အခန်း ၅၆

အပိုင်း ( ၅၆ )

ရွှီကျားနင်သည် လက်နှစ်ဖက်ကို အိတ်ကပ်ထဲထည့်ကာ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောသည်။ “လူ့အဖွဲ့အစည်း၊ မိသားစု… အားလုံးမှာ ကိုယ်ပိုင်လုပ်ငန်းဆောင်တာ စည်းမျဉ်းတွေ ရှိကြပေမဲ့ ပြီးပြည့်စုံတဲ့ တရားမျှတမှု မရှိဘူး။ စည်းမျဉ်းတွေကို ချိုးဖောက်ချင်ရင် မလွှဲမရှောင်သာ ဒဏ်ရာရပြီး သွေးထွက်ရလိမ့်မယ်။ ဉာဏ်ရှိတဲ့ ကလေးတွေက စည်းမျဉ်းတွေနဲ့ လိုက်လျောညီထွေဖြစ်အောင် နေထိုင်တတ်ဖို့ သင်ယူသင့်တယ်၊ အကန့်အသတ်ရှိတဲ့ လွတ်လပ်မှုအတွင်းမှာ ကိုယ့်အတွက် အကောင်းဆုံး အကျိုးအမြတ်ရအောင် ယူတတ်ဖို့ စည်းမျည်းတွေကို အသုံးချရမယ်လေ”

လင်ချူးဆွေ့သည် ဤသို့သော စကားကို ယခင်က မည်သူမှ ပြောသည်ကို မကြားဖူးခဲ့ပေ။ လုချီ၊ လုထျန်းပိုင်၊ ကျန်းချန်ယွီနှင့် အခြားသူများသည် မတရားသောအရာများကို အမြဲပုန်ကန်ရန် သူမနှင့်အတူ လှုပ်ရှားခဲ့ကြဖူးသည်။ “သင့်တင့်လျော်ကန်မှု” ဆိုသည့် စကားလုံးသည် ဤပုန်ကန်သော ကလေးများ၏ အဘိဓာန်ထဲတွင် မရှိခဲ့ပေ။

“နင့်အဖေက တစ်ခါမှ…” လင်ချူးဆွေ့သည် စကားလုံးများကို ဂရုတစိုက် ရွေးချယ်သည်။ “နင့်ကို တစ်ခါမှ လိုလားတာ ဒါမှမဟုတ် အလျှော့ပေးတာမျိုး မလုပ်ပေးဖူးဘူးလား”

“သူက လူအိုကြီးလင် မဟုတ်ဘူး။” ရွှီကျားနင်သည် လင်ချူးဆွေ့ကို တစ်ချက်ကြည့်သည်။ “လူအိုကြီးလင်က သေချာပေါက် ဖခင်ကောင်းတစ်ယောက်ဖြစ်ခဲ့မှာပဲ၊ ဒါပေမဲ့ ရွှီစုန့်ပိုင်က အဲလို မဟုတ်နေဘူး”

…

ရွှီကျားနင်၏ စကားများသည် လင်ချူးဆွေ့ စိတ်ထဲတွင် သိပ်မကြီးလှသော်လည်း ပျောက်မသွားသော အရိပ်တစ်ခုကို ချန်ထားခဲ့သည်။

သူမသည် အိမ်စာ ရေးသားပြီးစီးပြီး အိပ်ရာပေါ်လှဲကာ မျက်နှာကျက်ကို ငေးကြည့်ရင်း အတွေးလွင့်နေသည်။

အစပိုင်းတွင် သူမသည် ရွှီကျားနင်ကို အကြောင်းမဲ့ အလွန်မုန်းတီးခဲ့သည်။

သူ၏ ကျင့်ဝတ်မရှိမှု၊ မျက်နှာနှစ်ခွပုံစံ၊ မိဘများနှင့် ဆရာများရှေ့တွင် အကျင့်စာရိတ္တကောင်းမွန်သော ကောင်လေးအဖြစ် ဟန်ဆောင်ပုံ… အားလုံးသည် လင်ချူးဆွေ့ကို လိုက်လျောညီထွေဖြစ်မနေစေခဲ့ပေ။

သို့သော် ယခုအခါ လင်ချူးဆွေ့သည် သူ့ကို အနည်းငယ် နားလည်လာသည်။

ချစ်ခင်မြတ်နိုးမှုရှိသော ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ကြီးပြင်းလာသော ကလေးများသာလျှင် ဆန္ဒအလျောက် ပြုမူပိုင်ခွင့် ရှိသည်။

ရွှီကျားနင်နှင့် ရှောက်ယန်တို့သည် ထိုကဲ့သို့သော ကလေးများ မဟုတ်ခဲ့သဖြင့် ၎င်းတို့သည် အခြားသူများအပေါ် ပိုမိုဉာဏ်ရည်ထက်မြက်စွာ ဆက်ဆံတတ်ကြသည်။

သူမသည် ရွှီကျားနင်ထံသို့ စာတစ်စောင်ပို့သည်။ “နားလည်ပါပြီ၊ သတိထားပါ့မယ်”

ထိုသို့ပို့ပြီးနောက် သူမသည် စကားလုံး လေးလုံး ထပ်ထည့်သည်။ “ကျေးဇူးပါ အစ်ကို”

အခန်းထဲတွင် ရွှီကျားနင်သည် “အစ်ကို” ဆိုသည့် စကားလုံးကို မြင်သောအခါ သူ့နှုတ်ခမ်းထောင့်သည် အနည်းငယ် ကွေးတက်သွားသည်။

…

ရွှီကျားနင်ကို ကျေးဇူးတင်ပြီးနောက် လင်ချူးဆွေ့သည် ရှောက်ယန်ထံ စာပို့လိုသော်လည်း ဖုန်းထဲတွင် ရှောက်ယန်၏ အမည်ကို ရှာသောအခါ သူ့ကို ဖျက်ထားခဲ့ကြောင်း သတိရသည်။

လင်ချူးဆွေ့သည် ဖုန်းနံပါတ်ကို ကူးယူပြီး ရှောက်ယန်ကို ပြန်လည်ထည့်သွင်းသည်။

ရှောက်ယန်က သူမကို မဖျက်ထားခဲ့သဖြင့် ထည့်သွင်းလိုက်သည်နှင့် ချက်ချင်း အဆင်ပြေသွားလေသည်။

“သင်ယူခြင်းနတ်ဘုရားရည်းစားလေး၊ ငါ့မားက နင့်ကို ( ၅ ) သန်း ပေးပြီး ငါနဲ့ လမ်းခွဲဖို့ အတင်းအကြပ် လုပ်ရင် နင်ဘာလုပ်မလဲ”

ရှောက်ယန်သည် ချက်ချင်း မတွေးဘဲ ပြန်ဖြေသည်။ “တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းကို စာသင်ဖို့ သုံးမယ်၊ ကျန်တာကို စီးပွားရေး စတင်လုပ်ကိုင်ဖို့ သုံးမယ်၊ ပြီးတော့ ကျန်တာကို အန္တရာယ်များတဲ့ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုတွေ လုပ်ဖို့ ရွေးချယ်မယ်”

“…”

ဒီရည်းစားမှာ နှလုံးသားမရှိဘူးလားနော်။

သူမသည် စိတ်ကောက်ကာ “ငါတို့ရဲ့ ဆက်ဆံရေးက ( ၅ ) သန်း တန်လောက်တောင် မတန်ဘူးလား”

ပြောပြီးနောက် သူမသည် ရှောက်ယန်ကို ပြန် block ရန် ပြင်သော်လည်း ရှောက်ယန်က အသံမက်ဆေ့ချ်ပို့ထားသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

လင်ချူးဆွေ့သည် စိတ်မရှည်စွာ ဖွင့်လိုက်ပြီး သူ၏ သြရှရှနှင့် ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အသံထွက်လာသည်။

“ဒီငွေနဲ့ စီးပွားရေးစပြီး မင်းမိသားစုကို ဒေဝါလီခံခိုင်းမယ်၊ ပြီးတော့ မင်းကို ငါ့ဘေးမှာ အကျဉ်းချထားမယ်။ ဒီအဖြေက စံပြကျလောက်ရဲ့လား”

လင်ချူးဆွေ့: …

ထင်တဲ့အတိုင်း သင်ယူခြင်းနတ်ဘုရား၏ ဇာတ်ညွှန်းလေးပင်။

…

နှစ်ကုန်ခါနီးတွင် နောက်ဆုံးစာမေးပွဲပြင်ဆင်မှုအဆင့်သို့ ရောက်ရှိလာသည်။ လင်ချူးဆွေ့သည် စိတ်တည်ငြိမ်စွာ နေ့စဉ် စောစောထ၍ နောက်ကျမှ အိပ်ကာ စာကို ကြိုးစားသင်ယူသည်။ သူမ၏ ကြိုးစားအားထုတ်မှုသည် အချစ်ကြောင့် စိတ်ရှုပ်ထွေးနေသော ရွှီကျားနင်နှင့် ရင်ဘောင်တန်းနိုင်လောက်သည်။

သူမသည် ကျားတစ်ကောင်လို အပြင်းအထန် ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း နောက်ဆုံး စာမေးပွဲ အောင်စာရင်း ထွက်လာသောအခါတွင် အမှတ် ( ၂၅၀ ) သာ ရရှိခဲ့သည်။

ဤသည်မှာ လင်ချူးဆွေ့ ရရှိဖူးသမျှတွင် အကောင်းဆုံးရမှတ် ဖြစ်သည်။

သို့သော် သူမနှင့် ရှောက်ယန်တို့ နေရာလဲရန် ကိစ္စသည် ပြတ်သားစွာ ဆုံးဖြတ်ပြီးပြီဖြစ်သည်။

ဆရာချင်သည် တစ်နှစ်ပတ်လုံး ဤအတွက် စီစဉ်ကြံစည်ခဲ့သည်။ ရမှတ်သည် ရမှတ်ဖြစ်ပြီး ခွေးပေါက်စအချစ်သည် ခွေးပေါက်စအချစ်ဖြစ်သည်၊ သူတို့ကို လုံးဝ ရောထွေးခိုင်း၍ မရနိုင်ပေ။

သူသည် အတွေ့အကြုံရှိသော အကြီးတန်းဆရာတစ်ဦးဖြစ်ပြီး ယခင်သင်ကြားရေးဘဝတွင် အတွေ့အကြုံများစွာ ရှိခဲ့သည်။ ထူးချွန်သော ကျောင်းသားများ ခွေးပေါက်စအချစ်ကြောင့် ပျက်စီးသွားသည်ကို အကြိမ်များစွာ မြင်တွေ့ခဲ့ရပြီး အဆိုးရွားဆုံးမှာ အရွယ်မရောက်သေးသည့် ကိုယ်ဝန်ဆောင်မှုများက အလွန်ဆိုးရွားသော သက်ရောက်မှုများကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်။

သူသည် ဤလမ်းကြောင်းများကို လုံးဝ သည်းခံပေးလို့ မရသလို အနည်းငယ်မျှသော မီးပွားများကိုပင် လုံးဝ ငြိမ်းသတ်ထားရမည် ဖြစ်သည်။

ကျောင်းသူများစွာသည် ဆရာချင်ထံတွင် စာရင်းသွင်းကာ နောက်စာသင်နှစ်တွင် ရှောက်ယန်နှင့် တစ်ခုံတည်း ထိုင်ခုံဖော် ဖြစ်လိုပြီး သူ့ထံမှ သင်ယူလိုကြသည်။ ထုံထိုင်းသော လုချီမှလွဲ၍ ယောကျာ်းလေး အတန်းဖော် အလွန်နည်းပါးသည်။

ဆရာချင်သည် အနည်းငယ် ရှုပ်ထွေးသလို ခံစားရသည်။

ဤကျောင်းသူများ၏ စိတ်ကူးတွေကို သူသိသည်။ ရှောက်ယန်သည် အလွန်ရေပန်းစားပြီး သူသည် ဤအချက်ကို မသိသူ မဟုတ်ပေ။ ဤမိန်းကလေးများထဲမှ မည်မျှလောက်က ရှောက်ယန်နှင့် ထိုင်ခုံဖော်ဖြစ်ချင်ပြီး စာသင်ယူလိုသူများ ဖြစ်သနည်း။

သူတို့သည် ဂီတထက် ဂီတသမားကို ပိုစိတ်ဝင်စားကြသည်။

ဒါကို ဂရုတစိုက် စဉ်းစားကြည့်ပြီးနောက်၊ ဆရာချင်သည် လုချီနှင့် လင်ချူးဆွေ့တို့ကို နေရာလဲရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ထို့ကြောင့် လုချီသည် ရှောက်ယန်နှင့် ထိုင်ရပြီး လင်ချူးဆွေ့သည် ရွှီကျားနင်နှင့်ထိုင်ရမည်ဖြစ်သည်။ ဤသည်မှာ အသင့်လျော်ဆုံး စီစဉ်မှုဖြစ်သည်။

အတန်းပြီးသောအခါ ဆရာချင်သည် လင်ချူးဆွေ့နှင့် လုချီကို ရုံးခန်းသို့ ခေါ်ကာ နေရာလဲရန် ကိစ္စကို ပြောပြသည်။

လင်ချူးဆွေ့သည် လမ်းတစ်လျှောက် လုချီကို မျက်စိစွေပြီး ကြည့်သည်။ “နင် အဆင်ပြေသွားတာပဲ”

လုချီက ပုခုံးတွန့်လိုက်သည်။ “နင် အမှတ် ( ၂၅၀ ) ပဲ ရထားမှတော့ ငါသာ နင့်ကို အပေးအယူ မလုပ်ခဲ့ရင်၊ ဆာလောင်နေတဲ့ ဝံပုလွေတွေလို မိန်းကလေးတွေက နေရာရသွားလိမ့်မယ်။ အဲတော့ နင်ပဲ ရွေးချယ်လိုက်”

သူတို့နှစ်ဦး ရုံးခန်းသို့ ရောက်လာသည်။ အနီးဝန်းကျင်ရှိ အခြားဆရာများသည် လင်ချူးဆွေ့ကို မြင်သောအခါ ချီးကျူးမှုများ မပြုဘဲ မနေနိုင်ကြပေ။ “ရှောင်လင်ရဲ့ တိုးတက်မှုက ကြီးမားသားပဲ”

“ဟုတ်တယ်၊ သူမက တရုတ်စာထဲက ရှေးကဗျာမေးခွန်းတွေကို တစ်ခုမှ မမှားဘူး၊ ဒါမျိုးက တကယ် ရှားတယ်”

လင်ချူးဆွေ့ မပြောရသေးခင်၊ ဆရာချင်သည် သူ့ကိုယ်ကို ချီးကျူးရန် အခွင့်အရေးယူသည်။

“ကျွန်တော်က အတန်းပိုင်ဆရာသစ်ဆိုပေမယ့်၊ အတွေ့အကြုံတော့ ရှိတယ်”

“သူ ဒီကို ပထမဆုံးရောက်လာတုန်းက၊ ဒီမိန်းကလေးက အရမ်းဆိုးခဲ့တာ”

“ဒါပေမဲ့ ဘယ်လောက် ကွေးနေတဲ့ သစ်ပင်ဖြစ်ဖြစ် ကျွန်တော့်လက်ထဲမှာ ဖြောင့်အောင် လုပ်ပေးနိုင်တယ်”

အခြားဆရာများ: “ဆရာချင်ဆီက သင်ယူရမယ်”

လင်ချူးဆွေ့: “ဆရာချင်ရဲ့ ကြိုးစားအားထုတ်မှုနဲ့ သင်ကြားပြသမှုကြောင့်ပါ။ ကျောင်းသားတွေက ဒါကို အမြဲ သတိရပြီး ဘယ်တော့မှ မမေ့ပါဘူး။ ဆရာချင်က ကမ္ဘာပေါ်မှာ အကောင်းဆုံးဆရာပါ”

ဆရာချင်သည် နားရွက်ထိပ်ဖျားထိ ပြုံးပြီး လက်ဝှေ့ယမ်းသည်။ “အဲဒီလောက်တော့ မကောင်းပါဘူး၊ ဟဟ”

လင်ချူးဆွေ့: “ဆရာချင်၊ ကျွန်မရဲ့ ထိုင်ခုံဖော်အကြောင်း…”

ဆရာချင်၏ မျက်လုံးများသည် စူးစိုက်ကြည့်လာပြီး မျက်နှာအမူအရာ ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားကာ လေသံတင်းမာစွာ ပြောသည်။ “ဒါက မင်းကိုယ်တိုင် ချထားတဲ့ စစ်အမိန့်ပဲ။ မင်းနဲ့ လုချီက နောက်ကျ နေရာလဲရမယ်”

လင်ချူးဆွေ့သည် ပြုံးရင်း ခေါင်းညိတ်သည်။ “ဟုတ်ကဲ့၊ ဟုတ်ကဲ့၊ ပြဿနာ မရှိပါဘူး။ သမီးတို့ နေရာလဲပြီး သင်ယူခြင်းနတ်ဘုရားကို ပိုလိုအပ်တဲ့သူတစ်ယောက်ကို ပေးလိုက်လို့ ရပါတယ်။ လုံးဝ အဆင်ပြေပါတယ်။ ရွှီကျားနင်နဲ့ ထိုင်ရတာလည်း အဆင်ပြေပါတယ်”

“ခဏနေပါဦး” ဆရာချင်သည် သူမကို သံသယဖြစ်စွာ ကြည့်သည်။ “ဘာဖြစ်လို့ မင်း ဒီလောက် ပျော်နေတာလဲ”

“ဟာ၊ ကျွန်မ ပျော်နေလို့လား။ မဖြစ်နိုင်ပါဘူး”

ဆရာချင်သည် လူအများနှင့် ဆက်ဆံရာတွင် အတွေ့အကြုံများစွာရှိသဖြင့် လင်ချူးဆွေ့၏ စိတ်ကူးလေးများကို မမြင်နိုင်စရာ အကြောင်း မရှိပေ။ “မင်း ရွှီကျားနင်နဲ့ ထိုင်ရမှာကို အရမ်းပျော်နေတာလား”

လင်ချူးဆွေ့သည် ချက်ချင်း ထိတ်လန့်သွားသည်။ “မဟုတ်ပါဘူး၊ မဟုတ်ပါဘူး၊ ရွှီကျားနင်က ကျွန်မရဲ့ အစ်ကိုလေ။ ကျွန်မတို့ကြားမှာ ဘာမှမရှိပါဘူး… တကယ်ဘာမှမရှိပါဘူး”

ဆရာချင်၏ နှလုံးသားထဲတွင် တစ်ခုခု မူမမှန်ကြောင်း သဘောပေါက်သွားသည်။ သူသည် ရှောက်ယန်နှင့် လင်ချူးဆွေ့ကိုသာ အာရုံစိုက်ခဲ့ပြီး၊ သူမနှင့် နေ့စဉ်အတူရှိနေသော ရွှီကျားနင်ကို လုံးဝ လျစ်လျူရှုထားခဲ့သည်။

တစ်ခါတစ်ရံ ကျောင်းသားများ၏ ခွေးပေါက်စအချစ်သည် ပြောက်ကျားစစ်ပွဲတစ်ခုနှင့်တူပြီး ရန်သူတိုက်လာလျှင် ဆုတ်ခွာ၍ ရန်သူတိုက်ခိုက်လာလျှင် ခုခံကာကွယ်ရသည်။

ယခုခေတ် လူငယ်မျိုးဆက်ဆိုလျှင် ပို၍ပို၍ ရှုပ်ထွေးလာသည်။

ရှောက်ယန်သည် လင်ချူးဆွေ့ကို အချိန်ကြာရှည် ပိုးပမ်းခဲ့သော်လည်း မအောင်မြင်ခဲ့သည်မှာ အံ့သြစရာ မရှိပေ။ တကယ်တော့… ဤသည်မှာ သုံးပွင့်ဆိုင်အချစ်တစ်ခုသာ ဖြစ်ပေသည်။

ဆရာချင်၏ မျက်နှာအမူအရာသည် တင်းမာလာသည်။ “ကျောင်းသူ လင်ချူးဆွေ့၊ မင်းသိတယ်မလား၊ သူက မင်းရဲ့ ပထွေးဘက်က ပါလာတဲ့အစ်ကိုဆိုတာကိုလေ”

လင်ချူးဆွေ့သည် တစ်ကိုယ်လုံး ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားသည်။ “ကျွန်မ… ကျွန်မ သူနဲ့ ဘာမှ မရှိပါဘူး။ ကျွန်မ… တောင်းပန်ပါတယ် ဆရာချင်၊ ကျွန်မ မှားသွားပါတယ်။ ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်မရဲ့ မားကို မပြောပြပါနဲ့၊ မဟုတ်ရင် သူ ကျွန်မကို သေအောင် ရိုက်သတ်လိမ့်မယ်”

ဆရာချင်သည် ပြဿနာ၏ ပြင်းထန်မှုကို ချက်ချင်းသဘောပေါက်သည်။ “ကျောင်းသူ လင်ချူးဆွေ့၊ ကျေးဇူးပြုပြီး မင်းရဲ့ စိတ်ခံစားမှုကို ထိန်းချုပ်ပါ။ စာသင်ယူမှုကို အာရုံစိုက်ပါ။ မင်း အခု အထက်တန်းနှစ်ကို ရောက်နေပြီ။ အမှား တစ်ခုမှ ဖြစ်လို့မရဘူး”

“ရှောက်ယန်ကလည်း ကျွန်မကို အဲဒီလိုပဲ အကြံပေးခဲ့တယ်။”

ဆရာချင်သည် အချိန်ကြာရှည် တွေးတောပြီး လုချီကို ပြောသည်။ “နေရာလဲတာကို အခုအချိန်မှာ ရွှေ့ဆိုင်းထားလိုက်မယ်။ နောက်မှ ဆက်ပြောမယ်”

လုချီ: ???

သူသည် လင်ချူးဆွေ့၏ သရုပ်ဆောင်မှုကြောင့် အံ့အားသင့်သွားသည်။

သူမကို အော်စကာ မပေးခြင်းသည် နိုင်ငံတကာ ရုပ်ရှင်လောကအတွက် ဆုံးရှုံးမှုတစ်ခု ဖြစ်သည်။

ရွှီကျားနင်သည် ဆရာချင်၏ ရုံးခန်းသို့ အခေါ်ခံခဲ့ရသည်။ စံပြကျောင်းသား၏ မာနကို မထိခိုက်စေရန် ဆရာချင်သည် ဥပမာများဖြင့် ပြောဆိုပြီး သဲလွန်စများကို ဖုံးကွယ်စွာ အရိပ်အမြွက်မျှ ပြောဆိုပေးခဲ့သည်။ ဤသည်မှာ တရုတ်စာတွင် အားနည်းနေပြီးသား ရွှီကျားနင်ကို ပို၍ပင် ရှုပ်ထွေးစေသည်။

ဆရာချင်သည် သူ့ကို လျှပ်စီးမိုးကြိုးစာအုပ်ကို ဖတ်ရှုရန်လည်း အကြံပြုသည်။

သဘာဝကျစွာ ရွှီကျားနင်သည် လျှပ်စီးမိုးကြိုးစာအုပ်ကို ဖတ်ရှုရန် အချိန်မရှိပေ။ ဤနောက်ဆုံးစာမေးပွဲတွင် ရှောက်ယန်သည် အဆင့်တစ်နေရာကို ဆက်လက်ရယူထားပြီး သူသည် ချောင်တန့်ချီကို အနိုင်ယူကာ ဒုတိယနေရာကို အကြီးအကျယ် ထိန်းထားနိုင်ခဲ့သည်။

“ဘယ်လောက်ကြိုးစားကြိုးစား မဖြစ်နိုင်ဟု ထင်ရသည့်အရာများကို အောင်မြင်ရန်”

ထိုအရာကို အောင်မြင်မှသာ သူ တွေ့လိုသူကို တွေ့နိုင်မည်။ သို့သော် ရွှီကျားနင်သည် ယခုထိ မလုပ်နိုင်သေးပေ။

ထိုညတွင် ရှောက်ယန်သည် ဆိုင်ထဲတွင် အလုပ်များနေပြီး ဟင်းသီးဟင်းရွက်များကို လှီးဖြတ်ကာ ဟင်းရည်ကို တည်ထားကာ ကောင်တာများကို ရှင်းလင်းနေသည်။

လင်ချူးဆွေ့သည် သူ့ကို ကလေးလိုမျိုး တွယ်ကပ်နေသည်။ သူ သွားရာနေရာတိုင်း သူမလိုက်သွားသည်။

မူလကပင် ကျဉ်းမြောင်းသော ဆိုင်ငယ်လေးသည် ပို၍ပင် စည်ကားလာသည်။

ရှည်လျားပြီး သွယ်လျသော ရှောက်ယန်သည် ခါးတွင် အင်္ကျီစည်းထားသည်။ သူ၏ ချောမောသော မျက်နှာသည် သူ၏ရုပ်ရည်ကြောင့် မြင့်မြတ်ပြီး ချဉ်းကပ်ရန် ခက်ခဲလောက်မည်ဟူသော အထင်ကို ပျော့ပျောင်းသွားစေပြီး သူ့တွင် လူသားဆန်သော သာမန်အရောင်အသွေးကို ထည့်သွင်းပေးသည်။

လင်ချူးဆွေ့သည် သူအလုပ်လုပ်နေပုံကို ကြည့်ရတာ နှစ်သက်သည်။ သူသည် အမြဲစိတ်အာရုံစူးစိုက်နေပြီး ထိုသို့သော အားထုတ်နေပုံသည်လည်း ဆွဲဆောင်မှုရှိသည်။

ရှောက်ယန်က ပြောသည်။ “ရှောင်လင်း ပျင်းနေတယ်ဆိုရင် ကဗျာလေးတွေ ငါ့ကို ဖတ်ပြလိုက်ပါလား”

“ငါတို့ နောက်ဆုံးစာမေးပွဲပြီးသွားပြီး ဆောင်းရာသီအားလပ်ရက်ထဲကိုပဲ ရောက်နေပြီ။ နင်က စာသင်ဖို့အကြောင်းကို ဆက်ပြောနေတုန်းပဲလား”

“အားလပ်ရက်တဲ့လား။ အထက်တန်းသုံးနှစ်ဘဝအကြောင်းကို မင်း ဘယ်လို အထင်မှားနေတာလဲ”

လင်ချူးဆွေ့သည် မျက်လုံးပြူးကြည့်သည်။ “ဘာအဓိပ္ပာယ်ကိုဆိုလိုချင်တာပါလဲ သင်ယူခြင်းနတ်ဘုရား”

ရှောက်ယန်၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်သည် ကွေးတက်သွားသည်။ “ဖော်ရွေစွာ သတိပေးတာပါ။ မနက်ဖြန်ကစပြီး အချိန်ပိုသင်တန်းတွေ စလိမ့်မယ်။ ကျေးဇူးတင်စရာမလိုပါဘူး”

“အို ဘုရားရေ” သူမသည် ရှောက်ယန်ကို ထိတ်လန့်စွာ ကြည့်သည်။ “နင် ဘယ်လိုသိတာလဲ”

ရှောက်ယန်က မေးခွန်းကို ပြန်ပစ်သည်။ “ကျောင်းတူတူမှာနေရင်း မင်း ဘယ်လိုမသိရတာလဲ”

လင်ချူးဆွေ့သည် ချက်ချင်း စိတ်ဓာတ်ကျသွားပြီး အားမရှိစွာ ဖုန်းထုတ်ကာ [နန်ချန် အမှတ် ( ၁ ) အလယ်တန်းကျောင်း အချောအလှလေးများ အဖွဲ့] ထဲမှာ စာပို့သည်—

“အချိန်ပိုသင်တန်းအကြောင်း သတင်းကို ငါတစ်ယောက်တည်း မသိတာမဟုတ်ဘူးမှတ်လား”

ရွှီကျားနင်က ချက်ချင်း ပြန်ဖြေသည်။ “ဟုတ်တယ် အားလုံးသိတယ်။ မင်း တစ်ယောက်တည်းပဲ မသိတာ အရှုံးသမားလေး”

သူ စာပို့ပြီးပြီးချင်း—

လုချီ: “အို ဘုရားရေ”

ကျန်းချန်ယွီ: “အို ဘုရားရေ”

လုထျန်းပိုင်: “သူငယ်ချင်း မင်း ငါ့ကို မခြောက်ပါနဲ့”

ရွှီကျားနင်: …

သူ ဘာလို့ ဒီအသုံးမကျတဲ့ အဖွဲ့ထဲ ဝင်ထားရတာလဲ။

ကျန်းချန်ယွီ: “ငါ မနက်ဖြန် အပြင်သွားကစားဖို့ ရထားလက်မှတ်တောင် ဝယ်ထားပြီးပြီကို”

လုချီ: “ငါ့ညီမနဲ့ ငါ ရထားပေါ်မှာ ရောက်နေပြီ။ [စိတ်ပျက်လျက်]”

လင်ချူးဆွေ့၏ စိတ်ဓာတ်သည် ချက်ချင်း ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာသည်။ သူမ၏ ဖခင်က နွေရာသီတစ်ခုလုံး QQ သကြားလုံးများဖြင့် ရှာပေးခဲ့သော သူငယ်ချင်းကောင်းများအတိုင်းပင် — အရေးကြီးသည့်အခါမှာ တစ်ယောက်မှ သူမကို စိတ်မပျက်စေခဲ့ပေ။

ကောင်းပြီ သူမ အချိန်ပိုသင်တန်းတက်မည်။ ဆောင်းရာသီအားလပ်ရက်သည် တိုတောင်းသော်လည်း သူမရဲ့ ကမ္ဘာပေါ်တွင် အချောဆုံးရည်းစားကို နေ့တိုင်း တွေ့မြင်နိုင်သည်။ ထိုသည်မှာလည်း အလွန်ပျော်ရွှင်စရာဖြစ်သည်။

ရှောက်ယန်သည် ဓားကိုင်ထားပြီး ဟင်းသီးဟင်းရွက်များကို လှီးနေသည်။ သူ၏ လက်ချောင်းထိပ်များသည် ဓားသွားနှင့် အပြည့်အဝ ညီညွတ်စွာ အာလူးများကို ပါးလျှသော မျဉ်းကြောင်းများအဖြစ် လှီးဖြတ်နေသည်။

လင်ချူးဆွေ့သည် သူ၏ ရှည်လျားပြီး လှပသိမ်မွေ့သော လက်များကို စိုက်ကြည့်သည်။ “ဒီလောက်လှတဲ့ ရှည်လျားတဲ့ လက်ချောင်းတွေရှိတဲ့ ရည်းစားရဖို့ ဘယ်သူက ဒီလောက် ကံကောင်းရတာလဲ မသိဘူး”

ရှောက်ယန်သည် လှုပ်ရှားမှုများကို ရပ်တန့်လိုက်သည်။ “ငါ ထပ်ပြီး အကြံပေးပါရစေ။ မသင့်တော်တဲ့ ဟာသတွေ မလုပ်ပါနဲ့”

“နင့်လက်ချောင်းရှည်တွေကို ချီးကျူးတာက ဘယ်လိုမသင့်တော်ရတာလဲ” လင်ချူးဆွေ့က မထီမဲ့မြင်ပြောသည်။ “နင် တစ်ယောက်တည်း အတွေးချော်ပြီး စိတ်တွေ ညစ်ညမ်းနေတာ”

ရှောက်ယန်သည် သူမနှင့် ငြင်းခုံရန် အားမထုတ်ပေ။ သူသည် ပါဝင်ပစ္စည်းများကို ဆက်လက်ပြင်ဆင်သည်။

မိန်းမပျိုလေးသည် သူ့ကျောပြင်ကို ခဏကြည့်ပြီးနောက် အော်ခေါ်သည်။ “ရည်းစားလေး၊ ငါ နင့်ကို ချစ်စနိုးနာမည်တစ်ခု ပေးလို့ ရမလား”

“ဘာများလဲ”

“နင့်အစ်မကျ နင့်ကို အာ့ယန်လို့ခေါ်တယ်။ ဒါဆို ငါ နင့်ကို…” လင်ချူးဆွေ့သည် ခဏစဉ်းစားပြီး ပြောသည်။ “ငါ ရှောင်ရှောင်လို့ ခေါ်ရင် ဘယ်လိုလဲ”

“ရည်းစားလေးလို့ပဲ ဆက်ခေါ်လို့ရတယ်”

“အိုး။ နင် ဒါကို မကြိုက်ဘူးလား”

“အလွန်မနှစ်သက်စရာပဲ”

“ဟွန်း”

လင်ချူးဆွေ့သည် အရှုံးမပေးပေ။ “ရှောင်ရှောင်”

“ရှောင်ရှောင်၊ ရှောင်ရှောင်၊ ရှောင်ရှောင်”

ရှောက်ယန်သည် ကျောပေးထားပြီး သူမကို လျစ်လျူရှုသည်။

“ရှောင်ရှောင်၊ ရှောင်ရှောင်၊ ရှောင်ရှောင်…”

သူမသည် နူးညံ့သော လေသံသို့ ပြောင်းလိုက်သည်။ “ရှောင်ရှောင် ငါ့ကို ပလစ်မထားပါနဲ့”

ရှောက်ယန်သည် နောက်ဆုံးတွင် မခံနိုင်တော့ပေ။ သူသည် လှည့်လာပြီး လက်နှစ်ဖက်ကို ဖြန့်လိုက်သည်။ “ကောင်းပြီ။ လာဖက်”

လင်ချူးဆွေ့သည် ပျော်ရွှင်စွာ သူ့ရင်ခွင်ထဲသို့ ပြေးဝင်ပြီး သူ့ခါးကို တင်းကျပ်စွာ ဖက်ထားသည်။

သူ့ခန္ဓာကိုယ်သည် မာကျောသော်လည်း နွေးထွေးပြီး အဝတ်လျှော်ဆပ်ပြာနှင့် သံပရာရနံ့ အနည်းငယ် ထွက်နေသည်။ ရနံ့က သန့်ရှင်းပြီး လန်းဆန်းသည်။

ရှောက်ယန်သည် သူမပေါ်သို့ ဆီများနှင့် အဆီများ မကပ်စေရန် လက်နှစ်ဖက်ကို ဖွင့်ထားပြီး သူမကို ချွဲခွင့်ပြုကာ အချိန်ကြာရှည်စွာ ဖက်ထားခွင့်ပြုပေးသည်။

လင်ချူးဆွေ့သည် သူ့အင်္ကျီပေါ်တွင် နှာခေါင်းဖြင့် ပွတ်သပ်သည်။ “အာ့ယန် နင် ငါ့ကို တကယ် တကယ် အရမ်းချစ်တယ်မဟုတ်လား”

ရှောက်ယန်သည် ခေါင်းငုံ့ပြီး သူ့နှာခေါင်းကို သူမ၏ နဖူးပေါ်တွင် ဖြည်းညှင်းစွာ ပွတ်သပ်သည်။

အင်း သူသည် သူမကို အလွန်ချစ်သည်။

ဖော်ပြမရလောက်အောင် အရမ်းချစ်သည်။ သူ့အိပ်မက်များထဲတွင် နေ့စဉ် ညတိုင်း သူမကို အရာအားလုံး ပေးချင်သည်အထိပင်။

“လင်ချူးဆွေ့” သူ့အသံသည် ခပ်တိုးတိုး သြရှရှပင်။

“ဟင်”

“ဒီနောက်ပိုင်း ငါ့ကို အာ့ယန်လို့ပဲခေါ်ပေး”

သူမသူ့ကို မော့ကြည့်သည်။ “အိုး။ နင် ဒီနာမည်ကို ကြိုက်တာလား”

လူငယ့်မျက်ဝန်းမည်းနက်နက်များထဲမှ အလင်းရောင်သည် သူမကို ငုံ့ကြည့်ရင်း နူးညံ့လာသည်။ “အင်း။ ငါ ကြိုက်တယ်”

ဤနာမည်တွင် ချစ်ခင်မှုပါရှိပြီး ချစ်ခင်မှုသည် သူ ကလေးဘဝတွင် အလွန်တောင့်တခဲ့သော်လည်း အလွန်ရှားပါးခဲ့သည့်အရာဖြစ်ခဲ့သည်။

“အာ့ယန်၊ အာ့ယန်၊ အာ့ယန်”

ရှောက်ယန်သည် သူမပါးပြင်ကို ထပ်မံအနမ်းပေးရန် မထိန်းနိုင်ပေ။

***