အချိန်ကို နောက်ပြန်လှည့်သော သေတ္တာ
Vol. 13 Ch. 133
ချူကျန့်က ဖွင့်ကာ သေချာစွာ စစ်ဆေးကြည့်လိုက်၏။ လွတ်ကူတောင်၊ ဆွံ့အ နားမကြား တောင်ကြား မှ စုန့်ပျန့် ဟု အမည်ရသူ တစ်ဦးထံမှ ဖြစ်၏။
သူ၏ ဆရာဖြစ်သူက မည်သူမျှ မဖြေရှင်းနိုင်သေးသော တန်ဖိုးကြီး စစ်တုရင်ပွဲ တစ်ခုကို ခင်းကျင်းထားကြောင်း ထို့ကြောင့် လောကတစ်ခွင်မှ နာမည်ကျော် ပညာရှင်များနှင့် ဂုဏ်သရေရှိ လူကြီးမင်းများအား လာရောက် ယှဉ်ပြိုင်ရန် ဖိတ်ကြားထားကြောင်း တစ်စုံတစ်ယောက်က ထိုပဟေဠိကို ဖြေရှင်းနိုင်လိမ့်မည်ဟု မျှော်လင့်ကြောင်း ရေးသားထားသည်။
လွတ်ကူတောင် ဆွံ့အ နားမကြား တောင်ကြား တန်ဖိုးကြီး စစ်တုရင်ပွဲ။
ထို့အပြင် ဖိတ်စာထဲတွင် ဆွေ့ကျိုးနယ် အတွင်းရှိ လွတ်ကူတောင် ဆွံ့အ နားမကြား တောင်ကြား ၏ ခန့်မှန်းခြေ တည်နေရာကိုပင် ပုံဆွဲပြထားသေး၏။
ချူကျန့်သည် ချက်ချင်းပင် ၎င်းကို သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီး ထိုလူစုအား ထပ်မံ၍ သေချာစွာ ရှာဖွေလိုက်သေးသည်။ အသုံးဝင်မည့် သို့မဟုတ် အဖိုးတန်မည့် အရာ တစ်ခုတစ်လေမျှ မကျန်ရစ်စေရ။ ထိုအခါမှသာ သူသည် တကယ်တမ်း ထွက်ခွာလာခဲ့ပြီး လူသူကင်းမဲ့သော နေရာတစ်ခုကို ရှာဖွေလိုက်၏။ ထို့နောက် ယွင်ကျုံးဟယ် ၏ အသံထွက်သည့် သွေးကြောဆုံမှတ်ကို ဖွင့်ပေးလိုက်ပြီး အေးစက်စက် အမိန့်ပေးလိုက်တော့သည်။
“ငါ မေးမယ် မင်း ဖြေရမယ် အပိုစကား တစ်ခွန်းဟတာနဲ့ မင်းကို ချက်ချင်း သတ်ပစ်မယ်”
ယွင်ကျုံးဟယ်သည် မရေတွက်နိုင်သော မကောင်းမှု ဒုစရိုက်များကို ကျူးလွန်ခဲ့သည့် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော လူယုတ်မာကြီး တစ်ဦး ဖြစ်သော်ငြားလည်း ချူကျန့်၏ အေးစက်လှသော မျက်လုံးများအောက်တွင် ကြက်သီးမွှေးညှင်းထသွားရကာ သူ၏ ဒဏ်ရာများကိုပင် ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ဘဲ ခေါင်းကို တဆတ်ဆတ် ညိတ်ပြသည်။
“လူတစ်ယောက်ရဲ့ အနံ့ကို တစ်ခါရရုံနဲ့ မင်း တကယ်ပဲ လိုက်ရှာနိုင်တာလား”
ယွင်ကျုံးဟယ်မှာ အဘယ်ကြောင့် ဤသို့မေးမှန်း နားမလည်နိုင်ဖြစ်သွား၏။ သူ တစ်ခဏမျှ တွေဝေသွားစဉ်... အေးစက်သော ဓားရောင်တစ်ချက် ဝင်းလက်သွားပြီး သူ၏ နားရွက်တစ်ဖက် မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြတ်ကျသွားတော့သည်။
“ဟုတ်... ဟုတ်ကဲ့ပါ”
ယွင်ကျုံးဟယ်မှာ နာကျင်လွန်းသဖြင့် မျက်နှာရှုံ့မဲ့သွားပြီး ထပ်မံ မတွေဝေရဲတော့ဘဲ အမှန်အတိုင်း ကပျာကယာ ဖြေလိုက်ရ၏။
“ဘယ်သူ့ကိုမဆို ရှာလို့ရတာလား”
“မိန်းမတွေကိုပဲ ရတာပါ”
“ဘာအခြေအနေတွေ လိုအပ်လဲ မိန်းကလေးနဲ့ အနီးကပ် ထိတွေ့ဖူးဖို့ လိုသလား”
“ကျွန်တော့်အနီး သုံးကျန်း (ပေ သုံးဆယ်ခန့်) အတွင်း ဖြတ်သွားဖူးတာမျိုး ဒါမှမဟုတ် မိန်းကလေး ကိုယ်ပေါ်က ပစ္စည်းတစ်ခုခု ရှိရပါမယ်... အတိုချုပ် ပြောရရင် သူ့ရဲ့ အနံ့ကို အနည်းဆုံး တစ်ခါတော့ ရဖူးဖို့ လိုပါတယ်”
ချူကျန့်က ခေတ္တမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီး ထပ်မေးလိုက်သည်။
“စောစောက ကောင်မလေးကို မင်း လိုက်ရှာနိုင်သေးလား”
ယွင်ကျုံးဟယ်ထံမှ သွေးများ စီးကျနေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း သူက ခေါင်းကို ဆက်တိုက် ညိတ်ပြလိုက်၏။
“ဆယ်လီ (သုံးမိုင်ခန့်) အတွင်းမှာ ရှိနေမယ် ပြီးတော့ ထွက်သွားတာ (၅) ရက် မကျော်သေးဘူးဆိုရင် ကျွန်တော် ရှာနိုင်ပါတယ် သူရဲကောင်းကြီး... ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်တော့် သွေးတွေကို ရပ်ပေးပါဦး အရင်ဆုံး ဆေးထည့် ပတ်တီးစည်းခွင့် ပြုပါ”
ချူကျန့်က သူ့အား လုံးဝ လျစ်လျူရှုထားလိုက်ပြီး မျက်လုံးများကို အဝတ်တစ်စဖြင့် စည်းနှောင်လိုက်၏။ ထို့နောက် သူ့အား ထပ်မံ ကောက်မကာ လီအတော်များများ အထိ တစ်ဟုန်ထိုး ပြေးလွှားသွားပြီးနောက်မှ ပြောလိုက်သည်။
“အခုကစပြီး မင်း လမ်းပြရမယ် အဲ့ဒီ ကောင်မလေးကို ရှာတွေ့တဲ့အချိန် မင်းရဲ့ သွေးထွက်တာလည်း ရပ်သွားလိမ့်မယ်”
ယွင်ကျုံးဟယ်မှာ စိတ်ထဲမှ ကြိတ်၍ ညည်းတွားလိုက်မိသည်။ ဤမျှ ကြောက်စရာကောင်းလောက်အောင် သွေးအေးသည့်ကောင် ဘယ်အရပ်က ရောက်လာသနည်းဟု တွေးတောနေမိသော်လည်း သူ အချိန်မဆွဲရဲပေ။ ကပျာကယာပင် အားပါးတရ အနံ့ခံလိုက်ပြီး ပျော့ခွေ အားအင်မဲ့နေသော သူ၏ လက်ချောင်းကို မြှောက်ကာ အရပ်မျက်နှာ တစ်ခုဆီသို့ ညွှန်ပြလိုက်သည်။
“ဒီဘက်မှာပါ”
သူ၏ လမ်းညွှန်ချက်အတိုင်း လိုက်သွားရာ အမွှေးတိုင် တစ်တိုင်စာ အချိန်ခန့် အကြာတွင် ချူကျန့် တကယ်ပင် ထိုမိန်းကလေးကို ရှာတွေ့သွားသည်။ သူမသည် လဲကျနေသော လူငယ်များအနီးတွင် ရပ်နေပြီး သူတို့အား ကူညီပေးရမည်လား ဆိုသည်ကို တွေဝေနေပုံ ရ၏။
ချူကျန့် စိတ်ထဲမှ တိတ်တဆိတ် သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။ ယွင်ကျုံးဟယ်က တကယ်ပင် အသုံးဝင်လှပေ၏။
သူ ပြန်လည် ထွက်ခွာရန် ပြင်လိုက်ချိန်၌ပင် မိန်းကလေးက သူ့အား လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။
“ဟေ့... ဟိုလေ”
ချူကျန့် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသော်လည်း ခြေလှမ်းများကို တုံ့ခနဲ ရပ်တန့်လိုက်ပြီး အေးစက်စွာ မေးလိုက်၏။
“ဘာကိစ္စလဲ”
ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ မိန်းကလေး၏ မျက်နှာကို သူ နောက်ဆုံး၌ သေချာစွာ မြင်တွေ့လိုက်ရလေပြီ။ သူမသည် အလွန် ကျက်သရေရှိပြီး လှပချောမောလှကာ အသက် (၁၇) နှစ်၊ (၁၈) နှစ်ခန့် အရွယ် ကျန်းနန် ရေပြင်ဒေသမှ မိန်းမပျိုလေး တစ်ဦးနှင့် တူလှသည်။ သူမ၏ အသားအရေမှာ နို့ရည်ပမာ ဖြူဖွေးနေပြီး တောက်ပသော ဖီးနစ်ငှက် မျက်ဝန်းများထဲတွင် ခပ်ဖျော့ဖျော့ ဝမ်းနည်းမှု အရိပ်အယောင်လေးများ စွဲထင်နေကာ ကာကွယ်ပေးလိုစိတ်ကို အလွယ်တကူ နိုးဆွပေးနိုင်စွမ်း ရှိ၏။
သို့သော်ငြားလည်း ချူကျန့်ကမူ လုံးဝ တုန်လှုပ်ခြင်း မရှိသည့်အပြင် သူမ၏ တံတိုင်းကြီး အပြင်ဘက်မှ ခြေသလုံးအိမ်တိုင် လူမျိုးစု ဝတ်စုံကြောင့် အနည်းငယ် ရွံရှာသော ခံစားချက်ကိုပင် ဖြစ်ပေါ်လာစေသေး၏။
မိန်းကလေးမှာ ခေတ္တမျှ တွေဝေသွားပြီးမှ...
“ဒီလူတွေ အကြောပိတ် ခံထားရတယ် ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ အကြောပြန်ဖွင့်ပေးဖို့ မသိလို့...”
ချူကျန့်က အေးစက်စက် ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။
“ဒီလူတွေက လူကောင်းတွေနဲ့ နည်းနည်းမှ မတူပါဘူး သူတို့ကို ကယ်ဖို့ မင်း သေချာပြီလား”
မိန်းကလေးမှာ ဆွံ့အသွား၏။ တံတိုင်းကြီး၏ အပြင်ဘက် သဲကန္တာရမှ ဖြတ်ကျော်ဝင်ရောက်လာပြီး မကြာမီမှာပင် ဤလူများက သူမအား အတူတကွ ခရီးသွားရန် ဖိတ်ခေါ်ခဲ့ကြပြီး လမ်းတစ်လျှောက်လုံးတွင်လည်း သူမကို ကောင်းစွာ စောင့်ရှောက်ပေးခဲ့ကြသည်။ သို့သော် ဤလူများက သူမအား ပေါ့ပေါ့ပါးပါးဟု ထင်ရသော်လည်း သူမ၏ မျက်နှာနှင့် ခန္ဓာကိုယ်ကို အမြဲလိုလို အကဲခတ်ကြည့်ရှုနေတတ်သည့် ထူးဆန်းသော အကြည့်များကို ပြန်လည် တွေးတောမိသောအခါ ထိုအကြည့်များက ချန်တာဟိုင် ဟု အမည်ရသော ထိုရက်စက်သည့် ဓားပြကြီး၏ အကြည့်များနှင့် မည်မျှ ဆင်တူကြောင်း သတိပြုမိသွားသည်။ သူမက သက်ပြင်းတိုးတိုးချကာ...
“ဟန်လူမျိုးတွေထဲမှာ ဘာဖြစ်လို့ အမြဲတမ်း လူဆိုးတွေက ပိုများနေရတာလဲ”
ဤစကားများက ချူကျန့်အား ပို၍ ဒေါသထွက်သွားစေသည်။ သူက လှောင်ပြုံးပြုံးလိုက်ပြီး...
“ဟုတ်တယ်... ငါတို့ ဟန်လူမျိုးတွေထဲမှာ လူဆိုးတွေ အများကြီးပဲ ငါကိုယ်တိုင်လည်း လူဆိုးတစ်ယောက်ပဲ ဒါပေမဲ့ ကိုယ့်ဘိုးဘေးတွေကို မေ့ပစ်ပြီး သူခိုးကို အဖေလို့ ခေါ်နေတဲ့ မင်းလိုလူမျိုးထက်တော့ အများကြီး သာပါသေးတယ်”
မိန်းကလေးက နားမလည်စွာဖြင့် ပြန်မေးလိုက်သည်။
“ကိုယ့်ဘိုးဘေးတွေကို မေ့ပစ်ပြီး သူခိုးကို အဖေလို့ ခေါ်တယ်ဆိုတာ ဘာအဓိပ္ပာယ်လဲဟင်”
ချူကျန့်က သူမအား အေးစက်စွာ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်၏။ သူမက တကယ်ပင် နားမလည်သည့်အလား ခေါင်းလေးကို စောင်းထားသည်ကို မြင်လိုက်ရပြီး သူမ၏ လေယူလေသိမ်းကို ကြားလိုက်ရသောအခါ သူမ၏ စကားပြောသံ အချို့မှာ တရုတ်စကား အစစ်အမှန်နှင့် အနည်းငယ် ကွာဟနေကြောင်း သူ သတိပြုမိသွားသည်။ တိုင်းတစ်ပါး လူမျိုးစုများကြားတွင် ကြီးပြင်းလာခဲ့ရသော ဟန်မိန်းကလေးတစ်ဦး ဖြစ်နေသည်မှာ အံ့သြစရာ မဟုတ်တော့ပေ။
သူ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး မြေပြင်မှ သစ်ကိုင်းခြောက် တစ်ကိုင်းကို ကောက်ယူကာ ပျော့ပျောင်းသော ရွှံ့နွံပေါ်တွင် 'အရှက်တရား' ဟူသော စာလုံးကို ရေးဆွဲလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူက မေးလိုက်၏။
“ဒီစာလုံးက ဘာစာလုံးလဲ မင်း သိလား”
“အရှက်တရား လား”
“အိုး... မင်းက အရှက် ဆိုတာကို သိသားပဲ ဒီတစ်ခါတော့ မင်း အသက်ကို ချမ်းသာပေးလိုက်မယ် ဒါပေမဲ့ နောက်တစ်ခါ ငါ့လက်ထဲကို ထပ်မကျစေနဲ့ မဟုတ်ရင် မင်းကို ဓားတစ်ချက်တည်းနဲ့ သတ်ပစ်မယ်”
ထိုသို့ပြောပြီးသည်နှင့် ချူကျန့်သည် ယခုအခါ ရှက်ရွံ့မှုနှင့် ဒေါသတို့ ရောယှက်နေပြီဖြစ်သော ထိုမိန်းကလေးကို လုံးဝ လျစ်လျူရှုထားခဲ့ကာ သူ၏ ကိုယ်ဖော့ပညာကို အသုံးပြု၍ တောအုပ်အတွင်းသို့ လျင်မြန်စွာ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။
မိန်းကလေးမှာ ပျောက်ကွယ်သွားသော သူ၏ ကျောပြင်ကို ကြည့်ရင်း ဒေါသတကြီး ခြေဆောင့်ကာ...
“တကယ့်ကို ရူးကြောင်ကြောင်နိုင်တာပဲ”
မြေပြင်ပေါ်တွင် သတိလစ်နေသော လူများကို သူမ တစ်ချက် လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင်မူ သူမ၏ မြင်းဖြူလေးကို ဆွဲကာ တောလမ်းလေးအတိုင်း ထွက်ခွာလာခဲ့တော့သည်။ မြင်းဖြူလေးမှာ အိုမင်းနေပြီဖြစ်ကာ စောစောက ပြေးလွှားထားမှုကြောင့် မောဟိုက်နေလေပြီ။ သူမသည် မြင်းကို ထပ်မံ ပင်ပန်းစေရန် မရက်စက်နိုင်တော့သဖြင့် ဖြည်းညှင်းစွာသာ ဆွဲခေါ်လာခဲ့သည်။
လမ်းတစ်လျှောက်လုံး သူမ မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ ကြုံခဲ့ရသော အကြင်နာကင်းမဲ့သည့် မြင်ကွင်းများကို ပြန်လည် သတိရလိုက်မိချိန်တွင် သူမ၏ မျက်ဝန်းထဲမှ ဝမ်းနည်းမှု အရိပ်အယောင်များ ပို၍ နက်ရှိုင်းလာတော့၏။
ကျန်းနန်ဒေသဆိုသည်မှာ မိုးမခပင်များ၊ မက်မွန်ပန်းများ၊ ပျံလွှားငှက်လေးများ၊ ခုံးတံတားများနှင့် မိုင်တစ်ထောင်တိုင်အောင် လှပသော ရှုခင်းများ ရှိသည်ဟု ပြောကြသည် မဟုတ်ပါလော။ အဘယ်ကြောင့် နယ်စပ်ဒေသထက်ပင် ပို၍ ဆိုးရွားနေရသနည်း။
တံတိုင်းကြီး အပြင်ဘက်ရှိ ဘဝမှာ ခက်ခဲကြမ်းတမ်းသော်ငြားလည်း လူတိုင်းက အသက်ရှင်သန်နိုင်ရန် ရုန်းကန်နိုင်ခဲ့ကြသည်။ ဤနေရာတွင်မူ... မိန်းကလေးမှာ ခြေလှမ်းများကို တုံ့ခနဲ ရပ်တန့်လိုက်သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင်မူ ဆက်လက်၍သာ လျှောက်လှမ်းလာခဲ့တော့၏။
သူမသည် တံတိုင်းကြီး အပြင်ဘက်သို့ ပြန်မသွားချင်တော့ပေ။
ရှေ့ဆက်သွားခြင်းကသာ ဤလောကငရဲပြည်မှ လွတ်မြောက်နိုင်စေပြီး အစစ်အမှန် ကျန်းနန်ဒေသကို မြင်တွေ့ခွင့် ရနိုင်ကောင်းပါရဲ့။
...
မျက်တောင်တစ်ခတ် အတွင်းမှာပင် ချူကျန့်သည် ထိုမိန်းကလေး အကြောင်းကို မေ့ပစ်လိုက်လေပြီ။ သူ ရပ်တန့်လိုက်ပြီး ယွင်ကျုံးဟယ်၏ အကြောများကို ဖွင့်ပေးလိုက်ကာ သာမန် ဒဏ်ရာကျက်ဆေး တစ်ပုလင်းကို ပစ်ပေးလိုက်ပြီး ဒဏ်ရာများကို ကိုယ်တိုင် ပတ်တီးစည်းရန် ပြောလိုက်သည်။
ယွင်ကျုံးဟယ်မှာ သေဒဏ်မှ လွတ်ငြိမ်းချမ်းသာခွင့် ရလိုက်သကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး ကပျာကယာပင် သွေးတိတ်အောင်လုပ်ကာ ဆေးထည့်လိုက်တော့သည်။ သူ၏ အရွတ်များနှင့် သွေးကြောများ ပြတ်တောက်သွားခဲ့ပြီး သိုင်းပညာများလည်း ပျက်စီးသွားပြီ ဖြစ်ကာ သူ၏ ခွန်အားမှာ သာမန်လူ တစ်ယောက်၏ တစ်ဝက်ပင် မရှိတော့သော်ငြားလည်း ရိုးရှင်းသော ပတ်တီးစည်းခြင်းနှင့် ကိုယ်တိုင် ကုသခြင်းကိုမူ လုပ်ဆောင်နိုင်စွမ်း ရှိနေသေး၏။
ချူကျန့်က ယွင်ကျုံးဟယ်အား အေးစက်စွာ စိုက်ကြည့်နေပြီး သူ၏ လက်များကမူ မိမိ၏ သိုလှောင်အိတ် အတွင်းသို့ မွှေနှောက် ရှာဖွေနေသည်။
သူ၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် ကောရှန်၏ ပစ္စည်းတစ်ခုတစ်လေမျှ တကယ်တမ်း မရှိခဲ့ချေ။ တစ်ခုတည်းသော အရာမှာ ပန်းကိုးပွင့် ကျောက်စိမ်းနှင်းရည် ဆေးလုံး ပုလင်းလေးသာ ဖြစ်သော်လည်း ထိုပုလင်းလေးမှာ ကောရှန်၏ ခန္ဓာကိုယ်နှင့် ကင်းကွာနေခဲ့သည်မှာ (၃) လကျော်ပင် ကြာမြင့်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။ သူ့ကိုယ်တိုင်လည်း ထိုပုလင်းကို ကိုင်တွယ်ခဲ့ဖူးသလို ချန်လင်းစု ကလည်း ကိုင်တွယ်ခဲ့ဖူးသည်။ ၎င်းမှတစ်ဆင့် ကောရှန်ကို ရှာဖွေရန်ဆိုသည်မှာ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်သလောက်ပင်။
ချူကျန့်သည် လွန်ခဲ့သော (၂) လခန့်က သိုလှောင်အိတ်၏ ထောင့်တစ်နေရာတွင် ပစ်ထားခဲ့သော အရာတစ်ခုကို ကြည့်လိုက်သည်။
ဤအရာမှာ လောကတစ်ခွင်လုံးသို့ တတိယအကြိမ် ကြေညာချက် ထုတ်ပြန်စဉ်က ကျပန်း မဲနှိုက်ရရှိခဲ့သော အထူးပစ္စည်းတစ်ခု ဖြစ်၏။ ၎င်းမှာ အချိန်ကို နောက်ပြန်လှည့်သော သေတ္တာ ဖြစ်၏။ ၎င်း၏ အသုံးဝင်မှုမှာ သေးငယ်သော ပစ္စည်းတစ်ခုကို လွန်ခဲ့သော ခြောက်လအတွင်းရှိ မည်သည့် နေ့ရက် အခြေအနေသို့မဆို ပြန်လည် ရောက်ရှိသွားစေခြင်း ဖြစ်သည်။ တစ်ကြိမ် အသုံးပြုပြီးသည်နှင့် ပျောက်ကွယ်သွားမည် ဖြစ်သည်။
ဤအရာမှာ ယုံမှားဖွယ်မရှိ အလွန်တရာ အဖိုးတန်ပြီး ကြောက်မခန်းလိလိ အစွမ်းထက်လှသော ရှားပါး ပစ္စည်းတစ်ခု ဖြစ်ချေ၏။ ချူကျန့်သည် မူလက အလွန်တန်ဖိုးကြီးမားသော ဆေးလုံး အမြောက်အမြားကို စုဆောင်းကာ အိတ်တစ်လုံးအတွင်း ထည့်ထားရန် ထို့နောက် ထိုအိတ်ကို ထုတ်ယူကာ အချိန်ကို နောက်ပြန်လှည့်သော သေတ္တာ အတွင်းသို့ ထည့်သွင်းပြီး အိတ်၏ အခြေအနေကို တစ်မိနစ်ခန့် အချိန်နောက်ဆုတ်လိုက်ခြင်းဖြင့် အတွင်း၌ တူညီသော ဆေးလုံးများ ထပ်မံ ပွားလာစေရန် အကွက်ချ ကြံစည်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။
ဤနည်းဖြင့် သူသည် ကြီးမားသော စည်းစိမ်ချမ်းသာကို ရရှိနိုင်၏။
သို့သော် ယခုအခါတွင်မူ ကောရှန်အား ရှာဖွေနိုင်ရန်အတွက် ချူကျန့်သည် အံကို ကြိတ်လိုက်ပြီး ဆေးပုလင်းထဲမှ နောက်ဆုံးကျန်နေသော ပန်းကိုးပွင့် ကျောက်စိမ်းနှင်းရည် ဆေးလုံး နှစ်လုံးကို အပြင်သို့ သွန်ထုတ်လိုက်ကာ ထိုဆေးပုလင်းကို အချိန်ကို နောက်ပြန်လှည့်သော သေတ္တာ အတွင်းသို့ ထည့်သွင်းလိုက်တော့သည်။
ကောရှန်နှင့် လမ်းခွဲခဲ့ရသော နေ့စွဲကို သူ သေချာစွာ ပြန်လည် အမှတ်ရလိုက်၏။
သူ အတိအကျ မှတ်မိနေသေးသည်။ မျက်ရည်များဖြင့် ရွှဲနစ်နေသော ကောရှန်၏ လှပသော မျက်နှာလေးသည်ပင် မနေ့ကမှ မြင်တွေ့ခဲ့ရသကဲ့သို့ သူ၏ မြင်ကွင်းထဲတွင် ရှင်းလင်း ထင်ရှားနေဆဲပင်။
ချူကျန့်သည် နှောင့်ယှက်နေသော စိတ်ခံစားချက်အချို့ကို ဖယ်ရှားပစ်ရန် သူ၏ မျက်နှာကို လက်ဖြင့် ပွတ်သပ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သေတ္တာပေါ်တွင် နေ့စွဲနှင့် အချိန်ကို ရေးမှတ်လိုက်ပြီး အချိန်ကို နောက်ပြန်လှည့်သော သေတ္တာ အား သန့်ရှင်းသော အဝတ်တစ်စဖြင့် ပွေ့ပိုက်ကာ အလယ်ဗဟိုရှိ ပုံစံခွက်လေးကို ဖိနှိပ်လိုက်တော့သည်။
အချိန်ကို နောက်ပြန်လှည့်သော သေတ္တာ မှာ အဖြူရောင် အလင်းတန်းအဖြစ် လျင်မြန်စွာ ပြောင်းလဲသွားပြီး ပျောက်ကွယ်သွားကာ ချူကျန့်၏ လက်ထဲတွင် ပန်းကိုးပွင့် ကျောက်စိမ်းနှင်းရည် ဆေးလုံး များ အပြည့်ပါဝင်နေသော လေးလံသည့် ဆေးပုလင်းလေး တစ်လုံးသာ ကျန်ရစ်ခဲ့တော့သည်။
ချူကျန့်သည် ထိုပုလင်းလေးကို ဂရုတစိုက် ဆုပ်ကိုင်ထားလိုက်၏။ ပုလင်းပိုင်ရှင်လေး၏ နွေးထွေးမှုကို ယခုတိုင် ခံစားနေရဆဲ အလားပင်။
ဒဏ်ရာများကို ပတ်တီးစည်းပြီးခါစ ဖြစ်သော ယွင်ကျုံးဟယ်အား သူက အေးစက်စွာ စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီး...
“မင်းကို အသက်ရှင်ဖို့ အခွင့်အရေး တစ်ခုပေးမယ် ဒီပုလင်းပိုင်ရှင်ကို မင်း ရှာတွေ့နိုင်ရင် မင်းအသက်ကို ချမ်းသာပေးမယ် မဟုတ်ရင်တော့ မင်းကို တစ်စစီ ဆွဲဖြဲပစ်မယ်”