ဓားပြများ ရောက်ရှိလာခြင်း

ရွှီဇီလင်း နှင့် ခုံးကျုံး တို့မှာ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် အကဲခတ် ကြည့်လိုက်ကြ၏။ ခုံးကျုံး က မေးလိုက်သည်။

"အဲ့ဒါက ဘာလဲဆိုတာ ရှင်းပြပေးလို့ ရမလား"

"အခုချိန်မှာတော့ ပြောရခက်သေးတယ် သေတ္တာတစ်လုံး ဒါမှမဟုတ် သေတ္တာကြီးတစ်ခု ပုလင်းတစ်လုံးတောင် ဖြစ်နိုင်တယ် ပြီးတော့ အဲ့ဒီအရာက ရှင်တို့အတွက် ဘာမှ အသုံးမဝင်ပါဘူး ဘယ်လိုလဲ... ရှင်တို့သာ သဘောတူမယ်ဆိုရင် ကျွန်မတို့ သူငယ်ချင်းတွေ ဖြစ်သွားကြမယ် ဒီဓားပြတွေကို ရင်ဆိုင်တဲ့နေရာမှာလည်း တစ်ခုခု မှားယွင်းသွားမှာကို ပူပန်နေစရာ မလိုတော့ဘူးပေါ့"

ရွှီဇီလင်း က စကားတစ်ခွန်းမျှ မဟသော်လည်း ခုံးကျုံး က စားပွဲအောက်မှနေ၍ သူ့အား ခြေထောက်ဖြင့် ခပ်ဖွဖွ တစ်ချက်ကန်လိုက်ပြီး မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးများ ပြည့်နှက်နေလျက်...

"ဟား... ယင်းကွေ့ ဂိုဏ်းက သခင်မလေး ဝမ်ဝမ် နဲ့ သူငယ်ချင်း ဖြစ်ခွင့်ရတာပဲ ဘာများ တွေဝေနေစရာ ရှိလို့လဲ ရှောင်လင်းရာ သခင်မလေး ဝမ်ဝမ် က မင်းနဲ့ စကားပြောဖို့အတွက် သက်သက် ဒီအထိတောင် လာခဲ့တာကိုး"

ရွှီဇီလင်း သည် ထိုစကား၏ အဓိပ္ပာယ်ကို သဘောပေါက်သွားသည်။ ကြောက်မခန်းလိလိ ရန်သူကြီးက မျက်စိရှေ့သို့ ရောက်နေပြီဖြစ်ရာ ခူကဲ ကို ရင်ဆိုင်နေရချိန်၌ ဤမိစ္ဆာမ ကိုပါ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ရင်ဆိုင်နိုင်မည်ဟု သူတို့ အာမမခံရဲပေ။ ဤမိစ္ဆာမအား အရင်ဆုံး ငြိမ်သက်သွားအောင် ထိန်းချုပ်ထားလိုက်ခြင်းက ပို၍ ကောင်းမွန်လှ၏။ သူတို့၏ သိုင်းပညာများ တိုးတက်လာချိန်မှသာ သူမကို ပြန်လည် ရှင်းလင်းနိုင်သည်။

သို့သော်ငြားလည်း ယင်းကွေ့ ဂိုဏ်းနှင့် ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ရမည့် ကိစ္စအပေါ် သူ လုံးဝ သဘောမကျသဖြင့် အေးစက်စက် ပြန်ပြောလိုက်၏။

"ဒီကိစ္စကို မင်းပဲ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပါ သဘောရှိ လုပ်"

ခုံးကျုံး က ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။

"ဒါဆိုရင်လည်း သခင်မလေး ဝမ်ဝမ်... သဘောတူညီချက် ရပြီပေါ့၊ အခုချိန်ကစပြီး ရန်သူဘဝကနေ မိတ်ဆွေတွေအဖြစ် ပြောင်းလဲလိုက်ကြစို့ လက်ချင်းချိတ်ပြီး သူငယ်ချင်းကောင်းတွေ ဖြစ်သွားကြတာပေါ့"

ထိုအခိုက် မြို့တံခါး အပြင်ဘက်ဆီမှ မြင်းခွာသံများ ဆူညံစွာ ထွက်ပေါ်လာပြီး မြို့ရိုးပေါ်ရှိ ဂိုဏ်းသားများက ရန်သူများ ရောက်ရှိလာတော့မည်ဖြစ်ကြောင်း ဤဘက်သို့ အလံငယ်လေးများ လှုပ်ယမ်းကာ အသံတိတ် အချက်ပြနေကြသည်။

ဝမ်ဝမ် မှာမူ မြင်းခွာသံများကို လုံးဝ မကြားသည့်အလား အေးအေးဆေးဆေးပင် ထိုင်နေပြီး သေရည်ကို တစ်ငုံ သောက်လိုက်၏။ ရုတ်တရက် သူမက ချူကျန့် ဘက်သို့ လှည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

"သခင်လေးချူ က ခုံးကျုံး နဲ့ ရွှီဇီလင်း တို့ရဲ့ သူငယ်ချင်းကောင်းပဲ ရှင်ကရော ကျွန်မတို့ ယင်းကွေ့ ဂိုဏ်းရဲ့ ရန်သူတော့ မဖြစ်လောက်ပါဘူးနော်"

ချူကျန့် သည် ယင်းကွေ့ ဂိုဏ်းအကြောင်းကို မည်သည့်အရာမျှ မသိသကဲ့သို့ ထိုဂိုဏ်းနှင့် ခုံးကျုံး၊ ရွှီဇီလင်း တို့၏ ဆက်ဆံရေးကိုလည်း မသိသဖြင့် အေးတိအေးစက်ပင် နေနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဝမ်ဝမ် ၏ ညှို့ယူဖမ်းစားနိုင်သော အပြုံးကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူ မျက်မှောင်ကြုတ်သွားတော့သည်။

"မင်း ငါ့ကို လာမရန်စသရွေ့ ငါလည်း မင်းရဲ့ ရန်သူ မဖြစ်ပါဘူး ဒါပေမဲ့ မင်း ဒီလို လှည့်ကွက်တွေ ဆက်သုံးနေမယ်ဆိုရင်တော့ ငါ့ကို ရိုင်းတယ်လို့ အပြစ်မတင်နဲ့"

သူ၏ နောက်ဆုံးစကားလုံးများကို ခြင်္သေ့ဟိန်းသံ ကျင့်စဉ်ကို အသုံးပြုကာ ထုတ်လွှတ်လိုက်ခြင်းပင်။ အသံမှာ အလွန်အမင်း မကျယ်လောင်သော်လည်း သူမ၏ ညှို့ယူဖမ်းစားသော အငွေ့အသက်များကို အသုံးပြုနေသည့် ဝမ်ဝမ် ၏ ရင်ထဲသို့ ရွှေခေါင်းလောင်းကြီး တစ်လုံး ထိုးနှက်လိုက်သည့်အလား ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ခတ်သွားတော့သည်။

စစ်မှန်သော ဗုဒ္ဓသိုင်းပညာများမှာ မိစ္ဆာ ညှို့ယူခြင်း ကျင့်စဉ်များ၏ မွေးရာပါ ရန်သူတော်ကြီးပင် ဖြစ်ချေသည်။

ပြင်းထန်လှသော စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ရိုက်ခတ်မှုအောက်တွင် အစွမ်းထက်လှသော ဝမ်ဝမ် ပင်လျှင် မျက်နှာ ဖြူဖျော့သွားပြီး သူမ၏ အပြုံးများမှာ တောင့်တင်းသွားတော့၏။

သူမက အသက်ပြင်းပြင်း တစ်ချက် ရှိုက်သွင်းလိုက်ကာ ကမောက်ကမ ဖြစ်သွားသော သူမ၏ သွေးများနှင့် ချီ များကို တည်ငြိမ်သွားစေရန် ထိန်းချုပ်လိုက်ပြီးနောက် ဖျော့တော့စွာ ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။

"သခင်လေးချူ က တကယ်ကို အစွမ်းထက်တာပဲ ရှင့်လို သူငယ်ချင်းမျိုး ရထားတဲ့ ခုံးကျုံး နဲ့ ရွှီဇီလင်း တို့က တကယ့်ကို ကံကောင်းတာပဲ"

သူမ၏ ကိုယ်ဟန်လေး ဖြတ်ခနဲ လှုပ်ရှားသွားပြီး မျက်တောင်တစ်ခတ် အတွင်းမှာပင် ပေအတော်များများ အကွာအဝေးသို့ ရောက်ရှိသွားလေပြီ။

"တစ်နေ့ကြရင် ကျွန်မတို့ ထပ်ဆုံကြသေးတာပေါ့"

ပြောပြောဆိုဆိုဖြင့် သူမသည် မြို့ရိုးပေါ်သို့ လျင်မြန်စွာ ခုန်တက်သွားပြီး တဖြည်းဖြည်း မှောင်မိုက်လာသော ညအမှောင်ထု အတွင်းသို့ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

ထိုအချိန်ရောက်မှသာ ချူကျန့် သည် ဓားရိုးကို ဆုပ်ကိုင်ထားသော သူ၏ လက်ကို လွှတ်လိုက်ရာ သူ၏ လက်ဖဝါးများတွင် ချွေးအေးများဖြင့် ရွှဲနစ်နေကြောင်း ခံစားလိုက်ရ၏။

ဝမ်ဝမ် ၏ သိုင်းပညာစွမ်းရည်မှာ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်နေသည့် တုန်းဖန်းပုပိုက် နှင့် မယှဉ်နိုင်သေးလျှင်တောင် သိပ်ပြီး ကွာခြားလှမည် မဟုတ်ပေ။ အကယ်၍ သူတို့သာ တကယ်တမ်း တိုက်ခိုက်ခဲ့ရမည်ဆိုလျှင် ခုံးကျုံး နှင့် ရွှီဇီလင်း တို့ ပူးပေါင်းတိုက်ခိုက်ပါကတောင်မှ အနိုင်ရရှိရန် သေချာမည် မဟုတ်ချေ။ ထို့ကြောင့်သာ သူသည် ခြင်္သေ့ဟိန်းသံ ကို တမင်တကာ အသုံးပြုကာ ဤကြောက်မခန်းလိလိ ရန်သူကို ခြောက်လှန့် မောင်းထုတ်ခဲ့ခြင်းပင်။

ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှု ဆိုသည့် ကိစ္စလား... ဟာသပင် မိစ္ဆာဂိုဏ်းမှ လူများ ပြောသည့် စကားတစ်ခွန်းကိုမျှ သူ မယုံကြည်ပေ။

ဝမ်ဝမ် ထွက်ခွာသွားပြီ ဖြစ်သဖြင့် ခုံးကျုံး မှာ သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်မိပြီး ခပ်ဟဟ ရယ်လိုက်၏။

"အစ်ကိုချူ ရှိနေလို့ တော်သေးတာပေါ့ မဟုတ်ရင် အဲ့ဒီ ဝမ်ဝမ် က ဒီလောက် အလွယ်တကူနဲ့ ထွက်သွားမှာ မဟုတ်ဘူး"

ရွှီဇီလင်း ကလည်း လေးနက်သော မျက်နှာထားဖြင့် ဝင်ပြောလိုက်သည်။

"သူ့မှာ လျှို့ဝှက် အကြံအစည် တစ်ခုခု ရှိနေတယ်လို့ ငါထင်တယ် ဒီ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှု က သိပ်တော့ အခြေအနေ မကောင်းလှဘူး"

"ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် အခုချိန်မှာတော့ ငါတို့အတွက် ဆိုးရွားတဲ့ ကိစ္စတော့ မဟုတ်သေးပါဘူး နောက်ထပ် (၁) နှစ်၊ (၂) နှစ်လောက် နေရင်တော့ ငါတို့ ကို နိုင်ချင်မှ နိုင်တော့မှာလေ လာ... သောက်ကြရအောင်"

ခုံးကျုံး က သူတို့ နှစ်ဦးအတွက် သေရည်ငဲ့ပေးလိုက်ပြီး ကိုယ်တိုင် အရင်ဆုံး မော့သောက်လိုက်၏။ မြို့တံခါးမှ တဟုန်ထိုး ဝင်ရောက်လာနေသော တိုင်းတစ်ပါး ဓားပြ အုပ်စုကြီးကို သူ လုံးဝ ဂရုမစိုက်သည့်အလားပင်။

ထိုအခိုက် လျင်မြန်လှသော မြင်းခွာသံများက တဖြည်းဖြည်း ပို၍ နီးကပ်လာလေပြီ။ လေပြင်းတစ်ချက်ပမာ တဟုန်ထိုး ဝင်ရောက်လာသော မြင်းစီးသူရဲ ဒါဇင်နှင့်ချီကာ သူတို့သုံးဦးနှင့် ပေဆယ်ဂဏန်းခန့် အကွာတွင် မြင်းများကို ရပ်တန့်လိုက်ကြတော့သည်။

မြင်းဟီသံများ ဝင်းလက်နေသော ဓားများနှင့် လှံရှည်များ ပြည့်နှက်နေပြီး ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်၍ အေးစက်သော အလင်းရောင်များ တောက်ပနေသည့် မျက်လုံးအစုံ ဒါဇင်ပေါင်းများစွာက ချူကျန့် တို့အုပ်စုအား စိုက်ကြည့်နေကြ၏။ သူတို့၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် သံသယများနှင့် မသေချာ မရေရာမှုများ တစ်ခဏမျှ ပြည့်နှက်သွားသည်။

လျန်တူ မြို့၏ မြို့ရိုးများမှာ အကောင်းပကတိ ရှိနေသော်လည်း မြို့တံခါးကြီးများမှာမူ အစောင့်အကြပ် ကင်းမဲ့စွာ ဟာလာဟင်းလင်း ပွင့်ဟနေခြင်းမှာ အလွန် ထူးဆန်းလှ၏။ ပို၍ ထူးဆန်းသည်မှာ ဤသို့သော အခြေအနေမျိုးတွင် ဤလူသုံးဦးက လမ်းမကြီး၏ အလယ်ခေါင်၌ သေရည်သောက်ကာ အေးအေးဆေးဆေး စားသောက်နေဝံ့ခြင်းပင် ဖြစ်တော့သည်။

ဓားပြခေါင်းဆောင်မှာ မုတ်ဆိတ်မွေးများ ဖုံးလွှမ်းနေပြီး ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော ရုပ်သွင်ရှိသည့် လူသန်ကြီး တစ်ဦးဖြစ်၏။ အနက်ရောင် သားရဲရေခွံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး သာမန်လူ တစ်ယောက်၏ ပေါင်လုံးခန့်နီးပါး တုတ်ခိုင်၍ ကြွက်သားများ အဖုအထစ် ထနေသော လက်မောင်းများကို ဖော်ပြထားသည်။ သူ၏ ကျောပြင်တွင် ဧရာမ ပုဆိန်ကြီး နှစ်လက်ကို ချည်နှောင်ထား၏။

ချူကျန့် နှင့် သူ၏ အဖော်များသည် တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် ဤအလွန် အန္တရာယ်များလှသော သူမှာ ဓားပြခေါင်းဆောင် ခူကဲ ဖြစ်ရန် အလွန် သေချာနေပြီး သူတို့ ရှင်းလင်းရမည့် ပစ်မှတ်ဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ကြတော့သည်။

သို့သော် သူတို့ သုံးဦးအနက် မည်သူကမျှ အလျင်စလို မလှုပ်ရှားရဲကြပေ။ အကြောင်းမူကား ခူကဲ ၏ ဘေးတွင် အသက် (၅၀) ကျော်ခန့် အရွယ်ရှိ ဟန်လူမျိုး အဘိုးအို တစ်ဦး ရှိနေသောကြောင့်ပင်။ ထိုအဘိုးအို၏ မျက်နှာထားမှာ အေးစက်နေပြီး နားထင်များမှာ အနည်းငယ် ချိုင့်ဝင်နေကာ မျက်လုံးများက လျှပ်စီးပမာ တောက်ပနေလျက် ကြီးမားလှသော စွမ်းအားများကို ထုတ်လွှင့်နေသည်။ သူသည် ခူကဲ ၏ အစွမ်းအထက်ဆုံး အတွင်းအား သိုင်းပညာရှင် တစ်ဦး ဖြစ်နိုင်ပြီး အလွန် ကြောက်မခန်းလိလိ ကောင်းလှကြောင်း သိသာ၏။

ကျန်ရှိနေသော ဓားပြများ အားလုံးမှာ ခွန်အားကြီးမားသော ခီတန် မြင်းစီးသူရဲများ ဖြစ်ကြပြီး ရိုးရှင်းသော သားရဲရေခွံ သံချပ်ကာများကို တူညီစွာ ဝတ်ဆင်ထားကြ၏။ သူတို့၏ လက်မောင်းများတွင် သံကွင်းများ ပတ်ထားသဖြင့် ကြွက်သားများကို ပို၍ ပေါ်လွင်စေပြီး ခြိမ်းခြောက်လိုသော အငွေ့အသက်များကို ဖန်တီးပေးထားသည်။

တစ်ယောက်ချင်းစီတိုင်း၏ ခါးတွင် ဓားတစ်လက်စီ ချိတ်ဆွဲထားပြီး ကျောပြင်တွင် လေးနှင့် မြားများကို လွယ်ထားကြသည်။ ပုံမှန်အားဖြင့်ဆိုလျှင် သူတို့သည် ရှေ့သို့ တဟုန်ထိုး မဝင်ရောက်မီ ရန်သူ၏ တပ်ဖွဲ့ကို ဖျက်ဆီးရန် မြားမိုးများ အရင်ဆုံး ရွာသွန်းကြမည် ဖြစ်၏။ သို့သော် ချူကျန့် တို့အုပ်စုမှာ သုံးဦးတည်းသာ ရှိနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အပြင် သူတို့၏ ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူ ခူကဲ ကလည်း အမိန့်တစ်ခွန်းမျှ မပေးသေးသဖြင့် ဓားပြများမှာ ချက်ချင်း ပစ်ခတ်ခြင်း မပြုကြသေးပေ။ သို့သော် မည်သည့် အချိန်တွင်မဆို ဝင်ရောက် တိုက်ခိုက်နိုင်ရန် အသင့်အနေအထားဖြင့် ရှိနေကြသည်။

ဤသို့ ကျွမ်းကျင်လှသော မြင်းစီးစစ်သည်တော်များကို ရင်ဆိုင်ရမည်မှာ တကယ်ကို အလွန် ခက်ခဲလှ၏။

ခုံးကျုံး က သေရည်တစ်ငုံ သောက်လိုက်ပြီးနောက် သူ၏ ခွက်ကို ချကာ ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"မင်းက ခူကဲ လား"

ခူကဲ က ဟိန်းဟောက်လိုက်၏။

"ခူကဲ ဆိုတဲ့ နာမည်ကို သိနေမှတော့... မင်းတို့ ဘာလို့ ငါ့ရှေ့ကိုလာပြီး ဒူးထောက် အညံ့မခံကြသေးတာလဲ"

ခုံးကျုံး က ဟားတိုက် ရယ်လိုက်တော့သည်။

"ဟားဟားဟား အဲ့ဒီလိုလား မင်းဆီကို ငါလာခဲ့ဖို့ တကယ် သေချာရဲ့လား"

သူ၏ လက်က ခါးတွင် ချိတ်ဆွဲထားသော သူ၏ အဖိုးတန် ဓားဖြစ်သည့် 'ရေတွင်းထဲမှ လမင်း' ၏ ဓားရိုးပေါ်သို့ ရောက်ရှိသွားပြီး နေရာမှ ထရပ်ကာ ရှေ့သို့ ခြေလှမ်းလိုက်၏။

"ရှပ်... ရှပ်... ရှပ်..."

သူ၏ ခြေလှမ်းများမှာ သေးငယ်သော်လည်း ခြေလှမ်းတစ်လှမ်းချင်းစီတိုင်းက အလွန်အမင်း ညီညာလှသည်။ ခြေလှမ်းတစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်တိုင်း သူ၏ အရှိန်အဝါများက သုံးဆခန့် ရုတ်တရက် မြင့်တက်သွား၏။ ဓားအိမ်ထဲမှ တဖြည်းဖြည်း ဆွဲထုတ်ခံရသော အဖိုးတန် ဓားတစ်လက်ပမာ သူ၏ ထက်မြက်မှုများက တဖြည်းဖြည်းချင်း ပေါ်လွင်လာကာ သူ၏ အလွန် မြင့်မားလှသော ဓားသိုင်း အဆင့်အတန်းကို ပြသနေတော့သည်။

ချူကျန့် မှာလည်း ဓားသိုင်း ဆရာကြီး တစ်ဦး ဖြစ်သဖြင့် စိတ်ထဲမှ တိတ်တဆိတ် ခေါင်းညိတ်လိုက်မိ၏။ တကယ်တမ်းတွင် ဓားသိုင်းဆိုသည်မှာ အလွန် ရွေးချယ်မှု ကြီးမားလှပြီး ပုံမှန်အားဖြင့် သင်ယူရန် လွယ်ကူသော်လည်း ကျွမ်းကျင်ရန် ခက်ခဲကာ မွေးရာပါ အရည်အချင်းအပေါ် အများကြီး မှီခိုနေရ၏။ ခုံးကျုံး တွင် လူအများစုထက် များစွာ သာလွန်ကောင်းမွန်သော ဓားသိုင်း အရည်အချင်းများ ပါရမီပါလာသည်မှာ ယုံမှားဖွယ် မရှိချေ။ ထို့ကြောင့်သာ သူသည် ဤမျှ ငယ်ရွယ်သော အသက်အရွယ်ဖြင့် လူနှင့် ဓား တစ်သားတည်း ဖြစ်တည်ခြင်း ဟူသော နက်နဲလှသည့် နယ်ပယ်သို့ ချဉ်းကပ်လာနေပြီဖြစ်သည့် လက္ခဏာရပ်များကို ပြသနိုင်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

ဟန်လူမျိုး အဘိုးအို ၏ အမူအရာမှာလည်း လေးနက်သွားတော့၏။ သူက ခူကဲ အား တစ်စုံတစ်ခုကို တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်ရာ ခူကဲ က မထီမဲ့မြင် နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး ကျောပြင်မှ ကြီးမားလှသော ပုဆိန်နှစ်လက်ကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။

ခုံးကျုံး ၏ ခြေလှမ်းများ ရုတ်တရက် မြန်ဆန်သွားပြီး တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ရွှီဇီလင်း သည်လည်း ပျံလွှားငှက် တစ်ကောင်ပမာ ခုန်ထွက်သွားကာ ခုံးကျုံး နှင့်အတူ ဘယ်နှင့်ညာ ညှပ်၍ ခူကဲ ဆီသို့ တဟုန်ထိုး ပြေးဝင်သွားကြတော့၏။

ခူကဲ က ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီး သူ၏ ပုဆိန်ကြီးကို မြှောက်ကာ အလျားလိုက် ရမ်းခုတ်လိုက်၏။ ပြင်းထန်လှသော လေမုန်တိုင်းကြီး တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာပြီး ဒီရေလှိုင်းကြီး တစ်ခုပမာ ခုံးကျုံး နှင့် ရွှီဇီလင်း တို့ထံသို့ ရိုက်ခတ်သွားသည်။

သူ၏ ဘေးရှိ ဟန်လူမျိုး အဘိုးအို ကလည်း မြင်းကုန်းနှီးပေါ်မှ လက်နက်တစ်ခုကို ကောက်ယူလိုက်၏။၎င်းမှာ ဆူးချွန်များ အပြည့်ပါဝင်သော သံဆူးတင်းပုတ် ကြီး ဖြစ်သည်။

ဟန်လူမျိုး အဘိုးအို မြင်းပေါ်မှ ခုန်ဆင်းလိုက်ပြီး ရွှီဇီလင်း ဆီသို့ ပြေးဝင်သွားရာ သံဆူးတင်းပုတ်ကြီးက မိုးကြိုးပစ်ချသံကြီး အလား ဆူညံစွာဖြင့် ရိုက်ချလာ၏။ ခူကဲ နှင့် ပူးပေါင်းကာ ရွှီဇီလင်း ကို တစ်ချက်တည်းဖြင့် အသေသတ်ရန် ရည်ရွယ်ထားခြင်း ဖြစ်တော့သည်။

ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ဓားပြများ ကလည်း သူတို့၏ လက်နက်များကို မြှောက်ကာ ရှေ့သို့ တဟုန်ထိုး ပြေးဝင်လာကြလေပြီ။

အလင်းရောင် တစ်ချက် ဝင်းလက်သွားပြီး ခုံးကျုံး ၏ ရေတွင်းထဲမှ လမင်း ဓားက ဝင်ရောက် တိုက်ခိုက်လိုက်၏။

"ဒိုင်း..."

လည်ပတ်နေသော အင်အားများကို သယ်ဆောင်လာသည့် ဓားက ခူကဲ ၏ ပုဆိန်ကြီးအား ခုတ်ပိုင်းလိုက်ရာ တိုက်ခိုက်မှု လမ်းကြောင်းကို ပြောင်းလဲသွားစေတော့သည်။

ပထမဆုံး တိုက်စစ်ကို တာဝန်ယူထားသည့် ရွှီဇီလင်း မှာ ယခုအခါ အန္တရာယ်နှင့် ရင်ဆိုင်နေရချေပြီ။ သူ ဖန်တီးလိုက်သော သိမ်မွေ့နက်နဲသည့် သိုင်းကွက်တစ်ခုကို အသုံးပြုကာ ခူကဲ ၏ ပုဆိန်ကြီးအား လမ်းကြောင်းလွှဲနိုင်ခဲ့သော်လည်း ယခုအခါ ဟန်လူမျိုး အဘိုးအို ၏ သံဆူးတင်းပုတ် ကြီးကို မဖြစ်မနေ ရင်ဆိုင်ရတော့မည် ဖြစ်သည်။

သူ့တွင် လက်နက် မရှိသဖြင့် တစ်ခုတည်းသော ရွေးချယ်စရာမှာ ခြေဖြင့်ကန်ကာ ဟန်လူမျိုး အဘိုးအို အား နောက်ဆုတ်သွားစေရန် ဖိအားပေးပြီး ထိုအရှိန်ကို အသုံးပြု၍ နောက်သို့ ပြန်လည် ဆုတ်ခွာရန်ပင် ဖြစ်၏။

သို့သော် ဤသို့ လုပ်ဆောင်လိုက်ခြင်းက ခူကဲ အား သတ်ဖြတ်ရန် ရရှိထားသော ရွှေရောင် အခွင့်အရေးကြီးကို လက်လွတ်ခံလိုက်ရမည်ကို ဆိုလို၏။

ရွှီဇီလင်း တစ်ယောက် အလွန်အမင်း စိုးရိမ်ပူပန်လာချိန်၌ပင် မှောင်မိုက်နေသော ပတ်ဝန်းကျင်ကြီးမှာ ရုတ်တရက် လင်းထိန်သွားပြီး အလွန် တောက်ပကာ လွှမ်းမိုးနိုင်စွမ်းရှိလှသည့် ဓားအလင်းတန်းကြီး တစ်ခုက ရုတ်ချည်း ခုတ်ပိုင်းကျလာတော့သည်။

ပတ်ဝန်းကျင် တစ်ခုလုံးရှိ အသက်အငွေ့အသက်များနှင့် သက်ဝင်လှုပ်ရှားမှုများ အားလုံးမှာ ဤဓားတစ်ချက်တည်းဖြင့် ပြတ်တောက်သွားကာ စုပ်ယူခံလိုက်ရသည့် အလားပင်။ ပေဆယ်ဂဏန်းကျော် အကွာရှိ မီးတိုင်များပင်လျှင် မျက်တောင်တစ်ခတ် အတွင်းမှာ ငြိမ်းကျသွားကြတော့သည်။