အခန်း ၅၂

အပိုင်း ( ၅၂ )

လင်ချူးဆွေ့သည်လည်း ရှောက်ယန်၏ ပါးပြင်ကို ညှစ်ရန် လက်ဆန့်လိုက်သော်လည်း၊ သူက ရှောင်လိုက်သည်။

“ငါ့ကို မထိနဲ့”

“နင်က ငါ့ကို ထိလို့ရပြီး ငါကျ နင့်ကို ထိလို့မရဘူးလား”

“အင်း”

“ထိမှာပဲ”

၎င်းတို့နောက်တွင်၊ လုချီ သည် သူတို့၏ ပါးပြင်ဖျစ်ညှစ်တမ်းကစားနေသည်ကို ကြည့်ပြီး ဘဝကြီးက ပင်ပန်းစရာကောင်းသည်ဟု ဖော်ပြလေသည်—

“ငါ မင်းတို့နှစ်ယောက်အတွက် အိမ်ထောင်ရေးမှတ်ပုံတင်ရုံးကို သွားခေါ်လာရမလား”

စာစီစာကုံးပြိုင်ပွဲအတွက် အွန်လိုင်းမဲပေးမှု တရားဝင်စတင်သည်။ ရွှီကျားနင်၏ အဆင့်သည် တဟုန်ထိုးတက်သွားပြီး တိုက်ရိုက် နံပါတ်တစ်နေရာသို့ ရောက်သွားသည်။

တစ်ဖက်တွင် ချောင်တန့်ချီရဲ့ စာစီစာကုံးသည် ရှောက်ယန်၏ သနားကရုဏာမရှိသော “မင်းက ငါ့ကို စစ်ကြေညာနေတာ” စကားကြောင့် လူကြိုက်များမှု သိသိသာသာ ကျဆင်းသွားပြီး ဒုတိယနေရာသို့ ပြုတ်ကျသွားသည်။

ကျောင်းသားများသည် သူမ၏ စာစီစာကုံးကို ပြန်ဖတ်သောအခါ အစောပိုင်းရှိ ဝိုးတဝါး လှပသော အလင်းတန်းသည် ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ယခုမူ သူမသည် အနည်းငယ်... ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် လှည့်စားနေသယောင် ခံစားရသည်။

လုချီတို့သည် လင်ချူးဆွေ့၏ စာစီစာကုံးကိုသာ ဆက်လက် ဂရုစိုက်နေကြသည်—

“ဘော့စ်ချူ၊ မင်းစာစီစာကုံးက မကောင်းဘူး”

သူသည် ရှေ့တန်းရှိ လင်ချူးဆွေ့ကို ဘောပင်ဖြင့် ထိုးသည်။ “ဒီလောက်ကြာပြီးတာတောင် လိုက်ခ်ပေးထားတာ ငါတို့လေးယောက်ပဲ ရှိသေးတယ်”

“မင်း၊ ညီမလေးလု၊ ကျန်းချန်ယွီ ။ နောက်တစ်ယောက်က ဘယ်သူလဲ”

“ငါ…” ရွှီကျားနင် သည် အိမ်စာလုပ်ရင်း ခေါင်းမမြှောက်ဘဲ၊ တည်ငြိမ်စွာ ပြောသည်။ “မင်းရဲ့ ချစ်လှစွာသော အစ်ကိုဆီကနေ ယဉ်ကျေးမှုမဲ တစ်မဲ။ ယူလိုက်၊ ကျေးဇူးတင်မနေနဲ့”

လင်ချူးဆွေ့သည် နောက်လှည့်ပြီး သူ့စားပွဲပေါ်တွင် တံတောင်ထောက်ထားသည်။ “နင် ငါ့ကို မဲပေးမယ်ပေါ့။ နင် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မဲပေးမယ်ထင်တာ”

“ငါ အစကတော့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မဲပေးခဲ့တယ်။ ဒါပေမယ့် အခုကြည့်ရတာ မလိုတော့ဘူး” ရွှီကျားနင်သည် အထက်စီးဆန်စွာ ပြောသည်။ “ငါ့ရဲ့ အတန်းဖော်တွေက အမြင်ရှိကြတယ်လေ။ ဒီလို ပုလဲတစ်လုံးကို ဖုန်မှုန့်တွေနဲ့ ဖုံးသွားအောင် ပစ်မထားကြဘူး”

လင်ချူးဆွေ့သည် မျက်လုံးလှန်မိသည်။ “အိုး၊ တော်တော်ထူးချွန်တာပဲ”

ရှောက်ယန်သည် အိမ်စာပြီးသည်နှင့် ဘောပင်ချထားသည်။ သူသည် တိတ်ဆိတ်စွာ ဖုန်းထုတ်ကာ လင်ချူးဆွေ့ရဲ့ စာစီစာကုံးကို ဖွင့်သည်။

ရွှီကျားနင်၏ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော ခေါင်းစဉ်နှင့်မတူဘဲ သူမရဲ့ စာစီစာကုံးသည် “ကျွန်မ ဘယ်လိုလူမျိုးဖြစ်ချင်သလဲ” ဟူ၍ အလွန်ရိုးရှင်းပြီး စာမေးပွဲဦးတည်သော စာစီစာကုံး ဖြစ်သည်။

“ကျွန်မ ဘယ်လိုလူမျိုးဖြစ်ချင်သလဲ။ ကျွန်မ ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်တယ်၊ ကျယ်ပြန့်တဲ့ ကောင်းကင်မှာ တလက်လက် တောက်ပနေတဲ့ ကြယ်တွေ ပြည့်နှက်နေတယ်။ ကျွန်မကို အဖြေပေးနိုင်တဲ့ အဲဒီလူဟာ ကြယ်တစ်လုံး ဖြစ်သွားပြီ။ ဒါပေမဲ့ သူက အတောက်ပဆုံးကြယ်တော့ မဟုတ်ခဲ့ဘူး။ အတိတ်က ကျွန်မဟာ လိုက်ရှာရင်း ရှာရင်းနဲ့ သူ့ကို ဘယ်တုန်းကမှ ရှာမတွေ့ခဲ့ဘူး။ ကျွန်မ လမ်းကြောင်းပျောက်သွားခဲ့တယ်”

“နောက်ပိုင်းမှာ လူတစ်ယောက်က ကျွန်မကို ပြောခဲ့တယ်၊ ဒီလောကကြီးထဲ မင်းဘေးမှာ တစ်ယောက်ယောက်နဲ့ အတူတူ ကြီးပြင်းနိုင်ရင် ကောင်းတဲ့အရာပဲတဲ့။ ဒါပေမဲ့ မရှိခဲ့ရင်တော့လည်း မင်းတစ်ယောက်တည်း ကြီးပြင်းဖို့ သင်ယူရမယ်တဲ့”

“ဘဝခရီးမှာ မြင်ကွင်းတွေ အများကြီး ကျန်ရှိသေးတယ်။ ကျွန်မ စိတ်အားတင်းပြီး အဲဒီမြင်ကွင်းတွေကို သွားကြည့်သင့်တယ်။ အဖေလည်း ကျွန်မကို အဲဒီလိုလုပ်စေချင်မှာလေ”

“အခု၊ အဖေ့လိုပဲ၊ ကျွန်မမှာလည်း ကာကွယ်ပေးချင်တဲ့ လူတစ်ယောက် ရှိတယ်။ ကျွန်မ သူ့ကို ကာကွယ်နိုင်ဖို့ ပိုသန်မာလာအောင် ကြိုးစားမယ်။”

…

ရှောက်ယန်ရဲ့ နှုတ်ခမ်းထောင့်များ တွန့်သွားသည်။

စာစီစာကုံးတွင် လူငယ်ဆန်သော ဝမ်းနည်းမှုအနည်းငယ်ပါသော်လည်း ခံစားချက်များသည် အလွန်ရိုးသားသည်။

ရှောက်ယန်သည် စာစီစာကုံးကို ဖတ်ရင်း လင်ရှို့ကျယ်လည်း ဤစာစီစာကုံးကို ဖတ်နေမည်ဟု သိသည်။

ငယ်ရွယ်သည့် လင်ချူးဆွေ့သည် နောက်ဆုံးတွင် လက်လွှတ်လိုက်လေပြီ။ သူမသည် ဤစာစီစာကုံးမှတစ်ဆင့် သူမ၏ အတိတ်ကို နှုတ်ဆက်ရန် ကြိုးစားခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် စာဖတ်သူ နည်းပါးပြီး မဲအများစုသည် ဆွေမျိုးမိတ်ဆွေများထံမှဖြစ်သော်လည်း လင်ချူးဆွေ့သည် လုံးဝ ဂရုမစိုက်ပေ။

သူမ ပိုမိုကောင်းမွန်လာလိမ့်မည်။

ရှောက်ယန်သည် အေးဆေးစွာပင် သူမအတွက် မဲပေးလိုက်ပြီး မဲအရေအတွက်ကို ငါးမဲသို့ ရောက်စေသည်။

နောက်တစ်နေ့မနက် လင်ချူးဆွေ့နိုးလာသောအခါ [နန်ချန် အမှတ် ( ၁ ) အလယ်တန်းကျောင်း၏ အချောအလှလေးများ အဖွဲ့] တွင် သူမအတွက် မက်ဆေ့ချ်အစောင် သုံးဆယ်ကျော်ကို မြင်လိုက်ရသည်—

လုချီ: “ချူချူ ချူချူ ချူချူ @လင်ချူးဆွေ့”

လုချီ: “နိုးပြီ၊ နင်တော့ အရမ်းပေါက်နေပြီ။ @လင်ချူးဆွေ့”

လုချီ: “မိုက်တယ်။ @လင်ချူးဆွေ့”

လင်ချူးဆွေ့: “နင် ဘာဖြစ်နေတာတုန်း”

လုချီသည် ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် သူမထံ ss ပုံ တစ်ပုံ ပို့လာခဲ့သည်။ “နင့်စာစီစာကုံး အရမ်းပေါက်နေပြီ”

လင်ချူးဆွေ့သည် သူပို့လိုက်သော ss ပုံကို နှိပ်ဖွင့်သည်။ မှန်ပါသည်၊ သူမ၏ စာစီစာကုံးသည် နံပါတ် ( ၁၀ ) နေရာမှ နံပါတ် ( ၂ ) နေရာသို့ တိုက်ရိုက်ခုန်တက်သွားပြီး ရွှီကျားနင်ရဲ့ နောက်တွင်သာ ရှိနေကာ ချောင်တန့်ချီကို ပြုတ်ကျစေသည်။

“ဟမ်”

ဒါ ဘယ်လိုဖြစ်နိုင်မလဲ။

ကျန်းချန်ယွီသည် သူမထံ ss ပုံ တစ်ခု ပို့လာခဲ့ပြီး ရှောက်ယန်၏ မဲနှင့် မှတ်ချက်ကို အနီရောင်ဖြင့် ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဝိုင်းထားသည်—

“စာစီစာကုံး ကောင်းတယ်။ ဖတ်သင့်တယ်”

ဤ comment အောက်တွင် reply ပေါင်း တစ်ရာကျော် ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်—

“ဟား၊ နာမည်မကြည့်ရင် ဒီ ရိုးရိုး comment ကြောင့် စာရေးသူပဲ လူအများကြီး ငှားထားသလိုလို”

“ပြောချင်တာက… ဒီတစ်ကြိမ်တော့ ရုပ်တည်တဲ့ စာတော်ကြီးက လူတစ်ယောက်ကို ချီးကျူးလိုက်ပြီမလား”

“ဒါက ခင်လို့ပေးတဲ့မဲပဲ ဖြစ်ရမယ်၊ သူမက အဲ့သင်ယူခြင်းနတ်ဘုရားလေးရဲ့ ကျူရှင်ခ မပေးရတဲ့ တပည့်ပဲလေ”

“ချစ်ခြင်းအငွေ့အသက်တစ်ခု ရလိုက်တယ်”

“ဝေါင်း၊ ဆရာတပည့်အချစ်ဇာတ်လမ်း၊ ငါ ဒါကို နည်းနည်းစိတ်ဝင်စားလာပြီ၊ အတုအယောင် soulmate ဇာတ်လမ်းထက် ပိုကောင်းမလား”

လုထျန်းပိုင်: “ကျွန်မ အဲလို ရှုပ်ရှုပ်ယှက်ယှက် မလုပ်ဘူး။ စာကိုပဲ အာရုံစိုက်ပေးကြပါ။ စာကို အာရုံစိုက်ပေးကြပါ။ စာကိုပဲ အာရုံစိုက်ပေးကြပါ”

“မင်း စာတော်ကြီးကို တိတ်တခိုးလေး ချစ်မိနေတာလား”

…

[နန်ချန် အမှတ် ( ၁ ) အလယ်တန်းကျောင်း၏ အချောအလှလေးများ အဖွဲ့]

လုထျန်းပိုင်: “အစ်မ၊ ညီမအကောင့်ကို comment တွေနဲ့ ရန်ဖြစ်ဖို့...မသုံးပေးနိုင်ဘူးလား”

လင်ချူးဆွေ့: “အရမ်းပျင်းစရာကောင်းတယ်ဟာ၊ ငါ့ကို မဲပေးတဲ့သူတွေထဲက ငါ့စာစီစာကုံးကို တကယ်ဖတ်တဲ့သူက နည်းတယ်”

လုချီ: “လက်ဆောင်မြင်းရဲ့ ပါးစပ်ကို မကြည့်နဲ့။ သင်ယူခြင်းနတ်ဘုရားရှောက်က အစ်မအတွက် မဲပေး၊ comment ရေးပြီး ပြန်တင်မပေးခဲ့ရင် အစ်မစာစီစာကုံးက ပေါက်ပါ့မလား”

လင်ချူးဆွေ့: “သူ ပြန်တင်လိုက်သေးတာလား”

လုချီ: “အင်း၊ KouKou Space မှာ ပြန်တင်ထားတယ်”

လင်ချူးဆွေ့: “သူ့မှာ KouKou Space လည်း ရှိတယ်ပေါ့”

ရှောက်ယန်: “ဘာလဲ၊ သင်ယူခြင်းနတ်ဘုရားတစ်ယောက်က KouKou Space မသုံးရဘူးလို့ ထင်နေတာလား”

လင်ချူးဆွေ့: “မဲပေး၊ comment ရေးပြီး ပြန်တင်ပေးတဲ့ သင်ယူခြင်းနတ်ဘုရားကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ချစ်တယ်။ [နှလုံးသား]”

…

အဖွဲ့မှ ထွက်ပြီးနောက် လင်ချူးဆွေ့သည် ချက်ချင်း ရှောက်ယန်ရဲ့ KouKou Space သို့ ဝင်ရောက်ကြည့်ရှုလေသည်။ သူမသည် ရှောက်ယန်လို လူတစ်ယောက်က လူမှုဆက်ဆံရေးလှုပ်ရှားမှုများကို ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာကမ္ဘာတွင်သာ ကန့်သတ်ထားမည်ဟု အမြဲခံစားခဲ့ရ၍ သူ့တွင် Space ရှိရုံသာမက နေ့စဉ်လည်ပတ်မှု ရာပေါင်းများစွာဖြင့် အလွန်လူကြိုက်များနေမည်ဟု မမျှော်လင့်ထားပေ။

သူ့ Space တွင် အကြောင်းအရာများစွာ မရှိပေ။ နောက်ဆုံးပို့စ်သည် တစ်နှစ်ခွဲခန့်ကျော်က ဖြစ်သည်၊ အကြောင်းအရာမှာ။ “ဆံမြိတ်က ကြည့်ကောင်းလား၊ ဒါမှမဟုတ် ကေအတိုလား။ [ရှုပ်ထွေး]”

ထိုတစ်နှစ်သက်တမ်းရှိ ပို့စ်အောက်တွင်၊ comment ထောင်ပေါင်းများစွာ ရှိပြီး၊ အားလုံးက “ဆံမြိတ်။ ဆံမြိတ်။ ဆံမြိတ်နဲ့ သင်ယူခြင်းနတ်ဘုရားက အရမ်းမိုက်တယ်ဟေး” ဟု တညီတညွတ်တည်း အော်ဟစ်နေကြသည်။

ထို့နောက် သူသည် ဆံပင်ကို အတိုညှပ်ချလိုက်သည်။

သူသည် ဘလော့သုံးခုကို ပြန်တင်ထားသည်၊ အားလုံးသည် နှစ်နှစ်ခန့်ကျော်ကဖြစ်သည်။ တစ်ခုမှာ “သိပ္ပံနည်းကျနည်းလမ်းများဖြင့် သင့်ကို မြန်မြန်အိပ်ပျော်စေရန် ကူညီခြင်း”၊ နောက်တစ်ခုမှာ “မီးသတ်သူရဲကောင်းများကို အလေးပြုခြင်း” ဖြစ်သည်။

တတိယတစ်ခုမှာ လင်ချူးဆွေ့၏ စာစီစာကုံးကို ပြန်တင်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။

ဤမျှရိုးရှင်းသော KouKou Space တွင် နေရာတစ်ခု ရယူနိုင်ခြင်းသည် သူမအတွက် ဂုဏ်ယူစရာ တစ်ခုဟု ခံစားရသည်။

…

သင်ယူခြင်းနတ်ဘုရား၏ မဲပေး/ comment ရေး/ ပြန်လည် post တင် ထောက်ခံမှုကြောင့်၊ လင်ချူးဆွေ့၏ စာစီစာကုံးသည် ဖြည်းဖြည်းချင်း လူကြိုက်များလာသည်။

သူမ၏ ရေးသားမှုသည် တကယ်တော့ သာမန်သာဖြစ်သည်။ ထိပ်တန်းဆယ်ခုရှိ စာပေအရေးအသားဆန်စွာ ခမ်းနားလွန်းသော လှပစွာ ရေးသားထားသော စာစီစာကုံးများနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက သူမသည် နောက်ဆုံးနေရာတွင် ရှိရန် ထိုက်တန်သည်။

သို့သော်လည်း ဆရာက ထိပ်တန်းဆယ်ခုအတွင်း ရွေးချယ်ထားသော စာစီစာကုံးတစ်ခုသည် သိပ်ဆိုးရွားမည် မဟုတ်ပေ။

သူမ၏ ရေးသားမှု ပုံစံသည် ရိုးရှင်းသော်လည်း၊ အလွန်ရိုးသားပြီး ဂရုတစိုက် ဖတ်ရှုရင် ရင်ထဲ ထိမိစရာဖြစ်သည့်အတွက်ကြောင့် အတန်းဖော်များစွာသည် လင်ချူးဆွေ့ကို စိတ်ရင်းနှင့် မဲပေးကြသည်။

လမ်းကြောင်း မှန်ကြောင်း မြင်သောအခါ၊ ရွှီကျားနင် သည် မဲပေးမှုပြီးဆုံးခါနီး တစ်နာရီအလိုတွင် လင်ချူးဆွေ့အတွက် မဲကို ပယ်ဖျက်ပြီး သူ့ကိုယ်သူ ပြန်မဲပေးသည်။

နောက်ပိုင်းတွင် ထိပ်တန်းစာစီစာကုံး သုံးခုကို ကျောင်းက စာပေရေးရာအသင်းအဖွဲ့သို့ နောက်ထပ် သုံးသပ်မှုတစ်ခုအတွက် ပို့လိုက်သည်။

ရွှီကျားနင်က သူ၏ စာစီစာကုံးသည် ပထမနေရာရမည်ဟု အလွန်ယုံကြည်ခဲ့သည်။

သုံးသပ်မှုရလဒ်များ ထွက်ပေါ်လာသောအခါ လင်ချူးဆွေ့က ပထမနေရာ ရလိမ့်မည်ကို မမျှော်လင့်ထားပေ။

စာပေရေးရာအသင်းအဖွဲ့၏ ဆရာသည် လင်ချူးဆွေ့၏ စာစီစာကုံးကို အလွန်နှစ်သက်ပြီး ဒေသဆိုင်ရာ စာပေမဂ္ဂဇင်းတစ်ခုတွင် ထုတ်ဝေရန်ပင် အကြံပြုခဲ့သည်။

ထိုစာစီစာကုံးသည် လင်ချူးဆွေ့ကို ကျောင်းတွင် ချီးကျူးမှုများစွာ ယူဆောင်လာခဲ့သည်။

သူမကို အမြဲ မထီမဲ့မြင်ပြုခဲ့သော လောင်ချင်သည် ယခု သူမကို မလွှဲမရှောင်သာ အမြင်သစ်ဖြင့် ကြည့်လာပြီး သူမကို ရုံးခန်းသို့ အထူးဖိတ်ကြားကာ အားပေးခဲ့သည်။

အတိတ်က လင်ချူးဆွေ့သည် ရုံးခန်းသို့ ခြေချတိုင်း ဆူပူခံရရန်နှင့် ဝေဖန်ခံရရန်သာ ဖြစ်သည်။ ဤတစ်ကြိမ်ဝင်ရောက်သောအခါ သူမအနည်းငယ်စိတ်လှုပ်ရှားနေသည်။

လောင်ချင်သည် သူမဝင်လာသည်ကို မြင်သောအခါ ပြုံးကာ လက်ဝှေ့ယမ်းပြသည်။ သူမသည် အလိုလိုပင် ဘေးသို့ ရှောင်လိုက်ပြီး လောင်ချင်က ရိုက်မည်ကို ကြောက်သည်။

“လင်ချူးဆွေ့ ဒီလောက်မကြောက်နဲ့လေ”

“ဆောရီး ဆရာချင်၊ ဒါက... သူ့အလိုလို တုံ့ပြန်မှုပါ”

လောင်ချင်သည် လင်ချူးဆွေ့အတွက် ထိုင်ခုံတစ်လုံးယူလာပြီး ထိုင်ခိုင်းကာ၊ ရေတစ်ခွက်ပင် ငှဲ့ပေးသည်။

လင်ချူးဆွေ့သည် အလွန်ဂုဏ်ယူစွာဖြင့် သူမ၏ လက်များက ဘာလုပ်လို့ ဘာကိုင်ရမှန်းမသိ ဖြစ်နေသည်။

အတန်းထဲ ထိပ်တန်းကျောင်းသား အနည်းငယ်သာ ဆရာချင်ရဲ့ ရုံးခန်းတွင် ဆရာကိုယ်တိုင် ရေငှဲ့ထည့်ပေးသည်ကို ခံစားခွင့်ရသည်။

လင်ချူးဆွေ့သည် ချက်ချင်း ထရပ်ပြီး ပြောသည်။ “ဆရာချင်၊ ကျွန်မ ရပ်ပြီးပဲ စကားပြောပါမယ်၊ ဆရာ ဒီလိုလုပ်တာ...ကျွန်မကို အဆင်မပြေစေဘူး”

ဆရာချင်ရဲ့မျက်နှာအမူအရာသည် နူးညံ့စွာဖြင့် ညည်းညူသည်။ “ကိစ္စမရှိဘူး”

“ဟုတ်ကဲ့၊ ဟုတ်ကဲ့” လင်ချူးဆွေ့သည် ပြောင်ချော်ချော်ပုံစံဖြင့် ပြုံးနေလေသည်။

ထိုအချိန်တွင် ရှောက်ယန်သည် ရုံးခန်းထဲသို့ ဝင်လာပြီး ယဉ်ကျေးစွာ ပြောသည်။ “ဆရာ၊ ကျွန်တော့်ကို အတန်းရဲ့ နှစ်ကုန် ကျောင်းသားစာရင်းမှတ်တမ်းတွေ စီစဉ်ဖို့ လာခိုင်းတယ်လို့ ပြောတယ်”

“ငါ အရင် နှစ်ခေါက် ခေါ်တုန်းကကျ မလာဘူး၊ အခုတော့ အလျင်စလို ရောက်လာပြီလား” ဆရာချင်သည် ဒေါသတကြီး ပြောသည်။ “မင်း ဘာကြံစည်နေလဲ ငါသိတယ်။ မင်းမလာရင်၊ ငါက သူမကို ထစားပစ်မယ်လို့ ထင်နေတာလား”

ရှောက်ယန်သည် လင်ချူးဆွေ့ကို တစ်ချက်ကြည့်သော်လည်း ဘာမှမပြောဘဲ အတန်းပိုင်ဆရာကို ကျောင်းသားစာရင်းစီစဉ်ရန် ရင်းနှီးစွာ စတင်ကူညီသည်။

“ဆရာချင်၊ ကျွန်မကို တစ်ခုခုအတွက် ခေါ်တာလား” လင်ချူးဆွေ့သည် စိုးရိမ်စွာ မေးသည်။

“ရှောင်လင်၊ မင်းစာစီစာကုံးကို ငါဖတ်ခဲ့တယ်၊ မင်းအဖေရဲ့ အခြေအနေအကြောင်းကို အတန်းဖော်တချို့ဆီကလည်း ကြားခဲ့တယ်”

ဆရာချင်သည် အပြစ်ရှိသယောင်ဖြင့် ပြောသည်။ “ငါ အတန်းပိုင်ဆရာအနေနဲ့၊ ဒီအကြောင်းတွေ ငါ မသိခဲ့ဘူး၊ တကယ်ပဲ ငါတာဝန်တွေ ပျက်ကွက်ခဲ့တယ်။ အရင်ကလည်း မင်းအပေါ် သိပ်မကောင်းခဲ့ဘူး၊ ပြီးတော့ နည်းနည်း လွန်ကြူးတဲ့ စကားတွေလည်း ပြောခဲ့မိသေးတယ်...”

“ဖြူးးး…” လင်ချူးဆွေ့သည် လက်ခါပြပြီး အနည်းငယ်ပင် မျက်နှာရဲလာသည်။

သူမသည် ဆရာချင်ကို ဘယ်သောအခါမှ အပြစ်မတင်ခဲ့ပေ။ သူမသည် ဆိုးသွမ်းသော်လည်း၊ အမှားနှင့် အမှန်ကို ခွဲခြားတတ်သည်။

ဆရာချင်သည် အတိတ်က သူမကို ဆူပူအော်ဟစ်ခဲ့ခြင်းမှာ သူမ တိုးတက်မလာသည်ကို စိတ်ပျက်သဖြင့်သာ ဖြစ်သည်။ မဟုတ်ပါက သူမရဲ့ ဆိုးရွားသော ရလဒ်များနှင့်ဆိုလျှင် တာဝန်မဲ့သော အတန်းပိုင်ဆရာတစ်ဦး သူမကို လက်လွှတ်ထားလောက်ပြီဖြစ်သည်။

“ရှောင်လင်၊ တကယ်တော့ ငါ အမြဲခံစားရတယ်၊ မင်းက အရမ်းဉာဏ်ကောင်းတယ်၊ ဒါပေမဲ့ သင်ယူမှုမှာ စိတ်မထည့်ထားတာပဲ။ မင်း စိတ်ကို မဖြစ်မနေ နေရာမှန်မှာ အာရုံစိုက်လိုက်ရင် ဘာကို မလေ့လာနိုင်စရာရှိမှာလဲ။ ဒီစာစီစာကုံးပြိုင်ပွဲကို ကြည့်ပါဦး၊ မင်း ပထမနေရာ မရခဲ့ဘူးလား။ ပြီးတော့ ငါတို့ကျောင်းအတွက် ဂုဏ်ယူစရာလည်း ရခဲ့တယ်”

လင်ချူးဆွေ့သည် ဆရာထံမှ ချီးကျူးမှုကို အချိန်အတော်ကြာ မကြားရတော့သဖြင့် ပါးစပ် နားရွက်ထိ တက်ချိတ်တော့မတတ်ပြုံးနေပြီး လက်ခါလေသည်။ “သိပ်မကြီးကျယ်ပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ဆရာချင်၊ ကျွန်မ ဆရာကို အမြဲလေးစားခဲ့တယ်။ ဆရာက ထူးချွန်တဲ့ ဆရာပါ”

“ဟားဟား၊ အလကားတွေ၊ ငါက သာမန်ဆရာထက် အနည်းငယ် အတွေ့အကြုံ ပိုရှိရုံပဲ”

“ပြီးတော့ ကျွန်မကလည်း သာမန်ကျောင်းသားထက် နည်းနည်း ပိုကောင်းတဲ့ မှတ်ဉာဏ်ရှိရုံပါပဲ”

သူတို့နှစ်ဦး ပိုမိုပျော်ရွှင်စွာ စကားပြောနေသည်ကို မြင်သောအခါ ရှောက်ယန်သည် လင်ချူးဆွေ့ အဆူမခံရတော့မှန်း သိလိုက်ပြီး စိတ်သက်သာရာရသည်။ သူက “ဆရာချင်၊ စာရွက်စာတမ်းတွေ စီစဉ်ပြီးပါပြီ၊ ကျွန်တော် အရင်သွားပါတော့မယ်”

“အိုကေလေ”

ရှောက်ယန် ထွက်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ လင်ချူးဆွေ့လည်း နှုတ်ဆက်ရန် ပြင်သော်လည်း ဆရာချင်က သူမကို ရပ်တန့်လိုက်သည်။ “ခဏစောင့်ပါဦး၊ ရှောင်လင်။ မင်းကို ဒီမှာ ခေါ်ထားတာ၊ မင်းကိုယ်မင်းအတွက် ပန်းတိုင်တစ်ခု ချမှတ်စေချင်လို့ပဲ”

“ပန်းတိုင်လား”

ဆရာချင် သည် ခေါင်းညိတ်သည်။ “မင်းအဖေ ဆုံးပါးသွားပြီမို့၊ အတန်းပိုင်ဆရာအနေနဲ့ ငါက အခုကစပြီး ဖခင်တစ်ယောက်လို ဖြစ်လာပေးမယ်။ အရင်က မင်းအပေါ် တာဝန်တွေ မကျေပွန်ခဲ့ပေမဲ့ အခု ငါ ဆုံးရှုံးခဲ့တဲ့အချိန်တွေကို ပြန်လည်ဖြည့်ဆည်းဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီ”

“အိုး...”

လင်ချူးဆွေ့သည် အလွန် မကောင်းသော ခံစားချက်တစ်ခု ရလာသည်။

“မင်း ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်အတွက် ပန်းတိုင်တစ်ခု ချမှတ်လိုက်။ နောက်ဆုံးစာမေးပွဲမှာ အဲဒီပန်းတိုင်ကို ရောက်အောင်ကြိုးစားပါ။ ငါ မင်းကို ကြီးကြပ်ပေးမယ် ”

လင်ချူးဆွေ့သည် နားရွက်ကို ကုတ်ရင်း ရှောက်ယန်ကို နောက်လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ တောက်ပသော မဟူရာမျက်လုံးများနှင့် တိုက်ရိုက်ဆုံတွေ့သည်။

သူမသည် ရှောက်ယန်နှင့် အရင်က လောင်းကစားတွင် ရှုံးခဲ့ရသည်ကို သတိရသည်။ လောင်းကြေးမှာ. ..အတန်းထဲ ထိပ်တန်းအဆင့်တစ်ရာထဲဝင်ရန်ဖြစ်သည်။

ထိုအချိန်တွင် ရှောက်ယန်သည် သူမကို ချစ်နေသယောင်ယောင်အမူအရာဖြင့် ကြည့်ပြီး ဤပန်းတိုင်ကို ချမှတ်ရန် အားပေးနေသည်။

လင်ချူးဆွေ့သည် သက်ပြင်းချပြီး ပြတ်သားစွာ ပြောသည်။ “ဒါဆိုရင် ကျွန်မ ပန်းတိုင်တစ်ခု ချမှတ်မယ်…အဆင့်တစ်ရာထဲဝင်ဖို့ပဲ။ အဲဒါကို အောင်မြင်ပြီးရင် ကျွန်မ ပီကင်းတက္ကသိုလ်ကို မှန်းမယ်”

“ကောင်းတယ်” ဆရာချင်သည် စားပွဲကို ဗြန်းကနဲ ရိုက်လိုက်သည်။ “အားရစရာပဲ။ ဒါမှ ငါ့ရဲ့ ကျောင်းသားပဲလေ”

လင်ချူးဆွေ့သည် သူ့အား အံ့အားသင့်စေသည်။ “ဒီလောက် စိတ်လှုပ်ရှားမနေပါနဲ့၊ ကျွန်မ မဖြစ်မြောက်နိုင်ရင်လည်း...”

“မင်း ဒါကို ကိုယ်တိုင် ကတိတည်ထားပြီးပြီ၊ အဲဒါကို ဖြည့်ဆည်းဖို့ ကြိုးစားရမယ်”

ဆရာချင်သည် သူမ၏ ပိန်ပိန်ပါးပါး ပုခုံးများကို ပုတ်သည်။ “မင်း မပြီးမြောက်နိုင်ရင် နောက်စာသင်နှစ်မှာ မင်း ရှောက်ယန်ဘေးမှာ ထိုင်မနေသင့်တော့ဘူးလို့ ငါထင်တယ်။ သူ့ကို အကူအညီ ပိုလိုအပ်နေတဲ့ ကျောင်းသားတစ်ယောက်နဲ့ တွဲပေးလိုက်မယ်”

လင်ချူးဆွေ့ မတုံ့ပြန်နိုင်ခင်မှာပင် ရှောက်ယန်သည် ခလုတ်တိုက်မိပြီး တံခါးအပြင်သို့ လဲကျသွားသည်။

အတန်းပိုင်ဆရာချင်သည် လင်ချူးဆွေ့ကို ကြီးမားသော တာဝန်တစ်ခုပေးရုံသာမက လူအကုန်လုံးလည်း သိကုန်ကြလေသည်။

ထို့ကြောင့် ထိုနေ့မှစ၍ နေ့စဉ်နေ့တိုင်း အတန်းဖော်များသည် ရှောက်ယန်ထံသို့ လာရောက်ကြသည်—

"သင်ယူခြင်းနတ်ဘုရားရှောက်၊ လင်ချူးဆွေ့ထက် အကူအညီပိုလိုအပ်တဲ့သူက ငါ့အပြင် ဘယ်သူရှိသေးလဲ"

"ငါ လိုတယ်၊ သင်ယူခြင်းနတ်ဘုရား၊ ငါ့ကို တစ်ချက်ကြည့်ပေးပါ"

"သင်ယူခြင်းနတ်ဘုရား၊ ဒီကလေးကို ကယ်တင်ပေးပါ"

တည့်တိုးဆန်လွန်းသူများလည်း ရှိသေးသည်... သူတို့သည် ရှောက်ယန်ရှေ့တွင် ဘဏ်ကတ်များကို ရိုက်ချကာ "သင်ယူခြင်းနတ်ဘုရား၊ နောက်စာသင်နှစ်မှာ နင့်ရဲ့ အချိန်အားလုံးကို ငါဝယ်မယ်"

***