အခန်း ၅၃

အပိုင်း ( ၅၃ )

ထိုအချိန်အတွင်း လင်ချူးဆွေ့သည် အလွန်စိတ်ဓာတ်ကျနေသည်။ ပထမအကြောင်းမှာ သူမရဲ့ ထိုင်ခုံဖော်သည် အလွန်ထူးချွန်လွန်းပြီး သူမ၏ နေရာသည် ဝံပုလွေဂူတစ်ခုနှင့်တူသည်။ ဒုတိယအကြောင်းမှာ သင်ယူမှုဖိအားသည်လည်း ကြီးမားသည်။

နှစ်နှစ်နီးပါး လုံး၀မလေ့လာခဲ့သူတစ်ဦးအတွက် အတန်းထဲ ထိပ်တန်းတစ်ရာထဲသို့ တစ်ခါတည်း အပြေးအလွှား ဝင်ရောက်ရန်သည် မလွယ်ကူပေ။

ကျောင်းဆင်းချိန်တွင် လင်ချူးဆွေ့သည် တိတ်ဆိတ်စွာ ကျောင်းအိတ်ကို သိမ်းဆည်းပြီး ထွက်သွားသည်။

ရှောက်ယန်သည် တာဝန်ကျရင်း နှောင့်နှေးနေပြီး သူမကို ရှာလိုသောအခါ သူမထွက်သွားပြီးဖြစ်သည်။

သူသည် သူမ မကြာခဏသွားလေ့ရှိသော ကစားကွင်းသို့ သွားသည်။ ကစားကွင်းအစွန်းတွင် လုချီ နှင့် အခြားသူများသည် ဘတ်စကတ်ဘောကစားနေကြသော်လည်း လင်ချူးဆွေ့ကို မတွေ့ရပေ။

"ကလေးမ ဘယ်မှာလဲ" သူသည် လုချီကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး မေးမြန်းလိုက်သည်။

ဘတ်စကတ်ဘောကို ကိုင်ထားရင်း လုချီက ရှောက်ယန်ကို ပြောသည်။ "ဘော့စ်ချူးက သိပ်မကြာသေးခင်က ငါတို့နဲ့ ဘတ်စကတ်ဘော မကစားတော့ဘူး။ ငါ့ညီမကတော့ သူမ တစ်ယောက်တည်း ရေကန်ကို သွားပြီး သူ့စိတ်အခြေအနေ သိပ်မကောင်းနေဘူးလို့ ပြောတယ်"

ရှောက်ယန်သည် ခေါင်းညိတ်ပြီး စက်ဘီးစီးကာ ထွက်သွားသည်။

…

လင်ချူးဆွေ့သည် အိုလံပစ် အားကစားစင်တာပန်းခြံအတွင်းရှိ ကန်ပတ်လမ်းဘေးတွင်ထိုင်ပြီး အနောက်ဘက်သို့ စောင်းနေသော နေဝင်ချိန်ကို ကြည့်ရင်း စိတ်ဓာတ်ကျနေသည်။

အဖေလင်သည် သူမကို ဤနေရာသို့ ပြေးရန်နှင့် လေ့ကျင့်ခန်းလုပ်ရန် ခေါ်လာလေ့ ရှိသည်။ သူတို့ ပင်ပန်းလာသောအခါ ကန်ဘောင်ရှိ မြက်ခင်းပြင်ပေါ်တွင် အတူလှဲကာ နေဝင်ချိန်ကို စောင့်ကြသည်။

နောက်ပိုင်းတွင် အဖေလင် ထွက်ခွာသွားသည်။ အာဇာနည်သုသာန်သည် ဆင်ခြေဖုံးတွင်ရှိပြီး အလွန်ဝေးသည်။ လင်ချူးဆွေ့သည် အဖေလင်ကို လွမ်းဆွတ်သောအခါ ဤနေရာသို့ တစ်ယောက်တည်း လာပြီး အဖေလင်သည် သူမ၏ နံဘေးတွင် ထိုင်နေသလို လေထဲသို့ စကားလှမ်းပြောနေသည်။

သူမသည် အဖေလင်ကို သူမရဲ့ စာစီစာကုံးသည် ပထမနေရာ ရခဲ့ကြောင်း ပြောပြသည်။

"သမီး ဒါက ကံကောင်းတယ်လို့လည်း ခံစားရတယ်၊ ဒါပေမဲ့ သမီးရဲ့ အတန်းဖော်ကလည်း အများကြီး ကူညီပေးခဲ့တယ်"

"တစ်ခါတလေ သူ့ရဲ့ တွေးခေါ်ပုံက တော်တော်လေး စိတ်ဝင်စားဖို့ကောင်းတာ။ သူက တခြားသူတွေကို ဒေါသထွက်လုနီးပါး ဖြစ်အောင် လုပ်နိုင်တယ်၊ လူမှုရေးတော့ သိပ်မကောင်းဘူး။ ဒါပေမဲ့ သူ့ရဲ့ အကျင့်စာရိတ္တကတော့ တကယ်ကောင်းပါတယ်"

"ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် လူတိုင်းက သူ့ကို ကြိုက်ကြတယ်၊ ဘာကြောင့်လဲတော့ သမီးလည်း မသိဘူး"

"လူတိုင်း လိုချင်တဲ့ အရာတွေ အများကြီးရှိတယ်၊ သမီးကတော့ မလိုချင်ဘူး။ ဥပမာ ထီမဲဖွင့်တဲ့အခါတိုင်း လူတိုင်း သွားကြည့်ကြတာပဲ၊ သမီးကတော့ စိတ်မ၀င်စားဘူး"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူမသည် နက်ရှိုင်းစွာ သက်ပြင်းချသည်။

ဘယ်လောက် စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စရာကောင်းလိုက်သလဲ။

"ရည်မှန်းချက်က တကယ်နည်းလွန်းတာပဲ"

ရှင်းလင်းသော အသံတစ်ခုသည် သူမ၏ နားထဲတွင် မြည်လာသည်။ လင်ချူးဆွေ့သည် ထိတ်လန့်သွားပြီး ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ရှောက်ယန်သည် သူမဘေးတွင် ဘယ်တုန်းက ရောက်နေမှန်းမသိ ရပ်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

နေဝင်ချိန်၏ နွေးထွေးပြီး နူးညံ့သော အလင်းရောင်သည် သူ့အပေါ်သို့ ကျရောက်နေပြီး၊ သူ့ပုံပန်းသွင်ပြင်သည် ပိန်ပိန်ပါးပါးနှင့် ဖြောင့်တန်းကာ ခြေထောက်များသည်လည်း အလွန်ရှည်လျားသည်။ သာမန်အနက်ရောင်ဘောင်းဘီပင်လျှင် သူ့ကို ကျော့မော့ပြီး သွယ်လျသွားစေသည်။

သူသည် လင်ချူးဆွေ့ဘေးရှိ အဖေလင်ထိုင်လေ့ရှိသော မြက်ခင်းပေါ်တွင် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ထိုင်ချလိုက်သည်။

"နင် ငါ့အဖေနဲ့ စကားပြောတာကို ခိုးနားထောင်တယ်ပေါ့"

"ငါ ခိုးနားမထောင်ဘူး။ လူသိရှင်ကြား ဖြူဖြူစင်စင်ပဲ နားထောင်တာ"

အဖေလင်သည် သူ့အတွင်းတွင်ရှိနေသည့်အတွက်ကြောင့် သူသည် ဖြူစင်စွာနှင့် ယုံကြည်မှုရှိစွာ နားထောင်နိုင်သည်မှာ သေချာသည်။

လင်ချူးဆွေ့သည် ရှက်ကိုးရှက်ကန်းဖြစ်ပြီး စိတ်ဆိုးသွားသည်။ သူမသည် မြက်ပင်တစ်ဆုပ်ကို ဆွဲယူပြီး သူ့ကို ပစ်ပေါက်သည်။

မြေကြီးများပါသော စိမ်းလန်းသော မြက်ပင်များသည် သူ့မျက်နှာကို ထိမှန်သည်။

သူ့ရဲ့ အသားအရေသည် အလွန်ဖြူစင်လွန်းသဖြင့် အနည်းငယ်သော ဖုန်မှုန့်ပင်လျှင် ထင်ရှားစွာ ပေါ်လွင်သည်။

သို့သော် ရှောက်ယန်သည်လည်း ဒေါသမထွက်ပေ။ သူသည် ကိုယ်ပေါ်ရှိ မြက်ပင်များကို ပုတ်ထုတ်လိုက်သည်။ "ငါ့ကြောင့် မင်း စိတ်ဆိုးသွားတာလား"

"ငါ စိတ်ဆိုးတယ်" လင်ချူးဆွေ့သည် ဒေါသတကြီး ပြောသည်။ "ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ငါ့ထက် နင့်ကို ပိုလိုအပ်တဲ့သူတစ်ယောက်ရှိတယ်၊ ဒါကြောင့် နင့် ထိုင်ခုံဖော်ကို ပြောင်းချင်နေလောက်တယ်"

သူမ၏ စကားသည် အနည်းငယ် ချဉ်စူးနေသည်။ လင်ချူးဆွေ့သည် ပြောပြီးသည်နှင့် နောင်တရသွားသည်။ သို့သော် ပြောထွက်သွားသော စကားများကို ပြန်ရုတ်သိမ်းမရတော့ပေ။ သူမသည် ရှက်ကိုးရှက်ကန်းနှင့် စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စွာ ခေါင်းငုံ့ထားပြီး၊ မြက်ပင်များကို ဆွဲနှုတ်ကာ သူ့ကို လျစ်လျူရှုထားသည်။

"လူတိုင်း လိုချင်တဲ့ဟာကို မင်းကျ ဘာဖြစ်လို့ မလိုချင်ရတာလဲ" ရှောက်ယန်သည် ဘေးတိုက်ကြည့်ရင်း သူမကို မေးသည်၊ သူ့လေသံသည် အလွန်ရိုးရှင်းသည်။

လင်ချူးဆွေ့က ပြန်ဖြေ၏၊ "ငါ မပြိုင်ချင်ဘူး၊ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ပြိုင်လို့ မနိုင်ဘူး"

"ဒါပေမဲ့ ငါကတော့ ပြိုင်ချင်တယ်" ရှောက်ယန်သည် ဝေးကွာသော နီညိုရောင်တိမ်တိုက်များကို ကြည့်သည်။ "အဲ့အရာက ငါ့ဟာ မဟုတ်သေးရင်တောင်၊ ငါလိုချင်ရင် ငါကြိုးစားမှာပဲ။ မရရင် ငါ လုယူမှာ၊ နည်းလမ်းမျိုးစုံနဲ့ ဘာပဲလုပ်ရရ ငါ ကြိုးစားမယ်။"

လင်ချူးဆွေ့သည် သူ့ထံမှ ဤမျှပွင့်လင်းစွာ ပြောဆိုသည်ကို ကြားရသဖြင့် အနည်းငယ်အံ့အားသင့်သွားသည်။ သူမသည် သူ့ကို ကြည့်ပြီး ပြောသည်။ "ဘာပဲလုပ်ရရလား"

သူ့ဘေးစောင်းမျက်နှာပုံစံသည် တည်တံ့သည်၊ မျက်လုံးများသည် တည်ငြိမ်သည့် လှိုင်းများအသွင် ရှိ၏။ သူသည် ကျောက်စရစ်ခဲလေးတစ်ခုကို ကောက်ယူပြီး ကန်ထဲသို့ ပစ်လိုက်သည်။ "ငါ ကောင်းကောင်းပဲ နေချင်တယ်၊ လူသားတစ်ယောက်လို နေချင်တယ်၊ ပိုက်ဆံအများကြီး ရှာမယ်၊ နောက်တစ်ခါ ဘယ်တော့မှ အနိုင်ကျင့်ခံရတာမျိုး၊ လှည့်စားခံရတာမျိုးကို သည်းမခံတော့ဘူး..."

"သေချာပေါက် နင့်ဆန္ဒတွေ ပြည့်မှာပါ"

သူ့ဖိနပ်ကြိုးများ ပြေထွက်သည်ကို မြင်သောအခါ လင်ချူးဆွေ့သည် သတိမပြုမိခင်မှာပင် လက်ဆန့်ကာ သူ့ဖိနပ်ကြိုးများကို ဖြည်ထုတ်လိုက်ပြီးနောက် တင်းကျပ်နေအောင် ပြန်ချည်ပေးလေသည်—

"ငါက သိပ်တော့ မကောင်းတဲ့ အတန်းဖော်တစ်ယောက်ပါဟာ၊ အမြဲတမ်း နင့်ကို အနှောင့်အယှက်ပေးနေပေမဲ့၊ ငါက အားရှိတယ်။ တစ်ယောက်ယောက်က နင့်ကို အနိုင်ကျင့်ရင်လေ ငါ သူတို့ကို သင်ခန်းစာပေးလိုက်မယ်"

လေညင်းတိုက်ခတ်လာပြီး သူမ၏ နားထင်မှ ဆံပင်မွှေးလေးများသည် သူမ၏ ပန်းနုရောင်ပါးပြင်ပေါ်တွင် ဝဲလွင့်နေသည်။

ရှောက်ယန်၏ မာကျောပြီး ကြမ်းတမ်းသော နှလုံးသားသည်လည်း ရုတ်ခြည်းဆိုသလို နူးညံ့သွားရှာသည်။

"ဒါဆိုရင် မင်း ငါ့အတွက် နည်းနည်းပြိုင်ပေးဖို့ ဆန္ဒရှိလား"

"ဘာ"

"ကြိုးစားပြီး နည်းနည်းပြိုင်ကြည့်ရင်…ဒါဆိုရင် ငါလည်း ..."

သူ စကားစလိုက်သည့်အခိုက်တွင် ရှောက်ယန်သည် သူ့ကိုယ်သူ အရမ်းစိတ်လှုပ်ရှားလွန်းနေသည်ကို သိလိုက်သည်။ သူသည် ခဏတာမျှ စဉ်းစားပြီး ပေါ့ပါးစွာ ပြုံးလိုက်သည်။ "ထားပါ၊ ဘာမှ မဟုတ်တော့ဘူး"

"ပြောလေ၊ ဘာလဲ"

"ဘာမှ မဟုတ်ဘူး"

“နင်... ဘာဖြစ်နေတာလဲ"

"ငါက ဒီလိုပဲလေ"

သူမ မေးလေလေ ရှောက်ယန်သည် ပို၍ရှောင်ဖယ်လာလေလေပင်။

သူသည် မည်သည့်အရာကိုမျှ ကတိပြုရန် သို့မဟုတ် သဘောတူရန် သတ္တိမရှိသေးပေ။

လင်ချူးဆွေ့သည် လေညင်းထဲတွင် လမင်းကဲ့သို့ ရှင်းလင်းသော သူ၏ အပြုံးမျက်၀န်းများကို ငေးကြည့်နေသည်။ သူမစိတ်သည် ရုတ်တရက် ပူလောင်လာသည်။ ထို့နောက် သူမသည် သတိထားမိခင်မှာတင် ကိုယ်ကိုကိုင်းပြီး သူ့မျက်နှာကို ဖြည်းဖြည်းလေး နမ်းလိုက်သည်။

ရှောက်ယန်ရဲ့ စကားများ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားသည်။

ဤနူးညံ့သောအနမ်းသည် သူ့လက်ဖဝါးထဲသို့ ကျလာသော နှင်းပွင့်တစ်ခုနှင့် တူသည်၊ ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားသော်လည်း သူ့နှလုံးသားထဲတွင် ပူလောင်သော အမှတ်အသားတစ်ခု ထားရစ်ခဲ့လေပြီ။

အောက်ခြေ ယာဘက်ထောင့်ရှိ တာဝန်တိုးတက်မှုဘားသည် ၄၅% မှ ၆၀% သို့ တိုက်ရိုက်ခုန်တက်သွားသည်။

လင်ချူးဆွေ့၏ မျက်နှာ နီရဲလာသည်။ သူမ၏ လုပ်ရပ်သည် အနည်းငယ် လက်လွန်ကြက်သွန်ဖြစ်သွားပြီး သတိပြုမိသဖြင့် ရုတ်တရက် ထရပ်လိုက်ကာ နောက်သို့ ခြေနှစ်လှမ်း ပြန်ဆုတ်သွားပြီး "အား" ဟု အော်တော့သည်။ ထို့နောက် သူမမျက်နှာကို ဖုံးပြီး ထွက်ပြေးလေတော့သည်။

ရှောက်ယန်: ......

သူမသည် သူ့ကို "အံ့အားသင့်စေခဲ့သည်"၊ သို့သော် သူက သူမကို အခွင့်ကောင်း ယူလိုက်သလိုမျိုး ဘာကြောင့် ဖြစ်နေရတာလဲ။

သူသည် ထရပ်ပြီး လှမ်းအော်သည်။ "မင်း ဘာဖြစ်လို့ ပြေးသွားတာလဲ"

"ငါ့ကို စကားမပြောနဲ့"

တစ်မိနစ်အတွင်း "မာရသွန်နတ်ဘုရားမ" သည် ခေါင်းအုပ်ကာ ထွက်ပြေးသွားလေသတည်း။

...

[နန်ချန် အမှတ် ( ၁ ) အလယ်တန်းကျောင်း၏ အချောအလှလေးများ အဖွဲ့] လင်ချူးဆွေ့:

"[ထိန်းမရဘူး] [ထိန်းမရဘူး] [ထိန်းမရဘူး]"

လင်ချူးဆွေ့: "[အာ] [အာ] [အာ]"

ရှောက်ယန်: "[ချွေးပြန်]"

ထို့နောက် စနစ်မက်ဆေ့ချ်က လင်ချူးဆွေ့သည် ရှောက်ယန်ကို [နန်ချန် အမှတ် ( ၁ ) အလယ်တန်းကျောင်း၏ အချောအလှလေးများ အဖွဲ့] မှ ဖယ်ရှားခဲ့သည်ဟု သတိပေးလာသည်။

ရှောက်ယန်: ...... သူသည် လင်ချူးဆွေ့ထံသို့ သီးသန့်မက်ဆေ့ချ်ပို့လိုက်သည်။

"စကားပြောရအောင်"

[ဝမ်းနည်းပါတယ်၊ သင်က တစ်ဖက်လူရဲ့ သူငယ်ချင်း မဟုတ်တော့ပါ။ ကျေးဇူးပြု၍ ပြန်လည်အတည်ပြုပါ]

ထိုနေ့ရက်များအတွင်း၊ လင်ချူးဆွေ့သည် သူ့ကို မြင်သည်နှင့် ပုန်းရှောင်သည်။ သူမမျက်နှာသည် နီရဲလာပြီး နှလုံးခုန်သံများ မြန်လာသည်၊ လက်နှင့်ခြေများသည် တောင့်တင်းနေသည်။

သူမသည် သူမကိုယ်သူမ ဘာဖြစ်နေသလဲကို မသိတော့ပေ။ အငယ်တန်းတွင် ချင်းနိုင့်နှင့် ချစ်ကြိုက်ခဲ့စဉ်က သူမဤတုံ့ပြန်မှုမျိုး မရှိခဲ့ပေ။ သူမသည် အလွန်ရှက်ကိုးရှက်ကန်းဖြစ်ပြီး သူ့ထံ စကားတစ်ခွန်းပင် မပြောရဲပေ။ သူ့မျက်နှာကို မြင်လိုက်ရသည်နှင့် သူမ၏ ဦးနှောက်သည် ဆူညံလာသည်။

ဘယ်လောက်ရှက်ဖို့ကောင်းလိုက်သလဲ…ဘယ်လောက်ရှက်ဖို့ကောင်းလိုက်သလဲ…ဘယ်လောက်ရှက်ဖို့ကောင်းလိုက်သလဲနော်…။

သူမသည် ရှောက်ယန်ကို အမှန်တကယ် အခွင့်ကောင်းယူခဲ့သည်။

သို့သော် လင်ချူးဆွေ့ မည်မျှပင်ပုန်းရှောင်နေပါစေ၊ သူတို့နှစ်ဦးသည် အတန်းဖော်များဖြစ်ပြီး ထိုင်ခုံဖော်များလည်း ဖြစ်သည်။ စာသင်ခန်းထဲတွင် သူတို့အတူတူထိုင်ရဦးမည်ပင်။

လင်ချူးဆွေ့သည် ရှောက်ယန်နှင့် စကားမပြောရန် ဆုံးဖြတ်ထားသည်။

ဒီဇင်ဘာလ၏ အေးစက်သော ရာသီဥတုတွင်၊ လင်ချူးဆွေ့သည် ချမ်းရမှာကို ကြောက်နေသည်။ သူမသည် လက်များကို အင်္ကျီထဲထည့်ထားပြီး ဒေါင်းတစ်ကောင်လို တုန်ယင်နေလေသည်။

သူမသည် ရှောက်ယန်ကို တစ်ချက်ကြည့်သည်။ သူသည် အလွန်ပါးလွှာသော အနက်ရောင်လည်ရှည်ဆွယ်တာပေါ်တွင် အင်္ကျီတစ်ထည်သာ ဝတ်ထားသည်။ သူ့လည်ပင်းတွင် လျော့တိလျော့ရဲ လည်စည်းတစ်ခု ပတ်ထားသည်။

လင်ချူးဆွေ့သည် အထဲမှာရော အပြင်မှာပါ ဆောင်းတွင်းဝတ် အဝတ်အထည်များကို အတွင်းဝတ် ( ၃ ) ထည်၊ အပြင်ဝတ် ( ၃ ) ထည်ဖြင့် သူမကိုယ်သူမ တင်းကျပ်စွာ ထုပ်ပိုးထားသည်။

ဒါပေမဲ့ အေးနေတုန်းပဲ။

ရှောက်ယန်သည် ပြတင်းပေါက်ဘေးတွင် ထိုင်သည်။ သူသည် လေဝင်လေထွက်အတွက် ပြတင်းပေါက်ကို အနည်းငယ် ဖွင့်ထားရတာကို နှစ်သက်သည်။ အခြားကျောင်းသားများကို အနှောင့်အယှက်မဖြစ်စေဘဲ ထိုနေရာ၏ ညစ်နွမ်းသောလေကို ဖယ်ရှားပြီး လန်းဆန်းစေသည်။

လင်ချူးဆွေ့သည် ဘောပင်တစ်ချောင်းထုတ်ကာ သူမ၏ မှတ်စုစာအုပ်တွင် စာတစ်ကြောင်းကို တိတ်ဆိတ်စွာ ရေးပြီး သူ့ထံသို့ လှမ်းပေးသည်—

"ပြတင်းပေါက်ကို ပိတ်ပေးပါ၊ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"

ရှောက်ယန်သည် ထိုစာကို လျစ်လျူရှုထားပြီး တုတ်တုတ်မျှပင် မလှုပ်ပေ။

သူ လျစ်လျူရှုနေသည်ကို မြင်သောအခါ လင်ချူးဆွေ့သည် ထိုစကားလုံးများကို အနီရောင်ဘောပင်ဖြင့် ထူထူထဲထဲ ဝိုင်းထားပြီး အာမေဍိတ်အမှတ်အသားများ ထည့်ကာ သူ့ရှေ့တွင် လှမ်းပေးသည်—

"ပြတင်းပေါက်ကို ပိတ်ပေးပါ၊ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"

ရှောက်ယန်သည် သူမကို တစ်ချက်မျှပင် မကြည့်ဘဲ သူ့မျက်နှာအမူအရာသည်လည်း အလွန်အေးစက်နေသည်။ သူက ပြန်မေးသည်။ "ငါက ဘာဖြစ်လို့ ပြတင်းပေါက်ပိတ်ပေးရမှာလဲ"

လင်ချူးဆွေ့သည် မှတ်စုစာအုပ်တွင် ဆက်ရေးသည်—

"ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ ငါ ချမ်းနေလို့"

"မင်း ချမ်းနေတာ ငါနဲ့ ဘာဆိုင်လဲ" ရှောက်ယန်သည် သူမကို အေးစက်စွာ တစ်ချက်ကြည့်လာသည်။ "ငါက—မင်းရဲ့ သူငယ်ချင်းအဖြစ်ကနေ ဖယ်ထုတ်ခံလိုက်ရတဲ့သူလေ"

လင်ချူးဆွေ့: ......

သူသည် သူငယ်ချင်းအဖြစ်ကနေ ပယ်ဖျယ်ခံလိုက်ရခြင်းအတွက် နာကျင်နေဆဲဖြစ်သည်။

"ငါ့ကို အခွင့်ကောင်းယူပြီး ငါကပဲ မင်းကို မတရားလုပ်ခဲ့သလို ခံစားနေရတာလား" ရှောက်ယန်သည် တကယ်ပဲ အနည်းငယ် ဒေါသထွက်နေသည်။ "အရာအားလုံးကို ပြောင်းပြန်လှန်နေတယ်ပေါ့"

လင်ချူးဆွေ့သည် ဘောပင်ကို ဆုပ်ကိုင်ပြီး နာကျင်စွာဖြင့် မှတ်စုစာအုပ်တွင် ရေးသားလိုက်သည်။ "ကျေးဇူးပြုပြီး အဲဒါကို မေ့ပစ်ပေးပါ"

ရှောက်ယန်သည် သူမအနားသို့ ကပ်လာပြီး အေးစက်စွာ မေးသည်။ "ငါက အနမ်းခံရပြီးမှ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး မေ့လို့ ရမှာတဲ့လဲ"

လင်ချူးဆွေ့သည် သူ၏ ချောမောသော မျက်နှာကို အနီးကပ်ကြည့်ရင်း ဘောပင်ကို ထပ်မံ ဆုပ်ကိုင်ပြီး ရေးရန် ကြိုးစားသော်လည်း သူက ဘောပင်ကို ယူပြီး ဘေးသို့ ပစ်လိုက်လေသည်။

"ဆွံ့အလေး၊ မင်း ဘဝတစ်လျှောက်လုံး ငါနဲ့ စကားမပြောတော့ဖို့ စီစဉ်ထားတာလား"

လင်ချူးဆွေ့သည် အလွန်ရှက်ကိုးရှက်ကန်းဖြစ်ပြီး သူ၏ ဖိအားပေးသော အကြည့်ကို အတတ်နိုင်ဆုံး ရှောင်ကြဉ်လိုက်သည်။ "ဒါက ငါ...ငါ တောင်းပန်ပါတယ်၊ နင် အခွင့်ကောင်းယူခံရတယ်လို့ ခံစားရရင်၊ ဒါဆိုရင် ငါ... ငါ နင့်ကို ပြန်နမ်းခွင့်ပေးမယ်၊ ဒါဆို ကျေသွားလိမ့်မယ်"

သူမသည် ထိုစကားများကို ရိုးသားစွာ ပြောသည်၊ စကားလုံးတိုင်းသည် သူမနှလုံးသားမှ ထွက်လာသည်ပင်။ သူမရဲ့ မျက်လုံးများသည်လည်း ထူးထူးခြားခြား သနားစရာကောင်းနေသည်။

ရှောက်ယန်သည် သူမ၏ တုံ့ပြန်မှုကို ကြည့်ပြီး ရယ်မောလိုက်သည်။ သူသည် သူမ၏ အင်္ကျီကော်လာကို ဆုပ်ကိုင်ထားရာမှ လွှတ်လိုက်သည်။ "ဒါက ကြားရတာတော့ မဆိုးဘူးပဲ။ မင်းက ငါ့ကို နမ်းတယ်၊ ပြီးတော့ ငါက မင်းကို ပြန်နမ်းရမယ်။ မင်း ဘာတွေတွေးနေတာလဲ"

သူ ပြန်လွှတ်ပေးလိုက်သည်နှင့် လင်ချူးဆွေ့သည် ချက်ချင်း စားပွဲထက်သို့ ခေါင်းအပ်ကာ ဆိုးရွားစွာဖြင့် သေဆုံးသွားသယောင် ဟန်ဆောင်သည်။

လူမရှိတော့ဘူး။

ခဏကြာသောအခါ သူမသည် အေးစက်သော လေတိုက်ခတ်မှု ရပ်တန့်သွားသည်ကို ရှင်းလင်းစွာ ခံစားလိုက်ရသည်။

သူမသည် မော့ကြည့်လိုက်ရာ ရှောက်ယန်သည် ပြတင်းပေါက်ကို ပိတ်ထားသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူသည် သူ့လည်စည်းကို ဖြည်ပြီး သူမလည်ပင်းတွင် ပတ်ပေးသည်။

အညိုရင့်ရောင်လည်စည်းသည် သူ့ရဲ့ နွေးထွေးမှုကို သယ်ဆောင်လာပြီး သူမ၏ အေးစက်နေသော လည်ပင်းကို ချက်ချင်း နွေးထွေးလာစေသည်။

"မင်း ငါ့ကို ခိုးနမ်းလိုက်တာနဲ့ ပတ်သက်ပြီး..."

သူ၏ ပြောစကားမဆုံးခင်မှာပင် လင်ချူးဆွေ့သည် အလျင်အမြန် သူ့ဆီကပ်သွားပြီး သူ့ပါးစပ်ကို လက်ဖြင့် အုပ်ထားသည်။ "မပြောနဲ့"

သူမ၏ နူးညံ့ပြီး ကပ်တွယ်နေသော လက်သည် သူ့နှုတ်ခမ်းများကို ဖုံးအုပ်ထားသည်။

သူ့ရှေ့တွင်ရှိသော မိန်းကလေးကို သူ၏သဘာဝဆန်ဆန် မက်မွန်ပွင့်သဏ္ဍာန်မျက်၀န်းဖြင့် ရိုးသားစွာ ကြည့်သည်။ "ဒါကို မပြောရဘူးဆိုရင် မင်း ငါနဲ့ ဘယ်တော့မှ စကားမပြောတော့ဘူးလို့ ဆိုလိုချင်တာလား"

လင်ချူးဆွေ့သည် သူ့ထံမှ လက်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ဖယ်ရှားလိုက်သည်။ လင်ချူးဆွေ့သည် အနည်းငယ် စိတ်ဓာတ်ကျစွာဖြင့် ခေါင်းငုံ့ထားရင်း သူ့အနက်ရောင်လည်စည်းကို ထိတွေ့နေသည်။ "ငါ စိတ်လှုပ်ရှားလွန်းပြီး နင့်အပေါ် စည်းကျော်မိခဲ့တာ။ နင် ဒေါသထွက်ချင်ရင်လည်း ငါအပြစ်မပြောပါဘူး"

"ဘယ်သူက အရင်ဆုံး ဒေါသထွက်ခဲ့တာလဲ" ရှောက်ယန်သည် မတတ်နိုင်စွာ ပြောသည်။ "အဖွဲ့ချက်ဂရုကနေ ငါ့ကို ထုတ်ပစ်တဲ့သူ၊ ငါ့ကို သူငယ်ချင်းအဖြစ်ကနေ ပယ်ဖျက်ခဲ့တဲ့သူ၊ အဲဒါ မင်းပဲ။ ငါနဲ့ စကားမပြောတော့တဲ့သူ၊ အဲဒါလည်း မင်းပဲ"

"ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ နင်က သေချာပေါက် အဖွဲ့ကနေ ထွက်သွားမှာ၊ နင် ငါ့ကို သူငယ်ချင်းအဖြစ် ဖျက်မှာပဲလေ။ အဲတော့ ငါပဲ အရင်လက်ဦးလိုက်တာပါ"

"မင်း ငါနဲ့ အနိုင် အရှုံး ပြိုင်ရမှ ဖြစ်မှာလား"

လင်ချူးဆွေ့သည် ယုန်ငယ်လေးတစ်ကောင်လို သူ့ကို ကြည့်ပြီး စိတ်မလုံစွာဖြင့် "အဖေက မိန်းကလေးတွေက သေချာပေါက် ဦးဆောင်လုပ်လို့ မရဘူး၊ မဟုတ်ရင် အထင်သေးခံရမယ်လို့ ပြောတယ်"

ဒါပေမဲ့ သူမက...သူ့ကို ရှက်စရာကောင်းစွာဖြင့် အရင်ဆုံး ချစ်မိသွားခဲ့သည်။

သူမလည်း အလွန်စိတ်ဓာတ်ကျနေသည်။

"မင်းက အထင်သေးခံရမှာကြောက်လို့ ဆက်ဆံရေးအားလုံးကို ဖြတ်တောက်လိုက်တာလား" ရှောက်ယန်၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်စွန်းသည် အနည်းငယ် ကွေးတက်လာသည်။ "မင်းကတော့ မဟုတ်သေးပါဘူး"

"ငါ နင့်ကို ဖျက်လိုက်တာ အထင်သေးခံရမှာကြောက်လို့ မဟုတ်ဘူး၊ ဒါပေမဲ့..."

သူမသည် ခြင်ကလေးအသံလို သေးသိမ်စွာ ပြောသည်။ "ငါ အငြင်းခံရမှာ ကြောက်လို့ပါ”

***