အခန်း ၅၅
Vol. 6 Ch. 55
အပိုင်း ( ၅၅ )
လုချီနှင့် သူ၏ သူငယ်ချင်းများ ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် စားသောက်ဆိုင်သည် ပြန်လည်စည်ကားလာခဲ့သည်။ လင်ချူးဆွေ့၏ နားထဲတွင် ဆူညံသံများ မရပ်မနား ထွက်ပေါ်နေပြီး နဖူးတစ်ဝိုက်တွင် ပုံမမှန်သော နာကျင်မှုကို ခံစားရသည်။ မည်သို့နေရမည်ကို မသိသဖြင့် သူမသည် တူများကို ကောက်ကိုင်ကာ ဟော့ပေါ့ခေါက်ဆွဲများကို နှစ်ငုံ ထပ်စားလိုက်သည်။
လင်ချူးဆွေ့သည် အရသာခံ အာရုံ ပျောက်ဆုံးသွားသလို ခံစားရပြီး သူမ၏ အာရုံအားလုံးသည် ဘေးတွင်ရှိသော ကောင်လေးဆီသို့ လွင့်မျောသွားသည်။
သူမသည် ရှောက်ယန်၏ နှလုံးခုန်သံ၊ အသက်ရှူသံနှင့် သူ၏ သိမ်မွေ့သော လှုပ်ရှားမှုတိုင်းကို ထက်သန်စွာ ခံစားနိုင်ခဲ့သည်။
သူမ၏ နှလုံးသားထဲတွင် ဆိုဒါပူဖောင်းများသဖွယ် တလှုပ်လှုပ် ဖြစ်ပေါ်နေပြီး စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ ပြည့်လျှံထွက်လာသည်။
မည်သို့ ဆက်လက်လုပ်ဆောင်ရမည်ကို သူမ မသိတော့ပေ။
“နင် ငါ့ကို ရွေးချယ်ပိုင်ခွင့်ပေးတယ်ဆိုတာ...” လင်ချူးဆွေ့က တိုးတိုးပြောသည်။
“ငါ ကျန်းမာရေးမကောင်းဘူး၊ ဆင်းရဲတယ်၊ အနာဂတ်က မရေရာဘူး။ ဒါကြောင့် ကတိတွေကို အလွယ်တကူ မပေးနိုင်ဘူး။ အဲဒါက တခြားသူတွေအပေါ် တာဝန်မဲ့ရာကျတယ်”
ရှောက်ယန်၏ မျက်နှာအမူအရာသည် ယခင်ကနှင့် မတူဘဲ တည်တံ့နေသည်။ “ငါ့ဘဝ ပိုကောင်းလာတဲ့အခါမှ မင်းကို ဂရုစိုက်ခွင့်ပြုမလားလို့ မေးဖို့ စဉ်းစားခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ ငါ နောက်ပြန်လှည့်လိုက်တဲ့အခါ မင်း ထွက်သွားမှာကိုလည်း စိုးရိမ်နေတယ်”
“ငါ သိတယ်” လင်ချူးဆွေ့က သူမ၏ ဂျင်းဘောင်းဘီပေါက်များကို ကုတ်ရင်း ရှက်ရွံ့စွာ ရှောက်ယန်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ “နင် တကယ် ငါ့ကို ချစ်နေတာပဲ”
ရှောက်ယန်က ပြုံးလိုက်သည်။ “အင်း၊ တော်တော်လေး ကြိုက်ပါတယ်”
“ချစ်တာ”
“အိုကေ၊ ချစ်တာ”
သူသည် သူမနှင့် မငြင်းခုံဘဲ ဆက်ပြောသည်။ “ငါက လူကောင်း မဟုတ်ဘူး။ ရင်ထဲမှာ မုန်းတီးမှုတွေ အများကြီး ရှိတယ်။ တခါတရံ စိတ်ဆိုးပြီး မကောင်းတဲ့အရာတွေ လုပ်မိတယ်။ ချင်းနိုင့်က ငါ့ကို အရှုံးသမားလို့ ခေါ်လို့ သူ့ကို ပြန်လည်လက်စားချေခဲ့တာလိုမျိုး...”
“နင် သူ့ပိုက်ဆံအိတ်ကို တကယ်ခိုးခဲ့တာလား”
“မခိုးခဲ့ပါဘူး။ သူ ပိုက်ဆံအိတ်ကျသွားတာမြင်တော့ ငါလည်း စိတ်ကူးပေါက်ရာ ပစ်ထည့်လိုက်တာ” ရှောက်ယန်က ရိုးသားစွာ ဝန်ခံသည်။ “ငါ့မှာ မကောင်းတဲ့ ဘက်ခြမ်းတွေ ရှိတယ်။ ငါလိုချင်တာကို ရဖို့ ဘာမဆို လုပ်မှာ”
လင်ချူးဆွေ့က မျက်တောင်ခတ်ပြီး ရှောက်ယန်ကို ကြည့်သည်။ သူနှင့် တွေ့ဆုံပြီးနောက် ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် သူကိုယ်တိုင် ဖွင့်ဟပြောဆိုသည်ကို ကြားမိခြင်းပင်။
“ဒါတွေကို ဘာလို့ ငါ့ကို ပြောနေတာလဲ”
“မင်း စိတ်ပျက်သွားမှာကို ကြောက်လို့”
ရှောက်ယန်၏ စကားများကို နားထောင်ပြီး မိမိကိုယ်ကို နှိမ့်ချစွာ ပြောပြနေပုံကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လင်ချူးဆွေ့သည် သူမကိုယ်သူမ နိမ့်ကျသလို ခံစားနေရသည့် ခံစားမှုများ ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
သူမ၏ မျက်နှာသည် တဖြည်းဖြည်း နီရဲလာသည်။ “နင် ငါဘယ်လိုတွေးမှာကို အရမ်းဂရုစိုက်နေတာပဲ”
ရှောက်ယန်က ပြုံးလိုက်သည် “အင်း၊ အရမ်းဂရုစိုက်တယ်။ ငါ ခေါင်းလှည့်တဲ့အခါမှာတောင် မင်း တခြားတစ်ယောက်ကို ကြိုက်သွားမှာကို ကြောက်တယ်”
“ဖြစ်နိုင်တယ်” လင်ချူးဆွေ့က ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ ပြောသည်။ “ဘာလို့ဆို ချင်းနိုင့်က ငါ့ကို အခုထိ စိတ်မကုန်သေးဘူးလေ”
“သိတယ်”
ချင်းနိုင့်၏ ပိုက်ဆံအိတ်ထဲမှ ယူလာခဲ့သော ဓာတ်ပုံသည် သူ၏ ခေါင်းရင်းတွင် ဆွဲထားဆဲ ဖြစ်သည်။
သူ မငြင်းခုံသည်ကို မြင်သောအခါ လင်ချူးဆွေ့က မျက်နှာရဲလျက် သတိပေးသည်။ “ဒါဆို နင် ငါ့ကို ကောင်းကောင်း ဆက်ဆံရမယ်။ ငါ့ကို အနိုင်ယူဖို့ မလွယ်ဘူး”
“အိုကေ၊ သဘောတူတယ်”
…
ရှောက်ယန်သည် အကောင်းဆုံးအချစ်ဆိုသည်မှာ မည်သည်ဖြစ်သည်ကို မသိရှိခဲ့သော်လည်း အကယ်၍ မိန်းကလေးအား ဤသို့ စိတ်ကူးယဉ်ခွင့်ပြုခဲ့ပါက သူမကိုယ်သူမ ယုံကြည်မှုတို့သည် လုံးဝ ပြိုကျသွားကာ ယခင်ကဲ့သို့ စိတ်ဓာတ်ကျပြီး အားငယ်နေသော မိန်းကလေးအဖြစ် ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားလိမ့်မည်ကို သူ သိလေသည်။
သို့သော် စစ်မှန်သော ချစ်ခြင်းမေတ္တာသည် ကိုယ့်မျက်စိထဲ မင်းက ကမ္ဘာပေါ်တွင် အကောင်းဆုံးဟု မြင်နိုင်ခြင်းပင် ဖြစ်လိမ့်မည်။
လင်ချူးဆွေ့က ဦးဆောင်ပြီးဖြစ်သောကြောင့် သူမသည် အားသာချက်ယူပြီးနောက် ချို့ယွင်းချက်များကို ရှာဖွေလာသည်။ “ငါ့ရဲ့ ပထမဆုံး ဖွင့်ပြောမှုက စားသောက်ဆိုင်မှာ ဖြစ်ရတာ ဘယ်လောက် ရိုမန့်တစ်မဆန်လိုက်သလဲဆိုတာ နင် ကြည့်ဦး။”
“မင်းကို ရိုမန့်တစ်ဆန်တဲ့ နေရာကို ခေါ်သွားမယ်လို့ ငါပြောခဲ့တယ်၊ ဒါပေမဲ့ မင်း မသွားချင်ခဲ့ဘူးလေ” ရှောက်ယန်က ပြန်ပြောသည်။
“အခု သွားကြမလား”
“အိုကေ”
ရှောက်ယန်သည် ငွေပေးချေရန် ထရပ်ပြီး စက်ဘီးကို တွန်းရင်း စားသောက်ဆိုင်လမ်းမှ ထွက်ခွာသွားသည်။ လင်ချူးဆွေ့သည် သူ့နောက်မှ ထက်ကြပ်မကွာ လိုက်ပါသွားခဲ့သည်။
လင်ချူးဆွေ့က စက်ဘီးပေါ်သို့ ဦးစွာ တက်ထိုင်လိုက်သည်။ “ငါ့ကို လိုက်ပို့ပေး”
“အခုကတည်းက ငါ့ကို အမိန့်ပေးနေပြီလား”
“နင် ငါ့ကို ကောင်းကောင်း ဆက်ဆံမှ ငါ့နှလုံးသားကို အပြည့်အဝ သိမ်းပိုက်နိုင်မယ်လေ”
ရှောက်ယန်က မသိမသာ ပြုံးလိုက်ပြီး စက်ဘီးပေါ်တက်ကာ အနည်းငယ် အားစိုက်ထုတ်ရင်း နင်းလိုက်သည်။
လေအေးသည် အေးမြမှုကို ယူဆောင်လာခဲ့သော်လည်း လင်ချူးဆွေ့၏ နှလုံးသားသည် ဂနာမငြိမ် ဖြစ်နေခဲ့သည်။ ရှောက်ယန်၏ ဖြောင့်တန်းပြီး ကျယ်ဝန်းသော ကျောပြင်ကို ကြည့်ရင်း သူမသည် သူ့၏ နေလောင်ထားသော လည်ဂုတ်ကို လက်ဖြင့် ထိတွေ့မိသည်။
သူ့ဆံပင်တိုတိုများသည် မာကျောပြီး အနည်းငယ် ထိုးနစ်နေသည်။
ရှောက်ယန်သည် သူ့ကျောရိုးတစ်လျှောက် ဓာတ်လိုက်သွားသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။
“ဘာတွေ လိုက်ထိနေတာလဲ”
“ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး။ ထိကြည့်နေရုံပါ” လင်ချူးဆွေ့က ရှက်ရွံ့စွာ လက်ပြန်ရုတ်လိုက်သည်။
ထိုသေးငယ်သော လျှပ်စစ်တမျှ ထိတွေ့မှုသည် သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို တောင့်တင်းသွားစေခဲ့သည်။
ဆယ့်ခုနစ်နှစ် ဆယ့်ရှစ်နှစ်အရွယ် အရွယ်ရောက်လာခါစ ကောင်လေးတစ်ဦးသည် မိန်းကလေး၏ ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ သို့မဟုတ် မရည်ရွယ်ဘဲ နောက်ပြောင်ထိတွေ့မှုကို ခံနိုင်ရည် မရှိပေ။
သူသည် နက်ရှိုင်းစွာ အသက်ရှူသွင်းပြီး၊ ၎င်း၏ စိတ်မရှည်မှုကို မျိုချလိုက်သည်။ “ကိုယ်တို့တွေ စည်းကမ်းတချို့ သတ်မှတ်ထားဖို့ လိုပြီ”
“ဟင်”
“ဘွဲ့မရခင်အထိ ငါတို့ အရင်လိုပဲ ခင်ကြမယ်”
“နင် ငါ့ကို စည်းတွေခြားနေတာလား”
“အင်း၊ ဆိုပါတော့”
“ရှောက်ယန်၊ ဒီစကားကို ကြားဖူးလား”
“ဟင်”
“ပိုချစ်တဲ့သူက စည်းခြားပိုင်ခွင့် မရှိဘူး” မိန်းကလေး၏ လက်သည် သူ့လည်ဂုတ်မှ လည်စေ့သို့ ရွှေ့သွားပြီး ညင်သာစွာ တို့ထိရင်း ပြောလိုက်သည်။ “ငြင်းဖို့မကြံနဲ့၊ မဟုတ်ရင် နင့်နှလုံးသားကို ငါ ကွဲအောင် လုပ်လိုက်မယ်”
ရှောက်ယန်: “…”
မကြာမီတွင် စက်ဘီးသည် ဆင်ခြေဖုံးပန်းခြံတစ်ခုရှိ အနီရောင်နံရံအောက်တွင် ရပ်တန့်သွားသည်။ နံရံသည် နှစ်ပေါင်းများစွာ ပြုပြင်ထိန်းသိမ်းမှု မရှိသဖြင့် ဟောင်းနွမ်းနေပြီး ညှိုးနွမ်းသော အရွက်များဖြင့် ဖုံးအုပ်နေလေသည်။
အနီးတစ်ဝိုက်တွင် လူအနည်းငယ်သာ ရှိပြီး ခြောက်ကပ်သလို ထင်ရသည်။
လင်ချူးဆွေ့က ပတ်ဝန်းကျင်ကို လှည့်ပတ်ကြည့်ရင်း လက်နှစ်ဖက်ကို နောက်သို့ထားကာ မေးသည်။ “နင်ပြောတဲ့ ရိုမန့်တစ်ဆန်တဲ့နေရာက ဒီနေရာလား”
“ရိုမန့်တစ်မဆန်ဘူးလား”
“ရိုမန့်တစ် မဆန်ဘူးလေ” လင်ချူးဆွေ့က ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ပေါင်းပင်များကို ကြည့်ရင်း ပြောသည်။ “အရမ်းခြောက်ကပ်နေတာ၊ လူလည်း မရှိသလောက်ပဲ”
ရှောက်ယန်သည် တိတ်ဆိတ်မှုကို နှစ်သက်သော်လည်း သူမသည် စည်ကားမှုကို နှစ်သက်ပြီး အထီးကျန်မှုနှင့် ခြောက်ကပ်မှုကို ကြောက်ရွံ့သည်။
“ပြီးခဲ့တဲ့ နွေဦးမှာ ငါ ဒီနေရာကို မတော်တဆ တွေ့ခဲ့တာ။ အဲ့ဒီအချိန်တုန်းက ဒီအနီရောင်နံရံမှာ တွဲလျောင်းကျနေတဲ့ နွယ်ပင်တွေပေါ်မှာ အကေးရှားပန်းတွေ အများကြီး ပွင့်နေတာ အရမ်းလှတယ်လေ”
ရှောက်ယန်က သူရှေ့ရှိ ဆေးတချို့ ကွာကျနေသော အနီရောင်နံရံကို စိုက်ကြည့်ရင်း ပြောသည်။ “ဒီနေရာကို ဘယ်သူမှ မသိဘူး၊ ငါတစ်ယောက်တည်း ရှာတွေ့ခဲ့တာ။ နောက်နွေဦးကျ မင်းကို ဒီကို ခေါ်လာချင်တယ်၊ မင်းကို ဓာတ်ပုံရိုက်ပေးမလို့၊ အရမ်းလှမှာ သေချာတယ်”
အကြောင်းတစ်ခုကြောင့် လင်ချူးဆွေ့၏ နှလုံးသားသည် ရင်ထဲ ထိမိသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။
လှပသောရှုခင်းကို မြင်ခဲ့ရသည့်အတွက် သူတို့၏ ဆက်ဆံရေးကို အတည်ပြုပြီးနောက် ရှောက်ယန်၏ ပထမဆုံး လုပ်ချင်ခဲ့သည်မှာ ဤရှုခင်းကို သူမနှင့် စိတ်အားထက်သန်စွာ မျှဝေလိုခြင်းပင်။
ယခုမှာ နွေဦးရာသီ မဟုတ်ဘဲ၊ အေးစက်သော ဆောင်းရာသီ ဖြစ်နေသည်မှာ နှမြောစရာပင်။
ဟောင်းနွမ်းသောနံရံများပေါ်တွင် တွဲလျောင်းကျနေသော အကေးရှားပန်းများ မရှိသော်လည်း ပုံမှန်အားဖြင့် နားမလည်တတ်သော လင်ချူးဆွေ့သည် ကောင်လေး၏ မျက်ဝန်းထဲရှိ နူးညံ့မှုကို ခံစားမိသည်။
ကမ္ဘာပေါ်ရှိ ရိုမန့်တစ်ဆန်မှုအားလုံးကို ပေါင်းစပ်ထားလျှင်ပင် ဤနေရာရှိ တစ်ခုတည်းသော လေပြည်ညင်းနှင့် တုနှိုင်းမမီပေ။
အိပ်မက်ဆန်နေသလို ခံစားရမှုသည် နောက်ဆုံးတွင် ဆင်းသက်လာသည်။
သူမသည် ယခုအချိန်မှစ၍၊ မိဘများအပြင် သူမ၏ ချစ်မြတ်နိုးရဆုံးသူမှာ ရှောက်ယန်ဖြစ်သည်ဟု ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
တစ်ဦးတည်းသော၊ အကောင်းဆုံးသော ရှောက်ယန်။
သူ့ကို ငေးကြည့်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ရှောက်ယန်က သူမ၏ မျက်နှာရှေ့တွင် လက်ဝှေ့ယမ်းပြီး ပြောသည်။ “မင်း တကယ်ပဲ ရိုမန့်တစ်ဆန်တဲ့ ခံစားမှုကို ဖျက်ဆီးတတ်တယ်နော်”
လင်ချူးဆွေ့က သူ၏ အင်္ကျီလက်ကို ဆုပ်ကိုင်ပြီး စိတ်ရင်းမှန်စွာ ပြောသည်။ “ရှောက်ယန်၊ အခုနက နင့်နှလုံးသားကို ကွဲအောင်လုပ်မယ်လို့ ခြိမ်းခြောက်မိတာက ငါ နောက်တာပါ”
“ငါ သိတယ်” ရှောက်ယန်က ဖျော့တော့တော့လေး ပြုံးလိုက်သည်။ “ဒါပေမဲ့ မင်းက ပြန်ရှင်းပြနေတော့ ငါက မဟုတ်ရင် ငတုံးဖြစ်နေသလိုပဲ”
လင်ချူးဆွေ့က အတည်ပြောသည်။ “ရှောက်ယန် နင် သစ္စာမဖောက်သရွေ့ ငါ နင့်ကို အမြဲချစ်နေမယ်”
“…”
ထိရှလောက်သော စကားတစ်ခွန်းသည် အဘယ်ကြောင့် ဤမျှထူးဆန်းနေရသနည်း။
ရှောက်ယန်က သူမ၏ နှာခေါင်းဖျားလေးကို ညင်သာစွာ ညှစ်လိုက်ပြီး “မင်းက တကယ်ပဲ ရိုမန့်တစ်ဆန်တဲ့ ခံစားမှုကို ဖျက်ဆီးတတ်တယ်ဆိုတာကို သိလား”
လင်ချူးဆွေ့က ဂရုမစိုက်ဘဲ ပြတ်ပြတ်သားသား ပြောသည်။ “ငါ နင့်ကို လုံး၀ ကောင်းကောင်း ဆက်ဆံမယ်၊ တကယ်ပဲ၊ လုံး၀ လုံး၀ အကောင်းဆုံး ဆက်ဆံမယ်။ တခြားသူတွေ နင့်ကို လှည့်စားတာ ဒါမှမဟုတ် အနိုင်ကျင့်တာကို ငါ ခွင့်မပြုဘူး။ နင့်အိပ်မက်တွေကို စိတ်ချလက်ချ ဖြည့်ဆည်းနိုင်တယ်၊ ငါ နင့်နောက် အမြဲလိုက်နေမယ်၊ ဘယ်သောအခါမှ မထားသွားဘူး”
ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူမက ခြေဖျားထောက်ကာ ရှောက်ယန်၏ ပါးပြင်ကို ဖွဖွလေး နမ်းလိုက်သည်။
ဒုတိယအကြိမ် နမ်းခြင်း ဖြစ်သည်။ အံ့အားသင့်မှု၊ ထိတ်လန့်မှုတို့ မရှိတော့ပေ။ ဤအခိုက်အတန့်တွင်၊ ရှောက်ယန်၏ နှလုံးသားထဲတွင် နူးညံ့သောခံစားမှုများမှလွဲ၍ အခြား မရှိတော့ပေ။
မလှည့်စားဘူး၊ အနိုင်မကျင့်ဘူး၊ လုံး၀ကို ကောင်းကောင်းမွန်မွန် ဆက်ဆံမယ်။
သူမသည် ရှောက်ယန်၏ အားနည်းချက်ကို အတိအကျ ထိမှန်ခဲ့သည်။
အောက်ခြေညာဘက်ရှိ တိုးတက်မှုဘားသည် တဟုန်ထိုး မြင့်တက်လာသည်။
ရှောက်ယန်က မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားပြီး သူမ၏ ဦးခေါင်း အနောက်ဘက်ကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဆုပ်ကိုင်ကာ သူမ၏ နူးညံ့သော နှုတ်ခမ်းများကို နမ်းရန် ဦးညွှတ်လိုက်သည်။
လင်ရှို့ကျယ်: “အဟွတ်”
“…”
အနမ်းသည် သူမ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် ဆင်းသက်သွားသည်။ လင်ချူးဆွေ့သည် ခန္ဓာကိုယ်ထဲရှိ ဖိနှိပ်ထားသော တုန်ခါမှုများကို ခံစားမိသည်။
သူမ မူးဝေလာပြီး ရှုပ်ထွေးနေကာ ရှောက်ယန်၏ အင်္ကျီအောက်နားစကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။ သူမ၏ သွေးများသည် ရှောက်ယန်နှင့် အတူတူ တက်ကြွပြီး ပွက်ပွက်ဆူနေသည်။
ရှောက်ယန်သည် သူမကို ခဏတင်းကြပ်စွာ ဖက်ထားပြီးမှ ချက်ချင်း လွှတ်ပေးလိုက်သည်။
သူသည် ဘဝကို အစီအစဉ်တကျ ချမှတ်လေ့ရှိသူ ဖြစ်သည်။ စာသင်ယူခြင်း သို့မဟုတ် အလုပ်လုပ်ရာတွင်ဖြစ်စေ အမြဲတမ်း အစီအစဉ်တစ်ခုကို ကြိုတင်ချမှတ်ပြီး တစ်ဆင့်ချင်း ပြီးမြောက်အောင် လုပ်ဆောင်လေ့ ရှိသည်။
ဘဝတွင် ပထမဆုံးအကြိမ် အစီအစဉ်မရှိဘဲ ထိန်းချုပ်မှု လုံးဝ ဆုံးရှုံးခဲ့သည်မှာ ဤအခိုက်အတန့်တွင် ဖြစ်သည်။ သူသည် လင်ချူးဆွေ့ကို သူ၏ “လျှို့ဝှက်ဥယျာဉ်” သို့ ခေါ်ဆောင်လာပြီး နံရံဘေးတွင် စိတ်အားထက်သန်စွာ နမ်းရှိုက်ခဲ့သည်။
သူတို့နှစ်ဦး၏ ပါးပြင်များသည် နီရဲနေပြီး လေပြည်တစ်ချက်တိုက်ခတ်လာ၍ အေးစက်မှုကို ယူဆောင်လာသည်။
လင်ချူးဆွေ့က တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ “အိမ်ပြန်ကြစို့”
“အင်း”
သူမသည် အနီရောင်နံရံရှေ့ လျှောက်သွားပြီး ရှောက်ယန်က စက်ဘီးကို တွန်းရင်း သူမအရိပ်နောက်မှ လိုက်သွားသည်။
လင်ချူးဆွေ့က သူ့ကို ပြန်လှည့်ကြည့်သည်။ နေဝင်ချိန်အလင်းရောင်သည် သူ့မျက်နှာပေါ်သို့ ဖြာကျနေပြီး သူ့မျက်နှာသွင်ပြင်သည် ပြတ်သားလျက် အကြည့်များသည်လည်း နက်ရှိုင်းပြီး ပါးလျသော နှုတ်ခမ်းများက ပိရိစွာနှင့်၊ မိမိကိုယ်ကို အတွေးထဲတွင် နစ်မြောထားပုံရသည်။
“ဘာတွေ တွေးနေတာလဲ”
“အနာဂတ်”
“အနာဂတ်အကြောင်း ဘာတွေ တွေးနေတာလဲ”
“ငါတို့ အနာဂတ်အိမ်ကို ဘယ်မှာ ဝယ်မလဲပေါ့” ရှောက်ယန်က တည်ငြိမ်စွာ ပြောသည်။ “ကျောင်းကောင်းကောင်းတွေနဲ့ နီးတဲ့ နေရာမျိုးမှာ ဖြစ်ရမယ်၊ ငါတို့ရဲ့ ကလေးတွေ အကောင်းဆုံးကျောင်းတွေကို တက်နိုင်ဖို့လေ”
“…”
“ငါက သမီးလေးတစ်ယောက် လိုချင်တယ်၊ မင်းရော”
လင်ချူးဆွေ့: “နင် အရမ်း ရှေ့ရောက်လွန်းနေပြီလို့ မထင်ဘူးလား”
လင်ချူးဆွေ့သည် အိမ်သို့ပြန်ရောက်သောအခါ ရွှီစုန့်ပိုင်နှင့် ဖန်းယို့ယိတို့သည် ဧည့်ခန်းတွင် ထိုင်နေကြသည်။
ရွှီစုန့်ပိုင်သည် ကွာစေ့များကို တစ်လုံးချင်း အခွံခွာကာ ပန်းကန်လေးတစ်ခုပေါ်တွင် ထားပြီး ဖန်းယို့ယိ၏ ဘေးသို့ လှမ်းတင်ပေးလိုက်သည်။
ဖန်းယို့ယိသည် သူမ၏ iPad ပေါ်တွင် စီမံကိန်းအစီရင်ခံစာများကို စူးစိုက်ကြည့်နေရင်း အခွံခွာထားသော ကွာစေ့များကို တစ်ခါတည်း မျိုချလိုက်သည်။
တကယ်တမ်းတွင် လင်ချူးဆွေ့အနေဖြင့် ၀န်ခံရလျှင် ရွှီစုန့်ပိုင်သည် ကလေးများကို ပြင်းထန်စွာ ဆုံးမပညာပေးသော်လည်း၊ ဖန်းယို့ယိအပေါ်တွင် သူ အလွန်ဂရုစိုက်သည်ကို ဝန်ခံရမည်ဖြစ်သည်။
လူအိုကြီးလင်သည် မိသားစုကို သိပ်ဦးစားမပေးသူဖြစ်ပြီး သူ့အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းကို အလွန်အရေးတယူပြုကာ မိဘများ၏ မိသားစုလုပ်ငန်းကို ဆက်ခံရန် ဆန္ဒကို ဖီဆန်ပြီး မီးသတ်သမားဖြစ်ရန် ရွေးချယ်ခဲ့သည်။
ဤသည်မှာ ဖန်းယို့ယိသည် ရွှီစုန့်ပိုင်နှင့် အတူရှိရန် ရွေးချယ်ခဲ့ရသည့် အကြောင်းရင်းတစ်ခု ဖြစ်ပေမည်။ သေရေးရှင်ရေးနှင့် ခွဲခွာခြင်းကို ကြုံတွေ့ပြီးနောက် သူမသည် မိသားစုကို အမြဲ ဦးစားပေးမည့် ခင်ပွန်းတစ်ဦးကို လိုအပ်ခဲ့သည်။
မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ လင်ချူးဆွေ့သည် ဤပထွေးကို သဘောကျရန် မဖြစ်နိုင်ခဲ့သော်လည်း မိခင်ဖြစ်သူ ပျော်ရွှင်နေသရွေ့ သူမ မနှစ်သက်သည်မှာ အရေးမကြီးပေ။
လင်ချူးဆွေ့သည် ရွှီစုန့်ပိုင်ကို ယဉ်ကျေးစွာ နှုတ်ဆက်ပြီး ဖန်းယို့ယိ၏ စာသင်ယူရန် တိုက်တွန်းမှုများကို နားထောင်ကာ တိတ်ဆိတ်စွာ အခန်းသို့ ပြန်သွားသည်။
လင်ချူးဆွေ့သည် အခန်းတံခါးပိတ်ပြီးနောက် ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့သော ပုံစံမှ ပြောင်းလဲကာ အိပ်ရာပေါ်တွင် စိတ်လှုပ်ရှားစွာ လူးလိမ့်လိုက်ပြီး ဖုန်းကို ထုတ်ယူကာ ယနေ့ “အခြေအနေ” ကို လုထျန်းပိုင်ထံ သတင်းပို့ရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။
ထိုအချိန်တွင် တံခါးခေါက်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။
“ဘယ်သူလဲ”
“နင့်ရဲ့ ချစ်လှစွာသော အစ်ကို”
“ဝင်လာခဲ့”
ရွှီကျားနင်သည် တံခါးကို တွန်းဖွင့်ပြီး ဝင်လာသည်။ ရွှီကျားနင်သည် ဆွယ်တာအင်္ကျီကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး အခန်းတွင်းရှိ အလင်းရောင်အောက်တွင် အလွန်နွေးထွေးနေသည့်ပုံပေါ်သည်။ “သမားရိုးကျအပြောမျိုးကို အရမ်းမသုံးနဲ့။ တစ်ယောက်ယောက်ကို အခန်းထဲဖိတ်တဲ့အခါ ‘ဝင်ခဲ့ပါ’ လို့ တိုက်ရိုက်ပြောလို့ရတယ်”
“ဒါဆို ချစ်လှစွာသော အစ်ကိုကြီးက ငါ့အခန်းထဲဝင်လာပြီး အင်္ဂလိပ်စာ လာလေ့ကျင့်ပေးတာလား”
ရွှီကျားနင်သည် အခန်းတံခါးကို ပိတ်ပြီး သူ့နောက်မှာ ဘယ်သူမှ လိုက်မလာကြောင်း သေချာစေရန် အခန်းတံနားကပ်ပြီး နားထောင်ကြည့်ခဲ့သေးသည်။
လင်ချူးဆွေ့၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်သည် ကွေးတက်သွားသည်။ “နင် အဲဒီလောက်ထိ သတိထားနေရတာလား”
“Cancer ရာသီဖွား အဘိုးကြီးက ဘယ်လောက်တောင် ကြောက်စရာကောင်းလဲဆိုတာ နင်မသိဘူးလား”
လင်ချူးဆွေ့: “Cancer ရာသီဖွားတွေရဲ့ ဂုဏ်သတင်းကို အသရေဖျက်ခံရတယ်လို့ ငါထင်တယ်။ နင့်အဖေက ချုပ်ကိုင်လိုစိတ် အရမ်းပြင်းထန်လွန်းတယ်။”
ရွှီကျားနင်: “အင်း၊ ဟုတ်တယ်”
“ဒီလို ABC စကားတွေ ဆက်ပြောနေရင် ထွက်သွားတော့မယ်”
ရွှီကျားနင်သည် စကားများများပြောရန် ပျင်းရိပြီး တည့်ပြောလေသည်။ “လုထျန်းပိုင်ဆီက ကြားတယ်၊ နင်နဲ့ ရှောက်ယန် နီးကပ်လာတယ်တဲ့”
“နင်နဲ့ လုထျန်းပိုင်ကြားမှာ ဘာဖြစ်နေတာလဲ” လင်ချူးဆွေ့က အံ့အားသင့်စွာ ပြောသည်။ “သူမက ဘာဖြစ်လို့ နင့်ကို အကုန်ပြောနေတာလဲ”
“နင်နဲ့ယှဉ်ရင် သူမက ငါ့စိတ်ကူးထဲက စံပြညီမလေးပုံစံနဲ့ ပိုနီးစပ်တယ်။”
“ဒါဆို လုံးဝ ရပ်လိုက်။ ဘယ်သူမဆို သူမရဲ့ နင့်အပေါ် ထားတဲ့ ခံစားချက်က သန့်ရှင်းတဲ့ မောင်နှမချစ်ခြင်း မဟုတ်ဘူးဆိုတာကို မြင်နိုင်တယ်”
ရွှီကျားနင်သည် အကြောင်းအရာကို ပြန်လည်ဆွဲယူသည်။ “နင် ရှောက်ယန်နဲ့ တကယ်တွဲနေပြီလား”
“နင်နဲ့ မဆိုင်ပါဘူး” လင်ချူးဆွေ့သည် ရွှီကျားနင်နှင့် ဤကိစ္စကို မဆွေးနွေးလိုပေ။ သူမသည် စားပွဲတွင်ထိုင်ကာ ဖတ်စာအုပ်ကို ဖွင့်လိုက်သည်။ “ကျေးဇူးပြုပြီး ထွက်သွားပါတော့၊ ငါ အိမ်စာလုပ်ရဦးမယ်”
“နင်တို့ တကယ်တွဲနေတယ်ဆိုရင် နင့်ရဲ့ တရားဝင်အစ်ကိုအနေနဲ့…” ရွှီကျားနင်သည် သူမအနားသို့ လျှောက်လာပြီး နားထဲတွင် တိုးတိုးပြောသည်။ “ငါ နင့်ကို ဖုံးကွယ်ထားဖို့ အကြံပေးချင်တယ်၊ လုံး၀ ဖုံးထားပါ။ ရွှီစုန့်ပိုင် သိသွားရင်…”
သူက အေးစက်စွာ ရယ်သည်။ “သူ နင့်ကို ငိုအောင် လုပ်လိမ့်မယ်နော်”
“ငါ့ကို ခြိမ်းခြောက်နေတာလား” လင်ချူးဆွေ့သည် သူ့စကားကို စိတ်ထဲမထားပုံရသည်။ “သူ့ကို လုံးဝ မကြောက်ဘူး”
“အနည်းငယ်တော့ ကြောက်ဖို့ အကြံပေးတယ်”
“ဘာဖြစ်လို့လဲ”
“ဘာဖြစ်လို့လဲဆို သူက ခရုလို တစ်လှမ်းပြီးတစ်လှမ်း ကြိုးစားတက်လာနေတဲ့ နင့်ရဲ့ ချစ်သူကို အလွယ်တကူ ဖျက်စီးနိုင်ပြီး ဘဝတစ်လျှောက် အောက်ခြေမှာပဲ ဖိနှိပ်ထားနိုင်တယ်၊ သူ့ကို ဘယ်တော့မှ ပြန်မထနိုင်အောင် လုပ်လိမ့်မယ်”
ရွှီကျားနင် ဤသို့ ပြောပြီးနောက် လင်ချူးဆွေ့၏ မျက်နှာသည် ချက်ချင်း ဖြူဖျော့သွားပြီး၊ သူ့အင်္ကျီကို အားပြင်းစွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ “သူနဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ”
“ဘာဖြစ်လို့လဲဆို သူက အခု မင်းရဲ့ ချစ်လှစွာသော ဖခင်ဖြစ်နေပြီမလို့လေ” ရွှီကျားနင်သည် သူမ၏ ဦးခေါင်းကို ညင်သာစွာ ပုတ်လိုက်သည်။ “ဒါကြောင့် ရိုးရိုးသားသားနေပါ၊ ဒါက မင်းအစ်ကိုရဲ့ အကြံပေးချင်တာပဲ”
ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူလှည့်ထွက်သွားသည်။ လင်ချူးဆွေ့သည် သူ့ကျောပြင်ကို ကြည့်ရင်း ပြောသည်။ “အစ်ကို၊ နင် တစ်ခါမှ ပုန်ကန်ချင်စိတ် မဖြစ်ဖူးဘူးလား”
ရွှီကျားနင်သည် ဦးခေါင်းကို စောင်းလိုက်ပြီး ချက်ချင်း ထပ်ပြောသည်။ “ဒါဆို ငါတို့ ပုန်ကန်ကြမယ်”
“ဘာကို ပုန်ကန်မှာလဲ”
“လူအိုကြီးရွှီရဲ့ အာဏာရှင်စနစ်ကြောင့်လေ”
***