ဦးချင်းစီအနေဖြင့် အစွမ်းမကြီးဘဲ အသိဉာဏ်မရှိကြသော်လည်း အရေအတွက်မှာ အလွန်များပြားလှသည်။ ထို့ပြင် အသတ်ခံရပြီးတိုင်း ချက်ချင်း ပြန်လည်ပေါ်ပေါက်လာသဖြင့် ကျင့်ကြံသူနှစ်ဦးမှာ အလွန်ပင် မျှော်လင့်ချက်မဲ့နေကြသည်။

စံအိမ်ကြီးတစ်ခုလုံးမှာ ထိုသရဲများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ မူလက သူတို့နှင့်အတူ အခြားလူ သုံးဦး ပါလာခဲ့သော်လည်း ထိုသူများမှာ သရဲများ၏ တိုက်ခိုက်မှုကြောင့် ခန္ဓာကိုယ်များပင် အပိုင်းပိုင်းအစစ ဆွဲဖြဲခံလိုက်ရပြီး ဖြစ်သည်။ သူတို့အားလုံးမှာ လေလွင့်ကျင့်ကြံသူ များဖြစ်ကြပြီး မြို့ဟောင်းကို စူးစမ်းရန် ခေတ္တအဖွဲ့ဖွဲ့လာကြခြင်း ဖြစ်သည်။

ပထမတော့ အရာအားလုံးမှာ အေးဆေးနေသော်လည်း စံအိမ်ထဲသို့ ရောက်သည်နှင့် အရပ်မျက်နှာ အနှံ့မှ သရဲများ ထွက်ပေါ်လာခြင်း ဖြစ်သည်။ အစပိုင်းတွင် သူတို့က သိပ်ဂရုမစိုက်ခဲ့သော်လည်း၊ အသတ်ခံရသော သရဲများမှာ ချက်ချင်း ပြန်လည်စုစည်းလာပြီး အဆင့်မြင့်သော သရဲများအဖြစ် ပြောင်းလဲလာသည်ကို မြင်သောအခါမှ ထိတ်လန့်သွားကြခြင်း ဖြစ်သည်။

ယခုအခါ သူတို့နှစ်ဦးဘေးတွင် အနက်ရောင် စက်ဝိုင်းတစ်ခု ရှိနေသဖြင့်သာ သရဲများမှာ အထဲသို့ မဝင်နိုင်ဘဲ အပြင်ဘက်မှသာ ဝိုင်းရံထားကြသည်။ ထိုသရဲများထဲတွင် မျက်လုံးများ နီမြန်းကာ အလွန်ကြောက်စရာကောင်းသော သရဲကြီးအချို့လည်း ပါဝင်နေသည်။

ကျင့်ကြံသူ အမျိုးသားမှာ အပြာရောင်ဝတ်စုံနှင့် ဖြစ်ပြီး လက်ထဲတွင် အလွန်ထက်မြက်သော ရှေးဟောင်းဓားတစ်လက်ကို ကိုင်ထားသည်။ အမျိုးသမီးမှာမူ အမူအရာမှာ အလွန်ရိုးသားဖြူစင်ပုံရသော်လည်း ခန္ဓာကိုယ်အချိုးအစားမှာမူ အလွန်ပင် ဆွဲဆောင်မှုရှိလှသည်။ သူမသည် လောကအတွေ့အကြုံ သိပ်မရှိဘဲ တောင်ပေါ်မှ ဆင်းလာသော တပည့်မလေးတစ်ဦးနှင့် တူသည်။

သူမ၏ လက်ကောက်ဝတ်တွင် လင်းလက်နေသော ကျောက်စိမ်းလက်ကောက်တစ်ခု ရှိနေပြီး လက်ထဲတွင် အမွှေးတိုင်တစ်ချောင်းကို ကိုင်ထားသည်။ ထိုအမွှေးတိုင်၏ ထိပ်ဖျားမှ အလင်းရောင်မှာ မှိန်လိုက်၊ လင်းလိုက် ဖြစ်နေပြီး မြေပြင်ပေါ်မှ အနက်ရောင်စက်ဝိုင်းမှာ ဤအမွှေးတိုင်နှင့် ဆက်စပ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

အမျိုးသမီးငယ်က

"ဒီ ဘေးရန်ကင်းစင်စေတဲ့ အမွှေးတိုင် က ဒီအန္တရာယ်ကို လုံးဝ မကာကွယ်နိုင်ဘူး။ ဒီနေရာကနေ အမြန်ထွက်ဖို့ နည်းလမ်းရှာရမယ်"

ဟု ဆိုလိုက်သည်။

အပြာရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူငယ်အမည်မှာ ချောင်းကျွင့် ဖြစ်သည်။

သူက အလေးအနက်ထား၍

"ဒီနေရာက တကယ်ကို အန္တရာယ်များတယ်။ ခဏနေရင် ငါတို့ အတင်းအဓမ္မ ထိုးဖောက်ထွက်ကြမယ်။ ငါ ဓားပျံ နဲ့ လမ်းဖောက်ပေးမယ်"

ဟု ပြောလိုက်သည်။

အမျိုးသမီးငယ်က ခေါင်းငြိမ့်လိုက်ပြီးနောက် အခြားအမွှေးတိုင်တစ်ချောင်းကို ထပ်မံ ထွန်းလိုက်သည်။ ဤအမွှေးတိုင်မှာ "ဘေးရန်ကင်းစင်စေသော အမွှေးတိုင်" ဖြစ်ပြီး အားကောင်းသော သရဲများ၏ တိုက်ခိုက်မှုကို ကာကွယ်ပေးနိုင်သည်။ သို့သော် ဤအမွှေးတိုင်မှာ ပို၍ အစွမ်းထက်သော သရဲနှင့် တွေ့လေလေ၊ ပို၍ အမြန် လောင်ကျွမ်းလေလေ ဖြစ်သည်။

သူမ ထိုအမွှေးတိုင်ကို ထွန်းလိုက်သည်နှင့်... ရုတ်တရက် အမွှေးတိုင်မှာ အလွန်အမင်း ပြင်းထန်စွာ လောင်ကျွမ်းသွားပြီး တစ်ခဏချင်းအတွင်း သုံးပုံနှစ်ပုံခန့် ကုန်သွားတော့သည်။ သူမသည် မယုံနိုင်စရာ ဖြစ်သွားပြီး မျက်လုံးများ ပြူးသွားတော့သည်။

ဤသည်မှာ အလွန်ကြောက်စရာကောင်းသော သရဲကြီးတစ်ကောင် ရောက်ရှိနေသည်ဟု အဓိပ္ပာယ်ရသည်။ သို့သော် သူမ၏ အကဲဖြတ်ချက်အရ ဘေးနားရှိ သရဲများမှာ ဤမျှအထိ မြန်မြန် မလောင်ကျွမ်းစေနိုင်ပေ။ အမျိုးသမီးငယ်မှာ ရုတ်တရက် နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ...

ထိုအမွှေးတိုင်သည် သူမ၏ နောက်ကွယ်ရှိ ချောင်းကျွင့်နှင့် နီးကပ်သွားသည်နှင့် တပြိုင်နက်... အမြန်ဆုံး လောင်ကျွမ်းသွားပြီး လုံးဝ ကုန်သွားတော့သည်။

အမျိုးသမီးငယ်မှာ တစ်ကိုယ်လုံး အေးစိမ့်သွားပြီး သတိလက်လွတ်ဖြင့် နောက်သို့ ခြေလှမ်းဆုတ်လိုက်မိသည်။

"မင်းပဲ မင်းကမှ ဒီသရဲတွေရဲ့ မြစ်ဖျားခံရာ အစစ်အမှန်ပဲ "

အခန်း (၈၆၈) - သင့်တော်သော ပုံသဏ္ဌာန်၊ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ထုတ်သုံးလာသော ဝှက်ဖဲများ

ချောင်းကျွင့်သည် ကျင့်ကြံသူ အမျိုးသမီးငယ်၏ စကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ သိသိသာသာပင် မှင်တက်သွားပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ

"မင်း ဘာတွေ ပြောနေတာလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။

အမျိုးသမီးငယ်သည် နောက်သို့ ခြေတစ်လှမ်း ဆုတ်လိုက်သည်။ သူမ၏ လက်ကောက်ဝတ်မှ ကျောက်စိမ်းကွင်းမှာ ကြီးမားလာပြီး သူမ၏ ပတ်ပတ်လည်၌ ပျံသန်းနေတော့သည်။ ၎င်းမှာ တစ်ခုမှ သုံးခု၊ သုံးခုမှ ကိုးခုအထိ ကွဲပွားသွားပြီး သူမ၏ ဘေးပတ်လည်၌ ဝိုင်းရံကာ ရတနာအလင်းတန်းများဖြင့် လွှမ်းခြုံထားလိုက်သည်။

ချောင်းကျွင့်၏ အကြည့်သည် အမျိုးသမီးငယ်၏ လက်ထဲတွင် လောင်ကျွမ်းကုန်ဆုံးသွားပြီဖြစ်သော

"ဘေးရန်ကင်းစင်စေသော အမွှေးတိုင်" ပေါ်သို့ ကျရောက်သွားပြီးနောက် တစ်စုံတစ်ခုကို နားလည်သွားဟန်ဖြင့်

"မင်းလက်ထဲမှာ ဒီလို ဆန်းဆန်းပြားပြား အစုတ်အပွားတွေ ဘယ်လောက်တောင် ရှိနေသေးတာလဲ"

နောက်ဆုံးစကားကို ပြောလိုက်ချိန်တွင် ချောင်းကျွင့်၏ လေသံမှာ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။ ချောင်းကျွင့်သည် အလွန်မာနကြီးသော လူငယ်တစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သူသည် ပါရမီထူးချွန်ပြီး ကျင့်ကြံဆင့် မြင့်မားကာ မျက်နှာအမူအရာမှာ အမြဲတမ်း အေးစက်နေတတ်သူဖြစ်သည်။ သို့သော် ယခုရှေ့တွင်ရှိနေသော ချောင်းကျွင့်မှာမူ လူကို စက်ဆုပ်ရွံရှာဖွယ်ကောင်းသော အငွေ့အသက်မျိုး ပေးစွမ်းနေသည်။

သူ၏ မျက်လုံးများမှာလည်း မူလချောင်းကျွင့်၏ အကြည့်နှင့် လုံးဝ ခြားနားနေတော့သည်။

သူသည် လက်ကို ခပ်ဖွဖွ မြှောက်လိုက်ပြီး ဓားဖြင့် တစ်ချက် ထိုးလိုက်သည်။

တိန်း

အမျိုးသမီးငယ်၏ အဖြူရောင် ကျောက်စိမ်းကွင်းမှာ ရိုက်ခွဲခံလိုက်ရလေပြီ။ များပြားလှသော ကျောက်စိမ်းကွင်းများကြားမှ ချောင်းကျွင့်သည် အစစ်အမှန်ဖြစ်သော ကျောက်စိမ်းကွင်းကို ဓားဖြင့် တစ်ချက်တည်း တိတိကျကျ ပိုင်းဖြတ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ၎င်းမှာ အမျိုးသမီးငယ်၏ အသက်သခင် ကာကွယ်ရေး လက်နက် ပင် ဖြစ်သည်။

အမျိုးသမီးငယ်မှာ သူမ၏ လှပသော မျက်မှောင်များကို ကြုတ်လိုက်ပြီးနောက် အဆက်မပြတ် နောက်သို့ ဆုတ်ခွာသွားကာ မျက်လုံးများအတွင်း၌ အံ့အားသင့်မှုများ ပြည့်နှက်နေလျက်

"မင်းက ချောင်းကျွင့် မဟုတ်ဘူး၊ မင်းက တကယ်တော့ ဘယ်သူလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။

ချောင်းကျွင့်က တည်ငြိမ်စွာ ပြုံးလျက်

"ဒီနေ့ကစပြီး ငါက ချောင်းကျွင့်ပဲပေါ့" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

အမျိုးသမီးငယ်၏ စိတ်ထဲတွင် အကြောင်းရင်းမရှိဘဲ အေးစိမ့်သော ခံစားချက်တစ်ခု ဝင်လာတော့သည်။

ချောင်းကျွင့်သည် ဓားကို ခပ်ဖွဖွ ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။ ထိုအခါ "ဘေးရန်ကင်းစင်စေသော အမွှေးတိုင်" မှ ဖြစ်ပေါ်လာသော အနက်ရောင် စက်ဝိုင်းမှာ တစ်ခဏချင်းအတွင်း ပိုင်းဖြတ်ခံလိုက်ရလေတော့သည်။

ချောင်းကျွင့်၏ လက်ထဲတွင် အနက်ရောင် အလံငယ် တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူက ၎င်းကို ခပ်ဖွဖွ ဝှေ့ယမ်းလိုက်သောအခါ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ သရဲကြီးများမှာ အမျိုးသမီးငယ်ထံသို့ အတင်းအဓမ္မ ပြေးဝင် တိုက်ခိုက်ကြတော့သည်။ ဤရတနာမှာ "ကိုးပါးယင်အလံ" ဟု အမည်ရပြီး သရဲလမ်းစဉ်၏ ထိပ်တန်း လက်နက်တစ်ခု ဖြစ်သည်။

ချောင်းကျွင့်သည် ၎င်းကို ရရှိပြီးနောက် တိတ်တဆိတ် အပိုင်သိမ်း ကျင့်ကြံခဲ့သော်လည်း ၎င်းအတွင်း၌ အစွမ်းထက်သော ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးတစ်ဦး၏ ဝိညာဉ် ကိန်းအောင်းနေသည်ကို မမျှော်လင့်ဘဲ တွေ့ရှိခဲ့ရသည်။ ထိုဝိညာဉ်ထံမှ ကျင့်စဉ်များကို သင်ယူကာ ကျင့်ကြံခြင်းလမ်းစဉ်၌ လမ်းညွှန်မှုများကို ရရှိခဲ့သည်။

ထိုဝိညာဉ်၏ အမည်မှာ ဒုံးယွမ်ကျိန့်ရန် ဖြစ်သည်။ မူလက တာအိုလမ်းစဉ်၏ အထွတ်အထိပ် ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦး ဖြစ်သော်လည်း သက်တမ်းကုန်ဆုံးခါနီးအချိန်တွင် အသက်ရှည်လိုသော လောဘကို မထိန်းချုပ်နိုင်ဘဲ လူသားများကို တိတ်တဆိတ် သတ်ဖြတ်ကာ ဆေးဖော်စပ်ခဲ့သူ ဖြစ်သည်။ နောက်ဆုံးတွင် ကောင်းကင်ဘေးဒုက္ခ ကို ကျော်လွှားရန် ကျရှုံးခဲ့ပြီး "ကိုးပါးယင်အလံ" အတွင်း၌ ပုန်းအောင်းကာ နောက်ထပ် ရောက်လာမည့်သူကို စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သူသည် ချောင်းကျွင့်အား ကျင့်ကြံသူလမ်းစဉ် များကို သင်ကြားပေးကာ သွေးကြောများကို သန့်စင်စေပြီး ခန္ဓာကိုယ်ကို ပြုပြင်ပြောင်းလဲပေးခဲ့သည်။ ချောင်းကျွင့်သည်လည်း တစ်ဟုန်ထိုး တိုးတက်လာကာ ကံကောင်းခြင်းများဖြင့် ဘေးအန္တရာယ်များကို ကျော်လွှားနိုင်ခဲ့သည်။

နောက်ဆုံးတွင်မူ... သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဝိညာဉ်ဝင်ရောက် စီးနင်းရန် အသင့်တော်ဆုံး ပုံသဏ္ဌာန် ဖြစ်အောင် ကျင့်ကြံခြင်း ခံလိုက်ရခြင်း ဖြစ်သည်။

မူလက ချောင်းကျွင့်၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို လုံးဝ သိမ်းပိုက်ရန် အနည်းဆုံး သုံးနှစ်မှ ငါးနှစ်အထိ ကြာဦးမည်ဟု ထင်မှတ်ထားခဲ့သော်လည်း... မထင်မှတ်ဘဲ ဤငရဲပြည်၏ မြို့ဟောင်းကြီးအတွင်းသို့ ရောက်ရှိလာပြီး ခရမ်းရောင် စာမူ တစ်ခုကို ရရှိခဲ့သည်။ ချောင်းကျွင့်သည် ထိုအရာကို အတူပါလာသူများကို မပြောဘဲ တိတ်တဆိတ် သိမ်းဆည်းထားခဲ့သည်။

သို့သော် ထိုစာမူမှ ထွက်ပေါ်လာသော အငွေ့အသက်များက ဒုံးယွမ်ကျိန့်ရန်၏ ဝိညာဉ်ကို နိုးထလာစေခဲ့သည်။ ချောင်းကျွင့်က ထိုစာမူကို မသိသော်လည်း ဒုံးယွမ်ကျိန့်ရန်ကမူ သိရှိသည်။ ထိုစာမူရှိ စွမ်းအားကို အသုံးချကာ ဒုံးယွမ်ကျိန့်ရန်သည် ချောင်းကျွင့်၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို အောင်မြင်စွာ သိမ်းပိုက်လိုက်တော့သည်။

သို့သော်လည်း အစပိုင်းတွင် သူ၏ စွမ်းအားအားလုံးကို အသုံးမပြုနိုင်သေးပေ။ ထို့ကြောင့် "ကိုးပါးယင်အလံ" ၏ စွမ်းအားကို အသုံးချကာ ဤစံအိမ်ဟောင်းကြီးအတွင်း ဝင်လာသမျှ ကျင့်ကြံသူများကို ဝါးမြိုပစ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ကျင့်ကြံသူ အမျိုးသမီးငယ်ကိုမူ သူက "ကျင့်ကြံခြင်းအဖော်" အဖြစ် အသုံးချကာ ပျော်ပါးရန် ပြင်ဆင်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။ ဤအမျိုးသမီး၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ဒဏ္ဍာရီလာ "သန့်စင်သော ယင်ခန္ဓာ" ဖြစ်ရာ သူမကို ကျင့်ကြံခြင်း၌ အသုံးချပါက သူ၏ စွမ်းအားများကို များစွာ တိုးတက်စေနိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ထိုအချိန်တွင်...

မရေမတွက်နိုင်သော သရဲကြီးများမှာ အူဟောက်သံများဖြင့် အမျိုးသမီးငယ်ထံသို့ ပြေးဝင်လာကြတော့သည်။ ချောင်းကျွင့်၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဒုံးယွမ်ကျိန့်ရန်က လုံးဝ သိမ်းပိုက်ထားပြီး ဖြစ်ကာ ချောင်းကျွင့်၏ ဝိညာဉ်ကိုလည်း ဒုံးယွမ်ကျိန့်ရန်က ဝါးမြိုပစ်လိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ဤသရဲများကို စေခိုင်းရာတွင် စိတ်အလိုအတိုင်း ဖြစ်နေတော့သည်။

အမျိုးသမီးငယ်၏ အမည်မှာ ပိုင်လီရှန်းလန် ဖြစ်သည်။ ယခုအခါ ကာကွယ်ရေးလက်နက်ဖြစ်သော ကျောက်စိမ်းကွင်းမှာ ရိုက်ခွဲခံလိုက်ရသော်လည်း သူမသည် ချက်ချင်းပင် "ဓားကျိန်စာ"ကို ထုတ်ဖော်လိုက်သည်။ တစ်ခဏချင်းအတွင်းမှာပင် သူမ၏ ကိုယ်ပတ်လည်၌ မရေမတွက်နိုင်သော ဓားစွမ်းအားများ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး ကြယ်တာရာ မြစ်တစ်ခုကဲ့သို့ လင်းလက်သွားကာ သူမ၏အနီးသို့ ရောက်လာသော သရဲကြီး ဆယ်ဂဏန်းခန့်မှာ ချက်ချင်းပင် အပိုင်းပိုင်း ပြတ်သွားတော့သည်။

ကျန်ရှိနေသော သရဲများမှာမူ ဒီရေလှိုင်းကဲ့သို့ပင် အဆက်မပြတ် တိုးဝင်လာကြသည်။ ပိုင်လီရှန်းလန်သည် သူမ၏ သိုလှောင်လက်စွပ် ထဲမှ နှစ်ပေခန့်ရှိသော ဓားတိုတစ်လက်ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ ထိုဓားတိုမှာ အသိဉာဏ် ရှိပုံရသည်။

ပိုင်လီရှန်းလန်က "သွား" ဟု တိုးညှင်းစွာ အော်လိုက်သည်။

ရှုး

ဓားတိုသည် ချက်ချင်းပင် ဓားအလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ချောင်းကျွင့်ထံသို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြေးထွက်သွားတော့သည်။ ၎င်းမှာ အဆင့်မြင့် "ဓားပျံ" တစ်လက် ဖြစ်သည်။

ချောင်းကျွင့်သည် ယခုအချိန်တွင် သူ၏ စွမ်းအားအားလုံး ပြန်မရသေးသော်လည်း သာမန် ဝိညာဉ်အဆင့် ကျွမ်းကျင်သူများနှင့်မူ နှိုင်းယှဉ်၍ မရပေ။ သူသည် လက်ကို မြှောက်လိုက်ပြီး အစွမ်းထက်သော ကျင့်ကြံခြင်း စွမ်းအား တစ်ခုကို ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။

ဒိုင်း

ဓားတိုမှာ ရိုက်ထုတ်ခံလိုက်ရပြီး ပြင်းထန်သော လေလှိုင်းများ ပတ်ဝန်းကျင်သို့ ပြန့်လွင့်သွားတော့သည်။ ပိုင်လီရှန်းလန်သည် ထိုတိုက်ခိုက်မှု၏ နောက်ဆက်တွဲ လေလှိုင်းကို အသုံးချကာ နောက်သို့ မီတာ ဆယ်ဂဏန်းခန့် ဆုတ်ခွာသွားလိုက်သည်။ သူမ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် သွေးများ စီးကျလာသော်လည်း လက်မှ ဓားကျိန်စာကို ထပ်မံ ဖော်ဆောင်လိုက်ပြန်သည်။

တောက်ပသော ဓားစွမ်းအားများ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ သရဲကြီး ဆယ်ဂဏန်းခန့်မှာ ထပ်မံ အသတ်ခံလိုက်ရသည်။ ပိုင်လီရှန်းလန်သည် အပြင်သို့ ထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားသော်လည်း တစ်ခဏချင်းမှာပင် သူမ၏ မျက်လုံးများမှာ ဝေဝါးသွားတော့သည်။

ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ရှုခင်းများမှာ ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားပြီး တောင်တန်းများ၊ ရေမြေများဖြင့် လှပသော တောရွာလေးတစ်ခု ဖြစ်သွားသည်။ ငှက်သံများ၊ ပန်းရနံ့များဖြင့် ပြည့်နှက်နေကာ... ကြောက်စရာကောင်းသော စံအိမ်ဟောင်းကြီးနှင့် သရဲအငွေ့အသက်များမှာ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

ပိုင်လီရှန်းလန်၏ စိတ်နှလုံးမှာ လေးလံသွားသည်။ ဤသည်မှာ တစ်ဖက်လူ၏ "ပုံရိပ်ယောင်အတတ်" အတွင်း ကျရောက်သွားခြင်း ဖြစ်မှန်း သူမ သိလိုက်သည်။

အကယ်၍ ဤပုံရိပ်ယောင်မှ မရုန်းထွက်နိုင်ပါက ခဏမျှ အချိန်ဆွဲရုံနှင့်ပင် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ သရဲများ၏ ဆွဲဖြဲခြင်းကို ခံရတော့မည် ဖြစ်သည်။

သူမသည် စိတ်ငြိမ်မန္တန် ကို တိုးညှင်းစွာ ရွတ်ဆိုလိုက်သော်လည်း မည်သည့်အကျိုးမှ မရှိခဲ့ပေ။

ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် ခန္ဓာကိုယ်မှာ ရုတ်တရက် အေးစိမ့်သွားပြီး သရဲအငွေ့အသက်များက တိုးဝင်လာသည်။ သို့သော် သူမ၏ အမြင်အာရုံထဲတွင်မူ ဘာကိုမျှ မမြင်ရပေ။

ပိုင်လီရှန်းလန်သည် သူမ၏ ရင်ဘတ်အတွင်းရှိ ကျောက်စိမ်းတစ်ခုကို ရိုက်ခွဲလိုက်သည်။ စိမ်းပြာရောင် အလင်းတန်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး ဗျိုင်းတောင်ငှက်တစ်ကောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။

ငှက်ကလေး၏ သာယာလှသော အော်မြည်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ပုံရိပ်ယောင်များမှာ တစ်စစီ ပျက်စီးသွားတော့သည်။

ပိုင်လီရှန်းလန်၏ အကြည့်မှာ တည်ငြိမ်သွားသည်။ သရဲကြီး အချို့မှာ သူမ၏ အနားသို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။ ထိုငှက်ကလေးသည် တစ်ချက် အော်မြည်လိုက်ပြီး အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ထိုသရဲများကို တိုက်ခိုက်ပြီး ခြေမှုန်းပစ်လိုက်သည်။ ပိုင်လီရှန်းလန်၏ ထံတွင် ဝှက်ဖဲများမှာ အမှန်တကယ်ပင် တစ်ခုပြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

ထိုအချိန်တွင်... ဒဏ်ရာရသွားသော သရဲများမှာ ခဏချင်းအတွင်းမှာပင် ပြန်လည် ရှင်သန်လာကြသည်။ ထို့ပြင် ပိုင်လီရှန်းလန် သတိထားမိသည်မှာ ပို၍ အစွမ်းထက်သော သရဲကြီး နှစ်ကောင် ထပ်မံ ထွက်ပေါ်လာခြင်းပင်။ သူမသည် ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ကျင့်ကြံခြင်းစွမ်းအားကို ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။ ထိုစွမ်းအားမှာ ကောင်းကင်ထက်မှ လမင်းကြီးကဲ့သို့ တောက်ပသော အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်လာပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ သရဲကြီး ဆယ်ဂဏန်းခန့်ကို တစ်ခဏချင်းအတွင်း ရှင်းလင်းပစ်လိုက်သည်။

ဤမျှ အစွမ်းထက်သော ဝှက်ဖဲကို သုံးလိုက်ရသဖြင့် ပိုင်လီရှန်းလန်၏ မျက်နှာမှာ ဖြူဖျော့သွားတော့သည်။ သူမသည် အဆောင် တစ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး ထိုနေရာမှ အမြန်ဆုံး ထွက်ခွာသွားကာ အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲ၍ ထွက်ပြေးတော့သည်။

ချောင်းကျွင့်ကမူ တည်ငြိမ်စွာပင် လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။ စံအိမ်အတွင်းရှိ သရဲများအားလုံးမှာ အပြင်သို့ ပြေးထွက်သွားကြတော့သည်။

"သရဲတစ်ရာ ခရီးနှင်ခြင်း"

"ဒီပိုင်လီရှန်းလန်မှာ နည်းလမ်းတွေ တော်တော်များသားပဲ"

ချောင်းကျွင့်က ခပ်ဖွဖွ ပြုံးလိုက်သည်။ သူသည်လည်း ခြေလှမ်းတစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်ရုံဖြင့် အဝေးသို့ ရောက်ရှိသွားတော့သည်။ ချောင်းကျွင့်၏ ခန္ဓာကိုယ်ရှိ အရှိန်အဝါများမှာ အဆက်မပြတ် မြင့်တက်လာနေသည်။

ဒုံးယွမ်ကျိန့်ရန်သည် တတိယအဆင့် ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ "သန့်စင်သော ယင်ခန္ဓာ" ပိုင်ရှင် ပိုင်လီရှန်းလန်ကို သူက အလွန်ပင် မက်မောနေသဖြင့် သူမ၏ အငွေ့အသက်ကို ခြေရာခံကာ ဆက်လက် လိုက်လံတိုက်ခိုက်တော့သည်။

ပိုင်လီရှန်းလန်သည် မြို့ဟောင်းကြီးအတွင်း၌ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြေးလွှားနေသည်။ ခုနက ဝှက်ဖဲများစွာကို အဆက်မပြတ် သုံးလိုက်ရသဖြင့် သူမ၏ ကျင့်ကြံဆင့်ထက် ကျော်လွန်သော စွမ်းအားများ ထွက်ပေါ်ခဲ့သော်လည်း သူမအတွက်မူ အင်အားများစွာ ကုန်ဆုံးသွားစေသည်။

ရုတ်တရက်

နောက်ကွယ်မှ အေးစိမ့်သော အငွေ့အသက်တစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရပြီး ရှေ့တွင်ရှိသော ရှုခင်းများမှာ ထပ်မံ ပြောင်းလဲသွားပြန်သည်။ ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ လူစည်ကားလှသော မြို့လေးတစ်မြို့အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။ သူမ၏ ရှေ့တွင် ရေခဲမုန့် ရောင်းသော ဈေးသည်တစ်ဦး ရပ်နေသည်။ ဈေးသည်၏ မျက်နှာမှာ နွေးထွေးသော အပြုံးများ ရှိနေသော်လည်း...

ပိုင်လီရှန်းလန် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်။ ထိုရေခဲမုန့် အချောင်းများပေါ်တွင် ရှိနေသည်မှာ သစ်သီးများ မဟုတ်ဘဲ... လတ်လတ်ဆတ်ဆတ် သွေးများ စိုရွှဲနေသော လူသားတို့၏ "မျက်လုံးများ" ဖြစ်နေသည်။ ထိုမျက်လုံးများမှာ ပိုင်လီရှန်းလန်ကို စိုက်ကြည့်နေကြသည်။ သူမသည် စိတ်နှလုံး ဝေဝါးသွားပြီး သွေးပင်လယ်ကြီးတစ်ခု ကျရောက်လာသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

ထိုစဉ် သူမ၏ ဆံပင်မှ "ငွေဆံထိုး" လေးမှာ နူးညံ့သော အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်လာပြီး သူမကို လွှမ်းခြုံထားလိုက်သည်။ ၎င်းမှာလည်း ရတနာလက်နက်တစ်ခု ဖြစ်နေပြန်သည်။ ပိုင်လီရှန်းလန်၏ မျက်လုံးများ ပြန်လည် ကြည်လင်လာသော်လည်း အရပ်မျက်နှာ အနှံ့မှ လူအို၊ လူငယ်၊ အမျိုးသား၊ အမျိုးသမီး မြောက်မြားစွာမှာ သူမကို အေးစက်သော မျက်လုံးများဖြင့် စိုက်ကြည့်နေကြပြီး သူမထံသို့ ပြေးဝင်လာကြတော့သည်။

ပိုင်လီရှန်းလန်သည် "ဝိညာဉ်ခေါ်ခေါင်းလောင်း" တစ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ ၎င်းမှာ တာအိုလမ်းစဉ်၏ လက်နက်ဖြစ်ပြီး သူမ၏ လက်ထဲ၌ လှုပ်ခါလိုက်သောအခါ

ကလင် ကလင် ကလင် ကလင်

ထိုလူအုပ်ကြီးမှာ ရုတ်တရက် နာကျင်သော အမူအရာများဖြင့် နောက်သို့ ဆုတ်ခွာသွားကြသည်။ သူမ၏ လက်ထဲရှိ ခေါင်းလောင်းမှာ အဆင့်မြင့် ရတနာဖြစ်သဖြင့် ပုံရိပ်ယောင်များမှာ ထပ်မံ ပျက်စီးသွားပြန်သည်။ ပိုင်လီရှန်းလန်သည် သူမ၏ ပတ်ပတ်လည်၌ ဝိုင်းရံထားသော သရဲကြီးများကို ကြည့်ကာ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး ကျင့်ကြံခြင်းစွမ်းအားများကို ခေါင်းလောင်းအတွင်းသို့ ထည့်သွင်းလိုက်သည်။

ခေါင်းလောင်းသံများ အဆက်မပြတ် ထွက်ပေါ်လာပြီး မမြင်ရသော လေလှိုင်းများ ပတ်ဝန်းကျင်သို့ ပြန့်လွင့်သွားကာ သရဲများကို ထပ်မံ မောင်းထုတ်လိုက်ပြန်သည်။ သူမသည် ထိုအခွင့်အရေးကို အသုံးချကာ ထပ်မံ ထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားသည်။

စံအိမ်ကြီးအတွင်း၌ ရှိစဉ်က သရဲများမှာ အလွန်ပင် ပြင်းထန်လှသဖြင့် ပိုင်လီရှန်းလန်အနေဖြင့် အခြားသူများကို ကယ်တင်ရန် အချိန်မရခဲ့ပေ။ ယခုအခါ သူမ တစ်ဦးတည်း ဖြစ်နေသဖြင့် ပို၍ လျင်မြန်လာသည်။ ထို့ပြင် သူမ၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် ရတနာများစွာလည်း ရှိနေသေးသည်။

ချောင်းကျွင့်၏ ပုံရိပ် ထွက်ပေါ်လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသောအခါ ပိုင်လီရှန်းလန်၏ အကြည့်မှာ လေးလံသွားပြီး သူမ၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် "လျှင်မြန်ခြင်းအဆောင်" ကို ကပ်လိုက်ကာ လမ်းမများပေါ်တွင် အရိပ်များသာ ကျန်ခဲ့သည်အထိ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

သို့သော်လည်း တစ်ခဏချင်းမှာပင် သူမ၏ လမ်းကြောင်းမှာ ပိတ်ဆို့ခြင်း ခံလိုက်ရသည်။ သူမ၏ ရှေ့တွင် သရဲကြီးများစွာက အငွေ့အသက်များဖြင့် သူမကို ဝိုင်းရံထားကြသည်။ ပိုင်လီရှန်းလန်က အေးစက်စွာ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး နှစ်ပေခန့်ရှိသော ဓားတိုမှာ ထပ်မံ ပျံသန်းထွက်ပေါ်လာကာ သူမ၏ရှေ့ရှိ သရဲများကို ချက်ချင်း ရှင်းလင်းပစ်လိုက်သည်။

သို့သော် ထိုသရဲများထဲမှ တစ်ကောင်မှာ ဓားချက်ကို ခံလိုက်ရသော်လည်း သေဆုံးခြင်းမရှိဘဲ သူမထံသို့ ထပ်မံ ပြေးဝင်လာသည်။ ၎င်းမှာ သာမန်သရဲများကြားတွင် ပုန်းအောင်းနေသော "အဆင့်မြှင့်ထားသည့် သရဲကြီး" ဖြစ်သည်။ ပိုင်လီရှန်းလန်မှာ မမျှော်လင့်ထားဘဲ ထိုသရဲ၏ လက်သည်းဖြင့် ရိုက်ထုတ်ခြင်းကို ခံလိုက်ရသည်။

သို့သော် သူမ၏ ခါးရှိ ကျောက်စိမ်းပြားမှ အလင်းရောင် ထွက်ပေါ်လာသည်။ ထိုကျောက်စိမ်းပြားမှာလည်း ကာကွယ်ရေး လက်နက်ဖြစ်သဖြင့် ဒဏ်ရာရခြင်းမှ ကာကွယ်ပေးနိုင်သော်လည်း ပြင်းထန်သော စွမ်းအားကိုမူ မတားဆီးနိုင်ဘဲ သူမသည် နောက်သို့ လွင့်ထွက်သွားတော့သည်။

"သရဲနှိမ်နင်းခြင်း"

ပိုင်လီရှန်းလန်က အော်ဟစ်လိုက်သောအခါ ဓားတိုသည် ကောင်းကင်ထက်၌ ဝေ့ဝဲကာ အဖြူရောင် အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ထိုသရဲကြီးကို ထိုးဖောက်လိုက်သဖြင့် သရဲကြီးမှာ ပျက်စီးသွားတော့သည်။ ပိုင်လီရှန်းလန် သိထားသည်မှာ သရဲများ ပျက်စီးသွားပြီးနောက် ပြန်လည် စုစည်းလာပါက ပို၍ ကြောက်စရာကောင်းသော အရာများ ဖြစ်လာလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် သူမသည် ဆက်လက် တိုက်ခိုက်မနေဘဲ ဓားတိုကို ထိန်းချုပ်ကာ အပြင်သို့ ထိုးဖောက်ထွက်ရန် ကြိုးစားသည်။

ထိုအချိန်တွင် ချောင်းကျွင့်မှာ သူမ၏အနားသို့ ရောက်ရှိလာပြီး ပြုံးလျက်

"ဒီမှာပဲ နေခဲ့ပါတော့"

စကားဆုံးသည်နှင့် ချောင်းကျွင့်သည် ဓားကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ဓားစွမ်းအားတစ်ခုမှာ ဖြောင့်တန်းစွာ ထွက်ပေါ်လာပြီး ရှေ့ရှိ အရာအားလုံးကို နှစ်ခြမ်းခွဲပစ်တော့မည့်အလား ဖြစ်နေသည်။ ဒုံးယွမ်ကျိန့်ရန်သည် ချောင်းကျွင့်၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို သိမ်းပိုက်ထားသော်လည်း အသားကျရန် လိုအပ်နေသေးသဖြင့် သူ၏ စွမ်းအားမှာ မူလချောင်းကျွင့်ထက် အနည်းငယ်သာ ပို၍ အစွမ်းထက်သော်လည်း ထွက်ပေါ်လာသော ဓားစွမ်းအားမှာမူ အလွန်ပင် ရက်စက်ထက်မြက်လှသည်။

ဘုန်း

ပိုင်လီရှန်းလန်သည် သွေးများ အန်ထုတ်ကာ နောက်သို့ လွင့်ထွက်သွားသည်။ သူမ၏ နားမှ နားကပ်တစ်ခုနှင့် ခါးမှ ကျောက်စိမ်းပြားမှာ ပိုင်းဖြတ်ခံလိုက်ရသည်။ ဤနှစ်ခုလုံးမှာ ကာကွယ်ရေး လက်နက်များ ဖြစ်သော်လည်း ဤဓားစွမ်းအားကို တစ်ခဏမျှသာ တားဆီးနိုင်ပြီး လုံးဝ ပျက်စီးသွားခြင်း ဖြစ်သည်။

ချောင်းကျွင့်က ရယ်မောလျက်

"မင်း ပြေးလို့ မလွတ်ပါဘူး၊ အားမဖြုန်းပါနဲ့။ ဒီအားတွေကို ကုတင်ပေါ်ရောက်မှ သုံးဖို့ ချန်ထားလိုက်ပါဦး"

ပိုင်လီရှန်းလန်၏ မျက်နှာမှာ ဖြူဖျော့သွားသည်။ သူမသည် လက်ညှိုးကို ဓားကဲ့သို့ ထောင်ကာ ဓား ကျင့်စဥ်ကို ဖော်ထုတ်လိုက်ပြီး ဝိညာဉ်သွေး တစ်ခုကို ဓားတိုပေါ်သို့ အန်ထုတ်လိုက်သည်။ လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ဓားတိုကို ပွတ်သပ်လိုက်သောအခါ ဓားကိုယ်ထည်မှာ တုန်ခါသွားပြီး ဓားစွမ်းအားများမှာ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိသွားကာ နဂါးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ဟင်းလင်းပြင်ကို ထိုးဖောက်သွားတော့သည်။

၎င်းမှာ ခုနက ချောင်းကျွင့် ထုတ်လွှတ်လိုက်သော ဓားစွမ်းအားထက် အနည်းငယ်မျှပင် မနိမ့်ကျပေ။ ချောင်းကျွင့်မှာ အံ့အားသင့်သွားသည်။ မူလက လေလွင့်ကျင့်ကြံသူများထဲတွင် ဤပိုင်လီရှန်းလန်မှာ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းအား အနိမ့်ဆုံးဟု သူ ထင်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

အတွေ့အကြုံမရှိသော လူငယ်ကျင့်ကြံသူများသည် သူတို့၏ အစစ်အမှန် စွမ်းအားကို ထုတ်မသုံးနိုင်ဘဲ တစ်ခါတစ်ရံတွင် ကျင့်ကြံဆင့် နိမ့်သူကိုပင် ရှုံးနိမ့်တတ်ကြသည်။ ၎င်းမှာ တိုက်ပွဲအတွေ့အကြုံ မရှိခြင်းကြောင့်ပင်။ ပိုင်လီရှန်းလန်သည်လည်း ထိုသို့ပင် ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း ဤပိုင်လီရှန်းလန်မှာ တိုးတက်မှု အလွန်မြန်ဆန်ပြီး နည်းလမ်းများစွာ ရှိနေသည်။ သူသည် ဓားကို ထပ်မံ ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ဖြောင့်တန်းသော ဓားစွမ်းအားတစ်ခုမှာ ယခင်ကထက် သုံးပုံတစ်ပုံခန့် ပို၍ ပြင်းထန်စွာ ထွက်ပေါ်လာပြီး ပိုင်လီရှန်းလန်၏ ဓားတိုနှင့် ထိပ်တိုက် တွေ့ဆုံသွားတော့သည်။

ဂျိမ်း

ပိုင်လီရှန်းလန်၏ ဓားတိုမှာ ရုတ်တရက် အက်ကွဲသွားပြီးနောက် တစ်စစီ ပျက်စီးသွားကာ အပိုင်းအစ မြောက်မြားစွာမှာ ချောင်းကျွင့်ထံသို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြေးဝင်သွားသည်။ ဤအခြေအနေမှာ အလွန်ပင် မြန်ဆန်လှသဖြင့် ချောင်းကျွင့်၏ တုံ့ပြန်မှုဖြင့်ပင် ထိုအပိုင်းအစများကို လုံးဝ မတားဆီးနိုင်ခဲ့ပေ။ သူ၏ အဝတ်အစားများမှာ အပိုင်းအစများကြောင့် စုတ်ပြဲသွားပြီး ပါးပေါ်တွင်လည်း သေးငယ်သော ဒဏ်ရာတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်ကာ သွေးများ ထွက်လာတော့သည်။

ချောင်းကျွင့်၏ မျက်မှောင်များမှာ တွန့်ချိုးသွားပြီး လူသတ်ငွေ့များ ထွက်ပေါ်လာလျက်

"ရဲတင်းလှချည်လား"

သူသည် ညာဘက် လက်ခလယ်နှင့် လက်မကို ထိကပ်ကာ တာအိုလမ်းစဉ်၏ "သရဲစေခိုင်းခြင်းအတတ်" ကို ဖော်ဆောင်လိုက်သည်။ ထိုအချိန်တွင် သရဲကြီးများ၏ မျက်လုံးများမှာ ရုတ်တရက် ကြည်လင်လာကြသည်။ ယခင်က "ကိုးပါးယင်အလံ" မှ ထွက်လာစဉ်ကကဲ့သို့ သတ်ဖြတ်ရန်သာ သိသော သရဲများ မဟုတ်တော့ဘဲ အသိဉာဏ် ရှိလာကြပုံရသည်။

သရဲကြီးများမှာ အတင်းအဓမ္မ ပြေးဝင် တိုက်ခိုက်ကြပြန်သည်။ ပိုင်လီရှန်းလန်သည် ရတနာများကို ထပ်မံ အသုံးပြုသော်လည်း ယခင်ကကဲ့သို့ အစွမ်းမထက်တော့ပေ။ အားနည်းသော သရဲတစ်ကောင်က ပိုင်လီရှန်းလန်၏ "ဝိညာဉ်ခေါ်ခေါင်းလောင်း" ကို တွယ်ကပ်ထားလိုက်သည်။ ပိုင်လီရှန်းလန်သည် ညာဘက်လက်ဖြင့် ဓားကျင့်စဥ် ကို အသုံးပြုကာ ထိုသရဲကို ခြေမှုန်းလိုက်သော်လည်း... အခြားသော အဆင့်မြှင့်ထားသည့် သရဲကြီးတစ်ကောင်မှာ ချက်ချင်း ပြေးဝင်လာပြီး ထက်မြက်သော လက်သည်းဖြင့် ပိုင်လီရှန်းလန်၏ နဖူးအလယ်ကို ကုတ်ခြစ်ရန် ကြိုးစားသည်။

ပိုင်လီရှန်းလန်သည် ထိတ်လန့်သွားပြီး ဘေးသို့ ရှောင်တိမ်းကာ ထိုသရဲကို သတ်ဖြတ်လိုက်သည်။ သို့သော် သူမ၏ နောက်ကွယ်မှ အခြားသရဲတစ်ကောင်မှာ အငွေ့အသက်ကို ဖုံးကွယ်ကာ တိတ်တဆိတ် ရောက်ရှိလာပြီးမှ တိုက်ခိုက်လိုက်တော့သည်။

ဘုန်း

သရဲလက်သည်းမှာ ပိုင်လီရှန်းလန်၏ ကျောပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ကျရောက်သွားသည်။ သူမ၏ ကျင့်ကြံခြင်းစွမ်းအားများမှာ တစ်ခဏချင်းအတွင်း ပျက်စီးသွားပြီး လွင့်ထွက်သွားတော့သည်။ ကျောပြင်တွင် သွေးများ စိုရွှဲသွားပြီး တစ်ခဏချင်းမှာပင် အရေးနိမ့်သွားခဲ့သည်။ သူမသည် "ထွက်ပြေးခြင်းအဆောင်" ကို ထုတ်ယူကာ အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် အဝေးသို့ ထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားသည်။

သို့သော် ဤတစ်ကြိမ်တွင် ချောင်းကျွင့်မှာ ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားပြီး ဖြစ်သဖြင့် သူ၏ ဓားရှည်ကို ထုတ်လွှတ်လိုက်ရာ ဓားအလင်းတန်းမှာ ပိုင်လီရှန်းလန်၏ အလင်းတန်းနှင့် ထိပ်တိုက် တွေ့ဆုံသွားတော့သည်။ ပိုင်လီရှန်းလန်မှာ ညည်းတွားလိုက်ပြီးနောက် အဝေးသို့ လွင့်စင်သွားသော်လည်း ထွက်ပြေးနိုင်သည့် အကွာအဝေးမှာ ယခင်ကထက် ထက်ဝက်ခန့် လျော့နည်းသွားပြီ ဖြစ်သည်။

ပိုင်လီရှန်းလန်၏ လှပသော မျက်နှာလေးမှာ ဖြူဖျော့နေသည်။ ဤလူ၏ လက်ထဲသို့ ကျရောက်ပါက အသက်ဆုံးရှုံးရုံသာမကဘဲ ပို၍ ဆိုးရွားသော အခြေအနေနှင့် ရင်ဆိုင်ရမည်ကို သူမ သိရှိသည်။ သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် အားကိုးရာမဲ့သော ခံစားချက်များ ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

သူမ၏ ကျောပြင်တွင် သွေးများ စီးကျနေပြီး ခုနက ထွက်ပြေးစဉ်မှာပင် ညာဘက်လက်မောင်းမှာလည်း ဓားဒဏ်ရာ ရရှိခဲ့သည်။ အကယ်၍ ဓားချက်သာ ပို၍ နက်သွားပါက သူမ၏ လက်မောင်းမှာ ပြတ်တောက်သွားနိုင်သည်အထိ ဖြစ်သည်။

ပိုင်လီရှန်းလန်သည် အပြင်သို့ ထွက်ပြေးရင်းဖြင့် မထင်မှတ်ဘဲ "မိစ္ဆာလမ်းစဉ် ကျင့်ကြံသူ" နှစ်ဦးနှင့် ဆုံတွေ့လိုက်ရပြန်သည်။

တစ်ဦးမှာ ဗုဒ္ဓဘာသာ ဘုန်းကြီး ပုံစံ ဝတ်ဆင်ထားပြီး အရပ် ရှစ်ပေခန့် မြင့်ကာ ကြွက်သားများ သန်မာလှပြီး လည်ပင်းတွင် လူ့ဦးခေါင်းခွံ ပုတီးစိပ်များကို ဆွဲထားသည်။ အခြားတစ်ဦးမှာမူ အားနည်းသော စာဆိုတော် တစ်ဦးနှင့် တူသော်လည်း သူ၏ မျက်လုံးများမှာ ထူးဆန်းသော မြွေမျက်လုံးများ ဖြစ်နေသည့် "မြွေမိစ္ဆာ" တစ်ကောင် ဖြစ်သည်။

ကျိုဖုန်တောင်တန်း နှင့် ပတ်သက်၍ နတ်ဘုရားများ တက်လှမ်းသွားသည့် နေရာဟု သတင်းများ ထွက်ပေါ်နေသဖြင့် လူသားကျင့်ကြံသူများသာမက အခြားသော မိစ္ဆာများနှင့် ဘေးထွက်လမ်းစဉ်များကလည်း ကံစမ်းရန် ရောက်ရှိနေကြခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုအရပ်ရှည်သော ဘုန်းကြီးသည် အမျိုးသမီးငယ်တစ်ဦး အသက်လု ထွက်ပြေးလာသည်ကို မြင်သောအခါ မျက်လုံးများ ဝင်းလက်သွားသည်။

အထူးသဖြင့် ပိုင်လီရှန်းလန်၏ ရုပ်ရည်နှင့် ခန္ဓာကိုယ် အချိုးအစားကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ပို၍ပင် သဘောကျသွားတော့သည်။ သူမ၏ ရုပ်ရည်မှာ အလွန်ပင် ဖြူစင်သော်လည်း ခန္ဓာကိုယ်မှာမူ အလွန်ပင် ဆွဲဆောင်မှုရှိလှသည်။ အထူးသဖြင့် ယခုအခါ အင်္ကျီလည်ပင်းမှာ အနည်းငယ် ပွင့်ဟနေသဖြင့် ပို၍ပင် ယစ်မူးဖွယ် ကောင်းနေတော့သည်။

"ဒီမြို့ဟောင်းထဲမှာ ဒီလောက် လှတဲ့ မိန်းကလေး ရှိနေတာလား"

အရပ်ရှည်သော ဘုန်းကြီးမှာ လက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ရာ လက်မောင်းမှာ ရုတ်တရက် ရှည်ထွက်သွားပြီး ကြီးမားသော "ဝက်ဝံလက်ဝါး" ကြီးတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ လှမ်းဖမ်းလိုက်တော့သည်။

ပိုင်လီရှန်းလန်၏ စိတ်ထဲတွင် ခါးသီးသွားသည်။

အသက်လု ထွက်ပြေးနေစဉ်မှာပင် မိစ္ဆာများနှင့် ထပ်မံ ဆုံတွေ့ရလိမ့်မည်ဟု ထင်မထားခဲ့ပေ။ သူမသည် လက်ညှိုးကို ဓားကဲ့သို့ ထောင်ကာ တိုက်ခိုက်လိုက်ရာ ဓားစွမ်းအား ဆယ်ဂဏန်းခန့် ထွက်ပေါ်လာသော်လည်း... ထိုဝက်ဝံလက်ဝါးမှာ အလွန်ပင် မာကျောလှသဖြင့် မည်သည့်ဒဏ်ရာမျှ မရရှိခဲ့ပေ။

ပိုင်လီရှန်းလန်၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် "လျှင်မြန်ခြင်းအဆောင်" ရှိနေသဖြင့် သူမ၏ လှုပ်ရှားမှုမှာ သာမန်ထက် ပို၍ မြန်ဆန်နေသည်။ ဓားကျိန်စာမှာ မထိရောက်မှန်း သိသည်နှင့် သူမသည် ချက်ချင်း လှည့်၍ ထွက်ပြေးပြန်သည်။ သို့သော်လည်း ထိုဝက်ဝံလက်ဝါးမှ ထွက်ပေါ်လာသော လေလှိုင်းများက သူမကို ထပ်မံ ဒဏ်ရာရစေခဲ့ပြီး သွေးတစ်ချက် အန်လိုက်ရပြန်သည်။ သို့သော်လည်း သူမ၏ ကံမှာ အမှန်တကယ်ပင် ကောင်းလှသည်။ အရေးကြီးသော အချိန်တွင် ဝက်ဝံလက်ဝါး၏ ဖမ်းဆီးခြင်းကို မခံလိုက်ရဘဲ သူမ၏ နောက်ကွယ်မှ သရဲကြီးမှာ ထိုဝက်ဝံလက်ဝါးနှင့် ထိပ်တိုက် တွေ့ဆုံသွားတော့သည်။

အရပ်ရှည်သော ဘုန်းကြီးမှာ ရက်စက်သော အကြည့်များဖြင့် လက်နှစ်ဖက်ကို ဆုံလိုက်ရာ သရဲကြီးတစ်ကောင်မှာ ပြင်းထန်သော လေလှိုင်းများကြောင့် အပိုင်းပိုင်း ပြတ်သွားတော့သည်။ ချောင်းကျွင့်သည်လည်း နောက်ကွယ်မှ ရောက်ရှိလာပြီး အေးစက်သော အကြည့်များဖြင့်

"ဒီမိန်းကလေးက ငါ့အပိုင်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ထိုဘုန်းကြီးမှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကျင့်ကြံလာသော "မိစ္ဆာကြီး" တစ်ဦး ဖြစ်ပြီး စိတ်နေစိတ်ထား ကြမ်းတမ်းလှရာ ချောင်းကျွင့်နှင့် စကားအရှည်ကြီး မပြောလိုပေ။ သူသည် လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ရိုက်ထုတ်လိုက်ရာ ကြီးမားသော ဝက်ဝံလက်ဝါး နှစ်ခုမှာ ပြင်းထန်သော လေလှိုင်းများနှင့်အတူ တိုက်ခိုက်လိုက်တော့သည်။ ချောင်းကျွင့်က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသည်။ မိစ္ဆာမျိုးနွယ်များမှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာသည့်တိုင်အောင် ဤမျှအထိ ရိုင်းစိုင်းကြမ်းတမ်းနေဆဲပင်။

သရဲကြီးများမှာ နောက်ဆုတ်ခြင်းမရှိဘဲ တိုက်ခိုက်ကြတော့သည်။

ဘုန်း ဘုန်း ဘုန်း ဘုန်း

ဝက်ဝံလက်ဝါးများက သရဲကြီး နှစ်ကောင်၊ သုံးကောင်ကို ဆက်တိုက် ရိုက်ခွဲပစ်လိုက်သော်လည်း ကျန်ရှိနေသော သရဲများမှာ ဆက်လက် တိုးဝင်လာကြသည်။ ထိုဘုန်းကြီးက လက်နှစ်ဖက်ကို အောက်သို့ ဖိချလိုက်ရာ ရှေ့ရှိ သရဲများမှာ ပျက်စီးကာ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

ထိုစဉ် အားနည်းသော စာဆိုတော်ပုံစံ မြွေမိစ္ဆာမှာ သူ၏ ထူးဆန်းသော မျက်လုံးများကို တစ်ချက် မှိတ်လိုက်ပြီးနောက် ပါးစပ်ကို ဟကာ ရှည်လျားသော မြွေလျှာဖြင့် ပိုင်လီရှန်းလန်ကို လှမ်းဖမ်းလိုက်တော့သည်။ သူသည် သူ၏ အဖော်ဖြစ်သူ ဘုန်းကြီး၏ စွမ်းအားကို အလွန်ပင် ယုံကြည်မှု ရှိနေခြင်း ဖြစ်သည်။

ပိုင်လီရှန်းလန်သည် ခဏမျှ အသက်ရှူကာ ကျင့်ကြံခြင်းစွမ်းအားအချို့ကို ပြန်လည် စုဆောင်းလိုက်ပြီး အဆောင်တစ်ခုကို ထုတ်၍ ပစ်ပေါက်လိုက်သည်။

ဝူး

ကောင်းကင်ထက်၌ မီးပင်လယ်ကြီးတစ်ခုအဖြစ် လောင်ကျွမ်းသွားတော့သည်။ ထိုအချိန်တွင် ထိုလူငယ်၏ မြွေလျှာမှာ မီးလောင်ခံလိုက်ရသဖြင့် သူသည် နာကျင်စွာဖြင့် မျက်နှာပျက်သွားတော့သည်။ ပိုင်လီရှန်းလန်သည် ထိုအခွင့်အရေးကို အသုံးချကာ ထပ်မံ ထွက်ပြေးပြန်သည်။

ပိုင်လီရှန်းလန် ထပ်မံ ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ ချောင်းကျွင့်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အေးစိမ့်သော အငွေ့အသက်များ ဖုံးလွှမ်းသွားပြီး

"မင်းတို့လို တိရစ္ဆာန်နှစ်ကောင်က တကယ်ပဲ သေချင်ကြတာပဲ "

အရပ်ရှည်သော ဘုန်းကြီးက ရက်စက်စွာ ရယ်မောလျက်

"မြေးလေး... မင်း အဖိုးကို ဘယ်လို စကားပြောနေတာလဲ"

တစ်ခဏချင်းအတွင်းမှာပင် သရဲကြီး ရာဂဏန်းခန့်မှာ သူတို့နှစ်ဦးကို ဝိုင်းရံလိုက်ကြသည်။ ထိုအထဲတွင် မျက်လုံးများ နီမြန်းနေသော သရဲကြီး ဆယ်ဂဏန်းခန့်မှာ အသိဉာဏ် ရှိနေကြပြီ ဖြစ်သဖြင့် သာမန်သရဲများနှင့် လုံးဝ မတူတော့ပေ။ ချောင်းကျွင့်၏ လက်ထဲတွင် အနက်ရောင် အလံငယ်တစ်ခု ရှိနေပြီး ၎င်းမှ အေးစိမ့်သော အငွေ့အသက်များ ထွက်ပေါ်လာနေသည်။

ထိုစာဆိုတော်ပုံစံ မြွေမိစ္ဆာမှာ မျက်လုံးများ ကျဉ်းမြောင်းသွားပြီး

"ကိုးပါးယင်အလံ"

ချောင်းကျွင့်က လှောင်ပြုံးပြုံးလျက်

"မြွေငယ်လေး တစ်ကောင်က ငါ့ရဲ့ ရတနာကို သိနေတာပဲ၊ တော်တော်တော့ ရှားပါးသားပဲ "

နောက်တစ်ခဏတွင် အေးစိမ့်သော လေလှိုင်းများနှင့်အတူ သရဲကြီး ရာဂဏန်းမှာ ပြေးဝင် တိုက်ခိုက်ကြတော့သည်။ ထိုမိစ္ဆာနှစ်ဦးမှာ ခန္ဓာကိုယ် သန်မာကြသော်လည်း အသက်ရှူ အကြိမ် ဆယ်ဂဏန်းခန့်သာ ခံနိုင်ရည်ရှိခဲ့ပြီး သရဲများ၏ လက်သည်း၊ သွားများအောက်တွင် သေဆုံးကာ ဝါးမြိုခြင်းကို ခံလိုက်ရတော့သည်။

ထိုအချိန်တွင် ချောင်းကျွင့်၏ အရှိန်အဝါမှာ ထပ်မံ မြင့်တက်လာပြန်သည်။ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ သရဲများ၏ စွမ်းအားမှာလည်း လိုက်ပါ မြင့်တက်လာပြီး မျက်လုံးနီမြန်းသော သရဲကြီးပေါင်း နှစ်ဆယ်ကျော်ခန့် ရှိလာပြီ ဖြစ်ရာ ယခင်ကနှင့် လုံးဝ ကွဲပြားသွားပြီ ဖြစ်သည်။

"အင်း... ဘယ်လောက် မြိန်ယှက်တဲ့ သွေးတွေလဲ။ မိစ္ဆာမျိုးနွယ်တွေက ရိုင်းစိုင်းပေမဲ့ အာဟာရတော့ တကယ် ဖြစ်တာပဲ"

ချောင်းကျွင့်က မှတ်ချက်ချလိုက်သည်။

နောက်တစ်ခဏတွင် သူသည် ကောင်းကင်သို့ ပျံတက်လိုက်ရာ ခြေဖဝါးအောက်တွင် တိမ်တိုက်များ ဖြစ်ပေါ်လာပြီး အေးစိမ့်သော လေလှိုင်းများအတွင်း၌ လူသတ်ငွေ့များ ကိန်းအောင်းနေတော့သည်။ သူ၏ နောက်ကွယ်တွင်မူ သရဲတစ်ရာမှာ ညဘက် ခရီးနှင်နေကြသကဲ့သို့ပင်။

သူသည် ပိုင်လီရှန်းလန် ချန်ထားခဲ့သော အငွေ့အသက်ကို ခြေရာခံကာ ထပ်မံ လိုက်လံတိုက်ခိုက်တော့သည်။

ကမ္ဘာပေါ်တွင် ရှားပါးလှသော "သန့်စင်သော ယင်ခန္ဓာ" မှာ သူ၏အတွက် အလွန်ပင် အာဟာရ ဖြစ်စေမည့် အရာပင်။ သို့သော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ သူသည် ပိုင်လီရှန်းလန်ကို ဖမ်းဆီးရန် အလျင်မလိုတော့ပေ။

ပိုင်လီရှန်းလန်တွင် ကံကောင်းခြင်းများ ရှိနေပြီး ဘေးအန္တရာယ်များကို ကျော်လွှားနိုင်ကြောင်း သူ သိရှိသည်။ ထို့ကြောင့် နောက်ထပ် သူမကို ကူညီမည့်သူများ ပေါ်လာဦးမည်မှာ သေချာသည်။ ထိုအခါမှ အားလုံးကို တစ်ပြိုင်တည်း သတ်ဖြတ်လိုက်ပါက ပို၍ သန့်ရှင်းသပ်ရပ်ပေလိမ့်မည်။

"ကောင်းကောင်းလေး ထွက်ပြေးစမ်းပါဦး... အမဲလိုက်ပွဲ စတင်လိုက်ပြီ "

ချောင်းကျွင့်၏ အသံမှာ မြို့ဟောင်းကြီး၏ လမ်းမများတစ်လျှောက် ပဲ့တင်ထပ်သွားတော့သည်။

"လျှင်မြန်ခြင်းအဆောင်" ကို ကပ်ကာ လေလှိုင်းစီးနင်းခြင်းအတတ် ကို သုံး၍ ထွက်ပြေးနေသော ပိုင်လီရှန်းလန်သည် ထိုအသံကို ကြားလိုက်ရသောအခါ... လှပသော မျက်နှာလေးမှာ ဖြူဖျော့သွားပြီး ရေခဲကျင်းထဲသို့ ကျရောက်သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရတော့သည်။