အခန်း (၈၆၉-၈၇၀)

အခန်း (၈၆၉) - လမ်းပျောက်နေပြီလား၊ လျန်ဝမ်စံအိမ်၏ အရှိန်အဝါ၊ ဝတ်စုံဖြူလူငယ်နှင့် လမ်းမေးခြင်း

ဤမြို့ဟောင်းကြီးမှာ အလွန်ပင် ခန့်ညားထည်ဝါလှပြီး အကျယ်အဝန်းမှာလည်း များစွာ ကျယ်ပြောလှသည်။

ထို့ပြင် မြို့ဟောင်းအတွင်း၌ အစွမ်းထက်သော ကန့်သတ်ချက် များ ရှိနေသဖြင့် စိတ်အာရုံဖြင့် စူးစမ်းရှာဖွေခြင်းကို ပိတ်ဆို့ထားသည်။

လီယန်ချူသည် ကျိုးရွှန့်ဖုန်း၏ ပြောပြချက်အရ ဝိညာဉ်အို ဝိညာဉ်နာများနှင့် ငရဲပြည်မှ သရဲနတ်ဘုရားများ ကုန်သွယ်ကြသည့် ဈေးပတ်လမ်း သို့ သွားရန် ကြိုးစားနေခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် လမ်းမများစွာကို လှည့်ပတ်သွားလာပြီးနောက်တွင်မူ...

နောက်ဆုံး၌ အောင်မြင်စွာဖြင့်...

--- လမ်းပျောက်သွားလေတော့သည်။

ကျိုးရွှန့်ဖုန်းသည်လည်း ဤမြို့ဟောင်းကြီး၏ အစိတ်အပိုင်း အနည်းငယ်ကိုသာ စူးစမ်းခဲ့ဖူးခြင်း ဖြစ်သည်။ အဓိကအချက်မှာ ဤမြို့ဟောင်းအတွင်းရှိ အဆောက်အအုံများမှာ တစ်ခုနှင့်တစ်ခု ဆင်တူနေပြီး လမ်းမတိုင်းမှာလည်း ထပ်တူနီးပါး တူညီနေခြင်းကြောင့်ပင်။ လီယန်ချူသည် ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်သော်လည်း မြို့ဟောင်းအထက်မှ ပျံသန်းခြင်းမပြုခဲ့ပေ။ မြို့ဟောင်းအတွင်း၌ မည်သည့် မသိနားမလည်နိုင်သော အင်အားစုများ ရှိနေမည်ကို မသိနိုင်သဖြင့် အထက်မှ တိုက်ရိုက်ပျံသန်းခြင်းမှာ အလွန်အမင်း ကြွားဝါရာ ရောက်နေမည် ဖြစ်သည်။

"အဘိုးကြီးကျိုးရဲ့ လမ်းညွှန်ချက်အရဆိုရင် အရမ်းကြီး ဝေးမသွားသင့်ဘူး။ ရှစ်ပုံ ကိုးပုံလောက်ကတော့ ဒီဈေးပတ်လမ်းဟာ ဒီနားတစ်ဝိုက်မှာပဲ ရှိရမယ်" ဟု လီယန်ချူက စိတ်ထဲမှ ရေရွတ်လိုက်သည်။

ထို့နောက် သူသည် မြို့ဟောင်းအတွင်း ဆက်လက်လှည့်ပတ်နေရင်း "ခဏနေရင် တစ်ယောက်ယောက်နဲ့ တွေ့ရင်တော့ လမ်းကို သေချာမေးရမယ်" ဟု တွေးနေမိသည်။

...

ဆေးလုံးကို သောက်သုံးပြီးနောက် ပိုင်လီရှန်းလန်၏ လက်မောင်းမှ ဒဏ်ရာသွေးမှာ တိတ်သွားသော်လည်း လက်ကိုမူ မမြှောက်နိုင်သေးပေ။ ဒဏ်ရာပေါ်တွင် ထူးဆန်းသော စွမ်းအားတစ်ခု ရှိနေပြီး သူမ၏ ဒဏ်ရာ ပြန်လည်သက်သာလာမှုကို ဖိနှိပ်ထားသည်။ ကျောပြင်မှလည်း ပူလောင်စပ်ဖျဉ်းသော ဝေဒနာကို ခံစားနေရသည်။ ပိုင်လီရှန်းလန်အဖို့ ဤကဲ့သို့သော အသက်နှင့်ရင်းရသည့် တိုက်ပွဲမျိုးနှင့် ရင်ဆိုင်ရသည်မှာ ပထမဆုံးအကြိမ်ပင်။

ယခင်က မည်မျှပင် အန္တရာယ်ရှိစေကာမူ သူမ၏ ရတနာလက်နက်များမှာ ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းရန် လုံလောက်ခဲ့သော်လည်း ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ ကျင့်ကြံခြင်းလောက၏ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်မှုကို ပိုင်လီရှန်းလန် အမှန်တကယ် နားလည်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

နောက်ကွယ်မှ အားကောင်းသော အရှိန်အဝါကို ခံစားလိုက်ရသဖြင့် သူမသည် လက်ထဲ၌ အဆောင် တစ်ခုကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ ၎င်းမှာ ဓားအဆောင် တစ်ခု ဖြစ်သည်။ ပိုင်လီရှန်းလန်က ၎င်းကို လှုံ့ဆော်လိုက်သောအခါ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကြားမှ ဓားစွမ်းအားတစ်ခုမှာ ကောင်းကင်ထက်မှ ကျဆင်းလာတော့သည်။

ဤဓားအဆောင်ကို လှုံ့ဆော်ပြီးနောက် ပိုင်လီရှန်းလန်၏ မျက်နှာမှာ ပို၍ ဖြူဖျော့သွားပြီး သွေးကြောများမှာလည်း တုံ့ပြန်မှု ကြောင့် ထိခိုက်သွားခဲ့သည်။ ဓားအဆောင်၏ စွမ်းအားမှာ အလွန်ပင် ကြီးမားလွန်းလှသည်။ ထိုစဉ် ချောင်းကျွင့်၏ ပုံရိပ်မှာ ရောက်ရှိလာပြီး ဤဓားစွမ်းအားကို ခံစားမိသည်နှင့် လက်မှ ကျိန်စာတစ်ခုကို ဖော်ထုတ်လိုက်သည်။

ပုံရိပ်တစ်ခုမှာ ထိုကောင်းကင်ထက်မှ ကျလာသော ဓားချက်ကို ဆီးကြိုတိုက်ခိုက်လိုက်သည်။ ၎င်းမှာ အငြိုးအတေးကြီးမားလှသော သရဲကြီးတစ်ကောင်ဖြစ်ပြီး ယခုအခါ အရှိန်အဝါမှာ အလွန်ပင် ထူထပ်လှသည်။ သို့သော် ကောင်းကင်ဓားချက်အောက်တွင် ထိုသရဲကြီးမှာ ချက်ချင်းပင် အပိုင်းပိုင်း ပြတ်သွားခဲ့သည်။

သို့သော်လည်း တစ်ကောင်ပြီး တစ်ကောင် သရဲကြီးများ ထပ်မံပြေးဝင်လာကြပြန်သည်။

ဤသတ်ဖြတ်လိုစိတ် ပြည့်နှက်နေသော ဓားချက်မှာ ချောင်းကျွင့်၏ အရှိန်ကို မတားဆီးနိုင်ခဲ့ပေ။ သရဲကြီး လေးကောင်ကို ဆက်တိုက်သတ်ဖြတ်ပြီးနောက် ဓားစွမ်းအားမှာ လုံးဝ ကုန်ဆုံးသွားတော့သည်။ ပိုင်လီရှန်းလန်က လက်ကို မြှောက်လိုက်ပြီး "ရွှေအပ်" တစ်ချောင်းကို ပစ်လွှတ်လိုက်ရာ ချောင်းကျွင့်၏ မျက်လုံးထံသို့ တည့်တည့် ဦးတည်သွားသည်။

သို့သော် ယခုအခါ ချောင်းကျွင့်၏ အရှိန်အဝါမှာ အလွန်ပင် ထူထပ်လှသည်။ ထိုမိစ္ဆာနှစ်ဦးကို ဝါးမြိုပြီးနောက် သူ၏ စွမ်းအားမှာ တတိယအဆင့် သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်ရာ ဤကဲ့သို့သော ရတနာငယ်လေးများကို ဂရုမစိုက်တော့ပေ။ လက်ညှိုးဖြင့် ခပ်ဖွဖွလေး တောက်လိုက်ရုံဖြင့် ထိုရွှေအပ်မှာ အပိုင်းပိုင်း ကွဲကြေသွားတော့သည်။

သူသည် ဤကဲ့သို့သော အောင်နိုင်မှုအရသာကို နှစ်သက်နေသည်။ အစွမ်းထက်သော စွမ်းအားများကို ပြန်လည်ပိုင်ဆိုင်လာရခြင်းနှင့် လှပသော အမျိုးသမီးငယ်တစ်ဦး မိမိရှေ့တွင် အသက်လု ထွက်ပြေးနေသည်ကို ကြည့်ရခြင်းမှာ သူ့အတွက် ပျော်ရွှင်စရာ ဖြစ်နေသည်။

တစ်ဖက်လူ၏ စွမ်းအားမှာ အလွန်ပင် မြန်ဆန်စွာ တိုးတက်နေပြီး မိမိကို ကြောင်က ကြွက်ကို ကျီစားသကဲ့သို့ လုပ်ဆောင်နေမှန်း ပိုင်လီရှန်းလန် သိသော်လည်း သူမ မရပ်တန့်ဝံ့ပေ။ ဤသည်မှာ သူမ ကြုံတွေ့ဖူးသမျှ အစွမ်းအထက်ဆုံး ပြိုင်ဘက်ဖြစ်ပြီး သူမကို မျှော်လင့်ချက်မဲ့စေရန် လုံလောက်လှသည်။

ရုတ်တရက်

သူမ၏ ရှေ့တွင် ခန့်ညားလှသော စစ်ကြောင်းတစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ဝတ်စုံပြည့် စစ်သည်တော် အယောက်ပေါင်း ဆယ်ဂဏန်းခန့်မှာ ကြီးမားသော မြင်းရထားတစ်စီးကို ဝိုင်းရံထားကြသည်။ ယခင်က သူမ ဤမြင်းရထားကို မြင်ဖူးခဲ့သည်။ ၎င်းမှာ အရှေ့တောင်ဘက်တွင် အခြေစိုက်သော ထိပ်တန်းမိသားစုကြီး သုံးခုအနက်မှ တစ်ခုဖြစ်သည့် လျန်ဝမ်မိသားစု ဖြစ်သည်။

ပိုင်လီရှန်းလန်မှာ သွေးများစွာ ကုန်ဆုံးထားသဖြင့် ယိုင်တိယိုင်တိုင်ဖြင့် ရှေ့သို့ အပြေးသွားကာ အကူအညီ တောင်းရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း...

ရှုး

ဗျစ်

မြန်ဆန်လှသော မြားတစ်စင်းမှာ လေကိုဖြတ်၍ ရောက်လာပြီး ပိုင်လီရှန်းလန်၏ ပုခုံးကို ဖောက်ထွက်သွားသည်။ ဤအလှည့်အပြောင်းကို ပိုင်လီရှန်းလန် မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။

အရပ်ရှည်သော စစ်သည်တော်တစ်ဦးမှာ တည်ငြိမ်အေးစက်သော မျက်နှာထားရှိပြီး ယခုမြားမှာ သူပစ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုစစ်သည်တော်က ကျယ်လောင်စွာ အော်ပြောလိုက်သည်။

"ဒီလူရဲ့ ကိစ္စမှာ ငါတို့ ဝင်မပါဘူး"

ထို့နောက် ချောင်းကျွင့်မှာ ခပ်ဖွဖွလေး ဆင်းသက်လာသည်။ သူ၏ အမူအရာမှာ တည်ငြိမ်နေပြီး သူ၏ နောက်ကွယ်တွင်မူ သရဲတစ်ရာ ခရီးနှင်နေသကဲ့သို့ အေးစိမ့်သော လေလှိုင်းများ တိုက်ခတ်နေသည်။ သူက ပြုံးလိုက်ပြီး "မင်းတို့က တော်တော် သိတတ်တာပဲ" ဟု ဆိုသည်။

သို့သော် ချောင်းကျွင့်၏ အကြည့်မှာ လျန်ဝမ်စံအိမ်မှ စစ်သည်တော်များ ဖမ်းဆီးထားသည့် သရဲကြီးအချို့ပေါ်သို့ ကျရောက်သွားပြီး မျက်လုံးများ ဝင်းလက်သွားကာ

"အဲ့ဒီ သရဲကြီးတွေကို လွှဲပေးလိုက်၊ ဒါဆို မင်းတို့ကို ငါ လွှတ်ပေးမယ်"

သံချပ်ကာ ဝတ်ဆင်ထားသော စစ်သည်တော်မှာ မျက်နှာပျက်သွားပြီး အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"ချက်ချင်း နောက်ဆုတ်လိုက်၊ မဟုတ်ရင် အသေပဲ"

ဒဏ်ရာပြင်းထန်စွာ ရထားသော ပိုင်လီရှန်းလန်မှာ လက်ဖဝါးအတွင်းမှ သားကောင်ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်ရာ ချောင်းကျွင့်အနေဖြင့် ဤသန့်စင်သော ယင်ခန္ဓာပိုင်ရှင်ကို ဖမ်းဆီးရန် အလျင်မလိုသေးပေ။ ထိုသရဲကြီးများမှာလည်း သူ့အတွက် အလွန်ပင် အာဟာရ ဖြစ်စေမည့် အရာများပင်။ ထို့ကြောင့် စစ်သည်တော်၏ စကားကို ကြားသောအခါ ချောင်းကျွင့်က လှောင်ပြုံးပြုံးလိုက်ပြီး

"ငါ့ကို ဒီလို စကားပြောရဲတဲ့လူ မတွေ့ရတာ တော်တော်ကြာပြီ"

စကားဆုံးသည်နှင့် သူ၏ နောက်ကွယ်မှ သရဲတစ်ရာမှာ တစ်ပြိုင်နက် ပြေးထွက်သွားတော့သည်။ တစ်ခဏချင်းမှာပင် ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကြား၌ အေးစိမ့်သော လေလှိုင်းများနှင့် မိစ္ဆာအငွေ့အသက်များမှာ အလွန်ပင် ထူထပ်သွားတော့သည်။

လျန်ဝမ်စံအိမ်မှ စစ်သည်တော်များမှာ လေ့ကျင့်မှု ကောင်းမွန်လှသည်။ အထူးသဖြင့် ခေါင်းဆောင် စစ်သည်တော်မှာ

ဘုန်း

ပြင်းထန်လှသော မြားတစ်စင်းမှာ ဒုန်းခနဲ ပြေးထွက်သွားပြီး သရဲကြီး သုံးကောင်ကို ဆက်တိုက် ဖောက်ထွက်သွားပြီးမှ အရှိန်သေသွားသည်။ ခဏချင်းမှာပင် မြားမိုးများ ရွာချလိုက်သဖြင့် ဤသရဲအုပ်စု၏ ထက်ဝက်ခန့်မှာ ပေါက်ကွဲပျက်စီးသွားတော့သည်။

"မြားအတတ်လား ဒီလို ရှားပါးတဲ့ အမွေအနှစ်ကို သုံးနိုင်တာပဲ"

ဟု ချောင်းကျွင့်က အေးစက်စွာ ဆိုသည်။

ရှုး ရှုး ရှုး

ဒုတိယအကြိမ် မြားမိုးများ ထပ်မံ ရွာချပြန်သည်။ ဤမြားများမှာ အဆောင်မြား များဖြစ်ပြီး သန့်စင်သော ယန်စွမ်းအား များ ကိန်းအောင်းနေသဖြင့် မိစ္ဆာများကို သုတ်သင်နိုင်သည်။ အထူးသဖြင့် လျန်ဝမ်စံအိမ်မှ စစ်သည်တော်များ၏ လက်ထဲတွင် အလွန်ပင် ကြောက်စရာကောင်းသော စွမ်းအားကို ထုတ်လွှတ်နေသည်။

စစ်သည်တော်များ၏ တစ်ပြိုင်နက် ပစ်ခတ်မှုမှာ ချောင်းကျွင့်ပင်လျှင် ပေါ့ပေါ့ဆဆ မနေဝံ့ပေ။ သူတို့သည် အချင်းချင်း အရှိန်အဝါ ချိတ်ဆက်ထားကြပြီး ဤမြားမိုးများတွင် အရှိန်အဝါ တစ်ခု ပါဝင်နေသည်။ ထိုအရှိန်အဝါ၏ ထောက်ပံ့မှုကြောင့် ချောင်းကျွင့်၏ ကျင့်ကြံခြင်းစွမ်းအားမှာ ထူထပ်သော်လည်း မြားတစ်စင်းမှာ သူ၏ ခြေထောက်ကို မှန်သွားခဲ့သည်။ သို့သော် ဒဏ်ရာမှာ တစ်လက်မခန့်သာ နက်သဖြင့် သူ၏ စွမ်းအားဖြင့်ပင် ပြန်လည် တွန်းထုတ်လိုက်သည်။

ချောင်းကျွင့်၏ မျက်လုံးများအတွင်း အံ့အားသင့်မှုများ ဖြတ်ပြေးသွားသည်။ ဤမြားအတတ်က မိမိကို ဒဏ်ရာရစေနိုင်လိမ့်မည်ဟု လုံးဝ မထင်ထားခဲ့ပေ။ သူသည် လက်ညှိုးနှင့် လက်မကို ထိကပ်ကာ ကျိန်စာတစ်ခုကို ဖော်ဆောင်လိုက်ရာ ခုနက သတ်ဖြတ်ခံလိုက်ရသော သရဲတစ်ရာမှာ တစ်ပြိုင်နက် ပြန်လည် ရှင်သန်လာတော့သည်။ ထို့ပြင် ပြန်လည် ရှင်သန်လာပြီးနောက်တွင် သူတို့၏ အစွမ်းမှာ ယခင်ကထက် များစွာ ပို၍ အစွမ်းထက်လာခဲ့သည်။

ချောင်းကျွင့်က အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်

"စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းတာပဲ၊ မင်းတို့ရဲ့ စစ်ဗျူဟာက ဘယ်လောက်အထိ လုပ်နိုင်မလဲဆိုတာ ငါ ကြည့်ချင်သေးတယ်"

သူ၏ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာမှာ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲလာသည်။ ယခုမှ ခန္ဓာကိုယ်သစ်ကို ရရှိပြီး စွမ်းအားများ ပြန်လည် ရရှိလာခြင်းက သူ့ကို တစ်စုံတစ်ခုကို ဖျက်ဆီးလိုသော ဆန္ဒများ ဖြစ်ပေါ်စေသည်။

စစ်သည်တော် ဆယ်ဂဏန်းခန့်၏ အရှိန်အဝါမှာ ခေါင်းဆောင် စစ်သည်တော်ထံသို့ စုစည်းသွားသည်။ ထိုစစ်သည်တော်၏ ကြွက်သားများမှာ ဖောင်းကြွလာပြီး သူ၏ ကျောပြင်၌ နဂါးကြီးတစ်ကောင် ရှိနေသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။

ရှုး

လေးကို တင်ကာ ပစ်လိုက်သောအခါ ကြောက်စရာကောင်းသော မြားတစ်စင်းမှာ လေကိုခွဲ၍ ပြေးထွက်သွားသည်။ လမ်းတစ်လျှောက်ရှိ သရဲကြီးများအားလုံးမှာ ပြာအဖြစ် ပျက်စီးသွားတော့သည်။

"တတိယအဆင့် နဲ့ ယှဉ်နိုင်တဲ့ အဆင့်အထိ ရောက်နေတာပဲ" ဟု ချောင်းကျွင့်က အံ့အားသင့်သွားသည်။

တစ်ခဏချင်းမှာပင် ထိုသရဲတစ်ရာမှာ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ချောင်းကျွင့်၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် ထူထပ်လှသော သရဲရိပ်များမှာ သူ့တစ်ဦးတည်းအပေါ်သို့ စုစည်းသွားသည်။ သူသည် ဓားဖြင့် တစ်ချက် ထိုးလိုက်ရာ မြားနှင့် ထိပ်တိုက် တွေ့ဆုံသွားတော့သည်။

ဂျိမ်း

မြားမှာ ပေါက်ကွဲသွားသည်။ ချောင်းကျွင့်၏ လက်ထဲရှိ ဓားမှာ အစွမ်းထက်သော ဓားပျံ မဟုတ်သော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ မည်သည့် ဒဏ်ရာမျှ မရရှိခဲ့ပေ။

စစ်သည်တော်များ၏ စွမ်းအားကို ရရှိထားသော ခေါင်းဆောင်စစ်သည်တော်မှာမူ နောက်သို့ လွင့်ထွက်သွားပြီး သွေးများ အန်ထုတ်လိုက်ရသည်။ သွေးများထဲတွင် ကိုယ်တွင်းအင်္ဂါ အစိပ်အပိုင်းအချို့ပင် ပါဝင်နေသဖြင့် ခုနက တိုက်ခိုက်မှုတွင် ဒဏ်ရာ အလွန်ပြင်းထန်သွားမှန်း သိသာလှသည်။

ထိုအချိန်တွင် စစ်သည်တော် ဆယ်ဂဏန်းခန့်မှာ ဓားများကို တစ်ပြိုင်နက် ဆွဲထုတ်လိုက်ကြသည်။

တိန်း

ကြည်လင်လှသော နဂါးဟောက်သံကဲ့သို့ အသံထွက်ပေါ်လာသည်။ စစ်သည်တော်များ၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် ပြင်းထန်လှသော သွေးကြောစွမ်းအား များမှာ ကြီးမားသော မီးဖိုကြီးများကဲ့သို့ တောက်လောင်လာသည်။ ဒဏ်ရာရသွားသော ခေါင်းဆောင်စစ်သည်တော်မှာလည်း ဤစွမ်းအား၏ ထောက်ပံ့မှုကြောင့် ဒဏ်ရာများမှာ ချက်ချင်းပင် ပြန်လည် သက်သာလာခဲ့သည်။ သူ၏ မျက်လုံးများအတွင်း ရွှေရောင်အလင်းတန်းများ မှိန်ပျပျ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ရှပ်

သူသည်လည်း ဓားကို ဆွဲထုတ်လိုက်ရာ တောက်လောင်နေသော မီးဖိုကြီး ဆယ်ဂဏန်းခန့်မှာ တစ်ပြိုင်နက် ပေါက်ကွဲထွက်လာသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်။

ဝူး

ဓားဖြင့် တစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ကြယ်တာရာ မြစ်ကြီးကိုပင် ဖြတ်တောက်နိုင်မည့်အလား ထင်ရသည်။ ချောင်းကျွင့်၏ အမူအရာမှာ တည်ငြိမ်နေသော်လည်း ဤဓားချက်အောက်တွင် သူ၏ ကိုယ်ပေါ်ရှိ သရဲရိပ်များမှာ ကွဲကြေသွားပြီး သူကိုယ်တိုင်လည်း နောက်သို့ လွင့်ထွက်သွားခဲ့သည်။ မြေပြင်ပေါ်တွင် နက်ရှိုင်းလှသော မြောင်းကြီးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်သွားတော့သည်။

အစမှ အဆုံးအထိ မြင်းရထားအတွင်းရှိ လျှို့ဝှက်ဆန်းပြားသော ပုဂ္ဂိုလ်မှာ လက်ဖျားမျှပင် လှုပ်ရှားခြင်း မရှိသေးပေ။ သို့သော် စစ်သည်တော် ဆယ်ဂဏန်းခန့်၏ အစွမ်းဖြင့်ပင် ဤမျှ တောက်ပသော ဓားချက်ကို ထုတ်ဖော်နိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ လျန်ဝမ်စံအိမ်မှ စစ်သည်တော်များမှာ လေ့ကျင့်မှု ကောင်းမွန်လှပြီး သူတို့၏ ကိုယ်ပေါ်ရှိ ပြင်းထန်လှသော သွေးကြောစွမ်းအားများကြောင့် သာမန် သရဲများမှာ သူတို့အနားသို့ပင် မကပ်ဝံ့ကြပေ။

ခုနက ဓားချက်က ချောင်းကျွင့်ကို ဒဏ်ရာရစေခဲ့သော်လည်း ခေါင်းဆောင်စစ်သည်တော်မှာ ပေါ့ဆခြင်း မရှိပေ။ ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် သူ၏ စိတ်ထဲတွင် အေးစိမ့်သော ခံစားချက်တစ်ခု ဝင်လာသည်။ ဓားချက်ကြောင့် သရဲရိပ်များ ပျက်စီးသွားသော ချောင်းကျွင့်မှာ ဖြည်းညှင်းစွာ ပြန်လည် ထရပ်လိုက်သည်။ သူ၏ ခန့်ညားသော မျက်နှာမှာ ကြောက်စရာကောင်းအောင် တွန့်ချိုးနေပြီး

"ခွေးသားတွေ... မင်းတို့က ငါ့ရဲ့ ဒီခန္ဓာကိုယ်ကို ဖျက်ဆီးလုနီးပါး ဖြစ်သွားတာပဲ"

ယခုအခါ ချောင်းကျွင့်မှာ ကျီစားလိုသော စိတ်များ မရှိတော့ဘဲ ပုံရိပ်ယောင်တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ပြေးဝင်သွားတော့သည်။ ခေါင်းဆောင်စစ်သည်တော်က ဓားဖြင့် ထပ်မံ ခုတ်လိုက်ရာ စစ်သည်တော်များ၏ သွေးကြောစွမ်းအားနှင့် သတ်ဖြတ်လိုသော အရှိန်အဝါများ ပေါင်းစပ်ကာ အရာအားလုံးကို ဖျက်ဆီးပစ်နိုင်သော အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ထွက်ပေါ်လာသည်။

သို့သော်လည်း ရှေ့သို့ ပြေးဝင်လာသော ချောင်းကျွင့်မှာ ရုတ်တရက် ပေါက်ကွဲသွားသည်။ ၎င်းမှာ ကိုယ်ပွားတစ်ခုသာ ဖြစ်နေခဲ့သည်။

အစစ်အမှန် ချောင်းကျွင့်မှာမူ စစ်ဗျူဟာအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ဘုန်း ဘုန်း ဘုန်း

သူ၏ ကိုယ်ပတ်လည်တွင် ထူထပ်လှသော သရဲအငွေ့အသက်များ ဖုံးလွှမ်းနေပြီး အလွန်ပင် ပြင်းထန်လှသော အနီးကပ် တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းအားများကို ထုတ်ဖော်လိုက်ကာ စစ်ဗျူဟာကို အကြိမ်ကြိမ် တိုက်ခိုက်တော့သည်။

ဘုန်း ဘုန်း

လျန်ဝမ်စံအိမ်မှ စစ်သည်တော်များမှာ သွေးများ ဆူဝေလာပြီး ခန္ဓာကိုယ်များ ယိမ်းထိုးကုန်သည်။ ချောင်းကျွင့်က လူအချို့ကို ဆက်တိုက် သတ်ဖြတ်လိုက်ပြီးနောက် သူ၏ အရှိန်အဝါမှာ ပို၍ပင် ရက်စက်လာတော့သည်။ ထိုအချိန်တွင် ခန့်ညားလှသော မြင်းရထားအတွင်းမှ ပုံရိပ်တစ်ခု ပျံသန်းထွက်ပေါ်လာသည်။

၎င်းမှာ ဝတ်စုံဖြူလူငယ် တစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သူ၏ မျက်ခုံးများမှာ ရွှေရောင် ဖြစ်နေသည်။ သူ၏ အရှိန်အဝါမှာ တောင်တန်းကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ လေးလံလှပြီး သူ၏ မျက်လုံးများမှာမူ အောက်ခြေမမြင်နိုင်သော ရေကန်ကြီးကဲ့သို့ တည်ငြိမ်နေသည်။ သူသည် ချောင်းကျွင့်နှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင် ရပ်လိုက်ပြီး စစ်သည်တော်များ၏ ရှေ့တွင် ကာကွယ်ပေးလိုက်သည်။

ဘုန်း

ကြီးမားသော လေလှိုင်းများမှာ ပတ်ဝန်းကျင်သို့ ပြန့်လွင့်သွားသည်။ ထိုဝတ်စုံဖြူလူငယ်က တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"မင်းက တကယ်ပဲ ငါတို့ လျန်မိသားစုနဲ့ ရန်ငြိုးဖွဲ့ချင်တာလား"

ချောင်းကျွင့်က ထိုစကားကို ကြားသောအခါ စိတ်ထဲမှ မှတ်လိုက်သည်။

"အရှေ့တောင် လျန်မိသားစု"

ဝတ်စုံဖြူလူငယ်က မျက်နှာသေဖြင့်ပင် သူ၏ အရှိန်အဝါကို မြှင့်တင်လိုက်ရာ ချောင်းကျွင့်ကို လုံးဝ ဖိနှိပ်ထားလိုက်တော့သည်။ ဤသည်မှာ သာမန် တတိယအဆင့် ကျွမ်းကျင်သူ မဟုတ်ဘဲ အနည်းဆုံး တတိယအဆင့် အလယ်ပိုင်း အထိ ရောက်ရှိနေသူ ဖြစ်သည်။

သူ၏ မျက်လုံးများမှာ အေးစက်နေပြီး အရာအားလုံးကို ထီမထသကဲ့သို့ ရှိနေကာ ရှေ့တွင်ရှိသော ချောင်းကျွင့်ကို မျက်လုံးထဲပင် ထည့်ထားပုံမရပေ။

ချောင်းကျွင့်က ခပ်ဖွဖွ ပြုံးလိုက်ပြီး

"လျန်မိသားစုက ဘာများ အရေးပါလို့လဲ"

ဒုံးယွမ်ကျိန့်ရန်သည် ကောင်းကင်ဘေးဒုက္ခကို ကျော်လွှားရန် ကျရှုံးလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့သော ကမ္ဘာပေါ်ရှိ ထိပ်တန်းကျွမ်းကျင်သူ တစ်ဦး ဖြစ်သည်။ ဝတ်စုံဖြူလူငယ်က လက်မှ မန္တန်တစ်ခုကို ဖော်ထုတ်လိုက်ရာ ချောင်းကျွင့်မှာ မိမိ၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် တောင်တန်းကြီးတစ်ခု ဖိထားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး အရိုးများမှာ တကျွတ်ကျွတ် မြည်လာကာ ရင်ဘတ်ထဲမှ သွေးများ ဆူဝေလာသည်။

"အသက်ရှင်ချင်ပုံမရဘူးပဲ" ဟု ဝတ်စုံဖြူလူငယ်က အေးစက်စွာ ဆိုသည်။

ထိုစကားအဆုံးတွင် ချောင်းကျွင့်မှာ မိမိ၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် ကြီးမားသော ကျောက်တုံးကြီးတစ်ခု ထပ်မံ တိုးလာသကဲ့သို့ ခံစားရပြီး သွေးတစ်ချက် အန်လိုက်ရပြန်သည်။ သို့သော်လည်း ချောင်းကျွင့်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ရက်စက်သော အပြုံးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး

"နောက်ဆုံးတော့ ငါးကြီးတစ်ကောင်ကို မျှားမိပြီပဲ"

"မင်းကို ဝါးမြိုလိုက်ရင် ငါ့ရဲ့ ဒဏ်ရာတွေ အကုန် ပျောက်သွားမှာပဲ"

သူသည် အနက်ရောင် စာမူ တစ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး တောင်တန်းကြီးကဲ့သို့ ပြင်းထန်လှသော ဖိအားများကြားမှပင် ဖြည်းညှင်းစွာ ဖြန့်လိုက်သည်။ ထိုအနက်ရောင်စာမူပေါ်တွင် ဘာတွေ ရေးထားသည်ကို မည်သူမျှ မမြင်ရသလို ၎င်းမှာ အဘယ်အရာ ဖြစ်မှန်းလည်း မည်သူမျှ မသိကြပေ။ အနက်ရောင်စာမူပေါ်တွင် အလွန်ပင် ရှေးကျလှသော ထူးဆန်းသည့် အငွေ့အသက်များ ရှိနေသည်။

ဝတ်စုံဖြူလူငယ်က မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်။ ထိုအချိန်တွင် ချောင်းကျွင့်၏ အရှိန်အဝါမှာ အဆက်မပြတ် မြင့်တက်လာသည်။ ဝတ်စုံဖြူလူငယ်က ချောင်းကျွင့်အပေါ် အသုံးပြုထားသော အတတ်ပညာမှာ ထိုက်စန်းတောင် ဖိနှိပ်ခြင်း အတတ် ဖြစ်သည်။ သို့သော် ယခုအခါ ချောင်းကျွင့်မှာ ဖြည်းညှင်းစွာ ပြန်ထရပ်လိုက်ပြီး ကျောပြင်မှာ မတ်နေကာ မျက်နှာပေါ်ရှိ အပြုံးမှာလည်း ပို၍ တောက်ပလာသည်။

သူသည် ပျင်းကြောဆန့်လိုက်ရာ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှ ကျားသစ်နှင့် မိုးကြိုးသံများကဲ့သို့ တကျွတ်ကျွတ် မြည်လာသည်။ ထိုခဏမှာပင် ထိုက်စန်းတောင် ဖိနှိပ်ခြင်း အတတ်မှာ ချက်ချင်းပင် ပျက်စီးသွားတော့သည်။

ဝတ်စုံဖြူလူငယ်၏ မျက်လုံးများ ပြောင်းလဲသွားသည်။ ချောင်းကျွင့်က အတတ်ပညာတစ်ခုကို ထုတ်ဖော်လိုက်သည်။

"သရဲစေခိုင်းခြင်းအတတ် "

ဤတစ်ကြိမ်တွင် သရဲတစ်ရာ ခရီးနှင်ခြင်းကဲ့သို့ သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များ မဟုတ်တော့ဘဲ ငရဲပြည်မှ သရဲဘုရင် ပုံရိပ်တစ်ခု ဖြည်းညှင်းစွာ ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူ၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် ရှေးကျသော သံချပ်ကာများ ရှိနေပြီး လက်ထဲတွင်မူ ကြီးမားသော ပုဆိန်ကြီး တစ်စင်းကို ကိုင်ဆောင်ထားသည်။ သူ၏ အရှိန်အဝါမှာ အလွန်ပင် ထူထပ်လှသည်။

"သတ်စမ်း" ချောင်းကျွင့်က အော်ဟစ်လိုက်သည်။

ထိုသရဲဘုရင်မှာ ချက်ချင်း လှုပ်ရှားလိုက်ပြီး လက်ရှိ ပုဆိန်ကြီးကို ဝှေ့ယမ်းကာ ဝတ်စုံဖြူလူငယ်ထံသို့ ပြေးဝင်သွားတော့သည်။ ဝတ်စုံဖြူလူငယ်က လက်ကို ခပ်ဖွဖွ မြှောက်လိုက်ရာ သူ၏ နောက်ကွယ်တွင် တောင်တန်းကြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူသည်လည်း ကျိန်စာတစ်ခုကို ဖော်ဆောင်လိုက်ရာ ကြောက်စရာကောင်းသော ကျင့်ကြံခြင်းစွမ်းအားများ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး ထိုသရဲဘုရင်ကို တိုက်ခိုက်လိုက်တော့သည်။

ဘုန်း ဘုန်း

ထူထပ်လှသော တောင်တန်းစွမ်းအားနှင့် ပုဆိန်ကို ကိုင်ဆောင်ထားသော သရဲဘုရင်တို့မှာ တစ်နေရာတည်း၌ တိုက်ခိုက်ကြရာ ကျောက်တုံးများမှာ လွင့်စင်ကုန်သည်။ ပိုင်ရှူ သွေးပါသော ထူးဆန်းသော သားရဲကြီးမှာလည်း နှာခေါင်းမှ အဖြူရောင် အငွေ့များ ထွက်လာသည်။ လျန်ဝမ်စံအိမ်မှ စစ်သည်တော်များမှာ နောက်သို့ ဆုတ်ခွာသွားကြသည်။

ပိုင်လီရှန်းလန်သည် သူမ၏ ကိုယ်ပေါ်မှ မြားကို ခက်ခဲစွာ ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး ဒဏ်ရာပျောက်ဆေး တစ်လုံးကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ ဤမြားတွင်မူ ခုနကကဲ့သို့ ထူးဆန်းသော ဖိနှိပ်မှုများ မပါဝင်ပေ။ ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် သူမ၏ ကိုယ်ပေါ်ရှိ ဖိနှိပ်မှုများကိုပင် အနည်းငယ် ပြန်လည် တွန်းလှန်ပေးနိုင်သည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဤမြားမှာ မိစ္ဆာများကို နှိမ်နင်းရန် အသုံးပြုခြင်း ဖြစ်သဖြင့် သူမ၏ ကိုယ်ပေါ်ရှိ ငရဲအငွေ့အသက်များနှင့် ဆန့်ကျင်ဘက် ဖြစ်နေခြင်းကြောင့်ပင်။

ပိုင်လီရှန်းလန်မှာ ကောင်းကင်ထက်၌ ပုဆိန်ကို ကိုင်ဆောင်ထားသော သရဲဘုရင်နှင့် ကြီးမားလှသော တောင်တန်းစွမ်းအားတို့ တိုက်ခိုက်နေကြသည်ကို ကြည့်ကာ မျက်နှာမှာ ပို၍ ဖြူဖျော့သွားသည်။ ယနေ့ ဖြစ်ပျက်သမျှမှာ သူမ၏ စိတ်နှလုံးကို များစွာ တုန်လှုပ်စေခဲ့သည်။ ဤမျှ ကြောက်စရာကောင်းသော တိုက်ပွဲများကို သူမ တစ်သက်လုံး မေ့နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

ဘုန်း ဘုန်း

ထိုသရဲဘုရင်၏ ကာကွယ်ရေးစွမ်းအားမှာ အတုမရှိလှသလို သတ်ဖြတ်ရေးစွမ်းအားမှာလည်း ရက်စက်လှသည်။ သူ၏ လက်ထဲရှိ ပုဆိန်တွင် ထူထပ်လှသော မိစ္ဆာအငွေ့အသက်များ ရှိနေသည်။ ဝတ်စုံဖြူလူငယ်၏ နောက်ကွယ်ရှိ တောင်တန်းရိပ်များအတွင်းမှ တောင်ထိပ်ငယ်လေးများ အဆက်မပြတ် ထွက်ပေါ်လာပြီး ပြင်းထန်စွာ တိုက်ခိုက်နေကြသည်။ အနက်ရောင်စာမူမှာ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ချောင်းကျွင့်၏ အရှိန်အဝါနှင့် တဖြည်းဖြည်း ပေါင်းစပ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ချောင်းကျွင့်မှာ ထိုနေရာတွင် ရပ်နေရုံမျှဖြင့် အရှိန်အဝါတစ်ခု ထွက်ပေါ်နေသည်။

သရဲဘုရင်နှင့် ဝတ်စုံဖြူလူငယ် တိုက်ခိုက်နေစဉ်အတွင်း ချောင်းကျွင့်သည် စိတ်နှစ်ခွကို အသုံးပြုလိုက်ပြီး လက်ဖဝါးအတွင်းမှ အနက်ရောင် သံကြိုးငါးချောင်းမှာ အနက်ရောင် နဂါးများကဲ့သို့ လျန်ဝမ်စံအိမ် စစ်သည်တော်များ ဖမ်းဆီးထားသည့် သရဲကြီးများထံသို့ ပြေးဝင်သွားတော့သည်။

ဝတ်စုံဖြူလူငယ်က နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး လက်ဝါးဖြင့် ရိုက်ထုတ်လိုက်သော်လည်း ချောင်းကျွင့်၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် ရှေးကျပြီး ဆန်းပြားသော အငွေ့အသက်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာကာ ထိုလက်ဝါးစွမ်းအားကို ချက်ချင်း ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်သည်။

ဝတ်စုံဖြူလူငယ်၏ မျက်လုံးများအတွင်း ဒေါသရိပ်များ ထွက်ပေါ်လာပြီး

"ငရဲက သရဲနတ်ဘုရားတွေရဲ့ အစွမ်းကို ချေးသုံးနေတာပဲ၊ မင်းမှာ ဒီလောက်ပဲ စွမ်းရည်ရှိတာလား"

ချောင်းကျွင့်က ဂရုမစိုက်ဘဲ သံကြိုးငါးချောင်းကို ပစ်လွှတ်လိုက်ရာ ထိုသရဲကြီး ငါးကောင်ကို ဖမ်းဆီးလိုက်တော့သည်။ သူ၏ ရှေ့သို့ ရောက်လာသောအခါ ထိုသရဲကြီး ငါးကောင်၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ လုံးဝ ပျက်စီးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ဤသံကြိုးများမှာ ဖမ်းဆီးရုံသာမက ဝါးမြိုနိုင်သော စွမ်းရည်လည်း ပါဝင်နေသည်။ ချောင်းကျွင့်၏ အရှိန်အဝါမှာ အဆက်မပြတ် မြင့်တက်လာပြီး သူ၏ မျက်လုံးများအတွင်းရှိ အအေးဓာတ်မှာလည်း ပို၍ ထူထပ်လာသည်။

"မျိုးဆက်သစ်လေး... မင်း ဘာသိမှာလဲ"

ယခင်က သူနှင့် ဝတ်စုံဖြူလူငယ်မှာ အဆင့်တူနီးပါး ရှိသော်လည်း ယခုအခါ သရဲကြီး အချို့ကို ဝါးမြိုပြီးနောက် ချောင်းကျွင့်၏ အရှိန်အဝါမှာ ပို၍ ရက်စက်လာခဲ့သည်။ ပို၍ ကြောက်စရာကောင်းသည်မှာ သူ၏ အရှိန်အဝါမှာ ရပ်တန့်ခြင်းမရှိဘဲ ဆက်လက် မြင့်တက်နေခြင်းပင်။ ဝတ်စုံဖြူလူငယ်၏ မျက်နှာ ပျက်သွားပြီး သူ၏ နောက်ကွယ်မှ တောင်တန်းရိပ်များမှာ ပျောက်ကွယ်သွားကာ သူ၏ လက်ဖဝါးအတွင်း၌ စုစည်းသွားသည်။ အမြင့် သုံးလက်မခန့်သာ ရှိသော်လည်း ၎င်းမှာ တောင်တန်းကြီးတစ်ခုလုံးကို အစွမ်းထက်သော ကျင့်ကြံခြင်းစွမ်းအားဖြင့် ဖိသိပ်ထားခြင်း ဖြစ်ပြီး တံဆိပ်တုံးတစ်ခုကဲ့သို့ ရှိနေသည်။ သူက ၎င်းကို ပြင်းထန်စွာ ပစ်ပေါက်လိုက်သည်။

ထိုသရဲဘုရင်မှာ ဤတိုက်ခိုက်မှုအောက်တွင် လွင့်ထွက်သွားပြီး သူ၏ သံချပ်ကာများပင် ကွဲအက်သွားတော့သည်။ ချောင်းကျွင့်က ပြောလိုက်သည်။

"ဒီမျိုးဆက်သစ်လေးမှာ နည်းလမ်းအချို့ ရှိသားပဲ"

ဝတ်စုံဖြူလူငယ်: "..."

သူ ခေါ်ယူထားသော သရဲဘုရင် တိုက်ခိုက်ခံရသော်လည်း ချောင်းကျွင့်မှာ ဂရုမစိုက်ပေ။ လက်ကို ခပ်ဖွဖွ မြှောက်လိုက်ရာ အနက်ရောင် အလံငယ်တစ်ခုမှာ ထိုသရဲဘုရင်၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားသည်။ ထိုသရဲဘုရင်မှာ ကျယ်လောင်စွာ ဟောက်လိုက်ပြီး သူ၏ လက်ရှိ ပုဆိန်ပေါ်တွင် ထူထပ်လှသော သွေးရောင် မိစ္ဆာအငွေ့အသက်များ ထွက်ပေါ်လာသည်။ လျန်ဝမ်စံအိမ်မှ စစ်သည်တော်များမှာ ထိုမိစ္ဆာအငွေ့အသက်များကြောင့် သူတို့၏ သွေးကြောစွမ်းအားများမှာ တုန်လှုပ်ချောက်ချားကုန်သည်။

ပိုင်လီရှန်းလန်မှာလည်း ထိုအငွေ့အသက်များကို တိုက်ရိုက် ခံစားရသဖြင့် ဒဏ်ရာရထားသော သူမ၏ မျက်နှာမှာ ပို၍ပင် ဖြူဖျော့သွားသည်။ သူမသည် လှည့်၍ ထွက်ပြေးရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း မြေပြင်ပေါ်ရှိ သံကြိုးတစ်ခုက သူမကို တင်းကျပ်စွာ ချည်နှောင်ထားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ချောင်းကျွင့်က ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်

"သူ အသက်ရှင်စဉ်က ဆန္ဒက မင်းရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို ရဖို့ပဲ၊ ငါက သူ့ရဲ့ဆန္ဒကို ဖြည့်ဆည်းပေးရမှာပေါ့။ စိတ်မပူပါနဲ့၊ ခဏနေရင် မင်း အလှည့်ရောက်မှာပါ"

ပိုင်လီရှန်းလန်၏ မျက်နှာမှာ သွေးမရှိတော့သကဲ့သို့ ဖြူသွားပြီး ရေခဲကျင်းအတွင်း ကျရောက်သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ ဝတ်စုံဖြူလူငယ်မှာလည်း တဖြည်းဖြည်း အရေးနိမ့်လာသည်။ သူ၏ လက်ဖဝါးအတွင်းရှိ တောင်တန်းငယ်မှာ အစွမ်းထက်သော်လည်း ချောင်းကျွင့်၏ အတတ်ပညာများကို မတွန်းလှန်နိုင်ပေ။ ဤတိုက်ပွဲအတွင်း၌ပင် အခြားသော သရဲကြီးများကို ချောင်းကျွင့်က ဖမ်းယူကာ သန့်စင်လိုက်သည်။

ချောင်းကျွင့်၏ အရှိန်အဝါမှာ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိသွားပြီး သူ၏ ပုံသဏ္ဌာန်မှာလည်း ပြောင်းလဲသွားသည်။ ခန့်ညားသော လူငယ်တစ်ဦးအဖြစ်မှ နတ်ဘုရားတစ်ဦးကဲ့သို့သော အရှိန်အဝါရှိသည့် သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် တာအိုဆရာတစ်ဦးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။

မျက်နှာမှာလည်း ကျောက်စိမ်းကဲ့သို့ ဖြူစင်ချောမောလှသည်။ ဤသည်မှာ ခန္ဓာကိုယ် ပြန်လည် မွေးဖွားခြင်း ပင်။ ယခုအခါ အနက်ရောင်စာမူမှာ ချောင်းကျွင့်နှင့် လုံးဝ ပေါင်းစပ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

သူသည် ကျိန်စာတစ်ခုကို ဖော်ဆောင်လိုက်ရာ သရဲဘုရင်၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ကြီးမားလာပြီး ပုဆိန်ဖြင့် တစ်ချက် ခုတ်လိုက်သောအခါ ဝတ်စုံဖြူလူငယ်မှာ လွင့်ထွက်သွားတော့သည်။

ဗျစ်

အစွမ်းထက်လှသော ဝတ်စုံဖြူလူငယ်ပင်လျှင် သွေးတစ်ချက် အန်လိုက်ရသည်။ ချောင်းကျွင့်၏ မျက်နှာမှာ အေးစက်နေသော်လည်း မျက်လုံးများအတွင်း၌မူ ကျေနပ်မှုများ ရှိနေသည်။ ယခုအခါတွင်မူ ဒုံးယွမ်ကျိန့်ရန် အမှန်တကယ် ပြန်လည် ရောက်ရှိလာပြီ ဖြစ်သည်။ ဤမြို့ဟောင်းကြီး၏ ထူးခြားချက်နှင့် စာမူ၏ ထောက်ပံ့မှု၊ ထို့ပြင် သရဲကြီး မိစ္ဆာများ၏ သွေးသားများကို ဝါးမြိုခြင်းက ဒုံးယွမ်ကျိန့်ရန်ကို တိုတောင်းသော အချိန်အတွင်း စွမ်းအားများ ပြန်လည် ရရှိစေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

"မင်းတို့ တစ်ယောက်မှ လွတ်မှာ မဟုတ်ဘူး၊ ဒီမြို့ဟောင်းထဲမှာရှိတဲ့ ကျင့်ကြံသူအားလုံးဟာ ငါ့ရဲ့ အာဟာရတွေ ဖြစ်လာစေရမယ်"

ဟု ဒုံးယွမ်ကျိန့်ရန်က ပြုံးလျက် ဆိုသည်။

ပြင်းထန်လှသော ဖိအားများမှာ ထိုနေရာတွင်ရှိသူ အားလုံးအပေါ်သို့ လွှမ်းခြုံထားလိုက်သည်။ ပိုင်ရှူ သွေးပါသော သားရဲကြီးပင်လျှင် မြေပြင်ပေါ်၌ ဝပ်စင်းနေရပြီး မတွန်းလှန်ဝံ့ပေ။ ကြောက်စရာကောင်းသော အရာတစ်ခု ပြန်လည် နိုးထလာသကဲ့သို့ပင်။ ဒုံးယွမ်ကျိန့်ရန်မှာ ကမ္ဘာပေါ်ရှိ ထိပ်တန်းစွမ်းအားများကို ပြန်လည် ပိုင်ဆိုင်လာရသဖြင့် စိတ်ထဲ၌ အလွန်ပင် ပျော်ရွှင်နေသည်။ ဤနေရာတွင် သူ့ကို ယှဉ်နိုင်မည့်သူ မရှိတော့ပေ။ ဤဝတ်စုံဖြူလူငယ်နှင့် စစ်သည်တော်များကို ဝါးမြိုပြီးနောက် သန့်စင်သော ယင်ခန္ဓာပိုင်ရှင် ပိုင်လီရှန်းလန်ကို အသုံးချလိုက်ပါက သူ၏ ကျင့်ကြံဆင့်မှာ နောက်တစ်ဆင့်သို့ တက်လှမ်းနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း...

သူ၏ အကြည့်မှာ ရုတ်တရက် အေးခဲသွားသည်။ လမ်းကြားလေးတစ်ခုအတွင်းမှ လူငယ်တာအိုဆရာတစ်ဦး ထွက်ပေါ်လာသည်ကို သူ မြင်လိုက်ရသည်။ ထိုလူငယ်တာအိုဆရာမှာ ဆံပင်တွင် သစ်သားဆံထိုးတစ်ချောင်းကို စိုက်ထားပြီး ခန့်ညားထည်ဝါလှကာ ခါးတွင်မူ ရှေးကျသော ဓားရှည်တစ်လက်ကို ချိတ်ဆွဲထားသည်။ သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံးမှာ နူးညံ့သိမ်မွေ့နေပြီး ထိပ်တန်းကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦး၏ အရှိန်အဝါမျိုး လုံးဝ မရှိပေ။

လူငယ်တာအိုဆရာ ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့် ထိုနေရာတွင်ရှိသူ အားလုံးမှာ သူ့ကို သတိပြုမိသွားကြသည်။

သို့သော်လည်း ဤလူငယ်တာအိုဆရာ၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် မည်သည့် ထူထပ်သော အရှိန်အဝါမျှ မရှိသဖြင့် သူ၏ ကျင့်ကြံဆင့်မှာ သာမန်မျှသာ ဖြစ်ပုံရပြီး ထူးခြားလှသော ခန့်ညားသည့် မျက်နှာတစ်ခုကိုသာ ပိုင်ဆိုင်ထားသူဟု ထင်ရသည်။

လူငယ်တာအိုဆရာမှာမူ ဤနေရာတွင် ဖြစ်ပျက်နေသမျှကို မမြင်သကဲ့သို့ ရှိနေပြီး တိုးညှင်းစွာ မေးလိုက်သည်။

"ခွင့်လွှတ်ပါ... ဒီက ဈေးပတ်လမ်း ကို ဘယ်လိုသွားရမလဲဆိုတာ ခင်ဗျားတို့ သိကြပါသလား"

ဒုံးယွမ်ကျိန့်ရန်: "..."

ဝတ်စုံဖြူလူငယ်: "..."

အားလုံး၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အံ့အားသင့်သော အမူအရာများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ဤမျှ ခန့်ညားလှသော တာအိုဆရာလေးမှာ ဘာဖြစ်နေတာလဲ ဤနေရာမှ အခြေအနေကို သူ မမြင်ဘူးလား ဤကဲ့သို့ အချိန်မျိုးမှာ လမ်းလာမေးနေတာလား။

ဒုံးယွမ်ကျိန့်ရန်က အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်

"ဘယ်က ရောက်လာတဲ့ မျိုးဆက်သစ်လေးလဲ၊ အနိမ့်အမြင့်ကို မသိတာပဲ"

စကားဆုံးသည်နှင့် ဒုံးယွမ်ကျိန့်ရန်မှာ ပြင်းထန်လှသော လက်ဝါးစွမ်းအားတစ်ခုကို ရိုက်ထုတ်လိုက်သည်။ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးမှာ သူ၏ လက်ထဲ၌ ရှိနေသကဲ့သို့ပင်။ သူ၏ နောက်ကွယ်တွင် ဝိညာဉ်များ၏ ပုံရိပ်များ ထွက်ပေါ်လာပြီး အဖြူနှင့် အနက် နှစ်ရောင် ပေါ်ထွက်လာကာ ဘုရင်တစ်ဦး၏ ကမ္ဘာကဲ့သို့ ငြိမ်သက်အေးစက်နေသည်။

လီယန်ချူသည် ရှေ့သို့ တစ်လှမ်း တိုးလိုက်ပြီး လက်သီးဖြင့် တစ်ချက် ထိုးလိုက်သည်။

ထိုအဖြူနှင့် အနက် နှစ်ရောင်ရှိသော ဝိညာဉ်ကမ္ဘာမှာ တစ်ခဏချင်းမှာပင် အပိုင်းပိုင်း ကွဲကြေသွားတော့သည်။

ဒုံးယွမ်ကျိန့်ရန်မှာ သွေးအမြောက်အမြောက် အန်ထုတ်ကာ နောက်သို့ လွင့်ထွက်သွားတော့သည်။

ဘုန်း ဘုန်း ဘုန်း

အဆောက်အအုံ မြောက်မြားစွာကို ရိုက်ခွဲကာ လွင့်ထွက်သွားလေတော့သည်။

အခန်း (၈၇၀) - လုနတ်မင်း ၊ လောကထဲ ခြေလှမ်းရင် နောက်ခံတောင့်ဖို့ လိုတယ်၊ စစ်မှန်သော ဟာလာဟင်းလင်းပြင်နှင့် အက်ကြောင်းကြီး

တိတ်ဆိတ်ခြင်း... သေလူတစ်ယောက်ကဲ့သို့ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်ခြင်း။

ယခင်က မည်သူ့ကိုမျှ ဂရုမစိုက်ဘဲ အစွမ်းထက်လှသော၊ အရှိန်အဝါကို အထွတ်အထိပ်သို့ မြှင့်တင်ထားပြီး လျန်ဝမ်စံအိမ်မှ တတိယအဆင့် ကျွမ်းကျင်သူများကိုပင် အလွယ်တကူ ဖိနှိပ်ထားနိုင်ခဲ့သည့် ဒုံးယွမ်ကျိန့်ရန် သည် ယခုအခါတွင်မူ ထိုလူငယ်တာအိုဆရာ၏ လက်သီးတစ်ချက်အောက်မှာပင် အဝေးသို့ လွင့်ထွက်သွားခဲ့ရလေပြီ။

"သူက... ဘယ်သူလဲ"

ဝတ်စုံဖြူလူငယ်က အံ့အားသင့်စွာဖြင့် ရေရွတ်လိုက်မိသည်။

ခုနက လီယန်ချူ အသုံးပြုလိုက်သော ပညာရပ်မှာ ဝတ်စုံဖြူလူငယ် တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးသည့်အရာဖြစ်ပြီး ကိုယ်ခံပညာ နည်းစနစ်တစ်ခုနှင့် တူနေသည်။ ထို့ကြောင့်ပင် ဝတ်စုံဖြူလူငယ်မှာ ပို၍ အံ့ဩသွားခြင်း ဖြစ်သည်။ ကိုယ်ခံပညာအကြောင်း ပြောလျှင် မြို့တော်မှ ထိုပုဂ္ဂိုလ်ကြီးနှင့် မပတ်သက်ဘဲ မနေနိုင်သောကြောင့်ပင်။

ထိုစဉ် ပြင်းထန်သော အရှိန်အဝါတစ်ခု ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး ဒုံးယွမ်ကျိန့်ရန်သည် အဆောက်အအုံအပျက်အစီးများကြားမှ ပျံသန်းထွက်ပေါ်လာသည်။ သူ၏ မျက်နှာတွင် တုန်လှုပ်ခြောက်ခြားမှုများ ပြည့်နှက်နေ၏။ မူရင်းက သူ၏ ခေတ်ကာလတွင် သူသည် လောက၌ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိနေသူဖြစ်ပြီး ကောင်းကင်ဘေးဒုက္ခကို ကျော်လွှားရန် တစ်လှမ်းအလိုတွင် မြေပြင်နတ်ဘုရား ဖြစ်လာတော့မည့်သူ ဖြစ်သည်။ ယခု ခန္ဓာကိုယ်ကို သိမ်းပိုက်ပြီး စွမ်းအားများ ပြန်လည်ရရှိနေပြီဖြစ်သော်လည်း ဤလူငယ်တာအိုဆရာ၏ လက်သီးတစ်ချက်ကို မခံနိုင်ခဲ့ပေ။

ဒုံးယွမ်ကျိန့်ရန်သည် လက်မှ မန္တန်တစ်ခုကို ဖော်ထုတ်ကာ အေးစက်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"သတ်စမ်း"

ငရဲပြည်မှ သရဲဘုရင်သည် ပုဆိန်ကြီးကို ကိုင်ဆောင်ကာ သတ်ဖြတ်လိုစိတ် အပြည့်ဖြင့် ပြေးဝင်သွားတော့သည်။ ကြောက်စရာကောင်းသော ကျားတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ပြင်းထန်လှသော အရှိန်အဝါတစ်ခု ရှိနေ၏။ ကြီးမားလှသော ပုဆိန်ကြီးမှာ လေထုထဲ၌ အနက်ရောင်မျဉ်းကွေးတစ်ခု ဆွဲကာ ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။ ထိုသရဲဘုရင်မှာ ခုနက သရဲများ၏ မသေမျိုးဂုဏ်သတ္တိများ ပေါင်းစပ်ထားသဖြင့် စွမ်းအားမှာ အလွန်ပင် ကြီးမားလှသည်။

ရွှေရောင်မျက်ခုံးရှိသော ဝတ်စုံဖြူလူငယ်မှာ တောင်တန်းကြီးများကို တံဆိပ်တုံးအဖြစ် ဖန်တီးကာ တိုက်ခိုက်သော်လည်း ထိုသရဲဘုရင်၏ ကာကွယ်ရေးကို မဖောက်နိုင်ခဲ့ပေ။ သို့သော် ဤသရဲဘုရင်၏ သတ်ဖြတ်ခြင်း အတတ်ပညာနှင့် ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင် လီယန်ချူက လက်ဖဝါးတစ်ချက်ကိုသာ ရိုက်ထုတ်လိုက်သည်။

ဝုန်း

လက်ဖဝါးတစ်ချက်တည်းဖြင့်ပင် ကြောက်စရာကောင်းလှသော ပုဆိန်ကြီးမှာ အပိုင်းပိုင်း ကွဲကြေသွားပြီး သရဲဘုရင်၏ ကြီးမားလှသော ခန္ဓာကိုယ်မှာလည်း တစ်ခဏချင်းမှာပင် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

တစ်လောကလုံး တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ အားလုံးက အံ့အားသင့်နေကြ၏။ ဤသည်မှာ တတိယအဆင့် ကျွမ်းကျင်သူနှစ်ဦး၏ အကြိတ်အနယ် တိုက်ပွဲတစ်ခု ဖြစ်လာမည်ဟု ထင်ထားကြသော်လည်း ဤလူငယ်တာအိုဆရာ၏ အစွမ်းမှာ မယုံနိုင်လောက်အောင်ပင် အစွမ်းထက်လွန်းနေသည်။

ဒုံးယွမ်ကျိန့်ရန်က မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ လက်ချောင်းများဖြင့် မန္တန်ကို ထပ်မံနှိပ်လိုက်ရာ ခုနက ပျက်စီးသွားသော သရဲဘုရင်မှာ ပြန်လည်ရှင်သန်လာပြန်သည်။ သရဲဘုရင်သည် ဒေါသတကြီး ဟောက်လိုက်သော်လည်း လီယန်ချူကို ကြည့်နေသော မျက်လုံးများအတွင်း၌မူ ကြောက်ရွံ့မှုများ ပြည့်နှက်နေ၏။ ဤသရဲဘုရင်မှာ စိတ်ဝိညာဉ်ပင် ရရှိနေပြီဖြစ်ရာ ဆက်လက်ကျင့်ကြံပါက သီးခြားဖြစ်တည်မှုတစ်ခုပင် ဖြစ်လာနိုင်သူဖြစ်သည်။

လီယန်ချူ၏ ပုံရိပ်မှာ အနည်းငယ် လှုပ်ရှားသွားပြီး ခြေထောက်အောက်မှ အဖြူရောင် အလင်းတန်းတစ်ခု ပေါက်ကွဲထွက်ကာ လက်သီးတစ်ချက် ထိုးလိုက်ပြန်သည်။

ဘုန်း

သွေးကြောစွမ်းအားများမှာ ပင်လယ်ပြင်ကြီးကဲ့သို့ ထွက်ပေါ်လာပြီး တောက်ပလှသော နေမင်းကြီး တစ်စင်း ထွက်ပေါ်လာသကဲ့သို့ပင်။ ဤအရှိန်အဝါအောက်တွင် ပြန်လည်ရှင်သန်လာသော သရဲဘုရင်မှာ လုံးဝဥဿုံ ပျက်စီးသွားတော့သည်။

ဂွပ်

ဒုံးယွမ်ကျိန့်ရန်၏ ရင်ဘတ်အတွင်းရှိ ကိုးပါးယင်အလံပေါ်တွင် အက်ကြောင်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

"မင်း... မင်းက တကယ်ပဲ ဘယ်သူလဲ"

ဒုံးယွမ်ကျိန့်ရန်က တုန်ရီနေသော အသံဖြင့် အော်မေးလိုက်မိသည်။

လီယန်ချူက ခြေထောက်ကို အနည်းငယ် ကွေးလိုက်ရာ မြေပြင်မှ အပြာရောင် ကျောက်ပြားများမှာ အပိုင်းပိုင်း ကွဲကြေကုန်သည်။ ယခင်က တတိယအဆင့် ကျွမ်းကျင်သူနှစ်ဦး တိုက်ခိုက်စဉ်ကပင် မြေပြင်၌ အက်ကြောင်း အနည်းငယ်သာ ရှိခဲ့သော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ မြေပြင်တစ်ခုလုံး ပျက်စီးသွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ လီယန်ချူသည် လေထဲသို့ ပျံတက်သွားပြီး ဒုံးယွမ်ကျိန့်ရန်၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်သို့ လက်ဖဝါးဖြင့် ရိုက်ချလိုက်သည်။

ဒုံးယွမ်ကျိန့်ရန်မှာ ယခုတစ်ကြိမ်တွင် ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားသဖြင့် ကိုးပါးယင်အလံကို အသုံးပြုကာ ကာကွယ်လိုက်သည်။ ထူထပ်လှသော ယင်အငွေ့အသက်များမှာ အလွှာပေါင်းများစွာသော အကာအကွယ်အတားအဆီးများအဖြစ် သူ၏ ပတ်လည်တွင် ပေါ်ပေါက်လာသည်။

ဒုန်း ဒုန်း ဒုန်း

ဂျွတ်

အကာအကွယ်များအားလုံး ပျက်စီးသွားပြီး ကိုးပါးယင်အလံပေါ်တွင် အက်ကြောင်းများစွာ ထပ်မံထွက်ပေါ်လာပြန်သည်။ ထိပ်တန်း မိစ္ဆာရတနာတစ်ခုပင်လျှင် လီယန်ချူ၏ ပြင်းထန်လှသော ခွန်အားကို မတားဆီးနိုင်ခဲ့ပေ။

ရှုး

ဒုံးယွမ်ကျိန့်ရန်သည် အနက်ရောင် အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ အဝေးသို့ ထွက်ပြေးတော့သည်။ ရုတ်တရက် ပေါ်လာသော ဤလူငယ်တာအိုဆရာမှာ ဤမျှ ကြောက်စရာကောင်းသော အစွမ်းရှိလိမ့်မည်ဟု သူ လုံးဝ မထင်ထားခဲ့ပေ။ လီယန်ချူက ခြေတစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်ရုံဖြင့် ဟင်းလင်းပြင်မှာ တုန်ခါသွားပြီး ဒုံးယွမ်ကျိန့်ရန်၏ ရှေ့တည့်တည့်သို့ ရောက်ရှိသွားကာ သူ၏ ဦးခေါင်းကို လှမ်းဖမ်းလိုက်သည်။

ဒုံးယွမ်ကျိန့်ရန်မှာ ထိတ်လန့်သွားပြီး မြေပြင်ပေါ်မှ အနက်ရောင် သံကြိုးပေါင်း ထောင်ချီကို ထွက်ပေါ်လာစေကာ နဂါးများကဲ့သို့ လီယန်ချူကို တိုက်ခိုက်စေသည်။ လီယန်ချူက အခြားလက်တစ်ဖက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ အရှိန်အဝါများအောက်တွင် ထိုနဂါးသံကြိုးများအားလုံး ပျက်စီးသွားတော့သည်။ ထို့နောက် လက်တစ်ဖက်ဖြင့်ပင် ဒုံးယွမ်ကျိန့်ရန်၏ ကိုယ်ပေါ်သို့ ရိုက်ချလိုက်ပြန်သည်။

ဘုန်း

ဒုံးယွမ်ကျိန့်ရန်မှာ နောက်သို့ ထပ်မံလွင့်ထွက်သွားပြီး သွေးများ အန်ထုတ်လိုက်ရပြန်သည်။

"မင်းရဲ့ အဲ့ဒီပစ္စည်းက သိပ်မခိုင်ဘူးပဲ၊ ဘယ်နှစ်ချက်မှ မခံဘူး"

လီယန်ချူက အေးအေးဆေးဆေးပင် ပြောလိုက်သည်။

ဒုံးယွမ်ကျိန့်ရန်မှာ ကြောက်လည်းကြောက်၊ ဒေါသလည်း ထွက်နေသည်။ ယနေ့သည် သူ လောကအလယ်မှာ အစွမ်းပြရမည့်နေ့ မဟုတ်ပါလား။ တတိယအဆင့် အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိပြီး ကောင်းကင်ဘေးဒုက္ခကို ရင်ဆိုင်နိုင်သူမှာ ကံတရား၏ စောင့်ရှောက်မှုကို ခံရသူ ဖြစ်ရမည်။ သူသည် ဘေးဒုက္ခမှ ပြန်လာပြီးနောက် ကောင်းကင်ထက်သို့ တက်လှမ်းကာ မြေပြင်နတ်ဘုရား ဖြစ်လာတော့မည်ဟု ယူဆထားခဲ့သော်လည်း ယခုမူ ဤကဲ့သို့ ကြမ်းတမ်းလှသော တာအိုဆရာငယ်နှင့် တွေ့ဆုံနေရသည်။

လီယန်ချူ၏ စကားကို ကြားသောအခါ သူ၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်း မည်းမှောင်သွားသည်။ သူ၏ နောက်ကွယ်တွင် ငရဲမြစ် ပုံရိပ်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး သေခြင်းတရား အငွေ့အသက်များ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ထိုမြစ်အတွင်း၌ ခရမ်းရောင် စာမူတစ်ခု ရှိနေပြီး ရှေးကျလှသော အရှိန်အဝါများ ထွက်ပေါ်နေ၏။ တစ်ခဏချင်းမှာပင် ဒုံးယွမ်ကျိန့်ရန်၏ ဒဏ်ရာများမှာ ပြန်လည်သက်သာသွားပြီး သူ၏ အကြည့်မှာ စူးရှလာသည်။

"မင်းရဲ့ အနီးကပ် သတ်ဖြတ်နိုင်စွမ်းက တကယ်ပဲ အားကောင်းတယ်ဆိုတာ ငါ ဝန်ခံပါတယ်။ လူ့လောကမှာဆိုရင် ငါ မင်းကို မယှဉ်နိုင်လောက်ဘူး၊ ဒါပေမဲ့... ဒီနေရာက ငရဲပြည်ပဲ"

ဒုံးယွမ်ကျိန့်ရန်၏ စကားအဆုံးတွင် ခရမ်းရောင်စာမူမှာ ဖြည်းညှင်းစွာ ပွင့်လာပြီး သူ၏ အရှိန်အဝါမှာ ထပ်မံမြင့်တက်လာပြန်သည်။

"ယနေ့တော့ မင်းကို မြင်စေရမယ်..."

ဒုံးယွမ်ကျိန့်ရန်၏ စကားမဆုံးသေးခင်မှာပင် လီယန်ချူက ခြေတစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်ပြီး သူ၏ ပါးကို လက်ဝါးဖြင့် ရိုက်ချလိုက်သည်။

ဖြောင်း

ဒုံးယွမ်ကျိန့်ရန်မှာ တစ်ကိုယ်လုံး လွင့်ထွက်သွားပြီး သူ၏ အစွမ်းထက်သော ငရဲမြစ်ပုံရိပ်ကြီးမှာလည်း ကွဲကြေသွားတော့သည်။ ထိုခရမ်းရောင် စာမူမှာ လီယန်ချူ၏ လက်ထဲသို့ ရောက်ရှိသွား၏။

လီယန်ချူက လှောင်ပြုံးပြုံးလိုက်ပြီး

"စကားတွေကလည်း များလိုက်တာ"

ဒုံးယွမ်ကျိန့်ရန်: "..........."

(ဒီလူငယ်က လူကြီးလူကောင်း မဆန်လိုက်တာ)

သူသည် လီယန်ချူ၏ လက်ထဲရှိ ခရမ်းရောင်စာမူကို ကြည့်ကာ အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"သာမန်လူတစ်ယောက်အနေနဲ့... မင်းကတော့ သေလမ်းရှာနေတာပဲ"

ဒုံးယွမ်ကျိန့်ရန်သည် သူ၏ လက်များဖြင့် မန္တန်ကို အမြန်အသုံးပြုလိုက်သည်။ ၎င်းမှာ တာအိုဘာသာ၏ နတ်ဘုရားပင့်ဆောင်ခြင်း အတတ် ဖြစ်သည့် ထိုက်ယီခြင်္သေ့မန္တန် ဖြစ်သည်။ ၎င်းမှာ အလွန်ပင် ခက်ခဲနက်နဲလှသည်။ ခရမ်းရောင်စာမူပေါ်မှ ရှေးကျလှသော အရှိန်အဝါများမှာ လီယန်ချူ၏ ဝိညာဉ်နှင့် ခန္ဓာကိုယ်ကို အဆက်မပြတ် တိုက်ခိုက်နေပြီး အသံများ မြည်ဟီးနေ၏။ ၎င်းမှာ အဆင့်အတန်း မြင့်မားလှသော အရာတစ်ခုဖြစ်ပြီး သာမန်လူသားများ မထိတွေ့နိုင်သော အရာဖြစ်သည်။

သို့သော် ယခုအခါ လီယန်ချူ၏ ဝိညာဉ်ဖြစ်စေ၊ ခန္ဓာကိုယ်ဖြစ်စေ မည်သည့် ထိခိုက်မှုမျှ မရှိပေ။ ဤသည်မှာ သူ၏ ကာကွယ်ရေးများကို ထပ်ခါတလဲလဲ မြှင့်တင်ထားခြင်း၏ အကျိုးကျေးဇူးပင်။ ဒုံးယွမ်ကျိန့်ရန်က မန္တန်ကို လှုံ့ဆော်လိုက်သောအခါ ဟင်းလင်းပြင်၌ ကြီးမားလှသော ပုံရိပ်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ ၎င်းမှာ အဝါရောင် အရာရှိဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ဦးထုပ်ဆောင်းထားသော အမျိုးသားတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ လက်တစ်ဖက်တွင် ကလောင်ကို ကိုင်ထားပြီး အခြားလက်တစ်ဖက်တွင် စာအုပ်ကို ကိုင်ထားသည်။ ထိုအမျိုးသားမှာ ထိုနေရာ၌ ရပ်နေရုံမျှဖြင့် မဖော်ပြနိုင်သော ကြောက်စရာကောင်းသည့် အရှိန်အဝါတစ်ခု ရှိနေ၏။

မြို့ဟောင်းအတွင်းရှိ တစ်နေရာ၌...

အဖြူအမဲ နတ်မင်း တို့သည် ယှဉ်တွဲရပ်နေကြပြီး သူတို့၏ သံကြိုးများဖြင့် လူငယ်တစ်ဦးကို ချည်နှောင်ထားသည်။ ကျိုးရွှန့်ဖုန်း မှာ မျက်နှာတစ်ခုလုံး ဖူးရောင်နေပြီး ကိုယ်ပေါ်တွင်လည်း တားမြစ်ချက် များ အတင်ခံထားရသည်။ ဤမြို့ဟောင်းအတွင်းသို့ တစ်ဖန်ပြန်ဝင်လာချိန်တွင် အဖြူအမဲ နတ်မင်းတို့ကို မယှဉ်နိုင်ရုံသာမက ထွက်ပြေးရန်ပင် မဖြစ်နိုင်တော့လိမ့်မည်ဟု သူ လုံးဝ မထင်ထားခဲ့ပေ။

အဖြူအမဲ နတ်မင်းတို့သည် မြို့အတွင်းရှိ အရှိန်အဝါတစ်ခုကို ခံစားမိလိုက်ကြသည်။ သူတို့သည် ငရဲပြည်မှ ဝိညာဉ်နတ်ဘုရားများ ဖြစ်ကြသဖြင့် ဤမြို့ဟောင်းအတွင်း၌ ရေထဲမှ ငါးကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်။ အဖြူရောင်နတ်မင်းက အံ့အားသင့်သွားပြီး ပြောလိုက်သည်။

"လုနတ်မင်း ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ"

ထိုနာမည်ကို ပြောလိုက်ချိန်တွင် သူ၏ မျက်နှာ၌ လေးစားမှုများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ဖြစ်နိုင်တာက... တစ်ယောက်ယောက်က သူ့ရဲ့ စာမူကို ကောက်ရသွားတာလား"

ဟု အမဲရောင်နတ်မင်းက စဉ်းစားကာ ပြောလိုက်သည်။

ကျိုးရွှန့်ဖုန်းမှာမူ သူတို့၏ စကားကို နားမလည်ပေ။ သူသည် မည်သည့် ထူးခြားသော အရှိန်အဝါကိုမျှ မခံစားမိပေ။ အဖြူရောင်နတ်မင်းက "သွားကြည့်ရအောင်" ဟု ဆိုကာ ကျိုးရွှန့်ဖုန်းကို ဆွဲ၍ တစ်ခဏချင်းမှာပင် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

အဝါရောင် အရာရှိဝတ်စုံနှင့် အမျိုးသားသည် လူတို့၏ စိတ်နှလုံးကို စစ်ဆေးနေသကဲ့သို့ ရှိနေ၏။ ဝိညာဉ်နတ်ဘုရား၏ အရှိန်အဝါမှာ သာမန်လူတို့ မခံရပ်နိုင်လောက်အောင် လေးလံလှသည်။ ဒုံးယွမ်ကျိန့်ရန်၏ မျက်လုံးများအတွင်း ကျေနပ်မှုများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ဤတာအိုဆရာငယ်သည် သေလမ်းရှာကာ ခရမ်းရောင်စာမူကို သွားဖမ်းခဲ့သည် မဟုတ်ပါလား။

"နောက်ဆုံးတော့ မင်းက ကိုယ်ခံပညာရှင် အရိုင်းအစိုင်းပဲ၊ လောကထဲ ခြေလှမ်းရင် နောက်ခံတောင့်ဖို့ လိုတယ်ဆိုတာ မင်း မသိဘူးပဲ "

ဒုံးယွမ်ကျိန့်ရန်သည် လီယန်ချူကို စိုက်ကြည့်ကာ သူ၏ ပျက်စီးခြင်းကို စောင့်ကြည့်နေသည်။ လီယန်ချူ၏ တာအိုဝတ်စုံမှာ လေထဲ၌ လွင့်နေပြီး သူ၏ မျက်နှာမှာ တည်ငြိမ်နေ၏။ သူသည် ထိုအရာရှိဝတ်စုံနှင့် အမျိုးသားကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

ထိုခဏ၌ပင်... လီယန်ချူ၏ ကိုယ်ပေါ်မှ ပို၍ ရှေးကျပြီး ပို၍ ကြီးမားလှသော အရှိန်အဝါတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။ ရှေ့မှ အရှိန်အဝါကြီးမားလှသော အရာရှိဝတ်စုံနှင့် အမျိုးသား၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ရုတ်တရက် တုန်ခါသွားပြီး လီယန်ချူ၏ ရှေ့၌ ဖြည်းညှင်းစွာ ဒူးထောက်ကာ ဂါရဝပြုလိုက်တော့သည်။ ၎င်းမှာ ကိုယ်လက်ငါးပါး မြေခဂါရဝ ပင် ဖြစ်သည်။

ဒူးထောက်ခြင်း၊ ရှိခိုးခြင်းများတွင် တင်းကျပ်လှသော ပုံစံများ ရှိတတ်ကြသည်။ ယခု ဤရှေးကျပြီး အစွမ်းထက်လှသော ပုံရိပ်ကြီးမှာ လီယန်ချူ၏ ရှေ့၌ အလွန်ပင် စနစ်တကျ ရှိခိုးနေခြင်း ဖြစ်သည်။

ဒုံးယွမ်ကျိန့်ရန်: "............"

ဝတ်စုံဖြူလူငယ်: "............"

ပိုင်လီရှန်းလန်: "............"

လျန်ဝမ်စံအိမ် စစ်သည်တော်များ: "............"

ထိုကြီးမားလှသော ပုံရိပ်ကြီးမှာ ရှိခိုးပြီးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။ လီယန်ချူ၏ လက်ထဲရှိ ခရမ်းရောင်စာမူမှာလည်း ဆက်လက်တုန်ခါခြင်း မရှိတော့ပေ။

"မဖြစ်နိုင်ဘူး... ဒါ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ဘူး"

ဒုံးယွမ်ကျိန့်ရန်က အော်ဟစ်လိုက်မိသည်။ သူ၏ မျက်နှာမှာ ကြောက်လန့်တုန်လှုပ်နေ၏။

"ဘာလို့ ဒီနတ်ဘုရားပုံရိပ်က မင်းကို ရှိခိုးရတာလဲ... မင်းရဲ့ ကိုယ်ပေါ်မှာ ငရဲဘုရင် ဆယ်ပါးရဲ့ တံဆိပ်တုံး ရှိနေလို့လား"

လီယန်ချူက လှောင်ပြုံးပြုံးလိုက်ပြီး ဒုံးယွမ်ကျိန့်ရန်ကို ပြန်မဖြေပေ။ သူ၏ လက်ထဲတွင် ငရဲဘုရင်ဆယ်ပါး၏ တံဆိပ်တုံး မရှိသော်လည်း ထိုက်ရှန်းနတ်မင်း ၏ တံဆိပ်တုံး ရှိနေသည်။ အဆင့်အတန်းချင်း ယှဉ်လျှင် သူ တစ်ခါမှ မရှုံးဖူးပေ။

ဘုန်း

သူသည် ကြောင်အမ်းအမ်းဖြစ်နေသော ဒုံးယွမ်ကျိန့်ရန်ကို သေခွေးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ကန်ထုတ်လိုက်သည်။ ကျောက်တုံးများ လွင့်စင်ကာ ဖုန်မှုန့်များ ထွက်ပေါ်လာ၏။ ဒုံးယွမ်ကျိန့်ရန်၏ ကိုယ်တွင်းအင်္ဂါများအားလုံး ကြေမွကုန်သည်။ ဘေးဒုက္ခမှ ပြန်လာခြင်း၊ အကွက်ချစီစဉ်ခြင်း၊ ခန္ဓာကိုယ်ကို သိမ်းပိုက်ခြင်း၊ မိစ္ဆာများကို ဝါးမြိုခြင်း... ဤအရာအားလုံးမှာ လောကအလယ်မှာ အစွမ်းပြရန် ဖြစ်သော်လည်း ယခုမူ သေခွေးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ အရိုက်ခံနေရသည်။

ဒုံးယွမ်ကျိန့်ရန်မှာ ဒေါသအလွန်ထွက်ကာ လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် မြေပြင်ကို ရိုက်၍ ထရပ်လိုက်သည်။

"တာ့လော်သရဲလက်ဝါး "

အေးစိမ့်လှသော လက်ဝါးကြီးနှစ်ဖက် ထွက်ပေါ်လာပြီး လောကကို ဖိနှိပ်ရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။ သို့သော် သူ၏ မျက်စိရှေ့မှ လီယန်ချူ၏ ပုံရိပ်မှာ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ ရုတ်တရက် သူ၏ စိတ်ထဲ၌ ထိတ်လန့်မှုတစ်ခု ဝင်လာပြီး အပေါ်သို့ မော့ကြည့်လိုက်ရာ ထိုလူငယ်တာအိုဆရာမှာ မည်သည့်အချိန်က ရောက်လာမှန်းမသိဘဲ သူ၏ မျက်နှာကို လက်ဖြင့် အုပ်ကိုင်ထားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"ဘာလို့ အော်နေတာလဲ" လီယန်ချူက အေးဆေးစွာ ပြောလိုက်သည်။

ဘုန်း

ဒုံးယွမ်ကျိန့်ရန်၏ ဦးခေါင်းမှာ ရိုက်ခွဲခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ပေါက်ကွဲသွားတော့သည်။ သူ ခက်ခက်ခဲခဲ သိမ်းပိုက်ထားသော ခန္ဓာကိုယ်မှာ လုံးဝ ပျက်စီးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ တာ့လော်သရဲလက်ဝါးမှာလည်း တစ်ခဏချင်းမှာပင် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။ ဒုံးယွမ်ကျိန့်ရန်၏ ဝိညာဉ်မှာ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ ထွက်လာပြီး အလွန်ပင် မကျေမချမ်း ဖြစ်နေသည်။ ဤလူငယ်တာအိုဆရာမှာ သူ့ကို စွမ်းအားများ ထုတ်ပြခွင့်ပင် မပေးပေ။

သူသည် အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားသည်။ ဝိညာဉ်၏ အရှိန်မှာ အလွန်ပင် မြန်ဆန်လှသည်။ သို့သော် လီယန်ချူ၏ စိတ်ဓား ထက် မမြန်နိုင်ပေ။ စိတ်ဓားဖြင့် ဝိညာဉ်ကို ခုတ်ဖြတ်ခြင်းမှာ ရှောင်လွှဲ၍ မရနိုင်သော အရာဖြစ်သည်။

ဖျတ်

ဒုံးယွမ်ကျိန့်ရန်မှာ တုံ့ပြန်ရန်ပင် အချိန်မရလိုက်ဘဲ သူ၏ ဝိညာဉ်မှာ လုံးဝ ဥဿုံ ပျက်စီးသွားတော့သည်။

ကုသိုလ်မှတ် တစ်သိန်း ရရှိပါသည်။

ဤဓားချက်ဖြင့် သတ်ဖြတ်လိုက်သည်မှာ ကောင်းကင်ဘေးဒုက္ခကိုပင် ခေါ်ယူနိုင်သော တတိယအဆင့် အထွတ်အထိပ် ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ ယခုမူ ထိုကျွမ်းကျင်သူမှာ လုံးဝ ကွယ်လွန်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

လီယန်ချူသည် ဒုံးယွမ်ကျိန့်ရန်၏ အလောင်းပေါ်မှ ပစ္စည်းများကို စစ်ဆေးကြည့်သော်လည်း ကိုးပါးယင်အလံမှလွဲ၍ အဖိုးတန်အရာ မတွေ့ရပေ။ သူသည် စစ်မှန်သောယန်မီး ကို ထုတ်ဖော်ကာ ထိုခန္ဓာကိုယ်ကို ပြာအဖြစ် လောင်ကျွမ်းစေလိုက်သည်။

ဤလုပ်ဆောင်ချက်များမှာ အလွန်ပင် ကျွမ်းကျင်လှသဖြင့် ဘေးမှ ရွှေရောင်မျက်ခုံးနှင့် ဝတ်စုံဖြူလူငယ်မှာ ပါးစပ်ပင် လှုပ်သွားမိသည်။ လီယန်ချူက တတိယအဆင့် အထွတ်အထိပ်မှ ဒုံးယွမ်ကျိန့်ရန်ကို သတ်ဖြတ်လိုက်သည်သာမက ထိုအရာရှိဝတ်စုံနှင့် နတ်ဘုရားပုံရိပ်ကပင် လီယန်ချူကို ရှိခိုးသွားခဲ့သည် မဟုတ်ပါလား။ ဤလူငယ်တာအိုဆရာ၏ မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်းမှာ ပို၍ပင် လျှို့ဝှက်ဆန်းပြားလာခဲ့သည်။

ထိုစဉ်မှာပင် ရုတ်တရက် အပြောင်းအလဲတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

ဂျိမ်း

မြို့ဟောင်းအတွင်း၌ တုန်ခါမှုများ ဖြစ်ပေါ်လာပြီး ကောင်းကင်ထက်၌ အရှိန်အဝါများ စုစည်းကာ တောင်တန်းကြီးများထက် ကြီးမားသော မျက်လုံးတစ်စုံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ လျှပ်စီးအလင်းတန်းတစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားသကဲ့သို့ပင်။ ထိုမျက်လုံးများမှာ မြို့ဟောင်းကြီးကို အေးစက်စွာ စိုက်ကြည့်နေပြီး တစ်စုံတစ်ခုကို ရှာဖွေနေပုံရသည်။ မြို့ဟောင်းကြီး တစ်ခုလုံးမှာ လှုပ်ခါနေတော့သည်။

တိန်း

တစ်ခဏချင်းမှာပင် မြို့ဟောင်းအတွင်းရှိ လူအားလုံး၏ နားထဲ၌ ရေစက်ကျသံ တစ်ခုကို ကြားလိုက်ရသည်။ ထိုအသံမှာ မည်သည့်နေရာမှ ထွက်ပေါ်လာမှန်း မသိရသော်လည်း ထိုအသံနှင့်အတူ ပွင့်လင်းမြင်သာသော လှိုင်းတစ်ခု ပြန့်နှံ့သွားတော့သည်။ ထိုလှိုင်းမှာ တစ်မြို့လုံးကို ဖုံးလွှမ်းသွားပြီး မြို့ဟောင်းကြီးမှာ ဝေဝါးသော အရှိန်အဝါတစ်ခုဖြင့် ပိတ်ဆို့ခံလိုက်ရသည်။

လီယန်ချူ၏ မျက်စိရှေ့၌ပင် လမ်းမများမှာ ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်သွားပြီး ပျောက်ကွယ်ကုန်သည်။ ထိုပျောက်ကွယ်သွားခြင်းမှာ လုံးဝ ဖျက်ဆီးခံလိုက်ရခြင်းနှင့် တူပြီး ဒီရေလှိုင်းကဲ့သို့ တစ်မြို့လုံးကို ဝါးမြိုလာသည်။ ကောင်းကင်ထက်မှ အေးစက်သော မျက်လုံးများမှာ ရှာဖွေကြည့်သော်လည်း မည်သည့်အရာမျှ မတွေ့ပုံရပေ။ သို့သော် ထိုမျက်လုံးများအောက်၌ မြို့ဟောင်းကြီး၏ နေရာအနှံ့အပြားမှာ ကွယ်ပျောက်ကာ ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်သွားတော့သည်။

ယခင်က လျန်ဝမ်စံအိမ်မှ စစ်သည်တော်ကြီးမှာ ထိုဟာလာဟင်းလင်းပြင်နှင့် အနီးဆုံးတွင် ရှိနေခဲ့သည်။ သူ၏ ကိုယ်ပေါ်မှ ပြင်းထန်လှသော သွေးကြောစွမ်းအားများပင်လျှင် ထိုဟာလာဟင်းလင်းပြင်နှင့် ထိတွေ့မိချိန်တွင် သူ၏ လက်များ၊ ခြေထောက်များနှင့် ခန္ဓာကိုယ်မှာ ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

အော်ဟစ်သံပင် မထွက်နိုင်ဘဲ သူသည် လုံးဝ ကွယ်ပျောက်သွားခဲ့သည်။ သူ၏ ခြေထောက်အောက်ရှိ ငတ်မွတ်နေသော သရဲနှင့် အနားရှိ စစ်သည်အချို့လည်း ထိုနည်းတူပင် ကွယ်ပျောက်သွားကြသည်။

ဝတ်စုံဖြူလူငယ်က လက်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ ကျန်ရှိသော စစ်သည်များကို ကာကွယ်လိုက်ပြီး

"ဆုတ်ကြစို့"

ဟု အော်ဟစ်လိုက်သည်။ စစ်သည်များမှာ သူ၏ အစွမ်းဖြင့် အဝေးသို့ အမြန်ပြေးကြတော့သည်။ ထိုဟာလာဟင်းလင်းပြင်မှာ စစ်မှန်သော ဘာမှမရှိခြင်း ပင် ဖြစ်သည်။

ပိုင်လီရှန်းလန်မှာ ဒဏ်ရာပြင်းထန်လှသဖြင့် သတိမှာ ဝေဝါးနေသည်။ ထိုဟာလာဟင်းလင်းပြင်ကြီး ဒီရေကဲ့သို့ တက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ သူမ၏ စိတ်ထဲ၌ "ငါတော့ သေပြီ" ဟု တွေးလိုက်မိသည်။ သူမ၏ အရှိန်ဖြင့်ဆိုလျှင် ၎င်းကို မည်သို့မျှ မရှောင်နိုင်ပေ။

ရုတ်တရက် လက်ကြီးတစ်ဖက်က သူမကို ဆွဲယူလိုက်ပြီး တိမ်ပေါ်သို့ ပျံတက်သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမ မော့ကြည့်လိုက်ရာ ထိုနတ်ဘုရားကဲ့သို့ လူငယ်တာအိုဆရာကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် စိတ်အေးသွားပြီး သတိလစ်သွားတော့သည်။

တတိယအဆင့်သို့ ရောက်ရှိသူများသာ လေထဲ၌ ပျံသန်းနိုင်ကြသည်။ မြို့ဟောင်းကြီးထဲမှ လီယန်ချူအပြင် ဓားကြီးကို ကိုင်ထားသော လူသန်ကြီး၊ အဖြူရောင် ယပ်တောင်ကို ကိုင်ထားသော တာအိုဆရာမနှင့် အခြားသော ပုံရိပ်အချို့လည်း ပျံသန်းထွက်လာကြသည်။ အားလုံး မြို့ပြင်သို့ ရောက်ရှိသွားချိန်တွင် ထိုမြို့ဟောင်းကြီးမှာ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ မျက်စိရှေ့၌ မြင်တွေ့နေရသည်မှာ ဟာလာဟင်းလင်းပြင်ကြီးသာ ဖြစ်၏။ စစ်မှန်သော ဘာမှမရှိခြင်းပင်။

ကောင်းကင်ထက်မှ မျက်လုံးကြီးများမှာလည်း တစ်စုံတစ်ခုကို ရှာမတွေ့သဖြင့် ကွယ်ပျောက်သွားတော့သည်။ ခဏအကြာတွင်မှ ထိုမြို့ဟောင်းရှိခဲ့သော နေရာတွင် ကျိုဖုန်တောင်စဉ်တောင်တန်း ၏ ပုံရိပ်များ ပြန်လည် ထွက်ပေါ်လာသည်။ ပန်းချီကားတစ်ချပ်ကို ပြန်လည် ရေးဆွဲလိုက်သကဲ့သို့ပင်။

ထိုဟာလာဟင်းလင်းပြင်မှာ အရာအားလုံးကို ဖျက်ဆီးပစ်သော်လည်း ပြန့်နှံ့မှုမှာ မမြန်လှသဖြင့် ကံဆိုးလှသော စစ်သည်အချို့မှလွဲ၍ ကျန်ကျင့်ကြံသူအားလုံးမှာ ဘေးကင်းစွာ လွတ်မြောက်လာခဲ့ကြသည်။

လီယန်ချူသည် ကျိုဖုန်တောင်တန်းကို ကြည့်ကာ စဉ်းစားနေမိသည်။

"ခုနက ပေါ်လာတဲ့ အရာရှိဝတ်စုံနဲ့ အမျိုးသားရယ်၊ ကောင်းကင်က မျက်လုံးကြီးတွေရယ်... ဒါက တစ်စုံတစ်ခုကို ဖော်ထုတ်ခံလိုက်ရလို့ သဲလွန်စတွေကို ဖျောက်ဖျက်ပစ်တာလား"

သူသည် အထက်တန်းအရာရှိ ကျူရှီး ကို ငရဲပြည်မှ ကျူးကျော်မှုများအကြောင်း မေးမြန်းရန် စဉ်းစားထားသော်လည်း ယခုမူ ထိုမြို့ဟောင်းကြီးမှာ လုံးဝ ကွယ်ပျောက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သူသည် သူ၏ လက်ထဲ၌ မယူထားသော အမျိုးသမီးငယ်ကို ကြည့်ကာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"တော်တော်လေးတော့ အရိုက်ခံထားရတာပဲ"

သူသည် ပိုင်လီရှန်းလန်၏ အတွင်းဒဏ်ရာများမှာ အပြင်ပန်းထက် ပို၍ ပြင်းထန်ပြီး စွမ်းအားများ ကုန်ဆုံးနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ မသေဘဲ ကျန်ရှိနေသည်မှာပင် ကံကောင်းလှသည်။ သူသည် ပိုင်လီရှန်းလန်၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို စမ်းသပ်ကာ သူ၏ ပြင်းထန်လှသော စွမ်းအားများကို သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ ပေးပို့လိုက်သည်။

သူမ၏ ကိုယ်တွင်း၌ ကျန်ရှိနေသော မိစ္ဆာစွမ်းအားများမှာ နှင်းများ အရည်ပျော်သကဲ့သို့ ချက်ချင်းပင် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။ ထို့နောက် သူသည် အဖိုးတန်သီးနှံ တစ်လုံးကို သူမအား တိုက်ကျွေးလိုက်သည်။

ထိုသီးနှံ၏ အစွမ်းကြောင့် သူမ၏ ဒဏ်ရာများမှာ မျက်စိရှေ့၌ပင် သက်သာလာပြီး ပြတ်လုနီးပါးဖြစ်နေသော လက်မောင်းမှာလည်း ပြန်လည် ကောင်းမွန်လာခဲ့သည်။ ပိုင်လီရှန်းလန်မှာ သတိပြန်ရလာပြီး မျက်စိဖွင့်ကြည့်လိုက်ရာ ခန့်ညားလှသော လူငယ်တာအိုဆရာကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"ကျွန်မ... သေသွားပြီလား" သူမက အားနည်းစွာ မေးလိုက်သည်။

လီယန်ချူက ပြုံးလိုက်ပြီး

"နည်းနည်းလေးပဲ လိုတော့တာပါ၊ စိတ်အေးအေးထားပါ၊ ဒီနေရာက ငရဲပြည် မဟုတ်ပါဘူး"

ပိုင်လီရှန်းလန်မှာ ဒဏ်ရာများ သက်သာသွားသဖြင့် ထရပ်လိုက်ကာ သူမကို ကယ်တင်ခဲ့သော တာအိုဆရာကို ဂါရဝပြုလိုက်သည်။

"ကျွန်မ ပိုင်လီရှန်းလန်ပါ၊ ဆရာ့ရဲ့ အသက်ကယ်ကျေးဇူးကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"

သူမ၏ အမြင်တွင် လီယန်ချူသည် ဤမျှ ငယ်ရွယ်သော အသက်ဖြင့် ဤမျှ အစွမ်းထက်နေသဖြင့် သူသည် နုပျိုအောင် ပြုလုပ်ထားသော တာအိုနတ်မင်း တစ်ဦးဟု ယူဆထားသည်။

လီယန်ချူက လက်ခါပြကာ

"ဒါက သာမန်ကူညီမှုတစ်ခုပါပဲ၊ စိတ်ထဲ မထားပါနဲ့"

"ဆရာ့ကို ဘယ်လိုခေါ်ရမလဲဆိုတာ သိခွင့်ရှိမလား"

"ငါ့နာမည်က လီယန်ချူပါ"

ပိုင်လီရှန်းလန်က ရိုသေစွာဖြင့်

"ယနေ့ လီတာအိုဆရာသာ မရှိရင် ကျွန်မ အသက်ရှင်မှာ မဟုတ်ပါဘူး၊ ဒီကျေးဇူးကို ဘယ်တော့မှ မမေ့ပါဘူး"

ကျင့်ကြံခြင်းလောကမှာ တကယ်ပဲ အန္တရာယ်များလှသည်။ သူမနှင့် အတူလာသူမှာ တတိယအဆင့် မိစ္ဆာတစ်ဦး ဖြစ်နေလိမ့်မည်ဟု သူမ မထင်ထားခဲ့ပေ။ ထိုအန္တရာယ်များကို ပြန်စဉ်းစားမိရင်း သူမမှာ ရုတ်တရက် ငိုချလိုက်တော့သည်။ လီယန်ချူမှာ ဘာလုပ်ရမှန်းမသိဘဲ ကြောင်သွားမိသည်။ ခုနကအထိ တည်ငြိမ်နေသော မိန်းကလေးမှာ ယခုမူ ကလေးတစ်ယောက်လို ငိုနေသည် မဟုတ်ပါလား။

ပိုင်လီရှန်းလန်မှာ အသက် ၁၇၊ ၁၈ ခန့်သာ ရှိသေးပြီး လှပချောမောလှသူ ဖြစ်သည်။ ယခင်က သူမမှာ သတ်ဖြတ်ခံရတော့မည့် အန္တရာယ်ကြောင့် စိတ်ပင်ပန်းနေခဲ့ရပြီး ယခုမူ လီယန်ချူ၏ အနား၌ လုံခြုံမှုရှိသည်ဟု ခံစားရသဖြင့် သူမ၏ စိတ်ခံစားချက်များ ပေါက်ကွဲထွက်လာခြင်း ဖြစ်သည်။ သူမ ငိုနေသည်ကို ကြည့်ကာ လီယန်ချူမှာလည်း စိတ်မကောင်း ဖြစ်မိသည်။

သူမမှာ တော်တော်ကြာအောင် ငိုပြီးနောက်မှ လီယန်ချူကို ကြည့်ကာ ရှက်ကိုးရှက်ကန်းဖြင့် မျက်ရည်သုတ်လိုက်သည်။

"တောင်းပန်ပါတယ် ဆရာ... ကျွန်မ..."

"ရပါတယ်၊ သေဘေးက လွတ်လာရင် ဒီလို ဖြစ်တတ်တာ သဘာဝပါပဲ"

ခဏအကြာတွင် သူမ စိတ်တည်ငြိမ်သွားသောအခါ လီယန်ချူက ခုနက မိစ္ဆာအကြောင်း မေးမြန်းလိုက်သည်။ သူမက အဖြစ်အပျက်အားလုံးကို ပြောပြလိုက်ရာ လီယန်ချူက စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်မိသည်။

"ခန္ဓာကိုယ်ကို သိမ်းပိုက်ပြီး လူတွေကို ထောင်ချောက်ဆင်တာပဲ၊ အဲ့ဒီလူက တကယ်ပဲ အကွက်ချတတ်တဲ့ လူကြီးပဲ"

ဒါက တကယ်ကို အဘိုးကြီး ဖောက်ပြန်တဲ့ ဗားရှင်း ပဲ။ ငါက မင်းကို အစွမ်းထက်ပစ္စည်းလို့ ထင်ထားတာ၊ မင်းက ငါ့ခန္ဓာကိုယ်ကို ချိန်နေတာကိုး။

လီယန်ချူသည် လူကို မည်သို့ချော့ရမည်မှန်း မသိသဖြင့် ထွက်ခွာရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း ပိုင်လီရှန်းလန်က သူ့ကို လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။

"ခဏလေးပါ ဆရာ၊ ကျွန်မမှာ ကျိုဖုန်တောင်တန်းနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ သတင်းတစ်ခု ရှိပါတယ်"

"ဘာသတင်းလဲ"

"ကျိုဖုန်တောင်တန်းထဲမှာ အက်ကြောင်းကြီးတစ်ခု ရှိပါတယ်။ အဲ့ဒီ အက်ကြောင်းရဲ့ အနက်ပိုင်းမှာ ဖော်မပြနိုင်တဲ့ ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ အရာတစ်ခု ရှိနေပြီး လူတွေကို ဆွဲဆောင်နေပါတယ်"

လီယန်ချူ၏ မျက်နှာ အမူအရာ ပြောင်းလဲသွားသည်။

"ဘယ်နေရာမှာလဲ"

"တောင်တန်းထဲက မြူတွေကြားထဲကနေ ချောက်အောက်ကို ဆင်းသွားပြီး ဘယ်ဘက်ကို ခြေလှမ်း သုံးရာလောက် သွားရင် တောင်ကြားလမ်းတစ်ခု ရှိပါတယ်။ အဲ့ဒီလမ်းက ၇ မိုင်၊ ၈ မိုင်လောက် ရှည်ပြီး လမ်းဆုံးမှာ အဲ့ဒီ အက်ကြောင်းကြီးကို တွေ့ရပါလိမ့်မယ်"

လီယန်ချူက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ သူသည် ကျိုဖုန်တောင်တန်း၏ ချောက်အောက်ခြေသို့ ဆင်းဖူးသော်လည်း ရှေ့တည့်တည့်သို့သာ သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

"မင်း အဲ့ဒီကို ရောက်ဖူးတာလား"

"ဟုတ်ကဲ့၊ ကျွန်မ အမှတ်မထင် ရောက်သွားတာပါ။ အဲ့ဒီ အက်ကြောင်းရဲ့ အပြင်ဘက်မှာ အဖိုးတန်ပစ္စည်းတွေ အများကြီး ကောက်ရခဲ့ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အနားကို ချဉ်းကပ်လေလေ စိတ်ကို နှောင့်ယှက်တဲ့ အသံတွေက ပိုကျယ်လာလေလေမို့ ကျွန်မ ရှေ့မဆက်ရဲဘဲ ပြန်ထွက်လာခဲ့တာပါ"

"ဒါပေမဲ့ ဆရာ့ရဲ့ အစွမ်းနဲ့ဆိုရင် ရှေ့ကို ဆက်သွားနိုင်မှာပါ။ အဲ့ဒီမှာ ရတနာတွေ အပြည့်ပါပဲ"

လီယန်ချူက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ထိုအက်ကြောင်းကို သူ စိတ်ဝင်စားသွားသည်။

"ဒါ ငါ့ကို ပိုက်ဆံသွားကောက်ခိုင်းတာလား" ဟု သူက စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်မိသည်။

ပိုင်လီရှန်းလန်က အနည်းငယ် တုံ့ဆိုင်းနေပြီးမှ

"နောက်ထပ် တစ်ခုရှိပါသေးတယ်။ ကျွန်မ အဲ့ဒီ အက်ကြောင်းကနေတစ်ဆင့်... နဂါးဦးခေါင်းနဲ့ လူခန္ဓာကိုယ်ရှိတဲ့ ဘီလူးကြီးတစ်ကောင် လမ်းလျှောက်သွားတာကို မြင်လိုက်ရသလိုပါပဲ"

လီယန်ချူက အံ့အားသင့်သွားသည်။ ဤမိန်းကလေးဆီမှ ဤမျှ လျှို့ဝှက်ဆန်းပြားသော သတင်းကို ရရှိလိမ့်မည်ဟု သူ မထင်ထားခဲ့ပေ။

"ငါ သိပါပြီ၊ မင်းလည်း ကျင့်ကြံခြင်းကို ကောင်းကောင်းလုပ်ပါ၊ လောကထဲမှာ ပြန်တွေ့ကြတာပေါ့"

သူသည် ခြေထောက်အောက်၌ တိမ်တိုက်တစ်ခုကို ဖန်တီးကာ လေထဲသို့ ပျံတက်သွားတော့သည်။ ပိုင်လီရှန်းလန်မှာ ငေးကြည့်ကျန်ရစ်ခဲ့ပြီး

"တကယ်လို့ လောကမှာ စစ်မှန်တဲ့ နတ်မင်း ရှိမယ်ဆိုရင် လီဆရာလို လူမျိုးပဲ ဖြစ်ရမယ်"

ဟု ရေရွတ်လိုက်မိသည်။

လက်တစ်ဖက်ကို ဝှေ့ယမ်းရုံဖြင့် မိစ္ဆာကို သတ်ဖြတ်နိုင်ပြီး ကျေးဇူးကိုလည်း မမျှော်ကိုးဘဲ တိမ်များကို စီးနှင်းကာ လောကအနှံ့ လွတ်လပ်စွာ သွားလာနေသူ...။